இந்தியா தனது நீண்டகால எரிசக்தி தேவைகளை எவ்வாறு பூர்த்தி செய்யமுடியும்? அணுசக்தி எரிபொருளாக தோரியம் பயன்படுத்துவது ஏன் உதவும் என்பதை நிபுணர் விளக்குகிறார். -அனில் ககோட்கர்

இந்தியாவில் தோரியம் (Thorium) கனிம கையிருப்பு மிக அதிக அளவில் உள்ளது. நமது நாட்டின் அணுசக்தித் திட்டத்தில், யுரேனியத்திற்கு (Uranium) பதிலாகத் தோரியத்தைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினால், அது இந்தியாவின் எரிசக்தித் துறையில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும். இதன் மூலம், எரிசக்திக்காக மற்ற நாடுகளைச் சார்ந்திருக்கும் ஒரு இறக்குமதியாளர் என்ற நிலையிலிருந்து, உலக நாடுகளுக்கு எரிசக்தியை வழங்கும் ஒரு முக்கிய ஏற்றுமதியாளராக இந்தியா உருவெடுக்க முடியும் என்கின்றனர்.

இந்தியாவின் உள்நாட்டிலேயே உருவாக்கப்பட்ட "அழுத்தப்பட்ட கனநீர் உலைகள்" (Pressurised Heavy Water Reactors (PHWRs)), நிகர பூஜ்ஜிய உமிழ்வு (Net-zero) கொண்ட "வளர்ச்சியடைந்த இந்தியா" (Viksit Bharat) நோக்கிய தூய்மையான ஆற்றல் பயணத்தில் ஒரு முக்கிய அங்கமாக மாறியிருப்பது ஊக்கமளிக்கிறது. 2047-ஆம் ஆண்டிற்குள் 100 ஜிகாவாட் (100 GWe) அணுசக்தி உற்பத்தியை எட்ட வேண்டும் என்ற இலக்கை அரசாங்கம் தனது அணுசக்தி திட்டமாக வகுத்துள்ளது.

இந்த மிகப்பெரிய அளவிலான உற்பத்தித் திறனை எட்டுவதற்கு, இந்தியாவிடம் வலுவான செயல்பாட்டு கட்டமைப்பும், வணிகரீதியாக லாபகரமான தரப்படுத்தப்பட்ட தொழில்நுட்பங்களும் இருக்க வேண்டும். இந்த நோக்கத்திற்கு 'அழுத்தப்பட்ட கனநீர் உலைகள்' (PHWRs) மிகவும் பொருத்தமானவையாகும்.

இருப்பினும், யுரேனியம் (Uranium) இறக்குமதி மிக வேகமான அளவில் அதிகரிப்பது கவலைக்குரிய ஒரு விஷயமாகும். உலகளவில் யுரேனியத்திற்கான தேவைக்கும் அதன் விநியோகத்திற்கும் இடையே ஏற்கனவே ஒரு இடைவெளி நிலவுகிறது. உலகெங்கிலும் அணுசக்தி உற்பத்தி மூன்று முதல் நான்கு மடங்கு வரை உயரும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளதால், இதற்கான தேவை எதிர்காலத்தில் இன்னும் அதிகமாகும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இவற்றுடன் அணுசக்தி தொடர்பான சர்வதேச அரசியல் சிக்கல்களும் ஏற்படும்போது, அடுத்த 10 முதல் 15 ஆண்டுகளில் அணுசக்தி எரிபொருள் விநியோகப் பாதுகாப்பிற்கு பெரும் அச்சுறுத்தல் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது.

மிகவும் தேவையான ஒரு மாற்றம்

இந்தியாவிடம் பெருமளவில் தோரியம் (Thorium) இருப்பு இருப்பதால், அதன் பயன்பாட்டை நோக்கி வேகமாக நகருவது நாட்டின் எரிசக்தி பாதுகாப்பு மற்றும் எரிசக்தி சுதந்திரத்திற்கு மிகவும் அவசியமானது. இதற்காக, மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்வதோடு மட்டுமல்லாமல், தோரியத்திலிருந்து யுரேனியம்-233 (U-233) எரிபொருளை பெரிய அளவில் உற்பத்தி செய்யக்கூடிய பெரிய அணு உலைகள் இந்தியாவிற்குத் தேவைப்படுகின்றன. அந்த வகையில், 500 மெகாவாட் மின்உற்பத்தித் திறன் கொண்ட முன்மாதிரி அதிவேக ஈனுலை (Prototype Fast Breeder Reactor (PFBR)) அணு உலையில் முதன்முறையாகத் தொடங்கப்பட்ட அணுக்கருப் பிளவு வினை (Criticality), இந்தியாவின் மிக முக்கியமான மைல்கல்லாகும். ஏனெனில், இந்த உலை எரிபொருளை உற்பத்தி செய்யும் ஆற்றலைக் கொண்டிருப்பதால், எதிர்காலத்தில் இத்தகைய உற்பத்தித் திறனை விரிவுபடுத்த இது வழிவகுக்கிறது. மேலும், தோரியம் தொழில்நுட்பமானது, எரிசக்தியைப் பிற நாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்யும் நிலையில் இருக்கும் இந்தியாவை, பிற நாடுகளுக்கு எரிசக்தியை ஏற்றுமதி செய்யும் நாடாக மாற்ற உதவும்.

முன்மாதிரி அதிவேக ஈனுலை (Prototype Fast Breeder Reactor (PFBR)) பயன்பாட்டுக்கு வருவதோடு மட்டுமல்லாமல், தோரியம் சார்ந்த அமைப்புகளை விரிவுபடுத்த இன்னும் பல முன்னேற்றங்கள் தேவைப்படுகின்றன. இதில் கலப்பு ஆக்சைடு (Mixed oxide), உலோகம் மற்றும் தோரியம் எரிபொருட்களைப் பயன்படுத்தும் அணு உலை மற்றும் அணு எரிபொருள் சுழற்சி தொழில்நுட்பங்கள் ஆகியவையும் அடங்கும்.

தோரியத்தை (Thorium) பெரிய அளவில் பயன்படுத்துவதற்கு இன்னும் முப்பதாண்டுகள் முதல் நாற்பதாண்டுகள் வரை ஆகலாம். அப்படி இருந்தபோதிலும், இந்தியாவின் நீண்டகால எரிசக்தித் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய இந்தத் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்வது மிகவும் அவசியமாகும். வேக அணு உலைகள் புதிய எரிபொருளை உருவாக்குகின்றன.  மேலும், தோரியம் கிடைக்கும் வரை தொடர்ந்து இயங்கக்கூடிய எரிசக்தி அமைப்புகளை விரிவுபடுத்துவதற்கு இத்தகைய உலைகள் அவசியமானாவை ஆகும்.

யுரேனியம் எரிபொருளைப் பயன்படுத்தும் அணு உலைகள் மூலம் இந்தியாவின் அணுமின் உற்பத்தித் திறன் விரைவில் 10 ஜிகாவாட் (GWe) என்ற அளவைத் தாண்டும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது இந்தியாவின் "மூன்று கட்ட அணுசக்தி திட்டத்தின்" முதல் கட்ட இலக்காகும். இந்த அணு உலைகளிலிருந்து வெளியேறும் பயன்பட்ட எரிபொருள் (Spent fuel), திட்டமிடப்பட்டுள்ள இரண்டாம் கட்டத்திற்குத் தேவையான கையிருப்பினை ஏற்கனவே உருவாக்கியுள்ளது. முன்மாதிரி வேக உற்பத்தி அணு உலையில் (PFBR) இதுவரை கிடைத்துள்ள அனுபவங்கள், இந்தியா பெரிய அளவில் தோரியத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு வழிவகுப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், இறக்குமதி எரிபொருளைச் சார்ந்திருக்காமல் குறைந்த விலையில் மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்ய முடியும் என்பதையும் காட்டுகின்றன. இந்த முறையைப் பின்பற்றுவதன் மூலம், பல நூறு ஜிகா வாட் அணுமின் உற்பத்தித் திறனை உருவாக்க முடியும். எனவே, இந்த வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள விரைவாகச் செயல்படுவது மிக முக்கியமான முன்னுரிமையாக இருக்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

மாற்றத்திற்கான காலவரிசை

யுரேனியத்திலிருந்து தோரியத்திற்கு மாறும் அந்த காலவரிசை என்ன? சர்வதேச அணுசக்தி ஒத்துழைப்பை (International civil nuclear cooperation) இந்தியா தொடங்கியதன் நோக்கம், யுரேனியம் பெறுவதில் இருந்த சிரமங்களை நீக்குவதே ஆகும். இது தோரியத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைப்பதற்காக அல்ல, மாறாக அதன் வளர்ச்சியை விரைவுபடுத்துவதற்காகவே மேற்கொள்ளப்பட்டது. இறக்குமதி 

செய்யப்படும் யுரேனியம் தற்போது அணுசக்தி திட்டத்தின் முதல் கட்டத்தை பத்துமடங்கு விரிவுபடுத்தி, 100 ஜிகாவாட் (GWe) அளவை எட்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இதில் அழுத்தப்பட்ட கனநீர் உலைகள் (PHWR) மட்டும் சுமார் 60 ஜிகாவாட் (GWe) மின்உற்பத்தியை வழங்கக்கூடும்.

மின்சாரத்தை வழங்குவது மட்டுமல்லாமல், இப்போதிலிருந்து 2047-ஆம் ஆண்டிற்குள் கட்டப்படவுள்ள இத்தகைய பிரம்மாண்டமான அழுத்தப்பட்ட கனநீர் அணு உலை (PHWR) உள்கட்டமைப்பானது, தோரியத்தை கதிரியக்கத்திற்கு உட்படுத்துவதன் மூலம் அதிக அளவிலான யுரேனியம்-233 (U-233) எரிபொருளை உற்பத்தி செய்ய உதவும். அதிவேக அணு உலைகளை (Fast reactors) பயன்படுத்தி இதே அளவிலான எரிபொருளை உற்பத்தி செய்வதைவிட, இந்த அழுத்தப்பட்ட கனநீர் அணு உலைகளைப் பயன்படுத்தி இதே அளவிலான உற்பத்தித் திறனை உருவாக்குவதைவிட, இந்த முறையில் மிக விரைவாக இலக்கை அடைய முடியும். இந்த இரண்டு முறைகளுக்கும் இடையிலான கால வித்தியாசம் குறைந்தது 30 ஆண்டுகளாக இருக்கலாம்.

இயற்கையான யுரேனியத்திற்குப் பதிலாக, அழுத்தப்பட்ட கனநீர் அணு உலைகளில் (PHWR) தோரியம் மற்றும் செறிவூட்டப்பட்ட யுரேனியம் (Thorium- ((high-assay low-enriched uranium)) HALEU) எரிபொருளைப் பயன்படுத்துவது, பெரிய அளவில் தோரியத்தை கதிர்வீச்சுக்கு உட்படுத்தி ஆற்றலாக மாற்ற வழிவகுக்கும். இதன் மூலம் சிறந்த பாதுகாப்பு, குறைந்த உற்பத்திச் செலவு, குறைவான அணுக்கழிவுகள் மற்றும் அணு ஆயுதப் பரவல் தடுப்பு உறுதி செய்யப்படுவதுடன், சுரங்கங்களிலிருந்து வெட்டி எடுக்கப்படும் யுரேனியத்தின் தேவையையும் குறைக்க முடியும். மேலும், இந்த முறை மூன்றாம் கட்ட தோரியம் அணு உலைகளுக்குத் தேவையான எரிபொருளை நேரடியாக வழங்கக்கூடிய 'பயன்படுத்தப்பட்ட எரிபொருள்' (Spent fuel) கையிருப்பை உருவாக்கவும் பெரிதும் உதவும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

குறைந்த வெப்ப நியூட்ரான் அலைக்கற்றையில் இயங்கும் தோரியம் உருகிய உப்பு உலை (Thorium Molten Salt Reactor (TMSR)) என்பது மூன்றாவது கட்டத்திற்கு மிகச்சிறந்த தேர்வாகும். தோரியத்தைப் பயன்படுத்தித் தொடர்ச்சியான முறையில் அதிகப்படியான மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்ய இது உதவும். ஒரு தோரியம்-அதிக செறிவூட்டப்பட்ட குறைந்த செறிவு யுரேனியம் (HALEU) எரிபொருளைப் பயன்படுத்தும் PHWR உலை, அதன் உற்பத்தித் திறனுக்கு இணையான புதிய தோரியம் உருகிய உப்பு உலைகளை (TMSR) ஆண்டுதோறும் உருவாக்குவதற்குத் தேவையான ஆதரவை வழங்கும் என்று ஒரு தோராயமான மதிப்பீடு காட்டுகிறது.

தோரியத்தைப் பயன்படுத்தி மின்சாரம் தயாரிப்பதைத் தொடங்குவதற்கு, உருகிய உப்பு உலைகளுக்கான (TMSR) எரிபொருள் மறுசுழற்சி தொழில்நுட்பம் மற்றும் அந்த உலைகளின் மேம்பாடு ஆகிய இரண்டும் அடுத்த 10-15 ஆண்டுகளுக்குள் தயாராக இருக்க வேண்டும். இந்தத் தொழில்நுட்பங்கள் ஏற்கனவே இந்தியாவின் மூன்று நிலைகளைக் கொண்ட அணுசக்தித் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகவே உள்ளன. இவற்றை விரைவாகச் செயல்படுத்தினால், இரண்டாம் கட்ட அணுசக்தித் திட்டத்தின் முழுமையான நிறைவுக்காகவோ அல்லது பெரிய அளவிலான தோரிய கதிரியக்கச் செயல்முறைக்காகவோ காத்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்காது. அதன் மூலமாக மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே தோரியத்தை அதிக அளவில் பயன்படுத்த முடியும். மேலும், வேக அணு உலைகளின் (Fast Reactors) திறன் தேவையான அளவு அதிகரிக்கும் போது, அது யுரேனியம் எரிபொருள் விநியோகத்தை உறுதிப்படுத்துவதுடன், எதிர்காலத்தில் அணுக்கரு இணைவு ஆற்றல் (Fusion energy) பயன்பாட்டிற்கு வரும்வரை இந்தியாவின் எரிசக்தித் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யவும் உதவும் என்கின்றனர். 

உலகெங்கிலும் உள்ள பெரும்பாலான நாடுகள், யுரேனியம் தவறான அல்லது தீங்கு விளைவிக்கும் நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தப்படலாம் என்ற அச்சத்தினால், அதை ஒருமுறை மட்டுமே பயன்படுத்தும் முறையைப் பின்பற்றுகின்றன. இதன் காரணமாக, அந்த நாடுகளில் யுரேனியத்திலிருந்து கிடைக்கக்கூடிய முழுமையான ஆற்றல் திறன் பயன்படுத்தப்படாமல் மிகக் குறைவாகவே உள்ளது. இதற்கு நேர்மாறாக, தோரியம் எரிபொருள் சுழற்சி முறையானது அணு ஆயுதப் பரவல் அச்சுறுத்தலுக்கு எதிராக அதிக பாதுகாப்பு கொண்டது. இது தோரியத்தின் முழு ஆற்றல் திறனையும் வெளிக்கொணர உதவுகிறது. எனவே, வருங்காலத்தில் தோரியம் சார்ந்த அமைப்புகள் பயன்பாட்டிற்கு வரும்போது, உலகின் அடிப்படை மின்சாரத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதில் அவை மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

இது இந்தியாவிற்கு ஒரு சிறப்பான வாய்ப்பாகும். தோரியத்தைப் பயன்படுத்துவதற்குத் தேவையான தொழில்நுட்பங்களையும் கொள்கைகளையும் உருவாக்குவது தற்போதைய அவசரத் தேவையாக உள்ளது. எனவே, இந்தியா தனது அணுசக்தித் திட்டத்தை யுரேனியத்திலிருந்து தோரியத்திற்கு மாற்ற வேண்டிய முக்கியமான தருணம் இது என்றும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

             

Original Link: How can India meet its long-term energy needs? An Expert Explains why thorium as nuclear fuel can help.

Read More →

ஜன் சுரக்ஷா திட்டங்களின் சாதனைகள் மற்றும் வரம்புகள் என்னென்ன? - ரோஷ்னி யாதவ்

பிரதான் மந்திரி ஜீவன் ஜோதி பீமா யோஜனா (Pradhan Mantri Jeevan Jyoti Bima Yojana (PMJJBY)) மற்றும் பிரதான் மந்திரி சுரக்ஷா பீமா யோஜனா (Pradhan Mantri Suraksha Bima Yojana (PMSBY)) போன்ற மக்கள் பாதுகாப்புத் திட்டங்கள் 2015-ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டதிலிருந்து சுமார் 25,160 கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான காப்பீட்டு கோரிக்கைகளை வழங்கியுள்ளதாக நிதியமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் சனிக்கிழமை தெரிவித்தார்.

முக்கிய அம்சங்கள்:

— பிரதமர் நரேந்திர மோடியால் மே மாதம் 9-ஆம் தேதி, 2015-ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட ஜன் சுரக்ஷா திட்டங்கள் (மக்கள் பாதுகாப்புத் திட்டங்கள்), குறிப்பாக ஏழைகள் மற்றும் சமூகத்தில் நலிவடைந்த பிரிவினருக்கு மலிவான விலையில் நிதிப் பாதுகாப்பை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. இந்தத் திட்டங்களின்கீழ், ஆயுள் காப்பீடு வழங்கும் பிரதம மந்திரி ஜீவன் ஜோதி பீமா யோஜனா (PMJJBY), விபத்துக் காப்பீடு வழங்கும் பிரதம மந்திரி சுரக்ஷா பீமா யோஜனா (PMSBY) மற்றும் முதியோர்களுக்கான ஓய்வூதியத் திட்டமான அடல் ஓய்வூதியத் திட்டம் (Atal Pension Yojana (APY)) ஆகிய மூன்று முக்கியத் திட்டங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. 

— 11 ஆண்டுகளைப் பூர்த்தி செய்துள்ள இந்த முக்கியமான திட்டங்கள், காப்பீடு மற்றும் ஓய்வூதியப் பலன்களைப் பொதுமக்களுக்கு விரிவுபடுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. மக்கள் எதிர்கொள்ளும் நிதிச் சிக்கல்களிலிருந்து அவர்களைப் பாதுகாப்பதோடு, அவர்களின் நீண்டகால நிதிப் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துவதையும் இத்திட்டங்கள் உறுதி செய்கின்றன.

— ஜன் சுரக்ஷா (Jan Suraksha) திட்டங்களின் 11-வது ஆண்டு விழாவை முன்னிட்டு நிர்மலா சீதாராமன் அவர்கள் சில முக்கியத் தரவுகளை வெளியிட்டார். அதன்படி, பிரதான் மந்திரி ஜீவன் ஜோதி பீமா யோஜனா (PMJJBY) திட்டத்தில் 27 கோடிக்கும் அதிகமானோரும், பிரதான் மந்திரி சுரக்ஷா பீமா யோஜனா (PMSBY) திட்டத்தில் 58 கோடிக்கும் அதிகமானோரும், மற்றும் அடல் பென்ஷன் யோஜனா (APY) திட்டத்தில் 9 கோடிக்கும் அதிகமான மக்களும் இணைந்துள்ளதாகத் தெரிவித்தார்.

— பிரதம மந்திரி ஜீவன் ஜோதி பீமா யோஜனா (PMJJBY) திட்டத்தின்கீழ் இதுவரை 10.7 லட்சத்திற்கும் அதிகமான குடும்பங்களுக்கு ரூ. 21,500 கோடிக்கும் மேலான காப்பீட்டுத் தொகை வழங்கப்பட்டுள்ளதாகவும் அதேபோல், பிரதம மந்திரி சுரக்ஷா பீமா யோஜனா (PMSBY) திட்டத்தின்கீழ், சுமார் 1.84 லட்சத்திற்கும் அதிகமான குடும்பங்களுக்கு ரூ. 3,660 கோடி மதிப்பிலான பலன்கள் கிடைத்துள்ளதாகவும் தெரிவித்துள்ளார். இந்தத் திட்டங்களை மிகச் சிறப்பாகச் செயல்படுத்தி வெற்றிபெறச் செய்த வங்கி அதிகாரிகள், காப்பீட்டு நிறுவன ஊழியர்கள் உள்ளிட்ட அனைத்துத் தரப்பினரின் அர்ப்பணிப்புடன் கூடிய முயற்சிகளையும் அவர் மனதாரப் பாராட்டினார்.

— இந்த நிகழ்ச்சியில் பேசிய மத்திய நிதித்துறை இணை அமைச்சர் பங்கஜ் சவுத்ரி, 'ஜன் சுரக்ஷா' (Jan Suraksha) இணையதளம் தொடங்கப்பட்டதன் மூலம், பொதுமக்கள் வங்கி கிளைகளுக்கோ அல்லது தபால் நிலையங்களுக்கோ நேரடியாகச் செல்லாமலேயே தங்களை இந்தத் திட்டங்களில் எளிதாக இணைத்துக் கொள்ள முடிகிறது என்று தெரிவித்தார். மேலும், காப்பீடு கோரும் நடைமுறைகள் டிஜிட்டல் மயமாக்கப்பட்டிருப்பதால், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மிக விரைவாகப் பணம் கிடைப்பது உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளதாகவும் குறிப்பிட்டார்.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

— இந்திய அரசாங்கத்தால் 2015-ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட பிரதான் மந்திரி ஜீவன் ஜோதி பீமா யோஜனா (PMJJBY) திட்டமானது, ஆயுள் காப்பீட்டு வசதியை அதிகப்படியான மக்களுக்குக் கொண்டு சேர்ப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. குறிப்பாக, முறைசாரா துறைகளில் (Unorganised sector) பணிபுரியும் ஏழை மற்றும் நடுத்தர மக்களும் எளிதாகக் காப்பீடு பெறும் வகையில் இத்திட்டம் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

— அதிகப்படியான பிரீமியம் தொகை அல்லது கடினமான தகுதி நிபந்தனைகள் காரணமாக சாதாரண காப்பீட்டுத் திட்டங்களைப் பெற முடியாத தனிநபர்கள் மற்றும் குடும்பங்களின் மிக முக்கியமான தேவையை பிரதான் மந்திரி ஜீவன் ஜோதி பீமா யோஜனா (PMJJBY) திட்டம் பூர்த்தி செய்கிறது.

— பிரதான் மந்திரி சுரக்ஷா பீமா யோஜனா (PMSBY) என்பது ஒரு விபத்து காப்பீட்டுத் திட்டமாகும். எதிர்பாராத விபத்தினால் ஏற்படும் உயிரிழப்புகள் அல்லது விபத்தினால் உண்டாகும் உடல் ஊனங்களுக்கு எதிராக இத்திட்டம் நிதி பாதுகாப்பை வழங்குகிறது.

— அடல் ஓய்வூதியத் திட்டம் (APY) என்பது இந்திய அரசால் தொடங்கப்பட்ட ஒரு தன்னார்வ ஓய்வூதியத் திட்டமாகும். இத்திட்டம் நாட்டின் அனைத்து குடிமக்களுக்காகவும் உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும், குறிப்பாக ஏழைகள், நலிவடைந்த பிரிவினர் மற்றும் முறைசாரா துறையில் பணிபுரியும் தொழிலாளர்களை மையமாகக் கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

— அடல் ஓய்வூதியத் திட்டமானது (APY) 18 முதல் 40 வயது வரை உள்ள அனைத்து இந்தியக் குடிமகன்களுக்கும் பொருந்தும். இத்திட்டத்தின்கீழ் இணைபவர்கள், அவர்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் ஓய்வூதியத் திட்டம் மற்றும் அதற்காகச் செலுத்தும் பங்களிப்புத் தொகையைப் பொறுத்து, 60 வயது நிறைவடைந்த பிறகு மாதம் ₹1,000, ₹2,000, ₹3,000, ₹4,000 அல்லது ₹5,000 என இதில் ஏதேனும் ஒரு தொகையை வாழ்நாள் முழுவதும் குறைந்தபட்ச உத்தரவாத ஓய்வூதியமாகப் பெற முடியும்.

Original Link: What are the achievements and limitations of Jan Suraksha schemes?

Read More →

1857-ஆம் ஆண்டு மே 10-ஆம் தேதி, மங்கள் பாண்டே ஆங்கிலேய அரசை நிலைகுலையச் செய்த ஒரு மாபெரும் கலகத்திற்கு எவ்வாறு தூண்டுகோலாக அமைந்தார்? -இந்து திவாரி

169 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, மே மாதம் 10-ஆம் தேதி 1857-ஆம் ஆண்டு மீரட்டில் பெரும் புரட்சி வெடித்தது. இந்தியாவின் 'முதல் சுதந்திரப் போர்' என்று அழைக்கப்படும் இந்த வரலாற்று நிகழ்வின் மரபுசார் தாக்கம் மற்றும் முக்கியத்துவம்  என்ன?

169 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதே நாளில், 1857-ஆம் ஆண்டு புரட்சி தொடங்கியது. இது 'சிப்பாய் கலகம்' அல்லது 'முதல் இந்திய சுதந்திரப் போர்' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. ஆங்கிலேயப் படையில் இருந்த இந்திய வீரர்கள், ஒரு ராணுவத் தளத்தைத் தாக்கி அங்கிருந்த ஐரோப்பிய அதிகாரிகளைக் கொன்றதன் மூலம் இந்தப் புரட்சி வெடித்தது. கொல்கத்தா அருகிலுள்ள பாரக்பூரில், சிப்பாய் மங்கள் பாண்டே தனது படைப்பிரிவின் உயர் அதிகாரியைத் (Sergeant Major) துப்பாக்கியால் சுட்டதுதான் இந்தப் புரட்சிக்கு ஒரு பொறியாக அமைந்தது. நவீன இந்திய வரலாற்றில் இந்தப் புரட்சி ஒரு மிக முக்கிய நிகழ்வாகக் கருதப்படுகிறது.

1857-ஆம் ஆண்டுப் பெரும் புரட்சி முடிவுக்கு வந்த பிறகு, இந்தியாவில் நிலவி வந்த கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது. அதன் பிறகு, இந்தியா ஆங்கிலேய மன்னர் அல்லது அரசியின் பெயரால், ஒரு அரசுச் செயலாளர் மூலமாக நிர்வகிக்கப்பட்டது. மேலும், ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவில் தங்களின் ஆட்சியின் நோக்கம் என்ன என்பதையும், இந்தியாவின் மீதான தங்களின் எதிர்காலக் கொள்கை என்ன என்பதையும் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

மங்கள் பாண்டே மற்றும் அவத் பகுதியின் அதிருப்தி. 

1857-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 8-ஆம் தேதி ஆங்கிலேயக் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தால் (British East India Company) தூக்கிலிடப்பட்ட மங்கள் பாண்டே, அவத் (Awadh) சமஸ்தானத்தைச் சேர்ந்தவர் ஆவார். இந்த அவத் பகுதியை 1856-ஆம் ஆண்டில் ஆங்கிலேயர்கள் மிகவும் அநீதியான முறையில் தங்களது ஆதிக்கத்தின்கீழ் இணைத்துக்கொண்டனர். அவத் சமஸ்தானத்தின் பேகம்கள் (அரசிகள்), ஆங்கிலேயர்களுடன் செய்துகொண்ட ஒப்பந்தத்தை ஏற்று, அதன் விதிமுறைகளைச் சரியாகப் பின்பற்றி வந்தனர். அப்படி இருந்தும், ஆங்கிலேயர்கள் அவத் பகுதியை வலுக்கட்டாயமாகத் தன்னுடன் இணைத்துக் கொண்டது அங்குள்ள மக்களிடையே மிகப்பெரிய கோபத்தையும் அதிருப்தியையும் ஏற்படுத்தியது.

கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் படையில் அவத் (Awadh) பகுதியிலிருந்து பெருமளவிலான வீரர்கள் பணியில் சேர்ந்தனர். ஏறத்தாழ 75,000 வீரர்கள் அவத் பகுதியிலிருந்து வந்தவர்கள் என்பதோடு, அந்த நாட்டின் ஒவ்வொரு விவசாயக் குடும்பத்திலிருந்தும் குறைந்தபட்சம் ஒருவராவது ராணுவத்தில் பணியாற்றி வந்தனர். இதன் காரணமாக, அவத் பகுதியில் நிகழ்ந்த மாற்றங்கள் அல்லது பாதிப்புகள் அனைத்தும் அங்கிருந்து வந்த வீரர்களை (Sepoys) நேரடியாகப் பாதித்தன.

1856-ஆம் ஆண்டு மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலவரித் திட்டத்தின்போது (Land Revenue Settlement), நவாப் பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டதும் மற்றும் தாலுக்தார்களின் கிராமங்கள் பறிக்கப்பட்டதும் மக்களிடையே பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியது. இந்த வரி விதிப்பு முறையினால் ஏற்பட்ட சிக்கல்கள் குறித்து சுமார் 14,000 மனுக்கள் இந்திய வீரர்களால் அனுப்பப்பட்டன. ஆங்கிலேயர் ஆட்சியால் விவசாயக் குடும்பங்களுக்கு நேர்ந்த துயரங்கள் மற்றும் அதனால் மக்களிடையே வளர்ந்து வந்த அதிருப்தியை மங்கள் பாண்டேவின் செயல்கள் வெளிப்படுத்தின.

மங்கள் பாண்டேயின் கலகமும் தூக்கு தண்டனையும்

மங்கல் பாண்டே, ஜூலை மாதம் 19-ஆம் தேதி, 1827-ஆம் ஆண்டு பல்லியா மாவட்டத்தில் உள்ள நக்வா கிராமத்தில் ஒரு பூமிஹார் பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்தார். தனது 22-வது வயதில், அவர் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் (East India Company) படையில், 34-வது வங்காள உள்நாட்டு காலாட்படை (34th Bengal Native Infantry) 6-வது பிரிவில் ஒரு சிப்பாயாகச் சேர்ந்தார். அப்போது புதிதாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட என்பீல்டு ரகத் துப்பாக்கிகளை பயன்படுத்த அவர் மறுப்பு தெரிவித்தார். ஏனெனில், அந்தத் துப்பாக்கியின் தோட்டாக்கள் விலங்குகளின் கொழுப்பால் (பசு மற்றும் பன்றிக் கொழுப்பு) மூடப்பட்டிருப்பதாக நம்பப்பட்டது.  மேலும், அந்தத் தோட்டாவைப் பயன்படுத்துவதற்கு முன்பு அதன் உறையைப் பற்களால் கடித்துத் திறக்க வேண்டும் என்பது அவரது மத நம்பிக்கைக்கு எதிரானதாகக் கருதினார்.

ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்கள் தங்களின் மதங்களை அழித்துவிட்டு, அதற்குப் பதிலாகக் கிறிஸ்தவ மதத்தைப் பரப்ப முயற்சிப்பதாக சிப்பாய்கள் நம்பினர். எனவே, ஆங்கிலேயர்களின் இத்தகைய நடவடிக்கைகள் தங்களின் மத நம்பிக்கைகளின்மீது தொடுக்கப்பட்ட நேரடித் தாக்குதலாகவே அவர்கள் கருதினர்.

1857-ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 29-ஆம் தேதியன்று, மங்கள் பாண்டே, ஆங்கிலேய அதிகாரிகளுக்கு எதிராகப் புரட்சியில் ஈடுபட்டு, தனது மூத்த உயர் அதிகாரியைச் (Senior Sergeant Major) சுட்டுக் கொன்றார். இதனைத் தொடர்ந்து அவர் கைது செய்யப்பட்டு, பராக்பூரில் உள்ள லால் பாகன் பகுதியில் ராணுவ நீதிமன்றத் தீர்ப்பின்படி 1857-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 8-ஆம் தேதியன்று தூக்கிலிடப்பட்டார். ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிராகக் கோபத்தை வெளிப்படுத்தியதற்காக, பெர்ஹாம்பூரில் இருந்த 19-வது காலாட்படைப் பிரிவைப் போலவே, பாண்டே சார்ந்திருந்த படைப்பிரிவும் பின்னர் கலைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

1857-ஆம் ஆண்டு கிளர்ச்சியின் பரவல் மற்றும் டெல்லி நோக்கிய அணிவகுப்பு

மங்கள் பாண்டேயின் இந்த நடவடிக்கையைத் தொடர்ந்து, 7-வது அவத் படைப்பிரிவைச் சேர்ந்த சிப்பாய்களும் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டனர். அவர்களுக்கும் பாண்டேவுக்கு வழங்கப்பட்ட அதே தண்டனை வழங்கப்பட்டது.

மே மாத தொடக்கத்தில், சிப்பாய்களின் கிளர்ச்சி பற்றிய செய்தி மீரட்டை (Meerut) எட்டியது. 1857-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 11-ஆம் தேதி அதிகாலையில், மீரட்டைச் சேர்ந்த சிப்பாய்கள் குழு ஒன்று யமுனை நதியைக் கடந்து, சுங்கச் சாவடிக்குத் தீ வைத்துவிட்டு செங்கோட்டையை நோக்கி அணிவகுத்துச் சென்றது. இந்தச் சிப்பாய்கள், முந்தைய நாளன்று புதிய தோட்டாக்களின் உறையைப் பயன்படுத்த மறுத்து, தங்களது ஐரோப்பிய அதிகாரிகளைக் கொன்றவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

கிழக்கிந்திய நிறுவனத்திடம் இருந்து ஓய்வூதியம் பெற்று வந்த முதியவரான முகலாய பேரரசர் இரண்டாம் பகதூர் ஷாவை, தங்களுக்குத் தலைமை தாங்குமாறும் தங்கள் போராட்டத்திற்கு சட்டபூர்வ அங்கீகாரத்தை வழங்குமாறும் புரட்சியாளர்கள் கேட்டுக்கொண்டனர். நீண்ட இழுபறிக்குப் பிறகு, அவர்களின் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொண்ட அவர், "ஷா-இன்-ஷா-இ-ஹிந்துஸ்தான்" (Shah-en-shah-i-Hindustan) அதாவது இந்தியாவின் பேரரசராக அறிவிக்கப்பட்டார்.

அனைத்து சவால்களையும் கடந்து, வீரத்துடன் போரிடுதல்

சிப்பாய்களுக்கும் விவசாயிகளுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட பரஸ்பர ஒத்துழைப்பு மற்றும் ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு எதிராக நிலவிய பொதுவான கோபம் ஆகிய காரணிகளால் இந்தக் கிளர்ச்சி ஒரு மிகப்பெரிய அளவிலான புரட்சியாக உருவெடுத்தது. இந்தக் கிளர்ச்சி, இந்தியாவின் பெரும் பகுதிகளில் வேகமாகப் பரவியது.  இதனால், ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரை மக்கள் அரசாங்கத்தின் மீதான அச்சத்திலிருந்தும், ஆங்கிலேய நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்தும் தங்களை முழுமையாக விடுவித்துக் கொண்டதாக உணர்ந்தனர்.

ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கு எதிராக நீண்டகாலமாக இருந்த மனக்குறைகள் மற்றும் அதிருப்திகள், மிக விரைவாகவே ஒரு பகிரங்கமான கிளர்ச்சியாக வெடித்தன. இந்த எழுச்சியின்போது, ஆங்கிலேயர்களின் கட்டிடங்கள் தரைமட்டமாக்கப்பட்டன, அரசு கருவூலங்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டன, ராணுவ முகாம்களும் நீதிமன்றங்களும் தீக்கிரையாக்கப்பட்டன. மேலும், சிறைச்சாலையின் கதவுகள் உடைக்கப்பட்டு கைதிகள் அனைவரும் விடுவிக்கப்பட்டனர்.

அவத் (Awadh) பகுதியில், 1857-ஆம் ஆண்டு புரட்சியானது ஒரு மக்கள் இயக்கமாக மாறியது. இதில் தங்களது அதிகாரத்தையும் நிலத்தையும் இழந்த தாலுக்தார்கள் (Taluqdars) மட்டுமின்றி, 1856-ஆம் ஆண்டில் நில உரிமைகளைப் பெற்றிருந்த சாதாரண விவசாயிகளும் பெருமளவில் பங்கேற்றனர். இந்தப் போராளிகள் அனைவரும், பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்ட தங்களது நவாப்பிற்காக (Nawab) ஒன்றிணைந்து போரிட்டனர்.

ஓராண்டிற்கும் மேலாக, கிளர்ச்சியாளர்கள் பெரும் சிரமங்களுக்கு இடையிலும் தங்களது போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தனர். அவர்களுக்கு ஆயுதங்கள் மற்றும் வெடிமருந்துகளின் சீரான விநியோகம் ஏதும் கிடைக்கவில்லை. ஆங்கிலேய அரசின் ஆயுதக் கிடங்குகளில் இருந்து அவர்கள் கைப்பற்றிய ஆயுதங்கள் நீண்டகாலப் போருக்குப் போதுமானதாக இல்லை. இதன் காரணமாக, நவீன ஆயுதங்களைக் கொண்ட எதிரிகளை எதிர்த்துப் போராட, அவர்கள் பெரும்பாலும் வாள்கள் மற்றும் ஈட்டிகள் போன்ற பழமையான கருவிகளையே பயன்படுத்த வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டனர். மேலும், அவர்களிடம் விரைவான தகவல் தொடர்பு வசதிகள் இல்லாததால், அவர்களுக்கிடையே சரியான ஒருங்கிணைப்பு இல்லாமல் போனதாகவும் கூறப்படுகிறது.

அந்நிய ஆட்சியை எதிர்க்க வேண்டும் என்ற பொதுவான வெறுப்பைத் தவிர, இந்தப் புரட்சியாளர்களிடம் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய தெளிவான அரசியல் திட்டமோ அல்லது தொலைநோக்குப் பார்வையோ இருக்கவில்லை. இருப்பினும், அவர்கள் வியக்கத்தக்க தைரியத்தையும், அர்ப்பணிப்பையும், மன உறுதியையும் வெளிப்படுத்தினர். தாங்கள் ஆழமாக நம்பிய ஒரு லட்சியத்திற்காகப் போராடும்போது, ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் தாமாகவே முன்வந்து மரணத்தை எதிர்கொண்டனர்.

ஆனால், தனிப்பட்ட வீரத்திற்கு என்று சில வரம்புகள் உள்ளன

ஆனால், வீரத்தினால் மட்டுமே வலிமைமிக்க ஆங்கிலேயப் படைகளைத் தடுத்து நிறுத்திவிட முடியவில்லை. நீண்டகாலப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, 1857-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் 20-ஆம் தேதி, டெல்லி, ஆங்கிலேயர் வசம் வீழ்ந்தது. ஹுமாயூனின் கல்லறையில் (Humayun’s Tomb) தஞ்சமடைந்திருந்த பகதூர் ஷா பிடிபட்டார். பின்னர், அவர் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டு, பர்மாவிற்கு (தற்போதைய மியான்மர்) நாடுகடத்தப்பட்டார். அத்துடன் மற்றப் பகுதிகளிலும் இருந்த கிளர்ச்சியாளர்களை ஆங்கிலேயப் படைகள்  ஒடுக்கின.

ஜான்சி ராணி லக்ஷ்மி பாய் அவர்கள் 1858-ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 17-ஆம் நாள் போர்க்களத்தில் வீரமரணம் அடைந்தார். ஆங்கிலேயர்களிடம் சரணடைய மறுத்த நானா சாகிப், போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்லும் நோக்கத்தில் 1859-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் நேபாளத்திற்குத் தப்பிச் சென்றார். அதே நேரத்தில், தாந்தியா தோபே, கொரில்லா போர்முறை (Guerrilla warfare) எனப்படும் மறைந்திருந்து தாக்கும் முறையை 1859-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் வரை வெற்றிகரமாகத் தொடர்ந்தார். இருப்பினும், ஒரு ஜமீன்தாரால் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்ட அவர், ஆங்கிலேயர்களால் கைது செய்யப்பட்டு தூக்கிலிடப்பட்டார்.

இவ்வாறாக, இந்தியாவில் ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்கள் எதிர்கொண்ட மிகவலிமையான சவால் முடிவுக்கு வந்தது. கிளர்ச்சியாளர்களிடம் சில வரம்புகள் மற்றும் குறைபாடுகள் இருந்தபோதிலும், நாட்டை அந்நிய ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுவிக்க அவர்கள் மேற்கொண்ட அந்த முயற்சி ஒரு தேசபக்தி மிக்க, முற்போக்கான முயற்சியாகவே அமைந்தது.

மங்கள் பாண்டேவின் துணிச்சலான செயலைப் போற்றும் வகையில், ஹூக்ளி ஆற்றின் கரையில் அமைந்துள்ள பாரக்பூரில் ஒரு பூங்காவிற்கு அவருடைய பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது. அந்தப் பூங்காவில் பாண்டேவின் சிறிய சிலையும், அவருடைய தியாகத்தைப் பற்றிய ஒரு சிறு குறிப்பும் இடம்பெற்றுள்ளன. எந்தவித ஆதரவையும் எதிர்பார்க்காமல் ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிராகத் துணிச்சலுடன் கிளர்ந்தெழுந்த ஒரு மனிதரை கௌரவிக்க இன்னும் கூடுதலான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட வேண்டும். காவலர் குடியிருப்பில் உள்ள ஒரு மரத்தில் பாண்டே தூக்கிலிடப்பட்டார், ஆனால் அனுமதி இல்லாமல் பார்வையாளர்கள் அந்த இடத்திற்குச் செல்ல முடியாது.

1857-ஆம் ஆண்டு சிப்பாய் புரட்சியின் மரபு மற்றும் தாக்கம்

மங்கள் பாண்டேயின் நடவடிக்கைகள் இந்தியாவை ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சி செய்த முறையில் மிகப்பெரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தின. தங்களைவிடத் தாழ்ந்தவர்கள் என்று ஆங்கிலேயர்கள் கருதிய இந்தியர்கள், தங்கள் ஆட்சிக்கு எதிராக கிளர்ந்தெழுவார்கள் என்று அவர்கள் ஒருபோதும் கற்பனை செய்திருக்கவில்லை. எனவே, இந்தப் புரட்சி அவர்களுக்கு பெரும் அதிர்ச்சியைத் தந்தது. இந்தப் புரட்சிக்குப் பிறகு, இந்தியாவைத் தொடர்ந்து தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டுமானால், ஒரு நீண்டகாலத் திட்டமிடல் அவசியம் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்துகொண்டனர்.

1858-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 2-ஆம் தேதி, பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றம் ஒரு புதிய சட்டத்தை நிறைவேற்றியது. இதன் மூலம், அதுவரை இந்தியாவில் அதிகாரத்தைச் செலுத்தி வந்த கிழக்கிந்திய நிறுவனத்திடமிருந்து (East India Company) அனைத்து அதிகாரங்களும் நேரடியாக ஆங்கிலேய முடியாட்சிக்கு மாற்றப்பட்டன. இதன் விளைவாக, விக்டோரியா மகாராணி, ஆங்கிலேயர் ஆட்சியின்கீழ் உள்ள இந்தியாவின் இறையாண்மை கொண்ட ஆட்சியாளராக உயர்ந்தார். 1858-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 1-ஆம் தேதி, லார்ட் கேனிங் (Lord Canning) அவர்கள் இந்திய இளவரசர்களுக்கும், தலைவர்களுக்கும் மற்றும் மக்களுக்கும் வெளியிட்ட 'மகாராணியின் பிரகடனத்தில்' (Queen’s Proclamation) ஒரு புதிய கொள்கை அறிவிக்கப்பட்டது. அதில், இந்தியச் சுதேச இளவரசர்களுக்குத் தொடர்ந்து ஆதரவு வழங்கப்படும் என்றும், இந்தியர்களின் மத விவகாரங்களில் ஆங்கிலேய அரசு தலையிடாது என்றும் உறுதியளிக்கப்பட்டது.

அக்காலத்தில் இந்தியாவானது, நிர்வாகம், மேற்பார்வை மற்றும் இந்திய அரசாங்கத்தின் மீதான கட்டுப்பாட்டை மேம்படுத்துவதற்காக, ஒரு அரசுச் செயலாளர் மூலமாக ஆங்கிலேய மன்னரின் பெயரால் ஆளப்பட்டது. "இந்திய பூர்வகுடி மக்கள்", ஆங்கிலேயப் பேரரசின் மற்ற குடிமக்களுக்கு இணையான அந்தஸ்தைப் பெறுவார்கள் என்று அப்போது முடிவு செய்யப்பட்டது. மேலும், சட்டத்தின்முன் அனைத்து மக்களும் சமம் என்கிற சமத்துவ உரிமையையும் ஆங்கிலேய அரசு உறுதியளித்தது.

1858-ஆம் ஆண்டு ராணி விக்டோரியா வெளியிட்ட பிரகடனம் (Queen’s Proclamation), 1877-ஆம் ஆண்டு டெல்லியில் உள்ள கோரநேஷன் பூங்காவில் (Coronation Park) நடைபெற்ற ஒரு பிரம்மாண்டமான நிகழ்வின் மூலம் வலுப்படுத்தப்பட்டது. திரளான மக்கள் முன்னிலையில் நடைபெற்ற இந்த நிகழ்வு டெல்லி தர்பார் (Delhi Durbar) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நிகழ்வின் போது, ராணி விக்டோரியா அவர்கள் "இந்தியாவின் பேரரசி" (Qaiser-e-Hind) என்ற பட்டத்தைச் சூடிக்கொண்டார்.

இந்து திவாரி, பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகத்தில் நவீன இந்திய வரலாற்றுப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றார்.

Original Link: On May 10, 1857, how Mangal Pandey inspired a rebellion that rattled the British.

Read More →

ரூ.165 கோடியைத் திருப்பித் தருமாறு டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையத்திற்கு உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவு: அரசு தனக்குச் சொந்தமில்லாத நிலத்தை உங்களுக்கு விற்றால் என்ன நடக்கும்? -அமால் ஷேக்

 இந்த வழக்கில், வாங்குபவர் நிலத்தின் நேரடி உடைமையை (physical possession) திரும்ப ஒப்படைக்கும் வரை, பணத்தைத் திரும்ப வழங்க இயலாது என்று டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையம் வாதிட்டது. நிலம் கையகப்படுத்தும் (land acquisition) நடவடிக்கை காலாவதியாகிவிட்டதால், நீதிமன்றம் இந்த வாதத்தை நிராகரித்தது. இந்த வழக்கு குறித்த விவரங்களை நாங்கள் விளக்குகிறோம்.

2007-ஆம் ஆண்டில், டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையம் நடத்திய ஒரு பொது ஏலத்தில், புது டெல்லியில் அமைந்திருந்த ஒரு வணிக நிலத்துக்காக ஒரு நிறுவனம்   ரூ. 165 கோடியைச் செலுத்தியது. அந்தநிறுவனம் முத்திரைக் கட்டணத்தைச் செலுத்தியதுடன், ஒரு 10 ஆண்டு காலத்திற்குத் தொடர்ந்து சொத்து வரியையும் செலுத்தி வந்தது. 10 ஆண்டுகளை கடந்த நிலையில், விற்பனை செய்த அந்த நிலத்தை டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையம் ஒருபோதும் சட்டபூர்வமாகவே கையகப்படுத்தவில்லை என்பதை அந்நிறுவனம் கண்டறிந்தது.

ஏப்ரல் 29 அன்று உச்ச நீதிமன்றம், விற்பனைத் தொகையை வட்டியுடன் முழுமையாகத்  வழங்குமாறு டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையத்திற்கு  உத்தரவிட்டது. மேலும், ஒரு அரசு நிறுவனம் தனது கையகப்படுத்தும் காலம் முடிவடைந்த நிலத்தை ஏலம் விடும்போது, ​​வாங்குபவர் முழுத் தொகையையும் திரும்பப் பெற உரிமை உண்டு என்று இந்த வழக்கை சுட்டிக்காட்டி தீர்ப்பை வழங்கியது. தொழில்நுட்பரீதியான வாதங்களை முன்வைத்து அந்த நிறுவனம் பணத்தைத் தடுத்து வைக்க முடியாது. அரசு நிறுவனங்கள் சட்டப்படி தங்களுக்குச் சொந்தமில்லாத  ஒரு நிலதை விற்கும்போது என்ன நடக்கும் என்பதையும், அந்த உரிமை மீறப்படும்போது வாங்குபவருக்கு என்ன தீர்வு  வழங்கப்படும் என்பதையும் இந்தத் தீர்ப்பு எடுத்துரைக்கிறது.

நிலம் கையகப்படுத்தும் முறை

அரசு பொது நோக்கங்களுக்காகத் தனியார் நிலத்தைக் கையகப்படுத்தும்போது,  உண்மையான உரிமையாளர்களுக்கு இழப்பீடு வழங்கக் கடமைப்பட்டுள்ளது. அவ்வாறு செய்யத் தவறும்போது, அதுபோன்ற கையகப்படுத்தல் காலாவதியாகிவிடும்.

2013-ஆம் ஆண்டு நிலம் கையகப்படுத்துதல், புனரமைப்பு மற்றும் மீள்குடியேற்றத்தில் நியாயமான இழப்பீடு மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மைக்கான உரிமைச் சட்டத்தின், பிரிவு 24(2)-ன் படி, இழப்பீடு வழங்கப்படாமலும், தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டு ஐந்து ஆண்டுகள் கடந்தும் ஒரு கையகப்படுத்தல் காலாவதியாகிவிடும். ஒரு கையகப்படுத்தல் காலாவதியாகும்போது, ​​அது ஒருபோதும் நடக்காதது போல சட்டம் கருதுகிறது. மேலும், நிலத்தின் உரிமை உண்மையான உரிமையாளருக்கே மீண்டும் செல்லும்.

இந்த வழக்கில், டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையம் (DDA) 2007-ல் அந்த நிலத்தை ஏலம் விட்டது. அதன் அசல் உரிமையாளரான சிம்லா தேவி, தனக்கு இழப்பீடு கிடைக்காததால் நிலம் கையகப்படுத்தும் உரிமை காலாவதியாகிவிட்டது என்று வாதிட்டு, ஏலம் நடந்து 8 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 2015-ல் ஒரு நிதிப் பேராணை மனுவைத் தாக்கல் செய்தார். 2016-ல் டெல்லி உயர்நீதிமன்றம் வழக்கை ஏற்றுக்கொண்டது. 2017-ல் உச்ச நீதிமன்றம் அந்தத் தீர்ப்பை உறுதி செய்தது.

அந்த நிலத்திற்காக ₹165 கோடி செலுத்திய நிறுவனம், இந்த வழக்கு நடவடிக்கைகளில் எந்த ஒரு  நிலையிலும்  ஒரு தரப்பாக (party) சேர்க்கப்படவில்லை. டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையம் கையகப்படுத்தல் செயல்முறையை மீண்டும் மேற்கொள்வதற்கான செலவை ஏற்குமாறு கடிதம் அனுப்பியபோது, இந்த விவகாரம் அந்த நிறுவனத்திற்குத் தெரியவந்தது. இதன்மூலம், ஒரே நிலத்திற்கு வாங்கியவர் இரண்டு முறை பணம் செலுத்தும்படி டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையம் வலியுறுத்தியது.

சட்டம் என்ன சொல்கிறது

இந்தத் தீர்ப்பின்  முக்கிய பகுதியாக இருப்பது உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் XIII-A பிரிவு ஆகும். இது, வழக்களித்த தரப்பினரை பல ஆண்டு கால விசாரணைக்கு அழைக்காமல், தெளிவான வழக்குகளைத் தீர்க்க வணிக நீதிமன்றங்களை (Commercial Courts) அனுமதிக்கிறது. ஒவ்வொரு வழக்கும் தானாகவே ஒரு முழுமையான விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணத்திலிருந்து நீதிமன்றங்கள் விலக வேண்டும் என்று கூறிய உச்சநீதிமன்றம், "ஒரு வழக்கமான விசாரணை நவீன காலத்திற்கு ஏற்ப இல்லை என்றும்,  அதற்கு மறுசீரமைப்பு தேவைப்படுகிறது என்றும்” குறிப்பிட்டது.

ஒரு தரப்பு வாதம் வெற்றிபெற வாய்ப்பே இல்லாத வழக்குகளில், நீதிபதிகள் சுருக்கமாகத் தீர்ப்பளிக்கலாம் என்று நீதிமன்றம் கூறியது. எதிர்வாதம் "கற்பனையானதாகவோ அல்லது ஊகத்தின் அடிப்படையிலானதாகவோ" இருந்தால், வெறும் வாதிடக்கூடிய ஒரு கோரிக்கை மட்டும் போதாது. அதே நேரத்தில், இதுபோன்ற மனுக்களை விசாரிக்கும்போது நீதிமன்றங்கள் "குறுக்கு விசாரணைகளை" நடத்துவதைத் தவிர்க்க வேண்டும். "நீதிமன்றத்தின் முன் உள்ள ஒரு வழக்கில் ஒரு தெளிவான  சட்டம் தொடர்பான சந்தேகம் எழுந்தால், நீதிமன்றம் அந்த சவாலை ஏற்றுக்கொண்டு அதற்கு ஏற்றவாறு தீர்ப்பளிக்க வேண்டும்" என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது.

இழப்பீடு வழங்கப்படாவிட்டால் கையகப்படுத்தும் நடவடிக்கைகள் காலாவதியாகிவிடும் என்று கூறும் 2013-ஆம் ஆண்டு நிலம் கையகப்படுத்துதல் சட்டத்தின் பிரிவு 24(2)-ஐயும் அமர்வு ஆய்வு செய்தது. ஆய்வு செய்தவுடன், ஏலத்திற்கு முந்தைய நிலைக்கு "காலத்தை பின்னோக்கிச் செலுத்துவதே" (revert the clock) ஒரே தீர்வு என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.

வாங்குபவரின் உரிமைகள்

பொது ஏலம் மூலம் நல்லெண்ண அடிப்படையில் (In good faith) நிலத்தை வாங்கியவர், அரசாங்கத்தின் நிலக் கையகப்படுத்துதல் தோல்வியடையும் போது (Acquisition fails), பணத்தைத் பெறும் உரிமையை பெறுவர். அரசாங்கம் உண்மையான நில உரிமையாளருக்கு இழப்பீடு வழங்கத் தவறியதால், ஏலத்தில் வாங்கியவர் தனது பணத்தை இழக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்படாது.

ஒரு பரிவர்த்தனையின் அடிப்படை இங்கு, டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையத்திற்கு அந்த மனையை விற்பதற்கான உரிமையை முதன்முதலில் வழங்கிய கையகப்படுத்தல் உரிமையை வழங்க மறுக்கும்போது, சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினரை அவர்களின் பழைய நிலைக்கு ஏற்றவாறு மீண்டும் பணத்தை வழங்க வேண்டும். நிறுவனம், இனிமேல் பயன்படுத்த இயலாத ஒரு உரிமைக்காகப் பணம் செலுத்தியது. அந்தப்பணம் மீண்டும் வழங்கபட வேண்டும்.

வாங்குபவர் பணத்தைத் திரும்பப் பெறுவதற்கான (refund) கோரிக்கை, இடத்தின் உடமையை (possession) மீண்டும் வழங்குவதை நிபந்தனையாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. நிலத்தை வாங்கிய நிறுவனம் முதலில் இடத்தை  ஒப்படைக்க வேண்டும். அதன் பின்னரே, பணத்தைத் திரும்பக் கேட்க முடியும் என்று டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையம் வாதிட்டிருந்தது. இதை நீதிமன்றம் நிராகரித்தது, நிலம் கையகப்படுத்துதல் (acquisition) காலாவதியாகிவிட்டால், உரிமை உண்மையான உரிமையாளரிடமே மீண்டும் வழங்குமாறு கூறியது.

நீதிமன்றம் என்ன தீர்ப்பை வழங்கியது

ஜூலை 2007 முதல், உண்மையான நில உரிமையாளருக்கு பணம் செலுத்தப்படும் நாள் வரை 7.5% வட்டியுடன் சேர்த்து, ரூ. 164.91 கோடியைத் திரும்பச் செலுத்த வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையம் ஏற்கனவே உயர்நீதிமன்றத்தில் ரூ.186 கோடியை நிலையான வைப்புத்தொகையாக (Fixed Deposit) செலுத்தியிருந்தது. அந்தத் தொகையை நிறுவனம் உடனடியாக  பெற்றுக்கொள்ளலாம். அதற்குப் பிறகும் ஏதேனும் நிலுவைத் தொகை இருந்தால், அதை 8  வாரங்களுக்குள் செலுத்த வேண்டும்.

நீதிமன்றத் தீர்ப்பில், நீதி பகிர்வு அமைப்பில் ஒரு "சிறந்த நிலைக்கான" (Golden Mean) தேவையை உச்சநீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது. இந்திய நீதிமுறை நியாயமானது என்றபோதிலும், அதன் செலவுகள் மற்றும் காலதாமதங்களுக்காக   விமர்சிக்கப்படுவதை நீதிமன்றம் ஏற்றுக்கொண்டது.

இந்தத் தீர்ப்பின் முக்கியப் பகுதி, 'ஆணை XIII-A'-ன் விதி 3-ல் உள்ளது. ஒரு வழக்கில் வெற்றிபெற ஒரு தரப்பினருக்கு "உண்மையான வாய்ப்பு ஏதும் இல்லை" என்றால், அந்த வழக்கில் 'சுருக்கமான தீர்ப்பை' (summary judgment) வழங்க இந்த விதி அனுமதிக்கிறது. “‘வெற்றி பெறுவதற்கான உண்மையான வாய்ப்பு’ (real prospect of success) எனும்  சொல், வெற்றி பெறுவதற்கான சாத்தியக்கூறு என்பது  கற்பனையானதாகவோ அல்லது ஊகத்தின் அடிப்படையிலானதாகவோ இல்லாமல், உண்மையானதாக இருக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது.” ஒரு வழக்குக் கோரிக்கை மிகவும் பலவீனமாக இருந்து, அது வெற்றி பெறுவதற்கான எந்த விதமான நியாயமான வாய்ப்பையும் இல்லாத பட்சத்தில், சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினரை “முழுமையான விசாரணையின் நவடிக்கைகளுக்கு” ​​உட்படுத்துவது  விரும்பத்தக்க நடவடிக்கை அல்ல என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.

நீதிமன்ற ஆவணங்களில் உள்ள விவரங்கள் தெளிவாக இருந்தபோதிலும், "இந்த வழக்கை முழுமையான விசாரணைக்கு அனுமதிப்பது, 'விகிதாச்சாரக் கோட்பாட்டிற்கு' (principle of proportionality) முரணானதாக அமையும்" என்றும் நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.

இந்த குறிப்பிட்ட வழக்கில், நிலத்தை வாங்கியவர் அதன் நேரடி உடைமையை   மீண்டும் ஒப்படைக்கும் வரை, பணத்தைத் திரும்பச் செலுத்த முடியாது என்று டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையம்  வாதிட்டது. ஆனால், நிலம் கையகப்படுத்தும் நடவடிக்கை காலாவதியாகிவிட்டதால், நீதிமன்றம் அந்த வாதத்தை நிராகரித்தது. "எதிர் மனுதாரரான டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையம் நிறுவனம் அந்த நிலத்தில் இருந்து பெறுவதற்கு இனி ஏதும் இல்லை" என்று குறிப்பிட்ட நீதிமன்றம், டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையத்தின் வாதத்தை "கற்பனையானது" மற்றும் "மாயையானது" என்றும் வர்ணித்தது.

Original Link: SC orders DDA to refund Rs 165 cr: What happens if the government sells you land it does not own?

Read More →

‘தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களின் கொடுங்கோன்மை’: உச்சநீதிமன்றம் தேர்தல் ஆணைய நியமன நடைமுறையை ஏன் சுட்டிக்காட்டியது? - அமால் ஷேக்

2023-ஆம் ஆண்டு வரை, தேர்தல் ஆணையர்களை நியமிப்பதற்கான நடைமுறையை விரிவாக விவரிக்கும் எந்தவொரு சட்டமும் இருக்கவில்லை. அந்த நியமனச் செயல்முறையை உருவாக்கிய ஒரு சட்டம், தற்போது ஏன் சட்டரீதியான சவாலுக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது என்பதற்கான விளக்கம் இங்கே.

தேர்தல் ஆணையர்களை நியமிப்பதற்கான சட்டத்தை இயற்றுமாறு 2023-ஆம் ஆண்டில் தனக்கு உத்தரவிடப்படும் வரை, நாடாளுமன்றம் பல  ஆண்டுகளாகச் செய்த தாமதத்தை, உச்சநீதிமன்றம் வியாழக்கிழமையன்று  ‘தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களின் கொடுங்கோன்மை’ (tyranny of the elected) என்று குறிப்பிட்டது.

தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் மற்ற தேர்தல் ஆணையர்கள் (நியமனம், பணி நிபந்தனைகள் மற்றும் பதவிக்காலம்) சட்டம், 2023-க்கு எதிரான சவால்களை நீதிபதிகள் தீபங்கர் தத்தா மற்றும் சதீஷ் சந்திர சர்மா ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு விசாரித்து வந்தது.

சட்ட இடைவெளியை நிவர்த்தி செய்வதற்காக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இந்தச் சட்டம், தேர்தல் ஆணையர்களுக்கான தேர்வுக் குழுவிலிருந்து இந்தியத் தலைமை நீதிபதியை நீக்கி, அவருக்குப் பதிலாக பிரதமரால் நியமிக்கப்பட்ட ஒரு ஒன்றிய அமைச்சரை அந்தப்பதவியில் நியமித்ததால், 2024-ஆம் ஆண்டில் சட்டரீதியான சவால்களை எதிர்கொண்டது.

உண்மையில், தற்போதைய தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமாரை நியமிப்பதற்காக பிரதமர் நரேந்திர மோடி, உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா மற்றும் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ராகுல் காந்தி ஆகியோர் 2025-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரியில் சந்தித்தபோது, ​​புதிய நியமன முறையை எதிர்த்துத் தாக்கல் செய்யப்பட்ட மனுக்கள் மீது உச்சநீதிமன்றம் முடிவெடுக்கும் வரை நியமனங்களை ஒத்திவைக்குமாறு அரசைக் கேட்டுக்கொண்டு ராகுல் காந்தி ஒரு மாற்றுக்கருத்துக் குறிப்பை (dissent note) வழங்கினார்.

தேர்தல் ஆணையர்கள் எவ்வாறு நியமிக்கப்படுகிறார்கள்?

அரசியலமைப்பின் 324(2) பிரிவின்படி, தேர்தல் ஆணையர்கள் "நாடாளுமன்றத்தால் அது தொடர்பாக இயற்றப்பட்ட எந்தவொரு சட்ட விதிகளுக்கு ஏற்ப" நியமிக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

1991-ஆம் ஆண்டின் தேர்தல் ஆணையம் (தேர்தல் ஆணையர்களின் பணி நிபந்தனைகள் மற்றும் அலுவல் நடவடிக்கைகள்) சட்டம்,  ஊதியங்கள், பதவிக்காலம் மற்றும் ஆணையத்தின் செயல்பாடுகளை ஒழுங்குபடுத்தியபோதிலும், அது தேர்தல் ஆணை நியமனங்களை குறிப்பிடவில்லை.

அது போன்ற சட்டம் இல்லாத நிலையில், நியமனங்கள் நிர்வாகத்தின் அதிகார வரம்பிலேயே இருந்தன. ஒன்றிய சட்ட அமைச்சகம் ஒரு குழுவைத் தயாரித்து, பிரதமருக்குப் பெயர்களைப் பரிந்துரைக்கும். பிரதமரின் பரிந்துரை குடியரசுத் தலைவருக்கு அனுப்பப்படும். காலப்போக்கில், தேர்தல் ஆணையக் குழுக்கள்   அரசு நிர்வாகத்தில் இருந்தே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டன. அவர்களில் மிகவும் மூத்த தேர்தல் ஆணையக் குழு உறுப்பினர்  தலைமைத் தேர்தல் ஆணையராக (CEC) தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார்.

2022-ஆம் ஆண்டில், மனுதாரர்கள் உச்ச நீதிமன்றத்தில் (அனூப் பரன்வால் எதிர் இந்திய யூனியன்) வாதிட்டபோது, ​​இது நியமனங்களை அன்றைய அரசாங்கத்தின் கைகளில் வழங்கிவிட்டதாகவும், தேர்தல்களை நடத்தும் பொறுப்புள்ள ஆணையத்தின் சுதந்திரத்தைப் பாதிப்பதாகவும் கூறினர்.

2022-ஆம் ஆண்டு நவம்பரில் இந்த வழக்கின் விசாரணையின்போது, ​​முன்னாள்  இந்தியா ஆட்சி பணி அதிகாரியான அருண் கோயல் தேர்தல் ஆணையராக நியமிக்கப்பட்டார். அந்தப் பதவி அந்த ஆண்டு மே மாதம் முதல் காலியாக இருந்தது. இந்த முழு செயல்முறையும் ஒரே நாளில் முடிக்கப்பட்ட நிலையில், அருண் கோயலின் நியமனம் தங்களுக்குப் புதிராக இருப்பதாக நீதிமன்றம் கூறியது. மேலும், தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் தேர்தல் ஆணையர்களின் தேர்வு குறித்து சட்டமன்றம் அமைதி காப்பதையும் நீதிமன்றம் கேள்விக்குள்ளாக்கியது.

2023-ஆம்  ஆண்டில் 'அனூப் பரன்வால்' வழக்கில் உச்சநீதிமன்ற என்ன தீர்ப்பு வழங்கியது?

அனூப் பரன்வால் vs  இந்திய யூனியன் (Anoop Baranwal vs Union of India) வழக்கில், மார்ச் 2023-ல் வழங்கப்பட்ட தனது தீர்ப்பில், இந்த விவகாரத்தில் நாடாளுமன்றம் சட்டம் இயற்றும் வரை தேர்தல் ஆணையர்களை நியமிப்பதற்கான ஒரு இடைக்கால செயல்முறையை உச்சநீதிமன்றம் வகுத்தது.

பிரதமர், மக்களவை எதிர்க்கட்சித் தலைவர், எதிர்க்கட்சித் தலைவர் இல்லாத பட்சத்தில், எண்ணிக்கை பலத்தின் அடிப்படையில் மக்களவையில் மிகப்பெரிய எதிர்க்கட்சித் தலைவர் மற்றும் உச்சநீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி ஆகியோரைக் கொண்ட மூன்று பேர் கொண்ட குழுவின் ஆலோசனையின் பேரில், குடியரசுத் தலைவர் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் தேர்தல் ஆணைய உறுப்பினர் நியமனங்களை மேற்கொள்வார் என்று அதில் கூறப்பட்டுள்ளது.

தேர்தல்கள் நியாயமாகவும் சட்டப்படியும் நடத்தப்படுவதை உறுதிசெய்ய வேண்டியதன் முக்கியதுவத்தையும், ஜனநாயக செயல்முறையை நிர்வாகத் தலையீட்டிலிருந்து பாதுகாக்க ஒரு சுதந்திரமான அமைப்பு முக்கியம் என்பதையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டது. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்குவதற்காக நடைபெற்ற அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்களைக் குறிப்பிட்ட நீதிபதி அமர்வு, தேர்தல்களை நடந்துபவர்கள் "நிர்வாகத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்குள்" (under the thumb of the executive) வரக்கூடாது என்ற பி.ஆர்.அம்பேத்கரின் எச்சரிக்கையை உச்சநீதிமன்றம் நினைவுபடுத்தியது.

தேர்தல் ஆணையம் "ஜனநாயகத்தின் பாதுகாவலர்" போன்றது என்றும், தேர்தல்களை மேற்பார்வையிடும் நபர்கள் பாரபட்சமின்றியும் நேர்மையாகவும் செயல்படவேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.

அனூப் பரன்வால் தீர்ப்பு வாக்குரிமைகள் குறித்த புரிதலையும் விரிவுபடுத்தியது. வாக்களிக்கும் உரிமை அரசியலமைப்பிலிருந்து வருகிறது என்றும், வாக்களிப்பது என்பது பிரிவு 19(1)(a)-ன் கீழ் உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்ட கருத்துச் சுதந்திரத்தின் (freedom of expression) ஒரு பகுதி என்றும் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.

தேர்தல் ஆணையத்தை அமைப்புரீதியாகவும் நிதிரீதியாகவும் வலுப்படுத்த வேண்டும் என்று நாடாளுமன்றத்திற்கு நீதிமன்றம் ஒரு “தீவிரமான வேண்டுகோளை” வைத்தது. ஒரு சுதந்திரமான செயல்முறையை உருவாக்குவது மற்றும் ஆணையத்தின் செலவினங்களை இந்தியாவின் ஒருங்கிணைந்த நிதியிலிருந்து (Consolidated Fund of India) வரவு வைப்பது குறித்து பரிசீலிக்குமாறு நீதிமன்றம் அரசைக் கேட்டுக்கொண்டது. மேலும், தேர்தல் ஆணையத்தின் வளங்களை முடக்குவதன் மூலம் நிர்வாகம் மறைமுகமாக அதன்மீது ஆதிக்கம் செலுத்தக்கூடிய சூழ்நிலைகள் குறித்து நீதிமன்றம் எச்சரித்தது.

தேர்தல் ஆணைய நியமனங்கள் குறித்த 2023-ஆம் ஆண்டு சட்டம் என்ன கூறியது

அனூப் பரன்வால் வழக்கின் தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து, நாடாளுமன்றம் 2023-ல் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் பிற தேர்தல் ஆணையர்கள் (நியமனம், சேவை நிபந்தனைகள் மற்றும் பதவிக்காலம்) சட்டத்தை இயற்றியது. இந்தப் புதிய சட்டம், பிரிவு 7(1)-ன் கீழ் பிரதமரால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட ஒரு ஒன்றிய  அமைச்சரவை அமைச்சரை தலைமை நீதிபதிக்கு மாற்றாக நியமித்தது. இது தேர்வுக் குழுவின் மூன்று இடங்களிலும் நிர்வாகப் பிரதிநிதித்துவத்தை வழங்கியது, இதில் மூன்று இடங்களில் இரண்டில் அரசாங்க அமைச்சர்கள் இருந்தனர்.

மேலும், பிரிவு 7(2)-ன் கீழ், "தேர்வுக் குழுவில் ஏதேனும் காலியிடம் இருப்பதாலோ அல்லது அதன் அமைப்பில் ஏதேனும் குறைபாடு இருப்பதாலோ மட்டும் ஒரு நியமனம் செல்லாததாகிவிடாது" என்பதை இந்தச் சட்டம் உறுதி செய்கிறது.

2024-ஆம் ஆண்டில், ஜனநாயக சீர்திருத்தங்களுக்கான சங்கம் (Association for Democratic Reforms (ADR)) போன்ற அரசு சாரா அமைப்புகள் இந்தச் சட்டத்தை எதிர்த்து வழக்குத் தொடர்ந்தன. இந்தச் சட்டம், நியமனங்கள் மீதான நிர்வாகத்தின் அதிகாரத்தையும் ஆதிக்கத்தையும் மீட்டெடுக்கிறது என்றும், தேர்தல் ஆணையம் நிர்வாகத் துறையின் தலையீட்டிலிருந்து தனித்து இயங்க வேண்டும் என்ற அனூப் பரன்வால் தீர்ப்பின் அடிப்படை தத்துவத்தையே இது முறியடிக்கிறது என்றும் அந்த மனுவில் குறிபிடபட்டுள்ளது.

2023-ஆம் ஆண்டில் இந்தச்சட்டம் ஒரு இரு-சட்ட செயல்முறையையும் உருவாக்குகிறது. பிரிவு 6-ன் கீழ் சட்ட அமைச்சரின் தலைமையில் ஒரு தேர்வுக்குழு அமைக்கப்பட்டு, அந்தக்குழு தேர்வுப் பலகையில் இடம்பெற வேண்டிய பெயர்களின் பட்டியலைத் தயாரிக்கிறது. ஆனால் பிரிவு 8(2)-ன் கீழ், தேர்வுப் பலகையானது அந்தப் பரிந்துரைப் பட்டியலால் கட்டுப்படுத்தப்படுவதில்லை. தகுதி வரம்புகளுக்குள் வரும் "வேறு எந்த ஒரு நபரையும்" (any other person) தேர்வுக்குழு பரிசீலிக்கலாம். இது, நெகிழ்வுத்தன்மையைப் பயன்படுத்தி, அதிகாரப்பூர்வத் தேடல் செயல்முறையை முழுமையாகத் தவிர்க்க விருப்புரிமையை அந்தக் குழுவிற்கு  வழங்குகிறது.

உச்ச நீதிமன்றம் இப்போது என்ன கூறியுள்ளது?

வியாழக்கிழமையன்று வாதங்களின்போது, ​​நீதிபதி தத்தா, அனூப் பரன்வால் தீர்ப்பு, "சட்டம் இயற்றப்படும் வரை உள்ள வெற்றிடத்தை நிரப்புவதற்காக" மட்டுமே வழங்கப்பட்டது என்றும், நாடாளுமன்றம் "ஒரு குறிப்பிட்ட முறையில்" சட்டத்தை இயற்ற வேண்டும் என்று தீர்ப்பில்  கூறவில்லை என்றும் குறிப்பிட்டார்.

மனுதாரரான ஜனநாயக சீர்திருத்தங்களுக்கான சங்கம் தரப்பில் ஆஜரான வழக்கறிஞர் பிரஷாந்த் பூஷனிடம் நீதிமன்றம், “பரன்வாலுக்கு முன்பு என்ன நடந்தது? நாடாளுமன்றம் ஏன் சட்டம் இயற்றவில்லை?” என்று கேட்டது.

ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு அரசாங்கம் ஆட்சிக்கு வரும்போது, ​​இந்த நியமன அதிகாரத்தை தவறாகப் பயன்படுத்தலாம் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள். எதிர்க்கட்சியாக இருந்தபோது, ​​ஒரு சுதந்திரமான அமைப்பு இருக்க வேண்டும் என்று மக்கள் வேண்டுகோள் விடுகின்றனர். ஆனால், அவர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன், அதைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை. பரன்வால் வழக்கின் இந்தத் தீர்ப்பிலும் அது குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது போன்ற சூழல்களில் தான் நீதிமன்றம் தலையிட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது  என்று பூஷன் கூறினார்.

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களின் சர்வாதிகாரம் என்று ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் கூறியது எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது என்று கூறிய நீதிபதி தத்தா, "இதை, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களின் கொடுங்கோன்மைக்குச் சமமாகக் கருத வேண்டும்" என்றும் நீதிமன்றம் கூறினார்.

விசாரணையின் போது, ​​நீதிபதி தத்தா: “அனூப் பரன்வால் தீர்ப்பு குறித்து நாடாளுமன்றத்தில் முறையான விவாதம் நடைபெற்றதா? அந்தத் தீர்ப்பில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட நெறிமுறைகள் நாடாளுமன்ற விவாதங்களிலும் பிரதிபலித்துள்ளதா? அது தெளிவாக இல்லை  என்று குறிப்பிட்டார்.

நாடாளுமன்றத்தில் முறையான விவாதம் நடைபெறவில்லை என மூத்த வழக்கறிஞர் ஷாதன் ஃபராசத் பதிலளித்தார். அதற்கு பூஷன், “பல நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டதால், நடைமுறையில் எந்த விவாதமும் நடைபெறவில்லை” என்றார்.

Original Link: ‘Tyranny of the elected’: Why Supreme Court has flagged Election Commission appointment procedure.

Read More →

குற்ற ஒப்புதல் பேரம் : புதிய குற்றவியல் சட்டங்களில் தவறவிட்ட ஒரு சீர்திருத்தம் -ஜி.எஸ். பாஜ்பாய்

இந்தத் தோல்விக்கான ஒரு காரணம், தண்டனைத் தீர்ப்புடன் இணைந்திருக்கும் களங்கமே (stigma attached) ஆகும். பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா (BNSS) சட்டத்தின் பிரிவு 294-ன் கீழ் செய்யப்படும் ஒரு வெற்றிகரமான மேற்கொள்ளப்படும் ஒரு குற்ற ஒப்புதல் பேரம், முறையான தண்டனைத் தீர்ப்பையே பெற்றுத் தருகிறது.

இந்தியாவில் தொடர்ந்து தோல்வியடைந்து வரும் குற்ற ஒப்புதல் பேரம் (plea bargaining) பேசும் முறைக்குத் தேவையான சீர்திருத்தங்களை மறுஆய்வு செய்வதற்காக, பலதரப்பட்ட பங்குதாரர்கள் மாநாட்டைக் கூட்ட மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் எடுத்த முடிவு பாராட்டத்தக்கது. குற்ற ஒப்புதல் பேரம் (Plea bargaining) என்பது விசாரணைக்கு முந்தைய, பேச்சுவார்த்தை மூலம் எட்டப்படும் ஒரு ஒப்பந்தமாகும். இதில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர், குறைந்த குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்கிறார் அல்லது குறைக்கப்பட்ட தண்டனையை ஏற்றுக்கொள்கிறார். இது ஏழு ஆண்டுகளுக்கும் குறைவான தண்டனைகளைக் கொண்ட குற்றங்களுக்குப் பொருந்தும்.

பல நாடுகளில், குற்றவியல் நீதி அமைப்பின் மீதான சுமையைக் குறைப்பதற்கான ஒரு முக்கிய வழிமுறையாக இந்த குற்ற ஒப்புதல் பேரம் (Plea bargaining) உள்ளது. இந்தியாவில் குற்ற ஒப்புதல் பேரம் மிகக் குறைந்த அளவில், அதாவது 1 சதவீதத்திற்கும் குறைவாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால் அமெரிக்காவில், ஏறக்குறைய 90-95 சதவீத குற்றவியல் வழக்குகள் குற்ற ஒப்புதல் பேரம் மூலம் தீர்க்கப்படுகின்றன. கனடாவில், இந்த எண்ணிக்கை சுமார் 85-90 சதவீதமாக உள்ளது. ஆஸ்திரேலியாவில், சுமார் 80-90 சதவீத வழக்குகள் இத்தகைய குற்ற ஒப்புதல்களில் முடிவுக்கு வருகின்றன.

2005-ம் ஆண்டின் குற்றவியல் சட்ட (திருத்த) சட்டத்தின் மூலம், குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தில் (Code of Criminal Procedure (CrPC)) குற்ற ஒப்புதல் பேரம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இருப்பினும், வழக்காடுபவர்கள் அதைப் பயன்படுத்தத் தயாராக இல்லை என்பது விரைவில் தெளிவாகியது.

குற்ற ஒப்புதல் பேரம் (plea bargaining) நடைமுறைப்படுத்தப்படாததையும், அது குறித்த அலட்சியத்தையும் சரிசெய்வது குறித்த இரண்டையும் கவனத்தில் கொள்வது முக்கியம். ஏனெனில், நீதிமன்றங்கள் தங்களின் முழு கொள்ளளவையும் கிட்டத்தட்ட எட்டிவிட்டன. தற்போது, 58.8 மில்லியன் வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன. எனவே, சீர்திருத்தம் தேவைப்படும் பகுதிகளைக் கண்டறியும் இந்த நடவடிக்கை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. அதிலும் குறிப்பாக புதிய குற்றவியல் சட்டங்கள் குற்ற ஒப்புதல் பேரத்தைச் சீர்திருத்துவதற்கான வாய்ப்பை இழந்துவிட்டதால் இது மேலும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

இந்தத் தோல்விக்கு ஒரு முக்கிய காரணம், தண்டனையின் மீதான தீர்ப்பின் களங்கத்துடன் தொடர்புடையது. பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சம்ஹிதாவின் (BNSS) பிரிவு 294-ன் கீழ் செய்யப்படும் ஒரு வெற்றிகரமான குற்ற ஒப்புதல் பேரம், முறையான தண்டனைத் தீர்ப்பையே அளிக்கிறது. 2023-ம் ஆண்டுக்கான தேசிய குற்றப் பதிவுப் பணியகத்தின் (National Crime Records Bureau (NCRB)) தரவுகளின்படி, விசாரிக்கப்பட்ட 1.65 கோடி குற்ற வழக்குகளில், 35,889 வழக்குகள் மட்டுமே குற்ற ஒப்புதல் பேரம் மூலம் தீர்க்கப்பட்டன. இதன் விளைவாக, வழக்குகளின் தீர்வு விகிதம் 0.216 சதவீதமாக உள்ளது. குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு தண்டனைக் குறைப்பு பெறுவதும் நேரடி விடுதலைக்கு வழிவகுக்காது, ஏனெனில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் குறைக்கப்பட்ட தண்டனையை அனுபவிக்க வேண்டியுள்ளது.

இதற்கு மாறாக, பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சம்ஹிதாவின் (BNSS) பிரிவு 359, குற்றங்களை "சமரசமாக்குவதற்கு" வழிவகை செய்கிறது. இது, பாதிக்கப்பட்டவர்களும் குற்றம் சாட்டப்பட்ட தரப்பினரும் விசாரணையைத் தவிர்ப்பதற்காக, குறிப்பிட்ட சிறிய குற்றங்களைச் சமரசம் செய்துகொள்ள அனுமதிக்கிறது. சமரசமாக்குதல் (settlement) என்பது ஒரு முறையான தீர்வு போலச் செயல்பட்டு, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் விடுதலையாவதற்கு வழிவகுக்கிறது. எனவே, சமரசமாக்குதல் முறையானது, குற்ற ஒப்புதல் பேரத்தின் எதிர்கால வாய்ப்புகளுக்கு ஒரு பெரும் அடியாக அமைந்துள்ளது. குற்ற ஒப்புதல் பேரம் என்ற கருத்தை நடைமுறைப்படுத்த அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர்கள் போதுமான முயற்சிகளை மேற்கொள்ளவில்லை. மாறாக, அவர்களின் அக்கறையின்மையும், பயிற்சி மற்றும் நிபுணத்துவம் இல்லாமையும் குற்ற ஒப்புதல் பேரம் பேசும் முறையை கணிசமாகப் பலவீனப்படுத்தியுள்ளன.

முன்மொழியப்பட்ட இந்த மாநாடு, பொறுப்பான அதிகாரிகளிடையே இணக்க முறைகளையும் பொறுப்புணர்வையும் நிறுவுவதன் மூலம், குற்ற ஒப்புதல் பேரம் பேசும் முறையின் பயன்பாடுகளை இன்னும் சற்று கடுமையாக்க முடியும். சமரசம் மற்றும் குற்ற ஒப்புதல் பேரம் ஆகிய வழக்குகளில் உள்ள முரண்பாடான சூழ்நிலையைச் சமன் செய்ய வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. சமரசம் செய்வதன் மூலம் விடுதலை கிடைப்பதால், குற்ற ஒப்புதல் பேரம் அவ்வளவு ஈடுபாடு உள்ளதாக இல்லை என்ற ஒரு கருத்து நிலவுகிறது. இது தொடர்பாக வழிகாட்டுதல்கள் உருவாக்கப்பட வேண்டும். ஒரு வழிகாட்டப்பட்ட செயல்முறை, கிடைக்கக்கூடிய தேர்வுகள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படாமல் இருப்பதை உறுதி செய்யும்.

அதிக தண்டனையை பெறும் விகிதங்களில் அல்லாமல், குற்ற ஒப்புதல் பேரம் பேசும் வழக்குகளைத் திறம்படவும் தரமாகவும் தீர்ப்பதில் ஆர்வம் கொண்ட ஒரு பேச்சுவார்த்தை நடத்தும் அரசு வழக்கறிஞர் விரும்பத்தக்கவர் ஆவர். கனடியன் மாதிரி (Canadian model) இதற்கு ஒரு நல்ல எடுத்துக்காட்டு. விசாரணைக் கைதிகளில் பெரும்பான்மையினரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சட்ட உதவி வழக்கறிஞர்களுக்குக் கட்டாயப் பயிற்சி இந்த சீர்திருத்தத்துடன் இணைக்கப்பட வேண்டும். இந்த நடவடிக்கைகள் அனைத்திற்கும் முழுமையான நீதித்துறை மதிப்பீடு தேவைப்படுகிறது. இரு தரப்பினரும் ஒரு சமரசத்திற்கு ஒப்புக்கொண்டாலும் இது அவசியமாகும். இது தொடர்புடைய உண்மைகள் நிரூபிக்கப்படுவதையும் நீதிபதி உறுதிசெய்து, தண்டனை வரம்பிற்குள் வரும் ஒரு தண்டனையை நீதிபதி விதிக்க வேண்டும்.

உயர்நீதிமன்றத்தின் ஓர் உத்தரவு, சட்டத் திருத்தம் ஏதுமின்றி இவை அனைத்தையும் செயல்படுத்துவதை உறுதிசெய்யும். குற்ற வகை, அதன் விளைவு மற்றும் தீர்வுக்கான கால அளவு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்ட, மாதாந்திர மாவட்ட அளவிலான அறிக்கையிடலைக் கோரும் உயர்நீதிமன்றத்தால் கட்டளையிடப்பட்ட தரவுப் பலகையானது, தற்போது குற்ற ஒப்புதல் பேரம் பேசுதலில் இல்லாத பொறுப்புணர்வு செயல்முறையை உருவாக்கும். மேலும், மாவட்ட நீதிமன்றங்களுக்குப் பயிற்சி பெற்ற ஒருங்கிணைப்பாளர், சட்ட உதவி அதிகாரி மற்றும் பாதிக்கப்பட்டோர் தொடர்பு அலுவலருடன் கூடிய ஒரு தனிப்பட்ட குற்ற ஒப்புதல் பேரம் பேசும் நடுநிலைப் பிரிவு (mediation cell) தேவைப்படுகிறது.

இரண்டு நடவடிக்கைகள் மூலம் குற்ற ஒப்புதல் பேரத்தை, மேலும் ஈடுபாடுடையதாக மாற்றலாம். ஒன்று, சிறைவாசத்தின் விளைவுகளால் எழும் எந்தவொரு தகுதியிழப்பையும் நீக்குவதன் மூலம், குற்ற ஒப்புதல் பேரத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ள தண்டனையை களங்கமற்றதாக மாற்றலாம். இரண்டாவதாக, பேச்சுவார்த்தை மூலம் எட்டப்பட்ட குற்ற ஒப்புதலின் விளைவுகளில் ஒன்றாக விடுதலையை அறிமுகப்படுத்தலாம். குற்ற ஒப்புதல் பேரத்தின் மூலம் வரும் கைதிகள், பிணை, தண்டனைக் குறைப்பு மற்றும் பிந்தைய கவனிப்பு போன்ற நடவடிக்கைகளுக்குச் சாதகமாகப் பரிசீலிக்கப்படலாம்.

கட்டுரையாளர், டெல்லி தேசிய சட்டப் பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தர் ஆவார்.

Original Link: Plea bargaining, a reform new criminal laws missed

Read More →

தன் கடமையை மறந்த ஆளுநர் - ராஜீவ் தவான், சஞ்சய் ஹெக்டே

தமிழ்நாட்டின் தேர்தல் பிந்தைய காலகட்டத்தில் ஆளுநர் மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகள், நிறுவப்பட்ட ஜனநாயக நெறிமுறைகள் மற்றும் மரபுகளின் சாத்தியமான மீறல்கள் குறித்த கவலைகளை எழுப்புகின்றன.

2026-ம் ஆண்டு நடைபெற்ற தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தல் தீர்ப்பு மிகத் தீர்க்கமானதாக அமைந்தது. தனது முதல் தேர்தலைச் சந்தித்த 'தமிழக வெற்றிக் கழகம்' (TVK), 234 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட அவையில் 108 இடங்களைப் பெற்று, தனிப்பெரும் கட்சியாக உருவெடுத்தது. ஆளுங்கட்சியான 'திராவிட முன்னேற்றக் கழகம்' (DMK) 59 இடங்களுக்கும், 'அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம்' (AIADMK) 47 இடங்களையும் வென்றது. 

தனிப்பெரும் கட்சியாக உருவெடுத்த கட்சியின் தலைவரை ஆட்சி அமைப்பதற்கு அழைப்பு விடுக்க, ஆளுநர் ராஜேந்திர விஸ்வநாத் அர்லேக்கர் மறுத்துவிட்டார். அதற்கு மாறாக, பதவிப் பிரமாணம் செய்து வைப்பதற்கு முன்பாகவே, 118 சட்டமன்ற உறுப்பினர்களிடமிருந்து (MLA) கையெழுத்திட்ட கடிதங்களை அவர் கோரினார். விஜய் அவர்கள் 'லோக் பவன்' (Lok Bhavan) வளாகத்திற்கு மூன்று முறை சென்றார். ஆனால், ஒவ்வொரு முறையும் அவர் திருப்பி அனுப்பப்பட்டார். இறுதிக்கட்டத்தில் 'விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி' (VCK) மற்றும் 'இந்திய யூனியன் முஸ்லிம் லீக்' (IUML) ஆகிய கட்சிகள் அளித்த ஆதரவின் விளைவாக, ஆதரவு உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை 121-ஆக உயர்ந்தது. அதன் பின்னரே, ஆளுநர் பெருந்தன்மையுடன் அதற்கு ஒப்புதல் அளித்தார். பதவிப் பிரமாண ஏற்பு விழா மே 10-ம் தேதிக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டது. மேலும், மே 13-ம் தேதி அன்றோ அல்லது அதற்கு முன்பாகவோ முதலமைச்சர் நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பை எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்றும் ஆளுநர் உத்தரவிட்டார். இந்தச் செயல்முறையின் ஒவ்வொரு கட்டமும் அரசியலமைப்புரீதியாகத் தவறானதாகும். இழைக்கப்பட்ட பிழைகள் சாதாரணமாகக் கடந்துவிடக்கூடியவை அல்ல. மாநிலங்களில் நிலவும் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் அடித்தளத்தையே அசைத்துப் பார்க்கும் வகையிலானவை அவை அமைந்தன.

ஆளுநர் செய்ய வேண்டிய கடமைகள் என்ன?

ஒரு தேர்தல் முடிவடைந்த மறுநாளே ஆளுநர் ஆற்ற வேண்டிய பணி மிகவும் வரையறுக்கப்பட்டதாகவும், தெளிவாக நிறுவப்பட்டதாகவும் உள்ளது. அவையின் நம்பிக்கையைப் பெறுவதற்கு அதிக வாய்ப்புள்ள நபர் யார் என்பதை அவர் கண்டறிந்து, அந்த நபரை ஆட்சிப் பொறுப்பேற்கவும் பதவிப் பிரமாணம் செய்து கொள்ளவும் அழைக்க வேண்டும். அவர் ஒரு 'தேர்தல் நடத்தும் அலுவலர்' (Returning Officer) அல்ல. அவர் ஒரு 'கணித ஆசிரியர்' அல்ல. முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்கவிருக்கும் ஒருவரைப் பதவிப் பிரமாணம் செய்து கொள்ள அனுமதிப்பதற்கு முன்பாக, அவரிடம் கையெழுத்திட்ட உறுப்பினர்களின் பட்டியலைக் (muster roll) கோருவதற்கு அவருக்கு எந்தவிதமான அதிகாரமோ அல்லது உரிமையோ இல்லை.

1988-ம் ஆண்டின் சர்க்கரியா ஆணையம், 2002-ம் ஆண்டின் வெங்கடாச்சலையா ஆணையம் மற்றும் 2010-ம் ஆண்டின் புஞ்சி ஆணையம் ஆகிய அனைத்தும், ஆட்சி அமைப்பதற்கான முன்னுரிமை வரிசைமுறை குறித்து ஒரே கருத்தை வலியுறுத்தியுள்ளன. தேர்தலுக்கு முன்பே அமைக்கப்பட்ட மிகப்பெரிய கூட்டணிக்குத்தான் (Pre-poll alliance) முதல் வாய்ப்பு வழங்கப்பட வேண்டும். அதற்கு அடுத்ததாக, ஆட்சி அமைக்க உரிமை கோரி, ஒரு நிலையான அரசாங்கத்தை அமைக்கக்கூடிய ஒற்றைப் பெரிய கட்சிக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது. தேர்தலுக்கு முந்தைய கூட்டணிகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுவதற்குக் காரணம், வாக்காளர்கள் தாங்கள் எந்தக் கூட்டணிக்கு வாக்களிக்கிறோம் என்பதைத் தேர்தலுக்கு முன்பே தெளிவாக அறிந்திருக்கிறார்கள் என்பதேயாகும். இந்த வரிசைமுறை கோவா, மணிப்பூர், கர்நாடகா, மகாராஷ்டிரா மற்றும் தற்போது தமிழ்நாடு ஆகிய மாநிலங்களில் அடிப்படையானது மீறப்பட்டு பலமுறை புறக்கணிக்கப்பட்டுள்ளது. அரசியலமைப்பு விதிமுறைகளுக்கு எதிரான இத்தகைய மீறல்கள், வியக்கத்தக்க வகையில் ஒருதலைப்பட்சமானவையாகவே இருந்து வந்துள்ளன.

2017-ல் கோவாவில், 40 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட அவையில் 17 இடங்களைக் கொண்டிருந்த காங்கிரஸைவிட, 13 இடங்களைக் கொண்டிருந்த பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கு (பாஜக) ஆளுநர் மிருதுளா சின்ஹா அழைப்பு விடுத்தார். அதே ஆண்டில், மணிப்பூரில் 28 இடங்களைக் கொண்டிருந்த காங்கிரஸை விட, 21 இடங்களைக் கொண்டிருந்த பாஜகவுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டது. 2018-ல், கர்நாடகாவில் (224 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட அவை), 115 இடங்களைக் கொண்ட காங்கிரஸ்-ஜனதா தளம் தேர்தலுக்குப் பிந்தைய கூட்டணி அனுப்பிய கடிதத்தைப் புறக்கணித்து, 104 இடங்களைக் கொண்டிருந்த பாஜகவுக்கு ஆளுநர் வஜுபாய் வாலா அழைப்பு விடுத்து, பெரும்பான்மையைப் பெறுவதற்கு 15 நாட்கள் அவகாசம் அளித்தார்.

மேற்கூறிய அனைத்துச் சூழல்களிலும், ஆளுநரின் விருப்புரிமை அதிகாரங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட பரந்த விளக்கத்தின் மூலம் பாஜக பயனடைந்தது. பாஜக போட்டியிடாத மற்றும் மத்திய அரசின் விருப்பத்திற்குரிய பிராந்தியக் கூட்டணிக் கட்சியும் ஏற்கனவே படுதோல்வியைச் சந்தித்துள்ள தமிழ்நாட்டில், இந்த நிலைமை மாறுபட்டதாகத் தெரிகிறது. இந்நிலையில், ஆட்சி அமைக்குமாறு ஒரு கட்சியை அழைப்பதற்கு முன்பாகவே, அக்கட்சிக்கு முழுமையான பெரும்பான்மை இருப்பதற்கான ஆதாரத்தை ஆளுநர் தற்போது கோருகிறார். இது கொள்கை அல்ல. இது விவேகம் என வேடமிட்ட ஒருதலைப்பட்சமான நிலைப்பாடாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

சிறுபான்மை அரசாங்கங்கள் இருந்திருக்கின்றன.

இந்தியாவில், சிறுபான்மை அரசாங்கங்கள் இந்திய நாடாளுமன்ற நடைமுறையின் ஒரு பரிச்சயமான அம்சம் என்பதை ஆளுநர் மறந்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது. 1996, மே 16 அன்று, பாஜகவின் அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய், குடியரசுத் தலைவர் சங்கர் தயால் சர்மாவால் பதவியேற்க வைக்கப்பட்டார். நாடாளுமன்றத்தில் அவருக்குப் பெரும்பான்மை பலம் உண்மையில் இல்லாவிட்டாலும், அதனை நிரூபிக்க அவருக்கு 13 நாட்கள் அவகாசம் அளிக்கப்பட்டது. மே 28-ம் தேதி, நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பை எதிர்கொள்ளாமலேயே அவர் தனது பதவியை ராஜினாமா செய்தார். அக்காலகட்டத்தில், அவர் பிரதமராகப் பதவியேற்றிருக்கக் கூடாது என்று யாரும் வாதிடவில்லை. பி.வி. நரசிம்ம ராவ் சிறுபான்மை காங்கிரஸ் அரசாங்கத்தின் தலைவராக ஐந்து ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தார். மேலும், ஜூலை 1993-ல் ஒரே ஒரு வாக்கு வித்தியாசத்தில் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தில் இருந்து தப்பித்தார். எச்.டி.தேவே கௌடா மற்றும் ஐ.கே. குஜ்ரால் ஆகியோர் மத்திய அளவில், சிறுபான்மை ஐக்கிய முன்னணி அரசாங்கங்களை வழிநடத்தினர். 2004-ம் ஆண்டில், மன்மோகன் சிங் தலைமையில் அமைந்த முதல் காங்கிரஸ் அரசும் ஒரு சிறுபான்மை அரசு அமைப்பாகவே திகழ்ந்தது. பிற கட்சிகள் வெளியிலிருந்து அளிக்கப்பட்ட ஆதரவுடன், அந்த அரசு தனது முழு பதவிக்காலத்தையும் நிறைவு செய்தது.

ஓர் அரசை அமைப்பதற்கான நிலை அரசியலமைப்புரீதியாக, குடியரசுத் தலைவர் மாளிகையிலோ (Rashtrapati Bhavan) அல்லது லோக் பவனிலோ (Lok Bhavan) முன்னரே கையெழுத்துகளைச் சமர்ப்பிப்பதில் ஒருபோதும் அமைந்திருந்ததில்லை. உண்மையான நிலை எப்போதும் நாடாளுமன்ற அவையின் தளத்தில்தான் (floor of the House) நடைபெறுகிறது. ஒரு அரசாங்கம் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தில் தோற்காத வரை, அது தொடர்ந்து பதவியில் நீடிக்கும். அதுவே சட்டப்பிரிவு 164(2)-வது பிரிவின் மையக் கோட்பாடாகவும், அதனைச் சுற்றி உருவான மரபாகவும் விளங்குகிறது.

எனவே, விஜய் பதவியேற்பதற்கு முன்னதாக, பெரும்பான்மை உறுப்பினர்களிடமிருந்து கையெழுத்திட்ட கடிதங்களைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று ஆளுநர் விடுத்த கோரிக்கை, எனவே ஒரு கற்பனையான நிபந்தனையே ஆகும். அரசியலமைப்பின் எந்த விதியும் அதைக் கோரவில்லை. எந்த ஆணையமும் அதைப் பரிந்துரைக்கவில்லை. இதற்கு ஆதரவாக எந்தவொரு முன்னுதாரணமும் இல்லை. விஜயின் உரிமைக்கோரலைச் சவால் செய்ய விரும்பிய எவரும், அவையில் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் ஒன்றைக் கொண்டு வந்திருக்க முடியும். அவ்வாறு செய்திருப்பின், சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் தங்கள் தொகுதி மக்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், அதிகாரப்பூர்வமாக வாக்களித்திருப்பார்கள். நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் செயல்பட வேண்டிய முறை அதுவே ஆகும்.

மே 13-ம் தேதி அல்லது அதற்கு முன்னர் நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட வேண்டும் என்ற உத்தரவும் அதே அளவு ஆட்சேபனைக்குரியது. புதிதாகப் பதவியேற்ற முதலமைச்சர் அவையின் முதல் அமர்வில் உரையாற்றுவார். பின்னர், அந்த உரை விவாதிக்கப்படும். அதன்பிறகு, வழக்கமான செயல்முறையின் மூலம் அரசாங்கத்தின் பெரும்பான்மை சோதிக்கப்படுகிறது. இந்த முழு செயல்முறையையும் 72 மணி நேரத்திற்குள் சுருக்குவது, கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் தடுப்பதற்காகவே கொண்டுவரப்பட்ட அதே சூழ்நிலையை உருவாக்குகிறது. மூன்று நாள் காலக்கெடு என்பது, அதிருப்தியடைந்த சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கும், அவர்களுடன் பேரம் பேசத் தயாராக இருப்பவர்களுக்கும், குதிரை பேரங்களுக்கான வாய்ப்பு திறந்திருந்தாலும் அது குறுகியது என்பதை உணர்த்துகிறது. இது, இந்தியா பலமுறை எதிர்நோக்கியிருக்கும் வேடிக்கை அரசியல் (resort politics) போன்ற செயல்களுக்கு, ஆளுநராலேயே திறம்பட விடுக்கப்படும் ஓர் அழைப்பாக மாறுகிறது.

2018-ம் ஆண்டின் கர்நாடக நிகழ்வு இந்த விஷயத்தைத் தெளிவாக உணர்த்தியது. இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் நள்ளிரவில் இந்த வழக்கை விசாரித்து, பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க 15 நாட்கள் அவகாசம் கொடுப்பது திட்டமிட்ட கட்சித் தாவல்களை ஊக்குவிக்கும் என்று தீர்ப்பளித்தது. அப்போது அதற்கான தீர்வு, காலக்கெடுவை ஒரே நாளாகக் குறைப்பதாக இருந்தது. அந்தத் தீர்வு, போதுமான உறுப்பினர்கள் இல்லாத ஒரு கட்சியைத் தவறாக அழைத்த ஆளுநருக்காகவே வடிவமைக்கப்பட்டது. முறையாகத் தனது உரிமையை நிலைநாட்டி, ஆதரவுக் கடிதங்களைச் சமர்ப்பித்துள்ள தனிப்பெரும் கட்சி, பதவியேற்ற 72 மணி நேரத்திற்குள் தனது பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க வேண்டும் என்ற கோட்பாடாக இதை ஒரு பொது விதியாக மாற்ற முடியாது.

உச்சநீதிமன்றம் இப்போது என்ன சொல்ல வேண்டும்?

எஸ்.ஆர். பொம்மை (1994), ராமேஷ்வர் பிரசாத் (2006) மற்றும் 2018-ம் ஆண்டின் கர்நாடக உத்தரவு போன்ற வழக்குகளில், ஒரு அரசாங்கத்தை அமைப்பதில் ஆளுநரின் விருப்புரிமை குறித்த சட்டத்தை தெளிவாக வரையறுக்க நீதிமன்றத்திற்கு பல வாய்ப்புகள் கிடைத்துள்ளன. ஒவ்வொரு முறையும், நீதிமன்றம் ஒரு பகுதி வழியையே கடந்துள்ளது. இப்போது, ​​இப்பிரச்சினையை முழுமையாகத் தீர்த்துவைப்பதற்கான நேரம் வந்துவிட்டது.

மூன்று முக்கிய அம்சங்கள் இப்போது தெளிவாகத் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும். முதலாவதாக, அதிக நம்பிக்கையைப் பெறக்கூடிய நபரை அடையாளம் காண்பதே ஆளுநரின் பணியாகும். சர்க்கரியா, வெங்கடாச்சலையா மற்றும் புஞ்சி ஆணையங்களால் பரிந்துரைத்த முன்னுரிமை வரிசையை அவர் பின்பற்ற வேண்டும். பதவியேற்பதற்கு முன் முழுமையான பெரும்பான்மைக்கான ஆதாரத்தைக் கோர அவருக்கு அதிகாரம் இல்லை. இரண்டாவதாக, மற்ற எந்தவொரு அரசாங்கத்தைப் போலவே, ஒரு சிறுபான்மை அரசாங்கமும் சட்டமன்ற அவையின் தளத்தில் (floor of the House) மட்டுமே கவிழ்க்கப்பட முடியும். சட்டமன்றத்தை எதிர்கொள்வதற்கு முன்பாகவே, அந்த அரசாங்கத்தை நீக்கம் செய்ய இயலாது. மூன்றாவதாக, ஒரு புதிதாக அமைந்த சட்டமன்றத்தின் முதல் அமர்வு, அரசாங்கத்தின் பெரும்பான்மையை முறையாக சோதிக்கும் என்ற மரபுக்குப் பதிலாக, எதிர்க்கட்சிகள் விரும்பினால் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தைக் கொண்டுவர வேண்டும் என்ற விதிமுறையை மாற்றப்பட வேண்டும். உடனடியாக நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பு நடத்தும்படி உத்தரவிடுவது, ஜனநாயகச் செயல்பாடுகளுக்குப் பாதிப்பை விளைவிக்கும். ஒரு அரசாங்கத்தை ஏன் தூக்கி எறிய வேண்டும் என்பது குறித்த விவாதத்துடன் கூடிய நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தைக் கொண்டுவருவதே ஒரே ஜனநாயகபூர்வமான முறையாகும்.

பதவியேற்ற ஒரு அரசாங்கத்திற்கு, அவையில் (floor of the House) தனது நிர்வாகச் செயல்பாடுகள் குறித்த சாதனைகளை விவாதிக்கவும், அவற்றை நியாயப்படுத்திப் பாதுகாக்கவும் வாய்ப்பு அளிக்கப்பட வேண்டும். புதிதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஓர் அவையில், அவையைக் கலைக்கும் அச்சுறுத்தலானது, கட்சித் தாவலைத் தடுக்கும் மிக வலிமையான ஒரு கட்டுப்பாடாகச் செயல்படுகிறது. சமீபத்தில் ஐந்தாண்டு பதவிக்காலத்தை வென்ற ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர், புதிய தேர்தலை எதிர்கொள்ளத் தயங்குவார். ஒரு அரசாங்கம் நிலைபெறவும், வழக்கமான நடைமுறையின்படி அவையில் தனது பெரும்பான்மையை நிரூபிக்கவும், தொடர்ந்து ஆட்சி செய்யவும் அனுமதிக்கப்பட்டால், அந்த அரசாங்கத்தைக் கவிழ்ப்பதற்கான அரசியல் விலை மிக அதிகமாகிவிடுகிறது.

இந்திய ஆளுநர்கள், இந்தியக் குடியரசுத் தலைவரின் விருப்பத்தின் பேரிலேயே நியமிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதில்லை. அவர்கள் யாருடைய விருப்பத்தின் பேரில் பதவியில் இருக்கிறார்கள் என்பதையும், யாருடைய ஆணையை மதிக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளனர் என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும் என்பதே நாடு கேட்கக்கூடிய குறைந்தபட்ச கோரிக்கையாகும். அந்த மக்கள் ஆணையானது, வாக்காளர்களுக்குச் சொந்தமானதே தவிர, மத்திய அரசுக்குச் சொந்தமானதல்ல.

ராஜீவ் தவான் மற்றும் சஞ்சய் ஹெக்டே ஆகியோர் இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் மூத்த வழக்கறிஞர்கள் ஆவர்.

Original Link: The Governor who forgot his job

Read More →