குவிந்துகிடக்கும் திட்டங்கள்

 ஒன்றிய அரசின் நிதியுதவி திட்டங்கள் மறுசீரமைக்கப்பட வேண்டும்.

செய்தித்தாளில் சமீபத்தில் வெளியான ஒரு செய்தியின்படி, ஒன்றிய அரசு நிதியுதவி பெறும் திட்டங்களின் (Centrally Sponsored Schemes (CSS)) எண்ணிக்கையைக் குறைத்து, அவற்றைச் சீரமைக்க விரும்புகிறது. இந்தத் திட்டங்களுக்கு ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசுகள் கூட்டாக நிதியளிக்கின்றன. இந்த நோக்கம் இந்த மார்ச் மாதம் முடிவடையும் 50-க்கும் மேற்பட்ட திட்டங்களின் ஐந்தாண்டு காலத்துடன் ஒத்துப்போகிறது. ஒன்றிய அரசு நிதியுதவி பெறும் திட்டங்கள் (CSS) இருபதாண்டுகளுக்கும் மேலாக பொறுப்புணர்வுகளைத் தவிர்க்கும் மற்றும் மோசமான விளைவுகளை உருவாக்கும் சிக்கலான ஏற்பாடுகளாகக் கருதப்படுகின்றன. வரவிருக்கும் வரவு செலவு திட்டமானது வருவாய் கட்டுப்பாடு மற்றும் நெகிழ்வுத்தன்மையற்ற செலவினங்களை எதிர்கொள்வதால், மொத்த வரவு செலவு திட்ட அளவில் 8 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாக அல்லது சுமார் ₹4 லட்சம் கோடியைக் கொண்ட ஒன்றிய அரசு நிதியுதவி பெறும் திட்டங்களை (CSS) பகுத்தறிவுபடுத்தும் நடவடிக்கைகள், ஒதுக்கீட்டின் செயல்திறனை மேம்படுத்துவதில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்.

இந்த பாதையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சிகள் மூலதனச் செலவினங்களுக்கான நிதியை விடுவிக்க உதவியதாக ஒன்றிய அரசு கடந்த மே மாதம் கூறியது. இருப்பினும், பல தலைமைக் கணக்குத் தணிக்கையாளர் (CAG) அறிக்கைகள் இந்தத் திட்டங்கள் பலவற்றில் திறமையின்மைகள் இருப்பதைக் காட்டுகின்றன. காலப்போக்கில், வெவ்வேறு குழுக்கள் மாற்றங்களைப் பரிந்துரைத்துள்ளன. ஒன்று முன்னாள் அமைச்சரவைச் செயலாளர் பி.கே. சதுர்வேதி தலைமையிலானது, அதன் அறிக்கை 2011-ல் வெளியானது. மற்றொன்று சுமார் நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அமைக்கப்பட்ட முதலமைச்சர்கள் குழுவாகும். 15வது நிதிக் குழுவும் அவர்களின் பரிந்துரைகளை எதிரொலித்துள்ளது.  ஒரு குறிப்பிட்ட குறைந்தபட்ச நிதிக்கும் குறைவான திட்டங்கள் மூடப்பட வேண்டும் என்று அவர்கள் பரிந்துரைத்தனர். முதலமைச்சர்கள் குழுவின் பல பரிந்துரைகள் பின்னர் கொள்கையில் இடம் பெற்றுள்ளன. இருப்பினும், ஒன்றிய அரசு நிதியுதவி பெறும் திட்டங்களின் (CSS) எண்ணிக்கையை 30-ஆகக் குறைப்பது அவர்களின் இலக்கு இன்னும் எட்டப்படாமலேயே உள்ளது. அவ்வப்போது 'முதன்மைத் திட்டங்கள்' அறிவிக்கப்படுகின்றன. இந்த திட்டங்கள் 'முக்கிய' மற்றும் 'விருப்பத்தேர்வு' எனப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும் ஒரு துறைக்கு 'ஒரே குடைத் திட்டமாக' (umbrella scheme) மட்டும் இருக்க வேண்டும் என்ற அக்குழுவின் முன்மொழிவு இன்னும் முழுமையடையாத நிலையிலேயே உள்ளது என்று கூறலாம்.

2016-ஆம் ஆண்டில், மாநில சுயாட்சியை அதிகரிக்க ஒரு முக்கிய நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது. அப்போது ஒன்றிய ஒதுக்கீட்டில் 25 சதவீதம் ஒரு 'நெகிழ்வானதாக' நிதி ஒதுக்கப்பட்டது. இமாநிலங்கள் இந்த நிதியைப் பயன்படுத்தி, ஒன்றிய வழிகாட்டுதல்களைப் பின்பற்றி, திட்டத்தையோ அல்லது அதன் மாற்று வடிவத்தையோ தங்களின் சொந்த வழியில் வடிவமைத்து செயல்படுத்தலாம். இந்த முயற்சி வெற்றி பெற்றதா என்பதை மதிப்பிடுவது அவசியமாகும். இதற்கிடையில், தேசிய சுகாதார இயக்கம் (National Health Mission) மற்றும் பிரதான் மந்திரி கௌஷல் விகாஸ் யோஜனா (Pradhan Mantri Kaushal Vikas Yojana) பற்றிய சிஏஜி அறிக்கைகள் பயன்படுத்தப்படாத நிதி ஒதுக்கீடுகள், ஒன்றிய மற்றும் மாநில பங்களிப்புகளுக்கு இடையிலான பொருந்தாத தன்மை மற்றும் மோசமான விளைவுகளை சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஒருங்கிணைப்பு இல்லாமை, பெரும்பாலும் ஒரு அரசியல் பிரச்சினையாக மாறுகிறது. இந்தச் சூழ்நிலையில், மேலும் பல ஒன்றிய அரசின் திட்டங்கள், குறிப்பாக மாநில மற்றும் பொதுப் பட்டியலில் உள்ளவை, தெளிவான பொறுப்புணர்வுடன், முழுமையாக ஒன்றிய அல்லது முழுமையாக மாநிலத் திட்டங்களாகவே செயல்படுத்தப்படுவது நல்லது.

வெவ்வேறு மாநிலங்களின் வளர்ச்சிப் பற்றாக்குறைகளைச் சமாளிக்க அதன் இயல்பான அதிகாரங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட திட்டங்களைச் செயல்படுத்த ஒன்றிய அரசுக்கு அதிகாரம் அளிப்பதற்காக அரசியலமைப்பின் 282-வது பிரிவின் கீழ் ஒன்றிய அரசு நிதியுதவி பெறும் திட்டங்கள் (CSS) உருவாக்கப்பட்டன. சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய இந்தியாவில், வெவ்வேறு நிர்வாகத் திறன்களைக் கொண்ட மாநிலங்களில் அடிப்படை சேவைகளை வழங்குவதை சமன் செய்வதற்கு ஒரு வழக்கு நிச்சயமாக இருந்தது. ஆனால் நிலைமைகள் மாறிவிட்டன. மேலும், ஒன்றிய அரசு நிதியுதவி பெறும் திட்டங்கள் (CSS) அதே நம்பிக்கையைத் தூண்டுவதில்லை. ஒன்றிய அரசு நிதியுதவி பெறும் திட்டங்களின் (CSS) வடிவமைப்பு மற்றும் நோக்கத்தை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய நேரம் இது.

Original Article : Schemes galore.

Read More →

மூவர்ணம் எவ்வாறு ஒரு மக்களின் கொடியாக மாறியது? - சி. ராஜ் குமார்

முதல் தேசியக் கொடியை (வஜ்ரா கொடி) வடிவமைத்த சகோதரி நிவேதிதா முதல் நவீன் ஜிண்டால் வரையிலான பயணம் இந்தியாவின் ஜனநாயக கற்பனையில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தொடர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஜூலை 22, 1947 அன்று, நமது தேசியக் கொடியைப் பெற்றபோது, ​​இந்தியாவின் மூவர்ணக் கொடிப் போட்டி தொடங்கியது. இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டம் இந்தியர்களுக்கு ஒரு புதிய சின்னத்தையும், தேசியக் கொடிக்கு புதிய அர்த்தத்தையும் கொடுத்தது. மூவர்ணக் கொடியின் பயணம் இந்தியர்களுக்கு ஆழமான தத்துவார்த்த மற்றும் உணர்ச்சிபூர்வமான அர்த்தத்தைக் கொண்டுள்ளது. நமது சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, தேசியக் கொடி ஒரு மரியாதைக்குரிய சின்னமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால், அது ஒரு உயிருள்ள மற்றும் இயங்கும் குடிமை உரிமையாகக் கருதப்படவில்லை. இந்திய தேசியக் கொடியை அரசு கட்டுப்பாட்டில் உள்ள சின்னத்திலிருந்து ஒரு குடிமகனின் அரசியலமைப்பு உரிமையாக மாற்றுவது ஒரு படிப்படியான செயல்முறையாகும். இந்தச் செயல்முறைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்பட்டது. இருப்பினும், அது வலுவான ஜனநாயகத் தன்மையுடன் இருந்தது.

ஜனவரி 23, 2026, இந்திய ஒன்றியம் vs நவீன் ஜிண்டால் (Union of India vs Naveen Jindal) வழக்கில் இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பின் வழியாக 22-வது ஆண்டு நிறைவைக் குறிக்கிறது. இந்த தீர்ப்பில், அரசியலமைப்பு அதிகார வரம்பைப் பயன்படுத்தி, பேச்சு மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரத்தின் ஒரு பகுதியாக தேசியக் கொடியை ஏற்றும் அடிப்படை உரிமையை நீதிமன்றம் அங்கீகரித்தது. மேலும், கடந்த ஆண்டு இரண்டு முக்கிய நிகழ்வையும் குறித்தது. நவீன் ஜிண்டால் vs இந்திய ஒன்றியம் வழக்கில் டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பின் 30-வது ஆண்டு நிறைவு, இது செப்டம்பர் 22, 1995 அன்று வழங்கப்பட்டது. இது ஆண்டு முழுவதும் தேசியக் கொடியை ஏற்றும் உரிமையை உறுதிப்படுத்தியது மற்றும் 1971-ம் ஆண்டு தேசிய மரியாதைக்கு அவமதிப்புத் தடுப்புச் சட்டத்தில் நாடாளுமன்றத் திருத்தத்தின் 20-வது ஆண்டு நிறைவில், இதில் குடிமக்கள் தேசியக் கொடியை ஆடை மற்றும் உடமைகளில் மரியாதையுடன் காட்சிப்படுத்த அனுமதித்தது.

எனவே, ஜனவரி 23-ம் தேதி வரலாறு, சட்டம், சட்டமன்ற நடவடிக்கை மற்றும் குடிமக்கள் பங்கேற்பு ஆகியவற்றின் சங்கமத்தில் நிற்கிறது என்பதை நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும். இவை, அனைத்தும் சேர்ந்து இந்தியாவின் தேசியக் கொடியின் ஜனநாயகமயமாக்கல் பயணத்தில் ஒரு முக்கிய கட்டத்தைக் குறித்தன.

இந்திய தேசியக் கொடியின் "ஜனநாயகமயமாக்கலின்" நீண்ட பயணத்தைப் பற்றி சிந்திக்க இந்த தருணம் ஒரு வாய்ப்பாகும்.

ஜனநாயக மக்களின் அடையாளமாக கொடி

இந்தியாவுக்கான ஒரு தேசியக் கொடி என்ற கருத்து வரலாற்றுரீதியாகத் தோன்றியது. அது தேசபக்தி மதிப்புகளால் தூண்டப்பட்டு, பகிரப்பட்ட தியாகங்கள் மூலம், ஒரு தேசிய நோக்கத்துடன், சுதந்திரத்திற்கான கூட்டுப் போராட்டத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. இந்தக் கருத்து பொது விவாதங்கள் மூலம் உருவானது. அவை, வஜ்ரக் கொடியிலிருந்து மூவர்ணக் கொடி வரை தேசியக் கொடிகளாக வெளிப்பட்டது.

1947-ம் ஆண்டில், இந்திய அரசியலமைப்பு சபையும் சுதந்திர இயக்கத்தின் முக்கிய தலைவர்களும் கொடி என்பது ஒரு கட்சி சார்ந்த, மதவெறி அல்லது பாகுபாடு காட்டும் சின்னம் அல்ல, மாறாக அது அரசியலமைப்பு ரீதியான ஒருமைப்பாட்டின் தேசியச் சின்னம் என்பதை அங்கீகரித்தனர். இருப்பினும், சாதாரண குடிமக்களுக்கு அந்தக் கொடியை எளிதில் அணுகும் வாய்ப்பு இல்லை. கொடி இந்திய குடிமக்களின் அடையாளமாக மாற, அதை அவர்கள் அணுகக்கூடியதாக மாற்ற வேண்டும் என்பதை அங்கீகரிக்க நவீன் ஜிண்டாலின் விடாமுயற்சி தேவைப்பட்டது. குடிமக்கள் ஒரு கொடியுடன் சுதந்திரமாகத் தங்களை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும்போது, அதை சுதந்திரமாகக் காட்சிப்படுத்தவும், அதனுடன் வாழவும், உண்மையில் அதை அனுபவிக்கவும் முடியும்போது மட்டுமே ஒரு கொடி தேசியமாகிறது.

தேசியக் கொடியின் பயணம் இந்தியாவின் அரசியலமைப்பு மற்றும் ஜனநாயக முன்னேற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. இது உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களை அடையாளமாக அங்கீகரிப்பதில் இருந்து அனுபவப்பூர்வமான குடியுரிமை மற்றும் அதிகாரம் பெற்ற குடிமக்களின் வளர்ச்சியையும் பிரதிபலிக்கிறது.

தேசியக் கொடியை பறக்கவிடுவதற்கான குடிமைச் சுதந்திரம்

குடிமக்கள் தேசியக் கொடியை பறக்கவிடுவதை தடுக்கும் அப்போதைய நடைமுறையில் இருந்த சட்டத்தை நவீன் ஜிண்டால் எதிர்த்துப் போராடினார். குடிமக்கள் தங்கள் அடிப்படை உரிமைகளை நிலைநிறுத்த ஜனநாயக நிறுவனங்களை அணுகுவதற்கான ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகும், இந்திய குடிமக்கள் தேசியக் கொடியை ஏற்றுவதற்காக தடுக்கப்பட்டனர். மேலும், இதனால் பெரும்பாலும் தண்டிக்கப்பட்டனர். தேசியக் கொடியை தினமும் ஏற்றுவது அரசாங்க அதிகாரிகளின் தனிச்சிறப்பாகவே இருந்தது. இந்தியக் கொடிச் சட்டமும், நடைமுறையில் உள்ள சட்டங்களும் அரசாங்கக் கட்டுப்பாட்டின் கலாச்சாரத்தை நிலைநிறுத்தின. தேசபக்தி என்பது பெரும்பாலும் சடங்கு ரீதியாகவும் சம்பிரதாயமாகவும் மாறியது. இந்தக் கட்டுப்பாடு குடிமை உணர்வை பலவீனப்படுத்தியது. உணர்ச்சிபூர்வமான உரிமையை இழந்தது மற்றும் குடிமக்களின் ஜனநாயக பங்கேற்பைக் கட்டுப்படுத்தியது. தனது சின்னங்களையும் அடையாளங்களையும் மிகக் கடுமையாகப் பாதுகாக்கும் ஒரு ஜனநாயகம், தனது குடிமக்களை அவற்றிலிருந்து அந்நியப்படுத்தி, விலக்கி வைக்கும் அபாயத்தை எதிர்கொள்கிறது.

மூவர்ணக் கொடிக்கு அரசியலமைப்பு அங்கீகாரம்

ஜனவரி 26, 1993 அன்று, நவீன் ஜிண்டால் தேசிய பெருமையின் அடையாளமாக ஜிண்டால் ஸ்ட்ரிப்ஸ் தொழிற்சாலையில் (Jindal Strips factory) இந்தியக் கொடியை ஏற்றினார். இருப்பினும், மறுநாளே, அரசு அதிகாரிகள் அவரைக் கொடியை இறக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டனர். இந்தச் செயல் கொடிக் குறியீட்டை மீறுவதாக அவர்கள் கூறினர். அந்த நேரத்தில், கொடிக் குறியீட்டின்படி, தனிப்பட்ட குடிமக்கள் குறிப்பிட்ட தேசிய நாட்களில் மட்டுமே தேசியக் கொடியை ஏற்ற அனுமதிக்கப்பட்டனர். இந்தக் கட்டுப்பாடு ஜிண்டாலுக்கு ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாக இருந்தது. டல்லாஸில் உள்ள டெக்சாஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவர் அரசாங்கத் தலைவராக ஒவ்வொரு நாளும் இந்தியக் கொடியை பெருமையுடன் ஏற்றி வந்த ஜிண்டால், இந்தக் கட்டுப்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இந்தக் கட்டுப்பாடு அரசியலமைப்பின் பிரிவு 19(1)(a)-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பேச்சு சுதந்திரம் மற்றும் கருத்து வெளிப்பாட்டுக்கான தனது அடிப்படை உரிமையை மீறுவதாக அவர் உறுதியாக நம்பினார். இந்தக் கட்டுப்பாட்டை எதிர்த்து, செப்டம்பர் 22, 1995 அன்று டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தில் ஒரு ரிட் மனுவைத் தாக்கல் செய்தார்.

அதே ஆண்டில், டெல்லி உயர்நீதிமன்றம், கொடிச் சட்டத்தால் ஆண்டு முழுவதும் குடிமக்கள் தேசியக் கொடியை பறக்கவிடுவதை சட்டப்பூர்வமாகத் தடுக்க முடியாது என்று தீர்ப்பளித்தது. இருப்பினும், இந்திய அரசு டெல்லி உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை எதிர்த்து மேல்முறையீடு செய்தது. மேல்முறையீடு பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்தது, அரசாங்கம் பலமுறை ஒத்திவைப்புகளைக் கோரியது. இதன் விளைவாக பல விசாரணைகள், விவாதங்கள் மற்றும் பழைய கட்டுப்பாடுகளை நிலைநிறுத்த அரசாங்கத்தின் முயற்சிகள் நடந்தன. இறுதியாக, ஜனவரி 23, 2004 அன்று, இந்திய உச்சநீதிமன்றம் இந்திய ஒன்றியம் vs நவீன் ஜிண்டால் (Union of India vs Naveen Jindal) வழக்கில் டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை உறுதிசெய்து ஒரு முக்கியத் தீர்ப்பை வழங்கியது. மரியாதையுடனும் கண்ணியத்துடனும் தேசியக் கொடியை பறக்கவிடும் உரிமை பேச்சு மற்றும் கருத்து சுதந்திரத்திற்கான அடிப்படை உரிமையின் ஒரு பகுதியாகும் என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இன்று, ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமகனும் தேசிய விடுமுறை நாட்களில் மட்டுமல்ல, ஆண்டு முழுவதும் தேசியக் கொடியை மரியாதையுடன் ஏற்ற முடியும்.

கொடியின் ஜனநாயகப் பயணம் : நீதிமன்றத்திலிருந்து பொது வாழ்க்கை வரை

தேசியக் கொடியை ஏற்றும் உரிமையை சட்டப்பூர்வமாகவும், அரசியலமைப்புரீதியாகவும் அங்கீகரிப்பது இன்னும் குறிப்பிடத்தக்க ஒரு விளைவை ஏற்படுத்தியது. நீதித்துறை அங்கீகாரம் மட்டும் ஜனநாயகமயமாக்கலைக் குறிக்காது என்பது மிகவும் சரியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது. உண்மையான ஜனநாயகமயமாக்கலுக்கு, கொடியை இந்திய மக்களிடம் கொண்டு செல்வது அவசியம். கொடி முதன்மையாக மக்களுக்கே சொந்தமானது. இந்திய தேசியக் கொடியை மக்களுடன் இணைப்பதையும், இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மூலை முடுக்கிற்கும் கொடியை எடுத்துச் செல்வதையும் மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு நவீன் ஜிண்டாலும், ஷல்லு ஜிண்டாலும் இந்திய கொடி அறக்கட்டளையை (Flag Foundation of India) நிறுவினர். இந்த ஆண்டு இந்தியா முழுவதும் 200 நினைவுச்சின்ன தேசியக் கொடிகளை நிறுவியதைக் கொண்டாடும்போது அறக்கட்டளைக்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சாதனையைக் குறிக்கிறது.

குடியுரிமைப் பொறுப்பின் ஒரு செயலாகக் கொடியேற்றுதல்

தேசியக் கொடியை ஏற்றுவது என்பது ஒரு குடிமைப் பொறுப்புணர்வின் செயலாகும். தேசியக் கொடியை மரியாதையுடன் ஏற்றுவது என்பது த்வஜ உபாசனைக்கு (Dhvaja Upasana) ஒரு எடுத்துக்காட்டு, இது தேசியச் சின்னங்களை மக்களின் இதயங்களில் உயிருடன் வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற பக்தியுடன் கூடிய அர்ப்பணிப்பாகும். இந்தச் சின்னங்கள் அர்த்தமுள்ளதாகவும் பொருத்தமானதாகவும் இருக்க வேண்டும். தேசியக் கொடியைக் காட்சிபடுத்தும் செயல், நமது அரசியலமைப்பின் கடமைகள் மற்றும் பொறுப்புகளை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. இது தேசத்தைக் கட்டியெழுப்புதல் என்ற கருத்து, தேசியத்தின் பெருமையை மட்டுமல்ல, கொடியேற்றும் செயலில் வலுவாக இணைந்துள்ளது.

முதல் தேசியக் கொடியை (வஜ்ரா கொடி) வடிவமைத்த சகோதரி நிவேதிதா முதல் நவீன் ஜிண்டால் வரையிலான பயணம் இந்தியாவின் ஜனநாயக கற்பனையில் குறிப்பிடத்தக்க தொடர்ச்சியை பிரதிபலிக்கிறது. 1947-ம் ஆண்டில், ஹன்சா மேத்தா, அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்குவதில் இந்தியப் பெண்களின் பங்களிப்பைக் கௌரவிக்கும் விதமாக தேசியக் கொடியை வழங்கினார். மேலும் அவர் மூவர்ணக் கொடியை சமத்துவம், அனைவரையும் உள்ளடக்கியத் தன்மை மற்றும் அரசியலமைப்பு ரீதியான உரிமை ஆகியவற்றின் சின்னமாக அங்கீகரித்தார். பல பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு, இந்த அடிப்படைக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து உத்வேகம் பெற்று, கொடியை இந்தியாவின் ஜனநாயக அடையாளத்தின் ஒரு உயிருள்ள பகுதியாக மாற்றப் போராடினார். நவீன் ஜிண்டால் மற்றும் பலரின் பங்களிப்புகளும் தேசியக் கொடி என்பது அரசின் சின்னம் மட்டுமல்ல, குடிமக்களை உரிமைகள், பொறுப்புகள் மற்றும் ஜனநாயக பங்கேற்பு மூலம் பிணைக்கும் ஒரு பகிரப்பட்ட அரசியலமைப்பு மரபு என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.

எழுத்தாளர் ஓ.பி. ஜிண்டால் குளோபல் பல்கலைக்கழகத்தின் நிறுவனர் துணைவேந்தர் ஆவார்.

  Original Article : How the tricolour became a people’s flag? - C Raj Kumar

Read More →

தெலுங்கானா காவல்துறை பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வீடுகளிலேயே சில முதல் தகவல் அறிக்கைகளைப் பதிவுசெய்ய இப்போது அனுமதிப்பது ஏன்? -நிகிலா ஹென்றி

  சில முக்கியமான வழக்குகளில் பொருந்தக்கூடிய இந்த புதிய விதிமுறைகள், பெரும்பாலும் பாதிக்கப்படக்கூடிய, சிக்கலான அல்லது கடுமையான நிலையில் இருக்கும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் தகவல் அளிப்பவர்களுக்கும் உதவும் என்று குற்றப் புலனாய்வுத் துறை அதிகாரிகள் தெரிவித்தனர்.

நாட்டிலேயே முதன்முறையாக, சில முக்கியமான வழக்குகளில் புகார்தாரர்களின் வீடுகளிலும் முதல் தகவல் அறிக்கைகளைப் பதிவு செய்ய முடியும் என்று தெலுங்கானா காவல்துறை தெரிவித்துள்ளது. பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வீடுகளில் "குடிமக்களை மையமாகக் கொண்ட, சம்பவ இடத்திலேயே முதல் தகவல் அறிக்கைகளைப் பதிவு" என்ற திட்டத்தை தெலுங்கானா குற்றப் புலனாய்வுத் துறை தொடங்கியுள்ளது.

பொதுவாக முதல் தகவல் அறிக்கைகள் எவ்வாறு பதிவு செய்யப்படுகின்றன?

முதல் தகவல் அறிக்கைகள் (First Information Reports (FIRs)) காவல் நிலையங்களில் மட்டுமே பதிவு செய்யப்படுகின்றன. அங்கு புகார்தாரர் புகாருடன் காவல்துறையை அணுக வேண்டும். அவை காவல்துறை சாட்சிகள் முன்னிலையில் பதிவு செய்யப்படுகின்றன.

நாடு முழுவதும் காவல்துறையினரால் பின்பற்றப்படும் நடைமுறை இதுவாகும். இருப்பினும், தெலுங்கானாவில், புகார்தாரர்களின் வீடுகளில் முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்ய காவல்துறை அனுமதிப்பதன் மூலம் இந்த நடைமுறையில் மாற்றம் ஏற்படும்.

எந்தெந்த வழக்குகளில் வீடுகளில் முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்யப்படும்?

குற்ற வழக்குகளில் இத்தகைய முதல் தகவல் அறிக்கைகள் பதிவு செய்யப்படலாம்.

பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கு எதிராக,

மனித உடலைப் பாதிக்கும்,

சொத்துக்கு எதிராக,

போக்சோ சட்டத்தின் கீழ்,

பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பட்டியல் பழங்குடியினர் (வன்கொடுமை தடுப்பு) சட்டத்தின் கீழ்,

குழந்தை திருமண தடைச் சட்டத்தின் கீழ்,

தெலுங்கானா கேலிவதை தடைச் சட்டம் போன்ற சட்டங்களின்கீழ் வழக்குப் பதிவு செய்யபடலாம்.

புதிய விதிமுறைகள் பெரும்பாலும் பாதிக்கப்படக்கூடிய, மென்மையான அல்லது அதிர்ச்சிகரமான நிலையில் இருக்கும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் தகவல் அளிப்பவர்களுக்கும் உதவும் என்று குற்றப் புலனாய்வுத் துறை அதிகாரிகள் தெரிவித்தனர்.

அவர்களின் பாதுகாப்பு, கண்ணியம் மற்றும் நீதி கிடைப்பதற்கு உடனடி முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்வது மிக முக்கியமானதாக இருந்தாலும், அவர்கள் புகார் அளிக்க காவல் நிலையத்திற்குச் செல்ல உடல்ரீதியாகவோ அல்லது மனரீதியாகவோ தயாராக இல்லாமல் இருக்கலாம் என்று குற்றப் புலனாய்வுத் துறை தலைவர் சாரு சின்ஹா ​​கூறினார்.

தெலுங்கானா காவல்துறை, இதுபோன்ற வழக்குகளில், காவல் நிலையத்தை மையமாகக் கொண்ட முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு மாதிரியிலிருந்து குடிமக்களை மையமாகக் கொண்ட முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவுக்கு நகர்கிறது, பாதிக்கப்பட்டவர் நிலையத்திற்கு வர வேண்டும் என்று வலியுறுத்துவதற்குப் பதிலாக, புலனாய்வு இயந்திரத்தை பாதிக்கப்பட்டவரிடம் எடுத்துச் செல்கிறதுஎன்று சின்ஹா ​​கூறினார்.

புதிய செயல்முறை என்ன?

புதிய நடைமுறையின்கீழ், குறிப்பிட்ட வகைகளில் சாத்தியமான ஒரு குற்றம் குறித்து காவல்துறைக்கு தொலைபேசி மூலமாகவோ அல்லது வாய்மொழி அறிக்கை மூலமாகவோ தகவல் கிடைக்கும்போது, ​​அவர்கள் உடனடியாக பாதிக்கப்பட்டவர் தேர்ந்தெடுத்த இடத்திற்குச் செல்லலாம். அது பாதிக்கப்பட்டவரின் வீடு, குற்றம் நடந்த இடம், மருத்துவமனை அல்லது பாதிக்கப்பட்டவர் தேர்ந்தெடுக்கும் வேறு ஏதேனும் இடமாக இருக்கலாம். அங்கு பாதிக்கப்பட்டவரிடமிருந்தோ அல்லது சம்பவம் பற்றி அறிந்த யாரிடமிருந்தோ புகாரையோ அல்லது அறிக்கையையோ அவர்கள் பெற்றுக்கொள்ளலாம்.

இவ்வாறு பெறப்பட்ட புகார், அதைப் பெறும் அதிகாரியின் ஒப்புதலுடன் முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்வதற்காக சம்பந்தப்பட்ட காவல் நிலையத்திற்கு அனுப்பப்படும்.

பாதிக்கப்பட்டவர் அல்லது தகவல் அளிப்பவர் காவல் நிலையத்திற்குச் செல்லுமாறு கட்டாயப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அவர்களின் இல்லத்திலோ அல்லது விருப்பமான இடத்திலோ முதல் தகவல் அறிக்கையின் நகல் வழங்கப்படும்.

தேவைப்பட்டால், அதே இடத்தில் பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதாவின் (Bharatiya Nagarik Suraksha Sanhita) பிரிவுகள் 180 மற்றும் 183-ன் கீழ் காவல்துறையினரும் வாக்குமூலங்களைப் பதிவு செய்வார்கள்.

அதேநேரத்தில், குற்றம் நடந்த இடத்தையும், உடல்ரீதியான ஆதாரங்களையும் பாதுகாக்க காவல்துறை நடவடிக்கை எடுக்கும், மேலும் சட்டத்தின்படி விசாரணையைத் தொடரும் என்று சின்ஹா ​​கூறினார். சம்பவ இடத்திலேயே முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்யும் இந்த நடவடிக்கை, தெலங்கானாவில் காவல்துறையை மேலும் அணுகக்கூடியதாகவும், இரக்கமுள்ளதாகவும் குடிமக்களை மையமாகக் கொண்டதாகவும் மாற்றுவதற்கான ஒரு முக்கிய நடவடிக்கையாகும்.

நிலையான வழிகாட்டு நடைமுறையின்கீழ் (Standard operating procedures) நிலையான இயக்க நடைமுறைகள் உருவாக்கப்பட்டு, மாநிலம் முழுவதும் உள்ள அனைத்து நிலைய அதிகாரிகளாலும் பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்டு செயல்படுத்தப்படும் வகையில் அனைத்து அதிகாரிகளுக்கும் அதிகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ளதாக என்று சின்ஹா ​​கூறினார்.

Original Article : Why police in Telangana are now allowing some FIRs to be filed at victims’ homes?.

-Nikhila Henry

Read More →

காந்தியின் எழுத்துக்கள் உலக அரசியலையும் அன்றாட வாழ்க்கையையும் எவ்வாறு தொடர்ந்து மறுவடிவமைக்கின்றன? -திலீப் பி சந்திரன்

மகாத்மா காந்தி பெரும்பாலும் ஒரு செயல் வீரராக இருந்தார். அவர் நுண்புலக் கருத்துக்களிலோ அல்லது தத்துவத்திலோ மூழ்கிய ஒரு சிந்தனையாளர் அல்லாமல், பணிகளில் கவனம் செலுத்துபவராக இருந்தார். இருந்தபோதிலும், ஆன்மிகம் மற்றும் பொது வாழ்க்கை குறித்த அவரது சோதனைகளில் வேரூன்றிய அவரது எழுத்துக்கள், இன்றைய அன்றாட வாழ்விலும் உலக அரசியலிலும் எவ்வாறு ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன?

மகாத்மா காந்தி முதன்மையாக ஒரு எழுத்தாளராகவோ அல்லது தத்துவஞானியாகவோ இல்லாவிட்டாலும், அவரது எழுத்துக்கள் அன்றாட வாழ்க்கையின் தார்மீக மற்றும் அரசியல் சொற்களஞ்சியத்தை வடிவமைப்பதில் நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. எழுத்தாளரைவிட, அவர் தன்னலமற்ற மனிதராக இருந்தார். அவரது செயல்கள் அவரது வார்த்தைகளுக்கு முக்கியத்துவம் பெற்றன. தேசிய இயக்கத்தின் தலைவராக, உலகம் முழுவதும் காலனித்துவ மக்கள் எதிர்கொள்ளும் அரசியல் பிரச்சினைகள் குறித்து அவர் விரிவாக எழுதினார். இருப்பினும், அவரது எழுத்துக்கள் அரசியல் துறையில் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. மாறாக அவை அன்றாட வாழ்க்கை மற்றும் ஒழுக்கத்தின் அனைத்து பகுதிகளையும் அடைந்தன.

காந்தி வன்முறை, உண்மை, காலனித்துவ ஆட்சி, அதிகாரம், தன்னாட்சி மற்றும் அரசியல் போன்ற பிரச்சினைகளில் கவனம் செலுத்தினார். அவர் சுகாதாரம், மதம், ஒழுக்கம் மற்றும் நீதிநெறிகள் குறித்தும் ஆழமாகச் சிந்தித்தார். ஒரு மக்கள் தலைவராக, காந்தியின் எழுத்துக்கள் அரசியல் மற்றும் அன்றாட வாழ்வின் நெறிமுறைகள் மற்றும் ஒழுக்கவியல் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான எல்லைகளை கணிசமாக குறைத்தன. இந்தக் கருத்துக்களின் கலவையை அவரது புகழ்பெற்ற நூல்களான ஹிந்த் ஸ்வராஜ் (1909), சத்திய சோதனை (1929) மற்றும் சுய வெற்றி (1943) போன்ற நூல்களில் காண முடிகிறது.

காந்திய அரசியலில் இந்திய சுயராஜ்யத்தின் (Hind Swaraj) உருவாக்கும் பங்கு

காந்தி தனது முதல் அரசியல் கட்டுரையான இந்திய சுயராஜ்யம் என்பதை, லண்டனிலிருந்து தென்னாப்பிரிக்கா செல்லும் ஒரு கப்பலில், பத்து நாட்களில் (நவம்பர் 13–22, 1909) எழுதினார். அவர் அதை குஜராத்தி மொழியில் எழுதி, பின்னர் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார்.

பிரிட்டிஷ் அதிகாரி William Curzon Wyllie-யைப் படுகொலை செய்த இந்திய சுதந்திரப் போராட்ட வீரரும் புரட்சியாளருமான மதன் லால் திங்ராவின் அரசியல் தற்காப்புக்கு இந்தியப் புரட்சியாளர்கள் அளித்த ஆதரவைக் கண்டு காந்தி அஞ்சினார். 'இந்திய சுயராஜ்யம்' நூலில் உள்ள காந்தியின் அரசியல் கருத்துக்கள், காலனித்துவத்திற்கு எதிராகப் போராடுவதற்கான ஒரு வழிமுறையாக வன்முறையை நம்பிய வெளிநாடுகளில் இருந்த சில இந்திய மாணவர்களின் இந்த நம்பிக்கைக்கு ஒரு உடனடி மற்றும் மறைமுகமான பதிலாகவே அமைந்தன. தேசிய இயக்கத்தின் ஆரம்ப காலகட்டத்தில் அரசியல் அமைதியின்மை காலனி ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்ட மக்களைத் தட்டியெழுப்ப உதவும் என்று அவர் கருதினார். ஆனால், அது பிற்காலத்தில் கடுமையான சிக்கல்களை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்றும் அவர் கவலைப்பட்டார்.

இந்தியாவில் ஆங்கிலேயர்கள் கொடூரமான சக்தியைப் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள் என்று காந்தி உறுதியாக நம்பினாலும், அவர் தனது பின்பற்றுபவர்களை ஆயுதங்களால் அல்லாமல், அன்பினால் போராடுமாறு கூறினார். ஏனெனில், வன்முறை வழிமுறைகள் எதிர்கால தேசத்தை "ஆன்மா இல்லாததாக" மாற்றும் என்று அவர் நம்பினார். அன்பும் கருணையும் பலத்தைவிட மிகவும் சக்திவாய்ந்தவை என்று அவர் கருதினார். நாம் வளங்களைப் பயன்படுத்தும் விதம், இலக்குகளுக்கு ஏற்றதாக இருக்க வேண்டும் என்பதே அவரது நன்கு அறியப்பட்ட கருத்தாகும். விதைகளிலிருந்து மரங்கள் வளர்வதை எடுத்துக்காட்டாக கூறி அவர் இதை விளக்குகிறார். இந்தக் கண்ணோட்டம் அக்கால அரசியல் சூழலிலிருந்து உருவானது.

நவீனத்துவத்தின் மீதான விமர்சனம்

காந்தி, மேற்கத்திய நாடுகளிலும் இந்தியாவிலும் நவீன நாகரிகத்தின் மற்றும் அதன் ஆதரவாளர்களின் மிகவும் சமரசமற்ற விமர்சகர்களில் ஒருவராக இருந்தார். நவீன நாகரிகம் ஆன்மீகத்தைப் புறக்கணித்து, உடல் தேவைகளில் கவனம் செலுத்துவதால் அது வன்முறைக்குக் காரணமாகிறது என்று அவர் கூறுகிறார். ஹிந்த் ஸ்வராஜ் நூலில், அவர் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை கடுமையாக விமர்சித்தார் மற்றும் நாடாளுமன்றம் பயனற்றது என்று வாதிட்டார்.

காந்தி, பொருள் வசதிகளை விட ஆன்மீகத்திற்கு முன்னுரிமை அளிப்பதன் மூலம், மேற்கத்திய நாடுகளின் மேலான நாகரிகம் என்ற கருத்தை சவால் செய்தார். ஒரு நாடு நவீன நாகரிகத்தின் செல்வாக்கிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டால் மட்டுமே உண்மையான சுயராஜ்யத்தை அடையமுடியும் என்று அவர் வாதிட்டார். இல்லையெனில், எதிர்கால தேசம் ஆங்கிலேயர்கள் இல்லாத ஒரு ஆங்கிலேய ஆட்சியாக மாறிவிடும் அபாயம் உள்ளது என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

அகிம்சையை ஊக்குவிப்பதோடு, நவீன வாழ்க்கை முறைகளை விமர்சிப்பதையும் தவிர, காந்தி தனது 'ஹிந்த் ஸ்வராஜ்' நூலில் அகிம்சை வழி எதிர்ப்பு மற்றும் இந்தியக் கல்விக்கான ஒரு புதிய அணுகுமுறை போன்ற யோசனைகளையும் முன்மொழிந்தார். ஒட்டுமொத்தமாக, அன்பு, அகிம்சை, அறவழிப் போராட்டம், வழிமுறைகளுக்கும் இலக்குகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பு, சுதந்திரம் மற்றும் மதம் போன்ற காந்தியின் பிற்காலக் கருத்துக்களுக்கு 'ஹிந்த் ஸ்வராஜ்' அடித்தளமாக அமைந்தது.

சுய வெற்றியில் ஒழுக்க தத்துவம்

‘சுய வெற்றி’ (Conquest of Self) என்ற புத்தகம் காந்தியின் உரைகளையும் எழுத்துக்களையும் தொகுத்து வழங்குகிறது. இது அவருடைய தார்மீகக் கருத்துக்களுக்கு மையமாக விளங்குகிறது. இது பிரம்மச்சரியம், சுயக்கட்டுப்பாடு, நல்ல திருமணம், பாலியல் கல்வி, பெண்களின் உரிமைகள், இளைஞர்கள், ஆரோக்கியம் மற்றும் உணவுமுறை போன்ற தலைப்புகளை உள்ளடக்கியது. நற்பண்புகளையும் சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் கடைப்பிடிப்பதற்கு, கடவுளின் வலிமையான சித்தத்தின் மீது உயிருள்ள நம்பிக்கை கொண்டிருப்பது ஒரு முக்கியத் தேவை என்று காந்தி கூறுகிறார். அந்தச் சித்தத்தை அவர் சத்தியத்திற்கு இணையாகக் கருதுகிறார்.

அவர் பிரம்மச்சரியத்தை எண்ணம், சொல், செயல் அனைத்து நேரங்களிலும் அனைத்து புலன்களையும் கட்டுப்படுத்துவது என்று வரையறுத்தார். எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்துவது தவறுகளைத் தவிர்ப்பதற்கும் உடலை ஆரோக்கியமாக வைத்திருக்கவும் உதவும் என்று அவர் நம்பினார். தவறான ஆசைகளிலிருந்து விடுபடுவதற்கான ஒரு வழியாக அவர் சுயக்கட்டுப்பாட்டைக் கண்டார். அந்த ஆசைகளை அவர் தீங்கு விளைவிப்பவை மற்றும் தேவையற்றவை என்று கருதினார்.

உள்ளுணர்வால் மட்டுமே நிர்வகிக்கப்படும் மிருகத்தனமான உயிரினங்களைப் போல் இல்லாமல், மனிதர்கள் தார்மீக மற்றும் ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கான திறனால் வேறுபடுகிறார்கள். எனவே, உணர்ச்சிகள் இயற்கையானவை அல்லது கட்டுப்படுத்த முடியாதவை அல்ல. காந்தியைப் பொறுத்தவரை, சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் அனைத்து நற்குணங்களின் மையமாகும். உலகளாவிய அன்பில் வேரூன்றிய அகிம்சையை, பிரம்மச்சரிய பயிற்சி செய்யாமல் கடைப்பிடிக்க முடியாது.

சுருக்கமாக, பிரம்மச்சாரியத்தைக் கடைப்பிடிப்பதில் அடித்தளமாகக் கொண்ட உண்மையும் அகிம்சையும் காந்தியின் அரசியல் மற்றும் ஒழுக்கத்தின் நெறிமுறைகளின் மையமாக அமைகின்றன. மதம் மற்றும் அரசியல் இரண்டிலும் இந்த இரட்டை நற்பண்புகளுக்கு ஈடாக எந்தவொரு செயல்களும் அல்லது கருத்துக்களும் காந்தியால் கடுமையாக எதிர்க்கப்பட்டன.

சத்திய சோதனைகளின் கதை

வாழ்க்கையில் போராட்டங்கள் மற்றும் வெற்றிகளை எடுத்துக்காட்டும் வழக்கமான சுயசரிதைகளைப் போல் இல்லாமல், காந்தியின் நினைவுக் குறிப்பு, சத்திய சோதனை, ஒரு ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தின் நாட்குறிப்பைப் போல வாசிக்கப்படுகிறது. போராட்டங்கள், தோல்விகள், பலவீனங்கள் மற்றும் தொடர்ச்சியான சுய-கேள்விகளை விவரிக்கிறது. இது ஒரு அரசியல் சுயசரிதை அல்ல, அகிம்சை மற்றும் உண்மையின் ஆதரவாளர் ஒருவரின் அரசியல் மற்றும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை ஒன்றிணைக்கும் ஒரு உரையாகும். முதன்முதலில் 1925 மற்றும் 1929-க்கு இடையில் அவரது குஜராத்தி இதழான நவஜீவனில் (Navajivan) வாராந்திரமாக வெளியிடப்பட்ட இந்த உரை, அஹிம்சை, சத்தியாக்கிரகம், பிரம்மச்சாரியா போன்ற கருத்துக்கள், உடல்நலம் மற்றும் உணவுமுறை பற்றிய அவரது கருத்துக்கள் உட்பட காந்தியின் நெறிமுறை மற்றும் அரசியல் தத்துவத்தின் வேர்களைக் கண்டறிந்துள்ளது.

காந்தி, தனிப்பட்ட ஒழுக்கமும் ஆன்மிக முயற்சியும் பொது வாழ்வில் அவர் எவ்வாறு நடந்துகொள்கிறார் என்பதைப் பொறுத்தது என்பதைக் காட்டினார். தனது வாழ்க்கை சோதனைகள் ஆன்மீகம் சார்ந்தவை என்றும் பெருமை பேசுவது பற்றியது அல்ல என்றும் அவர் நம்பினார். அரசியலும் ஆன்மிகமும் நெருங்கிய தொடர்புடையவை என்றும் பிரிக்க முடியாதவை என்றும் அவரது சுயசரிதை கூறுகிறது.

பிரார்த்தனை, உணவுமுறை, பாலியல் போன்றவற்றின் மீதான அவரது கருத்துக்களுடன் அரசியலை அவர் பின்னிப்பிணைத்திருப்பது, பொதுமக்கள் மதத்திலிருந்தும் பிரிக்க முடியாதவர்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது. உதாரணமாக, சுயபரிசோதனையின் விளைவு என்ற தலைப்பில் ஒரு அத்தியாயத்தில், கீதையால் ஈர்க்கப்பட்ட சமத்துவம் மற்றும் உடைமையின்மை பற்றிய கருத்துக்கள் எவ்வாறு அவரது தவறான நடத்தைக்கான வழிகாட்டியாக வெளிப்பட்டன என்பதை காந்தி விளக்குகிறார்.

சுயசரிதையில் இடம்பெற்றுள்ள ஆழமான சுயபரிசோதனை, காந்தி கடவுளுக்கு நிகராகக் கருதிய சத்தியத்தை அனைவருக்குமான கொள்கையாக நிலைநிறுத்துகிறது. காந்தியின் அகிம்சை, பிரம்மச்சரியம் மற்றும் பிற கருத்துக்கள் பற்றிய அவரது கதைகள் வாசகருடன் ஒரு நேர்மையான உரையாடலைப் போலவே உணர்த்துகின்றன. தன்னால் சாதிக்க முடிந்ததை ஒரு குழந்தையாலும் சாதிக்க முடியும் என்று வாசகர்கள் நம்ப வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். இந்த உரை, பணிவு மற்றும் சுய ஒழுக்கத்தின் மூலம் உண்மையைத் தேடும் பணிவான வழியைப் போதிக்கிறது. இந்த நூல், தென்னாப்பிரிக்காவிலும் இந்தியாவிலும் அவரது தனித்துவமான அரசியல் முறைகள் குறித்து வளமான விவரங்களையும் வழங்குகிறது.

காந்தியின் அரசியல் மற்றும் நெறிமுறைசார் கருத்துக்களின் தொடர்ச்சியான தாக்கம்

மகாத்மா காந்தி பெரும்பாலும் ஒரு செயல் வீரராக இருந்தார். அவர் நுண்புலக் கருத்துக்களிலோ அல்லது தத்துவத்திலோ மூழ்கிய ஒரு சிந்தனையாளர் அல்லாமல், பணிகளில் கவனம் கவனம் செலுத்துபவராக இருந்தார். இருப்பினும், ஆன்மீகம் மற்றும் பொது வாழ்க்கை தொடர்பான சோதனைகளில் வேரூன்றிய அவரது வார்த்தைகள், உலகம் முழுவதும் உள்ள சமூக-அரசியல் இயக்கங்களில் நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

அவரது எழுத்துக்கள், குடிமை உரிமைகள் முதல் சுற்றுச்சூழல் செயல்பாடு வரையிலான போராட்டங்களையும், மார்ட்டின் லூதர்கிங் ஜூனியர் முதல் நெல்சன் மண்டேலா வரையிலான நபர்களையும் தொடர்ந்து ஊக்குவிக்கும் காலத்தால் அழியாத எதிர்ப்பு இலக்கணத்தை வழங்குகின்றன. ரஷ்யா-உக்ரைன் போர் போன்ற சமகால சர்வதேச மோதல்களிலும் அவரது தார்மீக சொற்களஞ்சியம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. எனவே, அவரது எழுத்துக்களை ஆழமாகப் படிப்பதன் மூலம், அவருடைய அரசியல் மற்றும் நெறிமுறை சார்ந்த கருத்துக்களை தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். அதன் மூலம் அவற்றை நிஜ வாழ்க்கையில் பயன்படுத்த முடியும்.

  Original Article : How Gandhi’s writings continue to reshape global politics and everyday life?.

-Dileep P Chandran

Read More →

2027-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு தொகுதி மறுவரையறை: இந்தியாவில் அதிகாரப்பகிர்வு மாற்றம். -எஸ்.ஒய். குரைஷி

  அரசியல்ரீதியிலான பலன்களை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு, முறையற்ற வகையில் இதைச் செய்தால், இந்த நடவடிக்கையானது மக்களிடையே நம்பிக்கையின்மையை அதிகரிப்பதோடு இந்தியாவின் கூட்டாட்சி தத்துவத்தையும் பாதிக்கும்.

ஒவ்வொரு ஜனநாயக நாட்டிலும், மக்கள்தொகை மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப தேர்தல் தொகுதிகளின் எல்லைகளை அவ்வப்போது மாற்றியமைக்க வேண்டும். இந்தியாவில் இச்செயல்முறை 'தொகுதி மறுவரையறை' (Delimitation) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது ஒரு சாதாரண அரசியலமைப்பு சார்ந்த நடைமுறை போலத் தோன்றினாலும், 2027-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பிற்குப் பிறகு எதிர்பார்க்கப்படும் அடுத்த தொகுதி மறுவரையறை என்பது, சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இந்தியாவின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தில் ஏற்படும் மிக முக்கியமான மாற்றமாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது மக்களவை (Lok Sabha) இடங்கள் எவ்வாறு பகிர்ந்தளிக்கப்படுகின்றன என்பதை மாற்றி அமைப்பதோடு, நீதி, கூட்டாட்சி தத்துவம் மற்றும் பிராந்திய சமநிலை போன்ற கருத்துக்களிலும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்றும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். 

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படி, ஒவ்வொரு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பிற்குப் பிறகும் தொகுதிகளை மறுவரையறை (Delimitation) செய்ய வேண்டும். இருப்பினும், இந்த விதி கடந்த 50 ஆண்டுகளாக நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது. மக்கள்தொகையைக் கட்டுப்படுத்திய மாநிலங்கள் பாதிக்கப்படக்கூடாது என்பதற்காக, 1976-ஆம் ஆண்டிலிருந்து மாநிலங்களுக்கான மக்களவை (Lok Sabha) தொகுதிகளின் எண்ணிக்கை 1971-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையிலேயே இன்னும் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. 2001-ஆம் ஆண்டில் கொண்டுவரப்பட்ட 84-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தம், இந்த தடையை 2026-ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு எடுக்கப்படும் முதல் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு வரை நீட்டித்துள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. 

இந்தக் கட்டுப்பாடுகள் (தொகுதி மறுவரையறைத் தடை) 2027-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்புடன் முடிவுக்கு வரும். தற்போது, நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவம் என்பது இந்தியாவின் தற்போதைய மக்கள்தொகையான 147 கோடி எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் இல்லாமல், 1971-ஆம் ஆண்டு இருந்த 54.8 கோடி மக்கள் தொகையின் அடிப்படையிலேயே இன்னும் நீடிக்கிறது.

தொகுதி மறுவரையறை (Delimitation) என்பது மிகவும் நிதானமாக நடைபெறும் ஒரு செயல்முறை. இதற்கு முன்னால் அமைக்கப்பட்ட நான்கு மறுவரையறை ஆணையங்களும் தங்களது பணிகளை முடிக்க 3 முதல் 5.5 ஆண்டுகள் வரை எடுத்துக்கொண்டன. கடைசியாக அமைக்கப்பட்ட ஆணையம் (2002-08), மாநிலங்களுக்குள் உள்ள தொகுதிகளின் எல்லைகளை மட்டுமே மாற்றியமைத்தது; ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் ஒதுக்கப்பட்ட மொத்த இடங்களின் எண்ணிக்கையில் எந்த மாற்றமும் செய்யவில்லை. 1976-ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு முதன்முறையாக, மாநிலங்களுக்கிடையேயான தொகுதி எண்ணிக்கையை மாற்றியமைத்தல், அனைத்துத் தொகுதிகளையும் மறுசீரமைப்பு செய்தல், மகளிருக்கான 33 சதவீத இடஒதுக்கீட்டின்கீழ் அவர்களுக்கான தனித் தொகுதிகளை உருவாக்குதல் போன்ற மாற்றங்களைச் அடுத்து வரும் ஆணையம் செய்யக்கூடும் என்றும் எதிர்பார்க்கபடுகிறது.  ஒருவேளை 2027-ஆம் ஆண்டிற்கான மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு விவரங்கள் 2028-ஆம் ஆண்டில் வெளியானால்கூட, தொகுதி மறுவரையறைப் பணிகளை 2031-32-ஆம் ஆண்டுக்குள் முடிப்பது கடினம். இதன் விளைவாக, எதிர்பாராத மாற்றங்கள் ஏதும் நிகழாத வரை, மகளிர் இடஒதுக்கீடு என்பது 2034-ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலுக்கு முன்னதாக அமலுக்கு வர வாய்ப்பில்லை என்று தோன்றுகிறது.

எண்களைக் கையாளுவதில் உள்ள குழப்பங்கள்

1970-ஆம் ஆண்டு காலக்கட்டதில், அனைத்து மாநிலங்களிலும் பிறப்பு விகிதம் (fertility rates) ஒரே மாதிரியாகவே இருந்தது. ஆனால், இன்று அவை பெருமளவு வேறுபடுகின்றன. கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் பெண்களுக்கு அதிகாரம் அளித்தல் ஆகியவற்றில் முதலீடு செய்ததன் மூலம் தெற்கு மற்றும் மேற்கு மாநிலங்கள் தங்களது பிறப்பு விகிதத்தை மாற்று நிலைக்கும் (replacement levels) கீழ் குறைத்துள்ளன. இதற்கு நேர்மாறாக, உத்தரப் பிரதேசம் மற்றும் பீகார் போன்ற வட மாநிலங்களில் மக்கள்தொகை வளர்ச்சி அதிகமாகவே உள்ளது. நாடாளுமன்ற தொகுதிகள் என்பவை (அரசியல் பிரதிநிதித்துவம்) மக்கள்தொகையை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைந்தால், மக்கள்தொகையைக் கட்டுப்படுத்திய மாநிலங்கள் தங்கள் செல்வாக்கை இழக்கும்; அதே சமயம் மக்கள்தொகையைக் கட்டுப்படுத்தாத மாநிலங்கள் அதிக செல்வாக்கைப் பெறும் என்றும் எச்சரிக்கின்றனர். 

இந்த எண்ணிக்கைகள் உண்மையை மிகத்தெளிவாக உணர்த்துகின்றன. தொகுதிகள் மறுவரையறை செய்யப்பட்டால் (Delimitation projections), மக்களவை இடங்களின் எண்ணிக்கை 888-ஆக அதிகரிக்கக்கூடும். மக்கள் தொகையின் அடிப்படையில் மட்டுமே இடங்கள் ஒதுக்கப்பட்டால், உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தின் மக்களவை தொகுதிகளின் எண்ணிக்கை 80-லிருந்து 151-ஆகவும், பீகார் மாநிலத்தின் மக்களவை தொகுதிகளின் எண்ணிக்கை 40-லிருந்து 82-ஆகவும் உயரும் என்றும் கூறப்படுகிறது. இந்த இரு மாநிலங்கள் மட்டுமே மக்களவையின் மொத்த இடங்களில் 26 சதவீதத்திற்கும் மேலான பங்கைக் கொண்டிருக்கும் என்கின்றனர். அதேசமயம், தமிழ்நாட்டில் தொகுதிகளின் எண்ணிக்கையானது 39-லிருந்து 53-ஆகவும், கேரளாவில் 20-லிருந்து 23-ஆகவும் மட்டுமே உயரும் என்பதையும் சுட்டிக் காட்டுகின்றனர். இம்மாநிலங்களின் இடங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தாலும், மக்களவையின் மொத்த இடங்களில் இந்த மாநிலங்களின் பங்கு குறையும் என்கின்றனர். அதாவது, தமிழ்நாட்டின் பங்கு 7.2 சதவீதத்திலிருந்து 6.0 சதவீதமாகவும், கேரளாவின் பங்கு 3.7 சதவீதத்திலிருந்து 2.6 சதவீதமாகவும் குறையும் என்றும் இதற்குக் காரணம், வட மாநிலங்கள் மிக அதிக எண்ணிக்கையிலான தொகுதிகளைப் பெறுவது என்றும் கூறப்படுகிறது.  இது, மக்கள் தொகைக் கட்டுப்பாட்டுக் கொள்கைகளை முறையாகப் பின்பற்றிய மாநிலங்கள் ஏன் வரையறுக்கப்பட வேண்டும்? என்ற ஒரு தார்மீகக் கேள்வியை எழுப்புகிறது. பல ஆண்டு காலமாக இந்தியா மக்கள் தொகைக் கட்டுப்பாட்டை ஊக்குவித்தது. ஆனால், இப்போது அதில் வெற்றி பெற்ற மாநிலங்கள் தங்கள் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை இழக்கும் அபாயத்தில் உள்ளன. 1976 மற்றும் 2001-ஆம் ஆண்டுகளில் தொகுதி மறுவரையறையை நிறுத்தி வைத்ததற்கான காரணங்கள் இப்போதைய சூழலுக்கும் பொருந்தும் என்று வாதிடுகின்றனர். 

2025-ஆம் ஆண்டில், தென்னிந்திய மாநிலங்கள் தங்கள் தொகுதிகளை இழக்க நேரிடாது என்று ஒன்றிய உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா தெரிவித்தார். இருப்பினும், வடஇந்திய மாநிலங்களுக்கு அதிக எண்ணிக்கையிலான புதிய தொகுதிகள் கிடைத்தால், இந்தப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு கிடைக்காது என்றும் தொகுதி மறுவரையறையைத் தள்ளி வைத்தால் மட்டுமே இதைத் தவிர்க்க முடியும் என்றும் தெரிவிக்கின்றனர். ஆனால், அவ்வாறு நிறுத்தி வைக்கும்பட்சத்தில் அது சட்டரீதியான சிக்கல்களுக்கு வழிவகுக்கும் என்றும் எச்சரிக்கின்றனர். 

இந்த எண்கள் ஆழமான ஒரு பிரச்சினையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. மக்களவையின் மொத்த இடங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கப்படும்போது, தென்னிந்திய மாநிலங்களின் தற்போதைய இடங்கள் குறையாமல் அப்படியே இருந்தாலும்கூட, அவற்றின் செல்வாக்கு குறையவே செய்யும் என்கின்றனர். நாடாளுமன்றம் என்பது 'சதவீத' அடிப்படையில் அல்லாமல், 'மொத்த உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையின்' அடிப்படையிலேயே செயல்படுகிறது. உத்தரப்பிரதேசம் மற்றும் பீகார் ஆகிய இரண்டு மாநிலங்கள் மட்டுமே சேர்ந்து ஒட்டுமொத்த மக்களவை தொகுதிகளில் கால் பங்கிற்கும் மேல் (25% மேல்) பெற்றுவிட்டால், மற்ற மாநிலங்களின் அரசியல் அதிகாரம் தானாகவே பலவீனமடையும் அபாயம் ஏற்படும் என்று எச்சரிக்கின்றனர். 'இடங்கள் குறைக்கப்படாது' என்ற வாக்குறுதி தொழில்நுட்பரீதியாகக் காப்பாற்றப்பட்டாலும், மற்ற மாநிலங்களின் செல்வாக்கானது நாடாளுமன்றத்தில் வலுவிழக்கும் சூழல் ஏற்படும் என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். 

ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டிய விஷயங்கள்

விவாதிக்க வேண்டிய ஆறு முக்கிய விஷயங்கள் உள்ளன.

முதலாவதாக, தற்போதுள்ள தொகுதிகளின் எண்ணிக்கையை 2026-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகும் மாற்றாமல் அப்படியே தொடர வேண்டும். மேலும், மாநிலங்களுக்கு இடையே பிறப்பு விகிதம் (Fertility rates) சமமாகும் வரை தொகுதிகளை மறுசீரமைப்பு செய்வதைத் தள்ளிப்போட வேண்டும். இது தற்போதைய நிலையைத் தக்கவைக்கும் என்றாலும், மக்கள்தொகை வேகமாக அதிகரிக்கும் மாநிலங்களுக்கு உரிய பிரதிநிதித்துவத்தை மறுப்பதாக அமையும் என்றும் கூறுகின்றனர். மேலும், பல ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய தரவுகளின் அடிப்படையில் சமமற்ற அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் வழங்குவது 'சமமான வாக்குரிமை' என்ற கொள்கையை பலவீனப்படுத்துவதால், இது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 14-வது பிரிவின்கீழ் சட்ட சிக்கல்களை எதிர்கொள்ளக்கூடும் என்கின்றனர். 

இரண்டாவதாக, மக்களவை தொகுதிகளின் எண்ணிக்கையை 543-லிருந்து சுமார் 750 அல்லது 888 இடங்களாக உயர்த்த வேண்டும். இதன் மூலம் எந்த மாநிலமும் தனது தொகுதிகளை இழக்காது என்றும் சில மாநிலங்களுக்கு கூடுதல் இடங்கள் கிடைக்கும் என்றும் தெரிவிக்கின்றனர். இருப்பினும், தொகுதிகள் மக்கள் தொகையின் அடிப்படையிலேயே ஒதுக்கப்படும் என்பதால், மக்கள்தொகை அதிகம் உள்ள மாநிலங்களே தொடர்ந்து ஆதிக்கம் செலுத்தும் என்றும் இதனால் தென்னிந்திய மாநிலங்களின் சிக்கல்களுக்கு தீர்வு கிடைக்காது என்றும் கூறுகின்றனர். 

மூன்றாவதாக, தொகுதிகளை ஒதுக்கீடு செய்வதற்கு ஒரு முக்கியத்துவ அடிப்படையிலான சூத்திரத்தை (weighted formula) அறிமுகப்படுத்த வேண்டும். உதாரணமாக: 80% இடங்களை மக்கள் தொகையின் அடிப்படையிலும், 20% இடங்களை கல்வி அறிவு, சுகாதாரம் அல்லது நீண்டகால பிறப்பு விகித கட்டுப்பாடு போன்ற வளர்ச்சி குறிகாட்டிகளின் (development indicators) அடிப்படையிலும் ஒதுக்கலாம் என்றும் வலியுறுத்துகின்றனர். இது நிதி ஆணையம் (Finance Commission) மாநிலங்களுக்கு வரி வருவாயைப் பகிர்ந்து அளிக்கும் முறையைப் போன்றதாகும். இம்முறை வெறும் மக்கள்தொகையை மட்டும் கணக்கில் கொள்ளாமல், சிறந்த நிர்வாகத்திற்கும் வெகுமதி அளிப்பதாக அமையும் என்று கூறுகின்றனர். தேவைப்பட்டால், இந்த விகிதத்தை 70:30 என்ற விகித அளவிற்கும் மாற்றியமைக்கலாம் என்றும் தெரிவிக்கின்றனர். 

நான்காவதாக, மாநிலங்களவையை ஒரு உண்மையான கூட்டாட்சி அவையாக வலுப்படுத்த வேண்டும். முன்னதாக, ஒரு உறுப்பினர் எந்த மாநிலத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறாரோ, அதே மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவராக இருக்க வேண்டும் என்ற விதி இருந்தது. இது அந்த மாநிலத்திற்கும் உறுப்பினருக்கும் இடையிலான பிணைப்பை உறுதி செய்தது. ஆனால், இந்த விதி நீக்கப்பட்டதால், அந்தப் பிணைப்பு தற்போது பலவீனமடைந்துள்ளது; எனவே, இந்த விதியை மீண்டும் கொண்டு வர வேண்டும். தற்போது, மாநிலங்களவை இடங்கள் பெரும்பாலும் மக்கள் தொகையின் அடிப்படையிலேயே ஒதுக்கப்படுகின்றன. இது கூட்டாட்சி முறையில் அந்த அவையின் பங்கைக் கட்டுப்படுத்துகிறது. இதற்கு மாற்றாக, அமெரிக்காவில் இருப்பதுபோல அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் சமமான பிரதிநிதித்துவம் வழங்கலாம். இந்தியா போன்ற ஒரு ஜனநாயக நாட்டிற்கு மூன்று நிலைகளைக் கொண்ட ஒரு முறையைப் பின்பற்றலாம், அவை, பெரிய மாநிலங்களுக்கு தலா 15 இடங்கள், நடுத்தர மாநிலங்களுக்கு தலா 10 இடங்கள், சிறிய மாநிலங்களுக்கு தலா 5 இடங்கள் என்று வரையறுக்க வேண்டும் என்கின்றனர். இந்த முறையின் மூலம், ஒவ்வொரு நிலைக்குள்ளும் இருக்கும் மாநிலங்கள் மக்கள் தொகையைப் பொருட்படுத்தாமல் சமமான பிரதிநிதித்துவத்தைப் பெற வாய்ப்புள்ளதாக நம்பிக்கை தெரிவிக்கின்றனர். இது போன்ற நடவடிக்கைகள் மட்டுமே இந்தியக் கூட்டாட்சி அமைப்பின் சமநிலையை வலுப்படுத்தும் என்கின்றனர். 

ஐந்தாவதாக, உத்தரப்பிரதேச மாநிலத்தின் அதீத செல்வாக்கைக் குறைக்க, அதனை மூன்று அல்லது நான்கு மாநிலங்களாகப் பிரிக்க வேண்டும். ஏற்கனவே 2000-ஆம் ஆண்டில் உத்தரப் பிரதேசத்திலிருந்து 'உத்தரகண்ட்' மாநிலம் பிரிக்கப்பட்டது. மேலும், பந்தேல்கண்ட் (Bundelkhand) மற்றும் பூர்வாஞ்சல் (Purvanchal) ஆகிய தனி மாநிலக் கோரிக்கைகள் பல ஆண்டு காலமாக இருந்து வருகின்றன. அம்மாநிலத்திற்கு வழங்கப்படவுள்ள 151 தொகுதிகளை நான்கு மாநிலங்களாகப் பிரித்தால் (ஒவ்வொன்றிற்கும் சுமார் 38 தொகுதிகள்), எந்தவொரு தனி மாநிலமும் ஆதிக்கம் செலுத்த முடியாது. இது நிர்வாகத்தை மேம்படுத்துவது மட்டுமல்லாமல், கூட்டாட்சி தத்துவத்தையும் வலுப்படுத்தும் என்று சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். 

ஆறாவதாக, தொகுதி மறுசீரமைப்பு நடவடிக்கையை இரண்டு தேர்தல் சுழற்சிகளாகப் பிரித்து, படிப்படியாக அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்கின்றனர்.  அதாவது, மாற்றியமைக்கப்பட்ட தொகுதிகளில் பாதியை 2034-ஆம் ஆண்டிலும், மீதமுள்ளவற்றை 2039-ஆம் ஆண்டிலும் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். இது மாநிலங்களுக்கும் அரசியல் கட்சிகளுக்கும் மாற்றத்திற்குத் தயாராகத் தேவையான கால அவகாசத்தை வழங்கும். அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் அதே வேளையில், அரசியல்ரீதியான பாதிப்புகளைக் குறைக்க வழிவகுக்கும் என்கின்றனர். 

கவனமாகக் கையாள வேண்டியதன் அவசியம் 

தொகுதி மறுவரையறையானது கூட்டணிக் கட்சிகளின் அரசியலில் மிகப்பெரிய அளவில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்கின்றனர். வெறும் இரண்டு மாநிலங்கள் மட்டும் மக்களவையின் நான்கில் ஒரு பங்கு (1/4) தொகுதிகளைக் கொண்டிருந்தால், அரசாங்கம் அமையும் முறையே முழுவதுமாக மாறிவிடும். நாடாளுமன்றத்தில் அதிகாரச் சமநிலையைப் பேணுவதில் முக்கியப் பங்காற்றிய மாநிலக் கட்சிகள், அதிக இடங்களில் வெற்றி பெற்றாலும் தங்களுடைய செல்வாக்கை இழக்க நேரிடும் என்கின்றனர். தற்போது, அரசியல் நிலைத்தன்மையைப் பாதுகாப்பதா அல்லது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் நீதியை உறுதிப்படுத்துவதா என்கிறற கடினமான சூழல் உருவாகியுள்ளதாகத் தெரிவிக்கின்றனர்.

திட்டமிடல்களைப் போலவே அந்தச் செயல்பாடும் மிக முக்கியமானது. தொகுதி மறுவரையறை ஆணையத்தில் (Delimitation Commission), மக்கள்தொகை ஆய்வாளர்கள், அரசியலமைப்புச் சட்ட நிபுணர்கள் மற்றும் கூட்டாட்சி தத்துவ அறிஞர்களுடன் மாநிலங்களின் முறையான பிரதிநிதித்துவமும் இடம்பெற வேண்டும். வெளிப்படைத்தன்மை, பொதுமக்களுடனான பரந்த அளவிலான ஆலோசனைகள் மற்றும் வலுவான கண்காணிப்பு ஆகியவை மிகவும் அவசியமானவை.

அடுத்த தொகுதி மறுவரையறையானது, மாநிலங்களுக்குள் உள்ள தொகுதிகளின் எல்லைகளையும் மாற்றியமைக்கும். இது புவியியல் அமைப்பு, நிர்வாக வசதி மற்றும் SC/ST பிரதிநிதித்துவத்தின் அடிப்படையில் அமையும். பட்டியல் சாதியினர் (Scheduled Castes (SC)) மற்றும் பட்டியல் பழங்குடியினர் (Scheduled Tribes (ST)) பிரிவினருக்கான ஒதுக்கீட்டு இடங்களின் எண்ணிக்கை மக்கள்தொகையின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்பட்டாலும், எந்த குறிப்பிட்ட தொகுதியை தனித் தொகுதியாக அறிவிக்க வேண்டும் என்பதைத் தேர்ந்தெடுப்பது தேர்தல் ஆணையத்தின் முடிவைப் பொறுத்தது என்றும் இது தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட வாய்ப்புள்ளது. எனவே,  பட்டியல் பழங்குடியினர் (ST) தொகுதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கப் பயன்படுத்தப்படும் அதே தெளிவான முறையை, பட்டியல் சாதியினர் (SC) தொகுதிகளுக்கும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

தொகுதி மறுவரையறை என்பது ஒரு முக்கியமான தேசியப்பணியாகும். இது அரசியல் அதிகாரத்தை மறுபங்கீடு செய்வதுடன், பல ஆண்டுகால கூட்டணி அரசியலிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். இதனை கவனமாகச் செயல்படுத்தினால், அது தேசிய ஒற்றுமையை வலுப்படுத்தி அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை மேம்படுத்தும். ஆனால், இது தவறான முறையில் செயல்படுத்தப்பட்டால், மாநிலங்களுக்கிடையேயான நம்பிக்கையின்மையையும், கூட்டாட்சித் தத்துவத்தையும் பலவீனப்படுத்தும் என்றும் எச்சரிக்கின்றனர். 

மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு பணியானது இந்தியாவின் மக்கள்தொகையை அளவிட மேற்கொள்ளப்படுகிறது. ஆனால், தொகுதி மறுவரையறை (Delimitation) என்பது இந்தியாவின் ஜனநாயகத்தை அளவிடும் காரணியாகக் கருதப்படுகிறது. மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு தரவுகள் வெளியான பிறகு, மாநிலங்களின் நிலைப்பாடுகள் பிடிவாதமாக மாறும் மற்றும் ஒருமித்த கருத்துக்கள் சிதைவதற்கான வாய்ப்புகளும் உள்ளன. எனவே, பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்கு இதுவே சரியான தருணமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. 

தமிழ்நாட்டின் தொகுதி மறுவரையறை முறை நடைமுறைக்கு சாத்தியமானதா?

இந்த நடவடிக்கை வெளிப்படைத்தன்மை, புரிதல் மற்றும் பொதுவான நீதி உணர்வுடன் மேற்கொள்ளப்பட்டால், அது கூட்டாட்சி மற்றும் ஜனநாயகத்தின் மீதான நம்பிக்கையை வலுப்படுத்தும் என்கின்றனர். ஆனால், இது வெறும் அரசியல்ரீதியான பலன்களுக்காக மட்டுமே வழிநடத்தப்பட்டால், அது இந்தியக் குடியரசின் தார்மீக அடித்தளத்தையே மாற்றிவிடக்கூடும் என்று எச்சரிக்கப்படுகிறது. 

எஸ். ஒய். குரைஷி, இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்தின் முன்னாள் தலைமை ஆணையர் ஆவார். An Undocumented Wonder: The Making of the Great Indian Election என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியராவார்.

Original Article : Delimitation after 2027, redrawing power in India -S.Y. Quraishi

Read More →

கண்ணியமான வாழ்க்கைக்கான உரிமை: ASHA மற்றும் அங்கன்வாடி பணியாளர்களின் போராட்டங்கள் குறித்து…

  அங்கீகரிக்கப்பட்ட சமூக சுகாதார செயற்பாட்டாளர்களுக்கு (Accredited Social Health Activist (ASHA)) சமமான ஊதியத்தை அரசாங்கங்கள் உறுதி செய்ய வேண்டும்.

மேற்கு வங்கத்தில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட சமூக சுகாதார செயற்பாட்டாளர்கள் (ASHA) மற்றும் அங்கன்வாடி ஊழியர்கள் மாதம் ₹15,000 ஊதியம் வழங்கக் கோரி நடத்தி வரும் போராட்டங்கள், ஒன்றிய மற்றும் மாநில நலத்திட்டங்களுக்கு மிக முக்கியமான பணியாளர்களுக்கு நீண்டகாலமாக 'நிரந்தரப் பணியாளர்' தகுதி மறுக்கப்படுவதை வெளிப்படையாகக் காட்டுகின்றன. இந்திரா காந்தி அரசின் காலத்தில் இருந்து, ஒருங்கிணைந்த குழந்தைகள் மேம்பாட்டுத் திட்டத்தின்கீழ் (Integrated Child Development Scheme (ICDS)) அங்கன்வாடி ஊழியர்கள் முறையான தொழிலாளர்களாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை என்றும் இது தொழிலாளர் சட்டங்களை அரசு தவிர்ப்பதற்கான ஒரு முன்மாதிரியை உருவாக்கியதாகவும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. அவர்களது பணிச்சுமை அதிகரித்ததால், 1989-ஆம் ஆண்டில் தேசிய அளவிலான  சங்கம் உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால், பொருளாதார தாராளமயமாக்கல் காலத்திலும்கூட, அரசு நிரந்தர வேலைகளை உருவாக்காமல் நலத்திட்டங்களை மட்டுமே விரிவுபடுத்தியது; மாறாக அவர்களை "திட்ட பணியாளர்கள்" (Scheme workers) என்று வகைப்படுத்தி உள்ளது.  கர்நாடக அரசு vs அமீர்பி (1996) (State of Karnataka vs Ameerbi (1996)) இடையிலான வழக்கில் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பாயம் வழங்கிய தீர்ப்பு, அங்கன்வாடி பணியாளர்களை அரசு ஊழியர் தகுதியிலிருந்து விலக்கி வைப்பதாகத் தீர்ப்பளித்தது. இருப்பினும், 2004-ஆம் ஆண்டில் 'உணவுக்கான உரிமை' சட்டம் வலுப்பெற்றபோது இந்தப் பணியாளர்களின் தேவை அதிகரித்தது. 2000-ஆம் ஆண்டுகளின் நடுப்பகுதியில் தொடங்கப்பட்ட அங்கீகரிக்கப்பட்ட சமூக சுகாதார செயற்பாட்டாளர் (ASHA) திட்டமும் இதே முறையைப் பின்பற்றியது; இதில் பணியாற்றுபவர்கள் 'பணியாளர்கள்' என்று அழைக்கப்படாமல் 'சமூக ஆர்வலர்கள்' அல்லது ‘செயற்பாட்டாளர்கள்’  என்றே அழைக்கப்பட்டனர். 2010-ஆம் ஆண்டு காலக்கட்டத்தில் நடந்த 45-வது தொழிலாளர் மாநாட்டில், அரசு, வேலை வழங்குபவர்கள் மற்றும் தொழிற்சங்கங்கள் இணைந்து, பணிகளை நிரந்தரமாக்கவும், குறைந்தபட்ச ஊதியம், ஓய்வூதியம் மற்றும் பணிக்கொடை (Gratuity) வழங்கவும் பரிந்துரை செய்தன. இருப்பினும், அடுத்தடுத்து வந்த ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி (UPA) மற்றும் தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி (NDA) அரசாங்கங்கள் இதைச் செயல்படுத்தத் தவறின. 2015-ஆம் ஆண்டில் தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி அரசாங்கம் ஒருங்கிணைந்த குழந்தைகள் மேம்பாட்டுத் திட்டத்திற்கான ((Integrated Child Development Scheme (ICDS)) நிதியைக் குறைத்தது, அதன்பிறகு இந்தத் தொழிலாளர்கள் தங்கள் அன்றாட வாழ்வாதாரத்திற்காக மீண்டும் மீண்டும் போராட வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

ஒன்றிய அரசானது 2018-ஆம் ஆண்டிலேயே இந்தத் தொழிலாளர்களின் ஊதியத்திற்கான தனது பங்களிப்பை நிறுத்திவிட்டது. இதனால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட சமூக சுகாதார செயற்பாட்டாளர்கள் (ASHA) மற்றும் அங்கன்வாடி ஊழியர்கள் கடுமையான நிதி நெருக்கடியைச் சந்திக்க நேரிட்டது. அதுமட்டுமின்றி, புதிய தொழிலாளர் சட்டங்களில் முறைசாரா பணியாளர்களுக்கு (gig workers) சிறந்த பணிச்சூழலுக்கான எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. இவை அனைத்தும், அரசு தனது பொறுப்பிலிருந்து விலகிக் கொண்டு, மிகவும் நலிவடைந்த நிலையில் உள்ள தொழிலாளர்களைக் கைவிடுவதையும், அதற்குப் பதிலாக வணிக நலன்களுக்கும் நிதி மேலாண்மைக்கும் மட்டுமே முன்னுரிமை அளிப்பதையும் இந்த நடவடிக்கைகள் காட்டுகிறன. பணியாளர்களைத் தேர்வு செய்தல் மற்றும் பணி தொடர்பான சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதில் மாநிலங்களுக்கு அதிக அதிகாரம் உள்ளது. தொழிற்சங்கங்கள் இந்த அதிகாரத்தையும், தேர்தல்கால அழுத்தங்களையும் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன. இருப்பினும், ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் இடையே இதில் பெரும் வேறுபாடுகள் உள்ளன. ஒன்றிய அரசின் நிதி ஒதுக்கீடு குறைக்கப்படும்பட்சத்தில், மாநிலங்கள் தங்கள் சொந்த வரவு-செலவுத் திட்டத்திலிருந்தே ஊதியத்தை உயர்த்தவேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. எதிர்பார்த்தபடியே, வசதி படைத்த மாநிலங்களும், பலமான தொழிற்சங்க அழுத்தம் கொண்ட மாநிலங்களும் கூடுதல் சலுகைகளை வழங்கின. ஆனால், நிதிநிலை வசதிகளில் நலிந்த மாநிலங்களால் அவ்வாறு செய்ய முடியவில்லை. இருந்தபோதிலும், இந்தத் தொழிலாளர்களுக்குச் சேர வேண்டிய உரிமைகளைத் தொடர்ந்து மறுப்பது என்பது தெரிந்தே செய்யப்படும் சுரண்டலாகவே பாரக்கப்படுகிறது.  சமூகப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின்கீழ் (Code on Social Security), இந்த "தன்னார்வலர்களை" (volunteers) சட்டப்பூர்வமான ஊழியர்களாக ஒன்றிய அரசு வகைப்படுத்த வேண்டும். இதன் மூலம் அவர்களுக்குக் குறைந்தபட்ச ஊதியம் மற்றும் ஓய்வூதியப் பலன்கள் கிடைப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்துகின்றனர். அனைத்துப் மாநிலங்களிலும் சமமான ஊதியத்தை உறுதிசெய்ய, ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசுகள் நிதிப் பற்றாக்குறையைச் சரிசெய்ய வேண்டும். இத்தகைய சட்டப்பூர்வப் பாதுகாப்புகளை முறைப்படுத்துவதன் மூலம் மட்டுமே, இந்த அத்தியாவசியப் பணியாளர்களுக்கு அவர்கள் தகுதியான கண்ணியத்தை இந்தியா அரசாங்கம் வழங்கமுடியும் என்பதையும் தெளிவுபடுத்துகின்றனர்.

Original Article : Right to dignity: On ASHA and anganwadi workers’ protests

Read More →

‘நீர் நொடிப்புநிலை’ அறிக்கை -குஷ்பூ குமாரி

நமது பூமி உலகளாவிய ‘நீர் நொடிப்புநிலை’ எனும் பற்றாக்குறை காலகட்டத்தில் நுழைந்துவிட்டதாக ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் அறிக்கை கூறுகிறது. இந்த அறிக்கை நீர் மேலாண்மைக்கு ஏன் முக்கியமானது. மேலும், அதன் முக்கிய அம்சங்கள் என்னென்ன?

தற்போதைய செய்தி

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் நீர், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் சுகாதார பல்கலைக்கழக நிறுவனம் (United Nations University Institute for Water, Environment and Health (UNU-INWEH)), "நீர் நொடிப்புநிலை : நெருக்கடிக்குப் பிறகு, நம்மிடம் ஏற்கனவே உள்ள நீரைக் கொண்டு நாம் எப்படி வாழலாம்” என்ற தலைப்பில் ஒரு புதிய அறிக்கையை வெளியிட்டுள்ளது.

அமைதி, பாதுகாப்பு, சமத்துவம், வளர்ச்சி மற்றும் நிலைத்தன்மை போன்ற முக்கியப் பிரச்சினைகளில் மக்களை ஒன்றிணைத்து, கூட்டாகச் செயல்படுவதற்கு நீரை ஒரு பாலமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று இந்தக் அறிக்கை கொள்கை வகுப்பாளர்களை வலியுறுத்துகிறது.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. மனித உயிர்வாழ்விற்கும் வளர்ச்சிக்கும் நீர் மிகவும் அடிப்படையானது. வாழ்க்கை மற்றும் ஆரோக்கியத்தை மட்டுமல்ல, வேளாண்மை, தொழில் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளையும் நிலைநிறுத்துகிறது. இருப்பினும், நீர் அத்தியாவசியமானதாக இருந்தாலும், நீர் பற்றாக்குறை அதிகரித்து வருகிறது. நீர்ப் பற்றாக்குறையின் விளைவுகள் பொருளாதாரம் மற்றும் சமூகங்கள் முழுவதும் பரவுகின்றன: பயிர்கள் அழிகின்றன, மின் விநியோக அமைப்புகள் செயலிழக்கின்றன, நோய்கள் பரவுகின்றன, நகரங்கள் வாழத் தகுதியற்றதாகின்றன, உழவர்கள் வேலை இழக்கின்றனர், சமூகங்கள் இடம்பெயர வேண்டிய கட்டாயத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. மோதல்கள் எழுகின்றன, அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பு பாதிக்கப்படுகின்றன.

2. நிலையான வளர்ச்சி இலக்கு-6 (Sustainable Development Goal (SDG)), 2030-ஆம் ஆண்டுக்குள் "அனைவருக்கும் தண்ணீர் மற்றும் சுகாதாரம் கிடைப்பதையும் நிலையான மேலாண்மையையும் உறுதி செய்ய" உலகிற்கு உறுதியளிக்கிறது. இருப்பினும், இந்த இலக்கை அடைவதிலிருந்து உலகம் இன்னும் வெகு தொலைவில் உள்ளது. 2.2 பில்லியன் மக்களுக்கு பாதுகாப்பான குடிநீர் கிடைப்பதில்லை, 3.5 பில்லியன் மக்களுக்கு முறையான சுகாதார வசதிகள் இல்லை. மேலும், 4 பில்லியன் மக்கள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் குறைந்தது ஒரு மாதமாவது கடுமையான நீர் பற்றாக்குறையை எதிர்கொள்கின்றனர் என்று  அறிக்கை கூறுகிறது.

3. நீர் தேவைக்கும் கிடைக்கக்கூடிய வளங்களுக்கும் இடையிலான கட்டமைப்பு ஏற்றத்தாழ்வு காரணமாக உலகம் "உலகளாவிய நீர் நொடிப்புநிலை " (global water bankruptcy) காலகட்டத்தில் நுழைந்துள்ளதாக நீர் நொடிப்புநிலை அறிக்கை அறிவித்துள்ளது. சேதம் சரிசெய்ய முடியாத நிலையை அடைவதற்கு முன்பு, நீர் வளங்களைப் பாதுகாக்க விரைவான மற்றும் பயனுள்ள நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று அந்த அறிக்கை வலியுறுத்துகிறது.

4. அறிக்கையின்படி, உலக மக்கள்தொகையில் ஏறக்குறைய 75% பேர் நீர் பாதுகாப்பற்ற அல்லது மிகவும் நீர் பாதுகாப்பற்ற நாடுகளில் வாழ்கின்றனர்.

உலகின் முக்கிய நிலத்தடி நீர்நிலைகளில் 70 சதவீதம் நீண்டகாலமாகச் சரிவைச் சந்தித்து வருகின்றன.

300 கோடி மக்களும், உலக உணவு உற்பத்தியில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவையும், நீர் விநியோகம் குறைந்து வரும் அல்லது நிலையற்ற நிலையில் உள்ள பகுதிகளில் அமைந்துள்ளன.

பாசன வசதி பெற்ற 170 மில்லியன் ஹெக்டேருக்கும் அதிகமான  வேளாண் நிலங்கள்  அதிகமாக நீர் பற்றாக்குறையை எதிர்கொள்கின்றன.

5. அறிக்கையின்படி, காலநிலை மாற்றம் நெருக்கடியை அதிகப்படுத்தியுள்ளது. அதிகரித்து வரும் வெப்பநிலை மழைப்பொழிவில் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. மேலும், நீர் சுழற்சி மற்றும் உருகும் பனிப்பாறைகள் நதி ஓட்டங்களை ஒழுங்கற்றதாக ஆக்குகின்றன. வெள்ளம் மற்றும் மிகவும் வறண்ட வானிலைக்கு இடையில் "திடீர் மாற்றங்களை" (whiplashes) ஏற்படுத்துகின்றன.

6. வறட்சி, நீர் பற்றாக்குறை மற்றும் மாசுபாடு போன்ற ஒரு காலத்தில் தற்காலிகமானவையாகக் கருதப்பட்ட பிரச்சனைகள், இப்போது பல இடங்களில் அடிக்கடி ஏற்பட்டு வருகின்றன. இந்தத் தொடர்ச்சியான நெருக்கடி 'நீர் நீர் நொடிப்புநிலை ' என்று அழைக்கப்படுகிறது. சில பகுதிகள் மற்ற பகுதிகளை விட அதிகமாகப் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், வர்த்தகம், இடம்பெயர்வு மற்றும் வானிலை ஆகியவற்றின் மூலம் அனைத்துப் பகுதிகளும் ஒன்றோடொன்று தொடர்பை கொண்டுள்ளதாக அறிக்கை வலியுறுத்துகிறது. ஒரு பிராந்தியத்தில் நீர் வற்றும் போது, ​​அது மற்ற பிராந்தியங்கள் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது மற்றும் உள்ளூர் அளவிலும் உலக அளவிலும் பதட்டங்களை அதிகப்படுத்துகிறது.

7. ‘நீர்ப் பற்றாக்குறையின்’ விளைவுகளை இப்போது உலகின் அனைத்து இடங்களிலும் காண முடிகிறது என்றும், பல நகரங்கள் மீண்டும் மீண்டும் ‘பூஜ்ஜிய நாள்’ (Day Zero) நிலைக்கு அருகில் வந்து கொண்டிருக்கின்றன என்றும் அந்த அறிக்கை கூறுகிறது. பூஜ்ஜிய நாள் என்பது, நகர்ப்புற அமைப்புகளால் அதிகமான குடியிருப்பாளர்களுக்கு குழாய் மூலம் குடிநீர் வழங்க முடியாத ஒரு சூழ்நிலையை விவரிக்கிறது. பூஜ்ஜிய நாளை ஒருமுறை மட்டும் ஏற்படும் அவசரநிலையாகக் கருதக்கூடாது என்றும், மாறாக, நகரங்கள் தங்கள் அமைப்புகளால் கையாளக்கூடிய அளவைவிட அதிக நீரை ஏற்கனவே பயன்படுத்துகின்றன என்பதற்கான ஒரு அறிகுறியாகவே அதைப் பார்க்க வேண்டும் என்றும் அந்த அறிக்கை எச்சரிக்கிறது.

 

8. "நீர்ப் பற்றாக்குறை" (water crisis) மற்றும் "நீர் அழுத்தம்" (water stress) என்ற சூழ்நிலையிலிருந்து நாம் ஏற்கனவே நகர்ந்துவிட்டதால், தற்போதைய சூழ்நிலையை சரி செய்ய நெருக்கடி மேலாண்மையிலிருந்து பற்றாக்குறை மேலாண்மைக்கு மாற வேண்டியதன் அவசியத்தை அறிக்கை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அறிக்கையின்படி, "நெருக்கடி மேலாண்மை அடிப்படையில் மறுசீரமைப்பு ஆகும். இது பொதுவாக அவசரகால நடவடிக்கைகள், தற்காலிகத் தீர்வுகள் அல்லது நீர் விநியோகத்தை அதிகரிப்பது போன்ற வழிகளைப் பயன்படுத்தி, ஒரு சிக்கலைக் கையாண்டு, நிலைமையை பழைய நிலைக்குத் திருப்ப வழிவகை செய்கிறது.

9. இருப்பினும், திவால்நிலை மேலாண்மை வேறுபட்டது. நீர் பற்றாக்குறையை நிர்வகிப்பது மனித-நீர் உறவுகளில் (human–water relations) ஒரு மாற்றத்தக்க புதிய தொடக்கத்தைக் கோருகிறது. இது பிரச்சனைகளைக் குறைப்பதற்கான தணிப்பு நடவடிக்கைகளையும் புதிய நீர் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் யதார்த்தங்களுக்கு ஏற்பத் தங்களைத் தகவமைத்துக்கொள்வதற்கான நடவடிக்கைகளையும் கவனமாக ஒருங்கிணைக்கிறது.

10. 2028-ஆம் ஆண்டில் "நிலையான வளர்ச்சிக்கான நீர்" (Water for Sustainable Development) என்ற சர்வதேச பத்தாண்டு நடவடிக்கை மற்றும் 2026 மற்றும் 2028-ஆம் ஆண்டுகளில் ஐ.நா. நீர் மாநாடுகளின் முடிவை நாம் நெருங்கி வருவதால், இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் முக்கியமானதாகின்றன. இது செயல்பாடுகளை விரைவுபடுத்தவும், பொறுப்புணர்வை வலுப்படுத்தவும், நீரை உலகளாவிய முன்னுரிமையாக உயர்த்தவும்  ஒரு முக்கிய வாய்ப்பை வழங்கிகிறது.

இந்தியாவின் நிலை

1. உலகின் மொத்த நன்னீர் வளங்களில் 4 சதவீதத்தைக் கொண்டு, உலக மக்கள் தொகையில் ஏறக்குறைய 18 சதவீதத்தினருக்கு தேவையானதை வழங்கி வரும் நமது நாடு, தனது நீர் அமைப்புகளில் கடுமையான பற்றக்குறையை எதிர்கொள்கிறது. 1951 மற்றும் 2024-க்கு இடையில், நாட்டில் தனிநபருக்கான மேற்பரப்பு நீர் கிடைப்பதில் 73 சதவீதம் சரிவு ஏற்பட்டுள்ளது.

2. நிதி ஆயோக்கின் 2018-ஆம் ஆண்டு ஒருங்கிணைந்த நீர் மேலாண்மை குறியீடு, 60 கோடி இந்தியர்கள் அதிகம் முதல் தீவிரமான நீர் பற்றாக்குறை வரை எதிர்கொள்வதாகவும், 2030-ஆம் ஆண்டிற்குள் நீரின் தேவை விநியோகத்தைவிட இருமடங்காக அதிகரிக்கக்கூடும் என்றும் எச்சரித்தது.

3. உலக வளங்கள் நிறுவனம் வெளியிட்டுள்ள அறிக்கை, அதிக நீர் பற்றாக்குறை உள்ள 17 நாடுகளில் இந்தியா 13-வது இடத்தில் உள்ளதாக கூறியுள்ளது. நிலத்தடி நீர் வேகமாக குறைந்து வருகிறது. மேலும், வேளாண் பாசனத்தில் 60 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாகவும், குடிநீரில் 85 சதவீதமும் நிலத்தடி நீரையே சார்ந்துள்ளது.

4. 2024-ஆம் ஆண்டுக்கான வருடாந்திர நிலத்தடி நீர் தர அறிக்கை, இந்தியாவின் நீர் ஆதாரங்களில் 70 சதவீதம் அசுத்தமாக உள்ளதாகவும், இது சுகாதாரம் மற்றும் வாழ்வாதாரங்களுக்கு ஆபத்தை ஏற்படுத்துவதாகவும் வெளிப்படுத்தியுள்ளது.

உலக நீர் தினம் (World Water Day)

1. ஐக்கிய நாடுகள் சபை ஒவ்வொரு ஆண்டும் மார்ச் 22 அன்று நன்னீரின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தும் வகையில் உலக நீர் தினத்தைக் கொண்டாடுகிறது. 2026-ஆம் ஆண்டிற்கான கருப்பொருள் ‘நீரும் பாலினமும்’ (Water and Gender) என்பதாகும்

2. ஐ.நா. வலைத்தளத்தின்படி, இந்த சர்வதேச தினத்திற்கான யோசனை 1992-ஆம் ஆண்டு முதல், ரியோ டி ஜெனிரோவில் ஐக்கிய நாடுகளின் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் மேம்பாட்டு மாநாடு நடைபெற்ற ஆண்டிலிருந்து தொடங்குகிறது. அதே ஆண்டு, ஐக்கிய நாடுகளின் பொதுச் சபை ஒவ்வொரு ஆண்டும் மார்ச் 22-ஆம் தேதியை உலக நீர் தினமாகக் குறிக்கும் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது, இது 1993-ஆம் ஆண்டு முதல் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது.

3. பின்னர், பிற கொண்டாட்டங்களும் நிகழ்வுகளும் சேர்க்கப்பட்டன. உதாரணமாக, 2013-ஆம் ஆண்டு நீர்வள ஒத்துழைப்பிற்கான சர்வதேச ஆண்டாக (International Year of Cooperation on Water) இருந்தது. மேலும் 2018 முதல் 2028 வரையிலான காலம் நீடித்த நிலையான வளர்ச்சிக்கான நீர் தொடர்பான நடவடிக்கைகளுக்கான சர்வதேச ஆண்டுகளாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

 Original Article : ‘Water Bankruptcy’ Report -Khushboo Kumari

Read More →