அசாமில் தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு நில உரிமைகளை வழங்குவது அவர்களின் பிரச்சனையைத் தீர்க்காது. பிரச்சனை மேலும் தொடரும் -ரிஞ்சு ரசைலி மற்றும் தேவிகா சிங் ஷெகாவத்

 தேயிலைத் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும், கடந்த கால குறைபாடுகளை நிவர்த்தி செய்யவும் அரசாங்கம் உண்மையிலேயே விரும்பினால், தேயிலைத் தோட்டங்களை மட்டும் பராமரிப்பதைத் தாண்டி, நிலம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

நவம்பர் 28 அன்று, அசாமின் தேயிலைத் தோட்டங்களில் நிலைமை வித்தியாசமாக இருந்தது. அசாம் நில உடைமைகள் மீதான உச்சவரம்பு நிர்ணயம் (திருத்தம்) சட்டம், (Assam Fixation of Ceiling on Land Holdings (Amendment) Act, 2025) சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டதன் முக்கிய செய்தியைக் காண, தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு அசாம் அரசு விடுமுறை அறிவித்தது. பரவலான கவனத்தை ஈர்த்துள்ள இந்தச் சட்டத்தின் முக்கிய கவனம், சட்டத்தில் ஒரு புதிய பிரிவு 7A-ஐ சேர்ப்பதாகும். இந்தச் சட்டத்தில் அரசாங்கம், தொழிலாளர் உரிமைகளின்கீழ் நிலத்தை கையகப்படுத்திய பிறகு, அத்தகைய நிலங்களில் வசிக்கும் மற்றும் ஆக்கிரமிப்பில் உள்ள தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு தீர்வு அளிக்கிறது.

முதலில், தேயிலைத் தொழிலாளர்கள் நீண்டகாலமாகக் கேட்டுவந்த நிலப் பட்டாக்கள் இறுதியாகப் பெறுவது போல் தெரிகிறது. ஆனால், தோட்டங்களில் கடுமையான மற்றும் நிச்சயமற்ற நிலைமைகளை எதிர்கொள்ளும் தேயிலைத் தொழிலாளர்களுக்கு - நிரந்தர, தற்காலிக அல்லது அவர்களது குடும்பங்களுக்கு - இந்த நிலம் உண்மையில் எவ்வாறு வழங்கப்படும் என்பது இன்னும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

பிரிவு 17A-ன் 4 மற்றும் 5-ஆம் புள்ளிகள், i) தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளியின் நலனுக்காக, அத்தகைய நிலங்களை பயன்பாட்டிற்காகவும், உகந்த பயன்பாட்டிற்காகவும் அப்புறப்படுத்துவதற்கான அளவு குறித்து, அரசாங்கம், அறிவிப்பின் மூலம் நிபந்தனைகளை வகுக்க முடியும்.

 ii) ஒரு தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளியின் குடும்பத்திற்கு தீர்வு காணப்பட வேண்டிய நிலத்தின் அளவு, அவ்வப்போது அரசாங்கத்தால் அறிவிக்கப்படும் அளவுக்கு இருக்கவேண்டும். யாருக்கு நில உரிமைகள் கிடைக்கும் என்பது சட்டத்தில் தெளிவாகக் கூறப்படவில்லை. தோட்டங்களின் "தொழிலாளர் வரிசையில்" (labour lines) வசிக்கும் குடும்பங்களுக்கு "குடியிருப்பகம்" என்று அழைக்கப்படும் வீடு வழங்கப்படுகிறது. இது தலைமுறைகளுக்கு இடையிலான அடையாளம் மற்றும் நிரந்தர தொழிலாளர் அங்கீகாரத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. பெண் தொழிலாளர்கள் பெரும்பான்மையான தொழிலாளர்களாகவும், தேயிலைத் தொழிலுக்கு முக்கியமானவர்களாகவும் இருந்தாலும், குடும்பத்தில் நில உரிமையின் உரிமையை அவர்கள் பெறுகிறார்களா என்பது இன்னும் தீர்மானிக்கப்படவில்லை.

இந்தச் சட்டத்தில், நிலத்தை 20 ஆண்டுகளுக்குள் மீண்டும் விற்கக் கூடாது என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அது விற்கப்படும்போது, ​​அதே தேயிலைத் தோட்டத்தில் பணிபுரியும் மற்றொரு தேயிலைத் தொழிலாளிக்கு மட்டுமே விற்கப்பட வேண்டும் என்று சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த விதி, தோட்டங்களுக்கு வெளியே வணிக நோக்கங்களுக்காக நிலத்தைப் பயன்படுத்துவதைத் தடுக்கிறது.

மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு அல்லது எந்தவொரு சமூக வரைபடமும் இல்லாத நிலையில், பன்முகத்தன்மை கொண்ட தேயிலை சமூகங்களுக்குள் அதிகார ஏற்றத்தாழ்வு காரணமாக குடியேற்றத்தின்போது பாகுபாடு காட்டப்படுவது கவலையாக எழுந்துள்ளது. அசாமின் தொலைதூர புவியியல் பகுதிகளில் வாழ்ந்த படிநிலைகளை மதிப்பிடுவதற்கு இதுபோன்ற திருத்தங்கள் செய்யப்படுவதற்கு முன்பு நில அளவிட்டு பணியை மேற்கொண்டிருக்க வேண்டும்.

மேலும், இந்த நில உரிமைகளின் (பட்டாக்கள்) அளவு அதன் பயன்பாடு எவ்வாறு தீர்மானிக்கப்படும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதில் கருவியாக இருக்கும். வீட்டுத் தேவைகளை தாண்டி ஒரு பெரிய நிலம், தோட்ட வேலைகளின் எல்லைக்கு வெளியே வாழ்வாதார நடவடிக்கைகளுக்கு நிலத்தைப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கும்.

அரசாங்கம் உண்மையிலேயே தேயிலைத் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளை ஆதரிக்கவும், கடந்தகால நியாயமற்ற நடத்தையை சரிசெய்யவும் விரும்பினால், தலைமுறை தலைமுறையாக தோட்டங்களை பராமரிப்பதற்கு மேலாக நிலம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதைப் பற்றி ஆராய வேண்டும்.

ரசைலி டெல்லியில் உள்ள டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் பல்கலைக்கழகத்தில் உதவிப் பேராசிரியர் (சமூகவியல்). ஷெகாவத் டெல்லியில் உள்ள டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் பல்கலைக்கழகத்தில் பிஎச்டி ஆராய்ச்சி அறிஞர் (சமூகவியல்) ஆவார்.

Original article : Giving land rights to tea plantation workers in Assam will not solve their problem. The devil is in the details. -Rinju Rasaily and Devika Singh Shekhawat

Read More →

STEM : வெறும் விஞ்ஞானிகளை மட்டும் நம்பாமல், அடித்தளத்தை வலுப்படுத்த வேண்டும். -கௌதம் ஐ மேனன்

 நாம் ஏற்கனவே செய்யும் பணிகளை மேம்படுத்துவதைவிட, புதிய, கவர்ச்சிகரமான பணிகளைச் செய்வதற்குத்தான் பொதுவாக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது. ஆனால், நாம் அடிப்படை விஷயங்களைச் சரியாகச் செய்யாவிட்டால், வேறு எதுவும் பலனளிக்காது.

சமீபத்திய செய்தி அறிக்கை ஒன்றின்படி, முனைவர் பட்ட (PhD) வழிகாட்டிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் முறையை மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு அமைச்சகங்கள் மற்றும் துறைகளை அரசாங்கம் கேட்டுக்கொண்டுள்ளது. நாட்டின் வளர்ந்துவரும் தேவைகள் மற்றும் முன்னுரிமைகளை பூர்த்தி செய்யும் தலைப்புகளில் ஆய்வு கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று அரசாங்கம் விரும்புகிறது. மேலும், புத்தாக்கம் மற்றும் புதிய, பொருத்தமான யோசனைகள் மற்றும் தொழில்நுட்பங்களின் வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்கும்" வகையில் முனைவர் பட்ட திட்டங்கள் மறுவடிவமைப்பு செய்யப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது.

நாட்டிற்கு நேரடியாகப் பயனளிக்கும் ஆராய்ச்சியை ஆதரிப்பது தெளிவாகவே முக்கியமானது. பொதுமக்களின் பணம் எவ்வாறு செலவிடப்படுகிறது என்று கேட்பது நியாயமானது, மேலும் அது பொதுமக்களுக்குத் தெளிவாக விளக்கக்கூடிய வழிகளில் செலவிடப்பட வேண்டும். உடனடிப் பயன் இல்லாத ஆராய்ச்சி ஏன் இன்னும் முக்கியமானது என்பதையும் இது விளக்குவதைக் குறிக்கிறது. ஆனால் உடனடிப் பயன் தெரியாத ஆராய்ச்சியும் மிக முக்கியமானது என்பதை விளக்க வேண்டியது அரசின் கடமை. இது அறிவியல், தொழில்நுட்பம், பொறியல், கணிதம் (science, technology, engineering, and mathematics (STEM)) துறைகளுக்கும், மற்ற துறைகளுக்கும் (கலை, மானுடவியல் போன்றவை) பொருந்தும் என்கின்றனர்.

இந்தியாவுக்கு இப்போது மிகவும் பொருத்தமான துறைகள் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல், பேட்டரி தொழில்நுட்பம், நிலையான விவசாயம் மற்றும் சுகாதார தொழில்நுட்பங்கள் ஆகும். இந்தத் துறைகள் ஏற்கனவே பல அமைச்சகங்களில் உள்ள பல்வேறு தேசிய திட்டங்கள் மூலம் ஆதரவைப் பெறுகின்றன. மேலும் உதவி

தேவைப்பட்டால் அரசாங்க மானியங்களை எளிதாக பலப்படுத்தலாம். இருப்பினும், அத்தகைய நேரடி ஆதரவில் ஒரு வரம்பு உள்ளது: அது எதிர்காலத் தேவைகளை அல்லாமல் தற்போதைய தேவைகளையே மையமாகக் கொண்டுள்ளது. நீண்டகாலத்திற்கு, இன்று முக்கியமானதாகத் தோன்றுபவைக்கு மட்டும் முன்னுரிமை அளிப்பதைவிட, எதிர்கால வளர்ச்சிகளுக்கு பதிலளிக்கும் திறனையும் கற்பனையையும் உருவாக்குவது சிறந்தது என்று கூறப்படுகிறது. 

அடிப்படை ஆராய்ச்சியைவிடப் பயன்பாட்டு அறிவியல் பெரும்பாலும் பல ஆண்டுகள்கூடப் பின்தங்குகிற நிலை ஏற்படுவதாகக் கூறுகின்றனர். இந்த ஆண்டுக்கான இயற்பியல் நோபல் பரிசே அதை நிரூபிக்கிறது. 1980-ஆம் ஆண்டுகளில் நடத்தப்பட்ட ஓர் ஆய்வு, குவாண்டம் இயக்கவியல் (quantum mechanics) ஒற்றை அணுக்களைவிடப் பெரிய அளவிலும் வேலை செய்கிறது என்பதைக் காட்டியது. அந்தப் பணி இப்போது குவாண்டம் கணினிகளுக்குப் பொருத்தமானது. இது அசல் ஆராய்ச்சியில் ஒருபோதும் குறிப்பிடப்படாத ஒரு பயன்பாடாகும்.

பெல் ஆய்வகங்கள் (Bell Laboratories) அடிப்படை ஆராய்ச்சியை ஊக்குவித்ததாலும், நிறுவனத்திற்கு உடனடியாகப் பயன்படாத கருத்துக்களை ஆராய விஞ்ஞானிகளுக்குச் சுதந்திரம் அளித்ததாலும் பெரும்பாலும் வெற்றி பெற்றது. தற்போது முக்கியமாகத் தோன்றும் துறைகளில் மட்டும் கவனம் செலுத்துவது கவர்ச்சிகரமாக இருக்கலாம். ஏனெனில், தற்போதைய முன்னேற்றத்தை அளவிடுவது எளிதாகத் தோன்றலாம். ஆனால், அறிவியலிலும், தொழில்நுட்பத்திலும், அதற்கு அப்பாலும், அறிவை உருவாக்கும் பரந்த செயல்முறையை வலுப்படுத்தும் மறைமுக முயற்சிகளை மதிப்பிடுவது ஒரு புத்திசாலித்தனமான அணுகுமுறையாகக் கருதப்படுகிறது. 

இங்கே ஒரு உதாரணம்: அரசு நிதி உதவி பெறும் எந்தவொரு மாணவரையும் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், அவர்கள் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறை (Department of Science and Technology (DST)) அல்லது பல்கலைக்கழக மானியக் குழு (University Grants Commission (UGC)) போன்ற அமைப்புகளால் நேரடியாக வழங்கப்படும் உதவித்தொகையைப் பெறுகிறார்கள். அவர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் உதவித்தொகையை எப்போதாவது ஒருமுறை, பல மாதங்கள் நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகுதான் பெறுகிறார்கள். இந்தியாவில் உள்ள ஒரு புகழ்பெற்ற பொதுப் பல்கலைக்கழகத்தில் மதிப்புமிக்க அரசு ஆராய்ச்சி உதவித்தொகையை வென்ற நபருக்கு, கடந்த ஒன்பது மாதங்களாக உதவித் தொகையானது வரவில்லை என்று சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன், முனைவர் பட்ட மாணவர்களுக்கான (PhD students) உதவித்தொகைத் தொகைகள் நேரடியாக அவர்களின் வங்கிக் கணக்குகளுக்கு மாற்றப்படத் தொடங்கின. இதனால், சில கல்வி நிறுவனங்கள் மாணவர்களின் உதவித்தொகையில் ஒரு பகுதியை எடுத்துக்கொண்ட ஒரு ஊழல் நிறைந்த நடைமுறை முடிவுக்கு வந்தது. இருப்பினும், பணம் செலுத்துவது பெரும்பாலும் தாமதமாவதால், செலவழித்தபின் பணத்தைத் திரும்பக் கோரும் (reimbursement) சிக்கலான செயல்முறை காரணமாக, இடைப்பட்ட காலத்தில் கல்வி நிறுவனங்களால் மாணவர்களுக்கு ஆதரவளிக்க முடியவில்லை என்கின்றனர்.

இந்தியாவில் பல்கலைக்கழகங்களால் நிதியளிக்கப்பட்ட, தேசிய தகுதித் தேர்வு (NET) தேர்ச்சி பெறாத பல முனைவர் பட்ட (PhD) மாணவர்களுக்கு மாதத்திற்கு வெறும் ₹8,000 மட்டுமே உதவித்தொகையாகக் கிடைக்கிறது. இது குறைந்தபட்ச ஊதியத்தைவிடவும் குறைவாகும். இந்தத் தொகை 2012-ஆம் ஆண்டு முதல் அதிகரிக்கப்படவில்லை. அன்றாடச் செலவுகளைச் சமாளிக்க, அவர்கள் தற்காலிக ஆசிரியப் பணிகளை மேற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. இது அவர்கள் தங்கள் ஆய்விற்கு ஒதுக்க வேண்டிய நேரத்தையும், கவனத்தையும் குறைக்கிறது என்றும் கூறப்படுகிறது.

 

மற்றொரு சிக்கல் என்னவென்றால், தொழில் துறையால் நிதியளிக்கப்படும் முனைவர் பட்டங்கள் (industry-funded PhDs) மிகவும் அரிதானவை, மேலும் சில இந்திய தொழில்நுட்பக் கழகங்கள் (IITs) மற்றும் அதைப் போன்ற நிறுவனங்களைத் தவிர மற்ற இடங்களில் ஏறக்குறைய இல்லை என்றே சொல்லலாம். தொழில் துறைக்கும் கல்வித்துறைக்கும் இடையில் நீண்டகாலமாக இருக்கும் இடைவெளி மற்றும் இந்திய கல்வித்துறையால் குறித்த நேரத்தில் முடிவுகளை வழங்க முடியாது என்ற நம்பிக்கை உள்ளிட்ட பல காரணங்களால் இது ஏற்படுகிறது. எனவே, இத்தகைய ஒத்துழைப்புகளைச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்தவும், அவற்றை திறம்பட நிர்வகிக்கவும் இந்திய முனைவர் பட்ட மாணவர்கள், நிறுவனங்கள் மற்றும் வழிகாட்டிகளுக்கு சிறந்த பயிற்சி தேவை என்றும் வலியுறுத்துகின்றனர்.

பல கல்விசார் ஆராய்ச்சித் துறைகளான தத்துவம், சமூகவியல், வரலாறு மற்றும் அரசியல் அறிவியல் போன்றவை தொழில் துறை அல்லது நடைமுறைப் பயன்பாடுகளுடன் சிறிய தொடர்பையே கொண்டுள்ளன. இந்த மனிதநேய மற்றும் சமூக அறிவியல் துறைகளில் சார்பற்ற ஆய்வு நமது மனிதத்தன்மைக்கு இன்றியமையாதது. ஆயினும், இந்தத் துறைகள் "நாட்டின் முன்னுரிமைகளுக்குப் பொருந்தும் தலைப்புகள்" என்று முடிவெடுக்கும்போது பெரும்பாலும் அரசியல் செல்வாக்குக்கு உள்ளாகின்றன. STEM அல்லாத துறைகளில் (அறிவியல், தொழில்நுட்பம், பொறியியல் மற்றும் கணிதம் அல்லாத) ஆராய்ச்சி மற்றும் கல்வியை மதிப்பிழக்கச் செய்வது, இந்தியாவின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய விஞ்ஞானிகள் மற்றும் பொறியியலாளர்களைச் சிறந்த முறையில் உருவாக்க உதவாது என்று எச்சரிக்கின்றனர்.

மேலாண்மைக் கோட்பாட்டில், சுகாதாரக் காரணிகள் என்பது, இல்லாவிட்டால் அல்லது போதுமானதாக இல்லாவிட்டால், மனச்சோர்வுக்கு வழிவகுக்கும் கூறுகளாகும். அவற்றின் இருப்பு ஊழியர்கள் மகிழ்ச்சியடையாமல் இருப்பதை உறுதி செய்கிறது. ஆதரவான பணிச்சூழல் மற்றும் ஒருவரின் பணி முக்கியமானது என்ற நம்பிக்கை உள்ளிட்ட குறிப்பிட்ட உந்துதல்கள் அவர்களுக்கு துணைபுரிகின்றன.

ஒருவர் உழைத்த வேலைக்கான ஊதியம் கிடைக்காமல் போவது அல்லது மிகக் குறைவாகக் கிடைப்பது — இதைவிட மனிதனுக்கு அதிக மனச்சோர்வு தருவது வேறெதுவும் இல்லை. ஊதியமும் அரசு உதவித்தொகைகளும் சரியான நேரத்தில் கிடைப்பது இந்திய உயர்கல்வித் துறையின் மிக அடிப்படையான, தீர்க்கப்பட வேண்டிய பிரச்சனை ஆகும். இந்தப் பிரச்சனை தொடர்வது, நம் நாட்டின் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய ஆராய்ச்சி மாணவர்களை நாம் எப்படி நடத்துகிறோம் என்பதில் நாட்டின் தீவிரமான குறைபாடுகளை தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

மேனன், அசோகா பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராக உள்ளார். இந்தக் கருத்துக்கள் அனைத்தும் அவருடைய சொந்தக் கருத்துக்கள், அவருடைய நிறுவனத்தின் கருத்துக்களை அவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதில்லை.

Original article : 

India can’t have STEM without roots — it needs more than just scientists on top. -Gautam I Menon

Read More →

முஸ்லிம் லீக் மற்றும் காங்கிரஸ் கட்சிகள் வந்தே மாதரத்தை எவ்வாறு பார்த்தன?

 வந்தே மாதரத்தின் தோற்றம் என்ன?, அதை தேசிய கீதமாக அல்லாமல் தேசியப் பாடலாக மாற்ற வேண்டும் என்று காங்கிரஸ் ஏன் நம்பியது?

இந்திய தேசியப் பாடலின் 150-வது ஆண்டு நிறைவை நினைவுகூரும் வகையில் வந்தே மாதரத்தின் வரலாறு குறித்து டிசம்பர்-8 திங்கள்கிழமை அன்று  நாடாளுமன்றத்தில் பிரதமர் நரேந்திர மோடி விரிவாகப் பேசினார்.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வெளியிடப்பட்ட இந்தப் பாடல், இந்திய சுதந்திர இயக்கத்தில் ஒரு சக்திவாய்ந்த முழக்கமாக மாறியது. அதேநேரத்தில், அது சர்ச்சைக்குரிய விஷயமாகவும் மாறியது. தேசிய கீதமாக அல்லாமல் தேசியப் பாடலாக இது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது, சமீபத்தில் அரசியல் விவாதப் பொருளாக மாறியுள்ளது. ஆனால், 20-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில்கூட இந்தப் பிரச்சினை எழுப்பப்பட்டது.

வந்தே மாதரத்தின் தோற்றம்

மறைந்த வரலாற்றாசிரியர் சப்யசாச்சி பட்டாச்சார்யாவின் கூற்றுப்படி, இந்தப் பாடல் 1870-களின் முற்பகுதியில் எழுதப்பட்டதாக குறிப்பிட்டிருந்தார். ஆனந்தமடம் (1881) நாவலில் ஒரு நீண்ட பதிப்பு வெளியிடப்பட்டது. இந்த நாவல் 1770-களின் முற்பகுதியில், வங்காளத்தில் பஞ்சம் மற்றும் விவசாய நெருக்கடிகள் நிறைந்திருந்த காலத்தில், நவாப்பிற்கு எதிரான ஃபக்கீர்-சன்யாசி கிளர்ச்சியின் (Fakir-Sannyasi Rebellion) பின்னணியில் அமைக்கப்பட்டது.

அரசியல் சிந்தனையாளர் அரவிந்தோ கோஷின் மொழிபெயர்ப்பு, "அம்மா, உன்னை வணங்குகிறேன்" என்ற வரியுடன் தொடங்கி, வரங்களையும் பேரின்பத்தையும் அளிப்பவராக, வலிமையைப் பிடித்து அதை தனது மக்களுக்கு வழங்குபவராக தாயின் உருவத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது. பிற்கால சரணங்கள் தாயின் நிலையை துர்கா மற்றும் லட்சுமி தெய்வங்களுடன் ஒப்பிட்டு, அவரை ஒரு மீட்பராகவும் விவரிக்கின்றன.

வந்தே மாதரம் பற்றிய முஸ்லிம் லீக்கின் கருத்துக்கள்

1905-ம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ அரசாங்கம் வங்கப் பிரிவினையை அறிவித்தபிறகு, மத அடிப்படையில், இந்தப் பாடல் ஒரு புதிய ஆற்றைலைப் பெற்றதாக பட்டாச்சார்யா தனது புத்தகமான "வந்தே மாதரம்: ஒரு பாடலின் வாழ்க்கை வரலாறு-2003"  (Vande Mataram: The Biography of a Song)-ல் எழுதினார்.

20-ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் அரசியல் ரீதியான சூழல் பாடலை முக்கிய விவாத நிலைக்குத் தள்ளியது. "1926 தேர்தல்களில் போட்டியாளர்களிடையே முஸ்லிம் லீக் மற்றும் இந்து மகாசபையின் எழுச்சி ஆகியவற்றிற்கிடையே இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் பெரும் வகுப்புவாத கலவரங்கள் மற்றும் பதட்டமான சூழலை உருவாக்கியது. அதில் இந்தப் பாடல் இந்து-முஸ்லீம் மோதலுக்கான பல காரணங்களில் ஒன்றாக மாறியது" என்று பட்டாச்சார்யா எழுதினார்.

இந்தப் பாடல் சிலை வழிபாட்டை ஊக்குவிப்பதாக முஸ்லிம் லீக் கருதியதால் அதை எதிர்த்தது. சிலை வழிபாடு இஸ்லாத்தில் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. 1938 அக்டோபரில் கராச்சியில் நடந்த சிந்து மாகாண முஸ்லிம் லீக் மாநாட்டுக் கூட்டத்தில், காங்கிரஸ் சட்டமன்றங்களை "வந்தே மாதரம் என்று தொடங்கும் பாடல் இது சிலை வழிபாட்டிற்குரியது மட்டுமல்ல, அதன் தோற்றத்திலும் சாராம்சத்திலும் முஸ்லிம்கள் மீது வெறுப்பைப் பரப்புவதற்கான ஒரு பாடலாகும்" என்று எம்.ஏ.ஜின்னா கூறினார்.

1930-களில், 1937 தேர்தல்கள் போன்ற நிகழ்வுகள் மாகாண அரசாங்கங்கள் அமைக்க வழிவகுத்தன. இது இன்னும் பதட்டங்களை அதிகரித்தது. "இந்த சூழ்நிலையில், உள்துறைத் துறைத் தலைவரும் வைஸ்ராயின் நிர்வாகக் குழுவின் உறுப்பினருமான சர்.ஹென்றி கிரெய்க், இந்தப் பாடல் 'உண்மையில் முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான "வெறுப்பின் பாடலாக" உருவானது' என்று லார்ட் பேடன்-பவலுக்கு எழுதினார்" என்று பட்டாச்சார்யா குறிப்பிட்டிருந்தார்.

வந்தே மாதரம் குறித்த காங்கிரஸின் கருத்துக்கள்

பாடல் குறித்து காங்கிரஸ் தெளிவான நிலைப்பாட்டை எடுக்க வேண்டியிருந்தது. 1930-களில் பல மாகாணங்களில் கட்சி ஆட்சியில் இருந்ததால் இது முக்கியமானது என்று பட்டாச்சார்யா குறிப்பிட்டார். முஸ்லிம்களை சென்றடைய முயற்சித்தபோதும் இந்தப் பிரச்சினை தொடர்ந்து எழுப்பப்பட்டது.

ஜவஹர்லால் நேரு 1937 அக்டோபரில் சுபாஷ் சந்திர போஸுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், வந்தே மாதரத்திற்கு எதிரான கூக்குரல் "பெரும்பாலும் வகுப்புவாத குழுக்களால் உருவாக்கப்பட்டது" என்று கூறினார். அதேநேரத்தில், அதில் சில உண்மையான சாராம்சம் இருப்பதாகத் தெரிகிறது. மேலும், ஏற்கனவே வகுப்புவாத சார்புகளைக் கொண்டிருந்த மக்கள் இந்தப் பிரச்சினையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்று அவர் கூறினார். நாம் என்ன செய்தாலும் வகுப்புவாத உணர்வை ஊக்குவிக்க முடியாது, ஆனால் அவை இருக்கும் இடத்தில் உண்மையான குறைகளை நிவர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்று அவர் எழுதினார்."

இருப்பினும், சுபாஷ் சந்திர போஸ் இந்தப் பாடலை ஆதரித்தார். நேரு இரபீந்திரநாத் தாகூருக்கும் கடிதம் எழுதினார். இதற்கு தாகூர் பிந்தைய சரணங்களில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட உணர்வுகளுடன் தன்னால் உடன்பட முடியாது என்று பதிலளித்தார். மேலும், நேருவுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், தாகூர் குறிப்பிட்டதாவது “அதன் பாடலின் முதல் பகுதி மென்மை மற்றும் பக்தியை வெளிப்படுத்தியதாகவும், நமது தாய்நாட்டின் அழகான மற்றும் நன்மை பயக்கும் அம்சங்களுக்கு அது அளித்த முக்கியத்துவம் எனக்கு ஒரு சிறந்த ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. இதன்காரணமாக, முதல் பகுதியை கவிதையின் மீதமுள்ள பகுதிகளிலிருந்து அவர் எளிதாகப் பிரிக்க முடியும். இதனால், கவிதையின் மீதமுள்ள பகுதிகளிலும் அது சேர்ந்த புத்தகத்திலும் உள்ள உணர்வுகளுடன் தன்னால் உடன்பட முடியாது என்று அவர் கூறினார்”.

1896-ம் ஆண்டு நடந்த கல்கத்தா காங்கிரஸ் கூட்டத்திற்கு முன்பு இதைப் பாடிய முதல் நபர் தான் என்று இரவீந்திரநாத் தாகூர் குறிப்பிட்டார். தேசியப் பாடல் உண்மையான கவிதையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது. ஆனால், இப்போது முதல் இரண்டு சரணங்கள் மட்டுமே உள்ளன என்று அவர் விளக்கினார். ஒவ்வொரு முறையும் அதன் முழு கவிதையையும் நமக்கு நினைவூட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை என்றும் அவர் கூறினார். அது தற்செயலாக அதனுடன் இணைக்கப்பட்ட கதையை அவர்களுக்கு நினைவூட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை என்றும் மேலும் அவர் கூறினார். இது ஒரு தனி தனித்துவத்தையும், அதன் சொந்த ஊக்கமளிக்கும் முக்கியத்துவத்தையும் பெற்றுள்ளது. அதில், எந்தப் பிரிவையும் அல்லது சமூகத்தையும் புண்படுத்தும் எதையும் நான் காணவில்லை.”

பின்னர், காங்கிரஸ் செயல்பாட்டுக் குழு (Congress Working Committee) 1937 அக்டோபரில் இந்தப் பாடல் குறித்து ஒரு தீர்மானத்தை உருவாக்க முயற்சித்தது. நேரு தீர்மானத்தை வரைவதற்கு உதவினார். ஆரம்பத்தில், "சிறந்த பாடல்களையும் கீதங்களையும் ஒழுங்காக உருவாக்க முடியாது என்று வரைவில் கூறப்பட்டது. இதற்கு ஒரு மேதை அவற்றை உருவாக்கும்போது மட்டுமே அவை தோன்றும் என்று அது கூறியது. அவை தோன்றிய பிறகும், அவை மக்களின் ஆதரவைப் பெற வேண்டும் என்றும் அது கூறியது”.

ஒரு தேசிய கீதத்தை அங்கீகரிப்பது "அத்தகைய பாடல் அதன் சிறப்பாலும் பிரபலத்தாலும் அதைச் சுற்றியுள்ள உணர்வுகளாலும் அதன் மதிப்பை நிரூபிக்கும் வரை" காத்திருக்க வேண்டும் என்று அது கூறியது. இருப்பினும், இந்த வரிகள் பின்னர் நீக்கப்பட்டன.

இறுதித் தீர்மானத்தில் முதல் இரண்டு சரணங்கள் "நமது தேசிய இயக்கத்தின் உயிருள்ள மற்றும் பிரிக்க முடியாத பகுதியாக" மாறிவிட்டன என்றும், "இந்த சரணங்களில் யாரும் விதிவிலக்கு எடுக்கக்கூடிய எதுவும் இல்லை" என்றும் கூறப்பட்டது. பாடலின் மற்ற சரணங்கள் அதிகம் அறியப்படாதவை என்றும் அரிதாகவே பாடப்பட்டவை என்றும் அது குறிப்பிட்டது. இந்த சரணங்களில் இந்தியாவில் உள்ள பிற மதக் குழுக்களின் நம்பிக்கைகளுக்குப் பொருந்தாத சில குறிப்புகள் மற்றும் மத சித்தாந்தம் இருப்பதாக அது கூறியது. பாடலின் சில பகுதிகளுக்கு முஸ்லிம் நண்பர்கள் எழுப்பிய ஆட்சேபனையின் செல்லுபடியை குழு ஏற்றுக்கொண்டது.

எனவே, தேசிய நிகழ்வுகளில் பாடப்படும்போது இந்தப் பாடலை முதல் இரண்டு சரணங்களுக்கு மட்டுமே பாட வேண்டும் என்றும், "வந்தே மாதரம் பாடலுக்கு கூடுதலாகவோ அல்லது அதற்குப் பதிலாகவோ ஆட்சேபனைக்குரிய கதாபாத்திரத்தின் வேறு எந்தப் பாடலையும் பாட ஏற்பாட்டாளர்களுக்கு முழு சுதந்திரம் அளிக்க வேண்டும்" என்றும் அது பரிந்துரைத்தது.

இதனால், இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் இந்தப் பாடலின் ஒரு பகுதியை தேசியப் பாடலாக ஏற்றுக்கொண்டது. "இது 1951-ம் ஆண்டு இராஜேந்திர பிரசாத்தின் வேண்டுகோளின் பேரில், ஜன கண மனவுடன் சேர்ந்து, அரசியலமைப்புச் சபையால் தேசியப் பாடலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பதிப்பாகும், இது தேசிய கீதமாக நியமிக்கப்பட்டது" என்று பட்டாச்சார்யா எழுதினார்.

Original article : How the Muslim League and the Congress viewed Vande Mataram?

Read More →

இந்திய அஞ்சல் துறையின் DHRUVA கட்டமைப்பு என்றால் என்ன? -அரூன் தீப்

 குறிப்பு மற்றும் தனித்துவமான மெய்நிகர் முகவரிக்கான டிஜிட்டல் மையத்தின் (Digital Hub for Reference and Unique Virtual Address (DHRUVA))-ன் பயன்பாட்டு நிகழ்வுகள் என்னவாக இருக்கும்?

மே மாதத்தில், அஞ்சல் துறை குறிப்பு மற்றும் தனித்துவமான மெய்நிகர் முகவரிக்கான டிஜிட்டல் மையம் (DHRUVA) எனப்படும் ஒரு அமைப்பை பரிந்துரைத்தது. இது மின்னஞ்சல் முகவரிகளைப் போலவே, மக்கள் பயன்படுத்த எளிதான டிஜிட்டல் அடையாளக் குறிகளை (labels) உருவாக்கி அதைப் பகிர்ந்து கொள்ள அனுமதிக்கிறது. குறிப்பு மற்றும் தனித்துவமான மெய்நிகர் முகவரிக்கான டிஜிட்டல் மையம் அரசாங்க சேவைகளை மேம்படுத்துவதையும், அவற்றை மேலும் உள்ளடக்கியதாக மாற்றுவதையும், பயனர்களுக்கு சிறந்த அனுபவத்தை வழங்கும் என்று அஞ்சல் துறை தெரிவித்துள்ளது. DHRUVA-வை செயல்படுத்துவதற்காக, 2023ஆம் ஆண்டு அஞ்சல் அலுவலகச் சட்டத்தில் (Post Office Act) ஒரு வரைவுத் திருத்தத்தை அரசாங்கம் வெளியிட்டது. இருப்பிட ஆயத்தொலைவுகளைப் பயன்படுத்தி உருவாக்கப்பட்ட 10 இலக்கக் குறியீடான DIGIPIN அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பிறகு இது நிகழ்கிறது.

DHRUVA என்றால் என்ன?

ஆதார் மற்றும் ஒருங்கிணைந்த கட்டண இடைமுகம் (Unified Payments Interface (UPI)) போன்றவற்றுடன் DHRUVA ஒரு பொது டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்பாக (Digital Public Infrastructure (DPI)) முன்மொழியப்படுகிறது. இந்த சேவை, இந்தியா அஞ்சல் துறை, அமேசான் அல்லது உபர் போன்ற நிறுவனங்களுக்கு, பயனர்கள் தங்கள் முழு முகவரியையும் தட்டச்சு செய்வதற்குப் பதிலாக ஒரு எளிய "அடையாள குறியை" பெற அனுமதிக்கும். பின்னர், அடையாளக் குறி இறுதி பயனரால் அங்கீகரிக்கப்படும். இது கேள்விக்குரிய தளம் "விளக்கமான" முகவரி மற்றும் "புவிசார்-குறியிடப்பட்ட" DIGIPIN இரண்டையும் பெற அனுமதிக்கும்.

டிஜிட்டல் அஞ்சல் குறியீட்டு எண் (Digital Postal Index Number (DIGIPIN) என்பது ஒரு திறந்த மூல இருப்பிட பின் அமைப்பாகும். இந்திய அஞ்சல் துறையே இதை உருவாக்கியது. இந்தியாவில் உள்ள ஒவ்வொரு 12 சதுர மீட்டர் தொகுதிக்கும் அதன் தனித்துவமான DIGIPIN உள்ளது. குறைந்தபட்சம் அஞ்சல் வலையமைப்பிற்குள், துல்லியமான விளக்க முகவரிகள் எப்போதும் கிடைக்காத (அல்லது சாத்தியமான) கிராமப்புறங்களில் இது பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்றும், அஞ்சல் குறியீட்டிற்கு கூடுதலாக, ஒரு துல்லியமான இருப்பிடத்துடன் அஞ்சல் விநியோக ஊழியர்களுக்கு உதவும் என்றும் இந்தியா அஞ்சல் துறை நம்புகிறது.

DHRUVA-வின் அமைப்பில் பல்வேறு குழுக்கள் உள்ளன: முகவரி சேவை வழங்குநர்கள் எளிய முகவரி அடையாளக் குறிகளை உருவாக்குகிறார்கள் (amit@dhruva போன்றவை); முகவரி சரிபார்ப்பு முகவர்கள் முகவரிகள் உண்மையானவையா என்பதைச் சரிபார்க்கிறார்கள்; முகவரி தகவல் முகவர்கள் பயனர்கள் தங்கள் முகவரியை யார் காணலாம் என்பதைக் கட்டுப்படுத்த உதவுகிறார்கள்; மேலும், தேசிய கட்டணக் கழகத்தைப் (National Payments Corporation of India) போன்ற ஒரு முக்கிய அமைப்பு, முழுக் கட்டமைப்பையும் நிர்வகித்து மேற்பார்வையிடும்.

DHRUVA எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படும்?

ஒப்புதல் அடிப்படையிலான தரவுப் பகிர்வுதான் இதன் முக்கியப் பணியாக இருக்கும் என்று அஞ்சல் துறை தெரிவித்துள்ளது. வங்கிக் கணக்குகளுக்கு ஒருங்கிணைந்த கட்டண இடைமுகம் (Unified Payments Interface (UPI)) செய்வது போல, மக்கள் தங்கள் முகவரிகளை டிஜிட்டல் டோக்கன்களாக மாற்றலாம். இது ஒப்புதல் முறையைப் பயன்படுத்தி யார் தங்கள் முகவரியை எவ்வளவு நேரம் பார்க்கலாம் என்பதைக் கட்டுப்படுத்த அனுமதிக்கிறது. மற்றொரு பயனுள்ள அம்சம் முகவரி புதுப்பிப்புகளை எளிதாக்குவதாகும், இதன் மூலம் மக்கள் புதிய வீட்டிற்கு குடிபெயர்ந்த பிறகும்கூட வழக்கமான டெலிவரிகளை சீராகப் பெற முடியும்.

இதனால் DHRUVA பயனர்கள் தங்கள் முகவரிகளை பொது மற்றும் தனியார் டிஜிட்டல் தளங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள அனுமதிக்கும். இடைத்தரகர்கள் தங்கள் இருப்பிடத்தில் என்ன சேவைகள் கிடைக்கின்றன என்பதைக் காட்ட அனுமதிப்பதன் மூலம், இது பயனர்களுக்கு "சேவை கண்டுபிடிப்பிலும்" உதவும் என்று அஞ்சல் துறை கூறியது. இத்தகைய கட்டமைப்பு செயல்பட தரவுகளைச் சேகரிக்க வேண்டியிருப்பதால், நிதி உள்ளடக்கம் (financial inclusion) போன்ற பிரச்சினைகளில் கவனம் செலுத்தும் இலாப நோக்கமற்ற கொள்கை ஆராய்ச்சிக் குழுமமான Dvara Research, இதற்கு அங்கீகாரம் அளிக்க ஒரு சட்ட வரைவு தேவைப்படும் என்று தெரிவித்துள்ளது.

இது நகர்ப்புற நிர்வாகத்திற்கு உதவியாக இருக்குமா?

DHRUVA-வின் எதிர்கால நிதி முன்முயற்சியை வழிநடத்தும் பெனி சுக், நகர்ப்புற நிர்வாகத்தை செயல்படுத்த இந்த அமைப்பு உதவியாக இருக்குமா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை என்று வாதிட்டார். ஏனெனில், இது கற்பனை செய்த முகவரிகள் மக்களுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன, தன்னிச்சையாக ஆய்வு செய்யப்பட்ட கட்டமைப்புகள் அல்ல. இந்த அமைப்பு முகவரிகளுடன் தனிப்பட்ட விவரங்களையும் சேகரிப்பதால், அந்தத் தகவலைப் பகிர்வதற்கு ஒப்புதல் அடிப்படையிலான வழிமுறையைப் (consent-based mechanism) பயன்படுத்த வேண்டும் என்று சக் கூறினார்.

மக்கள் தங்கள் முகவரிகளைப் பகிரவோ அல்லது முகவரிக் குறியீடுகளை உருவாக்கவோ விரும்பவில்லை என்றால், கட்டிடங்கள் மற்றும் மக்கள் தொகை பற்றிய தரவு முழுமையடையாமல் போகலாம். இது நகர்ப்புற திட்டமிடல் மற்றும் மேலாண்மைக்கு இந்த அமைப்பைப் பயன்படுத்துவதைக் குறைக்கக்கூடும். உலகின் பெரும்பாலான பகுதிகளில், முகவரிகளின் டிஜிட்டல் மயமாக்கல் தனிப்பட்ட தகவல்களை உள்ளடக்குவதில்லை; இது பயனர்களின் ஒப்புதல் தேவையை முன்கூட்டியே தவிர்த்து, மிகவும் செழுமையான தரவுத்தொகுப்புகளை அனுமதிக்கிறது.

Original article : What is the India Post’s DHRUVA framework? -Aroon Deep

Read More →

மக்களாட்சியின் முரண்பாடு : அரசால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட குடிமக்கள். -வர்கீஸ் கே ஜார்ஜ்

 அரசானது மக்களால் உருவாக்கப்படுகிறது. ஆனால்,  குடிமக்கள் யார் யார் என்று அதுவே தீர்மானிக்கிறது. எந்த அமைப்போ அல்லது அமைச்சகமோ அதைக் கையாண்டாலும் இது ஒரு முரண்பாடே ஆகும். 

இந்திய கடவுச்சீட்டு இந்திய குடிமக்களுக்கு மட்டுமே உரித்தானது. மேலும், நாட்டின் வாக்காளர் பட்டியலில் குடிமக்கள் மட்டுமே இடம்பெற வேண்டும். ஆனால், கடவுச்சீட்டு வைத்திருப்பது அல்லது வாக்காளர் பட்டியலில் இடம்பெற்றிருப்பது குடியுரிமையை நிரூபிக்காது என்கின்றனர். ஏனெனில், போலி ஆவணங்கள் மூலம் மக்கள் இந்த ஆவணங்களைப் பெற்றுள்ளனர் மேலும் இது தொடர்வதற்கான வாய்ப்புகளும் உள்ளன. ஆதாரம் என்று எது கருதப்படுகிறதோ, அதற்கும் உண்மைக்கும் இடையே முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது. குடியுரிமையை நிரூபிப்பதில் உள்ள இந்தப் பிரச்சினை, இந்திய தேர்தல் ஆணையத்தின் நாடுதழுவிய சிறப்பு தீவிர வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தம் (Special Intensive Revision - SIR) நடவடிக்கையின்போது மீண்டும் எழுந்துள்ளதாகத் தெரிவிக்கின்றனர். 

சிறப்புத் தீவிர திருத்தம்  (Special Intensive Revision (SIR)) மீதான சட்டரீதியான சவாலானது மூன்று முக்கிய அம்சங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. முதலாவதாக, யார் ஒரு குடிமகன் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் தேர்தல் ஆணையத்திற்கு இல்லை. அந்த அதிகாரம் உள்துறை அமைச்சகத்திற்கு மட்டுமே உள்ளது. இரண்டாவதாக, ஒரு பெரிய அளவிலான வாக்காளர் சிறப்புத் தீவிர திருத்தப் பணிக்குச் சட்டம் அனுமதிப்பதில்லை, மேலும் இது குறிப்பிட்ட வழக்குகளில் மட்டுமே அனுமதிக்கிறது. மூன்றாவதாக, யாரோ ஒருவர் வெளிநாட்டவரா என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் மத்திய உள்துறை அமைச்சகத்தால் குடியுரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் மட்டுமே உறுதிசெய்ய முடியும் என்கின்றனர். மேலும், 1946-ன் வெளிநாட்டினர் சட்டத்தின்கீழ் அமைக்கப்பட்ட வெளிநாட்டினர் தீர்ப்பாயங்கள் (Foreigners Tribunals) போன்ற அமைப்புகளால் மட்டுமே செய்ய முடியும் என்றும் தெளிவுபடுத்துகின்றனர்.

 

தனிநபர் குடியுரிமை நீரூபிப்பு 

நாடு முழுவதும் இந்திய குடியுரிமையைச் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரூபிக்கும் எந்த ஒரு ஆவணமும் இல்லை. அனைவரின் குடியுரிமையையும் சரிபார்க்க பாராளுமன்றத்தில் ஏற்கனவே நிறைவேற்றப்பட்ட ஒரு சட்டஅமைப்பு இன்னும் நடைமுறைக்கு வரவில்லை. கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம், இந்தியக் குடியுரிமையை ஒரு தனிநபர் நிரூபிக்க என்ன ஆதாரம் உள்ளது என்று பாராளுமன்றத்தில் ஒன்றிய அரசிடம் கேட்கப்பட்டபோது, “2004-ஆம் ஆண்டில் திருத்தப்பட்ட குடியுரிமைச் சட்டமானது (1955) ஒவ்வொரு இந்திய குடிமகனையும் பதிவுசெய்து அவர்களுக்கு ஒரு தேசிய அடையாள அட்டையை வழங்க ஒன்றிய அரசுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது”  என்று உள்துறை அமைச்சர் கூறினார்.

“இதற்கான நடைமுறை குடியுரிமை (குடிமக்களைப் பதிவு செய்தல் மற்றும் தேசிய அடையாள அட்டைகள் வழங்குதல்) விதிகள், 2003-ல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.” இந்த விதிகளின்படி, தேசிய மக்கள்தொகைப் பதிவேட்டின் (National Population Register (NPR)) மூலம் உருவாக்கப்படும் தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டில் (National Register of Citizens (NRC)) விவரங்கள் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ள குடிமக்களுக்கு தேசிய அடையாள அட்டைகள் வழங்கப்படும். தேசிய மக்கள்தொகைப் பதிவேடு என்பது நாட்டின் அனைத்து குடிமக்களையும் உள்ளடக்கிய பட்டியல் ஆகும். தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு சட்டத்தால் கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், தேசிய மக்கள்தொகைப் பதிவேடு சட்டத்தின் கீழான விதிகளால் அனுமதிக்கப்படுகிறது. தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டில் இந்திய குடிமக்கள் என்று நிரூபிக்க முடிந்தவர்கள் மட்டுமே பட்டியலில் இடம்பெறுவார்கள்.

சட்டத்தின்படி, ஒருவரது குடியுரிமை கேள்விக்குள்ளாகும் பட்சத்தில், அதை நிரூபிக்க வேண்டிய பொறுப்பு அரசாங்கத்திற்கு இல்லை. மாறாக, அந்த நபருக்கே உள்ளது என்று தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. 2010-ஆம் ஆண்டில், ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசின்கீழ் நடந்த மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்போது, தேசிய மக்கள் பதிவேட்டுக்கான (NPR) தரவு சேகரிக்கப்பட்டது. இது பின்னர் 2015-ஆம் ஆண்டில் புதுப்பிக்கப்பட்டு, 119 கோடி குடிமக்களை உள்ளடக்கியது. 2027-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்புடன் தேசிய மக்கள் பதிவேடு புதுப்பிக்கப்படுமா என்பது இன்னும் உறுதியாகத் தெரியவில்லை. பாரதிய ஜனதா கட்சி (பா.ஜ.க) தனது 2024 தேர்தல் அறிக்கையிலிருந்து தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு (NRC) குறித்த வாக்குறுதியை நீக்கியுள்ளது. தேசிய மக்கள் பதிவேட்டில் யார் வேண்டுமானாலும் பட்டியலிடப்படலாம் என்கின்றனர்.  ஆனால், தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டில் (National Register of Citizens (NRC)) சேர்க்கப்பட வேண்டுமானால், ஒரு நபர் தாம் குடியுரிமைச் சட்டத்தின் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதை நிரூபிக்க வேண்டும் என்றும் கூறப்படுகிறது. 

இந்தியாவின் அரசியலமைப்பு நிறுவனர்கள் முதலில் “இங்கு பிறந்த அனைவருக்கும் குடியுரிமை” மண்ணின் உரிமை (Jus Soli) வேண்டும் என்று விரும்பினார்கள். ஆனால், காலப்போக்கில் “பெற்றோர் மூலம் வரும் குடியுரிமை”  இரத்தத்தின் உரிமை (Jus Sanguinis) அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக மாறியது. தற்போது, பிறப்பால் ஒருவரைக் குடிமகனாக வரையறுக்க சில விதிகள் கூறப்படுகின்றன. ஜூலை 1, 1987-ஆம் ஆண்டுக்குமுன் பிறந்த எவரும் தானாகவே குடிமகனாவார். ஜூலை 1, 1987 மற்றும் டிசம்பர் 2, 2004 ஆகிய தேதிகளுக்கு இடையில் பிறந்தவர்கள், அவர்களின் பெற்றோரில் குறைந்தபட்சம் ஒருவர் அவர்கள் பிறக்கும்போது குடிமகனாக இருந்திருந்தால் மட்டுமே குடிமக்களாகக் கருதப்படுவார்கள். டிசம்பர் 3, 2004, அன்று அல்லது அதற்குப் பிறகு பிறந்தவர்கள், அவர்களின் பெற்றோரில் குறைந்தபட்சம் ஒருவர் குடிமகனாகவும், மற்றவர் சட்டவிரோதமாகக் குடியேறியவர் அல்லாமலும் இருந்தால் மட்டுமே குடிமக்களாகக் கருதப்படுவார்கள். 1955-ஆம் ஆண்டின் குடியுரிமைச் சட்டம் பலமுறை திருத்தப்பட்டுள்ளது. 2003-ஆம் ஆண்டில், அது சில குடியிருப்பாளர்களை சட்டவிரோதமாகக் குடியேறியவர்கள் என்று அடையாளம் கண்டது. அவர்களும் அவர்களின் குழந்தைகளும் பிறப்பின் மூலம் குடியுரிமை பெற முடியாது என்று தெரிவிக்கப்படுகிறது. தற்போது தகுதிபெற, ஒருவருக்கு ஒன்று அவர்களின் பெற்றோர் இருவரும் குடிமக்களாக இருக்க வேண்டும் அல்லது ஒரு பெற்றோர் குடிமகனாகவும் மற்றவர் சட்டவிரோதமாகக் குடியேறியவர் அல்லாமலும் இருக்க வேண்டும் என்று வரையறுக்கப்படுகிறது. சில சட்டவிரோதமாகக் குடியேறியவர்கள், குடியுரிமை (திருத்தச்) சட்டம், 2019-ன் கீழ் குடியுரிமை பெறலாம். இந்தச் சட்டம் ஒரு மதக் காரணியைச் சேர்த்ததற்காகவே சர்ச்சைக்குரியதாக மாறி உள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

கடந்த 2008-ஆம் ஆண்டில், மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் ஒரு முன்னோடித் திட்டமாக சில லட்சம் இந்தியர்களுக்கு பல்நோக்கு தேசிய அடையாள அட்டையை (Multi-Purpose National Identity Card (MNIC)) வழங்கியது. 10 ஆண்டுகள் செல்லுபடியாகும் இந்த அட்டையில் கைரேகைகள், ஒரு கருவிழி ஊடுகதிர் படம், ஒரு புகைப்படம் மற்றும் பெயர், பிறந்த தேதி, பெற்றோரின் பெயர்கள், பிறந்த இடம் மற்றும் வழங்கப்பட்ட இடம் போன்ற தனிப்பட்ட விவரங்களுடன் கூடிய மின்னணு சிப் இருந்தது. 2019-ஆம் ஆண்டு தேர்தல் அறிக்கையில் பாஜக நாடு தழுவிய தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு (NRC) கணக்கெடுப்புப் பணி மேற்கொள்ளப்படும் என்று உறுதியளித்திருந்தது. ஆனால், தற்போது தேர்தல் ஆணையத்தின் வாக்காளர் பட்டியல் சிறப்புத் தீவிர திருத்தப் பணியானது இந்த முயற்சிக்கு நேர்மாறாக உள்ளதாகத் தெரிவிக்கின்றனர்.

தொடர்ந்து வரும் மோதல்

எந்த அமைச்சகம் அல்லது துறை பொறுப்பில் இருந்தாலும், குடியுரிமை, தேசத்துரோகம் மற்றும் ராஜதுரோகம் போன்ற விவகாரங்கள் பொதுவாக உள்ளூர் அதிகாரிகளாலும் காவல்துறையினராலும் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. அரசின் அதிகாரம் மக்களிடமிருந்து வருகிறது. மக்கள்தான் இறையாண்மையாளர்கள், மேலும் அவர்களுக்குச் சேவை செய்வதற்காகவே அரசு உள்ளது.

எனவே, குடிமக்கள் யார் என்பதைக் கணக்கிடும் அதிகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ள இந்த நவீன அரசு இயந்திரம், தன்னுள்ளேயே ஒரு பெரிய முரண்பாட்டைக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு தனிநபர் குடிமகனா இல்லையா, அவர்கள் தேசத் துரோகியாகவோ அல்லது கிளர்ச்சியாளராகவோ இல்லையா என்பதையெல்லாம் எல்லை அதிகாரி, காவலர், கிராம அலுவலர் மற்றும் வாக்காளர்களைப் பதிவுசெய்பவர் ஆகியோரே அன்றாட அடிப்படையில் தீர்மானிக்கின்றனர். 

இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தப் பணியை (SIR) மேற்கொள்வதிலிருந்து தடுக்கப்பட்டாலும், இந்த மோதல் தொடரும் என்றே கூறுகின்றனர். இந்திய தேர்தல் ஆணையத்தின் மேற்பார்வையின்கீழ் வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தப் பணியில் ஈடுபடும் அதே தொடக்கப் பள்ளி ஆசிரியர், தேவைப்பட்டால், மக்கள் தொகைப் பதிவேட்டுக்கும் (NPR), பின்னர் உள்துறை அமைச்சகத்தின்கீழ் (Ministry of Home Affairs (MHA)) தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டுக்கும் (NRC) அதே முடிவுகளை எடுப்பார். குடிமக்கள் யார் என்பதை அரசே தீர்மானிக்கும் வகையில் குடியுரிமைச் சட்டங்கள் வரையறுக்கப்பட்டு செயல்படுத்தப்படுகின்றன.

அசாம் பயிற்சி

அசாம் மாநிலத்தில் மட்டும் வரைவு தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு (Draft NRC) செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அசாம் ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்ற, 1985-ஆம் ஆண்டில் குடியுரிமை (திருத்த) சட்டம் இயற்றப்பட்டு, 1955 குடியுரிமைச் சட்டத்தில் பிரிவு-6A சேர்க்கப்பட்டது. இதனால் அசாமுக்கு இந்தியாவின் மற்றப் பகுதிகளிலிருந்து வேறுபட்ட தனிக்குடியுரிமை விதிமுறைகளும், மூன்று வெவ்வேறு காலக்கெடு தேதிகளும் (cut-off dates) உருவாக்கப்பட்டன. 2019-ஆம் ஆண்டில் வெளியான அசாமின் வரைவு தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டில் 3.29 கோடி பேரில் சுமார் 19 லட்சம் பேர் “D” சந்தேகத்திற்குரிய குடிமக்கள்” (Doubtful citizenship) என்று குறிக்கப்பட்டனர். அசாமில் பின்பற்றப்பட்ட விதிப்படி, ஒருவர் தன் குடியுரிமையை “நியாயமான சந்தேகம் இல்லாமல்” நிரூபிக்க முடியாவிட்டால், அவர் தானாகவே சந்தேகத்திற்குரியவராகக் கருதப்படுவார்.

அசாமில் உள்ள பாஜக அரசு வரைவு தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டை (NRC) நிராகரித்தது, ஏனெனில், “D” எனக் குறிக்கப்பட்ட பலரும் இந்துக்கள் ஆவர். “D” எனக் குறிக்கப்படுவது ஒரு நபரின் வாக்களிக்கும் உரிமை பறிக்கப்படலாம், அவர்களின் குடியுரிமையை வெளிநாட்டவர் தீர்ப்பாயம் (foreigner's tribunal) தீர்மானிக்க வழிவகுக்கலாம், மேலும் நாடுகடத்தலுக்கும் (deportation) வழிவகுக்கலாம். இந்த செயல்முறை, குடியுரிமை மற்றும் பரம்பரைக்கான கடைசித் தேதிகளை பூர்த்திசெய்ய, பல ஆண்டுகளாக பெற்றோர் மற்றும் வசிப்பிட ஆவணங்களை பெரிதும் சார்ந்து இருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஒருவரின் குடியுரிமை அல்லது வாக்களிக்கும் உரிமைகள் தெளிவான விதிகளுடன் இணைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதை யாரும் மறுக்கவில்லை.  ஆனால், குடியுரிமையை யார் தீர்மானிக்க வேண்டும், அந்தச் செயல்முறை எவ்வளவு நியாயமானதாகவும் வெளிப்படையானதாகவும் இருக்கவேண்டும் என்பதே விவாதிக்கப்படக்கூடியதாகும். ஒவ்வொரு தனிநபரும் தான் குடியுரிமை பெறத் தகுதியானவர் என்பதை நிரூபிக்க வேண்டிய சங்கடமான நிலை உள்ளது. இறுதியில் நாட்டின் “குடிமக்கள்” யார் என்பதை அரசாங்கமே முடிவு செய்கிறது. இதனால், ஜனநாயகத்தில் மக்களுக்கும் அரசுக்கும் இடையிலான உறவில் ஒரு அடிப்படையான முரண்பாடு ஏற்படுகிறது.

Original article :Democracy’s paradox, the chosen people of the state -Varghese K  George

Read More →