பங்குச்சந்தை விதிகள் சட்டம் (2025) - ஓர் ஆய்வு -ரவி வாரணாசி

  சீரற்ற சட்டபூர்வமான விதிமுறைகளை ஒருங்கிணைப்பதில் இது ஒரு நல்ல பணியைச் செய்கிறது. இருப்பினும், இது சந்தை வடிவமைக்கப்பட்டுள்ள அல்லது செயல்படும் விதத்தை அடிப்படையில் மாற்றுவதில்லை.

பங்குச்சந்தை விதிகள் சட்டம் (Securities Markets Code (2025)), பத்திரங்கள் ஒழுங்குமுறையை (Securities Regulation) எளிமையாக்கவும், நவீனப்படுத்தவும் மற்றும் பகுத்தறிவாக்கம்  செய்யவும் முற்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது.

இந்தச் சட்டம் ஒரு ஒருங்கிணைப்பு முயற்சியாக வெற்றி பெற்றாலும், அது ஒரு மாற்றியமைக்கும் சந்தை வடிவமைப்புச் சட்டமாக மாறுவதில் பின்தங்கிவிடுகிறது. சில திருத்தங்களும் தெளிவுபடுத்தல்களும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும், முந்தைய அமைப்பின் அடிப்படைக் கருத்தியல் கட்டமைப்பு பெரும்பாலும் மாறாமல் அப்படியே உள்ளது.

இந்தக் சட்டத் தொகுப்பின் முக்கியப் பங்களிப்பு என்னவென்றால், முன்பு சின்னச் சின்ன பகுதிகளாகச் சிதறிக்கிடந்த சட்ட அமைப்புகளை இது ஒன்றிணைத்தது என்பதாகும். பல ஆண்டுகளாக, பங்குச்சந்தை விதிகள் மூன்று தனித்தனியான சட்டங்களின்கீழ் செயல்பட்டு வந்தன. இந்தச் சட்டங்கள்: பங்குச் சந்தை ஒழுங்குபடுத்தும் அமைப்பைப் பற்றிய சட்டம், சந்தையில் நடக்கும் ஒப்பந்தங்களைப் பற்றிய சட்டம், பரிவர்த்தனைகளை முடிவு செய்யும் அமைப்பைப் பற்றிய சட்டம் ஆகும்.

இந்த நிலை, பெரும்பாலும் விளக்கச் சிக்கலுக்கும், குறிப்பாகச் சட்டங்களுக்கு இடையேயான அமலாக்கத்திலும் வழிவகுத்தது. இருப்பினும், இந்தச் சட்டத் தொகுப்பானது, இடைத்தரகர்கள், சந்தை உள்கட்டமைப்பு நிறுவனங்கள், வெளியீட்டாளர்கள், ஒப்பந்தங்கள், தீர்வு, அமலாக்கம், தீர்ப்பு மற்றும் மேல்முறையீடுகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு ஒரே சட்டமியற்றும் கட்டமைப்பை நிறுவியுள்ளது. இதனால், நீதிமன்றங்கள் சிக்கலான கட்டமைப்பில் ஈடுபட வேண்டிய அவசியம் குறைகிறது. காலப்போக்கில், இது சட்டத் தெளிவை (legal certainty) மேம்படுத்த வேண்டும்.

இந்தச் சட்டம், சந்தை பங்கேற்பாளர்களை (market actors) சந்தை உள்கட்டமைப்பு நிறுவனங்கள், பத்திர சந்தை சேவை வழங்குநர்கள், சந்தை பங்கேற்பாளர்கள், மற்றும் சுய-ஒழுங்குமுறை அமைப்புகள் (self-regulatory organisations (SROs)) என வகைப்படுத்துவதன் மூலம் கருத்தியல் தெளிவை மேம்படுத்துகிறது. இதன்மூலம், நிறுவனம் சார்ந்த தனித்தனி பிரிவுகளில் இருந்து விலகி, ஒரு செயல்பாட்டுச் சந்தை கட்டமைப்பை நோக்கி நகர்கிறது. சுய-ஒழுங்குமுறை அமைப்புகளுக்கு (SROs) சட்டரீதியான அங்கீகாரம் (statutory recognition) கிடைப்பது ஒரு பெரிய கூடுதல் பலமாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்தச் சட்டம், ஆய்வு, புலனாய்வு, தீர்ப்பு வழங்குதல், சமரசம் மற்றும் இடைக்கால நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றைச் சட்டப்பூர்வமாகப் பிரித்துள்ளது. மேலும், புலனாய்வு மற்றும் சமரச நிலைகளிலிருந்து தீர்ப்பு வழங்கும் அதிகாரிகளை விலக்குகிறது. மேலும், புலனாய்வுகள் மற்றும் இடைக்கால உத்தரவுகளுக்கான காலக்கெடுவை நிர்ணயிக்கிறது. இந்தக் காலக்கெடு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்கள் ஆகும். இத்தகைய பாதுகாப்புகளைக் குறியீடாக்குவது சட்ட நிச்சயமற்ற தன்மையைக் குறைக்கிறது மற்றும் மேல்முறையீட்டு மன்றங்களுக்கு முன்பாக அமலாக்க முடிவுகளை வலுப்படுத்துகிறது.

அந்தச் சட்டத்தொகுப்பு விகிதாசாரக் கொள்கையைத் தெளிவாக உள்ளடக்கியுள்ளது. இதன் பொருள், தண்டனைகள் என்பவை நோக்கம், மீறல் நீடித்த காலம், ஆதாயங்கள் அல்லது இழப்புகள், முதலீட்டாளர்களுக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்பு, அதிகாரிகளுடன் ஒத்துழைப்பு மற்றும் கடந்தகால நடத்தை போன்ற காரணிகளின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன என்பதாகும். இந்த அணுகுமுறை இந்தியப் பத்திரங்கள் அமலாக்கத்தை சர்வதேச சிறந்த நடைமுறைகளுக்கு நெருக்கமாகக் கொண்டுவருகிறது. சட்டவிரோதமாகப் பெற்ற லாபத்தைப் பறிமுதல் செய்வதும், இழப்பீடு வழங்குவதும் இப்போது அமைப்பில் சிறப்பாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால், தீர்வு செயல்முறையின் சில பகுதிகள் இன்னும் வெளிப்படைத்தன்மை குறித்து கவலைகளை எழுப்புகின்றன.

இந்தச் சட்டம் தீர்வுறுதி இறுதித்தன்மை (settlement finality) மற்றும் நிகரப்படுத்துதல் ஆகியவற்றின் சட்டபூர்வமான அடித்தளங்களை வலுப்படுத்துகிறது. தீர்வுறுதி முடிவுகளுக்குச் சட்டரீதியான உறுதியை அளிப்பதன் மூலமும், அனுமதிக்கும் நிறுவனங்களின் உரிமைகளுக்குத் தெளிவான முன்னுரிமை அளிப்பதன் மூலமும், இது எஞ்சியிருக்கும் திவால் அபாயத்தைக் குறைக்கிறது. மேலும், ஒரு அமைப்பின் மீள்திறனை மேம்படுத்துகிறது. இந்தியச் சந்தைகள் அளவில் வளர்ந்து, ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்படும்போது இது ஒரு முக்கியமான கருத்தாக அமைகிறது.

தற்போதுள்ள ஒன்றிய அரசுக்கும் பத்திரங்கள் ஒழுங்குமுறை அமைப்பிற்கும் இடையேயான உறவை நிர்வகிக்கும் ஆளுகை கட்டமைப்பை  இது பெரும்பாலும் பாதுகாக்கிறது. மேலும் நியமனம், பதவி நீக்கம், மேற்கொள்ளுதல், கட்டுப்படுத்தும் வழிமுறைகள் மற்றும் சலுகைகள் தொடர்பான முக்கிய அதிகாரங்களைத் தக்க வைத்துக் கொள்கிறது. இத்தகைய விதிகள் : இந்திய பங்கு மற்றும் பரிவர்த்தனை வாரியச் சட்டத்தின்கீழ் (Securities and Exchange Board of India (SEBI Act)) இருந்தபோதிலும், அவற்றை ஒருங்கிணைந்த சட்டத்தில் இணைப்பது நெருக்கமான ஆய்வுக்கு  உரியதாகும் என்கின்றனர். 

சந்தைகள் விரிவடைந்து அரசியல் முக்கியத்துவம் பெறும்போது, ​​சட்டமன்றத்திற்கும் ஒழுங்குமுறை ஆணையத்திற்கும் (Regulator) இடையே வலுவான சட்டரீதியான பாதுகாப்புக் கட்டமைப்பு இல்லாதது, இந்த சட்டம் முக்கியமாக தீர்க்கப்படாத  நீண்டகால நிறுவன அபாயங்களை உருவாக்க வாய்ப்புள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.

இந்தச் சட்டம் ஒப்பந்த ஒழுங்குமுறை விஷயத்தில் ஒரு எச்சரிக்கையான அணுகுமுறையைப் பின்பற்றுகிறது. SCRA’s தடை அடிப்படையிலான அமைப்பிலிருந்து விலகிச் செல்வதற்குப் பதிலாக, அது உடனடி, முன்பேர மற்றும் வழித்தோன்றல் ஒப்பந்தங்கள் என்ற பழைய வகைப்பாட்டையே தொடர்ந்து பயன்படுத்துகிறது. வெளிப்படைத்தன்மை, பரிவர்த்தனை அடிப்படையிலான வர்த்தகம், தீர்வு செய்தல் மற்றும் இடர் மேலாண்மை போன்ற பரந்த கொள்கைகளின் திசையில் இது ஒழுங்குமுறையை மாற்றியமைக்கவில்லை. இதன் விளைவாக, முந்தைய அமைப்பின் பல அடிப்படை பலவீனங்கள், இப்போது அவை ஒரு தெளிவான மற்றும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சட்டக் கட்டமைப்புக்குள் வைக்கப்பட்டிருந்தாலும், தொடர்ந்து நீடிக்கின்றன.

மற்றொரு கட்டமைப்பு ரீதியான பலவீனம் என்னவென்றால், விதிமுறைகள், துணைச் சட்டங்கள் (bye-laws) மற்றும் துணை ஆவணங்களுக்கு அதிகாரத்தை ஒப்படைக்கும் அளவாகும். தொழில்நுட்பம் சார்ந்த மற்றும் வளர்ந்து வரும் துறையில் சில அதிகார ஒப்படைப்பு தவிர்க்க முடியாததாக இருந்தாலும், சந்தை கட்டமைப்பு, போட்டி, புத்தாக்கம் மற்றும் முதலீட்டாளர் வகைப்பாடு தொடர்பான பல முக்கியமான பிரச்சினைகளை இந்தச் சட்டம், செயலாக்க அதிகாரத்தின் முடிவுக்கு விட்டுவிடுகிறது.

இந்தக் குறியீடு, குறை தீர்க்கும் அமைப்புகள், குறைதீர்ப்பாளர் வழிமுறைகள் மற்றும் அபராதங்கள் மூலம் முதலீட்டாளர்களைப் பாதுகாப்பதில் கவனம் செலுத்துகிறது. இருப்பினும், இந்த பாதுகாப்பு மூலதனச் சந்தைகளின் இடர் நிறைந்த தன்மைக்கு எவ்வாறு பொருந்துகிறது என்பதை இது தெளிவாக விளக்கவில்லை. வெவ்வேறு வகையான முதலீட்டாளர்களுக்கு இடையே மிகக் குறைவான சட்டப்பூர்வ வேறுபாடே உள்ளது. முதலீட்டாளர் பாதுகாப்பு என்பது, சரியான தகவல்களை வெளிப்படுத்துதல், வலுவான சந்தை நடைமுறைகள் மற்றும் தகவலறிந்த பங்கேற்பு ஆகியவற்றை ஊக்குவிப்பதை விட, சிக்கல்கள் ஏற்பட்ட பிறகு அவற்றை தீர்ப்பதாகவே முக்கியமாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த அணுகுமுறை, அதிகப்படியான எச்சரிக்கை மற்றும் கட்டுப்படுத்தும் ஒழுங்குமுறை மனப்பான்மைக்கு வழிவகுக்கக்கூடும், இது சந்தை வளர்ச்சி மற்றும் புத்தாக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தலாம்.

தற்போது, ஒப்பந்தங்கள் சட்டப்பூர்வமாக நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தாலும், வெளிப்படைத்தன்மைக்கான பாதுகாப்புகள் வரையறுக்கப்பட்டதாகவே உள்ளன. ஒப்பந்த உத்தரவுகளை மேல்முறையீடு செய்ய முடியாது. மேலும், விரிவான காரணம் அல்லது ஒற்றுமைக்கான அளவுகோல்கள் வெளியிடப்பட வேண்டும் என்ற வெளிப்படையான தேவை எதுவும் இல்லை. ஒப்பந்தங்கள் ஒரு முக்கியமான அமலாக்கக் கருவியாக மாறும் நிலையில், அதிக வெளிப்படைத்தன்மை அவற்றின் நியாயத்தன்மை மீதான நம்பிக்கையை வலுப்படுத்த உதவும்.

நழுவவிட்ட வாய்ப்புகள்

சர்வதேச தரநிலைகளைப் போலன்றி, இந்தக் குறியீடு பங்குச் சந்தைகளின் அடிப்படைக் கொள்கைகளைத் தெளிவாக விளக்கவில்லை. சில உலகளாவிய கட்டமைப்புகள் பணப்புழக்கத்தை ஒரு பொது நலனாகவும், ஊக வணிகத்தை விலைகளை நிர்ணயிப்பதற்கு முக்கியமானதாகவும், வழித்தோன்றல் பத்திரங்களை இடர்களை நிர்வகிப்பதற்கும் மூலதனத்தைத் திரட்டுவதற்குமான கருவிகளாகவும் பார்க்கின்றன. இருப்பினும், இந்தக் குறியீடு இந்த யோசனைகளை மறைமுகமாக மட்டுமே குறிப்பிடுகிறது. மேலும், புதுமைகளை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டிய ஒரு இலக்காகக் கருதாமல், அதை அனுமதிப்பதற்குரிய ஒன்றாகவே கருதுகிறது.

இது வர்த்தக தளங்களுக்கு இடையேயான போட்டி, செங்குத்து ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் தளங்கள் எவ்வாறு நிர்வகிக்கப்படுகின்றன என்பது போன்ற முக்கிய உலகளாவிய சந்தைப் பிரச்சினைகளைக் கையாள்வதையும் தவிர்க்கிறது.

பங்குச் சந்தைகள் சட்டம், 2025 (The Securities Markets Code, 2025) என்பது, தற்போதைய சந்தைகளைத் தெளிவான முறையில் நிர்வகிப்பதற்குச் சிறப்பாகச் செயல்படும் ஒரு சட்டமாகும், ஆனால் இது புதிய வகையான சந்தைகளை உருவாக்குவதற்காக வடிவமைக்கப்படவில்லை. இது ஏற்கனவே உள்ள விதிகளை ஒருங்கிணைப்பதில் வெற்றிகரமாக உள்ளது, ஆனால் பெரிய, நீண்டகால சீர்திருத்தங்களை இது முழுமையாகக் கொண்டுவரவில்லை.

எழுத்தாளர், SPRV ஆலோசகர்கள் (consultants) நிறுவனப் பங்குதாரர் ஆவார்.

Original Article : Securities Markets Code, 2025 — a critical look. -Ravi Varanasi

Read More →

1991-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கிய தாராளமயமாக்கல் கொள்கையின் விளைவு, 35 ஆண்டுகள் கழித்தும் இன்னும் முடியவில்லை. -மனிஷ் சபர்வா

தொழில்முனைவு மூலம் தவிர்க்கக்கூடிய வறுமையைக் குறைக்கத் தவறுவது ஒரு வகை வன்முறையாகும். இருந்தும், சக்திவாய்ந்த உயரடுக்குகள், தொழில்முனைவோரைத் 'திருடர்கள்' அல்லது 'சுரண்டுபவர்கள்' என்று சித்தரிக்கும் காலாவதியான நம்பிக்கைகளை இன்றும் ஊக்குவிக்கிறார்கள். 

ஜனவரி மாதமானது ரோமானியக் கடவுளான ஜானஸ் என்பவரின் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. அக்கடவுளுக்கு ஒரு முகம் முன்னால் பார்த்தபடியும், மற்றொரு முகம் பின்னால் பார்த்தபடியும் இருக்கும். இந்த வருடம், நாம் 1991ஆம் ஆண்டு சீர்திருத்தங்களின் 35 ஆண்டுகளை நிறைவு செய்வதால், புத்தாண்டுச் சிந்தனையும் திட்டமிடலும் பொருத்தமாகத் தோன்றுகிறது.

அந்த சீர்திருத்தங்கள் குறிப்பிடத்தக்கவை என்றாலும் அவை முழுமையடையவில்லை; 1991-ல் இந்தியாவின் தனிநபர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கு (per-capita GDP) சமமாக இருந்த சீனாவின் தனிநபர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி, இப்போது ஐந்து மடங்கு அதிகமாக உள்ளது. கடந்த ஆண்டு மேற்கொள்ளப்பட்ட பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்கள் துணிச்சலானவை. இந்த ஆண்டின் செயல்திட்டம் இன்னும் பெரியதாகவும், துணிச்சலானதாகவும் இருக்கிறது. ஆனாலும், பெரிய அளவில் வேளாண் சாராத வேலைகளை உருவாக்க வேண்டுமானால், தொழில்முனைவு  குறித்த நமது சிந்தனையில் ஐந்து மாற்றங்கள் ஏற்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. 

1991-ஆம் ஆண்டுக்கான 'வளர்ச்சி' என்ற அடையாளம் மகிழ்ச்சியளிக்கிறது: வாகன உரிமை 45 மடங்கும், வருங்கால வைப்பு நிதி (Provident Fund) பங்களிப்புகள் 75 மடங்கும், அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பு 120 மடங்கும், பங்குச் சந்தை மதிப்பு 500 மடங்கும், தொலைபேசி இணைப்புகள் 600 மடங்கும் வளர்ந்துள்ளன. 1991-ஆம் ஆண்டுக்கான 'முழுமையற்றது' என்ற அடையாளம் வேதனையளிக்கிறது. நமது நாட்டின் தொழிலாளர்களில் 45 சதவீதம் பேர் இன்னும் வேளாண் சார்ந்த தொழில்களை மேற்கொள்வதாகக் கூறப்படுகிறது. நமது 6.3 கோடி நிறுவனங்களில் வெறும் 8 லட்சம் மட்டுமே வருங்கால வைப்பு நிதி செலுத்தும் ஊழியர்களாக உள்ளனர். மேலும், உற்பத்தி துறையில் தொழிலாளர் பங்களிப்பு, தொழில்துறைக்கு பிந்தைய அமெரிக்காவின் பங்களிப்புக்கு (11 சதவீதம்) சமமாக உள்ளது. இவ்வளவு பலதரப்பட்ட, படிநிலை நிறைந்த, வளமற்ற சமூகத்தில் உலகின் மிகப் பெரிய ஜனநாயகத்தை இந்தியாவால் உருவாக்க முடிந்திருக்கிறது. ஆனால், அதே சமயம் பொருளாதாரத்தில் சீனாவை ஏன் நாம் இவ்வளவு பெரிய இடைவெளியோடு விட்டுவிட்டோம்? அவர்கள் நம்மைவிட புத்திசாலிகளா? அல்லது பொருளாதாரம் வளர்ப்பது அரசியலை விட இன்னும் கடினமானதா?

வளர்ச்சியையும் செழிப்பையும் நிராகரித்த ஒரு சித்தாந்தமே எங்கள் பிரச்சனையாக இருந்தது. இடதுசாரி அல்லது வலதுசாரி என எந்தச் சித்தாந்தமாக இருந்தாலும், கொள்கைகளை உருவாக்குவதற்கு அது ஒரு பலவீனமான வழிகாட்டியாகும்.

பொருளாதார நிபுணர் ஸ்டெஃபானி ஸ்டான்ட்சேவாவின் ஆராய்ச்சி, அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ் மற்றும் ஜெர்மனி ஆகிய நாடுகளில் உள்ள மக்கள் 'same zero-sum' நம்பிக்கைகளைக் கொண்டுள்ளனர் என்பதைக் காட்டுகிறது. இடதுசாரிகளில் பலர், மற்றவர்களை ஏழைகளாக்குவதன் மூலமே சிலர் பணக்காரர்களாகிறார்கள் என்று நம்புகிறார்கள். வலதுசாரிகளில் பலர், குடியேறிகள் பூர்வீக மக்களை ஏழைகளாக்குவதன் மூலம் பணக்காரர்களாகிறார்கள் என்று நம்புகிறார்கள். இரு தரப்பினரும் ஒரே அடிப்படை யோசனையைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்: வளங்கள் வரையறுக்கப்பட்டவை, மேலும் வலுவான அரசாங்கத் தலையீடு அவசியம்.

மேற்கத்திய நாடுகள் இப்போது, ​​1956, 1968 மற்றும் 1976 ஆம் ஆண்டுகளில் நாங்கள் பின்பற்றிய அதே 'same zero-sum' பொருளாதாரச் சிந்தனையை ஏற்றுக்கொள்கின்றன.

தொழில்முனைவோர் மீதான சந்தேகம், விவசாயத்திற்கு வெளியே லட்சக்கணக்கான வேலைவாய்ப்புகளை நமக்கு இழக்கச் செய்துள்ளது. 18 நூற்றாண்டுகளாகப் பொருளாதார உற்பத்தி ஏறக்குறைய மாறாமல் இருந்த 1800-ஆம் ஆண்டில் இந்தச் சந்தேகம் நியாயமானதாக இருந்திருக்கலாம். அந்த நேரத்தில், தொழில்முனைவு என்பது அடிமைத்தனம், காலனித்துவம், சுரண்டல் மற்றும் வன்முறை ஆகியவற்றுடன் நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்தது.

இருப்பினும், சுமார் 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்தச் சிந்தனை மாறியது. ஒரு நவீன அரசு, வெற்றிகரமான குடிமக்கள் மற்றும் தொழில்முனைவோரால் செலுத்தப்படும் வரிகளால் நிதியளிக்கப்படும் ஒரு நலன்புரி அரசாக இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்து உருவானது. இந்த மாற்றத்தின் காரணமாக, உலகளாவிய மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (GDP) சுமார் 1,600 சதவீதம் அதிகரித்துள்ளது. இதன் விளைவாக, பெரும்பாலான மக்களின் வாழ்க்கை இனி கடுமையானதாகவோ, வன்முறை நிறைந்ததாகவோ, குறுகியதாகவோ அல்லது பசியால் வாடுவதாகவோ இல்லை.

நாடுகள் முழுவதும் காணப்படும் செழிப்பின் வெவ்வேறு நிலைகள், கலாச்சாரத்தை விட, மக்கள் சிந்திக்கும் விதமும், தொழில்முனைவு குறித்து அவர்கள் எடுக்கும் முடிவுகளுமே அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை என்பதைக் காட்டுகின்றன.

தொழில்முனைவு மூலம் தவிர்க்கக்கூடிய வறுமையைக் குறைக்கத் தவறுவது ஒரு வகை வன்முறையாகும். இருந்தும், சக்திவாய்ந்த உயரடுக்குகள், தொழில்முனைவோரைத் 'திருடர்கள்' அல்லது 'சுரண்டுபவர்கள்' என்று சித்தரிக்கும் காலாவதியான நம்பிக்கைகளை இன்றும் ஊக்குவிக்கிறார்கள். இந்தச் செயல், பழைய நினைவுகள், தீங்கு விளைவிக்கக் கூடியவை என்பதைக் காட்டுகிறது.

தொழில்முனைவு பற்றிய சிந்தனையில் ஐந்து மாற்றங்கள் தேவை. "பணக்காரன் ஆவது நல்லது": செல்வம் உருவாக்கப்படாமல் வறுமையை அகற்ற முடியாது என்பதையும், செல்வம் மக்களை ஊக்குவிக்கும் என்பதையும் இது அங்கீகரிக்கிறது. "சிலர் மற்றவர்களை விட விரைவில் பணக்காரன் ஆவார்கள்": வெற்றிகரமான தொழில்முனைவோரையோ அல்லது வளமான பகுதிகளையோ அகற்றுவது ஏற்றத்தாழ்வை குறைக்குமே தவிர, வறுமையைக் குறைக்காது என்பதை இது உணர்த்துகிறது. "கற்களை உணர்ந்து ஆற்றைக் கடக்கவும்": கடினமான கட்டுப்பாட்டைக் காட்டிலும், கவனமான கொள்கை பரிசோதனை மற்றும் சீர்திருத்தத்தை இது ஆதரிக்கிறது. "பூனை கறுப்பாக இருந்தாலும் சரி, வெள்ளையாக இருந்தாலும் சரி, அது எலிகளைப் பிடித்தால் போதும்": இது பகுதி, துறை அல்லது உரிமை எதுவாக இருந்தாலும், சித்தாந்தத்தை விட நடைமுறை வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குவதற்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறது. "சன்னலைத் திறந்தால் சில ஈக்கள் உள்ளே வரும்": பொருளாதார வளர்ச்சியில் அபாயங்கள் உள்ளன என்பதை இது ஏற்றுக்கொள்கிறது. சத்யம், சஹாரா மற்றும் நீரவ் மோடி போன்ற அரிதான மோசடி வழக்குகளைப் பயன்படுத்தி கடுமையான சட்டங்களை விதிப்பது, பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு உதவுவதைவிட அதிகம் பாதிக்கிறது போன்ற ஆலோசனைகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

இப்போது, பல வாசகர்கள் எனது ஐந்து 'சிந்தனை உலகங்களால்' கோபமடைந்திருக்கலாம். இது நியாயமானது, ஏனென்றால் நான் டெங் சியாவோபிங்கை (Deng Xiaoping) மறுஉருவாக்கம் செய்ய விரும்புகிறேன். அதேசமயம் இது தவறானதும்கூட என்று குறிப்பிடுகிறார். ஏனென்றால், நான் சீனாவை முன்நிலைப்படுத்துவது போல் தோன்றலாம். நான் மறுஉருவாக்கம் செய்வதற்கு காரணம் என்னவென்றால், உலகின் இரண்டு சிறந்த பெரும் செழிப்பின் உதாரணங்களான ஓட்டம் (சீனா, மாவோ இறந்ததிலிருந்து 400 மில்லியன் மக்களை விவசாயப் பணியிலிருந்து விவசாயம் அல்லாத பணிக்கு மாற்றியது) மற்றும் இருப்பு (அமெரிக்காவின் தனிநபர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி $82,000) ஆகிய இரண்டிலும் பொதுவான நடைமுறைவாதம் இப்போது தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியுள்ளது. சி ஜின்பிங் (Xi Jinping), டெங் செய்த சரியான விஷயங்களின் பட்டியலைத் தொகுத்து ஒவ்வொன்றையும் ரத்து செய்து வருகிறார். உலகின் சிறந்த மக்களை ஈர்ப்பது, அடிப்படை அறிவியலில் பொது முதலீடு மற்றும் நிறுவனங்களின் விநியோகச் சங்கிலிகளை உலகமயமாக்குதல் போன்ற சிறப்பம்சம் வாய்ந்த நடவடிக்கைகளை அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் டிரம்ப் பெரிதும் பாதித்து வருவதாகக் கூறப்படுகிறது.

சீனாவில் அதிபர் ஷி-யின் (Xi) கெடுபிடியால் அல்லது அமெரிக்காவில் ட்ரம்ப்-பின் (Trump) குழப்பமான கொள்கைகளால் பொருளாதார சிக்கல் ஏற்படும் என்ற கணிப்புகள் இதுவரை தவறாகவே அல்லது முன்கூட்டியே சொல்லப்பட்டதாகவே இருக்கின்றன. இந்த இரு நாடுகளிலும் ஒரு திடீர் வீழ்ச்சி ஏற்பட்டால் அது இந்தியாவைப் பாதிக்கும் என்பதால், பொருளாதார மந்தநிலை ஏற்படாமல் இருப்பது அல்லது படிப்படியாகக் குறைவது இந்தியாவுக்கு சாதகமான சூழ்நிலையை உருவாக்கலாம் என்று எதிர்பார்க்கப்பபடுகிறது. ஒரு பொருளாதாரப் பெருவீழ்ச்சி ஏற்பட்டால் உலக அளவில் $35 டிரில்லியன் சொத்து மதிப்பு அழியக்கூடும் என்று பொருளாதார நிபுணர் கீதா கோபிநாத் எச்சரிக்கிறார். மேலும், புதிய பனிப்போர் ஒன்று உருவாகும் சூழல் ஏற்பட்டுள்ளதாக வெளியுறவுக் கொள்கை வல்லுநர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். உள்நாட்டுப் பொருளாதாரத்தையும், தொழில்நுட்ப தொழில்முனைவோரையும் வலுப்படுத்துவதே இரண்டு அபாயங்களையும் எதிர்கொள்வதற்கான சிறந்த வழியாகக் கூறப்படுகிறது.

நான் இளமையாக இருந்தபோது, ​​'கல்' என்ற ஒரே சொல் நேற்று மற்றும் நாளை ஆகிய இரண்டுக்கும் பயன்படுத்தப்படுவதை ஒருவித செயலற்றதன்மையின் அடையாளமாகக் கருதி கேலி செய்வேன். இப்போது, ​​நமது சிந்தனையையும் தேர்வுகளையும் தொடர்ந்து மறுபரிசீலனை செய்ய அனுமதிக்கும் 'காலம்' அல்லது தொடர்ச்சியான நேரத்தின் ஞானத்தை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். காலத்தைப் பற்றிய இந்த பார்வை, இந்தியாவின் வறுமையை ஒரு தவறான கூற்றாகக் கருதாமல், எதிர்பார்ப்புகளைப் பூர்த்தி செய்யத் தவறியதன் விளைவாகப் பார்க்க உதவுகிறது.

பிரதமர் 2026-ஆம் ஆண்டிற்கான ஒரு லட்சிய சீர்திருத்தத் திட்டத்தை கோடிட்டுக் காட்டியுள்ளார். இது உரிமங்கள், அறிவிப்புகள், ஆய்வுகள், அபராதங்கள், ஒழுங்குமுறை வழிமுறைகளை எளிதாக்குவதன் மூலமும், 'ஜன் விஸ்வாஸ் சித்தாந்தத்தின்' கீழ் ஒழுங்குமுறைத் தகவல்களுக்கு ஒரு ஒற்றை, நம்பகமான மூலத்தை உருவாக்குவதன் மூலமும் கட்டுப்பாடுகளைத் தளர்த்துவதில் கவனம் செலுத்துகிறது. இது 'ஜன் விஸ்வாஸ் 2.0' மற்றும் '3.0' மூலம் குறைபாடுள்ள வணிகத் தண்டனை அமைப்புகளை மேம்படுத்துவதன் மூலம் குற்றமற்றதாக்குவதையும் உள்ளடக்கியது. டிஜிட்டல்மயமாக்கல், குடிமக்களுக்கும் அரசாங்கத்திற்கும் இடையே காகிதமற்ற, நேரடித் தொடர்பு தேவையில்லாத மற்றும் பணமில்லா இடைமுகத்தை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. அதிகாரப் பரவலாக்கம், அதிக நிதிகள், பொறுப்புகள் மற்றும் அதிகாரிகளை அரசாங்கத்தின் கீழ் மட்டங்களுக்கு மாற்றுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. நிர்வாக அரசின் வரம்புகளைக் கேள்விக்குட்படுத்துவதன் மூலமும், தெளிவாக வரையறுப்பதன் மூலமும் ஜனநாயகம் வலுப்படுத்தப்படுகிறது.

நீண்ட காலமாக தாமதமான இந்த சீர்திருத்தங்கள், புதிய முறைகளால் உந்தப்பட்டு, "புதிய காலகட்டத்தில் ஒரு புதிய கதையை எழுதுவோம்" என்று கூறும் 'ஹம் ஹிந்துஸ்தானி' திரைப்படத்தின் (1961) பாடலில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட நம்பிக்கையை பிரதிபலிக்கின்றன. இந்தச் சூழலில், ஐந்து முக்கிய வழிகளில் தொழில்முனைவோரைப் பற்றி மறுசிந்தனை செய்வது ஒரு அவசியமான முதல் படியாகத் தெரிகிறது.

  Original Article : Thirty five years after liberalisation, let’s pick up threads from an incomplete 1991 story. -Manish Sabharwal

Read More →

சரக்கு மற்றும் சேவை வரி விகிதங்களை முறைப்படுத்தியது இந்தியாவில் நிதி கூட்டாட்சி முறையை எவ்வாறு பாதித்துள்ளது? -ரோஷ்னி யாதவ்

 முக்கிய அம்சங்கள்:

 மாநிலங்கள் மூலதனச் செலவினங்களுக்கான விதிகளை எளிதாக்குமாறும், 50 ஆண்டு கடன்களை வழங்குமாறும் கோரின. மேலும், முதலீடு மற்றும் மேம்பாட்டை ஊக்குவிப்பதில் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியதுடன், கடன் வாங்குவதில் உள்ள சில வரம்புகளையும் சுட்டிக்காட்டின.

கடந்த ஆண்டு செப்டம்பர் 22 முதல் அமலுக்கு வந்த சரக்கு மற்றும் சேவை வரியின் கீழ் மேற்கொள்ளப்பட்ட பரவலான வரி குறைப்புகளால் (Revenue loss) மாநிலங்களுக்கு ஏற்படும் வருவாய் இழப்பு, மேற்கு வங்கம், தெலங்கானா, பஞ்சாப், கேரளா மற்றும் கர்நாடகா உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களின் விவாதத்தில் முக்கிய இடம் பெற்றதாகத் தெரிகிறது. முக்கிய உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்களில் முன்னேற்றத்தைத் தொடர்வது முக்கியம் என்று கோவா மாநிலம் கூறியதுடன், ஒன்றிய அரசின்  (Central Sector Schemes (CSS)) திட்டங்களின் கீழ் ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசுகள் நிதிப் பங்கீட்டைப் பகிர்ந்துகொள்வதற்கு ஒரு நியாயமான வழிமுறையையும் கோரியது.

குறிப்பாக, சரக்கு மற்றும் சேவை வரி குறைப்புகளுக்குப் பிறகு, குறைந்து வரும் நிதிச் சூழல் மாநிலங்களால் எழுப்பப்பட்ட ஒரு முக்கிய கவலையாக இருந்தது. மக்கள் நலன் சார்ந்த நடவடிக்கையாக சரக்கு மற்றும் சேவை வரி குறைப்புகளுக்கு மாநிலங்கள் தங்கள் ஆதரவைத் தெரிவித்தாலும், சரக்கு மற்றும் சேவை வரி இழப்பீட்டு வரியை மாற்றி கொண்டுவரப்பட்ட புகையிலை மீதான கலால் வரி மற்றும் பான் மசாலா மீதான செஸ் வரி ஆகியவற்றின் வசூலில் இருந்து வருவாயைப் பகிர்ந்தளிக்க வேண்டும் என்று அவற்றில் பல மாநிலங்கள் கோரியதாகத் தெரிகிறது.

மூலதன முதலீட்டிற்கான மாநிலங்களுக்கான சிறப்பு உதவித் திட்டம் (Special Assistance to States for Capital Investment (SASCI)) தொடர வேண்டும் என்றும், அதிக நிதி ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என்றும் பல பங்கேற்பாளர்கள் விரும்புவதாக நிதி அமைச்சகம் தெரிவித்துள்ளது. ஏனெனில், இத்திட்டம் மாநிலங்களும், யூனியன் பிரதேசங்களும் சொத்துக்களை விரைவாக உருவாக்க உதவுகிறது. 2020-21ஆம் ஆண்டு முதல், மூலதன முதலீட்டிற்கான மாநிலங்களுக்கான சிறப்பு உதவித் திட்டத்தின் கீழ் ஒன்றிய அரசு 50 ஆண்டு கால வட்டியில்லாக் கடன்களாக ரூ. 4.25 லட்சம் கோடிக்கும் மேல் வழங்கியுள்ளது.

மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் (Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Act (MGNREGA)) திட்டத்திற்குப் பதிலாகக் கொண்டுவரப்பட்ட 'வளர்ந்த இந்தியா - வேலைவாய்ப்பு மற்றும் வாழ்வாதாரத்திற்கான உத்தரவாதத் திட்டம் (VB—G RAM)' திட்டத்தின் நிதி ஒதுக்கீடு குறித்து மாநிலங்கள் கவலை தெரிவித்துள்ளன. ஒன்றிய அரசால் பெரும்பாலும் நிதியளிக்கப்பட்ட மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டத்தைப் போலல்லாமல், இந்த புதிய திட்டம் மொத்தச் செலவில் 40% தொகையை மாநிலங்களே ஏற்க வேண்டும் என்று கோருகிறது. முன்னதாக, ஒன்றிய அரசு அனைத்து தொழிலாளர் செலவுகளையும், மூலப்பொருள் செலவுகளில் 75% தொகையையும் ஏற்றுக்கொண்டது.

உங்களுக்குத் தெரியுமா:

சரக்கு மற்றும் சேவை வரி  2017-ல் நடைமுறைக்கு வந்தது. இந்தியாவில் ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசுகள் பல வரிகளை விதித்து வந்த நிலையில், தற்போதுள்ள வரி அமைப்பை எளிமையாக்கி, அதை ஒரே சீரானதாக மாற்றுவதற்கான ஒரு முயற்சியாக இது கருதப்பட்டது. 

 சரக்கு மற்றும் சேவை வரி அமலாக்கத்தின் முதல் 5 ஆண்டுகளில் மாநிலங்கள் இழந்த வருவாயை ஈடுசெய்ய உதவுவதற்காக இழப்பீட்டு வரி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இது 2017ஆம் ஆண்டின் சரக்கு மற்றும் சேவை வரி (மாநிலங்களுக்கான இழப்பீடு) சட்டத்தின் கீழ் வந்தது. பின்னர், மாநிலங்களுக்கு சரக்கு மற்றும் சேவை வரி இழப்பீடு வழங்குவதற்காக கோவிட் ஆண்டுகளில் திரட்டப்பட்ட கடன்களைத் திருப்பிச் செலுத்துவதற்காக, இந்த வரியின் வசூல் மார்ச் 2026 வரை நீட்டிக்கப்பட்டது.

Original Article : How has the GST rate rationalisation affected fiscal federalism in India? -Roshni Yadav

Read More →

தொகுதி மறுவரையறையை மறுபரிசீலனை செய்தல் -சந்தோஷ் மெஹ்ரோத்ரா

 தென் மாநிலங்கள் ஒன்றிணைந்து, குறையும் விகிதாச்சாரக் கொள்கையை (Degressive Proportionality principle) ஆதரிப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

மக்கள் தொகைப் பெருக்கத்தைக் குறைப்பதும், சுகாதாரம் மற்றும் கல்வியை மேம்படுத்துவதும் கடுமையான விளைவுகளுக்கு வழிவகுத்துள்ளதை தென்னிந்திய மாநிலங்கள் கண்டறிந்துள்ளன. இதன் விளைவு என்னவென்றால், ஒன்றிய  அரசின் வரி வருவாயை மாநிலங்களுக்குப் பிரித்து வழங்குவதில் மக்கள் தொகை அளவு 50% முக்கியத்துவம் பெறுவதால், நிதிக் குழு (FC) தென் இந்திய மாநிலங்களுக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டைக் குறைத்துள்ளது. காலப்போக்கில், இதன் தாக்கம் மிகவும் தீவிரமாக இருக்கும். தற்போதைய முன்மொழிவுகளின்படி, மாநிலங்கள் தங்களின் தற்போதைய இடப் பங்கீட்டையே தக்கவைத்துக் கொள்ளும். ஆனால், 2029ஆம் ஆண்டு  தேர்தல்களுக்கு முன்பு இடங்களின் எண்ணிக்கையில் உள்ள உண்மையான வேறுபாடு அதிகரிக்கும். இது தென்னிந்திய மாநிலங்களைப் பாதிக்கும். 2029ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு ஒரு தொகுதி மறுவரையறை ஆணையம் (Delimitation Commission (DC)) இது தொடர்பாக முடிவெடுக்கும்.

சுகாதாரம் மற்றும் கல்வியில் சிறப்பாக முதலீடு செய்து, அதன் மூலம் மக்கள்தொகை வளர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்தியதற்காக, தென்னிந்திய மாநிலங்களின் மக்களவை இடங்களைக் குறைத்து, அதன் மூலம் அவற்றின் சார்பு அரசியல் மற்றும் நிதி அதிகாரத்தைக் (fiscal power) குறைப்பது என்பது அந்த மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்படும் தண்டனையாக இருக்க வேண்டுமா? 1991ஆம் ஆண்டு முதல், பீகார், உத்தரப் பிரதேசம், ஜார்க்கண்ட், மத்தியப் பிரதேசம், ராஜஸ்தான் மற்றும் சத்தீஸ்கர் போன்ற வட மாநிலங்களிலேயே மக்கள் தொகை அதிகரித்துள்ளது.

சாத்தியமான தீர்வுகள்

தொகுதி மறுவரையறை தொடர்பான 84வது அரசியலமைப்புத் திருத்தம் (2001) பிரதிநிதித்துவத்தில் தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகிறது. மேலும், தென்னிந்திய மாநிலங்கள் தங்களது நிலைப்பாட்டை அவசரமாக முன்வைக்க வேண்டும். 84வது

திருத்தச் சட்டம், நாடாளுமன்ற இடங்களின் எண்ணிக்கையின் மீதான முடக்கத்தை 2000ஆம் ஆண்டிலிருந்து 2026ஆம் ஆண்டு வரை நீட்டித்தது. அது, குடும்பக் கட்டுப்பாடு மற்றும் மக்கள் தொகை வளர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்துவதை மாநிலங்கள் தொடர்ந்து ஊக்குவிக்கும் வகையில், 2026ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு நடைபெறும் முதல் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு வரை மக்களவை இடங்களின் எண்ணிக்கை மாறாமல் இருக்கும் என்று குறிப்பிட்டது.

இதன் காரணமாகவே 2021ஆம் ஆண்டுக்கான மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு தாமதப்படுத்தப்பட்டது. அதன் முடிவுகள் தற்போது அக்டோபர் 2028ஆம் ஆண்டுக்குள் வெளியாகும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அதன் பிறகு, தொகுதி மறுவரையறை ஆணையம் அமைக்கப்பட்டு, 2029ஆம் ஆண்டு மக்களவைத் தேர்தலுக்கு முன்னதாக அதன் பரிந்துரைகள் அறிவிக்கப்படும். வட மாநிலங்களில் உள்ள அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட மாநிலங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம் நிரந்தர அதிகாரத்தை உறுதி செய்துகொள்ளும் இந்த உத்தி, புது டெல்லியிடம் எப்போதும் இருந்திருக்கிறது என்பது தெளிவாகிறது.

தென்னிந்திய மாநிலங்களுக்கு மாநிலங்களில் ஏற்படும் தொகுதி மறுவரையறையின் நியாயமற்ற விளைவுகளைத் தடுப்பதற்கான தீர்வுகள் என்ன? அதில் நான்கு மாற்று வழிகளைக் கருத்தில் கொள்ளலாம். முதலாவது வழிமுறை, 2011ஆம் ஆண்டு  மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு, மாநிலங்களுக்கிடையேயான தற்போதைய விகிதாசாரப் பங்கீட்டைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு, மக்களவை இடங்களின் மொத்த எண்ணிக்கையை அதிகரிக்க வேண்டும். எந்த மாநிலமும் தங்களது மக்களவை தொகுதியை இழக்காத வகையில், 2011ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை அடிப்படையில் மறுபங்கீடு செய்தால், மக்களவையின் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை 866 ஆக உயரும். இது மிகக் குறைந்த அளவிலான சிக்கல்களையே ஏற்படுத்தக்கூடும். ஆனால், அதிக மக்கள் தொகை வளர்ச்சி கொண்ட மாநிலங்கள் அதிக நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைப் பெறும் என்ற சிக்கலுக்கு முழுமையாக தீர்வளிக்காது.

இரண்டாவது வழிமுறை, மக்களவை இடங்களின் மொத்த எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பதுடன், மாநிலங்களவையிலும் மாநிலங்களிடையே சமத்துவத்தை (அமெரிக்க செனட் சபையில் இருப்பது போல) அறிமுகப்படுத்துவதாகும். ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் ஒரே எண்ணிக்கையிலான இடங்களை வழங்க வேண்டும். உதாரணமாக, ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் 10 இடங்களை வழங்குவது மாநிலங்கவையின் பலத்தை 245-லிருந்து 290-ஆக அதிகரிக்கும். இருப்பினும், ஆளும் கட்சி இதை எதிர்க்கக்கூடும். ஏனெனில், இது மக்களவையில் ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்கான ஆளும் கட்சியின் திட்டத்தை பலவீனப்படுத்தும்.

மூன்றாவது வழிமுறை, மக்களவையில் எந்த விதமான மாற்றங்களையும் செய்யலாமல், ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் 1,000 மக்களுக்கு ஒரே எண்ணிக்கையிலான பிரதிநிதிகள் இருக்கும் வகையில், மாநில சட்டமன்றங்களில் உள்ள இடங்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பதாகும். இது அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட மாநிலங்களில், குறிப்பாக மாநில அளவில், பிரதிநிதித்துவத்தை மேம்படுத்தும். இருப்பினும், ஆளும் கட்சி மக்களவையைக் கட்டுப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துவதால், இந்த யோசனையை எதிர்க்கக்கூடும்.

இறுதி வழிமுறை, மொத்த மக்களவைத் தொகுதிகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்து, அவற்றை மாறுபட்ட முறையில் பிரிப்பதாகும்: 60% மக்கள் தொகையின் அடிப்படையிலும், 40% மாநிலங்கள் மக்கள் தொகை வளர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்திய விதத்தின் அடிப்படையிலும் பிரிக்க வேண்டும். இது மக்கள் தொகை வளர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்துவதில் வெற்றி பெற்ற மாநிலங்களுக்கு உதவும். இது அனைத்து தென் மாநிலங்களும் ஒன்றிணைந்து பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்கான ஒரு பொதுவான நிலைப்பாடாக மாறக்கூடும்.

இது, ஐரோப்பிய நாடாளுமன்றம் 'குறைந்துவரும் விகிதாசார' கொள்கையைப் (Degressive Proportionality principle) பயன்படுத்தி 27 உறுப்பு நாடுகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதைப் போன்றதாகும். பெரிய நாடுகளுக்கு அதிக இடங்கள் கிடைத்தாலும், ஒரு நபருக்கான பிரதிநிதித்துவம் குறைவாக இருக்கும். அதே சமயம், சிறிய நாடுகளுக்கு இடங்கள் குறைவாகக் கிடைத்தாலும், ஒரு நபருக்கான பிரதிநிதித்துவம் அதிகமாக இருக்கும். இது அனைவருக்கும் நியாயமான பிரதிநிதித்துவம் கிடைப்பதை உறுதி செய்கிறது. இது பெரிய நாடுகளின் முழுமையான ஆதிக்கத்தைத் தடுப்பதற்காக, மக்கள் தொகை அளவையும் நாடுகளின் சமத்துவத்தையும் சமநிலைப்படுத்துகிறது. இது மக்கள் தொகையின் அளவையும் மாநிலங்களுக்கு இடையேயான சமத்துவத்தையும் சமநிலைப்படுத்துகிறது. இதனால் பெரிய நாடுகள் முழுமையாக ஆதிக்கம் செலுத்த முடியாது. ஒவ்வொரு நபருக்கும் ஒரே மாதிரியான வாக்குரிமை அளிப்பதற்கும், ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் சமமான பிரதிநிதித்துவம் வழங்குவதற்கும் இது ஒரு முக்கியமான தீர்வாகும். இதன் பொருள், ஒரு பெரிய நாட்டில் அளிக்கப்படும் வாக்கை விட ஒரு சிறிய நாட்டில் அளிக்கப்படும் வாக்கை விட அதிக மதிப்பு கொண்டது என்பதாகும்.

பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய கொள்கை

இது, இந்தியாவில் நிதி குழுக்களால் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு கொள்கையையும் சார்ந்திருக்கும். நிதி குழுக்கள் நியாயமற்ற தன்மை குறித்த புகார்களைச் சந்திக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டுள்ளது. தென் மாநிலங்களின் நியாயமான புகார் என்னவென்றால், அவை அதிக பங்களிப்பை அளித்தாலும், ஒவ்வொரு நிதி குழுவிடமிருந்தும் காலப்போக்கில் குறைவாகவே பெறுகின்றன. இதைக் கையாள்வதற்காக, நிதி குழுக்கள் நிதியை ஒதுக்கீடு செய்ய பல அளவுகோல்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. முதல் காரணி வருமான வேறுபாடு ஆகும். 50% முக்கியத்துவம் ஏழை மாநிலங்களுக்கு நிதி அதிகமாக கிடைக்கும். இரண்டாவது காரணி மக்கள் தொகை அளவு ஆகும். இது ஒரு மாநிலம் எவ்வளவு செலவழிக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது. இதற்காக, நிதி குழுக்கள் தற்போதைய தேவைகளைக் காட்டுவதற்காக 2011ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகையையும், மக்கள்தொகை வளர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்திய மாநிலங்களுக்குப் வெகுமதி அளிப்பதற்காக 1971ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகையையும் பயன்படுத்துகின்றன. நிதி குழு மக்கள் தொகையைக் கட்டுப்படுத்தும் மாநிலங்களுக்கு வெகுமதி அளிக்க முடியுமென்றால், தொகுதி மறுவரையறை ஆணையத்தால் ஏன் அவ்வாறு செய்ய முடியாது? மற்றொரு காரணி மக்கள்தொகை செயல்திறன் ஆகும். இது பிறப்பு விகிதங்களைக் வெற்றிகரமாகக் குறைத்த மாநிலங்களுக்கு வெகுமதி அளிக்கிறது. நான்காவது காரணி வரி வசூல் முயற்சி ஆகும். இது தங்களுக்குரிய வரிகளைச் சிறப்பாக வசூலித்து, பணத்தை பொறுப்புடன் நிர்வகிக்கும் மாநிலங்களுக்கு வெகுமதி அளிக்கிறது. ஒன்றிய அரசு தொகுதி மறுவரையறை ஆணையத்தை மேற்கொள்வதற்கு முன்பு, தென் மாநிலங்கள் படிப்படியாகக் குறையும் விகிதாசாரக் கொள்கையை ஆதரித்து (Degressive Proportionality principle) ஒன்றிய அரசின் எல்லை நிர்ணய ஆணையத்தை அமைப்பதற்கு முன்பே ஒருமித்த கருத்தை எட்டுவதைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு வழியில்லை.

சந்தோஷ் மெஹ்ரோத்ரா, முன்னாள் பொருளாதாரப் பேராசிரியர், ஜே.என்.யு., தற்போது வருகைப் பேராசிரியராக, மாஸ்கோவின் உயர்நிலைப் பொருளாதாரப் பள்ளி.

Original Article : Reimagining delimitation -Santosh Mehrotra

Read More →

பொருளாதார முன்னணியில் இந்தியாவின் முன்னுள்ள பணி: ஆக்கப்பூர்வமான அழிவை ஏற்றுக்கொள்வது மற்றும் அதன் விளைவுகளை நிர்வகிப்பது. -பிராச்சி மிஸ்ரா

உயர் வருமானம் கொண்ட நாடாக மாறுவதற்கு, இந்தியா அடுத்த 20 ஆண்டுகளுக்கு சுமார் 8 சதவீத உண்மையான பொருளாதார வளர்ச்சியைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இந்த வளர்ச்சி நீடித்திருக்கக்கூடியதாகவும், மக்களுக்குப் போதுமான வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதாகவும் இருக்க வேண்டும்.

வரலாற்று ரீதியான நிச்சயமற்ற தன்மை இருந்தபோதிலும், 2025-ம் ஆண்டில் உலகளாவிய வளர்ச்சி மீள்தன்மையுடன் நிரூபிக்கப்பட்டது. தொழில்நுட்பம், வர்த்தகம் மற்றும் கொள்கையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களுக்கு மத்தியில் இந்த உந்துதல் தொடர முடியுமா என்பது முக்கியமான கேள்வியாக உள்ளது.

அமெரிக்கா மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் வளர்ச்சி மெதுவாக வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தில் மந்தநிலையை மறைக்கிறது. உலகளாவிய வர்த்தக முறைகள் வேகமாக மாறியதால், சீனா சாதனை நடப்புக் கணக்கு உபரிகள் மூலம் வலிமையைக் காட்டியது. இருப்பினும், அதன் உள்நாட்டுப் பொருளாதாரம் ரியல் எஸ்டேட் துயரம் மற்றும் பலவீனமான நுகர்வோர் செலவினங்களுடன் போராடுகிறது. உலகம் முழுவதும் பணவீக்கம் குறைந்ததால், அதிகம் வர்த்தகம் செய்யப்படும் நாணயங்களை நிர்வகிக்கும் 10 மத்திய வங்கிகளில் ஒன்பது வங்கிகள் வட்டி விகிதங்களைக் குறைத்தன. இது 2009ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு, 2025-ஆம் ஆண்டை மிகவும் தீவிரமான பணவியல் தளர்வு ஏற்பட்ட ஆண்டாக மாற்றியது. இருப்பினும், அதிக கடன் அளவுகள் மற்றும் அரசாங்க நிதி மீதான அழுத்தம் ஆகியவை இன்னும் முக்கிய கவலைகளாகவே உள்ளன.

சந்தைகள் அடிப்படைப் பொருளாதாரக் காரணிகளை விட மிக வேகமாக முன்னேறிவிட்டன. செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) மீதான ஆர்வம் மற்றும் பலவீனமான டாலர் மதிப்பு ஆகியவற்றால் தூண்டப்பட்டு, அதிகப்படியான மதிப்பீடு குறித்த கவலைகள் அதிகரித்துள்ளன. செயற்கை நுண்ணறிவின் (AI) வேலைவாய்ப்பு தாக்கம் இப்போதைக்கு குறைவாக இருக்கலாம். ஆனால், அதன் மாற்றும் திறன் மறுக்க முடியாதது. பொருளாதாரத்திற்கான நோபல் பரிசு, புதுமை மட்டுமே வளர்ச்சியை விளக்க முடியாது என்பதை நமக்கு நினைவூட்டியது. அதில் மூன்று முன்நிபந்தனைகள் முக்கியம். முதல், பரிந்துரைக்கப்பட்ட வழிமுறைகள் மற்றும் அறிவியல் புரிதலை இணைக்கும் பயனுள்ள அறிவு இருக்க வேண்டும். இரண்டு, இந்த அறிவைப் பயன்படுத்தக்கூடிய திறமையான வல்லுநர்கள் இருக்க வேண்டும். மற்றும் மூன்று, சமூகம் மாற்றத்திற்குத் திறந்த மனதுடன் இருக்க வேண்டும்.

உலகளாவிய வளர்ச்சி மற்றும் வர்த்தக மறுசீரமைப்பு 2026 மற்றும் அதற்குப் பிறகும் தொடர வேண்டும். இந்தக் காலகட்டம் மந்தநிலையை விட மறுஒதுக்கீட்டால் அதிகம் வடிவமைக்கப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால் தொற்றுநோய்க்கு முந்தைய தரநிலைகளுடன் ஒப்பிடும்போது மோசமாகவே உள்ளது. இந்திய ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் விவரித்தபடி, "கோல்டிலாக்ஸ்" (Goldilocks) கட்டத்தில் இந்தியா ஒரு நேர்மறையான சித்திரத்தைக் காட்டுகிறது. டிசம்பர் 2025ஆம் ஆண்டிற்க்குள், இந்திய ரிசர்வ் வங்கி ரெப்போ விகிதத்தை ஒட்டுமொத்தமாக 125 அடிப்படை புள்ளிகளால் 5.25 சதவீதமாகக் குறைத்து, பணப்புழக்க ஆதரவு மற்றும் ஒழுங்குமுறை தளர்வு மூலம் இதை நிறைவு செய்தது. வங்கி இருப்புநிலைக் குறிப்புகள் மேலும் வலுப்பெற்றன. மொத்த வாராக் கடன்கள் மார்ச் 2026ஆண்டுக்குள் 2.3–2.5 சதவீதம் என்ற குறைந்தபட்ச நிலையை அடையும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அதே நேரத்தில், மத்திய அரசு நிதி ஒருங்கிணைப்பு நடவடிக்கைகளைத் தொடர்ந்தது. அது முதல் தேசிய பணமாக்கல் திட்டத்தையும் அறிமுகப்படுத்தியது. இந்தியாவின் தரமதிப்பீட்டை மேம்படுத்துவதற்கான எஸ்&பி-யின் முடிவு இந்த முன்னேற்றத்தை உறுதிப்படுத்தியது. கொள்கை வகுப்பாளர்களின் பேரியல் பொருளாதார மற்றும் நிதி நிலைத்தன்மை மீதான அர்ப்பணிப்பை அந்த நிறுவனம் அங்கீகரித்தது. இது சந்தைகள் உன்னிப்பாகக் கவனித்து வருகின்றன என்பதை உணர்த்தியது.

உலகளாவிய நிச்சயமற்ற நிலைமைகள் இருந்தபோதிலும், இந்தியாவின் வெளிநாட்டு நிலைமை நிலையாக உள்ளது. சேவைத் துறை அதிர்வுகளைத் தாங்கிக்கொள்ள உதவியுள்ளது. மேலும், இப்போது ரூபாயின் மதிப்பு சந்தை சக்திகளால் அதிகம் பாதிக்கப்படுகிறது. சில துறைகள் சிரமங்களை எதிர்கொண்டாலும், ஒட்டுமொத்த நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறை இன்னும் கட்டுப்பாட்டிற்குள் உள்ளது. இருப்பினும், அபாயங்கள் நீடிக்கின்றன. மொத்த உற்பத்தி இன்னும் பெருந்தொற்றுக்கு முந்தைய நிலைகளை விட 3 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாகக் குறைவாகவே உள்ளது. மேலும், அடிப்படைப் பணவீக்கம் குறைந்து வருவது தொடர்ச்சியான பலவீனத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

அரசின் கடன் விகிதங்கள் தொடர்ந்து அதிகமாகவே உள்ளன. போட்டித்தன்மை வாய்ந்த தேர்தலுக்கு முந்தைய நிதிப் பரிமாற்றங்களின் வளர்ந்து வரும் நடைமுறையே இதற்கு ஒரு பகுதி காரணமாகும். அந்நிய நேரடி முதலீட்டு வரவுகள் சாத்தியமான அளவுக்குக் குறைவாகவே உள்ளன. மேலும், பங்கு முதலீட்டு வரவுகள் (Portfolio) நிலையற்ற தன்மையுடன் உள்ளன. திறன் பயன்பாடு நீண்ட கால சராசரியை விட சற்று அதிகமாகவே உள்ளது. இது நிறுவனங்கள் எச்சரிக்கையாக இருப்பதைக் குறிக்கிறது. உள்நாட்டு உற்பத்தி மற்றும் மின்னணு ஏற்றுமதியில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் இருந்தபோதிலும், கூகிளின் AI மைய முதலீடு போன்ற ஊக்கமளிக்கும் அறிகுறிகள் இருந்தபோதிலும், ஒரு பரந்த தனியார் மூலதனச் செலவின சுழற்சி இன்னும் நிறைவேறவில்லை.

உயர் வருமானம் கொண்ட நாடாக மாறுவதற்கு, இந்தியா அடுத்த 20 ஆண்டுகளுக்கு சுமார் 8 சதவீத உண்மையான பொருளாதார வளர்ச்சியைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இந்த வளர்ச்சி நீடித்ததாகவும், போதுமான வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதாகவும் இருக்க வேண்டும். இந்த வளர்ச்சியின் அடுத்த கட்டத்திற்கு யார் நிதியளிப்பார்கள், அது எந்த வகையான முதலீடுகளை உள்ளடக்கியதாக இருக்கும் என்பதே முக்கியப் பிரச்சினையாகும்.

மக்கள் வீடு வாங்குவதற்கும் அன்றாடத் தேவைகளுக்கும் அதிகமாகக் கடன் வாங்குவதாலும், அவசரத் தேவைகளுக்காகக் குறைவாகச் சேமிப்பதாலும், குடும்பங்களின் நிதிச் சேமிப்புகள் குறைந்துள்ளன. அதே நேரத்தில், நிறுவனங்கள் தங்கள் உற்பத்தித் திறனை விரிவுபடுத்துவதில் அதிக முதலீடு செய்வதற்குப் பதிலாக, தங்கள் கடனைக் குறைப்பதில் கவனம் செலுத்துகின்றன.

பல முக்கியமான சீர்திருத்தங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. தொழிலாளர் சட்டங்கள் எளிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. சரக்கு விடுவிக்கும் நேரங்களைக் குறைப்பதிலும் தளவாடங்களை மேம்படுத்துவதிலும் முன்னேற்றங்களுடன், உள்கட்டமைப்பு முதலீடு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க வேகத்தில் தொடர்கிறது. தரவு வெளியீடுகளின் அதிகரித்த வேகம் மற்றும் அதிர்வெண், நிர்வாகத் தத்துவத்தில்

அடிப்படை மாற்றத்துடன் இணைந்து, ஒரு அமைதியான தரவு புரட்சி நடைபெற்று வருகிறது.

கொள்கை மீதான நம்பிக்கை, தெளிவான விதிகள் மற்றும் எதிர்காலத் தேவை மீதான நம்பிக்கை ஆகியவையும் மிக முக்கியமானவை. கண்ணுக்குப் புலப்படாத இந்தச் சிக்கல்கள் கவனிக்கப்படாவிட்டால், நன்கு திட்டமிடப்பட்ட சலுகைகள் கூட நீண்ட கால தனியார் முதலீட்டையும் வேலைவாய்ப்புகளையும் கொண்டுவரத் தவறக்கூடும்.

இந்தியா இன்னும் சுகாதாரம், கல்வி மற்றும் நகர்ப்புற மேம்பாடு ஆகியவற்றில் ஆழமான கட்டமைப்புச் சிக்கல்களை எதிர்கொள்கிறது. உலகின் மூன்றாவது அதிக மாசடைந்த நாடாக இந்தியா தரவரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மாசுபாட்டால் ஏற்படும் பொருளாதார இழப்புகள் நன்கு அறியப்பட்டிருந்தாலும், தூய்மையான காற்று இன்னும் ஒரு முக்கிய அரசியல் முன்னுரிமையாக மாறவில்லை.

மின்சார வசதி குறித்த அனுபவம் ஒரு பயனுள்ள ஒப்பீட்டை வழங்குகிறது. ஆரம்பத்தில், மின்சாரம் வசதி படைத்தவர்களுக்கு மட்டுமே கட்டுப்படியாகும் விலையில் இருந்தது. காலப்போக்கில், அது சாதாரண நபர் கோரும் ஒரு விஷயமாக மாறியது. தூய்மையான காற்றும் அதே பாதையைப் பின்பற்ற என்ன தேவைப்படும் என்பதே இங்குள்ள கேள்வி.

துயரமான அகமதாபாத் விமான விபத்தும் சமீபத்திய இண்டிகோ நெருக்கடியும் இந்தியாவின் பொருளாதார உத்தி குறித்து வலுமான கட்டமைப்பு கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. விமானப் போக்குவரத்துத் துறை மூன்று அடிப்படை சவால்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது. முதலாவது பொது மற்றும் தனியார் உரிமைக்கு இடையேயான சமநிலை. இரண்டாவது உகந்த சந்தை ஒருமுனைப்புக்கும் போட்டிக்கும் இடையே தேர்ந்தெடுப்பது. மூன்றாவது சிறப்புத்திறனுக்கும் பன்முகத்தன்மைக்கும் இடையே முடிவெடுப்பது.

பிராந்திய ஏற்றத்தாழ்வுகள் மற்றொரு சவாலை முன்வைக்கின்றன. பீகார் இதை அப்பட்டமாக எடுத்துக்காட்டுகிறது. இந்திய மக்கள்தொகையில் 9 சதவீதத்தைக் கொண்ட இந்த மாநிலம், தேசிய மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 2 சதவீதத்திற்கும் குறைவாகவே பங்களிக்கிறது. இருப்பினும்கூட, சேவைகள் மற்றும் அதிக மதிப்புள்ள விவசாயத்தால் இயக்கப்படும் பொருளாதார உற்பத்தி இருபதாண்டுகளாக மூன்று மடங்கிற்கும் மேலாக அதிகரித்து, பீகார் முன்னேற்றம் அடைந்துள்ளது. அதன் மக்கள் தொகையில் 60 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானோர் 25 வயதுக்குட்பட்டவர்களாக இருப்பதால், பீகார் உகந்த முறையில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய கட்டமைப்பு நன்மைகளைக் கொண்டுள்ளது. குறைந்த செலவிலான உழைப்பு, வளமான மண் மற்றும் செழுமையான பாரம்பரியம் போன்றவற்றை உள்ளடக்கியது.

தொழில்நுட்பம்-மக்கள்தொகை தொடர்புகளில் (technology-demography interactions) வலுமான சவால் உள்ளது. விரிவடைந்து வரும் உழைக்கும் வயது மக்கள்தொகையைக் கொண்ட தொழிலாளர்கள் நிறைந்த நாடாக, அடிப்படை பொருளாதாரம் உழைப்பு மிகுந்த உற்பத்தியை வலியுறுத்துவதை பரிந்துரைக்கிறது. இருப்பினும், முரண்பாடாக, உள்நாட்டு உற்பத்தி மற்றும் ஏற்றுமதி இரண்டிற்கும் இந்தியா அதிகளவில் மூலதனம் மிகுந்த தொழில்நுட்பங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறது. நமது சூழலுக்கு ஏற்ப தொழில்நுட்பங்களை நாம் மாற்றியமைக்க வேண்டும்.

மிகவும் மேம்பட்ட செயற்கை நுண்ணறிவு ஆராய்ச்சி மட்டத்தில் போட்டியிட முயற்சிப்பதை விட, விவசாயம், போக்குவரத்து, சுகாதாரம் மற்றும் பொதுச் சேவைகள் போன்ற துறைகளில் செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் இந்தியா அதிகப் பயனடையக்கூடும். இந்தியா தனது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 0.65 சதவீதத்தை மட்டுமே ஆராய்ச்சிக்காகச் செலவிடுகிறது. காப்புரிமைகளிலும் ஒரு பெரிய இடைவெளி உள்ளது; இந்தியாவில் சுமார் 70,000 விண்ணப்பங்கள் மட்டுமே உள்ள நிலையில், சீனாவில் 1.6 மில்லியன் விண்ணப்பங்கள் உள்ளன. இருப்பினும், கடந்த காலத்தில் ஏற்பட்ட பல வலுவான பொருளாதார வளர்ச்சி காலகட்டங்கள் அதிநவீன தொழில்நுட்பத்தைச் சார்ந்திருக்கவில்லை. மாறாக, சிறந்த திறன்கள், வலிமையான நிறுவனங்கள் மற்றும் திறமையான அமைப்புகள் மூலம் ஏற்கனவே உள்ள தொழில்நுட்பங்களின் பயன்பாட்டை விரிவுபடுத்துவதன் மூலமே அவை வெற்றி பெற்றன.

இந்திய பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளுக்கு அதிக சந்தை அணுகலை நாம் கண்டறிய வேண்டும். ஏராளமான தடையில்லா வர்த்தக ஒப்பந்தங்கள் (FTA) ஒரு செயல்படுத்தும் கட்டமைப்பை உருவாக்குகின்றன. இது குறு, சிறு மற்றும் நடுத்தர நிறுவனங்கள் (MSME) மற்றும் பிற துறைகளுக்கு பிற செயல்படுத்தும் நடவடிக்கைகளால் கூடுதலாக வழங்கப்பட வேண்டும்.

நிலையான செழிப்புக்கு புதிய யோசனைகள் மட்டும் போதாது. மாற்றங்களை நிர்வகிப்பதற்கும், அதனால் பாதிக்கப்படும் மக்களுக்கு ஆதரவளிப்பதற்கும் வலுவான நிறுவனங்களும் தேவைப்படுகின்றன. தொழில்நுட்பம் உள்ளூர் தேவைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டும். வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும் துறைகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும். வளர்ச்சிக்கு நீண்ட கால முதலீடுகள் மூலம் நிதியளிக்கப்பட வேண்டும். அதே நேரத்தில், பொருளாதார முன்னேற்றத்தைத் தடுக்காமல், நிறுவனங்கள் தொழிலாளர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.

தொழிற்புரட்சிக்குப் பிந்தைய இரண்டு நூற்றாண்டுகளில், பழைய வேலை முறைகளுக்குப் பதிலாகப் புதிய முறைகளைக் கொண்டுவந்ததன் மூலம் பொருளாதார வளர்ச்சி வாழ்க்கைத்தரத்தை மேம்படுத்தியுள்ளது. இந்த முன்னேற்றத்தைத் தொடர, இத்தகைய மாற்றங்களால் ஏற்படும் சமூகப் பிரச்சனைகளையும் சமூகங்கள் கவனமாக நிர்வகிக்க வேண்டும். இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, பொருளாதார வளர்ச்சியால் ஏற்படும் இடையூறுகளைக் குறைத்துக்கொண்டே, வேகமான பொருளாதார வளர்ச்சியை அடைவதே முக்கிய சவாலாகும். வளர்ச்சி, தொழில்நுட்பம் மற்றும் தொழிலாளர் சந்தை நிறுவனங்கள் ஆகியவை ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும், அப்போதுதான் இந்த மீள்திறன் நீண்டகால மற்றும் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய செழுமைக்கு வழிவகுக்கும்.

மிஸ்ரா அசோகா பல்கலைக்கழகத்தில் பொருளாதாரப் பேராசிரியராகவும், அசோகா ஐசக் பொதுக் கொள்கை மையத்தின் இயக்குநராகவும் தலைவராகவும் உள்ளார். விஜய் சிங் சவுகான் மற்றும் ஷோஹன் முகர்ஜி ஆகியோரின் பங்களிப்புகளுக்கு அவர் நன்றி தெரிவிக்கிறார்.

 Original Article : On economic front, India’s task ahead: Embracing creative destruction, managing its consequences -Prachi Mishra

Read More →

வெனிசுலாவிற்கு புதிய அதிபர் வந்துள்ளார் -ப. சிதம்பரம்

அமெரிக்காவின் 5-வது அதிபரால் மன்ரோ கோட்பாடு அறிவிக்கப்பட்டு இருநூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அதன் அதிகாரம் மற்றும் செயல்திறன் குறித்து பரவலான சந்தேகம் இருந்தபோதிலும், அந்தக் கோட்பாடு அமெரிக்காவின் 47-வது அதிபரால் செயல்படுத்தப்பட்டது. தற்போதைய சூழ்நிலைகள், 1823-ல் கற்பனை செய்யப்பட்டவை அல்ல என்று நான் நினைக்கிறேன்.

அதிபர் ஜேம்ஸ் மன்றோவின் பெயரிடப்பட்ட கோட்பாடு, அமெரிக்காவில் புதிதாக சுதந்திரம் பெற்ற நாடுகளின் விவகாரங்களில் தலையிடுவதற்கு எதிராக ஐரோப்பிய சக்திகளை எச்சரித்தது. 2026ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 2-3 ஆம் தேதி இரவு, அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் கோட்பாட்டின் ஒவ்வொரு அடிப்படைக் கொள்கையையும் மீறினார். அமெரிக்காவின் இராணுவ அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி அமெரிக்காவில் உள்ள ஒரு இறையாண்மை கொண்ட நாட்டின் மீது படையெடுத்து, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அதிபரைக் கைப்பற்றி, நியூயார்க்கில் உள்ள ஒரு குற்றவியல் நீதிமன்றத்தால் விசாரிக்கப்பட்டார். இது மன்றோ கோட்பாட்டின் வியக்கத்தக்க விரிவாக்கமாகும். எந்த வெளிநாட்டு சக்தியும் வெனிசுலாவின் விவகாரங்களில் தலையிடவில்லை. வெனிசுலா மக்கள் நிக்கோலஸ் மதுரோவை அதிபராகத் தேர்ந்தெடுத்தனர். இருப்பினும் தேர்தலின் முடிவு கடுமையான போட்டி நிறைந்தது. வேட்பாளர் மதுரோ மக்களாட்சிக்கு எதிரானவராகவும் சர்வாதிகாரியாகவும் மாறியிருக்கலாம். இருப்பினும், இத்தகைய பாதையைப் பின்பற்றும் முதல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவர் அவர் அல்ல.

மேலாதிக்க அதிபர்கள்

இந்தப் புதிய அணுகுமுறையை புஷ்-டிரம்ப் கோட்பாடு (Bush–Trump doctrine) என்று அழைக்க வேண்டும். இதற்கு மிக நெருக்கமான உதாரணம் 1989-ல் பனாமாவில் அமெரிக்கா தலையிட்டதுதான். அதிபர் ஜார்ஜ் புஷ் ஆட்சிக்காலத்தில், அமெரிக்க இராணுவம் பனாமா மீது படையெடுத்து, பனாமா படைகளைத் தோற்கடித்து, அதிபர் மானுவல் நோரியேகாவை வத்திக்கான் தூதரகத்தில் தஞ்சம் புகும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார். இறுதியில், அவர் சரணடைந்தார். அந்தத் தலையீட்டின் கூறப்பட்ட நோக்கம் ஆட்சி மாற்றம்தான். அந்த இராணுவ நடவடிக்கைகளின் மூலம், அமெரிக்கா அமெரிக்காவின் புதிய தலைமையாக (sheriff) மாறியது.

ஈராக்கில் அதிபர் புஷ்  ஷெரிப் ஆனார். பின்னர், புஷ் , ஒபாமா மற்றும் டிரம்ப் ஆகிய மூன்று அதிபர்கள் தொடர்ச்சியாக ஆப்கானிஸ்தானில் ஷெரிஃப் ஆனார்கள். 2003-ல் ஈராக்கில், ஈராக் பேரழிவு ஆயுதங்களை (weapons of mass destruction (WMD)) வைத்திருப்பதாக அமெரிக்கா கூறியது. இந்த அச்சுறுத்தல் பின்னர் போலியானது என்று நிரூபிக்கப்பட்டது. மேலும் 2001 முதல் 2021ஆம் ஆண்டு வரை ஆப்கானிஸ்தானில், 'பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போர்' (war on terror) ஒரு பகுதியாக அமெரிக்க வீரர்கள் அனுப்பப்பட்டன. அல்-கொய்தா மற்றும் தலிபான் ஆட்சிக்கு எதிராகப் போராடுவதே இதன் நோக்கமாகக் கூறப்பட்டது. இரண்டு போர்களுமே பெரும் தோல்வியில் முடிவடைந்தன.  வெனிசுலாவின் சமீபத்திய வழக்கில், அமெரிக்கா அதிபர் மதுரோவை போதைப்பொருள் கடத்தல் மற்றும் அமெரிக்காவிற்குள் போதைப்பொருட்களை கடத்த சதி செய்ததாக குற்றம் சாட்டினார். ஆனால், அவர்கள் இன்னும் எந்த பொது ஆதாரங்களாலும், ஆதரிக்கப்படாத குற்றச்சாட்டுகளாக உள்ளனர்.

அதிபர் டிரம்பின் அறிவிப்புகளிலிருந்து, வெனிசுலாவின் எண்ணெய் வளத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் இலக்கை அடைவதில் மதுரோ பாதிக்கப்பட்டார் என்பது தெளிவாகிறது. வெனிசுலா உலகிலேயே மிகப்பெரிய எண்ணெய் இருப்புகளைக் கொண்டுள்ளது மற்றும் எண்ணெய் ஏற்றுமதி, ஆயுத இறக்குமதி மற்றும் வெளிநாட்டு முதலீட்டில் சீனாவை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தது. வெனிசுலாவில் வேறு எந்த நாடும் பொருளாதார நலன்களைப் பெறுவதை அனுமதிக்கக்கூடாது என்பதில் அமெரிக்கா உறுதியாக இருந்தது. இந்த உறுதிப்பாடு ரஷ்யா மற்றும் சீனாவிற்கு எதிராக குறிப்பாக வலுவாக இருந்தது. குறிப்பாக, வெனிசுலாவின் எண்ணெய் வளங்களை அணுகுவதிலிருந்து அவர்களைத் தடுக்கவும் அமெரிக்கா விரும்பியது. அந்த வளங்களை அது தனக்கே உரியதாகவும் கருதுகிறது. மதுரோ கைது செய்யப்பட்ட சிறிது நேரத்திலேயே, அதிபர் டிரம்ப் வெளிப்படையாக குறிப்பிட்டதாவது, பெரிய அமெரிக்க எண்ணெய் நிறுவனங்கள் வெனிசுலா எண்ணெயை 'உற்பத்தி செய்து விற்க' அனுமதிக்கப்படும் என்று அவர் கூறினார். அவர்கள் 'பணம் சம்பாதிக்கவும்' அனுமதிக்கப்படுவார்கள் என்றும் அவர் கூறினார்.

இந்தியா தனது முக்கியத்துவத்தை இழக்கிறது

"முழுமையான உறுதிப்பாடு" (Absolute Resolve) என்று குறியிடப்பட்ட இந்த 4 மணிநேர நடவடிக்கை, அமெரிக்க ஆயுதப் படைகளின் மிகவும் உயர்ந்த தொழில்நுட்பம், இயந்திரங்கள், உளவுத்துறை, திட்டமிடல் மற்றும் செயல்படுத்தல் ஆகியவற்றின் நிரூபணமாகும். நள்ளிரவில் வேறொரு நாட்டிற்குள் நுழைந்து, பலத்த பாதுகாப்புடன் கூடிய அதிபர் மாளிகையிலிருந்து எந்த உயிரிழப்பும் இல்லாமல் நாட்டின் தலைவரை பிடித்துச் செல்வது ஒரு கற்பனையாகத் தோன்றியது என்று நாங்கள் நினைத்தோம். ஆனால் அமெரிக்கா தனது இராணுவத்தால் அதைச் செய்ய முடியும் என்பதை நிரூபித்தது. அமெரிக்க இராணுவம் உலக வரலாற்றில் கட்டமைக்கப்பட்ட மிகவும் ஆபத்தான போர் இயந்திரமாகும். அச்சமூட்டும் வகையில், சீனாவைத் தவிர்த்து, உலகின் புதிய ஷெரிப்பை உருவாக்குவதற்கான ஆதாரங்களும் உள்ளன.

முழுமையான தீர்மானத்திற்கு முன்னும் பின்னும் இந்தியா பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாமல் போனது. அதிபர் டிரம்ப் ஏற்கனவே இரண்டு முறை பிரதமர் நரேந்திர மோடியை அவமதித்துள்ளார். ஒரு முறை, இந்தியா-பாகிஸ்தான் போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவது மற்றும் அடுத்ததாக, அதிபர் டிரம்பை மகிழ்விக்க இந்தியா ரஷ்ய எண்ணெய் இறக்குமதியைக் குறைப்பது. அதிபர் டிரம்பின் கோபத்தைத் தூண்டுவதற்கு அரசாங்கம் மிகவும் பயந்து, வெனிசுலா குறித்த அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கையில் அதிபர் மதுரோ கைப்பற்றப்பட்டதைக் கண்டிக்கவோ அல்லது அமெரிக்காவின் பங்கைக் குறிப்பிடவோ இல்லை. அந்த அறிக்கை "வெனிசுலாவில் சமீபத்திய முன்னேற்றங்களை" குறிப்பிட்டது. மேலும் "சம்பந்தப்பட்ட அனைவரும் பேச்சுவார்த்தை மூலம் அமைதியான முறையில் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க வேண்டும்" என்று அழைப்பு விடுத்தது. அந்த வார்த்தைகள் ஒரு தீவிரமான சர்வதேச நெருக்கடிக்கான பதில் போல குறைவாகவும், ஒரு கால்பந்து ஸ்கோர் தொடர்பான கருத்து வேறுபாட்டைத் தீர்ப்பது குறித்த ஆலோசனை போலவும் ஒலித்தன.

இந்த விவகாரத்தில், பிரிக்ஸ் அமைப்பின் ஐந்து நிறுவன உறுப்பினர்களிடேயும், ஐரோப்பாவிலிருந்தும் இந்தியா தனிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. விஸ்வகுருவின் பெருமை இருந்தபோதிலும், உலக விவகாரங்களில் இந்தியா தனது குரலையும், பொருத்தத்தையும் இழந்து வருகிறது. ஒரு முன்னாள் இந்தியத் தூதர் கூறியது போல், இந்தியா சொல்வது இனி எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்துவதில்லை.

ஏகாதிபத்தியத்திற்குத் தாராள அனுமதி

முழுமையான உறுதிப்பாடு என்ற கொள்கை ரஷ்யாவிற்கும் சீனாவிற்கும் தாராள அனுமதியை வழங்கியுள்ளது என்று நான் அஞ்சுகிறேன். அதிபர் டிரம்ப், கிரீன்லாந்தை கைப்பற்றுவதாக சூசகமாக குறிப்பிட்டுள்ளார். ரஷ்யா-உக்ரைன் போர் தீர்க்கப்பட்டால், உக்ரைன் தனது நிலப்பகுதியை ரஷ்யாவிற்கு விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். சீனா தனது ‘One China’  என்ற கொள்கையை அதன் தர்க்கரீதியான முடிவுக்கு கொண்டு செல்ல இது தூண்டக்கூடும். சீனா இந்தியாவின் வடக்கு எல்லையிலோ அல்லது அருணாச்சலப் பிரதேசத்திலோ மீண்டும் ஊடுருவ முயற்சித்தால், இந்தியா தன்னைத்தானே தற்காத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும். வெனிசுலாவின் எண்ணெய் இருப்புக்களின் கட்டுப்பாட்டைக் கைப்பற்றிய பிறகு, இந்தியாவுடன் வர்த்தக ஒப்பந்தத்தை முடிப்பதில் அமெரிக்காவிற்கு குறைந்த ஆர்வம் உள்ளது. அத்தகைய ஒப்பந்தம் இல்லாவிட்டாலும், அதிபர் டிரம்ப்பால் அமெரிக்காவிற்கான இந்தியாவின் ஏற்றுமதிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியும். அமெரிக்கச் சந்தைக்குள் அதிக அல்லது குறைந்த இந்தியப் பொருட்கள் அனுமதிக்கப்படுவதற்காக, அவர் வரிவிதிப்புகளை உயர்த்துவதன் அல்லது குறைப்பதன் மூலம் இதைச் செய்ய முடியும்.

அமெரிக்க வரலாற்றில் மிகவும் தலையீடு செய்யும் இரண்டாவது அதிபராக டொனால்ட் டிரம்ப் உள்ளார். இந்த பாதிக்கப்பட்ட நாடுகளின்  பட்டியலில் பாலஸ்தீனம், ஈரான், சிரியா, ஏமன், நைஜீரியா மற்றும் இப்போது வெனிசுலா ஆகியவை அடங்கும். இது தன்னைத்தானே நியமித்துக்கொண்ட புதிய தலைவரின் கடுமையான பக்கத்தை இது காட்டுகிறது. வெனிசுலா அதிபர் மதுரோ அல்லது அவரது மனைவி மீது நமக்கு அனுதாபம் இல்லாவிட்டாலும், ஏகாதிபத்தியத்தின் மீள்வருகை மற்றும் தேசிய இறையாண்மை இழப்பு குறித்து நாம் கவலைப்பட வேண்டும். 

 Original Article : A new sheriff in town -P Chidambaram

Read More →

போக்சோ வழக்குகளை விரைவாக முடிப்பது என்பது நியாயமானதல்ல. -ராகுல் வர்மா

 புதிய தரவுகளும் அறிக்கைகளும் ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகளும் அவர்களது குடும்பத்தினரும் மிகக் குறைந்த உதவியுடன் நீண்ட கால சட்டப் போராட்டங்களை  தொடர்ந்து எதிர்கொண்டு வருவதைக் காட்டுகின்றன.

2025 ஆம் ஆண்டில், இந்தியா ஒரு முக்கிய மைல்கல்லை எட்டியது. அந்த ஆண்டில் பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கும் சட்டம் (Protection of Children from Sexual Offences (POCSO) Act)) சட்டத்தின் கீழ் பதிவு செய்யப்பட்ட வழக்குகளை விட, விரைவு நீதிமன்றங்கள் அதிக குழந்தை பாலியல் துஷ்பிரயோக வழக்குகளை முடித்து வைத்தன. புதிதாகப் பதிவு செய்யப்பட்ட 80,320 வழக்குகளுடன் ஒப்பிடுகையில், 87,754 வழக்குகளை முடித்து வைத்ததன் மூலம் அந்த நீதிமன்றங்கள் 109% வழக்குகளைத் தீர்த்து வைக்கும் விகிதத்தை அடைந்தன.

குழந்தைகள் பாலியல் துஷ்பிரயோகத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் இது ஒரு திருப்புமுனையாக வர்ணனையாளர்கள் பாராட்டியுள்ளனர். நீதிமன்றங்கள் தேங்கிக் கிடந்த வழக்குகளைத் தீர்த்துவிட்டதாகக் கூறினர். ஆனால், புதிய தரவுகள் வேறு ஒரு கதையைச் சொல்கின்றன. அதிக வழக்குகள் முடிக்கப்பட்டாலும், தண்டனைகளின் விகிதம் குறைந்து வருகிறது. மேலும், ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் சிறிய உதவி இல்லாமல் நீண்டகால வழக்குகளில் சிக்கித் தவிக்கின்றனர்.

2012ஆம் ஆண்டில்  இயற்றப்பட்ட போக்சோ சட்டம், ஒரு சிறப்புச் சட்டமாக வடிவமைக்கப்பட்டது. ஏனெனில், இந்திய தண்டனைச் சட்டம் (Indian Penal Code) மற்றும் பெண்கள் பாதுகாப்புச் (women’s protection laws) சட்டங்களின் கீழ் பாலியல் வன்முறை மற்றும் பாலியல் துன்புறுத்தல் தொடர்பான முந்தைய விதிகள், குழந்தைகளுக்கு எதிரான குற்றங்களின் தனித்துவமான தன்மையை அங்கீகரிக்கத் தவறின. பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கும் சட்டம் (Protection of Children from Sexual Offences (POCSO) Act)), குழந்தைகளுக்கான நட்பான நடைமுறைகள், விரைவான விசாரணைகள் மற்றும் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளை வயது வந்தவர்களிடமிருந்து வேறுபட்ட முறையில் நடத்தும் ஒரு அமைப்பு போன்றவற்றை உருவாக்குவதாக உறுதியளித்தது.

அதிக நீதிமன்றங்கள் இருந்தும், தண்டனைகளின் விகிதம் குறைவாகவே உள்ளது

இந்தியாவில் தற்போது 773 விரைவுச் சிறப்புநீதிமன்றங்கள் செயல்பட்டு வருகின்றன. அவற்றில் 400 நீதிமன்றங்கள் பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கும் சட்ட  வழக்குகளுக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் உத்தரவுகளுக்குப் பிறகு, நிர்பயா நிதியிலிருந்து ரூ.1,952 கோடி நிதியுதவியுடன் அக்டோபர் 2019-ல் விரைவுச் சிறப்பு நீதிமன்றங்கள் தொடங்கப்பட்டன. இந்த நீதிமன்றங்கள் செப்டம்பர் 2025-ல் 3,50,685 வழக்குகளை முடித்து வைத்துள்ளன. செப்டம்பர் 2025-க்குள், இந்தக் நீதிமன்றங்கள் 3,50,685 வழக்குகளை  முடித்து வைத்துள்ளன. வழக்கமான நீதிமன்றங்களில் மாதத்திற்கு 3.3 வழக்குகள் விசாரிக்கப்படும் நிலையில், இந்த நீதிமன்றங்களில் மாதத்திற்கு 9.5 வழக்குகளைக் கையாளுகின்றன. இருப்பினும், குற்றவாளிகளுக்குத் தண்டனை வழங்குவதும், குழந்தைகளுக்கு வழங்கப்படும் ஆதரவும் குறைவாகவே உள்ளன.

உண்மையில், நாடு முழுவதும் தண்டனைகளின் விகிதம் 2019-ல் இருந்த 35%-லிருந்து 2023-ல் 29% ஆகக் குறைந்துள்ளது. 2019-ல் இருந்த 35% என்ற அடிப்படை விகிதத்தை எடுத்துக்கொண்டால், 2023-ல் 90% வழக்குகள் முடிக்கப்பட்ட நிலையில், தண்டனைகளின் விகிதம் 45% ஆக உயர்ந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், அதற்குப் பதிலாக அது 29%-ஆக உள்ளது. இது எதிர்பார்க்கப்பட்டதை விட 16 புள்ளிகள் குறைவாகவும், 36% பற்றாக்குறையாகவும் உள்ளது. முக்கிய விவகாரம்  என்னவென்றால், வழக்குகளை விரைவாக விசாரிப்பது நீதியை மேம்படுத்தவில்லை அது பலவீனமான தண்டனைகளுக்கே வழிவகுத்துள்ளது. விரைவு நீதிமன்றங்கள் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களில் 19% பேரை மட்டுமே குற்றவாளிகள் என்று தீர்ப்பளிக்கின்றன. சில மாநிலங்களில், சிறைக்குச் செல்பவர்களை விட விடுதலையாகிச் செல்பவர்களே அதிகமாக உள்ளனர். மேலும், பல்லாயிரக்கணக்கான வழக்குகள் தீர்க்கப்படுவதற்குப் பல ஆண்டுகள் தேவைப்படுகினறன.

போக்சோ வழக்குகளில் சாட்சியமளிக்கும் குழந்தைகளுக்கு விரைவான விசாரணைகள் மற்றும் சட்ட நடைமுறைகளை விட மேலானவை தேவைப்படுகின்றன. அவர்களுக்குப் பயிற்சி பெற்ற ஆதரவு நபர்கள், வழக்குகளை உணர்வுப்பூர்வமாகக் கையாளும் காவல்துறை, வழக்கறிஞர்கள், மற்றும் விசாரணைக்குப் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அல்லாமல், விசாரணை நடைபெறும்போதே இழப்பீடு மற்றும் பராமரிப்பை உறுதிசெய்யக்கூடிய குழந்தை நலக் குழுக்கள் தேவை. இந்த பாதுகாப்பு அம்சங்கள் வெறும் காகிதத்தில் மட்டுமே இருக்கும்போது, ​​வழக்குகள் விரைவாக முடிக்கப்படலாம். ஆனால், தண்டனைகள் பலவீனமாகவே இருக்கின்றன. அதிலும், இழப்பீடு குறைவாகவே கிடைக்கிறது. மேலும், குழந்தைகள் பெரும்பாலும் உதவியை விட அதிக காயங்களுடன் இந்த அமைப்பிலிருந்து வெளியேறுகிறார்கள்.

ஆனால் இந்தப் போக்கு ஒரு உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது  என்று அட்டவணை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

விரைவான விசாரணைகள் நியாயமான தீர்ப்புகளுக்கு வழிவகுக்கவில்லை. விசாரணைகள் விரைவாகவே உள்ளன. குற்றப்பத்திரிகைகள் முழுமையடையாமல் உள்ளன மற்றும் தடயவியல் அறிக்கைகள் தாமதமாகின்றன. குறிப்பாக, உத்தரபிரதேசம் மற்றும் மகாராஷ்டிரா போன்ற அதிக  வழக்குகள் பதிவான மாநிலங்களில் இந்த விகிதங்கள் தெளிவாக தெரிகிக்கின்றன.

சட்டத்தை அமல்படுத்துவதில் உள்ள இந்த இடைவெளி, போக்சோ சட்டத்தின் பிரிவு 39-இன் கீழ் ஆதரவு நபர்களை நியமிப்பதையும் பாதிக்கிறது. 2021-ல், அனைத்து வழக்குகளிலும் ஆதரவு நபர்களை நியமிப்பதை உச்ச நீதிமன்றம் கட்டாயமாக்கியது. பின்னர், 2024-ல் தேசிய குழந்தை உரிமைகள் பாதுகாப்பு ஆணையம் விரிவான வழிகாட்டுதல்களை வெளியிட்டது. ஆதரவு நபர்கள், நீண்ட மற்றும் சிக்கலான நீதி செயல்முறையை எதிர்கொள்ள குழந்தைகளுக்கு உதவுகிறார்கள். இருப்பினும், பல மாநிலங்கள் இன்னும் ஆதரவு நபர்களுக்கான அதிகாரப்பூர்வ குழுக்களை உருவாக்கவில்லை. இதன் காரணமாக, பல வழக்குகள் விசாரணைக்கு வருவதற்கு முன்பே தோல்வியடைந்து விடுகின்றன.

இந்தப் பிரச்சனையைச் சரிசெய்ய நடைமுறைத் தீர்வுகள் உள்ளன. தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தைப் பயன்படுத்தி ஆதரவு நபர்களைக் கண்காணிப்பது, ஆய்வக அறிக்கைகளுக்குக் கடுமையான காலக்கெடுவை நிர்ணயிப்பது, பழைய வழக்குகளை விரைவாக முடிப்பதற்காக ஒன்றாகக் குழுவாக்குவது, மற்றும் பலவீனமாகச் செயல்படும் மாநிலங்களைக் கண்டறிய தண்டனை விகிதங்கள் குறித்து காலாண்டுதோறும் ஆய்வு மேற்கொள்வது ஆகியவை இதில் அடங்கும். மத்தியப் பிரதேசத்தில், சிறப்பு நீதிமன்றங்கள் தடயவியல் சோதனைகள் மற்றும் சாட்சி வாக்குமூலங்களின் வேகத்தை மேம்படுத்தியுள்ளன. இதன் விளைவாக, மற்ற மாநிலங்களில் இதே போன்ற வழக்குகள் தோல்வியடைந்த நிலையில், இந்த நீதிமன்றங்கள் பல வழக்குகளில் தண்டனையைப் பெற்றுத் தந்துள்ளன.

சட்ட உதவி செய்யும் தன்னார்வலர்கள் (para-legal volunteers (PLV)), விடுபட்ட முதல் நிலை பாதுகாப்பு அரண்

டிசம்பர் 2025-ல், பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கும்

(Protection of Children from Sexual Offences (POCSO) Act)) சட்டத்தின் வழக்குகளுக்காக ஒவ்வொரு காவல் நிலையத்திலும் சட்ட உதவி செய்யும் தன்னார்வலர்களை (PLV) நியமிக்குமாறு உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. தற்போதைய, நிலை குறித்த அறிக்கை இதில் உள்ள குறைபாடுகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது. உதாரணமாக, ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் உள்ள 919 காவல் நிலையங்களில் 42-ல் மட்டுமே சட்ட உதவி தன்னார்வலர்கள் உள்ளனர். சட்ட உதவி தன்னார்வலர்கள் இல்லாததால், பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் பயத்துடனும், அழுத்தத்துடனும், புறக்கணிக்கப்பட்ட நிலையிலும் தனியாக காவல் நிலையங்களுக்குச் செல்கின்றன. உத்தரப் பிரதேசத்தின் உன்னாவ் பாலியல் வன்கொடுமை வழக்கில், வழக்கை பதிவு செய்ய காவல்துறை ஆரம்பத்தில் தயக்கம் காட்டியதாகப் பல செய்தி அறிக்கைகள் சுட்டிக்காட்டின. அவர்கள் பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் முதல் தகவல் அறிக்கையை (first information report (FIR)) சில வாரங்களுக்குப் பதிவு செய்யாமல் வைத்திருந்ததுடன், வழக்கை கைவிடுமாறு அவரது குடும்பத்தினரை மிரட்டியுள்ளனர். 2022-ல் உத்தரப் பிரதேசத்தின் லலித்பூரில், கூட்டுப் பாலியல் வன்கொடுமையால் பாதிக்கப்பட்ட 13 வயது சிறுமி காவல் நிலையத்திலேயே மீண்டும் தாக்கப்பட்டார். ஒரு தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனத்தின் தலையீட்டிற்குப் பின்னரே முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்யப்பட்டது. சட்ட உதவி செய்யும் ஒரு தன்னார்வலர்கள் உதவி தன்னார்வலர் இருந்திருந்தால், இந்த மிரட்டல்களைத் தடுத்திருக்கலாம். அதே, நாளில் முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்யப்படுவதை உறுதி செய்திருக்கலாம். மேலும், ஆதாரங்களையும் குடும்பத்தினரையும் பாதுகாத்திருக்கலாம்.

சில சமயங்களில், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் பாதிக்கப்பட்டவர்களை அவர்கள் வயது வந்தவுடன் திருமணம் செய்துகொள்வதாக உறுதியளித்தால், நீதிமன்றங்கள் அவர்களை விடுவித்துள்ளன. சட்டம் (பிரிவு 6) குற்றவாளியை தெளிவாகக் குற்றவாளி என்று கண்டறிந்தபோதிலும், உயர் நீதிமன்றங்கள் இதை அனுமதித்துள்ளன. இத்தகைய தீர்ப்புகள் பாதிக்கப்படக்கூடிய சிறுமிகளைத் தங்களை துஷ்பிரயோகம் செய்தவர்களுடன் வாழ்நாள் முழுவதும் வாழும் சூழலுக்கு தள்ளிவிடுகின்றன.

நீதிமன்றங்கள் எந்த நிலையிலும் இடைக்கால இழப்பீடு வழங்க உத்தரவிடலாம். குறிப்பாகக், கல்வி அல்லது ஆரோக்கியம் ஆபத்தில் இருக்கும்போது முக்கியமானதாக இருக்கும். ஆனால், பெரும்பாலான நீதிமன்றங்கள் இறுதித் தீர்ப்புக்காகக் காத்திருக்கவே விரும்புகின்றன. அதற்குள் ஒரு குழந்தையின் கல்விக்கும் குடும்ப வருமானத்திற்கும் ஏற்பட்ட பாதிப்பு பெரும்பாலும் சரிசெய்ய முடியாததாகிவிடுகிறது. பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குத் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டு பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் முதல் தவணைத் தொகை கிடைக்கிறது. இந்த தாமதங்களுக்காக உயர் நீதிமன்றங்கள் சட்ட உதவி அதிகாரிகளை மீண்டும்

மீண்டும் கண்டித்துள்ளன. இத்தகைய சூழல்களில், இந்த பரிமாற்றங்கள் தங்கள் நோக்கத்தை இழந்துவிடுகின்றன என்று Vidhi மையம் குறிப்பிடுகிறது.

பின்தங்கிய குடும்பங்கள் பயணம் மற்றும் வழக்கறிஞர்களுக்காகப் பணம் கடன் வாங்க வேண்டியுள்ளது. மேலும், அரசு வழங்கும் நிவாரணத்தை விட அன்றாட வாழ்க்கைக்கே அவர்கள் அதிகப் பணம் செலவிடுகின்றனர். தினக்கூலித் தொழிலாளர்கள் நீதிமன்றத்திற்குச் செல்வதால் வருமானத்தை இழக்கின்றனர். மேலும், தாய்மார்கள் விசாரணைக்குச் செல்வதற்காகத் தங்கள் வேலைகளை விட்டுவிட சூழல் வேண்டியிருக்கலாம். ஆதரவற்ற நிலையில் நடைபெறும் விரைவு விசாரணைகள், குழந்தைகளுக்கு உதவுவதை விட அதிகத் தீங்கையே விளைவிக்கின்றன.

ராகுல் வர்மா ஒரு சமூகவியலாளர் மற்றும் தன்னார்வஆராய்ச்சியாளர் ஆவார். இவர் இந்தியாவில் கல்வி, தொழிலாளர் மற்றும் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள் குறித்து எழுதுகிறார்.

Original Article : Faster is not fairer in POCSO case clearance numbers -Rahul Verma

Read More →