முதல் தேசியக் கொடியை (வஜ்ரா கொடி) வடிவமைத்த சகோதரி நிவேதிதா முதல் நவீன் ஜிண்டால் வரையிலான பயணம் இந்தியாவின் ஜனநாயக கற்பனையில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தொடர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஜூலை 22, 1947 அன்று, நமது தேசியக் கொடியைப் பெற்றபோது, இந்தியாவின் மூவர்ணக் கொடிப் போட்டி தொடங்கியது. இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டம் இந்தியர்களுக்கு ஒரு புதிய சின்னத்தையும், தேசியக் கொடிக்கு புதிய அர்த்தத்தையும் கொடுத்தது. மூவர்ணக் கொடியின் பயணம் இந்தியர்களுக்கு ஆழமான தத்துவார்த்த மற்றும் உணர்ச்சிபூர்வமான அர்த்தத்தைக் கொண்டுள்ளது. நமது சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, தேசியக் கொடி ஒரு மரியாதைக்குரிய சின்னமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால், அது ஒரு உயிருள்ள மற்றும் இயங்கும் குடிமை உரிமையாகக் கருதப்படவில்லை. இந்திய தேசியக் கொடியை அரசு கட்டுப்பாட்டில் உள்ள சின்னத்திலிருந்து ஒரு குடிமகனின் அரசியலமைப்பு உரிமையாக மாற்றுவது ஒரு படிப்படியான செயல்முறையாகும். இந்தச் செயல்முறைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்பட்டது. இருப்பினும், அது வலுவான ஜனநாயகத் தன்மையுடன் இருந்தது.
ஜனவரி 23, 2026, இந்திய ஒன்றியம் vs நவீன் ஜிண்டால் (Union of India vs Naveen Jindal) வழக்கில் இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பின் வழியாக 22-வது ஆண்டு நிறைவைக் குறிக்கிறது. இந்த தீர்ப்பில், அரசியலமைப்பு அதிகார வரம்பைப் பயன்படுத்தி, பேச்சு மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரத்தின் ஒரு பகுதியாக தேசியக் கொடியை ஏற்றும் அடிப்படை உரிமையை நீதிமன்றம் அங்கீகரித்தது. மேலும், கடந்த ஆண்டு இரண்டு முக்கிய நிகழ்வையும் குறித்தது. நவீன் ஜிண்டால் vs இந்திய ஒன்றியம் வழக்கில் டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பின் 30-வது ஆண்டு நிறைவு, இது செப்டம்பர் 22, 1995 அன்று வழங்கப்பட்டது. இது ஆண்டு முழுவதும் தேசியக் கொடியை ஏற்றும் உரிமையை உறுதிப்படுத்தியது மற்றும் 1971-ம் ஆண்டு தேசிய மரியாதைக்கு அவமதிப்புத் தடுப்புச் சட்டத்தில் நாடாளுமன்றத் திருத்தத்தின் 20-வது ஆண்டு நிறைவில், இதில் குடிமக்கள் தேசியக் கொடியை ஆடை மற்றும் உடமைகளில் மரியாதையுடன் காட்சிப்படுத்த அனுமதித்தது.
எனவே, ஜனவரி 23-ம் தேதி வரலாறு, சட்டம், சட்டமன்ற நடவடிக்கை மற்றும் குடிமக்கள் பங்கேற்பு ஆகியவற்றின் சங்கமத்தில் நிற்கிறது என்பதை நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும். இவை, அனைத்தும் சேர்ந்து இந்தியாவின் தேசியக் கொடியின் ஜனநாயகமயமாக்கல் பயணத்தில் ஒரு முக்கிய கட்டத்தைக் குறித்தன.
இந்திய தேசியக் கொடியின் "ஜனநாயகமயமாக்கலின்" நீண்ட பயணத்தைப் பற்றி சிந்திக்க இந்த தருணம் ஒரு வாய்ப்பாகும்.
ஜனநாயக மக்களின் அடையாளமாக கொடி
இந்தியாவுக்கான ஒரு தேசியக் கொடி என்ற கருத்து வரலாற்றுரீதியாகத் தோன்றியது. அது தேசபக்தி மதிப்புகளால் தூண்டப்பட்டு, பகிரப்பட்ட தியாகங்கள் மூலம், ஒரு தேசிய நோக்கத்துடன், சுதந்திரத்திற்கான கூட்டுப் போராட்டத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. இந்தக் கருத்து பொது விவாதங்கள் மூலம் உருவானது. அவை, வஜ்ரக் கொடியிலிருந்து மூவர்ணக் கொடி வரை தேசியக் கொடிகளாக வெளிப்பட்டது.
1947-ம் ஆண்டில், இந்திய அரசியலமைப்பு சபையும் சுதந்திர இயக்கத்தின் முக்கிய தலைவர்களும் கொடி என்பது ஒரு கட்சி சார்ந்த, மதவெறி அல்லது பாகுபாடு காட்டும் சின்னம் அல்ல, மாறாக அது அரசியலமைப்பு ரீதியான ஒருமைப்பாட்டின் தேசியச் சின்னம் என்பதை அங்கீகரித்தனர். இருப்பினும், சாதாரண குடிமக்களுக்கு அந்தக் கொடியை எளிதில் அணுகும் வாய்ப்பு இல்லை. கொடி இந்திய குடிமக்களின் அடையாளமாக மாற, அதை அவர்கள் அணுகக்கூடியதாக மாற்ற வேண்டும் என்பதை அங்கீகரிக்க நவீன் ஜிண்டாலின் விடாமுயற்சி தேவைப்பட்டது. குடிமக்கள் ஒரு கொடியுடன் சுதந்திரமாகத் தங்களை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும்போது, அதை சுதந்திரமாகக் காட்சிப்படுத்தவும், அதனுடன் வாழவும், உண்மையில் அதை அனுபவிக்கவும் முடியும்போது மட்டுமே ஒரு கொடி தேசியமாகிறது.
தேசியக் கொடியின் பயணம் இந்தியாவின் அரசியலமைப்பு மற்றும் ஜனநாயக முன்னேற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. இது உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களை அடையாளமாக அங்கீகரிப்பதில் இருந்து அனுபவப்பூர்வமான குடியுரிமை மற்றும் அதிகாரம் பெற்ற குடிமக்களின் வளர்ச்சியையும் பிரதிபலிக்கிறது.
தேசியக் கொடியை பறக்கவிடுவதற்கான குடிமைச் சுதந்திரம்
குடிமக்கள் தேசியக் கொடியை பறக்கவிடுவதை தடுக்கும் அப்போதைய நடைமுறையில் இருந்த சட்டத்தை நவீன் ஜிண்டால் எதிர்த்துப் போராடினார். குடிமக்கள் தங்கள் அடிப்படை உரிமைகளை நிலைநிறுத்த ஜனநாயக நிறுவனங்களை அணுகுவதற்கான ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகும், இந்திய குடிமக்கள் தேசியக் கொடியை ஏற்றுவதற்காக தடுக்கப்பட்டனர். மேலும், இதனால் பெரும்பாலும் தண்டிக்கப்பட்டனர். தேசியக் கொடியை தினமும் ஏற்றுவது அரசாங்க அதிகாரிகளின் தனிச்சிறப்பாகவே இருந்தது. இந்தியக் கொடிச் சட்டமும், நடைமுறையில் உள்ள சட்டங்களும் அரசாங்கக் கட்டுப்பாட்டின் கலாச்சாரத்தை நிலைநிறுத்தின. தேசபக்தி என்பது பெரும்பாலும் சடங்கு ரீதியாகவும் சம்பிரதாயமாகவும் மாறியது. இந்தக் கட்டுப்பாடு குடிமை உணர்வை பலவீனப்படுத்தியது. உணர்ச்சிபூர்வமான உரிமையை இழந்தது மற்றும் குடிமக்களின் ஜனநாயக பங்கேற்பைக் கட்டுப்படுத்தியது. தனது சின்னங்களையும் அடையாளங்களையும் மிகக் கடுமையாகப் பாதுகாக்கும் ஒரு ஜனநாயகம், தனது குடிமக்களை அவற்றிலிருந்து அந்நியப்படுத்தி, விலக்கி வைக்கும் அபாயத்தை எதிர்கொள்கிறது.
மூவர்ணக் கொடிக்கு அரசியலமைப்பு அங்கீகாரம்
ஜனவரி 26, 1993 அன்று, நவீன் ஜிண்டால் தேசிய பெருமையின் அடையாளமாக ஜிண்டால் ஸ்ட்ரிப்ஸ் தொழிற்சாலையில் (Jindal Strips factory) இந்தியக் கொடியை ஏற்றினார். இருப்பினும், மறுநாளே, அரசு அதிகாரிகள் அவரைக் கொடியை இறக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டனர். இந்தச் செயல் கொடிக் குறியீட்டை மீறுவதாக அவர்கள் கூறினர். அந்த நேரத்தில், கொடிக் குறியீட்டின்படி, தனிப்பட்ட குடிமக்கள் குறிப்பிட்ட தேசிய நாட்களில் மட்டுமே தேசியக் கொடியை ஏற்ற அனுமதிக்கப்பட்டனர். இந்தக் கட்டுப்பாடு ஜிண்டாலுக்கு ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாக இருந்தது. டல்லாஸில் உள்ள டெக்சாஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவர் அரசாங்கத் தலைவராக ஒவ்வொரு நாளும் இந்தியக் கொடியை பெருமையுடன் ஏற்றி வந்த ஜிண்டால், இந்தக் கட்டுப்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இந்தக் கட்டுப்பாடு அரசியலமைப்பின் பிரிவு 19(1)(a)-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பேச்சு சுதந்திரம் மற்றும் கருத்து வெளிப்பாட்டுக்கான தனது அடிப்படை உரிமையை மீறுவதாக அவர் உறுதியாக நம்பினார். இந்தக் கட்டுப்பாட்டை எதிர்த்து, செப்டம்பர் 22, 1995 அன்று டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தில் ஒரு ரிட் மனுவைத் தாக்கல் செய்தார்.
அதே ஆண்டில், டெல்லி உயர்நீதிமன்றம், கொடிச் சட்டத்தால் ஆண்டு முழுவதும் குடிமக்கள் தேசியக் கொடியை பறக்கவிடுவதை சட்டப்பூர்வமாகத் தடுக்க முடியாது என்று தீர்ப்பளித்தது. இருப்பினும், இந்திய அரசு டெல்லி உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை எதிர்த்து மேல்முறையீடு செய்தது. மேல்முறையீடு பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்தது, அரசாங்கம் பலமுறை ஒத்திவைப்புகளைக் கோரியது. இதன் விளைவாக பல விசாரணைகள், விவாதங்கள் மற்றும் பழைய கட்டுப்பாடுகளை நிலைநிறுத்த அரசாங்கத்தின் முயற்சிகள் நடந்தன. இறுதியாக, ஜனவரி 23, 2004 அன்று, இந்திய உச்சநீதிமன்றம் இந்திய ஒன்றியம் vs நவீன் ஜிண்டால் (Union of India vs Naveen Jindal) வழக்கில் டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை உறுதிசெய்து ஒரு முக்கியத் தீர்ப்பை வழங்கியது. மரியாதையுடனும் கண்ணியத்துடனும் தேசியக் கொடியை பறக்கவிடும் உரிமை பேச்சு மற்றும் கருத்து சுதந்திரத்திற்கான அடிப்படை உரிமையின் ஒரு பகுதியாகும் என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இன்று, ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமகனும் தேசிய விடுமுறை நாட்களில் மட்டுமல்ல, ஆண்டு முழுவதும் தேசியக் கொடியை மரியாதையுடன் ஏற்ற முடியும்.
கொடியின் ஜனநாயகப் பயணம் : நீதிமன்றத்திலிருந்து பொது வாழ்க்கை வரை
தேசியக் கொடியை ஏற்றும் உரிமையை சட்டப்பூர்வமாகவும், அரசியலமைப்புரீதியாகவும் அங்கீகரிப்பது இன்னும் குறிப்பிடத்தக்க ஒரு விளைவை ஏற்படுத்தியது. நீதித்துறை அங்கீகாரம் மட்டும் ஜனநாயகமயமாக்கலைக் குறிக்காது என்பது மிகவும் சரியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது. உண்மையான ஜனநாயகமயமாக்கலுக்கு, கொடியை இந்திய மக்களிடம் கொண்டு செல்வது அவசியம். கொடி முதன்மையாக மக்களுக்கே சொந்தமானது. இந்திய தேசியக் கொடியை மக்களுடன் இணைப்பதையும், இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மூலை முடுக்கிற்கும் கொடியை எடுத்துச் செல்வதையும் மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு நவீன் ஜிண்டாலும், ஷல்லு ஜிண்டாலும் இந்திய கொடி அறக்கட்டளையை (Flag Foundation of India) நிறுவினர். இந்த ஆண்டு இந்தியா முழுவதும் 200 நினைவுச்சின்ன தேசியக் கொடிகளை நிறுவியதைக் கொண்டாடும்போது அறக்கட்டளைக்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சாதனையைக் குறிக்கிறது.
குடியுரிமைப் பொறுப்பின் ஒரு செயலாகக் கொடியேற்றுதல்
தேசியக் கொடியை ஏற்றுவது என்பது ஒரு குடிமைப் பொறுப்புணர்வின் செயலாகும். தேசியக் கொடியை மரியாதையுடன் ஏற்றுவது என்பது த்வஜ உபாசனைக்கு (Dhvaja Upasana) ஒரு எடுத்துக்காட்டு, இது தேசியச் சின்னங்களை மக்களின் இதயங்களில் உயிருடன் வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற பக்தியுடன் கூடிய அர்ப்பணிப்பாகும். இந்தச் சின்னங்கள் அர்த்தமுள்ளதாகவும் பொருத்தமானதாகவும் இருக்க வேண்டும். தேசியக் கொடியைக் காட்சிபடுத்தும் செயல், நமது அரசியலமைப்பின் கடமைகள் மற்றும் பொறுப்புகளை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. இது தேசத்தைக் கட்டியெழுப்புதல் என்ற கருத்து, தேசியத்தின் பெருமையை மட்டுமல்ல, கொடியேற்றும் செயலில் வலுவாக இணைந்துள்ளது.
முதல் தேசியக் கொடியை (வஜ்ரா கொடி) வடிவமைத்த சகோதரி நிவேதிதா முதல் நவீன் ஜிண்டால் வரையிலான பயணம் இந்தியாவின் ஜனநாயக கற்பனையில் குறிப்பிடத்தக்க தொடர்ச்சியை பிரதிபலிக்கிறது. 1947-ம் ஆண்டில், ஹன்சா மேத்தா, அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்குவதில் இந்தியப் பெண்களின் பங்களிப்பைக் கௌரவிக்கும் விதமாக தேசியக் கொடியை வழங்கினார். மேலும் அவர் மூவர்ணக் கொடியை சமத்துவம், அனைவரையும் உள்ளடக்கியத் தன்மை மற்றும் அரசியலமைப்பு ரீதியான உரிமை ஆகியவற்றின் சின்னமாக அங்கீகரித்தார். பல பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு, இந்த அடிப்படைக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து உத்வேகம் பெற்று, கொடியை இந்தியாவின் ஜனநாயக அடையாளத்தின் ஒரு உயிருள்ள பகுதியாக மாற்றப் போராடினார். நவீன் ஜிண்டால் மற்றும் பலரின் பங்களிப்புகளும் தேசியக் கொடி என்பது அரசின் சின்னம் மட்டுமல்ல, குடிமக்களை உரிமைகள், பொறுப்புகள் மற்றும் ஜனநாயக பங்கேற்பு மூலம் பிணைக்கும் ஒரு பகிரப்பட்ட அரசியலமைப்பு மரபு என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.
எழுத்தாளர் ஓ.பி. ஜிண்டால் குளோபல் பல்கலைக்கழகத்தின் நிறுவனர் துணைவேந்தர் ஆவார்.
Original Article : How the tricolour became a people’s flag? - C Raj Kumar