சமூக உள்கட்டமைப்பிற்கான நிதி நிறுவனம்? -அமோல் பாக்ஸி

 சமூகத் துறையின் நிதித் தேவைகளைப் புதிய நிதி கண்டுபிடிப்புகள் மூலம் பூர்த்திசெய்ய வேண்டியிருந்தாலும், நிதி நிறுவனங்கள் முழுமையாக உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்களில் கவனம் செலுத்துகின்றன.

இந்தியாவின் சமூகத் துறைக்கு குறிப்பிடத்தக்க நிதித் தேவைகள் உள்ளன. சமீபத்திய தரவுகளின்படி, மீபத்திய தரவுகளின்படி, மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளின் கல்வி, சுகாதாரம், நீர் மற்றும் சுகாதாரம் மற்றும் பிற துறைகளுக்கான செலவினம் பொருளாதார ஆய்வறிக்கை FY25-ன் படி, தோராயமாக ₹26 லட்சம் கோடி என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

பெய்ன் & கம்பெனியின் இந்திய தொண்டு அறிக்கை 2025-ல் சிறப்பித்துக் காட்டப்பட்டுள்ளபடி, ஆண்டுதோறும் ₹14 லட்சம் கோடி நிதிப் பற்றாக்குறையை எடுத்துரைக்கிறது. இந்த இடைவெளி, உள்கட்டமைப்புத் துறைக்கான தற்போதைய வங்கிக் கடனுக்கு ஏறக்குறைய சமமாக உள்ளது. இது 2029-ம் ஆண்டுக்குள் ₹16 லட்சம் கோடியாக உயரும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

மேலும், 2030-ம் ஆண்டுக்குள் நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகளை அடைய, வளரும் நாடுகள் சுகாதாரம் மற்றும் கல்வி போன்ற முக்கிய துறைகளில் செலவினங்களை 75 சதவீதம் அதிகரிக்க வேண்டும் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது (G20 தனித்தியங்கும் நிபுணர் குழு).

வளர்ச்சியின் ஒரு மறைமுக இயந்திரமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட சமூகத் துறை, அனைவரையும் உள்ளடக்கிய மற்றும் மனித மேம்பாட்டிற்கு இன்றியமையாதது. இதன் முக்கியத்துவத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகள் சமீபத்திய ஆண்டுகளில் தங்கள் சமூக நலச் செலவினங்களை (social spending expenditure (SSE)) அதிகரித்துள்ளன.

கடந்த பொருளாதார ஆய்வின்படி, மொத்த செலவினங்களில் (மத்திய + மாநிலங்கள்) சமூக நலச் செலவின (SSE) சதவீதமானது 2021 நிதியாண்டில் (பெருந்தொற்று ஆண்டு) 23.3 சதவீதத்திலிருந்து 2025 நிதியாண்டில் சுமார் 26.2 சதவீதமாக அதிகரித்துள்ளது. இந்தச் செலவினத்தில் கல்வி மற்றும் சுகாதாரம் சுமார் 58 சதவீதமாக இருந்தன.

இந்தக் காலகட்டத்தில், சமூக நலச் செலவினம் (SSE) 15 சதவீத கூட்டு வருடாந்திர வளர்ச்சி விகிதத்தில் (CAGR) வளர்ந்துள்ளது. அதன் முக்கியத்துவத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, இந்தப் போக்கு தொடரும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. வரவு செலவுத் திட்ட ஆவணங்களில் சமூகத் துறை தொடர்ந்து கவனம் செலுத்துகிறது.

குறைந்த செலவினம்

அதிகரித்துவரும் முக்கியத்துவம் இருந்தபோதிலும், இந்தியாவின் சமூகத் துறைக்கான செலவு ஒப்பீட்டளவில் குறைந்த நிலையிலேயே உள்ளது. இது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 7.8 சதவீதமாக உள்ளது, ஆனால் தேவை 13 சதவீதமாக உள்ளது. சமூக உள்கட்டமைப்பிற்கு நிதியளிப்பது (மூலதனம்) பல்வேறு காரணங்களால் (குறைந்த பயனர் கட்டணங்கள் போன்றவை) ஒரு சிக்கலாகவே உள்ளது.

இதன் விளைவாக அரசாங்கம் காலப்போக்கில் பல நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது. நிதி அமைச்சகத்தின் இணக்கமான உள்கட்டமைப்பு பட்டியலில் சமூக உள்கட்டமைப்பை சேர்ப்பது, வங்கி முன்னுரிமைத் துறை கடனில் (priority sector lending (PSL)) அதை கட்டாயமாக்குதல், நம்பகத்தன்மை இடைவெளி நிதியை (Viability Gap Funding (VGF)) அறிமுகப்படுத்துதல் மற்றும் பங்கு மற்றும் பத்திர தீர்வுகளுக்கான சமூக பங்குச் சந்தையை உருவாக்குதல் ஆகியவை அடங்கும். அரசாங்கம் புதிய உள்கட்டமைப்புத் திட்டத்தின் (New Infrastructure Pipeline (NIP)) மூலம் பொது-தனியார் கூட்டாண்மைகளை (Public Private Partnerships (PPP)) ஊக்குவித்துள்ளதுடன், உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்கள் பத்திரச் சந்தைகளை அணுகுவதற்கு உதவும் வகையில் பகுதி கடன் மேம்பாட்டுத் திட்டங்களையும் (Partial Credit Enhancements (PCE)) அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது.

இந்த முயற்சிகள் இருந்தபோதிலும், சமூக உள்கட்டமைப்புக்கான வெளிப்புற நிதியுதவி இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது. மேலும், பெரும்பாலான நிதி அரசாங்கத்தின் வரவு செலவுத் திட்டங்களில் இருந்தே வருகிறது. கடன் வழங்கும் நிறுவனங்களின் தரவுகளின்படி, வங்கிகள் இன்னும் மின்சாரம், தொலைத்தொடர்பு மற்றும் சாலைகள் போன்ற நிறுவப்பட்ட துறைகளிலேயே அதிகக் கவனம் செலுத்துகின்றன. உள்கட்டமைப்புத் துறைக்கான வங்கிக் கடன் சுமார் ₹14 லட்சம் கோடியாக உள்ளது (ரிசர்வ் வங்கி) மற்றும் இது பெரும்பாலும் பாரம்பரியத் துறைகளிலேயே குவிந்துள்ளது. இந்தச் சிக்கல் 2023-24-ஆம் ஆண்டுக்கான பொருளாதார ஆய்வறிக்கையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. அரசாங்கத்தின் வளங்கள் குறைவாக இருப்பதாலும், நிதிப் பற்றாக்குறையைக் குறைக்க வேண்டிய தேவை இருப்பதாலும் இந்தப் பிரச்சனை மேலும் தீவிரமடைந்துள்ளது.

மேம்பாட்டு நிதி நிறுவனங்களில் (Development Finance Institutions (DFI)) கூட, இந்தப் போக்கு அப்படியே உள்ளது. சமீபத்திய ஆண்டுகளில் புதிய உள்நாட்டு மற்றும் பலதரப்பு மேம்பாட்டு நிதி நிறுவனங்கள் (DFI) தோன்றிய போதிலும் இந்த  நிலைமையே தொடர்கிறது.

சமீபத்தில் நிறுவப்பட்ட உள்கட்டமைப்பு மற்றும் மேம்பாட்டுக்கான தேசிய வங்கியை (National Bank for Infrastructure and Development (NaBFID)) உதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். செப்டம்பர் 2025 நிலவரப்படி, அதன் கடன் இலாகாவில் 70 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானவை சாலைகள், புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி, மின்சாரம் மற்றும் தொழில்நுட்பம் மற்றும் மேம்பாட்டுத் துறைகளைக் கொண்டுள்ளன. நீர் மற்றும் சுகாதாரம் உள்ளிட்ட சமூக உள்கட்டமைப்பு சுமார் 4% மட்டுமே.

புதிய மேம்பாட்டு வங்கி (2015-ல் அமைக்கப்பட்ட BRICS பலதரப்பு DFI) இதேபோன்ற போக்கைக் காட்டுகிறது. அதன் வருடாந்திர போர்ட்ஃபோலியோ மதிப்பாய்வு இந்தியாவில் 28 திட்டங்களுக்கு $10 பில்லியனுக்கும் அதிகமாக நிதியளித்திருந்தாலும், 'அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்' சமூக மற்றும் மின்னணு உள்கட்டமைப்புத் துறைகளுக்கு கடன் வழங்குவதில் இன்னும் பெரிய இடைவெளி உள்ளது என்பதைக் குறிப்பிடுகிறது. இந்தத் துறைகள் நிதிப் பற்றாக்குறையாகவே உள்ளன.

சமூக உள்கட்டமைப்புக்கு நிதியுதவியை அதிகரிக்க, சமூகப் பங்குச் சந்தை (SSE) போன்ற பிற நடவடிக்கைகளை அரசாங்கம் தொடங்கியுள்ள நிலையில், அது தற்போது ஆரம்பக் கட்டத்தில் உள்ளது மற்றும் இதன் முக்கிய நோக்கம், மேம்பாட்டு நிதியுதவியில் உள்ள பங்குச் சிக்கலைத் தீர்ப்பதாகும். இது நன்கொடைகளைப் போன்ற பூஜ்ஜிய கூப்பன் மற்றும் பூஜ்ஜிய உணமையான பத்திரங்கள் போன்ற கருவிகளைப் பயன்படுத்துகிறது.

ரிசர்வ் வங்கியின் முன்னுரிமைத் துறை கடன் (PSL) போன்ற பிற நடவடிக்கைகளும், 'சமூக பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு' முக்கியமான துறைகளுக்கு கடனைத் திசைதிருப்ப முயற்சிக்கின்றன. ஆனால் இந்த நடவடிக்கைகள் போதுமானவை அல்ல.

மேலும், துறை சார்ந்த நிறுவனங்களைத் தவிர, மேம்பாட்டு நிதி நிறுவனங்கள் (DFI), பரந்த உள்கட்டமைப்புத் துறைகளில் மேம்பாட்டு நிதியுதவியை மேம்படுத்துவதற்கான பரந்த இலக்குகளைக் கொண்டுள்ளன. இருப்பினும், அவை நன்கு நிறுவப்பட்ட துறைகளுக்குக் கடன் வழங்க விரும்பலாம். ஏனெனில் நிறுவப்பட்ட துறைகள் பாதுகாப்பானவை மற்றும் எளிதில் கணிக்கக்கூடியவை. இதன் விளைவாக, சமூகத் துறைப் பகுதிகளுக்கு ஒப்பீட்டளவில் குறைந்த கவனம் கிடைக்கிறது.

மத்திய அரசு, சமூக உள்கட்டமைப்புத் துறைக்காக ஒரு பிரத்யேக மேம்பாட்டு நிதி நிறுவனத்தை (DFI) அமைப்பதைக் கருத்தில் கொள்ளலாம். அதே நேரத்தில், பல்வேறு மன்றங்களில் ‘சமூக உள்கட்டமைப்பு’ என்பதற்கான வரையறைகளை ஒத்திசைக்கும் பணியிலும் ஈடுபடலாம். இந்த பிரத்யேக மேம்பாட்டு நிதி நிறுவனம் சமூக உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்களில் கவனம் செலுத்தி, அவற்றுக்குத் தேவையான பெரும் நிதியை ஒரு சிறப்பு நிறுவனம் மூலம் வழிநடத்த உதவும்.

Nabard : National Bank for Agriculture and Rural Development - தேசிய வேளாண்மை                 மற்றும் கிராமப்புற மேம்பாட்டு வங்கி NHB      : National Housing Bank - தேசிய வீட்டுவசதி வங்கி PFC       : Power Finance Corporation Ltd. (PFC) - ஆற்றல் நிதி கார்ப்பரேஷன் லிமிடெட்

துறை சார்ந்த மேம்பாட்டு நிதி நிறுவனங்கள் (DFI) புதியவை அல்ல. மேலும் ஏற்கனவே துறை சார்ந்த நிறுவனங்கள் உள்ளன. அதாவது நபார்டு (விவசாயத்திற்காக), என்ஹெச்பி (வீட்டுவசதிக்காக) மற்றும் பிஎஃப்சி (மின்சாரத் துறைக்காக) கவனம் செலுத்துகின்றன. விவசாயம் அல்லது மின்சாரத் துறைக்கு பிரத்யேக நிறுவனங்கள் இருக்க முடியுமானால், சமூகத் துறைக்கும் ஒன்று தேவை என்ற வாதம் உள்ளது. உற்பத்தித் துறைக்காகவும் ஒரு மேம்பாட்டு நிதி நிறுவனம் தேவை என்று அறிஞர்கள் பரிந்துரைத்துள்ளனர்.

சமூக உள்கட்டமைப்புக்கான ஒரு பிரத்யேக மேம்பாட்டு நிதி நிறுவனம் (DFI), இந்தத் துறையின் தனித்துவமான சவால்களை எதிர்கொள்ள முடியும். இது கவனத்தை வழங்குவதோடு, அவசரமாகத் தேவைப்படும் புதுமையான நிதி வழிமுறைகளைத் திரட்டவும் உதவும்.

சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய காலகட்டத்திலிருந்தே இருந்துவரும் மற்றும்  பெரும்பாலும் 'சந்தை தோல்விகளை' நிவர்த்தி செய்வதற்காக அமைக்கப்பட்ட நிறுவனங்கள் என்று விவரிக்கப்படும் மேம்பாட்டு நிதி நிறுவனங்கள் (DFI) பற்றி சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அதிகம் விவாதிக்கப்பட்டாலும், சமூகத் துறையின் நிதித் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய அரசாங்கத்தின் பங்குகளைப் பயன்படுத்தக்கூடிய ஒரு சிறப்புத் துறை நிறுவனம் நன்மை பயக்கும் என்பதை நிரூபிக்க முடியும்.

இருப்பினும், 2047-ம் ஆண்டுக்குள் இந்தியா ஒரு வளர்ந்த நாடாக மாறுவதை நோக்கி நகரும்போது, ​​அரசாங்கத்தின் பங்கு படிப்படியாக மூலதனத்தின் முக்கிய வழங்குநராக இருந்து சமூகத் துறை திட்டங்களின் வங்கித் திறனை மேலும் மேம்படுத்துவதில் (சமூக-பொருளாதார தடைகளைத் தீர்ப்பதன் மூலம்) கவனம் செலுத்தும் வசதியாளராக மாற வேண்டும். இதனால் மூலதனச் சந்தைகள் மற்றும் சிறப்பு நிறுவனங்கள் நிதி சிக்கல்களைச் சமாளிக்க வேண்டியிருக்கும்.

எழுத்தாளர், புது தில்லியில் உள்ள வளரும் நாடுகளுக்கான ஆராய்ச்சி மற்றும் தகவல் அமைப்பின் (RIS) வருகைதரு ஆய்வாளர் ஆவார்.

Original Article : Financial institution for social infrastructure? -Amol Baxi

Read More →

காற்றின் தரத்தை மேம்படுத்த இந்தியா தனது அண்டை நாடுகளுடன் ஏன் இணைந்து பணியாற்ற வேண்டும்? இதுவரை மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சிகள் யாவை? -ஜெரின் ஓஷோ

தேசிய எல்லைகளைத் தாண்டிப் பரவும் மாசுபாடுகள், இந்திய-கங்கை சமவெளிகள் மற்றும் இமயமலை அடிவாரங்களின் காற்றின் தரத்தைத் தீர்மானிப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. உலகெங்கிலும் உள்ள பிற நாடுகள் இதே போன்ற சூழ்நிலைகளை எவ்வாறு கையாண்டுள்ளன?

சமீபத்தில், உலக வங்கி 'மாற்றத்திற்கான ஒரு மூச்சு: இந்தோ-கங்கை சமவெளி மற்றும் இமயமலை அடிவாரப் பகுதிகளில் தூய்மையான காற்றிற்கான தீர்வுகள்' (A Breath of Change: Solutions for Cleaner Air in the Indo-Gangetic Plains and Himalayan Foothills) என்ற தலைப்பில் ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டது. இது காற்று மாசுபாட்டைக் கையாள்வதில் நாடுகளுக்கு இடையே ஒத்துழைப்பின் அவசியத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

"இந்தோ-கங்கை சமவெளி–இமயமலை அடிவாரப் (Indo-Gangetic Plains–Himalayan Foothills (IGP-HF)) பிராந்தியத்தில் காற்று மாசுபாடு தேசிய எல்லைகளுக்குள் மட்டும் இருப்பதில்லை என்று அந்த அறிக்கை விளக்குகிறது. அது நாடுகளைக் கடந்து பரவுகிறது. நேபாளத்தில் உள்ள காத்மாண்டு பள்ளத்தாக்கு, இந்தியாவில் உள்ள உத்தரப் பிரதேசம் மற்றும் வங்கதேசத்தில் உள்ள டாக்கா போன்ற, உள்ளூர் ஆதாரங்கள் மாசுபாட்டிற்கு அதிகம் பங்களிக்கும் இடங்களில்கூட, உள்ளூர் ஆதாரங்கள் சுமார் 60% மாசுபாட்டிற்கு மட்டுமே காரணமாக உள்ளன. மறுபுறம், நேபாளத்தின் தெராய் பகுதியில், 68% காற்று மாசுபாடு மற்ற நாடுகளில் இருந்து உருவாகிறது என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. IGP-HF விமானப் பிரிவின் எல்லை தாண்டிய பரவல், பிராந்திய மற்றும் நாடுகளுக்கிடையேயான ஒத்துழைப்பு ஏன் அவசியம்” என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

ஒரு சிந்தனைக் குழுமமான, ஆளுகை மற்றும் நிலையான மேம்பாட்டுக்கான நிறுவனத்தின் (Institute for Governance & Sustainable Development) இந்தியத் திட்டத்தின் இயக்குநரான ஜெரின் ஓஷோ, காற்றுத் தர நடவடிக்கைகளில் எல்லை தாண்டிய ஒத்துழைப்புக்காக இந்தியா மேற்கொண்டுள்ள முயற்சிகள் மற்றும் உலகம் முழுவதும் அடைந்துள்ள வெற்றிகளை விளக்குகிறார்.

இந்தோ-கங்கைச் சமவெளி-இமயமலை அடிவாரப் பிராந்தியத்தில் (IGP-HF) காற்று மாசுபாடு ஏன் எல்லை தாண்டிய ஒத்துழைப்பைக் கோருகிறது?

இந்தப் பிராந்தியம் ஒற்றை எல்லை தாண்டிய வான்வெளிப் பகுதியாகச் செயல்படுகிறது. அங்கு மாசுபடுத்திகள் நிலவும் காற்று மற்றும் வளிமண்டல சுழற்சி மூலம் நிர்வாக மற்றும் தேசிய எல்லைகளுக்குள் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. பொதுவாக, ஒரு வான்வெளிப் பகுதி என்பது ஒரு தனித்துவமான காற்று நிறை கொண்ட ஒரு பகுதியாகும். இதனால் அந்தப் பகுதியில் வெளியிடப்படும் உமிழ்வுகள் பெரும்பாலும் அதன் எல்லைகளுக்குள்ளேயே தங்கிவிடுகின்றன.

குளிர்கால மாதங்களில், வடமேற்கு காற்று பாகிஸ்தானின் பஞ்சாபிலிருந்து துகள் மாசுபாட்டை வடமேற்கு இந்தியாவிற்குள் கொண்டு செல்கின்றன என்றும், இது இந்திய பஞ்சாபில் உள்ள காற்று மாசுபாட்டில் 30% வரை பங்களிக்கிறது என்றும், ஹரியானா மற்றும் டெல்லி-தேசிய தலைநகர் பிராந்தியத்தில் உள்ள அடிப்படை மாசு அளவுகளையும் அதிகரிக்கிறது என்றும் உலக வங்கி அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. இதன் விளைவாக, எந்தவொரு நாட்டின் நடவடிக்கைகளும் அவசியமானவை என்றாலும், பிராந்தியம் முழுவதும் நிலையான காற்றின் தர மேம்பாடுகளை வழங்க போதுமானதாக இல்லை.

இந்திய நகரங்களில் உள்ள PM2.5 செறிவுகளில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கு எல்லை தாண்டிய மற்றும் பிராந்தியங்களுக்கு இடையேயான போக்குவரத்திலிருந்து வருகிறது என்பதை ஐஐடி பாம்பே தலைமையிலான சமீபத்திய மாதிரி ஆய்வு காட்டுகிறது. காற்று வீசும் திசையில் உள்ள இந்திய மாநிலங்கள் மற்றும் அண்டை நாடுகளில் இருந்து வரும் உமிழ்வுகள் உள்ளூர் மாசு அளவுகளுக்குத் தெளிவாகப் பங்களிக்கின்றன. பிராந்திய வளிமண்டல சுழற்சி காரணமாக நுண்ணிய துகள்கள் நூற்றுக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தூரம் பயணிக்க முடிகிறது என்று அந்த ஆய்வு விளக்குகிறது. இந்த இயக்கம் அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட நகரங்களையும், சுற்றுச்சூழல்ரீதியாக உணர்திறன் கொண்ட இமயமலை அடிவாரப் பகுதிகளையும் பாதிக்கிறது.

காற்று மாசுபாடு குறித்து அண்டை நாடுகளுடன் ஒருங்கிணைக்க இந்தியாவிற்கு தற்போது என்ன வழிமுறைகள் உள்ளன?

ஐரோப்பாவின் நீண்டதூர எல்லை தாண்டிய காற்று மாசுபாடு தொடர்பான மாநாட்டைப் போல, தெற்காசியாவில் எல்லை தாண்டிய காற்று மாசுபாடு குறித்த சட்டப்பூர்வ ஒப்பந்தம் இல்லை. இருப்பினும், இந்தியா பல பிராந்திய மற்றும் சர்வதேச வழிமுறைகளில் பங்கேற்கிறது. அவை, காற்று தர கண்காணிப்பு, தரவுப் பகிர்வு மற்றும் தணிப்பு ஆகியவற்றில் ஒத்துழைப்பு, அறிவியல் அடிப்படையிலான அணுகுமுறைகள் மூலம் ஒருங்கிணைப்பை செயல்படுத்துகின்றன. பொதுவாக, மாலே பிரகடனம் (Male Declaration) இதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. இந்த பிரகடனம் இயல்பில் பிணைக்காதது.

பிராந்திய அளவில், சர்வதேச ஒருங்கிணைந்த மலை மேம்பாட்டு மையத்தால் (Integrated Mountain Development (ICIMOD)) ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு உலக வங்கியால் ஆதரிக்கப்படும் முன்முயற்சிகள் மூலம் இந்தோ-கங்கைச் சமவெளி-இமயமலை அடிவாரப் பிராந்தியத்திற்கான (IGP-HF) வான்வழி அடிப்படையிலான அறிவியல்-கொள்கை உரையாடலில் இந்தியா ஈடுபடுகிறது. இந்த முயற்சிகள் காத்மாண்டு சாலை வரைபடம் (2022) மற்றும் திம்பு விளைவு (2024) போன்ற விளைவுகளுக்கு வழிவகுத்தன. அஇவை, ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட உமிழ்வுப் பட்டியல்கள், பகிரப்பட்ட காற்றுத் தரக் கண்காணிப்பு மற்றும் தேசிய எல்லைகளைக் கடந்து PM2.5 பாதிப்பைக் குறைப்பதற்கான ஒருங்கிணைந்த நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றின் தேவையை வலியுறுத்துகின்றன.

இந்தியா உலகளாவிய கூட்டுறவு தளங்களில் ஈடுபட்டுள்ளது. இது காலநிலை மற்றும் தூய்மையான காற்று கூட்டணியில் (Climate and Clean Air Coalition (CCAC)) உறுப்பினராக உள்ளது. இது தொழில்நுட்ப உதவி மற்றும் அறிவுப் பரிமாற்றம் மூலம் குறுகியகால காலநிலை மாசுபாடுகளைக் குறைப்பதில் தன்னார்வ ஒத்துழைப்பை ஆதரிக்கிறது. இணையாக, இந்திய வானிலை ஆய்வுத் துறை (India Meteorological Department (IMD)) WMO உலக வானிலை அமைப்பு உலகளாவிய வளிமண்டல கண்காணிப்பு (WMO GAW) திட்டத்திற்கு வளிமண்டலக் கலவை தொடர்பான தரவுகளை வழங்குகிறது. இந்த பங்களிப்புகள், மாசுபாடு நீண்ட தூரங்களுக்கு எவ்வாறு பயணிக்கிறது என்பதைப் பற்றிய புரிதலை மேம்படுத்த உதவுகின்றன.

உள்நாட்டில், இந்தியா காற்றுமண்டல அணுகுமுறையை நிறுவனமயமாக்கி வருகிறது. 2021-ம் ஆண்டு மத்திய அரசால் நிறுவப்பட்ட காற்றுத் தர மேலாண்மை ஆணையம் (Commission for Air Quality Management (CAQM)), டெல்லி-தேசிய தலைநகர் பிராந்தியம் (NCR) காற்றுமண்டலத்திற்கான காற்றுத் தர மேலாண்மையை மேற்பார்வையிடுகிறது. இது நகர மற்றும் மாநில அளவிலான எல்லைகளுக்கு அப்பால் வெளிப்படையாக நகர்கிறது. மாநில முயற்சிகளும் இந்த அணுகுமுறையுடன் ஒத்துப்போகின்றன. உதாரணமாக, உத்தரப் பிரதேச காலநிலை மாற்றம் மற்றும் தூய்மையான சுற்றுச்சூழல் (Uttar Pradesh Climate Change and Clean Environment(UPCCCE)) மாவட்டங்கள் முழுவதும் பிராந்திய ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் மூலப் பகிர்வை ஏற்றுக்கொள்கிறது.

நாடாளுமன்றத்திற்கு அளித்த பதில்களில், இந்தியா படிப்படியாக விமானப்படை அடிப்படையிலான திட்டமிடல், பிராந்திய ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் வலுப்படுத்தப்பட்ட கண்காணிப்பு கட்டமைப்புகளை நோக்கி நகர்ந்து வருவதை சுற்றுச்சூழல், வனம் மற்றும் காலநிலை மாற்ற அமைச்சகம் (MoEFCC) உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

தெற்காசியாவில் காற்று மாசுபாடு குறித்த பிராந்திய ஒத்துழைப்பில் இதுவரை ஏற்பட்ட முக்கிய வரம்புகள் அல்லது தோல்விகள் என்ன? அதே நேரத்தில், முக்கிய வெற்றிகள் என்னென்ன?

நிலையான நிதி செயல்முறை இல்லாதது மிகப்பெரிய வரம்புகளில் ஒன்றாகும். மாலே பிரகடனம் இதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. இந்த பிரகடனம் காற்று மாசுபாட்டை ஒரு பகிரப்பட்ட பிராந்திய சவாலாக அங்கீகரித்தது மற்றும் பிராந்திய ஒத்துழைப்பால் பூர்த்தி செய்யப்பட்ட தேசிய நடவடிக்கைகளுக்கு நாடுகளை அர்ப்பணித்தது. ஆரம்பகால முயற்சிகள் அடிப்படை காற்றின் தரக் கண்காணிப்பு, திறன் மேம்பாடு மற்றும் பிராந்திய மதிப்பீட்டு ஆய்வுகள் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தின. 1999 மற்றும் 2013 க்கு இடையில் ஸ்வீடிஷ் சர்வதேச மேம்பாட்டு ஒத்துழைப்பு நிறுவனத்தின் (Swedish International Development Cooperation Agency (SIDA)) நிதியுதவியால் பெரும்பாலும் ஆதரிக்கப்பட்டன.

இந்த முயற்சிகள் ஆரம்பகட்ட கண்காணிப்புத் திறன் மற்றும் பிராந்திய உரையாடலை நிறுவ உதவியிருந்தாலும், தொடர்ச்சியான வெளிநாட்டு நிதி முடிவுக்கு வந்தவுடன் முன்னேற்றம் மந்தமானது.

ஒரு புதிய வரைவு ஒப்பந்தமும் செயல் திட்டமும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. மாலே பிரகடனத்தை மீண்டும் தொடங்குவதற்கு ஒரு அரசியல் ஒப்பந்தம் எட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த மறுதொடக்கம் வளங்களைத் திரட்டுதல், நிறுவனங்களை வலுப்படுத்துதல் மற்றும் கண்காணிப்பு கட்டமைப்புகளைப் புதுப்பித்தல் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துகிறது.

இந்த முன்னேற்றங்கள் இருந்தபோதிலும், தெற்காசியாவில் பிராந்திய வழிமுறைகள் தன்னார்வமாகவும், போதிய நிதி ஆதாரமற்றவையாகவும், நிறுவனரீதியாகப் பலவீனமாகவும் உள்ளன. இது எல்லை தாண்டிய காற்று மாசுபாட்டை திறம்படக் கையாள்வதற்கான அவற்றின் திறனைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. 'பிராணா' (PRANA) தரவுத்தளம் மூலம் செயல்படுத்தப்படும் இந்தியாவின் தேசிய சுத்தமான காற்றுத் திட்டம் (National Clean Air Programme (NCAP)) மற்றும் வங்காளதேசத்தின் தேசிய காற்றுத் தர மேலாண்மைத் திட்டம் (NAQMP 2024–2030) போன்ற தேசிய முயற்சிகள் காற்றின் தர மேம்பாட்டிற்கான முக்கியமான உள்நாட்டு உந்துதலை உருவாக்கியுள்ளன. இந்தியாவில், இந்த உந்துதலுடன் 15-வது நிதி ஆணையத்தால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட கணிசமான நிதி பரிமாற்றங்களும் உள்ளன. இது நகர்ப்புற உள்ளூர் அமைப்புகளுக்கு காற்றுத் தர மேலாண்மைக்காகச் செயல்திறன் சார்ந்த மானியங்களை ஒதுக்கியது. இருப்பினும், இந்த நிதிகளின் பயன்பாடு பெரும்பாலும் சீரற்றதாகவும் குறைவாகவும் இருந்துள்ளது.

ஒரு முக்கிய வரம்பு என்னவென்றால், இந்த வளங்கள் நகரத்தை மையமாகக் கொண்ட நிறுவனங்கள் மூலம் வழிநடத்தப்படுகின்றன. அதேநேரத்தில், காற்று மாசுபாட்டின் முக்கிய ஆதாரங்கள் பெரும்பாலும் நகராட்சி எல்லைகளுக்கு அப்பால் உள்ளன. இது நகரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு வான்வழி அடிப்படையிலான கட்டமைப்பிற்கு செயல்படுத்தலை மாற்றுவது எவ்வாறு பொது நிதியை மிகவும் திறம்பட பயன்படுத்த உதவும் என்பதை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

உலகின் வேறு எந்தப் பிராந்தியங்கள் காற்று மாசுபாட்டிற்கு எதிரான எல்லை தாண்டிய ஒத்துழைப்புக்கு உதாரணங்களை வழங்குகின்றன. அந்த முயற்சிகள் என்னென்ன உறுதியான முடிவுகளை அளித்துள்ளன?

உலகின் பல பகுதிகள், நாடுகள் பகிரப்பட்ட சட்டங்களைப் பின்பற்றி, ஒருங்கிணைந்த முறையில் செயல்பட்டால், காற்று மாசுபாட்டை ஒன்றாகக் குறைக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகின்றன. ஐரோப்பாவின் முயற்சிகள், 1979-ல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நீண்டதூர எல்லை தாண்டிய காற்று மாசுபாடு (Long-Range Transboundary Air Pollution (LRTAP)) குறித்த ஐக்கிய நாடுகளின் ஐரோப்பிய பொருளாதார ஆணையம் (United Nations Economic Commission for Europe(UNECE)) மாநாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. இது எல்லைகளைத் தாண்டும் காற்று மாசுபாட்டைக் கையாள்வதற்கான முதல் சர்வதேச ஒப்பந்தமாகும். இன்று, 51 நாடுகள் இந்த மாநாட்டின் ஒரு பகுதியாக உள்ளன. அதன் நெறிமுறைகள், சல்பர்-டை-ஆக்சைடு, நைட்ரஜன் ஆக்சைடுகள், அம்மோனியா, ஆவியாகும் கரிம சேர்மங்கள் மற்றும் துகள்கள் போன்ற முக்கிய மாசுபடுத்திகளுக்கு உமிழ்வைக் குறைப்பதற்கான பிணைப்புறுதி அளிக்கும் விதிகளை அமைக்கிறது. நீண்டதூர எல்லை தாண்டிய காற்று மாசுபாட்டின் (LRTAP) கீழ் ஒருங்கிணைந்த செயல்படுத்தல் பிராந்தியம் முழுவதும் கடுமையான உமிழ்வு குறைப்புகளுக்கு வழிவகுத்தது. உதாரணமாக, 1990 முதல் சல்பர்-டை-ஆக்சைடு உமிழ்வு 80%-க்கும் அதிகமாகக் குறைந்துள்ளது. இது சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளுக்கு உதவியதுடன், பொது சுகாதாரத்தையும் மேம்படுத்தியுள்ளது.

இதேபோன்ற கொள்கைகள் அமெரிக்காவிற்கும் கனடாவிற்கும் இடையிலான இருதரப்பு ஒத்துழைப்பை ஆதரிக்கின்றன. அங்கு எல்லை தாண்டிய காற்று மாசுபாட்டை நிவர்த்தி செய்வதற்கான ஒருங்கிணைந்த நடவடிக்கை அமில படிவுகளைக் குறைத்து பகிரப்பட்ட எல்லைப் பகுதிகளில் காற்றின் தரத்தை மேம்படுத்தியுள்ளது.

 Original Article : Why India needs to work with its neighbours to improve air quality, status of efforts so far?. -Zerin Osho

Read More →

கேரள காணொளிப் பரவல் தொடர்பான தற்கொலை வழக்கு : நீதிமன்றம் பெண்ணுக்கு பிணை மறுத்த நிலையில், தற்கொலைக்குத் தூண்டுவது குறித்து சட்டம் என்ன கூறுகிறது? -வினீத் பல்லா

கேரள வழக்கில், சமூக ஊடகங்களில் ஒரு காணொளியைப் பதிவிடுவது தற்கொலைக்குத் தூண்டுதலாக அமைந்ததா மற்றும் அந்தச் செயல் அவதூறானதாக இருந்தாலும்கூட, இறந்தவரைத் தற்கொலைக்குத் தூண்டும் நேரடியான மற்றும் தீவிரமான நோக்கம் அதில் இருந்ததா என்பதை நீதிமன்றம் இறுதியில் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

செவ்வாய்க்கிழமை, கேரளாவின் குன்னமங்கலத்தில் உள்ள நீதிமன்றம், 42 வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவரைத் தற்கொலைக்கு தூண்டியதாக குற்றம் சாட்டப்பட்ட 35 வயது பெண் சிம்ஜிதா முஸ்தபாவுக்கு ஜாமீன் மறுத்துவிட்டது.

ஜனவரி 16-ம் தேதி, பொதுப் பேருந்தில் அந்த நபர் தன்னைத் தகாத முறையில் தொடும் காணொளியை சிம்ஜிதா முஸ்தபா பதிவு செய்தார். அந்த காணொளிகளை அவர் சமூக ஊடகங்களில் வெளியிட்டார். அந்த காணொளிகள் இணையத்தில் பரவலாகப் பகிரப்பட்டன. காணொளிகள் பதிவிடப்பட்ட இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு அந்த நபர் தற்கொலை செய்துகொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

இந்த வழக்கு பொது அவமானம் மற்றும் சட்டப் பொறுப்புணர்வு குறித்து இந்தச் சம்பவம் ஒரு பொது விவாதத்தைத் தூண்டியுள்ளது.

இறந்தவரின் தாயார் கே.கன்யகா, ஜனவரி 19 அன்று கோழிக்கோட்டில் ஒரு காவல் நிலையத்தில் "அவதூறான காணொளி" (defamatory video) காரணமாக தனது மகன் இறந்துவிட்டதாகக் குற்றம் சாட்டி புகார் அளித்துள்ளார். இந்தப் புகாரின் அடிப்படையில், காவல்துறை முதல் தகவல் அறிக்கையைப் (First Information Report (FIR)) பதிவு செய்தது.

தற்கொலைக்குத் தூண்டுதல் (abetment of suicide) என்றால் என்ன?

தற்கொலைக்கு தூண்டுதல் மற்றும் இந்தக் குற்றத்திற்கான தண்டனை ஆகிய இரண்டையும் பாரதிய நியாய சன்ஹிதாவின் பிரிவு-108 பரிந்துரைக்கிறது. ஒருவர் தற்கொலை செய்து கொண்டால், அத்தகைய தற்கொலைக்கு தூண்டுபவருக்கு 10 ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை மற்றும் அபராதம் விதிக்கப்படும் என்று கூறுகிறது.

தற்கொலைக்குத் தூண்டுதல் ஒரு ”அங்கீகரிக்கப்பட்ட” (cognizable) குற்றம் ஆகும். இதன் பொருள், காவல்துறையினர் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை பிடியாணை (warrant) இல்லாமல் கைது செய்யலாம். இது ஒரு "பிணையில் வெளிவர முடியாத" (non-bailable) குற்றமும் ஆகும். இதன் பொருள் சிறிய குற்றங்களைப் போல பிணை (bail) என்பது குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் சட்டப்பூர்வ உரிமை அல்ல. பிணை வழங்கப்பட வேண்டுமா என்பதை நீதிமன்றம் தீர்மானிக்கும். இந்த வழக்கில், நீதிமன்றம் செவ்வாயன்று பிணையை மறுத்தது. இந்தக் குற்றம் "சமரசம் செய்ய முடியாதது" (non-compoundable), அதாவது புகார்தாரரால் அதைத் தீர்க்கவோ அல்லது திரும்பப் பெறவோ முடியாது.

தற்கொலைக்குத் தூண்டியதாக வழக்குத் தொடர, குற்றம் சாட்டப்பட்டவரால் ஏற்பட்ட மன அழுத்தம் அல்லது துன்புறுத்தலைவிட மேலானதை அரசுத் தரப்பு நிரூபிக்க வேண்டும். சட்டம் மூன்று குறிப்பிட்ட கூறுகளைக் கோருகிறது. அவை, முதலாவது ”தூண்டுதல்” (instigation) குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் இறந்தவரைத் தற்கொலை செய்துகொள்ளும்படி தீவிரமாகத் தூண்டியிருக்க வேண்டும், அல்லது ஊக்குவித்திருக்க வேண்டும். இரண்டாவது ”சதித்திட்டம்” (conspiracy) குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தற்கொலையை நிகழ்த்துவதற்காக மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து செயல்பட்டிருக்க வேண்டும். மற்றும் மூன்றாவது ”வேண்டுமென்றே உதவி செய்தல்” (intentional aid) குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் ஒரு செயலைச் செய்வதன் மூலமாகவோ அல்லது அவ்வாறு செய்ய சட்டப்பூர்வ கடமை இருந்தபோது வேண்டுமென்றே செயல்படத் தவறியதன் மூலமாகவோ தற்கொலை நடக்க உதவியிருக்க வேண்டும்.

நீதிமன்றங்கள் ஆராயும் மிக முக்கியமான காரணி குற்ற மனப்பான்மை அல்லது குற்ற எண்ணம் ஆகும். ஒரு செயலைத் தூண்டுவதற்கு, அந்த நபரை தற்கொலைக்குத் தூண்டியதற்கான தெளிவான நோக்கம் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் தரப்பில் இருக்க வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் பலமுறை கூறியுள்ளது.

'இயந்திரத்தனமான' பயன்பாட்டிற்கு எதிரான பாதுகாப்பு வழிமுறைகள்

தூண்டுதல் குற்றச்சாட்டுகளை அலட்சியமாகப் பயன்படுத்த வேண்டாம் என்று நீதித்துறை காவல்துறைக்கு அடிக்கடி எச்சரிக்கை விடுத்துள்ளது. 2011-ம் ஆண்டு ஒரு தீர்ப்பில், உச்சநீதிமன்றம் ஒரு உயர் தடையை விதித்து, தூண்டுதல் என்பது ஒரு நபரை ஒரு காரியத்தைச் செய்யத் தூண்டுவது அல்லது வேண்டுமென்றே ஒரு நபருக்கு உதவுவது போன்ற ஒரு மனரீதியான செயல்முறையை உள்ளடக்கியது என்று தீர்ப்பளித்தது. குற்றம் சாட்டப்பட்டவரால் ஒரு "செயலூக்கமான அல்லது நேரடியான செயல்" இருக்க வேண்டும், இதனால் இறந்தவர் தற்கொலை செய்து கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. இந்தச் செயல், "இறந்தவரை தற்கொலை செய்து கொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளும் நோக்கம் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்" என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

ஜனவரி 2025-ல், நீதிபதிகள் அபய் எஸ் ஓகா மற்றும் கே வி விஸ்வநாதன் ஆகியோர் அடங்கிய உச்சநீதிமன்ற அமர்வு, "இயந்திரத்தனமாக" குற்றத்திற்குத் தூண்டுதல் குற்றச்சாட்டுகளைப் பயன்படுத்தக்கூடாது என்று குறிப்பிட்டது. இறந்தவரின் துயரத்தில் இருக்கும் குடும்பத்தினரின் உடனடி உணர்வுகளைத் தணிப்பதற்காக மட்டுமே இந்தச் சட்டப் பிரிவை மக்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தக்கூடாது என்று அந்த அமர்வு எச்சரித்தது.

இந்தக் கண்ணோட்டம் பல ஆண்டுகளாகப் பின்பற்றப்படும் ஒரு தொடர்ச்சியான நீதித்துறைச் சிந்தனையின் ஒரு பகுதியாகும். 2002-ம் ஆண்டில், அவசரமாகவோ அல்லது கோபமாகவோ கூறப்படும் ஒரு கருத்து அல்லது அறிக்கை தற்கொலைக்குத் தூண்டியதாகாது என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.

2019-ல் நீதிமன்றம் இந்த நிலைப்பாட்டை மீண்டும் வலியுறுத்தியது. மற்றொரு அமர்வு, தற்கொலைக்குத் தூண்டிய நேரடி அல்லது மறைமுகச் செயல்களுக்கு ஆதாரம் இருக்க வேண்டும் என்று கூறியது. குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தனது செயல்களாலும், அவரது தொடர்ச்சியான நடத்தையாலும் இறந்தவர் தற்கொலை செய்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பதை உணர வைக்கும் சூழ்நிலையை உருவாக்கினால், அந்த வழக்கு தற்கொலைக்குத் தூண்டிய குற்றத்தின் வரம்பிற்குள் வரும் என்று குறிப்பிட்டது.

நீதிமன்றம் உள்நாட்டு உறவுகளுக்கும், தொழில்முறை அல்லது பொது தொடர்புகளுக்கும் இடையில் வேறுபாட்டைக் காட்டியுள்ளது.

அக்டோபர் 2024-ல், விற்பனையாளரைத் துன்புறுத்தியதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட மூத்த அதிகாரிகள் மீதான வழக்கை ரத்து செய்த உச்சநீதிமன்றம், பின்னர் தற்கொலை செய்து கொண்ட விற்பனையாளருக்கு எதிராக, "உணர்ச்சிபூர்வமான உறவுகள்" (sentimental ties) மற்றும் "அதிகாரப்பூர்வ திறனில்" (official capacity) எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகளுக்கும் இடையே நீதிமன்றம் வேறுபாட்டைக் காட்டியது.

நெருங்கிய குடும்ப உறவுகள் சம்பந்தப்பட்ட வழக்குகளில், ஒரு சாதாரண சண்டைகூட உளவியல் சமநிலையின்மையை ஏற்படுத்தி, தற்கொலைக்கு வழிவகுக்கும் என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. இருப்பினும், தொழில்முறை அல்லது பொதுச் சூழல்களில், ஆதாரத்திற்கான தடை அதிகமாக உள்ளது. குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் "நேரடி மற்றும் அச்சமூட்டும் தூண்டுதல்" அல்லது தூண்டுதலுக்கான ஆதாரங்கள் இருக்க வேண்டும்.

கேரள வழக்கில், சமூக ஊடகங்களில் ஒரு காணொளியைப் பதிவிட்டது ஒரு அவதூறாக இருந்தாலும்கூட, இறந்தவரை தனது வாழ்க்கையை முடித்துக் கொள்ள கட்டாயப்படுத்தும் நேரடியாக, அந்தச் செயலில் உள்ள நோக்கமா அல்லது அது மன உளைச்சலை ஏற்படுத்திய செயல்களின் வகையின் கீழ் வருகிறதா என்பதையும் தற்கொலைக்குத் தூண்டியதை நிரூபிக்கத் தேவையான குறிப்பிட்ட குற்ற நோக்கத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லையா என்பதை நீதிமன்றம் இறுதியில் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

 Original Article : Kerala viral video suicide case: As court denies bail to woman, what is the law on abetment of suicide? -Vineet Bhalla

Read More →

ஐரோப்பிய கவுன்சில் தலைவர் இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் (OCI) அட்டை வைத்துள்ளார். -குஷ்பூ குமாரி

 தற்போதைய செய்தி :

ஐரோப்பிய ஒன்றியமும் இந்தியாவும் நீண்டகாலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட தடையற்ற வர்த்தக ஒப்பந்தத்தின் முடிவை அறிவித்தன. இது “அனைத்து ஒப்பந்தங்களுக்கும் தாய்” (“mother of all deals) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது இருதரப்பு உறவுகளில் ஒரு முக்கிய சாதனையை குறிக்கிறது மற்றும் வளர்ந்துவரும் உலகளாவிய பொருளாதார ஒழுங்கின் முக்கியத் தூணாக கூட்டாண்மையை நிலைநிறுத்துகிறது.

கூட்டு செய்தியாளர் கூட்டத்தில் பேசிய ஐரோப்பிய கவுன்சில் தலைவர் அன்டோனியோ கோஸ்டா, ஒப்பந்தத்தின் ராஜதந்திர மற்றும் தனிப்பட்ட முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார். தனது கோவா வேர்களைக் குறிப்பிட்டு, ஐரோப்பிய ஒன்றியம்-இந்தியா உறவு தனக்கு சிறப்பு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்று கோஸ்டா கூறினார். இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த ஒருவரான கோஸ்டா, மாநாட்டின் போது தனது இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் (Overseas Citizen of India (OCI)) அட்டையையும் காட்டினார்.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. அந்தோனியோ கோஸ்டாவிற்கு தனது தந்தையின் வழியில் கோவாவில் ஆழமான குடும்ப தொடர்புகள் உள்ளன. அவரது தாத்தா போர்த்துகீசிய ஆட்சியின் கீழ் இருந்த கோவாவில் பிறந்தார் மற்றும் தனது வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை அங்கேயே கழித்தார். கோஸ்டாவின் தந்தை, ஆர்லாண்டோ டா கோஸ்டா, அப்போதைய போர்த்துகீசிய மொசாம்பிக்கில் பிறந்தார். அவர் ஒரு எழுத்தாளராக ஆனார், அவரது படைப்புகள் கோவா கலாச்சாரத்திலிருந்து பெரிதும் உத்வேகம் பெற்றன—அவர் ரவீந்திரநாத் தாகூரைப் பற்றிய கட்டுரைகளையும் எழுதியுள்ளார். இந்தியாவில் அவரது ரசிகர்கள் மத்தியில், கோஸ்டா "பாபுஷ்" என்று அன்பாக அழைக்கப்படுகிறார். இது ஒரு அன்பான இளைஞன் என்று பொருள்படும் Konkani வார்த்தையாகும்.

2. 2017-ஆம் ஆண்டு ஜனவரியில், கோஸ்டா கோவாவில் உள்ள தனது மூதாதையர் வீட்டிற்குச் சென்றார், அங்கு அவருக்கு பிரவாசி பாரதிய சம்மான் (Pravasi Bharatiya Samman) விருது வழங்கி கௌரவிக்கப்பட்டது. அதே ஆண்டின் பிற்பகுதியில், ஜூலை மாதம், அவர் லிஸ்பனில் பிரதமர் நரேந்திர மோடியை வரவேற்றார். இது ஒரு இந்தியப் பிரதமர் போர்ச்சுகலுக்கு மேற்கொண்ட முதல் இருதரப்புப் பயணமாகும். அந்தப் பயணத்தின் போது, ​​மோடி கோஸ்டாவை "உலகம் முழுவதும் உள்ள இந்திய வம்சாவளியினரில் சிறந்தவருக்கு உதாரணமாகத் திகழ்பவர்" என்று வர்ணித்தார். மேலும், கோஸ்டாவிற்கு இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் (Overseas Citizen of India (OCI)) அட்டையும் வழங்கப்பட்டது.

பிரவாசி பாரதிய சம்மான் விருது (Pavasi Bharatiya Samman Award (PBSA)) என்பது வெளிநாடுவாழ் இந்திய சமூகத்திற்கான இந்தியாவின் உயரிய விருதாகும். சிறந்த பங்களிப்புகள் மற்றும் சாதனைகளுக்காக, இந்த விருதை இந்தியக் குடியரசுத் தலைவர் வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்களுக்கோ (Non-Resident Indian (NRI)I), இந்திய வம்சாவளியினருக்கோ (PIO) அல்லது அவர்களால் வழிநடத்தப்படும் அமைப்புகளுக்கோ வழங்குகிறார்.

3. ஒரு திறமையான பேச்சுவார்த்தையாளராக பரவலாகக் கருதப்படும் கோஸ்டா, தலைநகரின் மேயராக இருந்த காலத்தில் குற்றங்கள் நிறைந்த சுற்றுப்புறத்தை மாற்றியமைத்ததில் அவர் வகித்த பங்கிற்காக போர்ச்சுகலில் "லிஸ்பனின் காந்தி" என்ற புனைப்பெயரைப் பெற்றார். 

இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் (Overseas Citizen of India (OCI)) அட்டை என்றால் என்ன?

1. ஆகஸ்ட் 2005-ல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் அட்டை திட்டம், ஜனவரி 26, 1950 அன்று அல்லது அதற்குப் பிறகு இந்திய குடிமக்களாக இருந்த அல்லது குறிப்பிட்ட தேதியில் இந்திய குடிமக்களாக மாற தகுதியுடைய அனைத்து இந்திய வம்சாவளியினரையும் (Person of Indian Origin (PIO)) பதிவு செய்வதற்கு வழங்குகிறது.

2. ஆகஸ்ட் 2005-ல் குடியுரிமைச் சட்டம், 1955-ல் திருத்தம் செய்வதன் மூலம் இது அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இந்தத் திட்டம் 2006-ல் பிரவாசி பாரதிய திவாஸ் மாநாட்டின்போது தொடங்கப்பட்டது. ஹைதராபாத் 2015-ஆம் ஆண்டில், அரசாங்கம் PIO திட்டத்தை நிறுத்தியது. மேலும், PIO அட்டைதாரர்கள் இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் அட்டை வாங்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது.

3. ஒரு விண்ணப்பதாரரின் பெற்றோர் அல்லது தாத்தா பாட்டி பாகிஸ்தான் அல்லது வங்காளதேச குடிமக்களாக இருந்திருந்தால், அவர் இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் அட்டையைப் பெறத் தகுதியற்றவராக கருதப்பட்டார். இருப்பினும், இந்தியக் குடிமகனின் வெளிநாட்டு வம்சாவளியைச் சேர்ந்த மனைவி அல்லது இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் அட்டையின் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த மனைவி, திருமணம் பதிவு செய்யப்பட்டு இரண்டு ஆண்டுகளுக்குக் குறையாமல் நீடித்திருந்தால், குடிமகன்  வெளிநாட்டு அட்டைக்கு விண்ணப்பிக்கலாம்.

  

இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் (Overseas Citizen of India (OCI)) அட்டைதாரர்களுக்குக் கிடைக்கும் நன்மைகள்:

இந்தியாவில் பலமுறை நுழைவு: இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் அட்டைதாரர்கள் எந்தவொரு நோக்கத்திற்காகவும் இந்தியாவிற்கு வருகை தர வாழ்நாள் முழுவதும் செல்லுபடியாகும் விசாவிற்குத் தகுதியுடையவர் ஆவார். இருப்பினும், அவர்கள் "எந்தவொரு ஆராய்ச்சி" மேற்கொள்வதற்கோ, "எந்தவொரு மதப் பிரச்சார" அல்லது "தப்லீக்" அல்லது "பத்திரிகை நடவடிக்கைகள்" மேற்கொள்வதற்கோ, அல்லது இந்தியாவில் "பாதுகாக்கப்பட்ட", "கட்டுப்படுத்தப்பட்ட" அல்லது "தடைசெய்யப்பட்ட" என அறிவிக்கப்பட்ட எந்தவொரு பகுதிக்கும் வருகை தருவதற்கோ சிறப்பு அனுமதி பெற வேண்டும்.

வெளிநாட்டினரைப் போன்ற பதிவு விலக்குகள்: இந்தியாவில் எவ்வளவு காலம் தங்கினாலும், அவர்கள் வெளிநாட்டினர் பிராந்தியப் பதிவு அதிகாரி (Foreigners Regional Registration Officer (FRRO)) அல்லது வெளிநாட்டினர் பதிவு அதிகாரி (Foreigners Registration Officer (FRO)) அலுவலகத்தில் பதிவு செய்யத் தேவையில்லை.

இந்தியக் குடிமக்களுக்கு இணையான சலுகைகள்: உள்நாட்டு விமானக் கட்டணங்கள் மற்றும் இந்தியாவில் உள்ள தேசியப் பூங்காக்கள் மற்றும் வனவிலங்கு சரணாலயங்களுக்குச் செல்வதற்கான நுழைவுக் கட்டணங்கள் விவகாரத்தில் அவர்கள் இந்தியக் குடிமக்களுக்கு இணையாகக் கருதப்படுகிறார்கள்.

நாடுகளுக்கிடையேயான தத்தெடுப்பு: இந்தியக் குழந்தைகளை நாடுகளுக்கிடையே தத்தெடுக்கும் விவகாரத்தில் இந்தியக் குடிமகன் அட்டைதாரர்கள் வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்களுக்கு இணையாகக் கருதப்படுகிறார்கள்.

வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்களுக்கு (Parity with Non-Resident Indians(NRI)) இணையான சலுகைகள்: நினைவுச்சின்னங்கள், வரலாற்றுத் தளங்களுக்குச் செல்வதற்கான நுழைவுக் கட்டணங்கள், இந்தியாவில் சில தொழில்களை மேற்கொள்வது மற்றும் தேசிய தகுதி மற்றும் நுழைவுத் தேர்வு, கூட்டு நுழைவுத் தேர்வு அல்லது அதுபோன்ற பிற அகில இந்திய நுழைவுத் தேர்வுகளில் கலந்துகொள்வது போன்ற விவகாரங்களில் OCI அட்டைதாரர்கள் வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்களுக்கு இணையாகக் கருதப்படுகிறார்கள். இந்தத் தேர்வுகளின் மூலம் அவர்கள் எந்தவொரு வெளிநாடுவாழ் இந்தியர் இடத்திற்கோ அல்லது கூடுதல் இடத்திற்கோ மட்டுமே சேர்க்கைக்குத் தகுதியுடையவர்கள் ஆவார்கள்.

அசையாச் சொத்துக்களை வாங்குதல் மற்றும் விற்றல்: விவசாய நிலம் அல்லது பண்ணை வீடு அல்லது தோட்டம் தவிர மற்ற அசையாச் சொத்துக்களை வாங்குவதற்கு அவர்கள் தகுதியுடையவர்கள் ஆவார்.

இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் (Overseas Citizen of India (OCI)) அட்டைதாரர்களுக்குக் கிடைக்காத நன்மைகள்:

வாக்குரிமை: இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் அட்டைதாரர்களுக்கு வாக்குரிமை இல்லை.

அரசியலமைப்புப் பதவிகள்: அவர்கள் குடியரசுத் தலைவர், துணைக் குடியரசுத் தலைவர், உச்சநீதிமன்றம் அல்லது உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி மற்றும் பிற அரசியலமைப்புப் பதவிகளை வகிக்கத் தகுதியற்றவர்கள் ஆவார்.

பொதுப் பதவிகளை வகித்தல்: இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் அட்டைதாரர்கள் சட்டமன்றம், சட்ட மேலவை அல்லது நாடாளுமன்றத்தில் உறுப்பினர்களாக இருக்க முடியாது.

அரசுப் பணிகள்: ஒன்றிய அரசால் குறிப்பிடப்பட்ட சிறப்பு நியமனங்களைத் தவிர, ஒன்றிய அல்லது எந்தவொரு மாநிலத்தின் விவகாரங்கள் தொடர்பான அரசுப் பணிகள் மற்றும் பதவிகளில் நியமனம் பெறுவதற்கு இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் அட்டைதாரர்கள் தகுதியற்றவர்கள் ஆவார்.

பிரிவு 16: பொது வேலைவாய்ப்பு சார்ந்த விவரங்களில் சம வாய்ப்பு தொடர்பான அரசியலமைப்பின் 16-வது பிரிவின் கீழ் ஒரு இந்தியக் குடிமகனுக்கு வழங்கப்பட்ட உரிமைகளுக்கு இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் அட்டைதாரர்கள் தகுதியற்றவர்கள் ஆவார்.

விவசாய நிலம்: இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் அட்டைதாரர்கள் இந்தியாவில் விவசாய நிலம், பண்ணை வீடுகள் அல்லது தோட்டச் சொத்துக்களை வாங்க முடியாது.

அந்நியச் செலாவணி மேலாண்மைச் சட்டம்: மார்ச் 2021-ல், உள்துறை அமைச்சகம் இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் அட்டைதாரர்கள் தொடர்பான விதிகளைத் திருத்தியது. அரசாங்க அறிவிப்பின்படி, வெளிநாட்டு இந்திய  அட்டைதாரர்கள் அந்நிய செலாவணி மேலாண்மைச் சட்டம் (Foreign Exchange Management Act (FEMA)), 2003-ன் கீழ் "வெளிநாட்டினர்" (foreign nationals) போலவே நடத்தப்படுகிறார்கள். பொருளாதார, நிதி மற்றும் கல்வி சார்ந்த விவகாரங்களில் மட்டுமே அவ்வாறு கருதப்படுவார்கள். வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களுக்கு (NRIs) இணையாகக் கருதப்பட்ட இந்தியாவின் வெளிநாட்டு குடிமகன் (OCIs) நிலை மாற்றியமைக்கப்பட்டது.

குடியுரிமைச் சட்டம், 1955

1. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் தொடக்கத்தில் குடியுரிமையை வரையறுப்பதே அரசியலமைப்பு விதிகள் முதலில் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தன. இருப்பினும், 1955-ஆம் ஆண்டின் குடியுரிமைச் சட்டம், அதன் பின்னர் குடியுரிமையின் முக்கிய அம்சங்களை விவரிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டது. இது அரசியலமைப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்த பிறகு இந்தியக் குடியுரிமையைப் பெறுதல், தீர்மானித்தல் மற்றும் முடிவுக்குக் கொண்டுவருதல் தொடர்பான விவகாரங்களைக் கையாள்கிறது.

2. பிறப்பு, வம்சாவளி, பதிவு மற்றும் இயல்புரிமை மூலம் இந்தியக் குடியுரிமையைப் பெற நான்கு வழிகள் உள்ளன. இந்த விதிகள் 1955-ஆம் ஆண்டு குடியுரிமைச் சட்டத்தின் 3, 4, 5(1) மற்றும் 5(4) ஆகிய பிரிவுகளின் கீழ் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.

3. இந்தியாவின் 1955-ஆம் ஆண்டு திருத்தப்பட்ட குடியுரிமைச் சட்டம் இரட்டைக் குடியுரிமையை தடை செய்கிறது. இந்தியக் குடியுரிமையுடன் வெளிநாட்டுக் குடியுரிமையையும் வைத்திருக்க முடியாது. இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் இந்தியக் குடியுரிமையையும் ஒரு வெளிநாட்டுக் குடியுரிமையையும் ஒரே நேரத்தில் கொண்டிருப்பதை அனுமதிக்காததால், இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் குடிமகன் (OCI) என்பது இரட்டைக் குடியுரிமை அல்ல என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

Original Article : European Council president holds an OCI card. -Khushboo Kumari

Read More →

சுகாதாரத் துறை தொடர்பான முக்கியமான அரசுத் திட்டங்கள் யாவை? -குஷ்பூ குமாரி, ரோஷ்னி யாதவ்

கடந்த 200 ஆண்டுகளாக மருத்துவக் கொள்கைகளையும், நடைமுறைகளையும் வடிவமைத்து வரும் புகழ்பெற்ற மருத்துவ இதழான 'The Lancet’, இந்தியா தொடர்பான தனது முதல் சிறப்புக் குழு அறிக்கையை ஜனவரி மாதம் 21-ஆம் தேதி வெளியிட்டதாக விக்ரம் படேல் குறிப்பிடுகிறார். 

முக்கிய அம்சங்கள்:

— உலக மக்கள்தொகையில் ஐந்தில் ஒரு பங்கினருக்குச் சேவை செய்யும் இந்தியச் சுகாதாரத் துறையைச் சீரமைப்பது அத்தனை எளிதான ஒன்றல்ல. ஏனெனில், இது பல்வேறு சூழல்களில் இயங்குவதோடு, அரசு மற்றும் தனியார் எனப் பல பிரிவுகளாகப் பிரிந்து கிடக்கிறது. எனவே, இத்தகைய அமைப்பில் மாற்றங்களைக் கொண்டுவர வேண்டுமானால், அதனைப் பல்வேறு கோணங்களில் இருந்து ஆராய்வது அவசியமாகும்.

— கடந்த 20 ஆண்டுகளில், அனைவருக்கும் பொதுவான சுகாதாரச் சேவை கிடைப்பதை நோக்கி இந்தியா வலுவான முன்னேற்றத்தை அடைந்துள்ளது. சுகாதாரத் திட்டங்களுக்கு நிதி வழங்குபவராகவும், சேவைகளை அளிப்பவராகவும் மற்றும் அவற்றை முறைப்படுத்துபவராகவும் அரசாங்கம் ஒரு முக்கியப் பங்கை வகிக்கிறது என்பதில் அனைத்து அரசியல் கட்சிகளிடையேயும் ஒருமித்த கருத்து நிலவுகிறது.

— உலகிலேயே மிகப்பெரிய அரசாங்கத்தால் நடத்தப்படும் சுகாதாரக் கட்டமைப்பாகக் கருதப்படும் இந்தத் துறையில், 10 லட்சத்திற்கும் அதிகமான சமூக சுகாதாரப் பணியாளர்கள் (Community Health Workers) பணியாற்றி வருகின்றனர். இது, அடிப்படை மருத்துவச் சேவைகள் முதல் மிகவும் சிக்கலான நோய்களுக்குச் சிகிச்சை அளிக்கும் உயர்நிலை மருத்துவமனைகள் (Tertiary Hospitals) வரை விரிவான வசதிகளைக் கொண்டுள்ளது.

— பொது மற்றும் தனியார் மருத்துவமனைகள் மூலம் மக்கள் எளிதாகச் சிகிச்சை பெற முடிகிறது. தங்கள் சொந்தப் பணத்தைச் செலவழித்து மருத்துவம் பார்ப்பது (Out-of-pocket spending) உலகிலேயே இந்தியாவில்தான் அதிகமாக இருக்கிறது என்றாலும், கடந்த சில ஆண்டுகளில் அந்தச் செலவு குறைந்து வருகிறது.

— மருத்துவர்கள், மருந்துகள் அல்லது மருத்துவ வசதிகள் கிடைக்காமல் இருப்பது முக்கியமான பிரச்சனை அல்ல என்றும் உண்மையான பிரச்சனை என்னவென்றால், சுகாதாரப் பணியாளர்களுக்கான பயிற்சியில் தொடங்கி மருந்துகள் தயாரிப்பு மற்றும் நோயாளிகளுக்குக் கிடைக்கும் சிகிச்சை வரை ஒட்டுமொத்த மருத்துவக் கட்டமைப்பும் தரம் குறைந்ததாக இருப்பதே ஆகும்

— 2021-ஆம் ஆண்டின் பொருளாதார ஆய்வறிக்கையின்படி, இந்தியாவில் 2018-ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட சுமார் 16 லட்சம் உயிரிழப்புகளுக்குத் தரமற்ற மருத்துவ சிகிச்சையே காரணமாக அமைந்தது. மருத்துவ வசதி கிடைக்காமல் இறந்தவர்களைவிட, முறையான தரம் இல்லாத சிகிச்சையினால் இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கையே அதிகமாக உள்ளது. 

— தரமற்ற மருத்துவ சிகிச்சை முறைகள் மரணங்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கின்றன. முன்னெப்போதையும்விட இன்று அதிகமான பெண்கள் மகப்பேறு கால மருத்துவச் சேவைகளை (Antenatal services) நாடினாலும், பிரசவகால வழிகாட்டுதல்களைச் சரியாகப் பின்பற்றாததும், தாய் மற்றும் சேய்க்குத் தேவையான அவசரகால சிகிச்சை வசதிகள் இல்லாததும் தாய்-சேய் மரணங்களுக்கு முக்கியக் காரணங்களாக இருக்கின்றன.

— அரசு மற்றும் தனியார் என இருதரப்பு மருத்துவமனைகளிலும் பணிபுரியும் மருத்துவர்கள் அல்லது செவிலியர்களுக்குப் போதிய தகுதியோ, திறமையோ இல்லாதிருப்பதை பல ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இதனால் அவர்கள் தவறான நோய் கண்டறிதல் முறைகளைப் பின்பற்றுவதோடு, தேவையற்ற அல்லது தவறான சிகிச்சைகளையும் சோதனைகளையும் (Tests) நோயாளிகளுக்கு வழங்குகின்றனர்.

— தேவைக்கு அதிகமான மருந்துகளைப் பரிந்துரைப்பதும், அவசியமற்ற மருத்துவப் பரிசோதனைகளைச் செய்வதும், நோயாளிகளின் மருத்துவச் செலவில் மூன்றில் இரண்டு பங்கை அவர்களே நேரடியாகச் சுமக்க வழிவகை செய்கிறது. இது பொருளாதாரச் சுமையை ஏற்படுத்துவது மட்டுமல்லாமல், நோயாளிகளின் உடல்நலத்தைப் பாதிப்பதோடு, மருந்துகளுக்குக் கட்டுப்படாத கிருமி எதிர்ப்புத் திறனையும் (Antibiotic Resistance) உருவாக்குகிறது.

— சமூகத்தில் பின்தங்கிய நிலையில் உள்ளவர்களுக்கும், கிராமப்புறங்களில் அல்லது ஏழ்மையான பகுதிகளில் வசிப்பவர்களுக்கும் தரக்குறைவான மருத்துவச் சிகிச்சையே கிடைக்கிறது.

— தற்போதைய முக்கியமான சிக்கல் என்பது தேவையைப் பொறுத்தோ அல்லது விநியோகத்தைப் பொறுத்தோ அமையப்போவதில்லை என்றும் இப்போது நமது முழு கவனமும் சுகாதார சேவையின் தரத்தை மேம்படுத்துவதில்தான் இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகின்றனர். 

— இதற்கு சுகாதார அமைப்பின் கலாச்சாரத்தில் மாற்றம் தேவை. வெறும் இலக்குகளை எட்டுவதோடு நின்றுவிடாமல், அறிவியல்ரீதியாகவும், நோயாளிகளின் அனுபவரீதியாகவும் உயர்தரமான சிகிச்சை கிடைப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்துகின்றனர். இந்த அமைப்பில் உள்ள ஒவ்வொருவரும் பொறுப்புணர்வோடும் (Accountability), நேர்மையோடும் (Integrity) செயல்பட வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்தப்படுகிறது. 

— கூடுதலாக, சுகாதாரத் துறைக்கான நிதி ஒதுக்கீடு மற்றும் அதன் நிர்வாகத்தில் பெரிய அளவிலான சீர்திருத்தங்கள் தேவைப்படுகின்றன. இந்த மாற்றங்கள் தங்களின் லாபத்தைப் பாதிக்கும் என சக்திவாய்ந்த நிறுவனங்கள் இந்த மாற்றங்களை எதிர்த்தாலும், அந்த மாற்றங்களைச் செய்வது அவசியமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. 

— மாநில, மாவட்ட மற்றும் உள்ளூர் அரசாங்கங்கள் சீர்திருத்தங்களை மேற்கொள்ளவும், தங்கள் மக்களுக்குப் பொறுப்புடன் நடக்கவும் அதிகாரம் அளிக்கப்பட வேண்டும். சுகாதாரச் சேவையை உண்மையாகவே மக்களை மையமாகக் கொண்டதாக மாற்ற, குடிமக்களுக்குத் தங்களின் உரிமைகள் பற்றியும், மருத்துவச் சேவை வழங்குநர்களின் செயல்பாடு பற்றியும் விழிப்புணர்வு இருக்க வேண்டும்.

— தரவுகளைக் கொண்டு நோய் எதிர்ப்பு (antibiotic) மருந்துப் பயன்பாட்டைக் கண்காணிப்பது அல்லது ஆரம்பச் சுகாதார சேவைகள் குறித்த தகவல்களை டிஜிட்டல் முறையில் மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பது போன்ற தொழில்நுட்பங்களை, நிர்வாகத்தை மேம்படுத்துவதற்கான முக்கியக் கருவிகளாக இந்த ஆணையம்  கருதுகிறது.

— இறுதியாக, சுகாதாரத் தரவுகளைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்தவும் மற்றும் பகிர்ந்து கொள்ளவும் செய்கின்ற ஒரு 'கற்றல் சுகாதார அமைப்பை' (Learning health system) உருவாக்குமாறு இந்த ஆணையம் வலியுறுத்துகிறது. இத்தகைய அமைப்பு, மற்ற சுகாதார அமைப்புகளுடன் இணைந்து செயல்படுவதோடு, தனது செயல்பாட்டுத் திறனைத் தொடர்ந்து மேம்படுத்திக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றும் இந்த ஆணையம் தெரிவித்துள்ளது. 

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

— இந்தியாவில் நகரங்களில் 60% மற்றும் கிராமப்புறங்களில் 52% என பெரும்பாலான மருத்துவச் சிகிச்சைகள் தனியார் மருத்துவமனைகளாலேயே வழங்கப்படுகின்றன. இத்தகைய சூழலில், அனைவருக்கும் குறிப்பாக ஏழை மக்களுக்கு மருத்துவக் காப்பீடு கிடைப்பதை உறுதி செய்வதற்காக 2018-ஆம் ஆண்டு 'ஆயுஷ்மான் பாரத்' காப்பீட்டுத் திட்டம் தொடங்கப்பட்டது.

— அதாவது, இந்தத் திட்டம் மக்கள் தங்கள் சேமிப்புப் பணத்தைச் செலவு செய்வதையோ அல்லது தனியார் மருத்துவமனைகளில் சிகிச்சை பெறுவதற்காகக் கடன் வாங்குவதையோ தவிர்க்க உதவுகிறது. மக்கள் தங்கள் சொந்த பணத்தைச் செலவிடுவது குறைந்துள்ள அதே வேளையில், அரசு இதற்காகச் செய்யும் செலவு அதிகரித்துள்ளது என்பதைப் புள்ளிவிவரங்கள் காட்டுகின்றன. 

— பிரதம மந்திரி ஜன் ஆரோக்கிய திட்டம் (Pradhan Mantri Jan Arogya Yojana (PMJAY)) மருத்துவமனையில் தங்கி சிகிச்சை பெறும் வசதிகளை (Secondary and Tertiary Care) வழங்குகிறது; ஆனால் வெளிநோயாளி சிகிச்சைகளுக்கு இந்தத் திட்டம் பொருந்துவதில்லை. வெளிநோயாளி சிகிச்சைகள் 'ஆயுஷ்மான் ஆரோக்கிய மந்திர்' (AAMs) மூலம் வழங்கப்படுகின்றன (இவை முன்பு 'நலவாழ்வு மையங்கள்' என்று அழைக்கப்பட்டன). தற்போது 1,75,000-க்கும் மேற்பட்ட ஆரோக்கிய மையங்கள் இலவச மருத்துவ ஆலோசனை, 172 வகையான மருந்துகள் மற்றும் 63 வகையான பரிசோதனைகளை இலவசமாக வழங்குகின்றன.

— உலகிலேயே மிகப்பெரிய பொது மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டம் ஆயுஷ்மான் பாரத் பிரதம மந்திரி ஜன் ஆரோக்ய திட்டம் (Ayushman Bharat Pradhan Mantri Jan Arogya Yojana (AB PM-JAY) ஆகும். இத்திட்டம் தகுதியுள்ள குடும்பங்களுக்கு — அதாவது, பொருளாதார நிலையில் மிகவும் பின்தங்கிய நிலையில் உள்ள சுமார் 40% குடும்பங்களுக்கு — வயது வரம்பு ஏதுமின்றி, ஆண்டிற்கு 5 லட்சம் ரூபாய் வரை இலவச மருத்துவக் காப்பீட்டை வழங்குகிறது.

 Original Article : What are the important government schemes related to the health sector? -Khushboo Kumari, Roshni Yadav

Read More →