ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் மக்கள்தொகைக் கொள்கை வரைவு : ‘மக்கள் தொகை கட்டுப்பாடு’ என்ற அணுகுமுறையிலிருந்து மாற்றம் எவ்வாறு கருவுறுதி விகிதத்தின் (fertility rates) குறைவை எதிர்கொள்ள முயல்கிறது? -ஸ்ரீனிவாஸ் ஜன்யாலா

 மொத்த கருவுறுதல் விகிதம் (total fertility rate) குறைவது பொதுவாக வளர்ச்சி மற்றும் செழிப்புக்கான அறிகுறியாக இருந்தாலும், குறைவான குழந்தைகள் பிறப்பது பொருளாதார விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

கடந்த வாரம், ஆந்திரப் பிரதேச அரசு சட்டமன்றத்தில் மாநிலங்களில் முதல் முன்முயற்சியான ஒரு வரைவு மக்கள்தொகை மேலாண்மைக் கொள்கையை (draft Population Management Policy) அறிமுகப்படுத்தியது. இது குடும்பங்கள் இரண்டு அல்லது மூன்று குழந்தைகளைப் பெற ஊக்குவிப்பதையும், குறிப்பாக பெண்களுக்கு சிறந்த சுகாதார வசதிகளை வழங்குவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

வரும் ஆண்டுகளில் முதியவர்களின் எண்ணிக்கை சீராக அதிகரிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படும் முதியோர்களுக்கான முதியோர் பராமரிப்பை மேம்படுத்தவும் இந்தக் கொள்கை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

சந்திரபாபு நாயுடு தலைமையிலான அரசாங்கத்தின் முன்மொழியப்பட்ட கொள்கை, மாநிலத்தின் கருவுறுதல் விகிதங்கள் குறைந்து வருவதற்கு நேரடியான பிரதிபலிப்பாகும். இது மாநிலத்தின் கருவுறுதல் விகிதம் நாட்டிலேயே மிகக் குறைவு. இது மாற்று நிலை கருவுறுதல் விகிதமான 2.1-ஐ விட மிகவும் குறைவாக உள்ளது. ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் மொத்த கருவுறுதல் விகிதம் (total fertility rate (TFR)) 1.5 ஆகக் குறைந்துள்ளது. அதாவது, சராசரியாக, மாநிலத்தில் ஒரு பெண் 1.5 குழந்தைகளை மட்டுமே பெற்றெடுக்கிறார்கள்.

இந்தியாவின் ஒரு சில மூத்த அரசியல் தலைவர்களில் ஒருவரான சந்திரபாபு நாயுடு, குறைந்து வரும் போக்கு குறித்து பகிரங்கமாக கவலை தெரிவித்ததுடன், அதிக குழந்தைகளைப் பெற வேண்டும் என்று குடும்பங்களை வலியுறுத்தியுள்ளார். குறைவான குழந்தைகள் பிறப்பதால் உழைக்கும் மக்கள்தொகை விகிதம் குறைந்து, ஆதரவையும் பராமரிப்பையும் தேவைப்படும் வயதானவர்களின் விகிதம் அதிகமாகிறது. இது பொருளாதார உற்பத்தித்திறனைப் பாதிக்கலாம். மேலும் அரசாங்க நிதிகளில் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தி, மக்கள்தொகை பலன் மக்கள்தொகைச் சுமையாக மாற்றலாம்.

ஆந்திராவின் மக்கள்தொகை விவரங்கள்

ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் மொத்த கருவுறுதல் விகிதம் 2003-ல் 2.2 ஆக இருந்தது (ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் தெலுங்கானா மாநிலத்தை இணைத்ததற்கு பிறகு) 2023-ல் 1.5 ஆகக் குறைந்துள்ளது. இது 2023-க்கான தரவு சமீபத்தியது. 2014-ல் உருவாக்கப்பட்ட தெலுங்கானா, ஆந்திரப் பிரதேசத்தைப் போலவே அதே மொத்த கருவுறுதல் விகிதத்தைக் (TFR) கொண்டுள்ளது.

இந்தப் போக்கு இந்த இரண்டு மாநிலங்களுக்கும் தனித்துவமானது அல்ல. ஒட்டுமொத்த இந்தியாவிற்கும், இது 2003-ல் 3-ல் இருந்து இப்போது 1.9 ஆகக் குறைந்துள்ளது. மொத்த கருவுறுதல் விகிதம் (TFR) வீழ்ச்சி பொதுவாக வளர்ச்சி மற்றும் செழிப்பின் அறிகுறியாகும். இது மேம்பட்ட கல்வி மற்றும் சுகாதாரம், குறிப்பாக பெண்களின் முன்னேற்றம், அதிகரித்து வரும் நகரமயமாக்கல் நிலைகள், அதிகரித்துவரும் வருமான போக்குகள் மற்றும் மற்றொரு காரணி, பெரிய கூட்டுக் குடும்பங்களுக்குப் பதிலாக தனிக்குடும்பங்களுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பது.

உலகெங்கிலும் உள்ள பல நாடுகள் இதே போன்ற முறைகளைப் பின்பற்றி வருகின்றன. இந்தியாவில், வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாநிலங்களை விட மிகச் சிறந்த சமூக குறிகாட்டிகளைக் கொண்ட தென் மாநிலங்கள், எப்போதும் தேசிய சராசரியைவிட மிகக் குறைந்த மொத்த கருவுறுதல் விகிதங்களைக் (TFR) கொண்டுள்ளன. இது கடந்த இருபதாண்டுகளில் மேலும் குறைந்துள்ளது. தமிழ்நாட்டின் மொத்த கருவுறுதல் விகிதம் (TFR) 1.3 ஆகவும், கர்நாடகா மற்றும் கேரளா 1.5 ஆகவும் ஆந்திரா மற்றும் தெலுங்கானாவுடன் இணையாகவும் உள்ளன.

மறுபுறம், பீகாரில் 2.8 மற்றும் உத்தரப் பிரதேசம் 2.6 ஆகவும் மொத்த கருவுறுதல் விகிதம் (TFR) உள்ளது. மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர், ராஜஸ்தான், ஜார்கண்ட் மற்றும் அசாம் ஆகியவை தேசிய சராசரியைவிட மொத்த கருவுறுதல் விகிதம் (TFR) அதிகமாக உள்ள பிற முக்கிய மாநிலங்களாகும்.

இந்த போக்குகளுக்கான அரசியல் எதிர்வினை வெவ்வேறு வழிகளில் தோன்றியுள்ளது. சந்திரபாபு நாயுடு தனது மாநிலத்தில் கருவுறுதல் விகிதம் குறைவதால் ஏற்படும் பொருளாதார தாக்கங்களில் முக்கியமாக கவனம் செலுத்தியுள்ள நிலையில், தமிழ்நாடு முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின், நாடாளுமன்றத்தில் தென் மாநிலங்களின் பிரதிநிதித்துவத்தில் மக்கள்தொகை குறைவதால் ஏற்படும் தாக்கங்கள் குறித்துப் பேசியுள்ளார். உத்தரப் பிரதேசம் அல்லது பீகார் போன்ற மாநிலங்களுடன் ஒப்பிடும்போது தென் மாநிலங்களின் மக்கள்தொகை பல ஆண்டுகளாகக் குறைந்துள்ளது. இது ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் உள்ள நாடாளுமன்றத் தொகுதிகளின் எண்ணிக்கையை பாதிக்கும். இந்த தொகுதி பங்கீடு மக்கள்தொகை அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. தென் மாநிலங்கள் நாடாளுமன்றத்தில் அவற்றின் பிரதிநிதித்துவ பலம் குறைவதைக் காணலாம்.

இதனால்தான், ஒவ்வொரு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில் நாடாளுமன்றத் தொகுதிகளை மறுவரையறை செய்வதற்கான ஒரு குறிப்பிட்டகாலப் பயிற்சியான தொகுதி மறுவரையறை அரசியலமைப்பு ஆணை கடந்த 50 ஆண்டுகளாக நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இந்த இடைநீக்கம் இந்த ஆண்டு முடிவடைகிறது. இதை மேலும் நீட்டிக்க வேண்டாம் என்றும் அரசாங்கம் உறுதியாகத் தெரிகிறது. இதன் காரணமாக, இந்தப் பிரச்சினை மிக விரைவில் அரசியல் விவாதத்திற்குத் திரும்ப வாய்ப்புள்ளது.

கொள்கை நோக்கங்கள்

மக்கள்தொகை போக்கை மாற்றியமைக்க இலக்கு வைக்கப்பட்ட கொள்கையைத் தொடங்கிய முதல் மாநிலம் ஆந்திரப் பிரதேசம் ஆகும். மார்ச் 5 வியாழக்கிழமை அன்று, மாநில சட்டமன்றத்தில் வரைவுக் கொள்கையை அறிமுகப்படுத்தியபோது, ​​இது மாநிலத்திற்கு ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்று சந்திரபாபு நாயுடு கூறினார்.

இந்தக் கொள்கையில் ஐந்து முக்கியக் கூறுகள் உள்ளன. அவை, மாத்ருத்வா (Matrutva) தாய்மார்களின் நல்வாழ்வில் கவனம் செலுத்துகிறது. கர்ப்பம் மற்றும் பிரசவத்தின் போது தாய்வழி ஆரோக்கியத்தையும் ஆதரவையும் மேம்படுத்துவதே இதன் நோக்கமாகும். சக்தி (Shakti) பணியிடத்தில் பெண்களின் பங்களிப்பை அதிகரிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இது அதிகமான பெண்கள் வேலைகளில் சேரவும், தொடர்ந்து இருக்கவும் ஊக்குவிக்கிறது. க்ஷேமா (Kshema) மூத்த குடிமக்களின் நலனில் கவனம் செலுத்துகிறது. இது முதியோருக்கான பராமரிப்பு மற்றும் ஆதரவு அமைப்புகளை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. நைபுண்யம் (Naipunyam) திறன் மேம்பாட்டில் கவனம் செலுத்துகிறது. எதிர்காலத் தேவைகளுக்கு பணியாளர்களைத் தயார்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இதில் சுகாதாரப் பராமரிப்புத் துறையில், குறிப்பாக குழந்தைகள் மற்றும் முதியவர்களுக்குத் தேவையான திறன்களும் அடங்கும். சஞ்சீவானி (Sanjeevani) மாநிலத்தின் டிஜிட்டல் பொது சுகாதார விநியோக முறையை வலுப்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இது டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் மூலம் சுகாதார சேவைகளை மேம்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துகிறது.

இந்தக் கொள்கையின்கீழ், இரண்டாவது அல்லது மூன்றாவது குழந்தை பிறக்கும்போது ரூ.25,000 ரொக்க ஊக்கத்தொகை வழங்க மாநில அரசு திட்டமிட்டுள்ளது. மூன்றாவது குழந்தை பிறந்தால், ஊட்டச்சத்து மருந்துகளை உறுதி செய்வதற்காக முதல் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு மாதத்திற்கு ரூ.1,000 வழங்க அரசாங்கம் முன்மொழிகிறது. அரசு நிறுவனங்களில் இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது குழந்தைகளுக்கு 18 வயது வரை இலவச கல்வி வழங்க முன்மொழியப்பட்டுள்ளது.

ஓய்வு பெறும் நிலையை நெருங்கும் மாநில அரசு ஊழியர்கள் தடுப்பு சுகாதார பரிசோதனைகளில் கவனம் செலுத்த ரூ.50,000 மற்றும் 15 நாட்கள் விடுப்பு பெற தகுதியுடையவர்கள் ஆவர். மாநிலத்தில் உள்ள கிட்டத்தட்ட 11.7 லட்சம் கறுவுறா நிலை தம்பதிகளுக்கு (infertile couples) உதவ, பொது-தனியார் கூட்டாண்மை மாதிரிகள் மூலம் சோதனைக்குழாய் கருவுறுதல் (In-vitro fertilisation (IVF)) நடைமுறைகளுக்கு மானியம் வழங்கப்பட வேண்டும்.

இந்தக் கொள்கையின் மூலம் அடையவேண்டிய சில இலக்குகளையும் மாநில அரசு நிர்ணயித்துள்ளது. இந்த நோக்கத்திற்காக தனியார் மருத்துவமனைகள் வழங்கும் விபரீதமான சலுகைகளை கையாள்வதன் மூலம் மாநிலத்தில் அறுவை சிகிச்சை பிரசவ விகிதத்தை 67.5 சதவீதத்திலிருந்து 40 சதவீதத்திற்கும் குறைவாகக் குறைக்க அரசாங்கம் விரும்புகிறது. ஒரு அறுவை சிகிச்சை பிரசவத்திற்குப் பிறகு தம்பதிகள் அதிக குழந்தைகளைப் பெறுவதற்கு குறைவாகவே விரும்புகின்றனர். மேலும், அனைவருக்கும் ஊக்கத்தொகை வழங்கப்படாமல், தேவைப்பட்டால் மட்டுமே இந்த செயல்முறை மேற்கொள்ளப்படுவதை அரசாங்கம் உறுதிசெய்ய விரும்புகிறது. இதேபோல், பதின்மவயது கர்ப்பங்களை கணிசமாகக் குறைக்கவும், ஆண்களிடையே கருத்தடை நடைமுறைகளைக் குறைக்கவும் திட்டமிட்டுள்ளது.

இளம் பருவத்தினர் மற்றும் முதியவர்களின் தேவைகளைக் கையாள முக்கியமாக தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக ஒவ்வொரு ஆண்டும் குறைந்தது 10,000 சுகாதார உதவியாளர்களுக்கு பயிற்சி அளிக்கவும் இந்தக் கொள்கையின் மற்றொரு குறிக்கோள்.

"மக்கள்தொகை கட்டுப்பாடு" (population control) என்பதிலிருந்து "மக்கள்தொகை மேலாண்மை" (population management) என்பதற்கு கவனம் செலுத்துவது கருவுறுதல் விகிதங்களின் சரிவைத் தடுக்கும் என்பது மட்டுமல்லாமல், முதியோர் பராமரிப்பு மற்றும் பெண்களின் சுகாதாரம் தொடர்பான அதன் தொடர்புடைய பிரச்சினைகளையும் தீர்க்கும் என்று சந்திரபாபு நாயுடு அரசாங்கம் விரும்புகிறது. ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் தேசிய சராசரியைவிட வேகமாக வயதான மக்கள்தொகை உள்ளது. மக்கள்தொகையின் சராசரி வயது 32.5 ஆண்டுகள் ஆகும். இது ஒட்டுமொத்த நாட்டிற்கு 28.4 ஆண்டுகள் ஆகும். அதன் மக்கள்தொகையில் கிட்டத்தட்ட 10 சதவீதம் பேர் 60 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள், இது 2047-ம் ஆண்டுக்குள் 23 சதவீதமாக உயரும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் தொழிலாளர் தொகுப்பில் பெண்களின் பங்களிப்பு சுமார் 31 சதவீதம் ஆகும். இந்த நிலை தேசிய சராசரியான 37 சதவீதத்தை விடக் குறைவு.

மாநில அரசு இந்தப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க மாநில அரசுக்கு ஒரு சிறிய வாய்ப்பு இருப்பதாக சந்திரபாபு நாயுடு கூறினார். அரசாங்கம் இப்போது தலையிடவில்லை என்றால், மாநிலத்தின் பொருளாதார அமைப்பு சிதைந்துவிடக்க்கூடும் என்று அவர் கூறினார்.

Original article :  Andhra Pradesh’s draft population policy: How a shift from ‘population control’ tries to address decline in fertility rates. -Sreenivas Janyala

Read More →

குடியரசுத் தலைவர் மற்றும் மாநில முதலமைச்சர் தொடர்பான அரசியலமைப்பு விதிகள். -ரோஷ்னி யாதவ்

முக்கிய அம்சங்கள் :

குடியரசுத் தலைவர், குடியரசு துணைத் தலைவர் மற்றும் பிரதமரின் அதிகாரப்பூர்வ வரவேற்பில் முதலமைச்சர்கள் தவறவிட்ட பல நிகழ்வுகள் உள்ளன. ஆனால், மேற்குவங்க முதல்வர் மம்தா பானர்ஜி குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்முவை வரவேற்க ஒரு அமைச்சரைக் கூட பரிந்துரைக்காதது அசாதாரணமான சூழ்நிலையை உருவாக்குகிறது.

குடியரசுத் தலைவர், குடியரசு துணைத் தலைவர் மற்றும் பிரதமரின் வருகைகள் மற்றும் தொடர்புடைய அனைத்து ஏற்பாடுகளும் ”புளூ புக்" (Blue Book) படி நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. இது மத்திய உள்துறை அமைச்சகத்தால் அவ்வப்போது தயாரிக்கப்பட்டு புதுப்பிக்கப்பட்டு, இந்த புத்தகத்தின் எண்ணிடப்பட்ட பிரதிகள் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளுக்கு விநியோகிக்கப்படுகின்றன. கீழ்மட்ட நிலையில், ஒவ்வொரு மாவட்டமும் புத்தகத்தின் நகலை வைத்திருக்கிறது. மேலும், புத்தகம் மாவட்ட நீதிபதி மற்றும் மாவட்ட காவல்துறைத் தலைவரின் காவலில் வைக்கப்படுகிறது.

Blue Book :  இந்தியக் குடியரசுத் தலைவரைப் பொறுத்தவரை, "புளூ புக்" (Blue Book) என்பது அவரது பாதுகாப்பு மற்றும் அரசு முறைப் பயணங்களின்போது பின்பற்றப்பட வேண்டிய அதிகாரப்பூர்வ விதிமுறைகள் அடங்கிய ரகசியக் கையேடு ஆகும்.

முக்கியமான பிரமுகர்களின் வருகைக்குத் தேவையான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் "புளூ புக்" (Blue Book) வரையறுக்கிறது. பல சந்தர்ப்பங்களில் இதுபோன்ற ஏற்பாடுகளைக் கையாண்டவர்கள், ஒரு மாநிலத்திற்கு வருகைதரும் இந்த மூன்று பிரமுகர்களையும் ஆளுநர் மற்றும் முதல்வர் வரவேற்க வேண்டும் என்று நெறிமுறை அறிவுறுத்துகிறது என்று தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்ஸிடம் கூறினார். இருப்பினும், பல சந்தர்ப்பங்களில், அவர்களை வரவேற்க முதலமைச்சர் அமைச்சர்களில் ஒருவரை நியமிப்பார்.

மேற்கு வங்கத்தில், பிரதமரையோ அல்லது குடியரசுத் தலைவரையோ முதலமைச்சர் (அல்லது ஒரு அமைச்சர்) வரவேற்காத ஒரு நிகழ்வு கூட இல்லை. மே 2021-ல் பிரதமர் நரேந்திர மோடி மாநிலத்திற்கு மேற்கொண்ட மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய பயணத்தில், பிரதமர் தலைமையில் நடைபெற்ற புயல் (cyclone) குறித்த கூட்டத்தை மம்தா புறக்கணித்தார். இருப்பினும், அவர் வந்தபோது அவரை வரவேற்க விமான நிலையத்திற்குச் சென்றார்.

"புளூ புக்" (Blue Book)-ல் உள்ள விதிகள் மிகவும் கண்டிப்பானவை. இந்த விதிகளிலிருந்து ஒரு சிறிய விலகல்கூட பல மட்டங்களில் விசாரணைகளுக்கு வழிவகுக்கும். விமான நிலையம், இரயில் நிலையம், மாநிலத்திற்கு சாலை நுழைவாயில் அல்லது கடல் துறைமுகத்தில் மூன்று பிரமுகர்களை யார் வரவேற்கப் போகிறார்களோ, அந்தந்த செயலகங்களுக்கு (குடியரசுத் தலைவர், குடியரசு துணைத் தலைவர் அல்லது பிரதமர் என) அனுப்பப்படும். மேலும், அது மூன்று பிரமுகர்களை வரவேற்க யார் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாலும் அது அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்பது ஒரு விஷயம் மிகவும் தெளிவாக உள்ளது.

உங்களுக்குத் தெரியுமா? 

இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு 356 (1)-ன் படி, குடியரசுத் தலைவர் ஒரு மாநில ஆளுநரிடமிருந்து அறிக்கையைப் பெற்றவுடன் அல்லது பிற தகவல்களின் அடிப்படையிலும், இந்த அரசியலமைப்பின் விதிகளின்படி மாநில அரசாங்கத்தை நடத்தமுடியாத சூழ்நிலை ஏற்பட்டதாக குடியரசுத் தலைவர் திருப்தி அடைந்தால், குடியரசுத் தலைவர் ஒரு அறிவிப்பை வெளியிடலாம்.

(அ) மாநில அரசாங்கத்தின் அனைத்து அல்லது ஏதேனும் செயல்பாடுகளையும், ஆளுநர் அல்லது மாநில சட்டமன்றத்தைத் தவிர வேறு எந்த அமைப்பு அல்லது அதிகாரத்திடம் உள்ள அல்லது செயல்படுத்தக்கூடிய அனைத்து அல்லது ஏதேனும் அதிகாரங்களையும் தனக்கென எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

(ஆ) மாநில சட்டமன்றத்தின் அதிகாரங்கள் நாடாளுமன்றத்தின் அதிகாரத்தால் நேரடியாகவோ அல்லது அதன் அதிகாரத்தின்கீழ் பயன்படுத்தப்படலாம்.

(இ) இந்த விதிகள், பிரகடனத்தின் நோக்கங்களைச் செயல்படுத்துவதற்கு அவசியமானதாகவோ அல்லது விரும்பத்தக்கதாகவோ குடியரசுத் தலைவருக்குத் தோன்றும் அத்தகைய தற்செயலான மற்றும் விளைவான விதிகளை உருவாக்கலாம். இதில் மாநிலத்தில் உள்ள எந்தவொரு அமைப்பு அல்லது அதிகாரம் தொடர்பான இந்த அரசியலமைப்பின் எந்தவொரு விதிகளின் செயல்பாட்டையும் முழுமையாகவோ அல்லது பகுதியாகவோ இடைநிறுத்துவதற்கான விதிகள் இதில் அடங்கும்.

 

Original article :   Constitutional provisions related to the President and Chief minister of state. -Roshni Yadav

Read More →

முதல் மக்களவை சபாநாயகர் பதவிநீக்க தீர்மானத்தை எதிர்கொண்டு, அதிலிருந்து தப்பினார். -சக்ஷு ராய்

 மார்ச் 9-ம் தேதி நாடாளுமன்றத்தில் இதேபோன்ற விவாதம் நடைபெறும். அப்போது மக்களவை சபாநாயகர் ஓம் பிர்லாவை பதவி நீக்கம் செய்யும் தீர்மானம் குறித்து நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் விவாதித்து வாக்களிக்க வாய்ப்புள்ளது. எதிர்க்கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சபாநாயகரை பதவி நீக்கம் செய்வதற்கான பரிந்துரையைக் கொடுத்துள்ளனர். ஏனெனில், "அவர் மக்களவையின் பணிகளை வெளிப்படையாகவே பாரபட்சமாக நடத்தி வருகிறார்” என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

இதேபோன்ற சூழ்நிலை முன்பும் ஏற்பட்டது. அதாவது டிசம்பர் 1954-ல், மக்களவையில் வலுவான விவாதங்கள் காணப்பட்டன. அந்த நேரத்தில், சபாநாயகர் ஜி.வி. மாவ்லங்கரை பதவி நீக்கம் செய்வதற்கான முதல் தீர்மானம் குறித்து மக்களவையானது விவாதித்துக் கொண்டிருந்தது.

குவாலியரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் உறுப்பினரான டாக்டர் என்.பி. கரே, இந்து மகாசபா வேட்பாளர் மூலம் வாக்காளர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர், தீர்மானத்தில் கையொப்பமிட்டவர்களில் ஒருவராவர். சபாநாயகருக்கு எதிரான தனது குறைகளை எடுத்துரைத்த, நீண்ட சட்டமன்றப் பணியாளராகவும் இருந்த 72 வயதான உணர்ச்சிவசப்பட்ட காரே, ஜி.வி. மாவ்லங்கரை "மனநலக் கொலை, வன்முறையற்ற முறையில் செய்யப்பட்டது" (mental murder, albeit effected non-violently) என்று குற்றம்சாட்டினார். பின்னர் அவர் சபாநாயகரால் நிராகரிக்கப்பட்ட தனது கேள்விகளை அவையில் முன்னிலைப்படுத்த சில ஆவணங்களை எடுத்து, "இதோ என் மோசமான, வறண்டு, இறந்து போன கேள்விகளின் சுமார் இரண்டு டஜன் மரண உத்தரவுகள். இந்த அமர்வில் ஒன்றுகூட ஏற்கப்படவில்லை." (Here are about two dozen death warrants of my poor dry dead questions. Not one was admitted in this Session) என்று கூறினார்.

மார்ச் 9 அன்று நாடாளுமன்றத்தில் இதேபோன்ற விவாதம் நடைபெறும், அப்போது மக்களவை சபாநாயகர் ஓம் பிர்லாவை பதவி நீக்கம் செய்யும் தீர்மானம் குறித்து நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் விவாதித்து வாக்களிக்க வாய்ப்புள்ளது. எதிர்க்கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சபாநாயகரை பதவி நீக்கம் செய்ய பரிந்துரையை அளித்துள்ளனர். ஏனெனில், "அவர் மக்களவையின் அலுவல்களை வெளிப்படையாகவே பாரபட்சமாக நடத்தி வருகிறார்" என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

சபாநாயகரின் அலுவலகமானது, மான்டேகு-சேம்ஸ்ஃபோர்டு சீர்திருத்தங்கள் (Montagu–Chelmsford Reforms) மற்றும் 1919-ம் ஆண்டு இந்திய அரசுச் சட்டத்தில் (Government of India Act) காணப்படுகிறது. இவை, மத்திய சட்டமன்றம் ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவர்களால் (elected presidents) தலைமை தாங்கப்படும். இது முதலில் நியமிக்கப்பட்டவர் மற்றும் பின்னர் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் மூலம் மேற்கொள்ளப்படும். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவர்களை உறுப்பினர்கள் வாக்கெடுப்பு மூலம் நீக்க முடியும் என்று இந்தச் சட்டம் வழங்கியது.

1925-ம் ஆண்டில், சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் விட்டல்பாய் படேலை தங்கள் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுத்தனர். அவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிறகு, படேல் ஒரு முக்கியமான அறிவிப்பை வெளியிட்டார். இந்த அறிவிப்பு, "இந்த தருணத்திலிருந்து, நான் ஒரு கட்சி உறுப்பினராக இருப்பதை நிறுத்துகிறேன். நான் எந்தக் கட்சியையும் சேர்ந்தவன் அல்ல. நான் அனைத்துக் கட்சிகளையும் சேர்ந்தவன்" என்று குறிப்பிட்டிருந்தது.

இப்ராஹிம் ரஹிம்தூலா மற்றும் ஆர். கே. சண்முகம் செட்டி ஆகியோர் 1930 முதல் 1935 வரை அந்தப் பதவியை வகித்தனர். பின்னர் 1945 வரை ஒரு பத்தாண்டுகாலம் பணியாற்றிய பிரபல வழக்கறிஞரான அப்துர் ரஹீம் வகித்தார். அவரது பதவிக் காலத்தில், ஒரு உறுப்பினர் பதவிநீக்கம் செய்வதற்கான தீர்மானத்தை முன்மொழிந்த முதல் சட்டமன்றத் தலைவர் இவர்தான். இருப்பினும், அந்தத் தீர்மானம் தொழில்நுட்ப காரணங்களுக்காக நிராகரிக்கப்பட்டது.

பின்னர் 1946-ல், ஜி.வி. மாவ்லங்கர் அந்தப் பதவிக்கு (தலைவர்) தேர்தலில் நின்றார். மத்திய சட்டமன்றத்திற்கு வருவதற்கு முன்பு, மாவ்லங்கர் அகமதாபாத் நகராட்சியின் தலைவராக இருந்தார். பின்னர் பம்பாய் சட்டமன்றத்திற்குத் தலைமை தாங்கினார்.

மாவ்லங்கரின் 1946 தேர்தல் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தது. அரசாங்கத்தின் வேட்பாளர் ஒரு சில வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெறுவார் என்று அனைவரும் எதிர்பார்த்தனர். டாக்டர் கரே தனது நினைவுக் குறிப்பில், ஜி.வி. மாவ்லங்கருக்கு ஆதரவாக இரண்டு உறுப்பினர்களை வாக்களிக்கச் செய்ய அவர் உதவியதாக எழுதுகிறார். இறுதியில், மாவ்லங்கர் மூன்று வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றார்.

ஜி.வி. மாவ்லங்கரின் 1946 தேர்தல் தேசிய அளவில் தலைமை அதிகாரியாக (presiding officer) அவர் பணியாற்றத் தொடங்கினார். சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய மற்றும் பிந்தைய சட்டமன்றங்களுக்கு இடையே அவர் பாலமாக செயல்பட்டார். மேலும், முதல் மக்களவையில் அவரது சக உறுப்பினர்கள் 1952-ல் அவரை சபாநாயகராகத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

இந்தியாவின் சுதந்திர சட்டமன்றத்திற்கு ஜி.வி. மாவ்லங்கர் அடித்தளமிட்டார். நாடாளுமன்றம் அரசாங்கத்தை பொறுப்பேற்க வைப்பதையும், அதன் செயலகத்தின் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதையும் உறுதிசெய்ய அவர் முயன்றார். எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்களை புதிய குழுக்களின் தலைவர்களாக நியமிப்பதன் மூலம் ஆரோக்கியமான நாடாளுமன்ற மரபுகளையும் உருவாக்கினார்.

மேலும், நாடாளுமன்றத்தை புறக்கணித்து அரசாங்கம் அவசரச் சட்டங்களை பிறப்பித்தபோது, ​​அவர் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேருவிடம் பேசினார். முதல் மக்களவை நாடாளுமன்ற மரபுகளை நிறுவும் பொறுப்பை நாங்கள் சுமக்கிறோம். இந்தப் பிரச்சினை அரசாங்கத்தில் தற்போதுள்ள பணியாளர்களைப் பற்றியது அல்ல என்று அவர் விளக்கினார். மாறாக, எதிர்காலத்திற்கான சரியான முன்னுதாரணங்களை அமைப்பது பற்றியது. மேலும், இந்த அவசரச் சட்டத்தை மரபுப்படி கட்டுப்படுத்தப்படாமல், தீவிரமான மற்றும் மிக அவசரமான வழக்குகளுக்கு மட்டுமே அவசரச் சட்டங்களைப் பயன்படுத்தினால், எதிர்காலத்தில், அரசாங்கம் அவசரச் சட்டங்களை வெளியிடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. இதனால் மக்களவைக்கு அவசரச் சட்டங்களை அங்கீகரிக்க மறுத்ததற்காக எதிர்க்கட்சி விமர்சித்தது. (மக்களவையின் திட்டமிடப்பட்ட பணிகளுக்குப் பதிலாக ஒரு குறிப்பிட்ட பிரச்சினையைப் பற்றி விவாதிப்பதற்கான ஒரு நாடாளுமன்ற சாதனம்). சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, அரசாங்கம் சட்டமன்றத்திற்குப் பொறுப்பானது என்றும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அரசாங்கத்தை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள கிடைக்கக்கூடிய விதிகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்றும் மாவ்லங்கர் கருதினார். ஒத்திவைப்பு தீர்மானங்களை (adjournment motions) அவர் நிராகரித்தது எதிர்க்கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. இறுதியில் அதற்கு பதிலளிக்கும் விதமாக, அவர்கள் இறுதியாக அவரை நீக்க ஒரு தீர்மானத்தை முன்மொழிந்தனர்.

1952-ம் ஆண்டு சபாநாயகர் தேர்தலில் ஜி.வி. மாவ்லங்கரை எதிர்த்துப் போட்டியிட்டு முதல் முறையாக உறுப்பினரான எஸ்.எஸ். மோர், விவாதத்தைத் தொடங்கினார். நாடாளுமன்ற உரிமைகள் மற்றும் அரசாங்க பொறுப்புணர்வு தொடர்பான பிரச்சினையாக விவாதத்தை அவர் முன்வைத்தார். கேள்விகளையும் ஒத்திவைப்பு தீர்மானங்களையும் சபாநாயகர் நிராகரித்தது அரசாங்கத்தை பொறுப்பேற்க வைக்கும் எதிர்க்கட்சியின் திறனைக் கட்டுப்படுத்துவதாக அவர் கூறினார். "ஒரு வகையான பாகுபாடான மனப்பான்மைக்கு எதிராக ஒரு கடுமையான பாகுபாடான மனப்பான்மையை வளர்ப்பதன் மூலம் ஜனநாயகத்தை வளர்க்க முடியாது. இது ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைக் கருத்துகளின்படி சரியானதல்ல..." என்று பிரதமர் நேருவுக்கு நினைவூட்டி அவர் தனது உரையை முடித்தார்.

சில நாட்களுக்கு முன்பு சபாநாயகருடன் கருத்து வேறுபாடு கொண்ட டாக்டர் கரே, அவரின் விமர்சனம் மிகவும் நேரடியானது. சபாநாயகரின் முடிவுகள் தன்னிச்சையானவை என்றும், அரசாங்கத்திற்கு சாதகமற்ற உண்மைகள் வெளிப்படுவதைத் தடுப்பதற்கு வடிவமைக்கப்பட்டவை என்றும் அவர் கூறினார்.

ஜி.வி. மாவ்லங்கரைப் பாதுகாத்த பிரதமர் நேரு, எதிர்க்கட்சியின் தீர்மானத்தை "தீயது" என்றும், எதிர்க்கட்சியின் குற்றச்சாட்டுகளை "திறமையின்மை, அற்பத்தனம் மற்றும் பொருளின்மை ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடு" என்றும் கூறினார். பதவிநீக்கத் தீர்மானம் என்பது மிகவும் மோசமான சூழ்நிலைகளில் நியாயப்படுத்தப்பட்ட ஒரு அசாதாரண நடைமுறை என்பதை அவர் அவைக்கு நினைவூட்டினார். தீர்மானத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட வார்த்தைகள் "ஒருவரின் அறிவுத்திறனை முற்றிலும் துஷ்பிரயோகம் செய்தல்" என்றும், "அத்தகைய தீர்மானத்தை ஆதரிக்குமாறு சபை உறுப்பினர்களைக் கேட்பது அவர்களுக்கு அறிவுத்திறன் முற்றிலும் இல்லை என்று கருதுவது போன்றது" என்றும் அவர் கூறினார்.

பின்னர் மக்களவை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சபாநாயகர் ஜி.வி. மாவ்லங்கரை பதவிநீக்கம் செய்யும் தீர்மானத்தை குரல் வாக்கெடுப்பு மூலம் தோற்கடித்தனர்.

எழுத்தாளர் பிரச்சினைகளை சட்டமன்றக் கண்ணோட்டத்தில் ஆராய்கிறார் மற்றும் PRS சட்டமன்ற ஆராய்ச்சியில் பணிபுரிகிறார்.

Original article :  1st Lok Sabha Speaker faced and survived a motion for removal. -Chakshu Roy

Read More →

மாநிலங்களவைத் தேர்தல்களுக்கான வாக்குகள் எவ்வாறு கணக்கிடப்படுகின்றன? -விகாஸ் பதக்

 18 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட குடிமக்களால் நேரடியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மக்களவை உறுப்பினர்களைப்போல இல்லாமல், மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள் மாநில சட்டமன்ற உறுப்பினர்களால் விகிதாசார பிரதிநிதித்துவ முறை (proportional representation) மூலம் ஒற்றை, மாற்றத்தக்க வாக்கு மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள்.

மார்ச் 16-ஆம் தேதி, 10 மாநிலங்களுக்கான 37 மாநிலங்கவை உறுப்பினர்களுக்கான தேர்தல் நடைபெறவுள்ளது. இந்த முறை, மிக முக்கியமான போட்டியாளர் ஐக்கிய ஜனதா தள தலைவர் நிதிஷ் குமார் ஆவார். எதிர்பாராத விதமாக, 21 ஆண்டுகால பீகார் முதல்வர் பதவி வகித்த  பிறகு, நிதிஷ் குமார் பதவி விலக முடிவு செய்துள்ளார். பீகாரில் இருந்து போட்டியிடும் மற்றொரு முக்கிய நபர் பாஜக தலைவர் நிதின் நபின் ஆவார்.

மாநிலங்களவைத் தேர்தலை நடத்துவதற்கான செயல்முறை என்ன, வாக்குகள் எவ்வாறு எண்ணப்படுகின்றன?

மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள் எவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள்?

மாநிலங்களவையில் 250 உறுப்பினர்கள் வரை உள்ளனர். அவர்களில் 12 பேர் இலக்கியம், அறிவியல், கலை அல்லது சமூகசேவை குறித்த சிறப்பு நிபுணத்துவத்திற்காக பரிந்துரைக்கப்படுகிறார்கள். மற்றவர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள்.

18 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட குடிமக்களால் நேரடியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மக்களவை உறுப்பினர்களைப் போல் இல்லாமல், மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள் விகிதாசார பிரதிநிதித்துவ முறையின் மூலம் மாநில சட்டமன்ற உறுப்பினர்களால் ஒற்றை, மாற்றத்தக்க வாக்கு மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள்.

டெல்லி மற்றும் புதுச்சேரியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள், இந்த யூனியன் பிரதேசங்களின் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஒரு தேர்தல் கல்லூரியின் உறுப்பினர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகள், லட்சத்தீவுகள், தாத்ரா மற்றும் நாகர் ஹவேலி, டாமன் மற்றும் டையூ, சண்டிகர் மற்றும் லடாக் ஆகிய யூனியன் பிரதேசங்களுக்கு மாநிலங்களவையில் எந்த விதமான பிரதிநிதித்துவம் இல்லை. இருப்பினும், ஜம்மு & காஷ்மீர் மாநிலத்திற்கு பிரதிநிதித்துவம் உள்ளது.

யார் மாநிலங்களவை உறுப்பினராக முடியும்?

ஒரு மாநிலங்களவை உறுப்பினராக இருப்பதற்கான குறைந்தபட்ச வயது 30 ஆகும். மேலும், எந்தவொரு மாநிலத்திலோ அல்லது யூனியன் பிரதேசத்திலோ பிரதிநிதியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படத் தகுதியுள்ள ஒருவர் அந்த மாநிலம் அல்லது பிரதேசத்தில் உள்ள ஒரு நாடாளுமன்றத் தொகுதியின் வாக்காளராக இருக்க வேண்டும் என்று எம்.என்.கவுல் மற்றும் எஸ்.எல். ஷக்தேர் ஆகியோர் தங்கள் "நாடாளுமன்ற செயல்முறை மற்றும் நடைமுறை" (Practice and Procedure of Parliament) என்ற புத்தகத்தில்  தெரிவித்துள்ளனர்.

ஒரு மாநிலங்களவை உறுப்பினரின் பதவிக்காலம் ஆறு ஆண்டுகள் ஆகும். மேலும், உறுப்பினர்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கு பேர் ஒவ்வொரு இரண்டு வருடங்களுக்கும் ஓய்வு பெறுகிறார்கள். மக்களவையைப் போல் இல்லாமல், மாநிலங்களவை ஒருபோதும் கலைக்கப்படாத ஒரு நிரந்தர அமைப்பாக இருப்பதால், அவை நடவடிக்கை தொடர்ந்து உறுதி செய்யப்படுகிறது.

தேர்தல் செயல்முறை எவ்வாறு தொடங்குகிறது?

மாநிலங்களவையில் இருந்து ஓய்வுபெறும் உறுப்பினர்களின் பதவிக்காலம் முடிவடைந்தவுடன் இடங்களை நிரப்புவதற்கு, குடியரசுத் தலைவர், "தேர்தல் ஆணையத்தால் பரிந்துரைக்கப்படும் தேதி அல்லது நாள்களில் அரசிதழில் வெளியிடப்பட்ட ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட அறிவிப்புகள் மூலம், சட்டமன்றத்தின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களையோ அல்லது, சூழ்நிலைக்கேற்ப, சம்பந்தப்பட்ட மாநிலத்தின் தேர்தல் கல்லூரி உறுப்பினர்களையோ, மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம் (Representation of the People Act), 1951-ன் விதிகள் மற்றும் அதன்கீழ் உருவாக்கப்பட்ட விதிகள் மற்றும் உத்தரவுகளின்படி மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க அழைப்பு விடுக்கிறார்" என்று கவுல் மற்றும் ஷக்தேர் கூறுகின்றனர்.

தேர்தல் ஆணையத்தின் முன் ஒப்புதலுடன், தேர்தல் நடத்த வேண்டிய இடத்தை தேர்தல் அலுவலர் (Returning Officer) நிர்ணயித்து, தேர்தல் ஆணையம் ஏற்கும் வகையில், நிர்ணயிக்கப்பட்ட இடத்தை அறிவிப்பார். தேர்தல் நடத்தும் அதிகாரி, நிர்ணயிக்கப்பட்ட இடத்தில் அத்தகைய தேர்தலுக்குத் தலைமை  ஏற்கிறார்.  மேலும், அவர் தேவை என்று நினைக்கும் போது அவருக்கு உதவ அத்தகைய வாக்குச் சாவடி அலுவலர் (polling officer) அல்லது அலுவலர்களை நியமிக்கிறார்

தேர்தலில் வெற்றி பெற எத்தனை வாக்குகள் தேவை?

இது சம்பந்தப்பட்ட மாநில சட்டமன்றத்தின் பலத்தைப் பொறுத்து இருக்கும். அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட மாநிலங்களில் அதிக இடங்களும், குறைந்த மக்கள் தொகை கொண்ட மாநிலங்களில் குறைவான இடங்களும் உள்ளன.

ஒரு வேட்பாளர் வெற்றி பெற தேவையான ஒதுக்கீட்டைக் கணக்கிட ஒரு சூத்திரம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு மாநிலத்தில் வாக்களிக்கும் மொத்த சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை தேர்தலுக்குச் செல்லும் இடங்களின் எண்ணிக்கையுடன் 1-ஐ சேர்த்து வகுக்கப்படுகிறது. பின்னர், ஒதுக்கீட்டைக் கணக்கிட, பெறப்பட்ட எண்ணுக்கு 1 சேர்க்கப்படுகிறது. இதை ஒரு எடுத்துக்காட்டின் மூலம் புரிந்து கொள்ளலாம்.

ஒரு மாநிலத்தில் வாக்களிக்கும் மொத்த சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை 200 என்றும், நான்கு இடங்களுக்கு தேர்தல்கள் நடைபெறுவதாகவும் வைத்துக்கொள்வோம்.

அப்படியானால், 200-ஐ 4+1 அல்லது 5-ஆல் வகுக்க வேண்டும். இதன் விளைவாக 40 என்ற எண்ணிக்கை கிடைக்கும்.

இவ்வாறு ஒதுக்கீடு 40+1 அல்லது 41 ஆக இருக்கும். 41 வாக்குகளைப் பெறும் எந்தவொரு வேட்பாளரும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்படுவார்.

இருப்பினும், அனைத்து வாக்குகள் ஒரே மாற்றக்கூடிய வாக்கு (Single Transferable Vote) முறையை பின்பற்றுகின்றன. மாநிலங்கவை தேர்தலில் சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் வாக்களிக்கும் போது  வெளிப்படையான வாக்கெடுப்பு,  முதலாவது, இரண்டாவது, மூன்றாவது போன்ற விருப்பங்களை குறிக்கலாம்.

மேற்கண்ட எடுத்துக்காட்டில், 41 முதல் விருப்ப வாக்குகளைப் பெறும் ஒவ்வொரு வேட்பாளரும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்படுவார்கள்.

இது அனைத்து இடங்களையும் நிரப்பவில்லை என்றால், ஏற்கனவே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களின் உபரி வாக்குகள் முதல் விருப்பத்தேர்வுகள் ஏற்கனவே வென்ற சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் இரண்டாவது விருப்பத்தேர்வு வேட்பாளர்களுக்கு மாற்றப்படும்.

எனவே, மேலே உள்ள உதாரணத்திற்குத் திரும்புவோம். அங்கு 41 வெற்றி ஒதுக்கீடாகும்.

ஒரு வெற்றி பெற்ற வேட்பாளர் 45 வாக்குகள் பெற்றால், அதற்கு 4 கூடுதல் (surplus) வாக்குகள் இருக்கின்றன. இந்த 4 கூடுதல் வாக்குகள் இரண்டாவது விருப்ப வேட்பாளர்களுக்கு மாற்றப்படும்.

ஒரேநேரத்தில் பல வெற்றி பெற்ற வேட்பாளர்களுக்கு கூடுதல் வாக்குகள் இருந்தால், அதிக கூடுதல் வாக்குகள் முதலில் மாற்றப்படும்.

இதுவும் அனைத்து இடங்களையும் நிரப்பவில்லை என்றால், முதலாவது விருப்ப வாக்குகள் குறைவான வேட்பாளர் நீக்கப்படுவார். அவரது வாக்குச் சீட்டில் உள்ள இரண்டாவது விருப்ப வாக்குகள் மாற்றப்படும்.

அனைத்து இடங்களும் நிரப்பப்படும் வரை இந்த செயல்முறை தொடர்கிறது.

கட்சிகள் முடிந்தவரை அதிக இடங்களைப் பெறுவதை உறுதி செய்ய எவ்வாறு  முயற்சி செய்கின்றன?

ஒரு கட்சி முதலில் ஒரு இடத்தை வெல்லத் தேவையான ஒதுக்கீட்டைக் கணக்கிடுகிறது. பின்னர், அந்த கட்சியில் உள்ள சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் எணிக்கையை கணக்கிடுகிறது.

எனவே, 100 சட்டமன்ற உறுப்பினர்களைக் கொண்டிருந்து, ஒதுக்கீடு 41-ஆக இருந்தால், 82 சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் இரண்டு வேட்பாளர்களின் வெற்றியை உறுதிசெய்யும் வகையில் எந்த வேட்பாளருக்கு வாக்களிக்க வேண்டும் என்று கட்சியில் உள்ள ஒவ்வொரு சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கும் தெரிவிக்கும்.

அதன் மூன்றாவது வேட்பாளர் 18 முதல் விருப்ப வாக்குகளைப் பெறுவார். அவர் வெற்றி பெற வாய்ப்பில்லை. ஆனால் இங்கே, கட்சிகள் குறுக்கு வாக்களிப்பை (cross-voting) உறுதி செய்ய முயற்சிக்கின்றன அல்லது முதல் விருப்ப வாக்குகளால் மட்டுமே வெற்றிபெற முடியாத வேட்பாளர்களுக்கு வாக்களிக்க சுயேச்சைகள் அல்லது சிறிய கட்சிகளை நம்ப வைக்க முயற்சிக்கின்றன.

அவர்கள் தங்கள் சொந்த சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் குறுக்கு வாக்களிப்பதைத் தடுக்கவும் முயற்சிக்கிறார்கள். இதற்காக, 2003-ஆம் ஆண்டு முதல், அனைத்து கட்சி சட்டமன்ற உறுப்பினர்களும் தங்கள் வாக்குச் சீட்டுகளை தங்கள் கட்சிகளின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட முகவர்களிடம் காட்டவேண்டும் என்ற திறந்த வாக்குச்சீட்டு முறை நடைமுறையில் உள்ளது. இல்லையெனில், அவர்களின் வாக்கு செல்லாததாகிவிடும். இது குறுக்கு வாக்களிக்க முயலும் எந்த சட்டமன்ற உறுப்பினருக்கும் கட்சி நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்ற பயத்தை உருவாக்குகிறது. சுயேச்சை சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் தங்கள் வாக்குச் சீட்டுகளை யாருக்கும் காட்டுவதில்லை.

Original article :  How votes for Rajya Sabha elections are calculated?. -Vikas Pathak

Read More →

பாலினம், வேளாண்மை மற்றும் காலநிலை மாற்றம் -சரண்ஜித் சிங்

சமூகத்தில் பெண்களை பாதுகாவலர்களாக மட்டுமல்லாமல், உழவர்கள், தொழில் முனைவோர் மற்றும் தலைவர்கள் என அங்கீகரிக்கும் வகையில் கொள்கை மற்றும் அமைப்புரீதியான சீர்திருத்தங்களை உருவாக்கும் ஒரு அமைப்பு (ecosystem) தேவைப்படுகிறது.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் மார்ச் 8-ஆம் தேதி சர்வதேச மகளிர் தினமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. இந்த ஆண்டு, உணவு மற்றும் வேளாண் அமைப்பின் தலைமையிலான உலகளாவிய முயற்சியான 'சர்வதேச மகளிர்களுக்கான வேளாண் ஆண்டு' (‘International Year of the Woman Farmer) என 2026-ஆம் ஆண்டு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளதால், அதன் முக்கியத்துவம் அதிகரித்துள்ளது. இது உணவு முறைகளில் பெண்களின் பங்களிப்பை அங்கீகரிப்பது, அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் குறித்து விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவதற்கும், பெண்களின் அதிகாரமளிப்பு மற்றும் பாலின சமத்துவத்தை முன்னேற்றும் கொள்கைகளை ஊக்குவிப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. வளங்களை சமமற்ற முறையில் பெறுதல் மற்றும் முடிவெடுப்பதில் உள்ள சிக்கலைகளைச் சமாளிப்பது, இறுதியாக வேளாண்மையில் பாலின சமத்துவத்தை விரைவுபடுத்துவதை இந்த ஆண்டு வேளாண் கொள்கை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

இந்தியாவின் வேளாண் பணிகளில் 64% பெண்களாக உள்ளனர். மற்ற  அனைத்து வேளாண் பணிகளை 70% பெண்களே மேற்கொள்கிறார்கள். உண்மையில், ஊரகப் பகுதிகளில் வசித்து வரும் பெண்களில்  80% பேர் வேளாண் பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ளனர். 2020-ஆம் ஆண்டின் இந்திய வேளாண் ஆராய்ச்சி கவுன்சில் (Indian Council of Agriculture Research (ICAR)) அறிக்கையின்படி, அவர்களின் பங்களிப்பு பயிர் உற்பத்தியில் 75%, தோட்டக்கலையில் 79%, அறுவடைக்குப் பிந்தைய பணிகளில் 51% மற்றும் கால்நடை வளர்ப்பு மற்றும் மீன்வளத்தில் 95% ஆக இருந்துள்ளது. சில பகுதிகளில் பணிக்காக ஆண்கள் வெளி  ஊர்களுக்கு இடம்பெயர்வதும், வேளாண் பணிகளை பெண்கள் செய்து வருவது  (feminisation of agriculture) மற்றொரு காரணமாக உள்ளது. குடும்ப உழைப்பைக் குறைவாகக் கொண்டு வேளாண்மை மற்றும் வீட்டுப் பொறுப்புகளை பெண்கள் எதிர்கொள்கின்றனர். இதனால் பெண்களுக்கு சுமை அதிகமாகிறது. அனுபவரீதியாக, தகவல்தொழில்நுட்பம் மற்றும் முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகளை அணுகுவதில் பாலின வரம்புகள் மற்றும் அதிகமான பணிச்சுமை காரணமாக, பெண்கள் காலநிலை மாற்றத்துக்கு தகுந்தவாறு தங்களை உருவாக்கிக்கொள்ளும் திறனில் குறைவாக உள்ளனர்.

மேலும், வேளாண் நிலங்களில் 13.9% மட்டுமே பெண்களின் பெயரில் உள்ளன. இது அவர்களை பல வழிகளில் பாதிக்கிறது. பிரதான் மந்திரி கிசான் சம்மன் நிதி, கிசான் கிரெடிட் கார்டு (Kisan Credit Card (KCC)), பிரதான் மந்திரி ஃபசல் பீமா யோஜனா (Pradhan Mantri Fasal Bima Yojana (PMFBY)) போன்ற அரசுத் திட்டங்களில் பெண்களின் பங்களிப்பு குறைவாக உள்ளது. மேலும், எந்த பயிரை பயிரிடுவது, எந்த பயிர் விதையை வாங்குவது, எந்த பயிரை விற்பது போன்ற முக்கிய முடிவுகளை ஆண்களே எடுக்கிறார்கள். ஆனால், விதை விதைத்தல், களை எடுப்பது, அறுவடை செய்வது போன்ற கடினமான பணிகளை பெண்களே மேற்கொள்கிறார்கள். வேளாண் பணிகளின் மூலம் கிடைக்கும் வருமானத்தை எவ்வாறு செலவிடுவது என்பது குறித்த முடிவுகளை ஆண்களே எடுக்கிறார்கள். பெண்கள் ஈட்டும்வருமானம் குடும்பத்தின் ஊட்டச்சத்து மற்றும் குழந்தைகளின் கல்விக்காக பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதால், இந்த நிலை முரண்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது.

சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள்

இந்திய அரசும் மாநில அரசுகளும் மேற்கூறியவற்றில் அதிக கவனம் செலுத்தி, பெண்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்க பல நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளன. நிலப் பதிவுக்கான பெண்களுக்கு முத்திரை வரி குறைப்பு, பெண்களின் பெயரில் வீடுகளைப் பதிவு செய்தல், வேளாண்மையை இயந்திரமயமாக்கல் துணைத் திட்டத்தின்கீழ் 30% பெண் பயனாளிகள் மற்றும் நமோ ட்ரோன் தீதி திட்டம் போன்றவை இதில் அடங்கும். மேலும், ஊரக பகுதிகளில் உள்ள  பெண்களுக்கான பெண்களுக்கான ஊரக மேம்பாட்டு அமைச்சகத்தின் தனித்துவமான திட்டமான தீனதயாள் அந்த்யோதயா யோஜனா - தேசிய கிராமப்புற வாழ்வாதார திட்டம்  (Deendayal Antyodaya Yojana - National Rural Livelihoods Mission (DAY-NRLM)) இதில் ஒரு முக்கியப் பங்கை வகிக்கிறது. இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் 10 கோடி குடும்பங்கள் இணைக்கப்பட்டு 91 லட்சம் சுயஉதவி குழுக்கள் (self-help groups (SHGs)) உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தக் குழுக்கள் 5.35 லட்சம் ஊரக அமைப்புகள் (Village Organisations (VOs)) மற்றும் 33,558 குழு நிலை கூட்டமைப்புகள் (Cluster Level Federations (CLFs)) ஆக ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ளன.

தீனதயாள் அந்த்யோதயா யோஜனா - தேசிய ஊரக வாழ்வாதார திட்டம்  (Deendayal Antyodaya Yojana - National Rural Livelihoods Mission (DAY-NRLM)) ஏழைகளுக்கான நிறுவனங்களையும், ஊரகப் பகுதிகளில் வசித்துவரும் பெண்களுக்கான நிதி உள்ளடக்கத்தையும் செயல்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல், சுய உதவிக் குழுக்களின் உறுப்பினர்களின் வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்துவது போன்ற பல்வேறு முயற்சிகளை மேற்கொண்டுள்ளது. அதன்படி, உழவர்களின் வாழ்வாதாரத்தில், பெண் உழவர்களை வலுப்படுத்தும் திட்டம் (Mahila Kisan Sashaktikaran Pariyojana (MKSP)), திட்டத்தின்கீழ் ஒரு துணைத் திட்டம், மாநில ஊரகப்  பகுதிகளில் வசித்துவரும் வாழ்வாதாரத் திட்டத்தின் (State Rural Livelihood Mission (SRLM)) மூலம் வேளாண்மைக்கான வாழ்வாதாரங்களை உலகளாவியமயமாக்குதல், வருடாந்திர செயல் திட்டங்கள் மற்றும் மதிப்புச் சங்கிலி மேம்பாட்டு தலையீடுகள் போன்ற முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. நிலையான வேளாண்மை, நிலையான மரம் அல்லாத வனப் பொருட்கள் (Non-Timber Forest Products (NTFP)) சேகரிப்பு மற்றும் அறுவடை நடைமுறைகளை ஏற்றுக்கொள்வது மற்றும் பெண்களுக்கு 'உழவர்கள்' என்ற அடையாளத்தையும் அங்கீகாரத்தையும் வழங்குவதன் மூலம் இந்த திட்டங்கள்  ஊக்கமளிக்கின்றன.

தீனதயாள் அந்த்யோதயா யோஜனா - தேசிய ஊரக  வாழ்வாதார திட்டத்தின் (Deendayal Antyodaya Yojana - National Rural Livelihoods Mission (DAY-NRLM)) திட்டத்தின் மற்றொரு முக்கிய பங்களிப்பு: சிறந்த பயிற்சியாளர்களை பயன்படுத்தி வேளாண்மை, மரம் அல்லாத வனப் பொருட்கள் மற்றும் கால்நடை வளர்ப்பிற்கு சமூக மூலதனத்தை (social capital) உருவாக்குவதாகும். கிருஷி சகிஸ், பசு சகிஸ், மட்சயா சகிஸ் மற்றும் மது சகிஸ் என அழைக்கப்படும் இரண்டு லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட சமூக வள நபர்கள் (Community Resource Persons (CRPs)) அவர்களின் நிபுணத்துவத்தைப் பொறுத்து உள்ளனர். இவை மற்ற துறைகளால் அங்கீகரிக்கப்பட்டு வருகின்றன. வேளாண்மை மற்றும் உழவர்களின் நல அமைச்சகத்தின் 'இயற்கை வேளாண்மைக்கான தேசிய திட்டம்' (National Mission on Natural Farming) இந்த கிரிஷி சாகிகளின் சேவைகளைப் பயன்படுத்த DAY-NRLM தீனதயாள் அந்த்யோதயா திட்டம் - தேசிய ஊரக  வாழ்வாதார  திட்டத்துடன் இணைக்கபட்டுள்ளது.

 வேளாண்  மதிப்புச் சங்கிலிகளில்  பயனுள்ள  பங்கேற்புக்குத் தேவையான பேரம் பேசும் சக்தி, தெரிவுநிலை மற்றும் சந்தை அணுகல் பெண் உழவர்களுக்கு இல்லை என்பதை உணர்ந்து, திட்டத்தின்கீழ் வேளாண் உற்பத்தியாளர் அமைப்புகள் (Farmer Producer Organisations (FPOs)), உற்பத்தியாளர் குழுக்கள் (Producer Groups (PGs)) மற்றும் உற்பத்தியாளர் நிறுவனங்கள் (Producer Enterprises (PEs)) போன்றவற்றை அதிகரிப்பதில்  முதலீடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. 42 லட்சம் உறுப்பினர்களை கொண்ட 2.08 லட்சம் முறைசாரா நிறுவனங்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், 18 லட்சம் உறுப்பினர்களைக் கொண்ட 1,340 முறைசாரா நிறுவனங்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த உற்பத்தியாளர் நிறுவனங்கள்  வேளாண்மை மற்றும் உழவர்கள் நல அமைச்சகத்தின் (Ministry of Agriculture & Farmers’ Welfare (MoA&FW)) 10K வேளாண்  உற்பத்தியாளர் அமைப்பு திட்டத்தின்கீழ் 800 வேளாண் உற்பத்தியாளர் அமைப்புகளும் அடங்கும். இது திட்டத்தின் கீழ் செயல்படுத்தப்படுகிறது. மற்றொரு முயற்சியாக, பெண் உழவர்களின் பணியைக் குறைப்பது மட்டுமல்லாமல், அவர்களுக்கு நவீன உபகரணங்கள் கிடைப்பதை உறுதி செய்வதற்காக 37,031 தனிப்பயன் உதிரிப்பணி மையங்கள் (Custom Hiring Centres (CHCs)) நிறுவப்பட்டுள்ளன.

பல பரிமாண செயல்முறை

மேற்கண்ட சாதனைகள் பாராட்டத்தக்கவை. ஏனெனில், இவை நாடு முழுவதும் பரவி சமூகத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், காலநிலை மாற்றத்தின் தாக்கம் இப்போது ஊரகப் பகுதிகளில் அதிக அளவில் உணரப்பட்டு வருகிறது. வெப்ப அலைகள், தாமதமான மழை மற்றும் பலத்த காற்று காரணமாக காலநிலையால் ஏற்பட்ட வானிலை மாற்றங்கள் வேளாண் வளர்ச்சியை கடுமையாக பாதிக்கின்றன. இவற்றின் தாக்கம் ஊரகப் பகுதிகளில் உள்ள பெண் வேளாண் பணியாளர்களால் அதிகமாக உணரப்படுகிறது. உண்மையில், ஏழைகள் காலநிலை மாற்றத்தின் தாக்கத்தை அதிகம் உணர்கிறார்கள். இது போன்ற தாக்கத்தை முதலில் எதிர்கொள்பவர்கள் பெண்கள் தான்.

மேற்கூறிய அதிகரித்து வரும் சவால்களை எதிர்கொள்ள, பாலினத்திற்கு ஏற்ற காலநிலை முதலீடுகள், குறிப்பாக வேளாண் மதிப்புச் சங்கிலியில்,  மிகவும் முக்கியம். இருப்பினும், பெண்களின் அதிகாரமளித்தல் என்பது ஒரு பல பரிமாண செயல்முறையாகும். இதன் மூலம் பெண்கள் சிறந்த வாழ்க்கைத் தேர்வுகளை தேர்ந்தெடுக்கும் திறனைப் பெறுகிறார்கள். நிறுவனத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் மற்றும் அவர்களின் பொருளாதார, சமூக மற்றும் தனிப்பட்ட எதிர்காலங்களைக் கட்டுப்படுத்த உதவும் வளங்களை அணுகுகிறார்கள். பருவநிலை மாற்றத்தின்  காலத்தில் பெண்களுக்கு அதிகாரம் அளிப்பதற்கான சில பரிந்துரைகள் பின்வருமாறு:

1.  உழவர்களுக்கு காலநிலை மாற்றத்தின் எதிர்கால விளைவுகள் மற்றும் தடுப்பு நடவடிக்கைகள் (காப்பீடு உட்பட) பற்றிய விழிப்புணர்வை பரப்பும் பிரச்சாரம் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

2. ஊரகப் பகுதிகளில் உள்ள பெண்களுக்கு பல வருமான ஆதாரங்களின் மூலம் உதவி செய்யவேண்டும். இதனால் வாழ்வாதாரம் காலநிலை மாற்றத்தால் பாதிக்கப்பட்டால், மற்றவை அவற்றை கடந்து செல்வதற்கு உதவும்.

3. மதிப்புக் கூட்டலில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். மேலும், அது உள்ளீடுகள் மற்றும் சந்தைப்படுத்தல் உட்பட மதிப்புச் சங்கிலியின் அனைத்து படிகளையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும். அதனுடன் இணைந்து தேன், மசாலாப் பொருட்கள், மலர் வளர்ப்பு, மருத்துவ மற்றும் நறுமணத் தாவரங்கள் போன்ற உயர்மதிப்புள்ள பயிர்களில் கவனம் செலுத்தப்படுகிறது.

4. பெண்கள் நடமாட்ட எல்லைக்குள் நடப்பதை உறுதி செய்வதற்காக ஊரகப் பகுதிக்குள் அதிக-உள்ளூர்மயமாக்கல் (hyper-localising) செய்ய வேண்டும்.

5. பயிர் பல்வகைப்படுத்தல், பாதுகாப்பு நடைமுறைகள் (நீர் பாதுகாப்பு மற்றும் உழவு அல்லாமை, முதலியன) மற்றும் மீள்தன்மை கொண்ட வகைகளை ஊக்குவிக்க வேண்டும்.

6. ஊரகப் பகுதி பெண்களில் தொழில் முனைவோரை ஈடுபடுத்துவதற்கு சரியான வழிகாட்டுதல் மற்றும் நிதி ஆதரவு வழங்கபட வேண்டும். பெண்களின் தேவைக்கேற்ப குறிப்பிட்ட கடன் தயாரிப்புகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும். மேலும் டிஜிட்டல் மார்க்கெட்டிங் (ONDC, WhatsApp, Instagram போன்றவை) எளிதாக்கப்பட வேண்டும்.

7. பல்வேறு அரசுத் திட்டங்களுடன் இணைப்பு (convergence), உதாரணமாக NABARD-ன் கிராம கடை, கூட்டுறவு அமைச்சின் தானிய சேமிப்பு திட்டம், வேளாண்மை உள்கட்டமைப்பு நிதி (Agriculture Infrastructure Fund of MoA&FW)) ஆகியவற்றுடன் இணைக்க வேண்டும்.

8. மேம்பட்ட நிதி தயாரிப்புகளுக்கான அணுகல், எ.கா., பாராமெட்ரிக் காப்பீடு, தாக்க பத்திரங்கள் மற்றும் பொருள் விலை பாதுகாப்பு (Commodity Hedging) போன்றவை ஊக்குவிக்கபட  வேண்டும்.

9. தனிப்பயன் உதிரிப்பணி மையங்களில் (Custom hiring centres) காலநிலை-அறிந்த தொழில்நுட்பங்களை இணைத்தல், குறிப்பாக பெண்கள் அதிகமாக ஈடுபடும் பணிகளை எளிமையாக்க, cono weeder, sun dryer போன்றவை இணைக்கபட வேண்டும்.

10. பாதுகாப்பு விவசாயத்தை ஊக்குவித்தல், உதாரணமாக பாலிஹவுஸ்கள், நிழல் வலைகள் அல்லது காய்கறிகள், மலர் வளர்ப்பு மற்றும் நர்சரிகளுக்கான பசுமை இல்லங்கள் போன்றவை ஊக்குவிக்கபட வேண்டும்.

11. சான்றிதழ்கள், அனுமதிகள் மற்றும் ஒழுங்குமுறை நிபந்தனைகள் பற்றிய பயிற்சி மற்றும் உதவி வழங்கி மேலான விலை ஆதரவை பெற தேவையான உதவி செய்ய வேண்டும்.

12. படங்கள், குரல் மற்றும் உரை மூலம் காலநிலை-ஸ்மார்ட் வழிகாட்டுதலை நிகழ்நேரத்திலும் நேரத்திலும் அணுகக்கூடியதாக மாற்ற வேண்டும். உள்ளூர் மொழியில் நேரடியாக  ‘Farmer Chat’ போன்ற பயன்பாடுகளின் மூலம் எளிதாக அணுகக்கூடியதாகச் செய்ய வேண்டும்.

13. பல்வேறு அரசுத் திட்டங்கள் மற்றும் வேளாண்மை ஆலோசனைகளுக்கான ஒரே புள்ளி அணுகல் பணிகளை மேம்ப்படுத்த வேண்டும். சமீபத்தில் ‘Bharat Vistaar’ இதற்கான முயற்சியாக துவக்கப்பட்டுள்ளது.

14. பல்வேறு அரசாங்கத் திட்டங்களின் பயனைப் பெறுவதற்கு நில குத்தகை (Land leasing) அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும். இதன்மூலம்  உழவர்களுக்கு  நேரடி பயன்கள் கிடைக்கும்.

15. பல்வேறு தலையீடுகளின் தாக்கத்தைக் கண்காணித்து, அதன் முடிவுகளின் அடிப்படையில் எடுக்க வேண்டிய பொருத்தமான நடவடிக்கைகளை பரிந்துரைக்க பாலினத்தை மையமாகக் கொண்ட ஆராய்ச்சி மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

16. வானிலை நிலையங்கள்  ஊரகப்  பகுதிகளிலிருந்து செய்திகளை நேரடியாக உள்ளூர் மொழியில் விவசாயிகளுக்கு வழங்க வேண்டும். இதற்காக சமூக வள நபர்களை (Community Resource Persons (CRPs)) பயன்படுத்தலாம். இந்த சமூக வள நபர்கள் உழவர்கள் எடுத்த நடவடிக்கை குறித்து வானிலை மையதிற்கு சரியான கருத்துக்களை வழங்க முடியும். இதன்மூலம் சிறந்த முன்னறிவிப்பு உத்திகள் கிடைக்கும்.

17. சமூக மாற்றம் சில காலமெடுக்கும். அனைவரையும் ஒன்றிணைப்பது அவசியம். அதற்காக ஆண்கள் மற்றும் இளைஞர்களை நபர்களாக (allies) மாற்ற வேண்டும்.

பெண் உழவர்களைப் பாதிக்கும் காலநிலை சவால் மிகப்பெரியது. அதன்படி, நிதி நிறுவனங்கள், அரசுத் துறைகள், அரசு சாரா நிறுவனங்கள், தனியார் துறை நடிகர்கள் மற்றும் பிற பங்குதாரர்கள் பாலின-பதிலளிக்கக்கூடிய கொள்கைகள், திட்ட முயற்சிகள், நிதி தயாரிப்புகள், காப்பீட்டு மாதிரிகள் மற்றும் சந்தை அமைப்புகள் போன்றவற்றை வடிவமைக்க ஒத்துழைக்க வேண்டும். இதன் தாக்கத்தைக் குறைக்க வேண்டும்.

மேலே கூறிய பரிந்துரைகள் சமூகநல நடவடிக்கைகள் அல்ல. ஆனால், நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு மிகவும் முக்கியமானவை. ஏனெனில், பெண்கள் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் முக்கியப் பங்களிப்பை வழங்குவார்கள். எனவே, இந்த சர்வதேச மகளிர் தினத்தில் பெண்களை பராமரிப்பாளர்களாக மட்டுமல்லாமல் உழவர்கள், தொழில்முனைவோர் மற்றும் தலைவர்களாக அங்கீகரிக்கும் கொள்கை மற்றும் நிறுவன சீர்திருத்தங்களை நிறுவுவதில் கவனம் செலுத்தும் ஒரு சுற்றுச்சூழல் அமைப்பை உருவாக்க நாம் உறுதி ஏற்போம்.

Original article :  Gender, agriculture and climate change -Charanjit Singh

Read More →

நிதி ஆணையத்தின் நகரங்களுக்கான மானியங்கள் இன்னும் ஏன் இவ்வளவு குறைவாகவே உள்ளன? -திகேந்தர் சிங் பன்வார்

 பெரும்பாலான நிதி ஆதாரங்கள் ஒன்றிய அரசின் நிபந்தனைகளுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ள நிலையில், நகரங்களால் அவற்றின் எதிர்காலத்தைத் தன்னிச்சையாகத் திட்டமிட முடியுமா?

நகரங்கள் மிக வேகமாக செல்வத்தை உருவாக்கும் முக்கிய மையங்களாக மாறி வருகின்றன. அரசின் வருவாயில் சுமார் 90% மற்றும் நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (Gross Domestic Product (GDP)) ஏறக்குறைய 67% நகர்ப்புறங்களில் இருந்தே கிடைக்கின்றன. நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கான ஒட்டுமொத்த நிதி ஒதுக்கீடு குறைவாகவே இருந்தாலும், நகரங்கள் தங்களுக்கெனத் தனிப்பட்ட வருவாயை அதிகரித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், வரி வசூலிக்கும் வரம்பை விரிவுபடுத்த வேண்டும் என்றும் 16-வது நிதி ஆணையம் பரிந்துரைக்கிறது.

புள்ளிவிவரங்கள் எதை வெளிப்படுத்துகின்றன?

15-வது நிதி ஆணையத்தின்கீழ், நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள் ஐந்து ஆண்டுகளில் சுமார் ₹1.2–1.3 லட்சம் கோடி நிதியைப் பெற்றன. அதே காலகட்டத்தில் இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (GDP) சுமார் ₹200–210 லட்சம் கோடியாக இருந்தது. இந்த நிதிப் பகிர்வு நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 0.12–0.13% மட்டுமே ஆகும்.

16-ஆவது நிதி ஆணையத்தின்கீழ், நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு 2026 முதல் 2031 வரையிலான காலத்திற்கு சுமார் ₹3.56 லட்சம் கோடி நிதி ஒதுக்கப்படும் என்கின்றனர்.  இது ஆண்டுக்கு ₹75,000 கோடி ஆகும். இருப்பினும், ஒரு பெரிய நகர்ப்புற வளர்ச்சியை எட்டுவதற்கு இந்த நிதி போதுமானதாக இல்லை. 2031-ஆம் ஆண்டிற்குள் இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (GDP) சுமார் ₹400 லட்சம் கோடியாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுவதால், இந்த நிதிப்பகிர்வு என்பது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) வெறும் 0.13% என்ற அளவிலேயே நீடிக்கிறது.

மற்றொரு சிக்கல் என்னவென்றால், "நகர்ப்புறம்" என்பதற்கான வரையறையாகும். பல்வேறு தரவு ஆதாரங்களின் கணிப்புப்படி, 2031-ஆம் ஆண்டிற்குள் இந்தியாவின் நகர்ப்புற மக்கள் தொகை சுமார் 41% எட்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இதன் காரணமாக ஒரு நபருக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டில் பெரிய அளவிலான மாற்றங்கள் எதுவும் இருக்காது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

தனிநபர் வருமானம் அல்லது ஒதுக்கீடு (per capita) புள்ளிவிவரங்களைக் கணக்கில் கொள்ளும்போது, நகர்ப்புற நிதிப்பகிர்வு தொடர்பான இந்த மாயை இன்னும் வலுவடைகிறது. இந்தியாவின் நகர்ப்புற மக்கள் தொகை 2020-ஆம் ஆண்டிலேயே 470 மில்லியனைக் கடந்த நிலையில், 16-வது நிதி ஆணையத்தின் காலமான 2026–30-ஆகிய காலகட்டத்தில் இது 600 மில்லியனை என்கிற அளவை அடையும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இவ்வளவு பெரிய மக்கள் தொகைக்கு நகர்ப்புற மானியங்கள் பிரித்து வழங்கப்படும்போது, தனிநபருக்கான நிதிப் பரிமாற்றம் தேக்கமடைவதுடன், பணவீக்கத்தைக் கணக்கிடும்போது உண்மையான மதிப்பில் அது குறையவும் வாய்ப்புள்ளது.

நிதிப் பயன்பாடு குறித்த மற்றொரு முக்கியக் கவலை என்னவென்றால், 15-வது நிதி ஆணையத்தின்கீழ் உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு வழங்கப்பட்ட மொத்த மானியம் சுமார் ₹4.36 லட்சம் கோடியாகும். இருப்பினும், இதில் நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட ₹30,000–35,000 கோடி உட்பட, சுமார் ₹90,000–95,000 கோடி வரையிலான ஒரு பெரும் பகுதி நிதி செலவிடப்படாமலோ அல்லது நிலுவையிலோ உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. 

கட்டுப்படுத்தப்பட்ட மானியங்கள் என்றால் என்ன?

நகரங்களுக்கான கட்டுப்படுத்தப்பட்ட மானியங்கள் (Tied grants) என்பது குடிநீர் வழங்கல், தூய்மைப் பணிகள் மற்றும் கழிவுநீர் மேலாண்மை போன்ற குறிப்பிட்ட திட்டங்களுக்காக மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்ட நிதியாகும். மாநிலங்களும் உள்ளூர் அமைப்புகளும் இந்தத் தொகையை அந்தந்த நோக்கங்களுக்காக மட்டுமே செலவிட வேண்டும் என்ற நிபந்தனை இருப்பதால், இது அவர்களின் நிதிசார் சுயாட்சியை (Fiscal autonomy) அல்லது நிதியைத் தன்னிச்சையாகப் பயன்படுத்தும் அதிகாரத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறது.

16-வது நிதி ஆணையத்தின் அணுகுமுறையானது மிகவும் கடுமையானதாக உள்ளது. குறிப்பாக, நிதியுதவிகள் அனைத்தும் செயல்பாட்டுத் திறனின் அடிப்படையில் வழங்கப்படுவதால், நிதியைப் பயன்படுத்துவதில் நகரங்களுக்கு இருந்த சுதந்திரம் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. நிதி விடுவிக்கப்பட வேண்டுமானால், நிதி ஒழுக்கத்தைப் பேணுதல் (Fiscal discipline), உள்ளாட்சித் தேர்தல்களைத் தவறாமல் நடத்துதல், வரவு-செலவு கணக்குகளைப் பொதுவெளியில் வெளியிடுதல் மற்றும் மாநில நிதி ஆணையங்களை அமைத்தல் போன்ற குறிப்பிட்ட நிபந்தனைகளை மாநிலங்களும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளும் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. 

அனைத்து நிபந்தனைகளும் நியாயமானவை என்றாலும், நகரங்களுக்கு வழங்கப்படும் நிதியில் 20% கூடுதல் நிபந்தனைகளுடன் வருவதுதான் சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறது. ஒருவேளை அந்த நிபந்தனைகளை நிறைவேற்றத் தவறினால், நகரங்கள் அந்தத் தொகையை இழக்க நேரிடும் என்கின்றனர். இதில் முக்கியமான நிபந்தனை என்னவென்றால், சொத்துவரி மற்றும் பயன்பாட்டுக் கட்டணங்கள் மூலம் நகரங்கள் தங்களுடைய சொந்த ஆதார வருவாயை (Own-Source Revenue (OSR)) அதிகரிக்க வேண்டும் என்பதாகும். இதற்காக, ஒரு வீட்டிற்கு சராசரியாக ₹1,200 வருவாய் ஈட்டப்பட வேண்டும் என்பதை ஒரு அளவுகோலாக நிதி ஆணையம் நிர்ணயித்துள்ளது.

இது ஏன் கூட்டாட்சி முறை தொடர்பான கவலைகளை எழுப்புகிறது?

ஒரு லட்சத்திற்கும் அதிகமான மக்கள் தொகையைக் கொண்ட நகர்ப்புறக் கிராமங்களை (Urban Villages), புறநகர்ப் பகுதிகளுடன் (Peri-urban) இணைப்பதற்காக, ஒருமுறை மட்டும் வழங்கப்படும் ஊக்கத்தொகையாக ₹10,000 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த அணுகுமுறையில் இரண்டு முக்கியப் சிக்கல்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, நகர்ப்புற வளர்ச்சி என்பது மாநில அரசுகளின் பொறுப்பாகும், எனவே இதில் ஒன்றிய அரசின் தலையீடு அபாயகரமானது. வெறும் 10% நகரங்களின் வெளிப்பகுதிகளை இணைப்பது, முக்கியமாக உள்ளூர் வருவாயை அதிகரிப்பதற்காக மட்டுமே செய்யப்படுவதால், அது சீரற்ற நகர்ப்புற வளர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும் என்றும் எச்சரிக்கின்றனர். இரண்டாவதாக, கேரளா போன்ற ஊரக உள்ளாட்சி அமைப்புகள் வலுவாக உள்ள மாநிலங்களில், கிராமப்புறங்களை நகரங்களுடன் இணைப்பது நிர்வாகம் மற்றும் சமூகம் சார்ந்த சிக்கல்களை உருவாக்கும். மேலும், 16-வது நிதி ஆணையம்  காலநிலை மாற்றத்தை ஓரளவிற்குப் புறக்கணிப்பதுடன், ஒன்றிய அரசால் வசூலிக்கப்படும் வளர்ந்துவரும் உபரி வரி (Cess) வருவாயையும் கணக்கில் கொள்ளவில்லை என்றும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இந்த உபரி (Cess) வரிகள் மாநிலங்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கப்படும் தொகுப்பில் சேராது. தற்போது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) சுமார் 2.2% அதாவது ஏறத்தாழ ₹8.8 லட்சம் கோடியாக உள்ள இந்த உபரி வரி வருவாய், பெரும்பாலும் நகரங்களிலிருந்தே கிடைப்பவை என்றாலும், அவை இன்னும் உள்ளூர் அமைப்புகளின் சொந்த வருவாய் (Own-Source Revenue (OSR)) கணக்கில் சேர்க்கப்படாமல் தவிர்க்கப்படுகின்றன.

ஒன்றிய அரசானது நகரங்களுக்கு ஆதரவு வழங்கும் ஒரு அமைப்பாக மட்டுமே இருக்க வேண்டுமே தவிர, நகரங்கள் தங்களின் எதிர்காலத்தைத் தாங்களே திட்டமிட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற மிக முக்கியமான கருத்தை 16-வது நிதி ஆணையம் கவனிக்கத் தவறிவிட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. இறுதியில், அது அந்தந்த நகரங்களுக்குச் சொந்தமான வரிப்பணம் என்பதால், அந்த நிதியை எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கும் உரிமை அந்த நகரங்களுக்கே உள்ளதாகவும் தெரிவிக்கின்றனர்.

திகேந்தர் சிங் பன்வார், சிம்லாவின் முன்னாள் துணை மேயராக இருந்தவர் மற்றும் தற்போது கேரள நகர்ப்புற ஆணையத்தின் உறுப்பினராகப் பணியாற்றி வருகிறார்.

Original article :  Why are Finance Commission grants to cities still so limited? -Tikender Singh Panwar

Read More →