டொனால்ட் டிரம்பின் காலநிலை தொடர்பான பின்வாங்கல் புவி வெப்பமயமாதலைத் தடுக்காது, ஆனால் உலகளாவிய ஒத்துழைப்பை பலவீனப்படுத்தக்கூடும். -ஜெரின் ஓஷோ

 குறுகியகால காலநிலை மாசுபடுத்திகளைக் கட்டுப்படுத்துவது, குறுகிய காலத்தில் புவி வெப்பமயமாதலைக் குறைப்பதற்கு மிகவும் பயனுள்ள வழியாகும்.

அமெரிக்காவின் நடவடிக்கைகள் எதிர்பாராதவை அல்ல. டொனால்ட் டிரம்பின் காலநிலை பன்னாட்டு ஒத்துழைப்பின் மீதான இந்தத் தொடர் தாக்குதல் ஒரு பழக்கமான பாணியைப் பின்பற்றுகிறது. இதில் பின்வாங்குதல் (Withdrawal), தடைகள் (obstruction) மற்றும் அறிவியல் ஒருமித்த கருத்தின் மீதான அலட்சியம் (indifference to scientific consensus). காலநிலை மாற்றம் தொடர்பான ஐக்கிய நாடுகள் கட்டமைப்பு மாநாட்டில் இருந்து அமெரிக்காவை வெளியேற்றுவதற்கும், காலநிலை மாற்றம் குறித்த அரசுகளுக்கிடையேயான குழுவிலிருந்து விலகுவதற்கும் அவர் எடுத்த முடிவு, காலநிலை அமைப்பின் எந்தவொரு இயற்பியல் யதார்த்தத்தையும் மாற்றாது. உலக வெப்பநிலை தொடர்ந்து அதிகரிக்கும். கடல் மட்டம் தொடர்ந்து உயரும். தீவிர வானிலை நிகழ்வுகள் மேலும் தீவிரமடையும். குறைந்த கார்பன் ஆற்றலில் முதலீடு புதைபடிவ எரிபொருட்களைவிட வேகமாக அதிகரித்து வருவதால், 60-க்கும் மேற்பட்ட ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் பலதரப்பு அமைப்புகளில் இருந்து வெளியேறுவதும் பரந்த பொருளாதார திசையை மாற்றிவிடாது. இருப்பினும், இந்த நடவடிக்கைகள் விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். அவை, காலநிலை நடவடிக்கையில் பணிபுரியும் பல இலாப நோக்கற்ற நிறுவனங்களுக்கான நிதியுதவியைக் குறைக்கும். இந்த நம்பிக்கை அரசாங்கங்கள், சந்தைகள் மற்றும் பொதுமக்களிடையே வேரூன்றத் தொடங்கிய தவிர்க்க முடியாத நம்பிக்கையிலும் அவர்கள் தடைகளை உருவாக்குவார்கள்.

இந்த பின்வாங்கல், வேகம் மற்றும் ஒருங்கிணைப்பு மிகவும் முக்கியமான இந்தத் தருணத்தில், ஒத்துழைப்பின் அரசியலையே மாற்றுகிறது. காலநிலை பேச்சுவார்த்தைகள் மிகவும் சிக்கலான கட்டத்தில் நுழைகின்றன. இது அதிகப்படியான கார்பன் வரவுசெலவுத் திட்டம், புவிப் பொறியியல் குறித்த சர்ச்சைக்குரிய விவாதங்கள் மற்றும் காலநிலை பாதிப்புகள் வளர்வதைவிட வேகமாகத் தீர்வுகளைச் செயல்படுத்த வேண்டிய அவசரத் தேவையும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. உலகளாவிய மன்றங்களிலிருந்து விலகிச் செல்வது நம்பிக்கையை பலவீனப்படுத்துகிறது. இது இராஜதந்திர வாய்ப்புகளைக் குறைக்கிறது மற்றும் இது கடினமான கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கப்படாமல் விட்டுவிடுகிறது. இந்த பின்வாங்கல் செலவுகளையும் மீண்டும் சொந்த நாட்டிற்கே மாற்றுகிறது. ஐ.நா.வின் காலநிலைத் தலைவர் சைமன் ஸ்டீல் எச்சரித்தபடி, அமெரிக்கக் குடும்பங்களும் வணிகங்களும் அதன் விளைவுகளைச் சந்திக்கும். இதில் அதிக எரிசக்தி நிலைத்தன்மையின்மை அடங்கும். மேலும், அதிக காலநிலை பாதிப்பு மற்றும் இழந்த பொருளாதார வாய்ப்புகளும் இதில் அடங்கும்.

இந்தச் சூழ்நிலையில், சமீபத்திய UNEP உமிழ்வு இடைவெளி அறிக்கை (2025) வழங்கும் செய்தி தெளிவாக உள்ளது. "பல-பத்தாண்டுகால சராசரி" (multi-decadal average) வெப்பநிலை அடுத்த பத்தாண்டுகளில் குறைந்தபட்சம் தற்காலிகமாக 1.5°C-ஐத் தாண்டிவிடும். 1.5°C இலக்குடன் தக்கவைக்க, உலகளாவிய பசுமை இல்ல வாயு வெளியேற்றம் 2035-ம் ஆண்டுக்குள் தோராயமாக 55 சதவீதம் குறைய வேண்டும். தற்போதைய தேசிய வாக்குறுதிகள் இந்தத் தேவைக்கு மிகக் குறைவாகவே உள்ளன. உலக வானிலை அமைப்பு (World Meteorological Organisation) இந்தப் போக்கை உறுதிப்படுத்துகிறது. 2025-ம் ஆண்டு இதுவரை பதிவு செய்யப்பட்ட மூன்று வெப்பமான ஆண்டுகளில் தரவரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.இது, விஞ்ஞானிகள் வழக்கத்திற்கு மாறாக அதிக உலகளாவிய வெப்பநிலை காலம் என்று அழைக்கும் ஒரு காலகட்டத்தை நீட்டித்தது.

2005 மற்றும் 2024-க்கு இடையில் உமிழ்வு தோராயமாக 20 சதவீதம் குறைந்திருந்த அமெரிக்காவில் கூட, முன்னேற்றம் தேக்கமடையத் தொடங்கியுள்ளது. கடந்த ஆண்டு மீத்தேன் மற்றும் கார்பன் டை ஆக்சைடு உமிழ்வுகள் இரண்டிலும் அதிகரிப்பு காணப்பட்டது. இந்த தலைகீழ் மாற்றம் முக்கியமானது. ஏனெனில், இது ஒரு பரந்த உலகளாவிய சவாலை பிரதிபலிக்கிறது. காலநிலை பாதிப்புகள் தீவிரப்படுத்தப்படும் அதேவேளையில், தணிப்பு தேவையான வேகத்தில் நடக்கவில்லை.

உலகளாவிய தெற்கு நாடுகளில் உள்ள நாடுகளுக்கு, இது ஒரு தொலைதூர அல்லது கோட்பாட்டுப் பிரச்சினை அல்ல. இந்தியாவில், வெப்பம் ஒரு பொருளாதார அதிர்ச்சியாக மாறியுள்ளது. 2024-ம் ஆண்டில் மட்டும், வெப்ப வெளிப்பாடு காரணமாக இந்தியா சுமார் 247 பில்லியன் சாத்தியமான உழைப்பு நேரங்களை இழந்ததாக லான்செட் கவுண்டவுன் (Lancet Countdown) மதிப்பிட்டுள்ளது. இதன் விளைவாக கிட்டத்தட்ட $194 பில்லியன் வருமான இழப்பு ஏற்படும். வெப்பநிலை தொடர்ந்து உயரும்போது, ​​இந்த இழப்புகள் அதிகரிக்கும். அவை ஏற்றத்தாழ்வுகளை ஆழப்படுத்தி, கடினமாகப் பெறப்பட்ட வளர்ச்சி ஆதாயங்கள்மீது அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும்.

Stratospheric Aerosol Injection (SAI) :  அடுக்குமண்டல தூசிப்படலம் செலுத்துதல்  என்பது பூமியை குளிர்விக்க முன்மொழியப்பட்ட புவிசார் பொறியியல் முறையாகும், இது பிரதிபலிப்பு துகள்களை (சல்பர்-டை-ஆக்சைடு போன்றவை) அடுக்கு மண்டலத்தில் வெளியிடுவதன் மூலம், சூரிய ஒளியை மேற்பரப்பில் இருந்து சிதறடிக்க எரிமலை வெடிப்புகளைப் பிரதிபலிக்கிறது.

இதனால்தான் தீர்வுகளைத் தேர்ந்தெடுப்பது முக்கியம். பதிலளிக்கும் அவசரத்தில், பலர் விரைவான தீர்வுகளைத் தேடத் தூண்டப்படுகிறார்கள். காலநிலை வரம்புகளைத் தாண்டிய உலகில், புவி பொறியியலை ஒரு பாதுகாப்பு வலையாக சிலர் இப்போது முன்வைக்கின்றனர். அத்தகைய ஒரு யோசனை சூரிய கதிர்வீச்சு மாற்றமாகும். இதில், அடுக்குமண்டல தூசிப்படலம் செலுத்துதல்  (stratospheric aerosol injection) உட்பட சூரிய கதிர்வீச்சு மாற்றம், சூரிய ஒளியை மீண்டும் விண்வெளியில் பிரதிபலிப்பதன் மூலம் பூமியை குளிர்விப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இருப்பினும், அறிவியல் இன்னும் முழுமையடையவில்லை. மேலும் அபாயங்கள் கணிசமானவை மற்றும் நிச்சயமற்றவை. மழைப்பொழிவு முறைகள் மாற்றங்கள், ஓசோன் படலத்திற்கு சேதம், உணவு அமைப்புகளில் ஏற்படும் பாதிப்புகள் மற்றும் கடுமையான பொது சுகாதார கவலைகள் ஆகியவற்றை நிராகரிக்க முடியாது. புவிசார் அரசியல் கவலைகள் மிகவும் தீவிரமானவை. அத்தகைய கருவிகள் எப்போது, ​​எப்படி பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை யார் தீர்மானிப்பார்கள்? நாடுகள் வெள்ளம் அல்லது வறட்சியை வேண்டுமென்றே காலநிலை தலையீட்டால் குற்றம் சாட்டினால் என்ன நடக்கும்? இத்தகைய நடவடிக்கைகள் திடீரென நிறுத்தப்பட்டால், "முடிவு அதிர்ச்சி" ஏற்படும் அபாயத்தை உலகம் எவ்வாறு கையாளும்?

இன்னும் அடிப்படையில், சூரிய ஒளியை மங்கலாக்குவது மூலப் பிரச்சினையைத் தீர்க்காது. வெப்பநிலையை தற்காலிகமாகக் குறைப்பது என்பது வளிமண்டலத்திலிருந்து பசுமை இல்ல வாயுக்களைக் குறைப்பது அல்லது அகற்றுவது போன்றதல்ல. இது நோய்க்கு சிகிச்சையளிப்பதற்குப் பதிலாக கதிர்வீச்சுத் தடுப்பான்களைப் (sunscreen) பயன்படுத்துவது போன்றது. நிச்சயமற்ற தொழில்நுட்ப திருத்தங்களை நம்பியிருப்பது தீர்வு தேவைப்படும் தருணத்தில் உண்மையான தணிப்புக்கான ஊக்கங்களை பலவீனப்படுத்தும் அபாயத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

இருப்பினும், வேகமான மற்றும் பாதுகாப்பான ஒரு வழிமுறை உள்ளது. அது குறுகிய காலம் நிலைத்திருக்கும் காலநிலை மாசுபடுத்திகளைக் குறைப்பதாகும். குறுகிய காலத்தில் வெப்பமயமாதலைக் குறைப்பதற்கான மிகவும் பயனுள்ள வழியை வழங்குகிறது. கார்பன்-டை-ஆக்சைடுக்கு அடுத்தபடியாக புவி வெப்பமயமாதலுக்கு மீத்தேன் இரண்டாவது பெரிய பங்களிப்பாளராகும். இன்றுவரை வெப்பநிலை அதிகரிப்பில் தோராயமாக 30 சதவீதத்தைக் கொண்டுள்ளது மற்றும் தற்போதைய வெப்பமயமாதலில் சுமார் 0.5°C பங்களிக்கிறது. 20 ஆண்டுகளில், மீத்தேன் கார்பன்-டை-ஆக்சைடை (CO₂) விட 80 மடங்குக்கும் அதிகமான சக்தி வாய்ந்தது. தொழிற்புரட்சிக்கு முந்தைய காலத்திலிருந்து இதன் செறிவு இருமடங்குக்கும் அதிகமாக அதிகரித்துள்ளது. அது தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகிறது.

இதிலுள்ள முக்கிய வேறுபாடு என்னவென்றால், மீத்தேன் வளிமண்டலத்தில் குறுகிய காலமே நிலைத்திருக்கிறது. எனவே, விரைவான குறைப்புகள் விரைவான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். 2030-ம் ஆண்டுக்குள் மீத்தேன் வெளியேற்றத்தை 45 சதவீதம் குறைக்க உலகளாவிய முயற்சி 2040-களில் கிட்டத்தட்ட 0.3°C வெப்பமயமாதலைத் தவிர்க்கலாம். இது கார்பன்-டை-ஆக்சைடு குறைப்புகளால் மட்டுமே எதிர்பார்க்கப்படும் குறுகியகால நன்மையைவிட பல மடங்கு அதிகம். இந்த அணுகுமுறைதான், காலநிலை அமைப்புக்கு ஒரு அவசரகாலத் தடை போன்றது. இது இல்லாமல், அதிகப்படியான உமிழ்வு அபாயமும், நிரூபிக்கப்படாத தொழில்நுட்பங்களைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய அழுத்தமும் அதிகரிக்கிறது.

2025 டிசம்பர் மாதம் பாரிஸ் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானதிலிருந்து 10 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்தது. அந்த ஒப்பந்தம் உலகின் போக்கை மாற்றியது—பாரிஸ் முன்பு இருந்த சுமார் 3.5 டிகிரி செல்சியஸ் வெப்பமடைதல் பாதையிலிருந்து திருப்பி, தற்போது சுமார் 2.3 முதல் 2.5 டிகிரி செல்சியஸ் வரை கொண்டு வந்துள்ளது. இது ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட 1.5 முதல் 2 டிகிரி செல்சியஸ் வரம்பை விட ஆபத்தான அளவில் இன்னும் அதிகமாகவே உள்ளது, ஆனால் முன்னேற்றம் உண்மையானது.இந்த பத்தாண்டு நிறைவு, ஒருங்கிணைந்த செயல்பாடு என்ன சாதிக்க முடியும் என்பதற்கான நினைவூட்டலாகவும், முன்னால் இருக்கும் பாதை எவ்வளவு கடினமாகிவிட்டது என்பதற்கான எச்சரிக்கையாகவும் அமைகிறது.பாரிஸ் ஒப்பந்தம் ஒருபோதும் இறுதி இலக்காக இருக்கவில்லை. அது தீவிரப்படுத்துவதற்கான (escalation) ஒரு கட்டமைப்பாகவே (framework) வடிவமைக்கப்பட்டது.பத்து ஆண்டுகள் கழித்து, இப்போது உண்மையான சோதனை என்னவென்றால்—நாடுகள் ஒத்துழைப்பையும், வெப்பமடைதல் குறைப்பு நடவடிக்கைகளையும் (mitigation) வேகப்படுத்த தேர்வு செய்யுமா, அல்லது தாமதத்தின் விலை புறக்கணிக்க முடியாத அளவுக்கு அதிகரித்து வரும் இந்த தருணத்தில் பின்வாங்குமா என்பதே ஆகும்.

ஓஷோ, ஆளுகை மற்றும் நிலையான மேம்பாட்டு நிறுவனத்தின் (IGSD) இந்தியத் திட்டத்தின் இயக்குநராக உள்ளார்.

 Original Article :  Donald Trump’s climate retreat won’t stop global warming — but it could derail global cooperation -Zerin Osho

Read More →

அமலாக்கத்துறையின் செயல்பாடுகள் மற்றும் ஊடகங்களின் ஒருதலைப்பட்சமான விசாரணைகளைக் கண்டித்தல் -சரவணன் அண்ணாதுரை

அமலாக்கத்துறை ஒரு ஒன்றிய அரசு முகமை (Central Agency) என்பதால், அது எப்போதும் தவறே செய்யாத அமைப்பு என்று கூறிவிட முடியாது; அதிகப்படியான தலையீடு, தரமற்ற விசாரணை மற்றும் அதிகார துஷ்பிரயோகம் போன்ற நிகழ்வுகள் அங்கேயும் நடக்கின்றன.

கடந்த ஜூன் மாதம், திரைப்படத் தயாரிப்பாளர் ஆகாஷ் பாஸ்கரனுக்கு எதிராக அமலாக்கத்துறை (ED) மேற்கொண்ட அனைத்து நடவடிக்கைகளுக்கும் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் இடைக்காலத் தடை விதித்தது. இந்தச் சம்பவங்களால் அவர் அதிர்ச்சியடைந்திருந்தாலும், நீதிமன்றத் தீர்ப்பு அவருக்கு ஒரு நிம்மதியை அளித்தது. இதற்கு சில வாரங்களுக்கு முன்பு, டாஸ்மாக் (TASMAC) மதுபான விற்பனையில் நடந்ததாகச் சொல்லப்படும் ₹1,000 கோடி ஊழலில், ஆகாஷ் பாஸ்கரன்தான் மிக முக்கியமான நபர் என ஊடகங்களில் செய்திகள் வெளியாகின. மே மாதம், அமலாக்கத்துறையினர் அவரது வீட்டில் சோதனை நடத்தி, லேப்டாப் மற்றும் செல்போன்களைப் பறிமுதல் செய்தனர். மேலும், அவரது கூட்டாளியான விக்ரம் ரவீந்திரனின் அலுவலகத்திற்கும் சீல் வைத்தனர். சில யூடியூப் சேனல்கள், சோதனையின் போது விலையுயர்ந்த கைக்கடிகாரங்கள் போன்ற சொத்துக்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாகக் கூறின. சோதனையில் சிக்கியதாகச் சொல்லப்படும் சில வாட்ஸ்அப் உரையாடல்களின் அச்சுப் பிரதிகளை ஊடகங்கள் ஒளிபரப்பின. இதற்கிடையில், அரசியல் எதிர்ப்பாளர்கள் அந்த ஊழல் தொகையை இன்னும் அதிகப்படுத்திக் கூறிக்கொண்டே இருந்தனர்.

நீதிமன்றங்கள் உண்மைகளை ஆய்வு செய்தபோது, குற்றம்சாட்டப்பட்ட பாஸ்கரன் மற்றும் ரவீந்திரன் ஆகியோருக்கு எதிராக நம்பகமான ஆதாரங்கள் இல்லை என்பதால், அவர்கள் மீதான அமலாக்கத்துறை சோதனைகள் சட்டவிரோதமானவை என்று சென்னை உயர்நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. மேலும், அனைத்து நடவடிக்கைகளுக்கும் நீதிமன்றம் தடை விதித்தது. பறிமுதல் செய்யப்பட்ட மின்னணு சாதனங்கள் மற்றும் பொருட்களைத் திருப்பித் தருமாறு அமலாக்கத்துறைக்கு (ED) உத்தரவிட்டதோடு, ஒரு அடிப்படை குற்றம் (Predicate Offence) இல்லாமல் வளாகங்களுக்குச் சீல் வைக்கவோ அல்லது கட்டாய அழைப்பாணை அனுப்பவோ அமலாக்கத்துறை முகமைக்கு அதிகாரம் இல்லை என்றும் சுட்டிக்காட்டியது. இதனைத் தொடர்ந்து, அமலாக்கத்துறை தனது சோதனை அனுமதியைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டது, வளாகத்தின் சீல்களை அகற்றியது மற்றும் நிபந்தனையற்ற மன்னிப்பும் கோரியது. பின்னர், அமலாக்கத்துறை மீண்டும் புதிய சம்மன்களை அனுப்ப முயன்றபோது, உச்சநீதிமன்றம் தலையிட்டு அந்தப் விரிவான விசாரணைக்குத் தடை விதித்தது. மேலும், அந்த முகமை "எல்லா எல்லைகளையும் மீறிச் செயல்படுகிறது" என்றும், கூட்டாட்சி தத்துவங்களை மீறுகிறது என்றும் உச்சநீதிமன்றம் கண்டித்தது குறிப்பிடத்தக்கது. 

நெறிபிறழ்ந்த போக்கும் தெளிவற்ற ஆணைக்குழுவும்

இந்த நிகழ்வு மிகவும் முக்கியமானது, ஏனென்றால் இது ஏற்கனவே நாம் பார்த்த ஒரு வழக்கமான முறையை வெளிப்படுத்துகிறது: முதலில் கைது செய்வது, பிறகு விசாரணையைத் தொடங்குவது, தங்களுக்குச் சாதகமான ஊடகங்களில் தகவல்களைக் வெளியிடுவது, இறுதியில் நீதிமன்றம் ஆதாரங்களைக் கேட்கும்போது அமைதியாக வழக்கைக் கைவிடுவது போன்ற சட்டவிரோத நடவடிக்கைகளையே இந்த முகமை மேற்கொள்வதாகக் குற்றம்சாட்டப்படுகிறது.

சட்டவிரோதப் பணப்பரிமாற்றத் தடைச் சட்டம் (Prevention of Money Laundering Act (PMLA)), 2002-ஐ அமல்படுத்தும் பொறுப்பை அமலாக்கத்துறை (ED) கவனித்துக்கொள்கிறது. குற்றவாளிகள் தாங்கள் சம்பாதித்த கறுப்புப் பணத்தைப் பயன்படுத்துவதைத் தடுப்பதே இந்தச் சட்டத்தின் நோக்கமாகும். முதலில் ஒரு குறிப்பிட்ட குற்றம் நடந்திருக்க வேண்டும், அதன் மூலம் சட்டவிரோதப் பணப் பரிமாற்றங்கள் மற்றும் வருவாய் ஈட்டப்பட்டிருக்கும் பட்சத்தில் நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதே இந்தச் சட்டத்தின் அடிப்படை விதியாகக் கூறப்படுகிறது.

ஆனால், அமலாக்கத் துறை (ED) பெரும்பாலும் இந்த வரிசைமுறையை தலைகீழாக மாற்றியே செயல்படுகிறது. பல சந்தர்ப்பங்களில், இது பணமோசடியைத் தனிப்பட்ட குற்றமாகவே கருதி விசாரணையைத் தொடங்குகிறது. அதன் பிறகு, தனது நடவடிக்கைகளை நியாயப்படுத்துவதற்காக, அதற்கு அடிப்படையான ஒரு ஆரம்பக் குற்றத்தைத் (Predicate Offence) தேட முயற்சிப்பதாகக் குற்றம்சாட்டப்படுகிறது

அமலாக்கத்துறை (ED) மிக விரிவான அதிகாரங்களைக் கொண்டுள்ளது. அதன் முக்கிய அதிகாரங்கள் வருமாறு: பிரிவு 50 (Section 50): சட்டவிரோதப் பணப்பரிமாற்றத் தடைச் சட்டத்தின் (PMLA) 50-வது பிரிவின் கீழ், அமலாக்கத்துறை யாரை வேண்டுமானாலும் விசாரணைக்கு அழைக்கலாம். சம்பந்தப்பட்ட நபர் ஒரு சாட்சியா அல்லது குற்றம் சாட்டப்பட்டவரா என்பதைத் தெரிவிக்காமலேயே, அவரிடம் சத்தியப் பிரமாணத்தின் அடிப்படையில் வாக்குமூலங்களைப் பதிவு செய்ய  வழிவகை செய்கிறது. பிரிவு 17 (Section 17): இந்தப் பிரிவின்கீழ், எந்தவொரு வளாகத்திலும் சோதனை நடத்தவும், ஆவணங்கள் மற்றும் பொருட்களைப் பறிமுதல் செய்யவும் அமலாக்கத்துறைக்கு அதிகாரம் உண்டு. பிரிவு 19 (Section 19): முறையான பிடிவாரண்ட் (Warrant) இல்லாமலேயே ஒருவரைக் கைது செய்ய இச்சட்டம் வழிவகை செய்கிறது. இதற்கு அதிகாரியின் "நம்பத்தகுந்த காரணம்" (Reason to believe) மட்டுமே போதுமானது. மேலும், வழக்கு விசாரணை தொடங்குவதற்கு முன்பே, சொத்துக்களை இணைக்கவும் (Attach), வங்கி கணக்குகளை முடக்கவும் மற்றும் வணிக நடவடிக்கைகளை நிறுத்தவும் இதற்கு அதிகாரம் உள்ளது.  சட்டவிரோதப் பணப்பரிமாற்றத் தடைச் சட்டத்தின்கீழ் பிணை  பெறுவது மிகவும் கடினம் என்கின்றனர். ஏனெனில், இந்தச் சட்டம் "குற்றம் நிரூபிக்கப்படும் வரை ஒருவர் குற்றமற்றவர்" என்ற பொதுவான விதியை மாற்றியமைக்கிறது. இதில், தான் குற்றவாளி அல்ல என்பதையும், பிணையில் இருக்கும்போது எந்தக் குற்றமும் செய்யமாட்டேன் என்பதையும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரே நிரூபிக்க வேண்டும்.

பயங்கரவாதத்திற்கு நிதி அளித்தல், போதைப்பொருள் கடத்தல் அல்லது திட்டமிடப்பட்ட குற்றங்கள் போன்ற தீவிரமான குற்றங்களுக்கு இத்தகைய அதிகாரங்கள் நியாயப்படுத்தப்படலாம் என்றாலும், அவை பெருமளவில் அரசியல் அழுத்தத்திற்கான கருவிகளாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

சட்டப்பிரிவு 50-ன்கீழ் அனுப்பப்படும் அழைப்பாணைகள் (Summons), பெரும்பாலும் மக்களை நீண்டநேரம் காத்திருக்க வைக்கவே பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்றும் இதனால் அவர்கள் தங்கள் நிலை என்னவென்று தெரியாமல் தவிப்பதோடு, விசாரணைக்கு ஒத்துழைக்க வேண்டும் என்ற மனஅழுத்தத்திற்கு ஆளாக்கப்படுவதாகவும் குற்றம்சாட்டப்படுகிறது. மேலும், காவலில் வைத்து உடல்ரீதியாகத் துன்புறுத்துவதாகவும் புகார்கள் எழுந்துள்ளன. விசாரணை முழுவதையும் ஒளி-ஒலிப் பதிவு செய்யவேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டிருந்தாலும், அமலாக்கத்துறை தங்களுக்குத் தேவையான பகுதியை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்துப் பதிவு செய்வதாகக் குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. இது வெளிப்படைத்தன்மையைக் குறைப்பதோடு, நீதிமன்ற விசாரணையையும் கடினமாக்குகிறது.

சட்டப்பிரிவு 17-ன்கீழ் மேற்கொள்ளப்படும் சோதனைகள் மிகவும் பலவீனமான காரணங்களின் அடிப்படையில் நடத்தப்படுகின்றன. வதந்திகளையோ அல்லது தெளிவற்ற புகார்களையோ நம்பகமான தகவலாகக் கருத முடியாது என்று நீதிமன்றங்கள் பலமுறை கூறியுள்ளன. இருப்பினும், அரசு நிறுவனங்கள் உட்பட பல இடங்களில் சோதனைகளை நியாயப்படுத்துவதற்காக அமலாக்கத்துறை  இத்தகைய பலவீனமான காரணங்களையே பயன்படுத்தி வருகிறது.

சட்டப்பிரிவு 19-ன்கீழ் செய்யப்படும் கைதுகள் பெரும்பாலும் 'ஒத்துழைப்பு வழங்கவில்லை' என்ற தெளிவற்ற காரணத்தைக் கூறி நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால் நடைமுறையில், புலனாய்வு அமைப்பு கூறும் விளக்கத்தை அப்படியே ஏற்க மறுப்பதே 'ஒத்துழைக்காமை' என அமலாக்கத்துறையால் கூறப்படுகிறது.

வழக்குகள் தோல்வியடைந்தாலும், அமலாக்கத்துறை பெரும்பாலும் முடக்கப்பட்ட சொத்துக்களை விடுவிப்பதில்லை. குற்றம் நடந்ததாகக் கூறப்படும் காலத்திற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே வாங்கப்பட்ட சொத்துக்களும்கூட, பல ஆண்டுகளாக விடுவிக்கப்படாமல் முடக்கி வைக்கப்படுகின்றன.

விஜய் மதன்லால் சௌத்ரி மற்றும் இந்திய ஒன்றியம் (Vijay Madanlal Choudhary vs Union of India) இடையிலான வழக்கில், இந்தச் சட்டத்தின் பல பிரிவுகளை உச்சநீதிமன்றம் உறுதி செய்திருந்தாலும், அந்தத் தீர்ப்பு தற்போது மறுஆய்வில் உள்ளது. இது குறித்த விசாரணைகள் இன்னும் நடைபெறவில்லை. இது போன்ற அதிகாரமிக்க முகமைகள் அதிகாரத்தை தன்னிச்சையாகப் பயன்படுத்துவதால் குடிமக்கள் இன்னும் பாதுகாப்பற்ற நிலையிலேயே உள்ளனர்.

ஊழல் மற்றும் அரசியல் தவறான பயன்பாடு

அசாதாரண அதிகாரங்களைக் கொண்ட ஒரு நிறுவனம், எந்தவித சந்தேகத்திற்கும் இடமின்றி நேர்மையாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், சமீபத்திய ஆண்டுகளில், அமலாக்கத்துறையின் (ED) பல அதிகாரிகள் லஞ்சம் வாங்கும்போதோ அல்லது மிரட்டி பணம் பறிக்கும்போதோ பிடிபட்டுள்ளனர். நவம்பர் மாதம் 2023-ஆம் ஆண்டு ராஜஸ்தானில் சீட்டு நிறுவன மோசடி வழக்கை வலுவிழக்கச் செய்ய லஞ்சம் பெற்றதாக ஒரு அமலாக்கத்துறை அதிகாரி கைது செய்யப்பட்டார். டிசம்பர் மாதம் 2023-ஆம் ஆண்டு தமிழ்நாட்டின் மதுரை மண்டல அலுவலகத்தைச் சேர்ந்த ஓர் அதிகாரி, முடிக்கப்பட்ட வழக்கை கைவிடுவதற்காக பணம் பெற்றுக்கொண்டபோது பிடிபட்டார். ஆகஸ்ட் மாதம் 2024-ஆம் ஆண்டு மும்பை நகை வியாபாரியிடம் லஞ்சம் வாங்கியதற்காக அமலாக்கத்துறை உதவி இயக்குநரை மத்திய புலனாய்வு அமைப்பு (Central Bureau of Investigation (CBI)) கைது செய்தது. மே மாதம் 2025-ஆம் ஆண்டு ஒடிசாவில் சுரங்கத் தொழிலதிபர் ஒருவரிடம் பல கோடி ரூபாய் கேட்டதற்காக மூத்த அமலாக்கத்துறை அதிகாரி ஒருவர் கைது செய்யப்பட்டார். ஒவ்வொரு முறையும், அமலாக்கத்துறை பணிநீக்க உத்தரவுகளையும் பத்திரிகை செய்திகளையும் வெளியிட்டது. ஆனால், இந்த சம்பவங்கள் எவையும் அந்த அமைப்பில் எந்தவிதமான கட்டமைப்பு மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை.

நிதி ஒழுக்கத்தை நிலைநாட்ட வேண்டிய அதிகாரிகள் தங்களது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி மிரட்டிப் பணம் பறிக்கும் செயல்களில் ஈடுபடும்போது, அவர்களின் நற்பெயரும் தார்மீக அதிகாரமும் நம்பகத்தன்மையை இழக்கின்றன. அமலாக்கத்துறை பணமோசடி தடுப்புச் சட்டத்தை (Prevention of Money Laundering
Act (PMLA)) குற்றவாளிகளுக்கு தண்டனை பெற்றுத் தருவதற்காகப் பயன்படுத்துகிறதா அல்லது மக்களைச் சிறையிலேயே வைத்திருப்பதற்காகப் பயன்படுத்துகிறதா என்று உச்சநீதிமன்ற அமர்வுகள் கேள்வி எழுப்பியுள்ளன. மேலும், ஊழலுக்கு எதிரான போராட்டம் சட்டவிரோதமான ஒன்றாக மாறிவிடக்கூடாது என்றும் எச்சரித்துள்ளன.

மேற்கு வங்கத்தில், இந்திய அரசியல் செயல்பாட்டுக் குழு Indian Political Action Committee (I-PAC) மீதான அமலாக்கத் துறையின் (ED) சோதனைகளும், முதலமைச்சர் மமதா பானர்ஜிக்கு எதிரான சட்ட நடவடிக்கைகளும் ஒரு குறிப்பிட்ட போக்கைப் பிரதிபலிக்கின்றன. போதுமான ஆதாரங்கள் இன்றி, தேர்தலுக்கு முன்னதாக இத்தகைய விசாரணைகள் பொதுவெளியில் கொண்டு வரப்படுவது, இது ஒரு பழிவாங்கும் நடவடிக்கையோ என்ற கவலையை எழுப்புகிறது. ஒரு மாநில முதலமைச்சரை விசாரணைக்கு முட்டுக்கட்டை போடுபவர் போல அமலாக்கத் துறை சித்தரித்தால், அது நீதியின் மீதும் சட்டத்தின் ஆட்சியின் மீதும் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இத்தகைய தீவிரமான நடவடிக்கைகள் நீதிக்காக எடுக்கப்படுகின்றனவா அல்லது அரசியல் நோக்கங்களுக்காக எடுக்கப்படுகின்றனவா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரிவு 32-ஐ (Article 32) அமலாக்கத் துறை தவறாகப் பயன்படுத்துவது குறித்து உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி பி.வி. நாகரத்னா தெரிவித்த கருத்துக்கள், இந்த விவகாரத்தில் உள்ள முரண்பாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அமலாக்கத் துறை தன்னிச்சையாகச் செயல்படுவதாகக் குற்றம்சாட்டப்படும் நிலையில், அவர்கள் நேரடியாகப் பிரிவு 32-ஐப் பயன்படுத்துவது அவர்களின் இரட்டை வேடத்தையே காட்டுகிறது. இது விசாரணை அமைப்புகள் அரசியல்ரீதியாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்ற சந்தேகத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

இதே போன்ற ஒரு சூழல் தற்போது திமுக அமைச்சர் கே.என்.நேரு தொடர்பாக வெளியான தகவல்களிலும் காணப்படுகிறது. முறைகேடுகள் நடந்திருப்பதாகக் கூறி, அமலாக்கத்துறை மாநில காவல்துறை தலைமை இயக்குநருக்கு அனுப்பிய இரண்டு கடிதங்கள் குறித்து ஊடகங்கள் செய்தி வெளியிட்டுள்ளன. இந்தக் கடிதங்கள் வெறும் பரிந்துரைகளே தவிர, இறுதி முடிவுகள் அல்ல. இருப்பினும், இந்தத் தகவல் வெளியானதன் மூலம் பொதுமக்களிடையே சந்தேகம், அரசியல் அழுத்தம் மற்றும் நற்பெயருக்குக் களங்கம் போன்ற எதிர்பார்க்கப்பட்ட விளைவு கிடைத்துவிட்டது. இந்த குற்றச்சாட்டுகள் நீதிமன்றத்தில் நிரூபிக்கப்படுமா என்பது உறுதியாகத் தெரியவில்லை, ஆனால் கையாளப்படும் விதம் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

விழிப்புணர்வு மற்றும் சோதனைகளின் தேவை

முதலாவதாக, ஊடகங்கள் (Media) தங்கள் செயல்பாடுகள் குறித்து சுயபரிசோதனை செய்ய வேண்டும். முறையான ஆதாரங்கள் இல்லாமல்—குறிப்பாக கசிந்த தகவல்கள் அல்லது ஆவணங்களின் அடிப்படையில் மட்டுமே—குற்றச்சாட்டுகளை வெளியிடுவது, ஊடகங்களையும் அந்தத் தவறுக்குத் துணையாக்கிவிடும். பத்திரிகை தர்மம் என்பது வெறும் புகார்களை அப்படியே திருப்பிச் சொல்வது அல்ல; அந்தத் தகவல்களைத் தனிப்பட்ட முறையில் சரிபார்ப்பதே ஆகும். தவறான அல்லது அரசியல் உள்நோக்கம் கொண்ட குற்றச்சாட்டுகளைப் பரப்புவதை பத்திரிகையாளர்கள் தவிர்க்க வேண்டும்.

இரண்டாவதாக, ஆரோக்கியமான சந்தேகம் அவசியமானது. அமலாக்கத்துறை  ஒரு மத்திய அரசு அமைப்பாக இருந்தபோதிலும், அது கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டது அல்ல. அதன் சமீபத்திய நடவடிக்கைகள் அதிகார அத்துமீறல், பலவீனமான விசாரணை மற்றும் தவறான அதிகாரப் பயன்பாடு ஆகியவற்றைக் காட்டுகின்றன. போலியாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட காட்சிகளைவிட, வலுவான ஆதாரங்களைக் கேட்டபதற்கு குடிமக்களுக்கு அதிகாரம் உண்டு என்கின்றனர்.

மூன்றாவதாக, சட்டத்தின் ஆட்சி மிகவும் முக்கியமானது. பணமோசடி தடுப்புச் சட்டங்கள் நிதி அமைப்பைப் பாதுகாப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்டவை; ஆனால், அவை தனிநபர்களைப் அச்சுறுறுத்துவதற்காகத் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படக்கூடாது.

இறுதியாக, நீதிமன்றங்கள் அமலாக்கத்துறையின் அதிகாரங்களுக்குத் தெளிவான வரம்புகளை நிர்ணயிக்க வேண்டும் மற்றும் குடிமக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும். விசாரணை முகமைகள் அரசின் தன்னிச்சையான அதிகாரத்தின் கருவிகளாக மாறுவதைத் தடுக்க, வலுவான அரசியலமைப்பு பாதுகாப்புகள் அவசியமாகும்.

இந்த விவகாரம் இந்தியாவின் ஜனநாயகத்தின் ஆரோக்கியத்தைப் பாதிப்பதாக உள்ளது. மத்திய புலனாய்வு குழுவானது (CBI) ஒரு காலத்தில் 'கூண்டில் அடைக்கப்பட்ட கிளி' என்று அழைக்கப்பட்டது; இப்போது அமலாக்கத்துறை (ED) 'கட்டுப்பாடற்ற வேட்டை நாய்' போலத் தெரிகிறது. பலவீனமான அல்லது பொய்யான வழக்குகள் அதிகார துஷ்பிரயோகத்தை ஊக்குவிக்கின்றன. அத்துடன் ஊடகங்களின் ஒருதலைப்பட்சமான விசாரணைகள், அரசு நிறுவனங்களின் மீதான நம்பிக்கையைக் குறைக்கின்றன. இந்த நிறுவனங்களின் மீதான நம்பகத்தன்மை தொடர்பான விவகாரங்கள் உடனடியாக சரிசெய்யப்பட வேண்டும்.

சரவணன் அண்ணாதுரை அவர்கள் அமலாக்கத்துறை தொடர்பான பல வழக்குகளைக் கையாண்ட ஒரு மூத்த வழக்கறிஞர் மற்றும் திமுகவின் அதிகாரப்பூர்வ செய்தித் தொடர்பாளர் ஆவார்.

  Original Article : Calling out the ED’s actions, the media trials -Saravanan Annadurai

Read More →

நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள் தொடர்பான அரசியலமைப்பு விதிகள் என்ன? -ரோஷ்னி யாதவ்

முக்கிய அம்சங்கள்:

வாக்காளர்கள் நேரடியாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் வார்டு தேர்தல்களைப் போல் இல்லாமல், மேயர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநகராட்சி உறுப்பினர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார். மேலும், அந்தப் பதவி இட ஒதுக்கீட்டு விதிகளின் அடிப்படையில் சுழற்சி முறையில் வழங்கப்படுகிறது. இட ஒதுக்கீடு முடிவு செய்யப்பட்டு அறிவிக்கப்படும் வரை, அரசியல் கட்சிகளால் தங்கள் வேட்பாளர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது. எனவே, இந்த வாரம் மும்பைக்கு மேயர் கிடைப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை.

நாடு முழுவதும் உள்ள பெரும்பாலான நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கான சட்டத்தின் கீழ், மேயர் பதவி பட்டியல் சாதிகள், பட்டியல் பழங்குடியினர், இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் மற்றும் பெண்களுக்கு சுழற்சி முறையில் ஒதுக்கப்பட வேண்டும். இந்த இடஒதுக்கீடு முன்கூட்டியே நிர்ணயிக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, இது நகர்ப்புற வளர்ச்சித் துறையால் நடத்தப்படும் குலுக்கல் மூலம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.  குலுக்கல் நடத்தப்பட்டு, வகை அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்ட பின்னரே, மேயரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் நடைமுறையை தொடங்க  முடியும்.

  மேயர் பதவிக்கான இட ஒதுக்கீட்டு முறை, உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் வழங்கிய மற்றும் தலைமைப் பதவிகளை பட்டியல் சாதிகள், பட்டியல் பழங்குடியினர் மற்றும் பெண்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்ய வேண்டும் என்று கோரிய 74-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்திலிருந்து வருகிறது. மகாராஷ்டிராவில், நகராட்சி கழகச் சட்டத்தில் இதர பிற்படுத்தப்பட்டோரும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளனர். சட்டத்தை உறுதி செய்வதற்காக, மேயர் பதவி அடுத்தடுத்த பதவிக்காலங்களில் இந்தக் பிரிவுகளுக்கு இடையே சுழற்சி முறையில் இருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது.

நகர்ப்புற மேம்பாட்டுத் துறை குலுக்கல் முறையை அறிவிக்கும்போது இந்த செயல்முறை தொடங்குகிறது. அதிகாரிகள் கடந்தகால விதிமுறைகளின் அடிப்படையில் தகுதியான பிரிவுகளின் பட்டியலைத் தயாரிக்கின்றனர். பின்னர் ஒரு பொது குலுக்கல் நடத்தப்பட்டு, ஒரு சீட்டு எடுக்கப்பட்டவுடன், ஒதுக்கப்பட்ட பிரிவு இறுதி செய்யப்பட்டு அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்படுகிறது.

இதற்குப் பின்னரே, குலுக்கல் மூலம் தீர்மானிக்கப்பட்டபடி, இட ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்ட அல்லது பொதுப் பிரிவிலிருந்து கவுன்சிலர்கள் மேயரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு சிறப்புக் கூட்டத்தை பிஎம்சி நடத்த முடியும். மேயர் எளிய பெரும்பான்மையின் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார். 227 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட மும்பையின் அவையில் 114-க்கும் மேற்பட்ட கவுன்சிலர்களின் ஆதரவைப் தேவைப்படும். இட ஒதுக்கீட்டு குலுக்கலின்படி, மும்பையின் கடைசி இரண்டு மேயர்களும் பொதுப் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தனர்.

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படியும் மும்பை மாநகராட்சி சட்டத்தின்படியும், மேயர் என்பவர் மும்பை மாநகராட்சியின் சடங்கு ரீதியான தலைவராக (ceremonial head) இருக்கிறார். மாநகராட்சி உறுப்பினர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே ஒருவரை இரண்டரை ஆண்டுகளுக்கு மேயராகத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். இந்த பதவிக்குரிய முக்கியப் பணிகள், பொதுக்குழு கூட்டங்களுக்குத் தலைமை தாங்குவது, விவாதங்களின்போது கண்ணியத்தைப் பராமரிப்பது மற்றும் வாக்குகள் சமமாகப் பிரியும் பட்சத்தில் தீர்மான வாக்கு (casting vote) அளிப்பது ஆகியவை ஆகும்.

மாநகரத் தலைவரானவர், நகரத்தின் முதல் குடிமகன் என்ற முறையில் அதிகாரப்பூர்வ நிகழ்ச்சிகளில் மும்பையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். மேலும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளுக்கும் நிர்வாகத்திற்கும் இடையே ஒரு பாலமாக செயல்படுகிறார். இருப்பினும், மாநகரத் தலைவர் மாநகராட்சித் துறைகளையோ அல்லது நிதியையோ கட்டுப்படுத்துவதில்லை. இந்த அதிகாரங்கள் மாநில அரசால் நியமிக்கப்பட்ட ஒரு இந்தியா ஆட்சிப்பணி அலுவலரான மாநகராட்சி ஆணையரிடமே உள்ளன.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

பிருஹன் மும்பை மாநகராட்சி (Brihanmumbai Municipal Corporation (BMC)) 1865ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்டது. மேலும், மும்பை மாநகராட்சி நாட்டின் அதிக வருவாய் மற்றும் மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க மாநகராட்சியாக உள்ளது.

நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள், மாநகராட்சிகள், நகராட்சிகள் அல்லது நகரப் பஞ்சாயத்துகள் ஆகியவை நமது நகரங்களில் நகர்ப்புற நிர்வாகத்தின் அடிப்படை அலகுகளாகும். அவர்கள் தான் குடிமக்கள் உதவிக்காக முதலில் நாடிச் செல்லும் நபர்கள் ஆவர். மேலும், திடக்கழிவு மேலாண்மை, சுகாதாரம் மற்றும் நகரபுறத் திட்டமிடல் போன்ற அடிப்படை சேவைகளுக்கு அவர்களே பொறுப்பானவர்களாக இருந்து வருகின்றனர்.

இந்தியாவின் முதல் நகராட்சி அமைப்பு 1687ஆம் ஆண்டு அப்போதைய மதராஸ் மாகாணத்தில் நிறுவப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து பம்பாய் மற்றும் கல்கத்தாவில் நிறுவப்பட்டன. 1882ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவில் உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் தந்தை என்று அழைக்கப்படும் லார்ட் ரிப்பன், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நகர அரசாங்கங்களுக்கான ஒரு திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தி, ஜனநாயக நகராட்சி நிர்வாகத்திற்கு அடித்தளத்தை உருவாக்கினார்.

1935ஆம் ஆண்டில், இந்திய அரசாங்கச் சட்டங்கள் உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் முக்கியத்துவத்தை அங்கீகரித்து, அவற்றை மாகாணங்கள் அல்லது மாநிலங்களின் பட்டியல்களின் கீழ் கொண்டு வந்தன.

இந்திய அரசியலமைப்பின் பகுதி IX-A இந்த நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் அமைப்பு, பங்கு மற்றும் பொறுப்புகளை விவரிக்கிறது. மேலும், நகர்ப்புறத் திட்டமிடல் மற்றும் நிலப் பயன்பாடு முதல் பொது சுகாதாரம் மற்றும் திடக்கழிவு மேலாண்மை வரை பல சேவைகளை நிர்வகிப்பதற்கான அதிகாரங்களை உள்ளாட்சி அமைப்புக்கு வழங்குகிறது.

1992ஆம் ஆண்டின் 74-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டம் (ஜூன் 1993 முதல் நடைமுறைக்கு வந்தது) நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு அரசியலமைப்பு அங்கீகாரத்தை வழங்கியது. இதன் மூலம் அவை ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசாங்கங்களுடன் இணைந்து அரசாங்கத்தின் மூன்றாவது அடுக்குகளாக மாறின.

அரசியலமைப்பின் 12-வது அட்டவணை இந்த நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு மாற்றப்பட்ட 18 பணிகளைக் குறிப்பிடுகிறது. இந்தத் திருத்தம் ஒவ்வொரு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் தேர்தல்களை நடத்துவதைக் கட்டாயமாக்கியது. இதில் நகராட்சி மன்ற உறுப்பினர்கள் உள்ளூர் தொகுதிகளில் (வார்டுகள்) இருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மேயர் சடங்கு ரீதியான தலைவராகப் பணியாற்றினாலும், உண்மையான நிர்வாக அதிகாரம் மாநில அரசால் நியமிக்கப்படும் மாநகராட்சி ஆணையரிடமே உள்ளது.

 Original Article :  What are the constitutional provisions related to the urban local bodies? -Roshni Yadav

Read More →

இந்தூர் நீர் மாசுபாடு, நிலத்தடி நீர் பிரச்சினைகளை எவ்வாறு வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருகிறது? -அபினவ் ராய்

 நிலத்தடி நீர் குறைவது மற்றும் அதன் தரம் பாதிப்படைந்து வருவது போன்றவை பாதுகாப்பான குடிநீர், வேளாண்மை, தொழில் மற்றும் பொது சுகாதாரம் போன்றவற்றில் தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகின்றன. ஆனால், இந்தச் சிக்கலைத் தீர்க்க மேற்கொள்ளப்படும் முக்கிய முயற்சிகள் யாவை, மேலும் வேறு என்ன செய்ய முடியும்?

மத்தியப் பிரதேசத்தின் இந்தூரில் உள்ள பகீரத்புராவில் அசுத்தமான தண்ணீரைக் குடித்ததால் 12-க்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்தனர். பலர் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளனர். கழிவுநீர் கசிவால் மாசடைந்த நீர் காரணமாக வாந்தி மற்றும் வயிற்றுப்போக்கு நோய் பரவியதைத் தொடர்ந்து, இந்தூர் ஒரு பொது சுகாதார அவசரநிலையை எதிர்கொண்டது.

2025-ஆம் ஆண்டில், இந்தூர் நகரம் முழுவதும் 266 நீர் தரம் குறித்த புகார்கள் பெறப்பட்டன. மேலும், இந்தியத் தலைமைத் தணிக்கையாளர் (Comptroller and Auditor General of India’s (CAG)) 2019 மற்றும் 2022ஆம் ஆண்டு அறிக்கைகளும் இந்தூர் மற்றும் போபால் ஆகிய இரு நகரங்களிலும் உள்ள தீவிர நகர்ப்புற நீர் மேலாண்மைப் பிரச்சனைகளை சுட்டிக்காட்டின.

இந்தச் சூழலில், இந்தியாவில் நிலத்தடி நீர் நகர்ப்புற நீர் விநியோகத் தேவைகளில் 45 சதவீதத்தையும், ஊரகப் பகுதிகளில் நீர் விநியோகத் தேவைகளில் 85 சதவீதத்தையும், வேளாண் நீர்ப்பாசனத் தேவைகளில் 60 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானவற்றையும் பூர்த்தி செய்கிறது என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். எனவே, நாட்டில் நிலத்தடி நீரின் இருப்பு, அதன் விநியோகம், சிக்கல்கள் மற்றும் சவால்கள் ஆகியவற்றின் பரந்த கண்ணோட்டத்தை ஆராய்வது மிகவும் முக்கியம்.

இந்தியாவின் நிலத்தடி நீரின் நிலை

உலகிலேயே அதிக நிலத்தடி நீரை நுகர்பவராக இந்தியா உள்ளது. ஆண்டுதோறும் 230 கன கிலோமீட்டர் நீர் நமது நாட்டில் உறிஞ்சப்பட்டு வருகிறது. இது உலகின் மொத்த நிலத்தடி நீர் பயன்பாட்டில் கால் பகுதிக்கும் அதிகமான அளவாகும். மேலும், நாட்டின் குடிநீர் தேவைகளில் ஏறக்குறைய 85 சதவீதம் நிலத்தடி நீர் ஆதாரங்களால் பூர்த்தி செய்யப்படுகிறது.

மத்திய நிலத்தடி நீர் வாரியம் (Central Ground Water Board (CGWB)) மற்றும் மாநில அரசுகள் ஆண்டுதோறும் நாட்டின் மாறும் நிலத்தடி நீர் வளங்களை மதிப்பிடுகின்றன. இது மொத்தம் 6,762 மதிப்பீட்டு அலகுகளாக (தொகுதிகள்/தாலுகாக்கள்/மண்டல்கள்) பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. அவர்களின் 2025ஆம் ஆண்டு  அறிக்கைப்படி, நாட்டில் மொத்தம் 448.52 பில்லியன் கன மீட்டர் (Billion Cubic Meters (BCM)) ஆண்டு நிலத்தடி நீர் மறு சுழற்சி செய்யப்பட்டிருப்பதாகக் கூறுகிறது. இது 2017-ஆம் ஆண்டில்  432 பில்லியன் கன மீட்டர் ஆக இருந்தது. அதே ஆண்டில் 247.22 பில்லியன் கன மீட்டர் எடுக்கப்பட்டுள்ளது.

குறிப்பாக, மிச்சிகன் பல்கலைக்கழகத்தால் காலநிலை மாதிரிகளைப் பயன்படுத்தி நடத்தப்பட்ட ஒரு ஆய்வு, தற்போதைய மாற்றங்கள் தொடர்ந்தால், இந்தியாவில் நிலத்தடி நீர் உறிஞ்சுதல் விகிதம் 2080-ஆம் ஆண்டுக்குள் மூன்று மடங்காக அதிகரிக்கும் என்று கூறுகிறது. இந்த அழுத்தம் பல பிராந்தியங்களில் ஏற்கனவே காணப்படுகிறது.

பிராந்தியப் பகுப்பாய்வின்படி, 730 அலகுகள் ஏற்கெனவே 'அளவுக்கு அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டவை' (100%-க்கும் அதிகமான பயன்பாடு), 201 அலகுகள் 'சிக்கலானவை' (90-100% பயன்பாடு) மற்றும் 758 அலகுகள் 'ஓரளவு சிக்கலானவை' (70-90% பயன்பாடு) என்றும், 4,946 அலகுகள் (73.14%) 'பாதுகாப்பானவை' என்றும் வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மதிப்பீடு செய்யப்பட்ட 127 அலகுகளில் உள்ள நீர் உவர்ப்பானது (saline) என்றும் வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

மாநிலங்கள்/யூனியன் பிரதேசங்களின் தரவுகளின் பகுப்பாய்வில், ஹரியானா, பஞ்சாப், ராஜஸ்தான் ஆகியவை அதிகமாக எடுக்கப்படுவதகவும், டெல்லி ஆபத்தானவையாகவும், தமிழ்நாடு மற்றும் புதுச்சேரி ஆகியவை ஓரளவு அபாயகரமான பிரிவில் உள்ளதாகவும் காட்டப்பட்டுள்ளது. ஹரியானா, கர்நாடகா, மத்தியப் பிரதேசம், பஞ்சாப், ராஜஸ்தான், தமிழ்நாடு, உத்தரப் பிரதேசம், டெல்லி மற்றும் புதுச்சேரி உள்ளிட்ட ஒன்பது மாநிலங்கள்/யூனியன் பிரதேசங்கள், அவற்றின் மொத்த யூனிட்களில் நான்கில் ஒரு பங்கிற்கும் அதிகமானவை பாதுகாப்பான வரம்புகளைவிட அதிகமாக இருப்பது கண்டறியப்பட்டது.

நீர் பற்றாக்குறை (water stress) எதனால் ஏற்படுகிறது?

விரைவான நகரமயமாக்கல், மக்கள்தொகை வளர்ச்சி, தொழில்துறைத் தேவைகள் மற்றும் நிலைத்த வேளாண் நடைமுறைகள் ஏற்கனவே நெருக்கடியில் உள்ள நீர் வளங்களின்மீது அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. இமயமலையிலிருந்து வரும் மழையும் உருகும் பனியும் சிந்து-கங்கை-பிரம்மபுத்திரா சமவெளிகளில் பாய்கின்றன. அங்கு வண்டல் மண் (தளர்வான களிமண், வண்டல், மணல் அல்லது சரளைக்கல்) மிகவும் பரந்த நிலத்தடி நீர்நிலைகளை உருவாக்குகின்றன. இந்த சமவெளிகள் இந்தியாவின் மொத்த புவியியல் பரப்பளவில் 20 சதவீதத்தை மட்டுமே கொண்டிருந்தாலும், நாட்டின் நிலத்தடி நீர் இருப்பில் 60 சதவீதத்தைக் கொண்டுள்ளன.

இருப்பினும், நெல் மற்றும் கரும்பு போன்ற நீர் அதிகம் தேவைப்படும் பயிர்களுக்கு, அளவுக்கு அதிகமாக நீர் உறிஞ்சப்படுவது, இந்தப் பகுதிகளில் நிலத்தடி நீரை அதிகமாக சுரண்டுவதற்கு முக்கிய காரணியாக உள்ளது. மத்திய மற்றும் தென்னிந்தியாவில் இந்தத் தட்டுப்பாடு ஒரு பெரிய பிரச்சனையாக உள்ளது. ஏனெனில், அங்கு கடினமான பாறைகளில் சேமிக்கப்பட்டுள்ள நிலத்தடி நீரை மீண்டும் நிரப்புவது மிகவும் கடினமாக இருக்கும்.

கடலோரப் பகுதிகளில் அடர்த்தியான வண்டல் மண் அடுக்குகளைக் கொண்டிருந்தாலும், அவற்றின் நிலத்தடி நீர் கடல் நீரால் மாசடைவதற்கான அபாயம் உள்ளது. மத்திய இந்தியாவின் பீடபூமிகளில் உள்ள கடினமான பாறை நீர்ப்படுகைகளைவிட, இந்த வண்டல் மண்ணில் உள்ள நீர்ப்படுகைகள் வழியாக நீர் எளிதாகப் பயணிக்கிறது.

தண்ணீரை மாசுபடுத்தும் முக்கிய மாசுபடுத்திகள்

நிலத்தடி நீர் மறு சுழற்சியில் 60 சதவீதம் சீரற்ற முறையில் பரவிக் கிடக்கும் பருவமழைப் பொழிவிலிருந்து கிடைக்கிறது. ஆண்டில் பொழியும் மொத்த மழையளவில் மூன்றில் ஒரு பங்கிற்கும் அதிகமான மழை, ஜூன் முதல் செப்டம்பர் வரையிலான நான்கு பருவமழை மாதங்களில் மட்டுமே கிடைக்கிறது. மானிய விலையில் மின்சாரம் மற்றும் குறைந்த விலை நீர் இறைப்பான்களை வழங்கிய பசுமைப் புரட்சியின் கொள்கைகளாலேயே இந்தியாவின் தற்போதைய நிலத்தடி நீர் பிரச்சனைகள்   ஏற்படுவதற்கு முக்கிய காரணிகளாக இருந்து வருகின்றன.

ஆரம்பத்தில், இது வேளாண் உற்பத்தியை அதிகரிப்பது, உணவுப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வது மற்றும் வறுமையை ஒழிப்பது போன்றவற்றை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் இருந்தபோதிலும் கடந்த 10 ஆண்டுகளில், இந்த மானியங்கள் நிலத்தடி நீரை அதிகமாக சுரண்டுவதற்கு வழிவகுத்தன என்று வாதிடப்பட்டது. தேசிய அளவில் கணிசமான நிலத்தடி நீர் வளங்கள் கிடைத்தாலும், முக்கியமாக கவலை அவற்றின் சீரற்ற பிராந்திய விநியோகத்துடன் தொடர்புடையதாக உள்ளது. மேலும், தொழில்மயமாக்கல், விவசாய நடைமுறைகள், நகரமயமாக்கல் மற்றும் காலநிலை மாற்றம் போன்ற காரணிகளால் நிலத்தடி நீரின் தர வகையில் பாதிப்பு ஏற்பட்டு வருகிறது.

2024-ஆம் ஆண்டு மத்திய நிலத்தடி நீர் வாரியத்தின் வருடாந்திர நிலத்தடி நீர் தர அறிக்கை, 440-க்கும் மேற்பட்ட மாவட்டங்களில் உள்ள நீர், நைட்ரேட்டுகள், ஃபுளூரைடு, ஆர்சனிக், யுரேனியம், கன உலோகங்கள் அல்லது பிற மாசுபடுத்திகளால் பல்வேறு நிலைகளில் மாசடைந்துள்ளதாக சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. இந்த மாசுபாட்டிற்கான முக்கிய ஆதாரங்கள், வேளாண்மையில் பயன்படுத்தப்படும் இரசாயனங்கள், தொழிற்சாலைக் கழிவுகள், மற்றும் சில சமயங்களில் இயற்கையாகவே காணப்படும் ஆர்சனிக், யுரேனியம், ஃபுளூரைடு போன்ற கன உலோகங்கள் ஆகும்.

இந்திய தரநிலைகள் பணியகம் (Bureau of Indian Standards (BIS)), சுத்திகரிப்புக்குப் பிறகு, குடிநீர் இந்திய தரநிலை (IS) 10500 தரநிலையை பூர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்துள்ளது. IS 10500 என்பது குடிநீரில் உள்ள பல்வேறு பொருட்களின் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய வரம்பைக் கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. இதில் ஆர்சனிக் போன்ற கன உலோகங்கள் மற்றும் நீரின் pH மதிப்பு, அதன் கலங்கல் தன்மை, நீரில் கரைந்துள்ள மொத்த திடப்பொருள்கள் மற்றும் நிறம் மற்றும் வாசனை போன்றவற்றுக்கு பாதுகாப்பான வரம்புகளை நிர்ணயிக்கிறது.

நீர் தரம் மற்றும் கிடைக்கும் தன்மை குறைவதால் ஏற்படும் தாக்கங்கள் வாழ்வாதாரங்கள், வேளாண் நடைமுறைகள் மற்றும் நீர் மற்றும் உணவுப் பாதுகாப்பு எனப் பல்வேறு துறைகளிலும் பரவியுள்ளன.

பொது சுகாதாரம், சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகள் மற்றும் பல்லுயிர் பெருக்கத்திற்கான தாக்கங்கள்

இந்த அறிக்கை ராஜஸ்தான், பஞ்சாப், ஹரியானா, ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் தெலங்கானா ஆகிய மாநிலங்களில் யுரேனியம் மாசுபாடு (uranium contamination) இருப்பதாக கண்டறிந்துள்ளது. ஈய மாசுபாடு (Lead Contamination) குறிப்பிட்ட சில பகுதிகளில் காணப்பட்டதுடன், அசாம், கர்நாடகா, மத்தியப் பிரதேசம், உத்தரப் பிரதேசம், பஞ்சாப் மற்றும் ராஜஸ்தான் ஆகிய மாநிலங்களில் கண்டறியப்பட்டது. ஆர்சனிக் மாசுபாடு (Arsenic contamination) முக்கியமாக சிந்து-கங்கை மற்றும் பிரம்மபுத்திரா வண்டல் சமவெளிகளில் பரவலாகக் இருப்பதாக கண்டறியப்பட்டுள்ளது. இதில் மேற்கு வங்காளம், உத்தரப் பிரதேசம், பீகார் மற்றும் பஞ்சாப் போன்ற மாநிலங்களில் மிக அதிக அளவிலான மாசுபாடு பதிவாகியுள்ளது.

குடிநீரில் இந்த இரசாயனங்கள் மற்றும் கன உலோகங்கள் இருப்பது கடுமையான உடல்நலப் பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்தக்கூடும். குளோரைடு, ஃபுளூரைடு, நைட்ரேட் போன்றவற்றின் அளவு வரம்பை மீறும்போது, ​​இருதய நோய்கள், செரிமான மண்டலக் கோளாறுகள், பல் மற்றும் எலும்பு ஃபுளூரோசிஸ் மற்றும் கைக்குழந்தைகளுக்கு மெத்தெமோகுளோபினீமியா (நீலக் குழந்தை நோய்க்குறி) போன்ற பிரச்சனைகள் ஏற்படலாம்.

ஈயம், ஆர்சனிக் மற்றும் யுரேனியம் ஆகியவை பாதகமான நரம்பியல் விளைவுகள், புற்றுநோய் உண்டாக்கும் திறன் மற்றும் சிறுநீரக நச்சுத்தன்மையை ஏற்படுத்தும். நீர் மாசுபாடு ஏற்கனவே அதிக சுகாதார செலவினங்களைத் தவிர, வடிகட்டுதல் அமைப்புகளுக்கு கூடுதல் செலவைச் சேர்க்கிறது, இது பாதிக்கப்படக்கூடிய பிரிவுகளை மோசமாக பாதிக்கிறது.

நீரில் உள்ள ஈயம், ஆர்சனிக் மற்றும் யுரேனியம் ஆகியவை மூளைக்குத் தீங்கு விளைவித்து, புற்றுநோயை ஏற்படுத்தி, சிறுநீரகங்களைப் பாதிக்கக்கூடும். அசுத்தமான நீரினால் வடிகட்டிகளுக்காகக் கூடுதல் செலவுகள் ஏற்படுகின்றன. இது ஏற்கெனவே அதிகமாக உள்ள சுகாதாரச் செலவுகளை, குறிப்பாகப் பாதிக்கப்படக்கூடிய மக்களுக்கு அதிக செலவை ஏற்படுத்துகிறது.

நிலத்தடி நீர்மட்டம் குறையும்போது, ​​நிலத்தடி நீரின் தரமும் மோசமடைகிறது. மேலும், நீர் உப்புத்தன்மை வாய்ந்ததாகவும் மாசுபட்டதாகவும் மாறுகிறது. இது நீர்வாழ் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளின் பாதுகாப்பிற்கு அச்சறுத்தலை ஏற்படுத்துகிறது. சில பகுதிகளில், அதிகப்படியான நிலத்தடி நீர் உறிஞ்சுதல் நிலம் வீழ்ச்சியடைவதற்கு அல்லது படிப்படியாக மண் சரிவதற்கு அல்லது பூமியின் மேற்பரப்பு திடீரென மூழ்குவதற்கு முக்கிய காரணியாகிறது.

நிலத்தடி நீரின் தரம் மற்றும் பிரித்தெடுத்தல் மீதான கண்காணிப்பை வலுப்படுத்த வேண்டியது அவசியம்.

நீர் என்பது மாநிலப் பட்டியலில் (state subject) உள்ள பாடமாகும். எனவே நீர் மேலாண்மை மற்றும் பாதுகாப்பான குடிநீருக்கான முதன்மைப் பொறுப்பு மாநில அரசுகளிடமே உள்ளது. இருப்பினும், நிலத்தடி நீர் மேலாண்மை மற்றும் ஒழுங்குமுறை, ஜல் சக்தி அபியான், ஜல் சஞ்சய் ஜன் பாகீதாரி, அடல் பூஜல் யோஜனா போன்ற திட்டங்களின் மூலம் ஒன்றிய அரசும் இது தொடர்பாக பல்வேறு நடவடிக்கைகளை  எடுத்து வருகிறது.

இந்தக் கொள்கைகள் நீர் விநியோகத்தை மேம்படுத்துவதிலும் நிலத்தடி நீர் மறுசீரமைப்பை ஊக்குவிப்பதிலும் கவனம் செலுத்துகின்றன. இருப்பினும், நிலத்தடி நீர் மாசுபாடு மற்றும் உறிஞ்சுதல் குறித்த தேசிய கண்காணிப்பை வலுப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. பெரிய அளவிலான நீர் சுத்திகரிப்பு நிலையங்களில் முதலீடு செய்தல் மற்றும் நகர்ப்புறங்களில் இருந்து நேரடியாக ஆறுகளில் பாயும் கழிவுநீரைச் சரிபார்க்க சரிபார்க்கக்கூடிய நடவடிக்கைகள் தேவை.

மேலும், ஏற்கனவே அதிகப்படியாகப் பயன்படுத்தப்படும் பகுதிகளில் நிலத்தடி நீர் பயன்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்தவும், நீரைச் சேமிக்கும் மற்றும் நிலையான நடைமுறைகளை உழவர்கள் பின்பற்ற ஊக்குவிக்கவும் வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளது. இது விவசாயம் அல்லாத பிற பயன்பாடுகளுக்கும் மின்சாரத்தைச் சேமிக்க உதவும்.

நிலத்தடி நீர் குறைவது மற்றும் அதன் தரம் பாதிப்படைவது ஆகியவை பாதுகாப்பான குடிநீர், வேளாண்மை, தொழில் மற்றும் பொது சுகாதாரம் ஆகியவற்றில் தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகின்றன. நீர் என்பது மாநிலப் பட்டியலில் உள்ள ஒரு விவகாரமாக இருந்தாலும், நிலையான நிலத்தடி நீர் மேலாண்மை நடைமுறைகளை தேசிய அளவில் நிறுவனமயமாக்குவதற்குப் பல காரணங்கள் உள்ளன. அதே நேரத்தில், மாநிலங்கள் தங்கள் வெவ்வேறு பிராந்தியங்களில் நிலத்தடி நீரின் தரம் மற்றும் எடுக்கும் அளவு ஆகிய இரண்டையும் தொடர்ந்து கண்காணிப்பதை வலுப்படுத்துவது மேலும் உதவியாக இருக்கும்.

மேலும், மானியங்களும் ஊக்கத்தொகைகளும் பல்வேறு பயிர்களை வளர்ப்பதற்கும், நீர் சேமிப்பு நீர்ப்பாசனத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கும், மழைநீரைச் சேகரிப்பதற்கும், நிலத்தடி நீரை நிரப்புவதற்கும் ஆதரவளிக்க வேண்டும். இந்தியாவின் நீர் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக, 'குறைத்தல், மறுபயன்பாடு செய்தல், மறுசீரமைப்பு செய்தல் மற்றும் மறுசுழற்சி செய்தல்’ என்பதைப் பின்பற்றுமாறு பிரதமர் மோடி வலியுறுத்தியுள்ளார்.

Original Article : How Indore water contamination brings groundwater issues to the surface.

-Abhinav Rai

Read More →

இந்தியா முக்கிய கனிமங்கள் பற்றி விவாதிக்கிறது, ஆனால் அது குறித்து நமக்கு ஒரு திட்டம் இருக்கிறதா? -ஷோபன்கிதா ரெட்டி மற்றும் பிரனய் கோடஸ்தானே

 இந்தியாவின் கனிம வள உத்தியில் ஒரு சுரங்கத்தின் அளவுக்கான பெரிய இடைவெளி உள்ளது. 2012 நிலக்கரி ஊழலுக்குப் பிறகு செய்யப்பட்ட கொள்கை மாற்றங்கள் பல வழிகளில் இன்றும் தொழில்துறையில் தீங்கு விளைவிக்கும் விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன.

ஒரு மாதகால மௌனம் காத்த பிறகு, இந்தியா அமெரிக்கா தலைமையிலான பாக்ஸ் சிலிக்கா முன்முயற்சியுடன் (Pax Silica initiative) இணைந்துள்ளது. இந்த முன்முயற்சியானது குறைமின்கடத்திகள், செயற்கை நுண்ணறிவு மற்றும் முக்கியமான கனிமங்கள் முழுவதும் "நட்பு மற்றும் நம்பகமான" கூட்டமைப்புகளை ஒருங்கிணைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு முயற்சியாக உள்ளது. இந்தியா சமீபத்தில் வாஷிங்டனில் நடைபெற்ற முக்கிய கனிமங்கள் குறித்த ஜி7 பேச்சுவார்த்தைகளிலும் இணைந்துள்ளது. இந்தப் பேச்சுவார்த்தைகள் இத்துறையில் சீனாவின் ஆதிக்கத்தை எதிர்கொள்வதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. உலகளாவிய விநியோகச் சங்கிலிகளை மறுவடிவமைப்பதற்கான இராஜதந்திர முயற்சிகள் உருவாகும்போது, ​​இந்தியா தனது சொந்த அமைப்புக்குள்ளான சிக்கல்களைச் சரிசெய்ய வேண்டும்.

இந்தியாவின் பரந்த புவியியல் எரிசக்தி ஆற்றலில் 20 சதவீதத்திற்கும் குறைவாகவே ஆய்வு செய்யப்பட்டுள்ளது. மேலும், இதில் பெரும்பகுதி இந்திய புவியியல் ஆய்வு மையம் (Geological Survey of India (GSI)) போன்ற அரசு நிறுவனங்களால் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இந்தியாவின் கனிமத் துறை மீள்தன்மை இலக்குகளை உணர்ந்துகொள்வது ஒரு கடினமான போராட்டமாகும். ஏனெனில், சர்வதேச எரிசக்தி அமைப்பின் கூற்றுப்படி, சுரங்கத் திட்டங்களில் கண்டுபிடிப்பிலிருந்து முதல் உற்பத்தி வரை உலகளாவிய சராசரி நேரம் 16 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகும். ஒழுங்குமுறை சவால்கள், குறைந்த தனியார் துறை முதலீடு மற்றும் பல தேக்கமடைந்த திட்டங்களுக்கு மத்தியில் இந்திய திட்டங்கள் பெரும்பாலும் மோசமாக உள்ளன.

இந்தியாவின் கனிம கனிம வள உத்தியில் சுரங்க அளவிலான இடைவெளி உள்ளது. 2012 நிலக்கரி ஊழலுக்குப் பிறகு செய்யப்பட்ட கொள்கை மாற்றங்கள் பல வழிகளில் இன்றும் தொழில்துறையில் பாதகமான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன. முக்கியமான கனிமங்களைப் பெறுவதற்கான இந்தியாவின் சமீபத்திய முயற்சிகள் சுரங்கத் துறையின் நீண்டகால நம்பிக்கை பற்றாக்குறை மற்றும் வரலாற்றுப் பின்னடைவுகளுடன் போராட வேண்டும்.

1991-ம் ஆண்டு பொருளாதார தாராளமயமாக்கலைத் (economic liberalisation) தொடர்ந்து, 1993-ம் ஆண்டு தேசிய கனிமக் கொள்கை (National Mineral Policy) மற்றும் 1994-ம் ஆண்டு சுரங்கங்கள் மற்றும் கனிமங்கள் மேம்பாடு மற்றும் ஒழுங்குமுறை (Mines and Minerals Development and Regulation (MMDR) Act) சட்டம், 1957-ல் செய்யப்பட்ட திருத்தங்கள், தனியார் துறையின் பங்கை விரிவுபடுத்தவும், அந்நிய நேரடி முதலீட்டையும் (foreign direct investment (FDI)) எரிபொருளாக வழங்கவும் முயன்றன. அதைத் தொடர்ந்து, கனிமத் தொகுதிகளை ஒதுக்கீடு செய்ய அரசாங்கம் 'முதலில் வருபவருக்கே முன்னுரிமை' (First Come, First Served (FCFS)) முறையைக் கடைப்பிடித்தது. 1998 மற்றும் 2008-க்கு இடையிலான காலகட்டத்தில் சுரங்க நடவடிக்கைகள் கடுமையாக அதிகரித்தன. இந்தக் காலகட்டத்தில் இந்தத் துறையில் ஒரு பெரிய வளர்ச்சி காணப்பட்டது. 2004-2009-க்கு இடையில் நிலக்கரித் தொகுதி ஒதுக்கீடுகள் குறித்த 2012 இந்தியத் தலைமைக் கணக்குத் தணிக்கையாளர் (CAG) அறிக்கை, அரசாங்கம் போட்டி ஏலத்தைப் (competitive bidding) பயன்படுத்தத் தவறியதால் கருவூலத்திற்கு ரூ.1.86 லட்சம் கோடி இழப்பு ஏற்பட்டதாகக் குறிப்பிட்டது. இது கடுமையான அரசியல் பின்னடைவைத் தூண்டியது.

2011-ம் ஆண்டு 2G அலைக்கற்றை உரிம ஒதுக்கீடுகள் தொடர்பான தீர்ப்பில், உச்சநீதிமன்றம், முதலில் வருபவருக்கே முன்னுரிமை (FCFS) முறையை முறைகேடுகளுக்கு வழிவகுக்கும் என்று கூறி, வழங்கப்பட்ட 122 தொலைத்தொடர்பு உரிமங்களை ரத்து செய்தது. பின்னர், வருவாயை அதிகப்படுத்துவதே நோக்கமாக இருக்கும்போது, ​​ஏல முறை ஒரு சிறந்த முறை என்று நீதிமன்றம் கூறியது. இருப்பினும், வருவாயை அதிகப்படுத்துவது மட்டுமே முக்கிய நோக்கமாக இருக்கக்கூடாது என்பதையும் அது தெளிவுபடுத்தியது. இயற்கை வளங்களை ஒதுக்கும்போது 'பொது நன்மை' வழிகாட்டியாக இருக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது. மேலும், எந்தவொரு ஒதுக்கீட்டு முறையும் ஒரு அடிப்படைச் சோதனையில் தேர்ச்சிபெற வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது. அது நியாயமானதாக இருக்க வேண்டும். அது வெளிப்படையானதாக இருக்க வேண்டும். அது ஆரோக்கியமான போட்டியை ஊக்குவிக்க வேண்டும். இந்தச் சோதனையைப் பயன்படுத்தி, நீதிமன்றம் நிலக்கரிச் சுரங்க ஒதுக்கீடுகளை ஆய்வு செய்தது. 1993 முதல் ஒதுக்கப்பட்ட 218 நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில், 204 சுரங்கங்கள் இந்தச் சோதனையில் தோல்வியடைந்ததாகக் கண்டறியப்பட்டது. இதன் விளைவாக, இந்த ஒதுக்கீடுகள் ரத்து செய்யப்பட்டன.

2015-ம் ஆண்டு சுரங்கங்கள் மற்றும் கனிமங்கள் மேம்பாடு மற்றும் ஒழுங்குமுறையில் (MMDR) செய்யப்பட்ட திருத்தம், கனிமச் சலுகைகளை வழங்கும் முதலில் வருபவருக்கே முன்னுரிமை (FCFS) முறையை ஏல முறையுடன் மாற்றியது. 2015-க்கு முந்தைய ஆட்சியில் இருந்து பல்வேறு மாநில அரசுகளிடம் நிலுவையில் இருந்த சுமார் 66,000 விண்ணப்பங்கள் தானாகவே ரத்து செய்யப்பட்டன. கூடுதலாக தேசிய கனிம ஆய்வு அறக்கட்டளை (National Mineral Exploration Trust (NMET)) பங்களிப்பு மற்றும் மாவட்ட கனிம நிதி (District Mineral Fund (DMF)) வரி விதிக்கப்பட்டது.

இருப்பினும், சான்றுகள் தெளிவாக உள்ளன. 2015-2021 வரையிலான ஏலத் தரவுகள், இந்த மாற்றங்கள் தீங்கு விளைவிக்கும் விளைவுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளன என்பதையும், ஏல முறைகளே முறைகேடுகளுக்கு வழிவகுக்கும் என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. மேலும், ஏலங்களுக்கு வருமானம் உறுதியளிக்காமல் முன்கூட்டியே மூலதன ஆபத்து தேவைப்படுகிறது. இது எந்தவொரு தனியார்துறை முதலீட்டையும் அல்லது சுரங்க நடவடிக்கையையும் அர்த்தமுள்ள வகையில் ஊக்குவிப்பதில்லை.

உதாரணமாக, பல ஏலம் விடப்பட்ட பல தொகுதிகள் ஏற்கனவே செயல்பாட்டில் இருந்தன. அவை புதிய திட்டங்கள் அல்ல. அவற்றின் ஏலம் 2015 திருத்தத்தின் ஒரு நடைமுறை அம்சத்தால் தூண்டப்பட்டன. இந்த ஏலங்களில் பலவற்றில் மிக அதிக ஏலங்கள் பெறப்பட்டன. சில சமயங்களில் கனிம இருப்புகளின் மதிப்பிடப்பட்ட மதிப்பையும் தாண்டி ஏலத்தொகை சென்றது. இது ஏலதாரர்களின் தன்மையைச் சிதைத்தது. திறந்த சந்தையில் தாதுக்களை விற்கும் வணிகச் சுரங்க நிறுவனங்களுக்குப் பதிலாக, சுரங்க இழப்புகளைத் தங்கள் அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைகளுக்கு மாற்றக்கூடிய சொந்தப் பயன்பாட்டுச் சுரங்க நிறுவனங்களின் பக்கம் ஏலதாரர்களின் நிலை மாறியது. ஒரு தசாப்தத்திற்குப் பிறகு, இந்தியாவின் பரந்த கனிம இருப்புகளைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள, இந்தச் சுரண்டல் நிறைந்த நிர்வாகத்தின் பதிவையும், களங்கப்பட்ட நற்பெயரின் சுமையையும் இந்தியா கைவிட வேண்டும்.

2023-ம் ஆண்டு திருத்தம் முக்கியமான கனிமங்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்தது. அதன் பின்னர் கொள்கைகள் விரைவாக மேம்படுத்தப்பட்டு செயல்முறைகளை நெறிப்படுத்தியுள்ளன. "அணுசக்தி" கனிமங்களின் பட்டியலிலிருந்து ஆறு கனிமங்கள் நீக்கப்பட்டன. இதனால் தனியார்துறை பங்கேற்க அனுமதிக்கப்பட்டது. சுரங்கங்கள் மூலம் திறந்த சந்தையில் கனிமங்களை விற்பனை செய்வதற்கான வரம்பு நீக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் தேசிய கனிம ஆய்வு அறக்கட்டளை (NMET), அதன் மறுபெயரிடப்பட்ட வடிவத்தில், சர்வதேச திட்டங்களில் முதலீடு செய்கிறது. இவை நேர்மறையான முன்னேற்றங்கள். இருப்பினும், பல தடைகள் இன்னும் நீடிக்கின்றன.

ஆய்வு மற்றும் உளவு பார்ப்பதற்காக ஒரு தனி ஆய்வு உரிமம் (Exploration Licence (EL)) முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இது மேம்பட்ட தொழில்நுட்பங்களில் நிபுணத்துவம் பெற்ற சிறிய ஆய்வு நிறுவனங்களை ஈர்ப்பதே இதன் நோக்கமாக இருந்தது. இந்த ஆய்வு நிறுவனங்கள், பின்னர் ஏலங்கள் மூலம் வழங்கப்படும் சுரங்க நடவடிக்கைகளுக்குத் துணைபுரியும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அதேநேரத்தில் இந்தத் துறையில் செங்குத்து ஒருங்கிணைப்பைத் தவிர்ப்பதற்காகவும் நோக்கமாகக் கொண்டது. பல நாடுகளில், இத்தகைய நிறுவனங்களுக்கு வரிச் சலுகைகள் வழங்கப்படுகின்றன. இந்தச் சலுகைகள் ஆய்வின்போது ஏற்படும் இழப்புகளை ஈடுசெய்ய உதவுகின்றன. 

இருப்பினும், பொதுவாக, ஆய்வு நடவடிக்கைகள், இந்தியாவின் தனி ஆய்வு உரிமம் (Exploration Licence (EL)) வழங்காத, சுரங்கத்திற்கான முன்னுரிமை உரிமையால் ஊக்குவிக்கப்படுகின்றன. இந்தியாவில் தற்போதைய அமைப்பு, ஆய்வு செயல்முறையின் ஆறு நிலைகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட, 50 சதவீத செலவுத் திருப்பிச் செலுத்துதலை ரூ.20 கோடியாகக் குறைக்கிறது. இது ரூ.150 கோடி ஆய்வுச் செலவுகளுடன் ஒப்பிடும்போது மிகக் குறைவு. உற்பத்திக்கான நீண்ட காத்திருப்பு, தனி ஆய்வு உரிமம் (EL) வைத்திருப்பவர்கள் வருவாய் ஈட்டுவதைப் பொறுத்தது. இது வாய்ப்புகளைத் தடுக்கும்.

தற்போதைய தனி ஆய்வு உரிமம் (EL) முறையை மறுவடிவமைப்பதற்கான ஒரு வழி, முக்கியமான கனிம பிரித்தெடுப்பை ஒரு குறைமின்கடத்தி உற்பத்தி கட்டுமானத் திட்டமாக அணுகுவதும், முன்கூட்டியே மூலதன ஆதரவை வழங்குவதும் ஆகும். இதற்குத் தேவையான நிதி, சுரங்க நிறுவனங்கள் மீது கூடுதல் சுமைகளை சுமத்தாமல் பெறப்பட வேண்டும்.

நிலக்கரி ஊழலில் உள்ள ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள், தனியார் துறை பங்கேற்பை ஊக்குவிக்க உதவிய முதலில் வருபவருக்கே முன்னுரிமை (FCFS) செயல்முறைக்கு இந்தியா திரும்ப அனுமதிக்காமல் போகலாம் என்றாலும், படிப்படியாகவும் தொடர்ந்து போட்டித்தன்மையுடனும் இருக்கும் இரண்டு-நிலை ஏல செயல்முறை, அதிகப்படியான ஏலத்தைத் தவிர்க்க ஒற்றை, சீல் செய்யப்பட்ட ஏல செயல்முறையாக மாற்றப்பட வேண்டும்.

இறுதியாக, பல முக்கியமான கனிமங்களின் மீதான ராயல்டிகள் இப்போது 2-4 சதவீதமாக குறைக்கப்பட்டுள்ள நிலையில், முக்கிய கனிமங்களின் மீதான ராயல்டிகள் அதிகமாகவே உள்ளன. இதன் காரணமாக, இந்தியாவில் உள்ள சுரங்க நிறுவனங்களுக்கு 60-65 சதவீத பயனுள்ள வரி விகிதம், பிற சட்டப்பூர்வ கோரிக்கைகள் உட்பட, பயனுள்ளதாக இருக்கும். இதன் விளைவாக, இது சுரங்கங்களை செயல்படுத்துவதைத் தடுக்கும் அல்லது பொருளாதாரத்திற்கான கீழ்நிலை தயாரிப்புகளின் செலவுகளைக் குறைக்கும் அபாயத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

இதைக் குறைப்பதை நோக்கி இந்த அமைப்பு முன்னேறியிருக்க வேண்டும் என்றாலும், 2024-ம் ஆண்டில், சுரங்கத்திற்கான உரிமைத்தொகை ஒரு வரி அல்ல என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியதுடன், சுரங்க நடவடிக்கைகளுக்கு கூடுதல் வரிகளை விதிக்கும் மாநிலங்களின் அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்தியது. இதன் மூலம், 1989-ஆம் ஆண்டின் முந்தைய தீர்ப்பை அது ரத்து செய்தது. இந்த அணுகுமுறை ஒரு சுரண்டல் அரசின் தன்மையைப் பிரதிபலிக்கிறது. எனவே, இது திருத்தப்பட வேண்டும். 1992-க்குப் பிறகு உரிமைத்தொகை விகிதங்கள் செங்குத்தாக உயர்த்தப்பட்டதால் இது மிகவும் முக்கியமானது. இந்த உயர்வுகள் 1989-ம் ஆண்டு தீர்ப்பின் அடிப்படையில் செய்யப்பட்டன.

ரெட்டியும் கோட்டஸ்தானும் பெங்களூருவில் உள்ள தக்ஷஷிலா நிறுவனத்தில் தொழில்நுட்ப புவிசார் அரசியலில் ஆராய்ச்சியாளர்களாக உள்ளனர்.

Original Article :  India is talking about critical minerals. But do we have a plan? -Shobhankita Reddy and Pranay Kotasthane

Read More →

2026-ஆம் ஆண்டு தாக்கல் செய்யப்படவிற்கும் வரவு செலவு அறிக்கை குறித்து…

2026-ஆம் ஆண்டு தாக்கல் செய்யப்படவிற்கும் இந்தியாவின் வரவு-செலவு அறிக்கைக்கு முன்னதாக, அரசாங்கத்தின் செலவினங்கள், வரிவிதிப்பு மற்றும் பொருளாதாரக் கொள்கைகளை வடிவமைக்கும் அத்தியாவசிய வரவு-செலவு அறிக்கை குறித்து புரிந்துகொள்ளுங்கள்.

2026-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 1-ஆம் தேதி நிதியமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமனால் நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்படவுள்ள வரவு-செலவு அறிக்கை, அரசாங்கத்தின் செலவினங்கள், அரசாங்கம் விதிக்கத் திட்டமிட்டுள்ள வரிகள், பொருளாதாரம் மற்றும் குடிமக்களின் வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் பிற பரிவர்த்தனைகள் குறித்த அரசாங்கத்தின் செயல் திட்டமாகும். புவிசார் அரசியல் நிச்சயமற்ற தன்மைகள் மற்றும் இந்தியாவிலிருந்து அனுப்பப்படும் பொருட்களுக்கு அமெரிக்கா விதித்துள்ள 50% செங்குத்தான வரி ஆகியவற்றுக்கு மத்தியில் நிதியமைச்சர் வரவு செலவு அறிக்கையை தாக்கல் செய்யவுள்ளார். இந்தியாவின் வரலாற்றில் ஒன்றிய அரசின் ஒரு வரவு செலவு அறிக்கை ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று தாக்கல் செய்யப்படுவது இதுவே முதல் முறையாகும்.

வரவு செலவு அறிக்கைக்கு முன்னதாக, பொதுச் செலவினங்கள் மற்றும் வருவாய்கள் எவ்வாறு விவாதிக்கப்படுகின்றன என்பதை வடிவமைக்கும் சில முக்கியச் சொற்கள் இங்கே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

பணவீக்கம் (Inflation)

பணவீக்கம் என்பது ஒரு பொருளாதாரத்தில் பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளின் விலை உயர்வதைக் குறிக்கிறது. காலப்போக்கில்   பணத்தின் வாங்கும் சக்தி குறைவதையும் இது குறிக்கிறது. பணவீக்க விகிதம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில் விலைகள் எவ்வளவு சதவீதம் மாறியுள்ளன என்பதைக் காட்டுகிறது.

நிதிக் கொள்கை (Fiscal policy)

நிதி கொள்கை என்பது ஒரு அரசாங்கம் எவ்வளவு செலவழிக்க வேண்டும் மற்றும் எவ்வளவு வரி வசூலிக்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிப்பதன் மூலம் பொருளாதாரத்தை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதாகும். நிதிக் கொள்கை (Fiscal policy) அரசாங்க வரவு செலவுத் திட்டத்தின் மூலம் செயல்படுத்தப்படுகிறது.

பணவியல் கொள்கை (Monetary Policy)

பண விநியோகம் மற்றும் வட்டி விகிதம் தொடர்பான முடிவுகள் மூலம் ஒரு பொருளாதாரத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு முறையாகும். ஒரு மத்திய வங்கி (ரிசர்வ் வங்கி) மேற்கொள்ளும் நடவடிக்கைகளே பணவியல் கொள்கை எனப்படும்.

மூலதன செலவு அறிக்கை (Capital Budget)

மூலதன செலவு அறிக்கை என்பது மூலதன வரவுகள் மற்றும் செலவுகளைக் கொண்டுள்ளது. இதில் பங்குகளில் செய்யப்படும் முதலீடுகள், ஒன்றிய அரசால் மாநில அரசுகள், அரசு நிறுவனங்கள், கழகங்கள் மற்றும் பிற தரப்பினருக்கு வழங்கப்படும் கடன்கள் மற்றும் முன்பணங்கள் ஆகியவை அடங்கும்.

மூலதன வரவுகள் (Capital receipts)

மூலதன வரவுகள் என்பவை அரசாங்கத்தின் கடனை அதிகரிக்கும் அல்லது அதன் சொத்துக்களைக் குறைக்கும் நிதிகளாகும். மூலதன வரவுகள் என்பவை அரசாங்கத்தால் திரட்டப்படும் கடன்கள் என்று வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. இவை சந்தைக் கடன்கள் என அழைக்கப்படுகின்றன. கருவூல பில்களை விற்பதன் மூலம் அரசாங்கம் பெறும் கடன்கள், வெளிநாட்டு அரசாங்கங்கள் மற்றும் அமைப்புகளிடமிருந்து பெறும் கடன்கள், மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களிடமிருந்து கடன்களைத் திரும்பப் பெறுதல் ஆகியவை ஆகும்.

மூலதனச் செலவினம் (Capital expenditure)

மூலதனச் செலவினம் என்பது அரசாங்கம் மேம்பாட்டுப் பணிகளுக்காக அல்லது இயந்திரங்கள் அல்லது சொத்துக்களை வாங்குவதற்கோ அல்லது மேம்படுத்துவதற்கோ செலவிடும் பணமாகும். மூலதனச் செலவினங்கள் என்பவை நிலம், கட்டிடங்கள், இயந்திரங்கள், உபகரணங்கள் போன்ற சொத்துக்களை வாங்குவதற்கான மூலதனச் செலவுகள், பங்குகளில் செய்யப்படும் முதலீடுகள் போன்றவையாகும். அதனுடன் ஒன்றிய அரசால் மாநில மற்றும் யூனியன் பிரதேச அரசுகள், அரசு நிறுவனங்கள், கழகங்கள் மற்றும் பிற தரப்பினருக்கு வழங்கப்படும் கடன்கள் மற்றும் முன்பணங்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளது.

வருவாய் வரவு செலவு அறிக்கை (Revenue Budget)

வருவாய் வரவு செலவு அறிக்கை, அரசாங்கத்தின் வழக்கமான செயல்பாடுகளிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானம் மற்றும் அதன் செலவினங்களைக் கொண்டுள்ளது.

வருவாய் வரவுகள் (Revenue receipts)

அரசாங்கத்தால் பெறப்படும், திருப்பிச் செலுத்தத் தேவையில்லாத வருமானமே வருவாய் வரவுகள் ஆகும். வருவாய் வரவுகள் வரி (tax) மற்றும் வரி அல்லாத வருவாய் (non-tax revenue) எனப் பிரிக்கப்படுகின்றன. வருமான வரி, நிறுவன வரி, கலால் வரி, சுங்க வரி, சேவை வரி மற்றும் அரசாங்கம் விதிக்கும் பிற வரிகள் போன்ற வரிகள் வரி வருவாயில் இடம்பெற்றிருக்கும். கடன்களுக்கான வட்டி, முதலீடுகளுக்கான ஈவுத்தொகை (dividend) ஆகியவை வரியல்லாத வருவாய் ஆதாரங்களில் இடம்பெற்றிருக்கும்.

வருவாய் செலவினம் (Revenue expenditure)

வருவாய் செலவினம் எதிர்கால வருமானத்தை உருவாக்கவோ அல்லது ஈட்டவோ செய்யாது. அரசாங்கம் சம்பளம், ஓய்வூதியம் மற்றும் மானியங்களுக்காகச் செலவிடுகிறது. வருவாய் செலவினம் உடனடி நுகர்வுக்கானவை. இதுவே வருவாய் செலவினம் ஆகும்.

நேரடி வரி (Direct tax)

வருமான வரி அல்லது நிறுவன வரி போன்ற ஒரு வரியானது, விதிக்கப்படும் நபரால் அல்லது நிறுவனத்தால் செலுத்தப்படுகிறது.

மறைமுக வரி (Indirect tax)

மறைமுக வரிகள் பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளின் மீது விதிக்கப்படுகின்றன. பொதுவாக வரி விதிக்கப்பட்டவரைத் தவிர வேறு ஒருவரால் செலுத்தப்படுகின்றன. நுகர்வோர் பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளை வாங்கும்போது அவர்களால் மறைமுக வரிகள் செலுத்தப்படுகின்றன. இதில் கலால் வரி, சுங்க வரி போன்றவை இடம்பெற்றிருக்கும்.

கலால் வரி (Excise duty)

இந்தியாவில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டு, உள்நாட்டு நுகர்வுக்காக உள்ள பொருட்களின் மீது விதிக்கப்படும் ஒரு வரியே மறைமுக வரியாகும்.

சுங்க வரி (Customs duty)

இவை நாட்டிற்குள் பொருட்கள் இறக்குமதி செய்யப்படும்போதோ அல்லது நாட்டிலிருந்து ஏற்றுமதி செய்யப்படும்போதோ விதிக்கப்படும் வரியாகும். மேலும், இவை இறக்குமதியாளர் அல்லது ஏற்றுமதியாளரால் செலுத்தப்படுகின்றன. பொதுவாக, இந்த வரிகள் நுகர்வோர் (consumer) மீதும் சுமத்தப்படுகின்றன.

நிதிப் பற்றாக்குறை (Fiscal deficit)

அரசாங்கத்தின் மொத்தச் செலவினம், கடன் வாங்கிய பணத்தைத் தவிர்த்து, அதன் மொத்த வருவாயை விட அதிகமாக இருக்கும்போது நிதிப் பற்றாக்குறை ஏற்படுகிறது.

வருவாய் பற்றாக்குறை (Revenue deficit)

வருவாய் செலவினத்திற்கும் (revenue expenditure) வருவாய் வரவுகளுக்கும் (revenue receipts) இடையிலான வேறுபாடு வருவாய் பற்றாக்குறை என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது செலவினங்களைவிட அரசாங்கத்தின் தற்போதைய வரவுகளில் உள்ள பற்றாக்குறையைக் காட்டுகிறது.

முதன்மைப் பற்றாக்குறை (Primary deficit)

முதன்மைப் பற்றாக்குறை என்பது நிதிப் பற்றாக்குறையிலிருந்து அரசாங்கம் தனது கடனுக்குச் செலுத்தும் வட்டியை கழித்தால் மூலம் கிடைக்கும் தொகையாகும். வட்டிச் செலவைத் தவிர மற்ற செலவுகளை ஈடுகட்ட அரசாங்கம் எவ்வளவு கடன் வாங்குகிறது என்பதை முதன்மைப் பற்றாக்குறை காட்டுகிறது.

சரக்கு மற்றும் சேவை வரி (GST)

ஏப்ரல் 1, 2016 முதல் இந்தியாவில் அறிமுகப்படுத்தப்பட முன்மொழியப்பட்ட சரக்கு மற்றும் சேவை வரி, சுங்கச்சாவடி வரி, ஒன்றிய விற்பனை வரி, மாநில விற்பனை வரி, நுழைவு வரி போன்ற பல வரிகளை மாற்றுவதன் மூலம் மறைமுக வரி அமைப்பை எளிமையாகவும் திறமையாகவும் மாற்ற முயல்கிறது.

மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (Gross Domestic Product (GDP))

மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதியில் ஒரு நாட்டிற்குள் உற்பத்தி செய்யப்படும் அனைத்து பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளின் மொத்த சந்தை மதிப்பைக் குறிக்கிறது.

முதலீட்டை திரும்பப் பெறுதல் (Disinvestment)

அரசாங்கத்தால் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்குகளை விற்பனை செய்வதே முதலீட்டை திரும்பப் பெறுதல் என்று அழைக்கப்படுகிறது. அரசாங்கத்திற்குச் சொந்தமான நிறுவனங்களின் பங்குகள், அரசாங்கத்திடம்   உள்ள சொத்துக்களாகும். இந்த பங்குகளை விற்றுப் பணம் ஈட்டும்போது, ​​வருமானம் ஈட்டக்கூடிய சொத்துக்கள் பணமாக மாற்றப்படுகின்றன. இதன் காரணமாக இது முதலீட்டை திரும்பப் பெறுதல் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

 Original Article : Key terms that will help you understand Budget 2026 

Read More →