பூரி ஜெகந்நாதர் ரத யாத்திரை தொடங்கியது. இந்தத் திருவிழாவை தனித்துவமானதாக மாற்றுவது எது? -குஷ்பூ குமாரி

பூரி நகரில் புகழ்பெற்ற வருடாந்திர ஜெகந்நாதர் ரத யாத்திரை தொடங்கியுள்ளது. இந்தத் திருவிழா ஏன் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக உள்ளது?

ஒடிசாவின் பூரி நகரில் உள்ள ஜெகந்நாதர் ரத யாத்திரை ஜூலை மாதம் 16-ஆம் தேதி தொடங்கியது. இந்த ரத யாத்திரையின்போது முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் பக்தர்களின் கூட்டம் அலைமோதியதால், கூட்ட நெரிசல் காரணமாக குறைந்தது இரண்டு ஆண்கள் உயிரிழந்தனர், மேலும் 100-க்கும் மேற்பட்டோர் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டனர். ஒவ்வொரு ஆண்டும் நடைபெறும் இந்த ஜெகந்நாதரின் ரத யாத்திரை விழாவின் பாதுகாப்பு மற்றும் போக்குவரத்து மேலாண்மையைக் கண்காணிப்பதற்காக, மாநில அரசு சுமார் 12,000 போலீசாரையும், 19 இந்தியக் காவல் பணி மூத்த அதிகாரிகளையும், 100-க்கும் மேற்பட்ட மூத்த நிர்வாக அதிகாரிகளையும் பணியில் ஈடுபடுத்தியிருந்தது.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. இந்து புராணங்களின்படி, ஜெகந்நாதர் தனது மூத்த சகோதரர் பலபத்திரர் மற்றும் சகோதரி சுபத்ரா தேவி ஆகியோருடன் இணைந்து, 12-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த புகழ்பெற்ற ஜெகந்நாதர் ஆலயத்திலிருந்து குந்திச்சா ஆலயத்திற்கு (Gundicha Temple) ஒன்பது நாட்கள் நீடிக்கும் வருடாந்திரப் பயணத்தை மேற்கொள்கிறார். குந்திச்சா ஆலயம் இவர்களின் அத்தையின் வீடு என்றும், சில மரபுகளின்படி இவர்கள் பிறந்த இடம் என்றும் நம்பப்படுகிறது. இந்த ஆண்டு ஜூலை மாதம் 24-ஆம் தேதி நடைபெறவிருக்கும் பகுடா யாத்திரை (Bahuda Yatra) வரை இந்தத் தெய்வங்கள் அங்கேயே தங்கியிருப்பார்கள்.

2. பஹண்டி சடங்கிற்குப் (தெய்வங்களின் ஊர்வலம்) பிறகு, தெய்வங்கள் அலங்கரிக்கப்பட்ட மூன்று பெரிய தேர்களில் எழுந்தருளச் செய்யப்பட்டு, சுமார் 3 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள குந்திச்சா கோயிலுக்கு (Gundicha Temple) கொண்டு செல்லப்படுகிறார்கள். பூரி நகரின் புகழ்பெற்ற 'பெரிய வீதி' (Bada Danda) வழியாக லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் இந்தத் தேர்களை வடம்பிடித்து இழுக்கிறார்கள்.

3. ஸ்ரீ பலபத்ரருக்கான 'தாலத்வஜ ரதம்' (Taladhwaja Rath), தேவி சுபத்ராவுக்கான 'தர்பதலன் ரதம்' (Darpadalan Rath) மற்றும் ஸ்ரீ ஜெகந்நாதருக்கான 'நந்திகோஷ ரதம்' (Nandighosa Rath) ஆகியவைதான் அந்த மூன்று தேர்களாகும். ஒவ்வொரு தேருக்கும் தனக்கெனத் தனித்துவமான வண்ணம், அளவு, சக்கரங்கள், மரக் குதிரைகள், காவல் தெய்வங்கள் மற்றும் தேரோட்டிகள் உள்ளனர். இந்தத் தேர்கள், அப்பகுதியில் உள்ள காடுகளில் உள்ளூர் அளவில் கிடைக்கக்கூடிய மரங்களைக் கொண்டு உருவாக்கப்படுகின்றன. குறிப்பாக, பாசி (Phasi), பௌன்ரா (Bhaunra) மற்றும் அஸனா (Asana) ஆகிய மரவகைகள் இதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

4. சேரா பன்ஹாரா சடங்கு: ரத யாத்திரை தொடங்குவதற்கு முன்பாக, பூரி நகரின் முன்னாள் அரச குடும்பத்தின் தலைவர் தங்கத் துடைப்பத்தைப் பயன்படுத்தி ரதங்களின் தளங்களைப் பெருக்கிச் சுத்தம் செய்யும் 'சேரா பன்ஹாரா' என்ற சடங்கைச் செய்வார். இந்தச் சடங்கு உழைப்பின் கண்ணியத்தை நிலைநிறுத்துவதோடு, இறைவனின் பார்வையில் எந்த ஒரு வேலையும் உயர்ந்ததோ அல்லது தாழ்ந்ததோ இல்லை என்பதை உணர்த்துகிறது.

1970-ஆம் ஆண்டில் தனது 17-ஆவது வயதிலேயே அரியணை ஏறிய பூரி அரசர் கஜபதி திவ்யசிங்க தேவ், 1971-ஆம் ஆண்டிலிருந்து 'சேரா பன்ஹாரா' (Chhera Panhara) என்ற புனித சடங்கைத் தொடர்ந்து செய்து வருகிறார்.

5. பஹுடா யாத்திரை: தெய்வங்கள் தங்களின் திரும்பும் பயணத்தின் போது (இது 'பஹுடா யாத்திரை' என்று அழைக்கப்படுகிறது) அவர்களது அத்தையின் கோவிலில் அரிசி, தேங்காய், பருப்பு மற்றும் வெல்லம் கொண்டு தயாரிக்கப்படும் 'போடா பிதா' (Poda Pitha) என்ற ஒரு சிறப்பு அடை பிரசாதமாக வழங்கப்படுகிறது. தேர்கள் சிம்ம வாயில் பகுதியை அடைந்ததும், கோவில் பணியாளர்கள் சிறப்பு வழிபாட்டுச் சடங்குகளைச் செய்கிறார்கள்.

6. சுனா பேஷா: பஹுடா யாத்திரை முடிந்த மறுநாள், சிம்ம வாயிலுக்கு (Lion's Gate) முன்பாக நிற்கும் தேர்களிலேயே வீற்றிருக்கும் கடவுளர்களுக்கு கிரீடங்கள், தங்கக் கைகள் மற்றும் தங்கக் கால்கள் உள்ளிட்ட தங்க நகைகள் அணிவிக்கப்பட்டு அலங்காரம் செய்யப்படுகிறது. இந்தச் சடங்கு 'சுனா பேஷா' என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் ரத யாத்திரையின் இறுதி நிகழ்வுகளில் ஒன்றாகும்.

7. நீலாத்ரி பிஜே: ஆனி-ஆடி மாதத்தின் 12-வது நாளில் கொண்டாடப்படும் நீலாத்ரி பிஜே நிகழ்வின்போது, கடவுளர்கள் மீண்டும் தங்களது முதன்மை ஆலயத்திற்குத் திரும்புகின்றனர். இது ரத யாத்திரையின் நிறைவைக் குறிக்கிறது. அண்ணன், தம்பி, தங்கை ஆகிய மூன்று கடவுளர்களும் 'பஹண்டி' (Pahandi) எனப்படும் பாரம்பரிய ஊர்வலத்தின் மூலம் மீண்டும் கருவறைக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறார்கள்.

8. இந்தச் சடங்கின் ஒரு பகுதியாக, குந்திச்சா கோவிலுக்குத் தன்னையும் தேரில் அழைத்துச் செல்லாததால் கோபமடைந்துள்ள லட்சுமி தேவியின் கோபத்தைத் தணிப்பதற்காக, ஜெகந்நாதப் பெருமான் சார்பாகப் பக்தர்கள் லட்சுமி தேவிக்கு 'ரசகுல்லா' வழங்கி வழிபடுகிறார்கள். சமீபத்திய ஆண்டுகளில், ஒடிசா மாநிலம் இந்த நிலாத்ரி பிஜே நாளை 'ரசகுல்லா தினமாகவும்' கொண்டாடி வருகிறது.

12-ஆம் நூற்றாண்டு ஜெகந்நாதர்  கோயில்

1. கோயில் இணையதளத் தகவல்களின்படி, பூரி  நகரின் உள்ள ஜெகந்நாதர் கோயில் கி.பி. 12-ஆம் நூற்றாண்டில் கிழக்கு கங்கா வம்சத்தைச் சேர்ந்த மன்னன் அனந்தவர்மன் சோடகங்க தேவனால் கட்டப்பட்டது. கி.பி. 1230-ல் மூன்றாம் அனங்கபீம தேவனின் ஆட்சிக் காலத்தில் இக்கோயில் முழுமையாகக் கட்டப்பட்டு, தெய்வங்களின் சிலைகளும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டன.

2. இக்கோயில் நான்கு முக்கியப் பகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது: அவை தியுல் (Deul), கர்ப்பகிரஹம் (Garbhagriha), ஜெக்மோகனா (Jagmohana) மற்றும் போக மந்திர் (Bhog mandir) ஆகியவையாகும். இக்கோபுரத்தின் உச்சியில் 'நீலச்சக்கரம்' (Nilachakra) உள்ளது, இது மகாவிஷ்ணுவுக்குரிய எட்டு ஆரங்களைக் கொண்ட ஒரு சக்கரமாகும்.

3. கோவிலின் வெளிச்சுவர்கள் தெய்வீக மற்றும் தேவதைகள் உருவங்களின் செதுக்கல்களாலும், மலர் மற்றும் வடிவியல் வடிவங்களாலும் மிக அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. இதற்கு நான்கு திசைகளிலும் நான்கு நுழைவாயில்கள் உள்ளன: சிங்ஹ த்வார் (கிழக்கு), வியாக்ர த்வார் (மேற்கு), ஹஸ்தி த்வார் (வடக்கு) மற்றும் அஸ்வ த்வார் (தெற்கு). இந்த கோவில் நகரா (Nagara) கட்டிடக்கலை பாணியின் பிராந்திய வடிவமான கலிங்க (Kalinga) கட்டிடக்கலை பாணியில் கட்டப்பட்டுள்ளது.

4. ஒடிசா மாநில அரசின் கூற்றுப்படி, இந்தக் கோயில் சிமெண்ட் அல்லது சாந்து எதுவும் பயன்படுத்தப்படாமல், கோண்டலைட் (Khondalite) பாறைகளைக் கொண்டு மட்டுமே கட்டப்பட்டுள்ளது. கல் பாளங்களை ஒன்றாக இணைத்துப் பிடிப்பதற்காக இரும்பு ஊசிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. ஆனால், காலப்போக்கில், இந்த இரும்பு ஊசிகள் துருப்பிடித்ததால் கோயிலின் ஒட்டுமொத்தக் கட்டமைப்புக்குப் பெரும் சேதம் ஏற்பட்டது.

5. சூரியவம்ச வம்சத்தைச் சேர்ந்த மன்னர் பிரதாப்ருத்ர தேவின் ஆட்சிக் காலத்தில் (கி.பி. 1504-1532), இந்தக் கோயில் சுண்ணாம்புப் பூச்சுகளால் மூடப்பட்டது. அதன் கட்டுமானத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட இரும்புப் பிடிப்பான்கள் மற்றும் ஊசிகள் துருப்பிடிப்பதன் காரணமாக ஏற்படும் கூடுதல் சேதங்களிலிருந்து கோயிலைப் பாதுகாப்பதற்காக இந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது.

ஜெகந்நாதர் கோயிலுக்குள் இந்து அல்லாதவர்கள் நுழைவதற்கு அனுமதி இல்லை என்றும் நம்பப்படுகிறது. இதன் காரணமாகவே, உலகத்தின் அதிபதியாகக் கருதப்படும் ஜெகந்நாதர், ரத யாத்திரையின்போது தனது பக்தர்கள் அனைவரையும் நேரில் சந்திப்பதற்காகக் கருவறையை விட்டு வெளியே வருகிறார்.

6. பழங்குடியின, பௌத்த (Buddhist), சமண (Jain) மற்றும் வைணவ (Vaishnav) மரபுகளின் கலப்பினால்தான் ஜெகந்நாதர் வழிபாடு உருவானதாகப் பல அறிஞர்கள் நம்புகின்றனர். கோயில் ஆய்வாளர் டாக்டர் ஹரிஹர் கனுங்கோவின் கூற்றுப்படி, இந்தத் தெய்வம் முதலில் ஒரு "சபர தேவதா" (பழங்குடியினக் கடவுள்) ஆக இருந்தது. பின்னர் பௌத்தர்களால் இந்தத் தெய்வத்திற்கு 'ஜெகந்நாதர்' அல்லது 'பிரபஞ்சத்தின் அதிபதி' என்று பெயரிடப்பட்டது.

7. கி.பி. 9-ஆம் நூற்றாண்டில் பூரி நகரில் ஜெகந்நாதர் ஆலயம் நிறுவப்பட்டது என்றும், பௌத்த மதம் வீழ்ச்சியடைந்தபிறகு அது பிராமணர்களின் கட்டுப்பாட்டின்கீழ் வந்தது என்றும் கனுங்கோ வாதிடுகிறார். சாதி மற்றும் மத அடிப்படையிலான கட்டுப்பாடுகள் 16-ஆம் நூற்றாண்டு காலகட்டத்தில்தான் தொடங்கின என்று கூறுகிறார். அவரைப் பொறுத்தவரை, ஜெகந்நாதர் முதலில் ஒரு இந்து அல்லாத, பிராமண மரபு சாராத ஒரு வழிபாட்டுத் தெய்வமாக இருந்தார்.  எனவே, இந்தத் தலம் அனைத்து மதங்களைச் சேர்ந்த மக்களுக்கும் திறக்கப்பட வேண்டும் என்று அவர் கருதுகிறார்.

8. வரலாற்றாசிரியர்களான பெனிமாதவ பதி, ஆன்சார்லாட் எஷ்மேன் மற்றும் ஹெர்மன் குல்கே ஆகியோர் ஜெகந்நாதர் படிப்படியாக இந்து மத வழிபாட்டு மரபின் ஒரு பகுதியாக மாறினார் என்ற கருத்தை ஆதரித்துள்ளனர். ஒடியா மொழிக்கு அங்கீகாரம் பெற்றுத் தருவதில் முக்கியப் பங்காற்றிய ஐந்து பஞ்சசகாக்களில் (Panchasakha) ஒருவரான நீலகண்ட தாஸ், ஜெகந்நாதர் வழிபாடு சமண மதத்திலிருந்து தோன்றியிருக்கலாம் என்று நம்பினார்.

நாகர கட்டடக்கலை பாணி

1. இந்தியக் கோயில் கட்டடக்கலை முறையானது ஒட்டுமொத்தமாக இரண்டு முதன்மையான மரபுகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. அவை 'நாகரம்' (Nāgara) எனப்படும் வடஇந்தியக் கட்டடக்கலை மரபு மற்றும் 'திராவிடம்' (Draviḍa) எனப்படும் தென்னிந்தியக் கட்டடக்கலை மரபு ஆகும். இவை புவியியல்ரீதியாக வடக்கு, தெற்கு என வரையறுக்கப்பட்டிருந்தாலும், அந்தந்தப் பகுதிகளுக்கு மட்டுமே உரியவை என்று சுருக்கிவிட முடியாது.

2. இந்த இரண்டு மரபுகள் தவிர, இந்தியக் கலை நூல்கள் 'வேசரம்' (Vesara) அல்லது கலப்புப் பாணி எனப்படும் மூன்றாவது வகையான கட்டடக்கலை மரபையும் குறிப்பிடுகின்றன. இந்த வார்த்தையின் மூலப்பொருளை ஆராய்ந்த கடந்தகால அறிஞர்கள், இந்த வகைப்பாடானது வட மற்றும் தென்இந்தியக் கலை மரபுகளின் கலவையாகும் என்றும், புவியியல்ரீதியாக இதற்குப் பொருத்தமான தக்காண (Deccan) பகுதியோடு தொடர்புடையது என்றும் கருதினர்.

3. கோயிலின் கருவறையைத் தாங்கி நிற்கும் நகரம் மற்றும் திராவிடக் கோயில்களின் பல்லடுக்குக் கோபுரங்கள், ‘Aedicules’ எனப்படும் சிறிய கோயில் வடிவங்களின் வரிசைகளைக் கொண்டு கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தச் சிறிய வடிவங்கள் கோபுரத்தின் வெளிப்புறத்தை அழகூட்டுவதற்காக, அளவைக் குறைத்தல், மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்துதல், பிளத்தல், ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக அடுக்குதல் மற்றும் சுருக்குதல் ஆகியவற்றின் மூலம் உருமாற்றப்பட்டு நேர்த்தியாக அமைக்கப்படுகின்றன.

4. ஒவ்வொரு கட்டடக்கலை மரபும் வெவ்வேறு வகையான சிறிய வடிவங்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. உதாரணமாக, நகரப் பாணி கோபுர அமைப்பில் 'ஆமலகம்' (நகரப் பாணி சிகரத்தின் உச்சியில் இருக்கும் நெல்லிக்காய் வடிவ வட்டக் கல்), 'கவாக்ஷம்' (மாட்டுக்கண் போன்ற வடிவம் அல்லது குதிரை லாட வடிவ வளைவு) மற்றும் தூண்களின் மேல் அமையும் 'பாலபஞ்சரம்' (கூண்டு வடிவச் சிறிய அமைப்பு) ஆகியவை சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. அதேநேரத்தில், திராவிட பாணி விமானத்தில் 'கூடம்' (குவிமாட வடிவம்), 'சாலா' (வண்டி வளைவு கூரை வடிவம்) மற்றும் 'பாலபஞ்சரம்' ஆகியவை இடம்பெற்றுள்ளன.

5. கலிங்கக் கட்டடக்கலை பாணி என்பது நாகரக் கட்டடக்கலை பாணியின் ஒரு துணைப் பிரிவாகும். இந்தப் பாணியில் கட்டப்பட்ட கோயில்களை உள்ளூர் சிற்பிகள் 'தியுல்' (Deul) என்று அழைத்தனர் (இந்த வார்த்தை 'தேவாலயம்' என்ற சமஸ்கிருத வார்த்தையிலிருந்து உருவானதாகும்).

'தியுல்' (Deul) அல்லது கோவில்கள் மூன்று வகைகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன:

(அ) ரேகா-தியுல் (Rekha-deul): இவ்வகை கோவில்களில் 'சிகரம்' அல்லது கோபுரம் நேராக மேல்நோக்கி அமைந்திருக்கும். இங்கு 'ரேகா' என்றால் நேராக என்று பொருளாகும். புவனேசுவரில் உள்ள லிங்கராஜர் கோவில் ரேகா-தியுல் வகை கட்டிடக்கலைக்கு மிகச் சிறந்த உதாரணமாகும்.

(ஆ) பிதா-தியுல் (Pidha-deul): இதன் சிகரம் படிப்படியாக அளவு குறைந்து கொண்டே செல்லும் அடுக்குகளைக் கொண்ட தட்டையான தளங்களாக அமைந்திருக்கும். ஒடிசா மொழியில் 'பிதா' என்றால் அமர்வதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் தட்டையான மரப்பலகை என்று பொருளாகும். இது 'ஜகமோகனா' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது, இது உண்மையில் கருவறைக்கு முன்னால் கட்டப்பட்ட ஒரு மண்டபமாகும். கோனார்க் சூரிய கோவில் உள்ள கூட்ட அரங்கம் இதற்கு ஒரு சிறந்த உதாரணமாகும்.

(இ) காகரா-தியுல் (Khakhara-deul): இதன் சிகரத்தின் மேற்பகுதி ஒரு பூசணிக்காய் வடிவ கூரையைப் போலக் காட்சியளிக்கும். 'காகரா' என்ற சொல் 'காகரு' (அதாவது பூசணிக்காய் அல்லது சுரைக்காய் போன்ற காய் வகை) என்ற சொல்லிலிருந்து உருவானதாகும். சக்தி வழிபாட்டிற்குரிய பெண் தெய்வங்களின் கோவில்கள் பொதுவாக இவ்வடிவத்தில் கட்டப்படுகின்றன.

Original Link: Puri Jagannath Rath Yatra begins. What makes this festival unique?

Read More →

மவோரி ஹாகா (Māori Haka) : வரலாறு, முக்கியத்துவம் மற்றும் இந்தியாவின் தற்காப்புக் கலை வடிவங்கள் குறித்து . . . -ரோஷ்னி யாதவ்

நியூசிலாந்து பயணத்தின்போது பிரதமர் மோடிக்கு பாரம்பரிய 'மாவோரி ஹகா' (Maori Haka) வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. மவோரி ஹகா (Maori Haka) என்றால் என்ன? அது ஏன் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது? இந்தியாவின் தற்காப்புக் கலை வடிவங்கள் யாவை?

தற்போதைய நிகழ்வு :

பிரதமர் நரேந்திர மோடி நியூசிலாந்தின் ஆக்லாந்து (Auckland) நகருக்கு மேற்கொண்ட பயணத்தின்போது, ​​அவருக்கு மாவோரி இனத்தவரால் சிறப்பு வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. குறிப்பிடத்தக்க வகையில், கடந்த 40 ஆண்டுகளில் ஒரு இந்தியப் பிரதமர் நியூசிலாந்துக்கு மேற்கொள்ளும் முதல் பயணம் இதுவாகும். மேலும், பிரதமர் மோடியும் அவரது நியூசிலாந்து பிரதமர் கிறிஸ்டோபர் லக்ஸனும் அதன் கட்டமைப்பு மற்றும் "2030-ம் ஆண்டுக்கான செயல்திட்டத்தை" அங்கீகரித்த நிலையில், இந்தியாவும் நியூசிலாந்தும் ஜூலை 11 அன்று தங்களது இருதரப்பு உறவை ஒரு "உத்திசார் கூட்டாண்மை" (Strategic Partnership) நிலைக்கு உயர்த்துவதாக உறுதியளித்தன.

இந்தச் சூழலில், மாவோரி ஹகா, அதன் கலாச்சார முக்கியத்துவம் மற்றும் இந்தியத் தற்காப்புக் கலை வடிவங்கள் பற்றி அறிந்துகொள்வோம்.

முக்கிய அம்சங்கள் :

1. ஹகா என்பது மாவோரி கலாச்சாரத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகும். நியூசிலாந்தின் 'ஆல் பிளாக்ஸ்' (All Blacks) ரக்பி அணி கடந்த 120 ஆண்டுகளாக ஒவ்வொரு போட்டிக்கு முன்பும் இதை நிகழ்த்தி வருவதால், இது பரவலாக அறியப்படுகிறது. இருப்பினும், ஹகா என்பது போட்டிக்கு முந்தைய ஒரு செயல்முறைக்கு அப்பாற்பட்டது. இது மாவோரி கலாச்சாரத்தின் மிக முக்கியமான ஒரு பகுதியாகும். இது அவர்களின் வரலாறு, அடையாளம், மரபுகள் மற்றும் உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்கிறது.

2. ஹகாவின் தோற்றம், நியூசிலாந்தின் (ஆவோடெரோவா) பூர்வீக பாலினேசிய மக்களான மாவோரி மக்களிடமிருந்து உருவானது. பாரம்பரியமாக, ஹகா என்பது போருக்கு முன் வீரர்களால் நிகழ்த்தப்படும் ஒரு சடங்கு நடனம் அல்லது சவாலாகவோ இருந்தது. அவ்வாறு செய்ய, அவர்கள் ஒத்திசைவான அசைவுகள், சக்திவாய்ந்த கோஷங்கள் மற்றும் தீவிரமான முகபாவனைகள் மூலம் எதிரிகளை அச்சுறுத்தும் வகையில் இது வடிவமைக்கப்பட்டது.

3. ஹாகா போருக்கு மட்டும் பயன்படுத்தப்படவில்லை. அது கதைகளைச் சொல்வதற்கான ஒரு கருவியாகவும், சமூகக் குறைகளை வெளிப்படுத்தவும், வெற்றிகளைக் கொண்டாடவும், அல்லது முன்னோர்களைப் போற்றவும் பயன்பட்டது. இந்த முழக்கங்கள் அல்லது வாயாட்டா (waiata), மாவோரி பாரம்பரியம், நெறிமுறைகள் மற்றும் நிலத்துடனான பிணைப்பு பற்றிய ஆழமான செய்திகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.

மவோரி (Māori) மக்கள் யார்?

மாவோரி மக்கள், ஆவோடெரோவா (Aotearoa) நியூசிலாந்தின் பூர்வீகக் குடிமக்கள் ஆவர். அவர்களின் கலாச்சாரம் பாலினேசிய கடற்பயணம், உயிரோட்டமான வாய்மொழி மரபுகள் மற்றும் நிலத்துடனான ஆழமான ஆன்மீகப் பிணைப்புகளில் வேரூன்றிய ஒரு செழுமையான கலாச்சாரப் பாரம்பரியத்தை அவர்கள் கொண்டுள்ளனர். அவர்களின் வரலாறு, மாபெரும் கடல்கடந்த பயணங்கள், நுட்பமான பழங்குடி அமைப்புகள் மற்றும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த காலனித்துவ சந்திப்புகளை உள்ளடக்கியது. இது, இன்றும் தேசத்தை வடிவமைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு சக்திவாய்ந்த கலாச்சார மறுமலர்ச்சிக்கு வழிவகுத்தது.

மவோரி மக்களின் மூதாதையர்கள், வக்கா (படகுகள்) (waka (canoes)) மூலம் பசிபிக் பெருங்கடலைக் கடந்து பயணம் செய்து, சுமார் 13-ம் நூற்றாண்டில் நியூசிலாந்திற்கு வந்தடைந்த திறமையான பாலினேசிய மாலுமிகள் ஆவர். அவர்கள் கிழக்கு பாலினேசியாவிலிருந்து மொழி, மரபுகள் மற்றும் விவசாயப் பழக்கவழக்கங்களைத் தங்களுடன் கொண்டு வந்தனர்.

4. மிக சமீபத்தில், 2024-ம் ஆண்டில், 22 வயதான மாவோரி கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஹனா-ராவ்ஹிட்டி மைபி-கிளார்க், ஒரு சர்ச்சைக்குரிய மசோதாவிற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் வகையில் நாடாளுமன்றத்தில் சக்திவாய்ந்த மாவோரி ஹகா நடனத்தை ஆடியபோது, ​​ஹகா உலக அளவில் தலைப்புச் செய்தியானது.

ஹகாவின் கலாச்சார முக்கியத்துவம் என்ன?

5. ஹகா என்பது ஒரு தனி நடனம் அல்ல, மாறாக அது ஒரு பாரம்பரிய மாவோரி கலைநிகழ்ச்சிகளின் ஒரு வகையாகும். மிகவும் பிரபலமான ஹகாவான 'கா மாடே' (Ka Mate), 19-ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இங்காட்டி டோவா (Ngāti Toa) பழங்குடியைச் சேர்ந்த மாவோரி தலைவரான தே ரௌபராஹாவால் இயற்றப்பட்டது. இது எதிரிகளிடமிருந்து மயிரிழையில் தப்பித்ததைக் கொண்டாடுவதோடு, மீள்திறன் மற்றும் ஒற்றுமை ஆகிய கருப்பொருள்களையும் ஒன்றிணைக்கிறது. பல்வேறு வகையான ஹகாக்கள் வெவ்வேறு நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுகின்றன:

வரவேற்பு ஹாகா (Haka pōwhiri) : வருகையாளர்களை வரவேற்பதற்காக நிகழ்த்தப்படும் நடனம்.

ஹகா தபராஹி (Haka taparahi) : சமூக நிகழ்வுகளுக்காகப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு சடங்கு சார்ந்த, போர் அல்லாத நடனம் ஆகும்.

பெருபெரு (Peruperu) : ஆயுதங்களையும், தாவிச் செல்லும் அசைவுகளையும் கொண்ட ஒரு போர் ஹகா நடனம் ஆகும்.

இங்கேரி (Ngeri) : இது குறிப்பிட்ட அசைவுகள் இல்லாத ஒரு குறுகிய ஹகா ஆகும். இது பெரும்பாலும் தசைநாண்களை வலுப்படுத்தவும், மன உற்சாகத்தை அதிகரிக்கவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

மனவா வேரா (Manawa wera) : இறுதிச் சடங்குகள் அல்லது நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகளில் துக்கத்தை வெளிப்படுத்த நிகழ்த்தப்படும் ஒரு ஹகா நடனம் ஆகும்.

6. ஒவ்வொரு ஹகாவும் வலிமை, எதிர்ப்பு மற்றும் ஒற்றுமையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வகையில், அகன்ற கண்கள், வெளியே நீட்டிய நாக்கு மற்றும் வலுவான காலடிகள் போன்ற குறியீட்டு சைகைகளையும் முகபாவங்களையும் கொண்டுள்ளது.

7. குறிப்பிடத்தக்க வகையில், ஹகா மவோரி கலாச்சாரத்தின் ஒரு இன்றியமையாத அம்சமாகத் தொடர்ந்தாலும், அதன் முக்கியத்துவம் அதன் பாரம்பரிய எல்லைகளைத் தாண்டி வெகுவாக வளர்ந்துள்ளது.

விளையாட்டு மற்றும் உலகளாவிய அங்கீகாரம் (Sports and Global Recognition) : நியூசிலாந்து ரக்பி அணியான ஆல் பிளாக்ஸ் (All Blacks), ஒற்றுமையையும் மரியாதையையும் வெளிப்படுத்தும் விதமாகப் போட்டிகளுக்கு முன்பு ஹகாவை நிகழ்த்தி, அதை சர்வதேச அளவில் பிரபலப்படுத்தியது.

போராட்டம் மற்றும் ஒற்றுமை வெளிப்பாடு (Protest and Solidarity) : ஹகா நடனமானது, மாவோரி மக்களின் உரிமைகளைப் போற்றுவதற்கும் சமூக நீதிக்காகக் குரல் கொடுப்பதற்கும் அரசியல் போராட்டங்களில் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.

அரசு விழாக்கள் (State Ceremonies) : வருகைதரும் முக்கிய பிரமுகர்களைக் கௌரவிப்பதற்கும், தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வுகளைக் கொண்டாடுவதும் இப்போது அரசு விழாக்களின் ஒரு அங்கமாக மாறியுள்ளது.

8. ஹகா நடனம், ஒற்றுமை, பெருமிதம் மற்றும் பழங்குடி மரபுகளுக்கான மரியாதை ஆகியவற்றின் சின்னமாக விளங்கி, உலகெங்கிலும் தொடர்ந்து பிரமிப்பை ஏற்படுத்தி வருகிறது. அதன் பரவலான மறுமலர்ச்சி, மாவோரி கலாச்சாரத்தை மேம்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், பழங்குடி கலை வடிவங்களின் ஆழம் மற்றும் பன்முகத்தன்மைக்கான உலகளாவிய பாராட்டையும் வளர்க்கிறது.

இந்திய தற்காப்புக் கலை வடிவங்கள்

களரிப்பயட்டு (Kalaripayattu)

1. களரிப்பயட்டு என்பது மனம் மற்றும் உடல் ஒருங்கிணைப்பை நோக்கமாகக் கொண்ட, உலகின் மிகப் பழமையான மற்றும் அறிவியல் பூர்வமான தற்காப்புக் கலை வடிவங்களில் ஒன்றாகும். இது கேரளாவில் தோன்றி, அங்கு பரவலாகப் பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது. புராணங்களின்படி, வீர முனிவரான பரசுராமர் களரிப்பயட்டை நிறுவியதாகக் கூறப்படுகிறது. மலையாளத்தில் 'களரி' என்ற சொல், பயட்டு என்று அழைக்கப்படும் இந்தத் தற்காப்புக் கலை கற்பிக்கப்படும் ஒரு பாரம்பரிய உடற்பயிற்சிக் கூடத்தைக் குறிக்கிறது.

2. களரிப்பயட்டு குறித்துப் பேசிய, டெல்லி களரி கேந்திரத்தின் குருக்களான ஷிண்டோ மேத்யூ, இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்.காம் - தளத்தில், களரிப் பயிற்சியில் “யானை, சிங்கம், காட்டுப்பன்றி, குதிரை, பாம்பு, சேவல், பூனை, மீன் ஆகிய எட்டு விலங்குகளின் தாக்குதல் மற்றும் தற்காப்பு முறைகள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன” என்று கூறினார்.

3. களரிப்பயட்டில் வடக்கு மற்றும் தெற்கு என இரண்டு வகைகள் உள்ளன என்றும், அவை ஒன்றுக்கொன்று சற்றே மாறுபடுகின்றன என்றும் அவர் மேலும் கூறினார். “தெற்குப் பகுதியுடன் ஒப்பிடும்போது வடக்கில் அதிக ஆயுதங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. மேலும், வடக்கு களரியில் அனைத்து அசைவுகளும் முன்னோக்கியும் பின்னோக்கியும் நேர்கோட்டில் இருக்கும். இருப்பினும், தெற்குப் பகுதியில், பயிற்சி செய்யும்போது மக்கள் எந்த திசையிலும் நகரலாம்.”

4. களரிப்பயட்டின் நான்கு நிலைகள் பின்வருமாறு :

(i) மைப்பயட்டு (Maippayattu) : இது உடலை வலுப்படுத்தும் ஒரு கட்டமாகும். இதில், ஒரு சண்டைக்குத் தயாராவதற்காக ஒருவருக்குப் பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது. இந்தக் கட்டத்தில் தேர்ச்சி பெற்ற பின்னரே, பயிற்சியாளர் அடுத்த கட்டப் பயிற்சிக்குச் செல்ல முடியும்.

(ii) கோல்தாரி (Kolthari) : இக்கட்டத்தில், ஒருவருக்குக் குட்டையான மற்றும் நீளமான மரத்தாலான ஆயுதங்களின் உதவியுடன் தாக்குதல் மற்றும் தற்காப்புக் கலை கற்பிக்கப்படுகிறது.

(iii) அங்கத்தாரி (Angathari) : மரத்தாலான ஆயுதங்களைக் கொண்டு சண்டையிடுவதில் உள்ள பயத்தை ஒருவர் கடந்து வந்த பிறகு, மூன்றாவது கட்டத்தில் கூர்மையான உலோக ஆயுதங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றன.

(iv) வெறும்கை (Verumkai) : இந்தக் கட்டத்தில், ஆய்வு அடிப்படையிலான வெறும் கைச் சண்டை அடங்கும். இதில் மாணவர்கள் உடற்கூறியல் (body anatomy) குறித்துக் கற்பிக்கப்படுகிறார்கள்; இதன் மூலம் உடலின் எந்தப் புள்ளிகளைத் தாக்கலாம், எவற்றைத் தாக்கக்கூடாது என்பது அவர்களுக்குத் தெரியவருகிறது.

5. வட கேரளாவின் (மலபார்) மூன்று பகுதிகளில் காணப்படும் களரிப்பயட்டின் முக்கிய பாணிகள் : 1) வட்டெந்திரிப்பு (Vattenthirippu) பாணி 2) அரப்புக்கை (Arappukkai) பாணி 3) பிள்ளத்தாங்கி (Pillathangi) பாணி ஆகியவை அடங்கும்.

கட்கா (Gatka)

கட்கா என்பது பஞ்சாப் மாநிலத்தில் தோன்றிய ஒரு தற்காப்புக் கலை வடிவமாகும். நிஹாங் சீக்கிய வீரர்களின் (Nihang Sikh warriors serves) இந்த பாரம்பரிய சண்டை முறையானது, தற்காப்புக்கான ஒரு வழியாகவும் ஒரு விளையாட்டாகவும் பயன்படுகிறது.

தாங்-டா (ஹுயென் லல்லோங்)  (Thang-Ta (Huiyen Lallong))

1. தாங்-டா (Thang-Ta) என்பது ஹுயென் லல்லோங் (Huiyen Lallong) என்றும் அழைக்கப்படும் பண்டைய மணிப்பூரி தற்காப்புக் கலையின் ஒரு பிரபலமான சொல்லாகும். வரலாற்றுரீதியாக, இடைக்காலத்தில் புவிசார் அரசியல் நிலப்பரப்பில் தாங்-டா ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பங்கை வகித்தது.

2. மணிப்பூரில் உடல் தகுதி வாய்ந்த அனைத்து ஆண்களுக்கும் கட்டாய இராணுவ சேவையாக இருந்த ‘லல்லுப்’ (Lallup) அமைப்பின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக இது இருந்தது. இந்த அமைப்பு, அரசு எந்தவொரு அச்சுறுத்தலுக்கும் எப்போதும் தயாராக இருப்பதை உறுதி செய்தது. மேலும், அப்பகுதியின் சுதந்திரத்தையும் மீள்திறனையும் பேணுவதில் தாங்-டா ஒரு முக்கியப் பங்காற்றியது.

3. ஒரு நிகழ்த்துக் கலை வடிவமாக, தாங்-டா அதன் போர்க்காலத் தோற்றத்தில் வேரூன்றியுள்ளது. காலனித்துவ காலத்தில் (1891-1947), தாங்-தா பயிற்சிக்குத் தடைசெய்யப்பட்டிருந்தாலும், தனிப்பட்ட ஆசிரியர்கள் அல்லது குருக்களால் நடத்தப்பட்ட இரகசிய இல்லப் பள்ளிகள் மூலம் இது அழியாமல் பாதுகாக்கப்பட்டது. 1949-ல் மணிப்பூர் இந்திய ஒன்றியத்துடன் இணைந்ததைத் தொடர்ந்து, தாங்-டா பொதுமக்களின் கவனத்தைப் பெறத் தொடங்கியதுடன், 1976 முதல் வெளிநாடுகளில் உள்ள விழாக்கள் மற்றும் நிகழ்ச்சிகளிலும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டது. இன்று, இந்தக் கலை வடிவம் அதன் வளமான கலாச்சாரப் பாரம்பரியத்திற்காக மறுபரிசீலனை செய்யப்பட்டு கொண்டாடப்படுகிறது.

4. ஹுயென் லல்லோங் என்பது பல்வேறு நுட்பங்களையும் திறன்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு ஆற்றல்மிக்க தற்காப்புக் கலையாகும். அதன் முக்கிய நுட்பங்கள் பின்வருமாறு:

(i) தெங்கோ பால்பா (வாள் மற்றும் கேடயம்) (Thengou Palba (Sword and Shield)) : இது ஹுயென் லல்லோங்கின் ஒரு தனித்துவமான அம்சமாக, வீரர்கள் தாக்குதல் மற்றும் தற்காப்புத் திறன்களை வளர்த்துக் கொள்வதற்காக ஒரு பாரம்பரிய வாள் (தாங்) மற்றும் கேடயம் (சுங்) கொண்டு பயிற்சி செய்கிறார்கள்.

(ii) சரித் சரக் (ஆயுதமற்ற சண்டை) (Sarit Sarak (Unarmed Combat)) : பயிற்சியாளர்கள் தங்கள் உடல்களை ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். எதிரிகளைச் செயலிழக்கச் செய்ய, தாக்குதல்கள், உதைப்புகள், மூட்டுப் பூட்டுகள் மற்றும் தூக்கி வீசுதல் போன்ற நுட்பங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

(iii) காங்லோன் சாட்பா (பாய்ந்து உதைத்தல்) (Kanglon Chatpa (Leaping and Kicking)) : இத்தொழில்நுட்பம் வளைந்து கொடுக்கும் உடல் அசைவுகள் (acrobatic movements) மற்றும் உயரமான உதைகளுக்கும் முக்கியத்துவம் அளித்து, சண்டைக் கலைக்கு ஒரு கண்கவர் காட்சி அம்சத்தைச் சேர்க்கிறது.

(iv) தாவோமெய் (ஈட்டிச் சண்டை) (Thaomei (Spear Fighting)) : ஈட்டியைக் கொண்டு பயிற்சி செய்வது (தாவோமெய்) சுறுசுறுப்பு, துல்லியம் மற்றும் தொலைவிலிருந்து தாக்கும் திறனை மேம்படுத்துகிறது.

(v) தியானம் மற்றும் சுவாசப் பயிற்சிகள் (Meditation and Breathing Exercises) : மன ஒருமைப்பாடு, அமைதி மற்றும் உள் வலிமையை வளர்ப்பதற்காக ஹுயென் லல்லோங் தியானப் பயிற்சிகளை இணைத்துக்கொள்கிறார்.

5. ஹுயென் லல்லோங்கின் போர் முறையானது அதன் சரளமான தன்மை, சுறுசுறுப்பு மற்றும் தகவமைத்துக் கொள்ளும் திறன் ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. இது தாக்குதல், மல்யுத்தம் மற்றும் ஆயுத அடிப்படையிலான போர் ஆகியவற்றின் கூறுகளை ஒருங்கிணைத்து, தற்காப்பிற்கான ஒரு பல்துறை மற்றும் பயனுள்ள தற்காப்பு முறையாக அமைகிறது.

Original Link: Maori Haka explained: History, significance and India’s martial art forms.

Read More →

பாறைச் செதுக்கல்கள் (Petroglyphs) என்றால் என்ன?, அவை ஏன் கவனம் பெற்றுள்ளன? -குஷ்பூ குமாரி

 கொங்கண் பகுதியில் உள்ள 107 கிராமங்களில் காணப்படும் ஆயிரக்கணக்கான வரலாற்றுக்கு முந்தைய பாறைச் செதுக்கல்களை (Petroglyphs) ஆய்வு செய்வதற்காக மகாராஷ்டிர அரசு ₹15 கோடியை ஒதுக்கியுள்ளது. ஆனால், பாறைச் செதுக்கல்கள் (Petroglyphs) என்றால் என்ன?, வரலாற்றுக்கு முந்தைய மனித சமூகங்களைப் புரிந்துகொள்ள அவை எவ்வாறு உதவுகின்றன?

தற்போதைய நிகழ்வு என்ன? 

கொங்கன் பகுதி முழுவதும் பரவியுள்ள ஆயிரக்கணக்கான வரலாற்றுக்கு முந்தைய பாறைச் செதுக்கல்களின் தோற்றம் மற்றும் கலாச்சார முக்கியத்துவத்தை அறிவியல் பூர்வமாகப் பகுப்பாய்வு செய்யவும், வகைப்படுத்தவும், விளக்கமளிக்கவும் மகாராஷ்டிர அரசு செயற்கை நுண்ணறிவைப் (AI) பயன்படுத்துவதன் மூலம், தொழில்நுட்பத்தைத் தொல்லியலுடன் இணைக்கிறது. இந்த நடவடிக்கை, இந்தப் பண்டைய தளங்களுக்கு யுனெஸ்கோ உலக பாரம்பரிய தரநிலையைப் பெறுவதற்கான இந்தியாவின் முயற்சியை கணிசமாக வலுப்படுத்தக்கூடும்.

முக்கிய அம்சங்கள் :

1. பாறைச் செதுக்கல்கள் (Petroglyphs) என்பவை, மகாராஷ்டிராவின் கடலோரப் பகுதியான இரத்னகிரி மற்றும் சிந்துதுர்க் மாவட்டங்களில் உள்ள செம்மண் பீடபூமிப் பகுதிகளில் காணப்படும் விலங்கு உருவங்கள் அல்லது மனித உருவங்களின் கல் சிற்பங்கள் ஆகும். இந்தச் சிற்பங்களில் முக்கியமாக ஆமைகள், யானைகள், மயில் மற்றும் காண்டாமிருகம் உள்ளிட்ட உருவங்கள் அடங்கியுள்ளன. 2017 மற்றும் 2023-க்கு இடையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட தொடர்ச்சியான பயணங்கள் மற்றும் அகழ்வாராய்ச்சிகளின் போது இவை கண்டறியப்பட்டன.

புவிக்குறி ஓவியங்கள் (geoglyphs) என்றால் என்ன?

1. புவிக்குறி ஓவியங்கள் (geoglyphs) என்பவை செம்மண் பீடபூமிகளின் மேற்பரப்பில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு வகையான வரலாற்றுக்கு முந்தைய பாறைக்கலையாகும். பாறையின் மேற்பரப்பின் ஒரு பகுதியை வெட்டுதல், குத்துதல், செதுக்குதல் அல்லது தேய்த்தல் போன்றவற்றின் மூலம் அவை உருவாக்கப்படுகின்றன. யுனெஸ்கோ பட்டியலில் "கொங்கன் புவிக்குறி ஓவியங்கள்" (Konkan geoglyphs) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், மற்ற இடங்களில், பாறைச்செதுக்கல் (petroglyph) என்ற சொல்லும் (அதாவது, "பாறைச் சின்னம்/எழுத்து") பயன்படுத்தப்படுகிறது. யுனெஸ்கோ பட்டியலின்படி, பாறைச்செதுக்கல்களும் புவிக்குறி ஓவியங்களும் (geoglyphs) ஒற்றுமைகளைக் கொண்டுள்ளன. ஏனெனில், இரண்டுக்குமே பாறையின் மேற்பரப்பில் பகுதிகளை அகற்றும் அல்லது ஒரு சின்னத்தைப் பொறிக்கும் திறன்கள் தேவைப்படுகின்றன.

2. தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் மற்றும் நிபுணர்களின் கூற்றுப்படி, இந்தச் சிற்பங்களின் தோற்றம் கி.மு. 20,000 முதல் கி.மு. 10,000 வரையிலான காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தது. மேலும், கி.மு. 7,000 முதல் கி.மு. 5,000 வரையிலான காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த ஆரம்பக்காலத்தைக் கொண்ட ஹரப்பா நாகரிகத்தைவிட இது பழமையானவை என்பதை உணர்த்துகிறது. இந்தச் சிற்பங்கள் சராசரியாக 50 சதுர மீட்டர் நீளமும் 20 சதுர மீட்டர் அகலமும் கொண்டவை.

3. 2025-ம் ஆண்டில், இந்தக் கட்டமைப்புகள் இந்தியாவில் உள்ள யுனெஸ்கோ உலக பாரம்பரிய தளங்களின் தற்காலிகப் பட்டியலில் (Tentative List) சேர்க்கப்பட்டன. இருப்பினும், இவை இன்னும் நிரந்தர உலகப் பாரம்பரிய தரநிலைப் பெறவில்லை. இந்தப் பாறைச் செதுக்கல்களின் எண்ணிம மதிப்பீடு மற்றும் ஆவணப்படுத்தலை (digital assessment and documentation) மேற்கொள்வதற்காக, மாநில அரசு தற்போது ஐஐடி-மெட்ராஸின் தொழில்நுட்பப் புத்தாக்க மையமான 'ஐஐடி பிரவர்தக்' (IIT Pravartak)-ஐ நியமித்துள்ளது.

ஒரு தளம் முதலில் இந்திய அரசால் பராமரிக்கப்பட்டு யுனெஸ்கோவிற்குச் சமர்ப்பிக்கப்படும் இந்தியாவின் தற்காலிகப் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட வேண்டும். ஒரு தளத்தை முறையாகப் பரிந்துரைக்கப்படுவதற்கு முன்பு, அது தற்காலிகப் பட்டியலில் இடம்பெற்றிருக்க வேண்டும் என்பது யுனெஸ்கோவின் நிபந்தனையாகும்.

4. மகாராஷ்டிர அரசின் தொல்லியல் மற்றும் அருங்காட்சியகங்கள் இயக்குநரகத்தின் இயக்குநர் தேஜஸ் கார்கே, கண்டெடுக்கப்பட்ட சிற்பங்களில் குதிரை அல்லது காளையைச் சித்தரிக்கும் எதுவும் இல்லை என்று கூறினார்.

5. “குதிரை உருவங்கள் இல்லாதது, இந்தச் சிற்பங்கள் வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்தில் உருவாக்கப்பட்டவை என்பதையும், காளைகள் இல்லாதது அவை விவசாயத்திற்கு முந்தைய காலத்தில் உருவாக்கப்பட்டவை என்பதையும் உறுதிப்படுத்தியது. எனவே, இந்தச் சிற்பங்களின் தோற்றம் இடைக்கற்காலம் (Mesolithic Era) அல்லது நடுக்கற்காலத்தைச் (Middle Stone Age) சேர்ந்தது என்பது எங்களுக்குத் தெளிவாகியது,” என்று கார்கே மேலும் கூறினார்.

இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் வரலாற்றுக்கு முந்தைய ஓவியங்கள் மற்றும் கலை வடிவங்களில் காளைகளும் குதிரைகளும் சாதாரணமாகக் காணப்படுகின்றன. இங்கு கி.மு. 1500 முதல் 1000-க்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் குதிரைகள் வந்தன. அதேசமயம், கி.மு. 9000-ஆம் ஆண்டு காலகட்டத்தில் விவசாயம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

6. தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்ஸிடம் பேசிய IITM பிரவர்தக் (IITM Pravartak) நிறுவனத்தின் தலைமை நிர்வாக அதிகாரி சங்கர் ராமன், பாறைச் செதுக்கல்களின் உயர் தெளிவுத்திறன் கொண்ட வான்வழிப் புகைப்படங்கள், செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) மூலம் இயங்கும் ஒரு அமைப்பைப் பயன்படுத்தி ஸ்கேன் செய்யப்படும் என்றும், அதன் மூலம் விடுபட்ட கோடுகள் மற்றும் சிதைந்த பகுதிகளை சீரமைக்கும் அதே வேளையில், அவற்றிலுள்ள வடிவங்கள் அடையாளம் காணப்படும் என்றும் தெரிவித்தார்.

7. பின்னர், நிபுணர்கள் அந்தச் சிறு உருவங்களை மிக நுணுக்கமாக ஆய்வு செய்து, மெசபடோமிய நாகரிகம் அல்லது அந்தக் காலகட்டத்தில் இருந்த வேறு எந்த நாகரிகத்தைச் சேர்ந்தவை போன்ற, உலகம் முழுவதும் காணப்படும் மற்ற பாறைச் செதுக்கல்களுடன் உள்ள ஒற்றுமையை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பார்கள். இந்தச் செதுக்கல்களைச் செய்யப் பயன்படுத்தப்பட்ட கருவிகளும், வரையப்பட்ட ஒவ்வொரு உருவத்தின் பின்னணியில் உள்ள காரணமும் கண்டறியப்படும்.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

இந்தியாவின் முதல் பாறைச் செதுக்கல் பாதுகாப்புப் பூங்கா (Petroglyph Conservation Park) லே (Leh) பகுதியில் உள்ள சிந்து காட்-இல் (Sindhu Ghat) திறக்கப்படவுள்ளது. இந்த ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் துணைநிலை ஆளுநர் வினய் குமார் சக்சேனாவால் இதற்கு அடிக்கல் நாட்டப்பட்டது. கட்டுப்பாடற்ற சுற்றுலா, விரைவான உள்கட்டமைப்பு மேம்பாடு மற்றும் விழிப்புணர்வின்மை ஆகியவற்றால் பெருகிவரும் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகும் பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான பாறைச் செதுக்கல்களுக்கு (petroglyphs) ஒரு பிரத்யேக பாதுகாப்பு இடமாகச் செயல்படுவதே இந்தப் பாறைச் செதுக்கல் பூங்காவின் நோக்கமாகும்.

வரலாற்றுக்காலப் பகுப்பாய்வு மற்றும் பெயரிடல்

1. மனித வரலாற்றின் மிகத் தொடக்கக் கட்டத்தைப் பற்றிய ஆய்வு, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் (Prehistory) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது, எழுத்து முறைகள் தோன்றுவதற்கு முன்பு மனித சமூகங்களின் தோற்றம் மற்றும் வளர்ச்சியைப் பற்றி விவரிக்கிறது. இந்தக் காலக்கட்டத்தைத் தொடர்ந்து வருவது வரலாற்று தொடக்கக் காலம் (Proto-history) ஆகும். வரலாற்று தொடக்கக் காலம் (Proto-history) என்பது வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்திற்கும் வரலாற்றுக்கும் இடைப்பட்ட காலமாகும். இது, எழுத்து முறையை வளர்த்துக் கொள்ளாத, ஆனால் சமகாலக் குழுவின் எழுத்துப்பூர்வப் பதிவுகளில் குறிப்பிடப்பட்ட மக்களைக் குறிக்கிறது.

2. தொழில்நுட்பரீதியாக, மனித ‘வரலாறு’ எழுத்தின் வருகையுடன் தொடங்கியது. அதற்கு முந்தைய அனைத்தும் ‘வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம்’ (prehistory) ஆகும். இது முதன்மையாக தொல்பொருள் சான்றுகளை (கடந்த காலத்தின் பௌதீக எச்சங்கள்) கொண்டு ஆய்வு செய்யப்படுகிறது. இருப்பினும், இனவரைவியல் ஆய்வும் (மனித கலாச்சாரங்கள், சமூகங்கள் பற்றிய ஆய்வு) முக்கியமான நுண்ணறிவுகளை வழங்க முடியும்.

3. 19-ம் நூற்றாண்டில், டேனிஷ் தொல்பொருள் ஆய்வாளர் கிறிஸ்டியன் யுர்கென்சன் தாம்சன் (Christian Jürgensen Thomsen), மனிதகுலத்தின் வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்தை கற்காலம் (Stone Age), பின்னர் வெண்கலக் காலம் (Bronze Age), இறுதியாக இரும்புக் காலம் (Iron Age) என அறிவியல் பூர்வமான முறையில் முதன்முதலாகக் காலப்பிரிவு செய்தார். நமது இனத்தின் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட யுர்கென்சனின் இந்தக் காலவரிசை, பல்வேறு கலாச்சாரங்களின் அனுபவங்களைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் குறிப்பிடத்தக்க திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டிருந்தாலும், அன்று முதல் ஒரு கோட்பாடாக உயர்ந்துள்ளது.

4. சுமார் 3.4 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (mya), இன்றைய எத்தியோப்பியாவில் ஹோமினிட்கள் (hominids) முதன்முதலில் கற்கருவிகளை பயன்படுத்தியபோது கற்காலம் தொடங்கியது. சுமார் 6,000-4,000 BP (தற்காலத்திற்கு முன்பு) வரை நீடித்த இந்தக் காலகட்டம், மனித வரலாற்றின் 99%-ஐ உள்ளடக்கியுள்ளது. இது மேலும் மூன்று காலகட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. அவை, பழைய கற்காலம் (Palaeolithic), இடைக்கற்காலம் (Mesolithic) மற்றும் புதிய கற்காலம் (Neolithic) ஆகும்.

5. சில இடங்களில் சுமார் 11,650 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை நீடித்த பழங்கற்காலம், பழமையான கற்கருவிகளின் பயன்பாடு மற்றும் வேட்டையாடி-உணவு சேகரிக்கும் வாழ்க்கைமுறை ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது. இடைக்கற்காலம் என்பது பழைய கற்காலத்திற்கும் புதிய கற்காலத்திற்கும் இடைப்பட்ட ஒரு மாறுதல் காலமாகும். மேற்கு ஆசியாவில் சுமார் 12,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு முதன்முதலில் தொடங்கிய புதிய கற்காலம், நிலையான விவசாயத்தின் வளர்ச்சி மற்றும் விலங்குகளைப் பழக்கப்படுத்துதல் ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது.

அறிவியல் ஆய்விற்காக அனுப்பப்பட்ட ராகிஹர்கி தொல்பொருட்கள்

1. ஹரப்பா நாகரிகம், எகிப்து மற்றும் மெசபடோமியாவுடன் சேர்ந்து, உலகின் மிகப் பழமையான நாகரிகங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. செம்பு அடிப்படையிலான உலோகக் கலவைகளால் செய்யப்பட்ட பல பொருட்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளதால், இது ஒரு வெண்கலக் கால நாகரிகமாக அடையாளம் காணப்படுகிறது.

2. சமீபத்தில், ஹரியானாவின் ராகிகர்ஹி என்ற ஹரப்பன் தளத்தில் அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்ட மனித எலும்புக்கூடு எச்சங்கள், அறிவியல் ஆய்வுக்காக, இந்திய தொல்லியல் ஆய்வுத் துறையால் (Archaeological Survey of India (ASI)), மத்திய கலாச்சார அமைச்சகத்தின்கீழ் உள்ள ஒரு தேசிய ஆராய்ச்சி நிறுவனமான இந்திய மானுடவியல் ஆய்வுத் துறையிடம் (Anthropological Survey of India (AnSI)) முறைப்படி ஒப்படைக்கப்பட்டது.

3. தொல்-மானுடவியல் (palaeoanthropological) ஆராய்ச்சி (மனிதப் பரிணாம வளர்ச்சியின் பல்துறை ஆய்வு), மூலக்கூறு உயிரியல் மற்றும் டி.என்.ஏ ஆய்வுகள் ஆகியவற்றின் அணுகுமுறைகளைப் பயன்படுத்தி மனித எச்சங்கள் அதிகளவில் ஆய்வு செய்யப்பட்டு வருகின்றன. இந்த நுட்பங்கள், பண்டைய மக்கள் எப்படி இருந்திருக்கலாம் என்பதை ஆராயவும், மூதாதையர் மற்றும் இடம்பெயர்வு முறைகளைக் கண்டறியவும் ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு உதவியுள்ளன.

4. ஹரியானாவின் ஹிசார் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள ராகிகர்ஹி, சுமார் 550 ஹெக்டேர் பரப்பளவில் பரந்து விரிந்து, இந்தியாவின் மிகப்பெரிய ஹரப்பன் தளங்களில் ஒன்றாகப் பரவலாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தளம் முற்கால ஹரப்பன் காலகட்டம் (சுமார் கி.மு. 3300-2600) முதல் முதிர்ந்த ஹரப்பன் காலகட்டம் (சுமார் கி.மு. 2600-1900) வரை மக்கள் வசிப்பிடமாக இருந்தது.

5. அவ்விடத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட தொல்பொருள் அகழ்வாராய்ச்சிகள், களிமண் செங்கல் கோட்டைகள், தெருக்கள் மற்றும் வடிகால்கள் உள்ளிட்ட திட்டமிடப்பட்ட நகர்ப்புறக் குடியிருப்புக்கான சான்றுகளை வெளிப்படுத்தியுள்ளன. மேலும், மட்பாண்டங்கள், சுடுமண் சிலைகள் மற்றும் பொறிக்கப்படாத முத்திரைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதன் மூலம், இவ்விடம் நன்கு வளர்ந்த கைவினை மரபு கொண்டிருப்பதையும் பறைசாற்றுகிறது.

Original article : What are petroglyphs and why are they in the news? -Khushboo Kumari

Read More →

பிளாசிப் போர்: இந்தியாவில் ஆங்கிலேயப் பேரரசு உருவாவதற்குக் காரணமான 1757-ஆம் ஆண்டு போரை நினைவுகூர்தல். -சதாக்ஷி சக்லானி

ஆங்கிலேயர்கள் தங்களுடைய வெறும் வணிக நோக்கங்களைத் தாண்டி, முதலில் வங்கத்திலும் (Bengal), அதன் பிறகு இந்தியா முழுவதிலும் தங்களது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டுவதற்கு ஒரு அடித்தளமாக அமைந்த நிகழ்வுகளில் இந்தத் போரும் ஒன்றாகும். இதைப் பற்றி நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியவை பின்வருமாறு:

சில மணிநேரங்கள் மட்டுமே நீடித்த ஒரு போர், இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் விதியை ஏறக்குறைய இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு மாற்றியமைத்தது. இந்தியாவில் ஆங்கிலேய காலனித்துவப் பேரரசின் எழுச்சி, மேற்குவங்கத்தில் உள்ள பிளாசி (Plassey) என்ற ஒரு சிறிய கிராமத்திலிருந்துதான் தொடங்குகிறது.

இந்த ஆண்டு ஜூன் மாதம் 23-ஆம் தேதியுடன், ராபர்ட் கிளைவ் தலைமையிலான ஆங்கிலக் கிழக்கிந்திய நிறுவனம் (English East India Company) மற்றும் நவாப் சிராஜ்-உத்-தவ்லா ஆகியோருக்கு இடையே 1757-ஆம் ஆண்டில் நடந்த புகழ்பெற்ற பிளாசிப் போரின் 269-ஆம் ஆண்டு நிறைவைக் குறிக்கிறது. ராபர்ட் கிளைவின் வெற்றியில் முடிந்த இந்தப் போர், ஆங்கிலேயர்கள் தங்களுடைய வெறும் வணிக நோக்கங்களைத் தாண்டி, முதலில் வங்கத்திலும், பிறகு இந்தியா முழுவதிலும் தங்களது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டுவதற்கு ஒரு அடித்தளமாக அமைந்த மிக முக்கியமான நிகழ்வாகும்.

இந்தப் போர், இதற்கு வழிவகுத்த நிகழ்வுகள் மற்றும் இந்தியாவில் ஆங்கிலேய காலனித்துவத் திட்டத்தில் ஏற்படுத்திய தாக்கம் குறித்து அறிந்துகொள்வோம் .

போருக்கு முன்பு வங்கம்

1690-ஆம் ஆண்டில், முகலாயப் பேரரசர் ஔரங்கசீப்பின் 'அரச கட்டளை' (Farman) கிழக்கிந்திய நிறுவனத்திற்கு வங்கத்தில் வரி இல்லாத வர்த்தகம் செய்வதற்கான உரிமையை வழங்கியது. அதே ஆண்டில், இந்த நிறுவனம் கல்கத்தாவிற்கு அடிக்கல் நாட்டியதுடன், 1696-ஆம் ஆண்டில் 'வில்லியம் கோட்டை' (Fort William) என்று அழைக்கப்பட்ட தங்களின் குடியிருப்பைச் சுற்றிக் கோட்டை அரண்களையும் அமைத்துக் கொண்டது.

இருப்பினும், 18-ஆம் நூற்றாண்டில், வங்கம் (Bengal) மையப்படுத்தப்பட்ட முகலாய அதிகாரத்தின் வீழ்ச்சியையும், ஏறக்குறைய தன்னாட்சி அதிகாரம் கொண்ட நவாப்களின் (Nawabs) எழுச்சியையும் கண்டது. இதே காலக்கட்டத்தில்தான் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் வர்த்தகத்திற்கு மிகவும் முக்கியமான ஒரு பகுதியாக வங்கம் மாறியிருந்தது.

நவாப்கள் தங்களது அதிகாரத்தை நிலைநாட்ட முயன்றபோது, அவர்களுக்கும் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்திற்கும் இடையே அடிக்கடி மோதல்கள் ஏற்பட்டன.                    இந்த மோதல்கள் 1717-ஆம் ஆண்டு முதல் 1727-ஆம் ஆண்டீல் அவர் இறக்கும் வரை ஆட்சிசெய்த வங்கத்தின் முதல் நவாபான முர்ஷித் குலி கான் காலத்திலிருந்தே தொடங்கின. ஏப்ரல் மாதம் 1756-ஆம் ஆண்டில், சிராஜ்-உத்-தவ்லா வங்கத்தின் நவாப் ஆனார். அவரது ஆட்சிக்காலத்தில் இந்த மோதல்கள் அதிகரித்தன.

இதற்கிடையில், ஐரோப்பாவில் பிரிட்டனுக்கும் பிரான்சுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட மோதல்கள் — குறிப்பாக, ஆஸ்திரிய வாரிசுரிமைப் போர் (Austrian Succession War, 1740-48) மற்றும் அதைத் தொடர்ந்து நடந்த ஏழாண்டுப் போர் (Seven Years War, 1756-63) — ஆங்கிலேய-பிரெஞ்சுப் பகையை இந்தியாவிற்கும் கொண்டு வந்தது. இதனால் இந்தப் பகுதிகளில் வணிக லாபம் ஈட்டுவது நாளுக்கு நாள் பாதுகாப்பற்றதாக மாறியது. இந்தப் பாதுகாப்பற்றத் தன்மையும், பிரெஞ்சுப் படையெடுப்புப் பற்றிய பயமும், கிழக்கிந்திய நிறுவனம் நவாபின் அனுமதியின்றி கல்கத்தாவில் இருந்த தனது கோட்டை அரண்களை வலுப்படுத்தக் காரணமாக அமைந்தது.

மேலும், நவாபினால் பண மோசடி குற்றம்சாட்டப்பட்ட கிருஷ்ண பல்லவ் என்ற நபருக்கு கிழக்கிந்திய நிறுவனம் புகலிடம் அளித்தது. இந்த அத்தனை பிரச்சினைகளும் நவாப் சிராஜ்-உத்-தௌலாவின் அதிகாரம் மற்றும் இறையாண்மைக்கு விடுக்கப்பட்ட சவால்களாக அமைந்தன.

கிழக்கிந்திய நிறுவனம் இந்த எச்சரிக்கைகளை மதிக்கத் தவறியபோது, நவாப் 30,000 வீரர்களுடன் காசிம்பஜாரில் (Kasimbazar) இருந்த ஆங்கிலேயர்களின் தொழிற்சாலையை நோக்கிப் படையெடுத்துச் சென்றார். அங்கிருந்த நிறுவன அதிகாரிகளைச் சிறைபிடித்தார், அவர்களின் கிடங்கைப் பூட்டினார், மேலும் அனைத்து ஆங்கிலேயர்களின் ஆயுதங்களையும் பறிமுதல் செய்தார். வில்லியம் கோட்டையின் பொறுப்பாளராக இருந்த ஆங்கிலேய நிர்வாகி ரோஜர் டிரேக், நவாபின் சுமுகமான ராஜதந்திர பேச்சுவார்த்தைக்கான கோரிக்கையைப் புறக்கணித்தார். மேலும் இந்தத் தோல்விக்குப் பழிவாங்க முடியும் என்றும் நம்பினார். இதற்குப் பதிலடியாக, சிராஜ்-உத்-தவ்லா ஜூன் மாதம் 20-ஆம் தேதி, 1756-ஆம் ஆண்டு கல்கத்தாவை நோக்கிப் படையெடுத்து அப்பகுதியைக் கைப்பற்றினார்.

இது ஒரு மிகப்பெரிய நெருக்கடியை ஏற்படுத்தியது. வரலாற்று ஆய்வாளர் பி. ஜே. மார்ஷல் 1987-ஆம் ஆண்டில் எழுதிய 'Bengal: The British Bridgehead: Eastern India 1740-1828' என்ற புத்தகத்தில் இவ்வாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்: "ஏற்கனவே புகழ்பெற்றிருந்த கர்னல் ராபர்ட் கிளைவின் தலைமையில், போர்க்கப்பல்கள்,  ஆங்கிலேயப் படைவீரர்கள் மற்றும் இந்திய வீரர்களைக் கொண்ட ஒரு படை மெட்ராஸிலிருந்து புறப்பட்டு, டிசம்பர் மாதம் 1756-ஆம் ஆண்டில் வங்கக் கடற்கரையை வந்தடைந்தது.

அதன் பிறகு நடந்தவை பெரும்பாலும் "பிளாசி சதி" என்று விவரிக்கப்படுகின்றன. வரலாற்றாசிரியர் சேகர் பந்தோபாத்யாய், தனது 'From Plassey to Partition: A History of Modern India' (2004) என்ற புத்தகத்தில் இவ்வாறு எழுதியுள்ளார்: நவாபின் அவையிலேயே வர்த்தகர்கள், வங்கியாளர்கள், நிதியாளர்கள் மற்றும் சக்திவாய்ந்த ஜமீன்தார்கள் அடங்கிய ஒரு அதிருப்தியுற்ற குழு ஏற்கனவே இருந்தது என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். 

வங்கத்தின் பெரிய ஜமீன்தார்கள் மற்றும் வங்கி நிறுவனங்களிடமிருந்து அதிகாரத்தை தன்வசப்படுத்தவும், வளங்களைச் சுரண்டவும் நவாப் மேற்கொண்ட முயற்சிகள், பொருளாதார மற்றும் அரசியல்ரீதியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த உறவில் விரிசல் ஏற்படுத்தியது. அதோடு, இந்த வணிக மற்றும் வங்கி குடும்பங்கள் ஆங்கிலேயர்களுடனும் கணிசமான பொருளாதார உறவுகளை வலுப்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர்.

பெரிய வங்கியாளர் குடும்பமான ஜகத் சேத் தலைமை தாங்கிய, நவாப் மீது அதிருப்தியில் இருந்த இந்தத் தரப்பினரிடையே நிலவிய ஏமாற்றத்தை ராபர்ட் கிளைவ் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்.                                            நவாப் சிராஜ்-உத்-தௌலாவிற்குப் பதிலாக அவருடைய தலைமைத் தளபதியான மீர் ஜாஃபரை நவாப் பதவியில் அமர்த்துவதற்கு ஒரு கூட்டுச் சதி அரங்கேறியதாகக் கூறப்படுகிறது.

போர்

ராபர்ட் கிளைவின் படைகள் நவாபின் தலைநகரமான முர்ஷிதாபாத்தை (Murshidabad) நோக்கி முன்னேறிச் சென்றன. நவாபின் படையில் 16,000 குதிரைப்படை வீரர்கள் மற்றும் பிரெஞ்சு அதிகாரிகளின் தலைமையிலான சுமார் 50 பீரங்கிகள் உட்பட மொத்தம் 50,000 வீரர்கள் இருந்தனர். மறுபுறம், கிளைவின் படையில் வெறும் 3,000 வீரர்களும் 10 பீரங்கிகளும் மட்டுமே இருந்தன.

தற்போதைய மேற்குவங்கத்தின் நாடியா (Nadia) மாவட்டத்தில் உள்ள பிளாசி என்ற இடத்திற்கு அருகில் இருநாட்டுப் படைகளும் போரிட்டன.                           ஆரம்பத்தில் இருதரப்பிலும் நடந்த பீரங்கித் தாக்குதல்களால் பெரிய பாதிப்பு எதுவும் ஏற்படவில்லை. ஆனால், திடீரெனப் பெய்த பலத்த மழையானது ஆங்கிலேயர்களுக்குச் சாதகமாக நிலைமையை மாற்றியது. அவர்கள் தங்களது பீரங்கிகளையும் வெடிமருந்துகளையும் தார்பாய்கள் கொண்டு உடனடியாக மூடிப் பாதுகாத்துக் கொண்டனர். நவாபின் படையினர் அவ்வாறு செய்யத் தவறியதால், அவர்களின் பெரும்பாலான ஆயுதங்கள் மற்றும் பீரங்கிகள் பயன்படுத்த முடியாதபடி செயலிழந்து போயின.

நவாபின் படை எண்ணிக்கையில் மிக அதிகமாக இருந்தபோதிலும்,                   மீர் ஜாஃபரின் துரோகத்தால் அது முற்றிலும் பலவீனமடைந்தது. மீர் ஜாஃபர் மற்றும் பிற சதியாளர்களின் தூண்டுதலால், நவாப் படையின் மிகப் பெரிய பிரிவினர் போரில் ஈடுபடாமல் இருந்துவிட்டனர்.

பிளாசிப் போர் ராபர்ட் கிளைவின் வெற்றியுடன் முடிவுக்கு வந்தது. சிராஜ்-உத்-தவ்லா போர்க்களத்தில் இருந்து தப்பியோட முயன்றார்.                           ஆனால், விரைவில் அவர் ஆங்கிலேயப் படையினரால் பிடிக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டார்.

பிளாசி கொள்ளை 

மீர் ஜாபர் வங்கத்தின் புதிய நவாபாக நியமிக்கப்பட்டார். இருப்பினும், அவர் பெரும்பாலும் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் ஒரு பொம்மை ஆட்சியாளராகவே செயல்பட்டார்.

"இதற்குப் பிறகு நடந்தவை பெரும்பாலும் 'பிளாசி கொள்ளை' என்று குறிப்பிடப்படுகின்றன" என்று பந்தோபாத்யாய் எழுதியுள்ளார். 1757 மற்றும் 1760 ஆண்டுகளுக்கு இடையில், இந்நிறுவனம் மீர் ஜாபரிடமிருந்து 22.5 மில்லியன் ரூபாய் (ரூ. 2.25 கோடி) பெற்றது. ராபர்ட் கிளைவ் உள்ளிட்ட நிறுவனத்தின் உயர் அதிகாரிகள், தங்களின் தனிப்பட்ட வர்த்தகத்திற்காக வர்த்தக அனுமதிகளை பெருமளவில் தவறாகப் பயன்படுத்தி, சொந்தமாகப் பெருஞ்செல்வத்தைச் சேர்த்தனர்.

ஆனால், கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் பணத்தாசையையும் நிதித் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்வது மீர் ஜாபருக்கு விரைவில் கடினமாக இருந்தது. எனவே அக்டோபர் மாதம் 1760-ஆம் ஆண்டில், அவருக்குப் பதிலாக அவருடைய மருமகன் மீர் காசிம் நவாபாக நியமிக்கப்பட்டார். நிறுவன அதிகாரிகளின் வர்த்தகச் சலுகை துஷ்பிரயோகம் காரணமாக மீண்டும் மோதல் வெடித்தது.                          இதனைத் தொடர்ந்து காசிம் மற்றும் அவரது கூட்டாளியான அவத் (Awadh) நவாபிற்கு எதிராக நடந்த போரிலும், 1764-ஆம் ஆண்டில் பக்ஸார் (Buxar) போரில் அவர்கள் அடைந்த தோல்வியும், கிளைவ் வங்கத்தின்மீது முழுமையான கட்டுப்பாட்டைப் பெற வழிவகுத்தது.

பொருளாதாரரீதியாக, முகலாய இந்தியாவின் செல்வ வளமுடைய மாகாணங்களில் ஒன்றான வங்கத்தின் மீதான கட்டுப்பாடு, ஆங்கிலேயர்களுக்கு பெரிய அளவில் நன்மைகளை அளித்தது. ஆங்கிலேய வரலாற்றாசிரியர் சி. ஏ. பெய்லி தனது 'Indian Society and the Making of the British Empire (2008)' என்ற புத்தகத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளபடி: "நிலவருவாய் நிர்வாகத்தில் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்திற்குக் கிடைத்த லாபமும், நவாபின் சலுகைகளை விலைக்கு வாங்கியதன் மூலம் தனிநபர்கள் சேர்த்த பெருஞ்செல்வமும், இப்போது கேண்டன் (சீனா) மற்றும் லண்டன் (இங்கிலாந்து) வரை பரந்திருந்த ஒரு உலகளாவிய வர்த்தக முறையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளப் பயன்படுத்தப்பட்டன.

1765-ஆம் ஆண்டிற்குள், இந்த நிறுவனம் வங்கத்தின் திவானி (வரி வசூலிக்கும் உரிமை) உரிமையைக் கைப்பற்றியது. இதன் மூலம் வங்கத்தின் வருவாய் முழுமையாகக் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்திற்குக் கிடைத்தது. இது இங்கிலாந்திலிருந்து தங்கம், வெள்ளி போன்ற நாணயங்களை (Bullion) இறக்குமதி செய்வதைக் பெருமளவு குறைத்தது. மேலும், 1757-ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு இந்த இறக்குமதி முற்றிலும் நின்றுபோனது.

உள்ளூர் வணிகர்கள் மற்றும் கைவினைஞர்களுடன் கிழக்கிந்திய நிறுவனம் நடத்திய வர்த்தக முறையிலும் ஒரு பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டது. இதற்கு முன்பு ஐரோப்பிய நாடுகளின் பல வியாபாரிகளுக்கு இடையே இருந்த போட்டியால் லாபமடைந்து வந்த இந்த உள்ளூர் குழுக்கள், இப்போது கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் முழு ஆதிக்கத்தின்கீழ் செயல்பட வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டன.

இந்தப் போரின் முக்கியத்துவம் அதன் அளவைப் பொறுத்தது அல்ல, மாறாக அதன் விளைவுகளைப் பொறுத்தே அமைந்தது. சதி மற்றும் இராணுவத் தலையீட்டின் கூட்டு முயற்சி மூலம், கிழக்கிந்திய நிறுவனம் தனது முந்தைய வணிகப் பங்கையும் கடந்து, ஒரு மிகப்பெரிய அரசியல் செல்வாக்கைப் பெற்றது.                         இது வங்கத்தை (Bengal) இந்தியாவில், அதன் விரிவடைந்து வரும் அதிகாரத்தின் முதல் தளமாக மாற்றியது.

கட்டுரையாளர் 'தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்' நாளிதழில் ஒரு பயிற்சிப் பத்திரிகையாளர் ஆவார்.

Original Link: Plassey: Remembering the 1757 battle that birthed the British empire in India.

Read More →

சுபாஷ் சந்திர போஸ் காங்கிரஸிலிருந்து விலகி 'ஃபார்வர்ட் பிளாக்' அமைப்பை ஏன் தொடங்கினார்? -அத்ரிஜா ராய்சௌத்ரி

அகில இந்திய ஃபார்வர்ட் பிளாக்கின் (All India Forward Bloc) முதல் பொது மாநாடு 1940-ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 18-ஆம் தேதி முதல் 22-ஆம் தேதி வரை நடைபெற்றது, அப்போது நேதாஜி இரண்டாம் உலகப் போரை இந்தியாவிற்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முன்மொழிந்தார். ஆனால், காங்கிரஸின் தலைமை அவரது கருத்துக்களுடன் உடன்படவில்லை.

இம்மாநாட்டில், "இந்தக் கடுமையான நெருக்கடி வேளையில் இந்தியா தன்னைப்பற்றியே முதலில் சிந்திக்க வேண்டும்" என்று நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ், தாம் புதிதாக உருவாக்கிய அகில இந்திய ஃபார்வர்ட் பிளாக் கட்சியின் முதல் மாநாட்டில் பிரகடனம் செய்தார். 1940-ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 18-ஆம் தேதி முதல் 22-ஆம் தேதி வரை நாக்பூரில் நடைபெற்ற இந்த மாநாட்டில்தான், ஃபார்வர்ட் பிளாக் கட்சி முறையாக ஒரு சோசலிசக் கட்சியாக அறிவிக்கப்பட்டது.                     காங்கிரஸ் கட்சித் தலைமையுடன் ஏற்பட்ட பெரும் கருத்து வேறுபாட்டிற்குப் பிறகு, அதற்கு ஓராண்டுக்கு முன்பே போஸ் இந்த அமைப்பைத் தொடங்கியிருந்தார்.

இரண்டாம் உலகப் போரினால் உலக அரசியலில் ஏற்பட்ட பெரும் மாற்றத்தை, ஆங்கிலேயர் ஆட்சியிலிருந்து இந்தியா தனது சுதந்திரத்தைப் பெறுவதற்கான ஒரு வரலாற்று வாய்ப்பாக போஸ் கருதினார்.                                     இருப்பினும், காந்தி ஆதிக்கம் செலுத்திய காங்கிரஸின் தலைமைக்குள் அவரது நிலைப்பாட்டிற்குப் பெரிய ஆதரவு கிடைக்கவில்லை.

கட்சிக்கு இன்னும் தீவிரமான ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புத் திட்டம் தேவை என்று உறுதியாக நம்பிய போஸ், காங்கிரஸின் இடதுசாரி மற்றும் தீவிர தேசியவாதக் குழுக்களைத் திரட்டுவதற்கும், அவர் "மாற்றுத் தலைமை" (alternative leadership) என்று அழைத்த ஒன்றைக் கட்டமைப்பதற்கும் 1939-ஆம் ஆண்டில் ஃபார்வர்ட் பிளாக்கை நிறுவினார். அந்தச் சூழலில், காங்கிரசுக்குள் இருந்த ஒரு பிரிவாக இருந்த ஃபார்வர்ட் பிளாக், ஒரு சுதந்திரமான அரசியல் சக்தியாக உருமாறியதில் நாக்பூர் மாநாடு ஒரு முக்கியத் திருப்புமுனையாக அமைந்தது.

காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் நிலவிய நெருக்கடி

1939-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில், போஸ் காங்கிரஸ் தலைவர் பதவிக்குத் தனது வேட்புமனுவை முன்வைத்தபோது, ​​அவர் தன்னை தீவிரவாத அரசியல் மற்றும் தீவிரவாதக் குழுக்களின் பிரதிநிதியாகக் கருதினார். வரலாற்றாசிரியர் பிபன் சந்திரா தனது 'India’s Struggle for Independence' (இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டம்) என்ற நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளபடி, இந்தியாவில் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் உருவான புதிய கருத்துக்கள், சித்தாந்தங்கள், பிரச்சினைகள் மற்றும் திட்டங்களின் பிரதிநிதியாக போஸ் தன்னைக் கருதினார். மகாத்மா காந்தி உட்பட கட்சியின் சில பிரிவினரால் அவரது கருத்துக்கள் எதிர்க்கப்பட்டபோதிலும், போஸ் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று காங்கிரஸ் தலைவரானார். இருப்பினும், இந்த வெற்றி கட்சிக்குள் இருந்த சித்தாந்த மோதலைத் தீர்க்க உதவவில்லை.

விரைவிலேயே, போஸ், சர்தார் வல்லபாய் படேல் மற்றும் காங்கிரஸின் உயர்மட்டத் தலைவர்கள் பலருக்கு எதிராக ஒரு விமர்சனக் கண்ணோட்டத்தைக் கையாண்டார். அவர்களை அவர் வலதுசாரிகள் என்று முத்திரை குத்தினார். அவர்கள் ஆங்கிலேய அரசாங்கத்துடன் சமரச போக்கைத் தேடுவதாக அவர் வெளிப்படையாகக் குற்றம்சாட்டினார். காங்கிரஸ் தலைவராக, ஆங்கிலேய அரசுடன் எந்தவொரு சமரசத்திற்கும் காங்கிரஸ் கட்சியின் எதிர்ப்பை வலுப்படுத்த தன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் போஸ் செய்தார். இது, அப்போது ஆங்கிலேய அரசாங்கத்துடன் ஒரு புரிதலை ஏற்படுத்த எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த காந்திய வட்டாரத்தில் எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது, என்று போஸ் தனது சுயசரிதையில் எழுதியுள்ளதை பிபன் சந்திரா மேற்கோள் காட்டியுள்ளார்.

இந்தக் குற்றச்சாட்டு காங்கிரஸ் தலைவர்களிடையே பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியது. இதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கும் வகையில், காங்கிரஸ் செயற்குழுவின் 12 உறுப்பினர்கள் தங்களது பதவியை ராஜினாமா செய்தனர். ஜவஹர்லால் நேரு ராஜினாமா செய்யாவிட்டாலும், போஸின் இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை அவரும் ஏற்கவில்லை. போஸுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் நேரு, "நீங்கள் யாரை இடதுசாரி என்றும் யாரை வலதுசாரி என்றும் கருதுகிறீர்கள் என எனக்குத் தெரியவில்லை. தலைவர் தேர்தலின் போது உங்கள் அறிக்கைகளில் இந்த வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்திய விதம், காந்திஜியையும் செயற்குழுவில் உள்ள அவரது குழுவினரையும் நீங்கள் வலதுசாரித் தலைவர்கள் என்று குறிப்பிடுவது போல இருந்தது. அவர்களை எதிர்ப்பவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் இடதுசாரிகள் என்று காட்டுவது முற்றிலும் தவறான ஒரு விளக்கம் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது, என்று குறிப்பிட்டார்.

போஸ்-காந்தி இடையேயான விவாதத்தின் அடிப்படை என்னவென்றால், ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு எதிராக உடனடியாக ஒரு பெரிய போராட்டத்தைத் தொடங்க காங்கிரஸ் தயாராக உள்ளது என்றும், அதற்குப் பொதுமக்களும் தயாராக இருக்கிறார்கள் என்றும் போஸ் உறுதியாக நம்பினார். மார்ச் மாதம் 1939-ஆம் ஆண்டில் நடந்த திரிபுரி (Tripuri) காங்கிரஸ் மாநாட்டில் ஆற்றிய உரையில், இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம் வழங்க ஆங்கிலேய அரசாங்கத்திற்கு ஆறு மாத காலம் அவகாசம் அளிக்க வேண்டும் என்றும், தவறினால் நாடு தழுவிய சட்ட மறுப்பு இயக்கத்தைத் தொடங்க வேண்டும் என்றும் போஸ் முன்மொழிந்தார்.

ஆனால் காந்தியின் கருத்து முற்றிலும் வேறாக இருந்தது. அவரும் அடுத்தகட்ட மக்கள் போராட்டம் என்றாவது ஒருநாள் தேவைப்படும் என்று நம்பினாலும், அதற்கான சரியான நேரம் இதுவல்ல என்று கருதினார். “போராட்டத்திற்குத் தேவையான போதிய ஆதாரங்கள் நம்மிடம் இருப்பதாக சுபாஷ் போஸ் கருதுகிறார். ஆனால் அவருடைய இந்தக் கருத்தை நான் முற்றிலும் எதிர்க்கிறேன்," என்று காந்தி மே மாதம் 1939-ஆம் ஆண்டில் அளித்த பேட்டி ஒன்றில் கூறினார்.

திரிபுரி மாநாட்டில் இந்த மோதல் உச்சகட்டத்தை அடைந்தது. அங்கு, கோவிந்த் பல்லப் பந்த், காந்தியின் தலைமை மீது முழு நம்பிக்கை தெரிவித்தும், காந்தியின் விருப்பங்களுக்கு இணங்க ஒரு செயற்குழுவை நியமிக்குமாறு போஸைக் கேட்டுக்கொண்டும் ஒரு தீர்மானத்தை முன்மொழிந்தார். போஸ் அவ்வாறு செய்ய மறுத்துவிட்டார்.

சந்திரா தனது புத்தகத்தில் இந்தச் சூழ்நிலையை இவ்வாறு விளக்கியுள்ளார்: "காந்திஜி வரவிருக்கும் போராட்டத்திற்குத் தலைமை தாங்க வேண்டும் என்று போஸ் விரும்பினார், ஆனால் காந்திஜி, போஸ் அவர்களும் மற்ற இடதுசாரி கட்சிகள் மற்றும் குழுக்களும் வகுத்துக் கொடுத்த உத்திகளையும் தந்திரங்களையும் பின்பற்ற வேண்டும் என்று போஸ் எதிர்பார்த்தார். மறுபுறம் காந்திஜியோ, தனது சொந்த உத்திகள் மற்றும் அரசியல் பாணியின் அடிப்படையில் மட்டுமே காங்கிரஸை வழிநடத்த விரும்பினார், இல்லையெனில் தலைவர் பதவியிலிருந்து முற்றிலும் விலகத் தயாராக இருந்தார்.

இதனால் போஸுக்கு ராஜினாமா செய்வதைத் தவிர வேறு வழி ஏதும் இருக்கவில்லை. இதன் விளைவாக, மே மாதம் 1939-ஆம் ஆண்டில், காங்கிரஸ் கட்சிக்குள்ளேயே ஒரு புதிய பிரிவாக 'ஃபார்வர்ட் பிளாக்' (Forward Bloc) அமைப்பை உருவாக்கினார்.

சுபாஸ் சந்திர போஸும் இரண்டாம் உலகப் போரும்

கொல்கத்தாவில் நடந்த ஒரு பொதுக்கூட்டத்தில் ஃபார்வர்ட் பிளாக் (Forward Bloc) கட்சியைத் தொடங்குவதாக போஸ் அறிவித்தார். வரலாற்று ரீதியாக இது விவாதத்திற்குரியதாக இருந்தாலும், போஸின் ஆதரவாளர்கள் தங்களின் சொந்த இரத்தத்தால் கையெழுத்திட்டு இந்த அமைப்பிற்கான தங்களது அர்ப்பணிப்பை உறுதி செய்யுமாறு அவர் கேட்டுக்கொண்டதாகப் பிந்தைய காலக் குறிப்புகள் சில தெரிவிக்கின்றன. எனினும், அந்த ஆரம்பக் கட்டத்தில் ஃபார்வர்ட் பிளாக் அமைப்பு காங்கிரஸின் ஒரு ஒருங்கிணைந்த பகுதியாகவே இருக்க வேண்டும் என்று போஸ் கருதினார்.

வரலாற்றாசிரியர் சுகதா போஸ் தனது நேதாஜியின் வாழ்க்கை வரலாற்றில், "காங்கிரஸ் கட்சியில் உள்ள பெரும்பான்மையினரை ஒரு தீவிரவாதக் கண்ணோட்டத்திற்கு மாற்றுவதே அவரது அரசியல் நோக்கமாக இருந்தது" என்று குறிப்பிடுகிறார். "காங்கிரஸின் பழைய தலைமுறைத் தலைவர்களுக்கு மாற்றாக, தேசிய அளவில் இந்திய மக்களுக்கு ஒரு மாற்றுத் தலைமையை வழங்க அவர் முயன்றார். இந்த மாற்றுத் தலைமை, இந்திய அரசியலின் தற்போதைய காலகட்டத்தில் சமரசமற்ற ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு மற்றும் சுதந்திரம் கிடைத்தவுடன் கலப்படமற்ற சோசலிசம் ஆகியவற்றுக்கான அர்ப்பணிப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது" என்று சுகதா போஸ் எழுதியுள்ளார்.

இந்த விஷயத்தில், காங்கிரஸுக்குள் இருந்த மற்ற இடதுசாரிகளிடமிருந்து சுபாஸ் சந்திர போஸ் வேறுபட்டிருந்தார். அவர்களில் சிலர் கட்சியிலிருந்து முழுமையாகப் பிரிந்து செல்ல விரும்பினர், மற்றவர்களோ தற்போதைய தலைமைக்கு அழுத்தம் கொடுக்கும் நெருக்கடியை விரும்பவில்லை.

இதன் விளைவாக, சுபாஸ் சந்திர போஸ்  நேரடியாக மக்களிடம் சென்று தனது புரட்சிகரமான திட்டத்தை எடுத்துரைக்க முடிவு செய்தார். 1939-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் முதல் ஜூலை மாதம் வரையிலான காலகட்டத்தில், அவர் வங்காளம், ஐக்கிய மாகாணங்கள், பஞ்சாப், வடமேற்கு எல்லைப்புற மாகாணம், மத்திய மாகாணங்கள், பம்பாய் மற்றும் கர்நாடகா ஆகிய பகுதிகளுக்குச் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டு, பெருந்திரளான மக்களைத் திரட்டினார்.

1939-ஆம் ஆண்டு, செப்டம்பர் மாதம் 3-ஆம் தேதி, மெட்ராஸில் உள்ள மெரினா கடற்கரையில் ஒரு பொதுக்கூட்டத்தில் உரையாற்றிக்கொண்டிருந்தபோது, சுபாஸ் சந்திர ​​போஸிடம் ஒரு மாலை நாளிதழ் கொடுக்கப்பட்டது. போலந்தின் மீதான ஜெர்மனியின் படையெடுப்பிற்குப் பதிலடியாக பிரிட்டன் போரை அறிவித்திருந்தது. "ஐரோப்பாவில் தொடங்கிய இந்த உலகப் போரை, ஒரு நாட்டின் வரலாற்றில் அரிதாகவே கிடைக்கும் ஒரு வாய்ப்பு என்றும், இந்தியா எந்தச் சூழ்நிலையிலும் இழக்கக் கூடாத ஒரு தருணம் என்றும் போஸ் உடனடியாக விவரித்தார்," என்று சுகதா போஸ் எழுதியுள்ளார்.

சர்வதேச அளவில் உருவாகி வரும் சூழ்நிலையை அவர் முதன்மையாக இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டக் கண்ணோட்டத்திலேயே ஆராய்ந்தார்.                     இந்த விஷயத்திலும், காந்தியத் தலைமையின் நிலைப்பாட்டிலிருந்து போஸின் கருத்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தது.

நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸைப் பொறுத்தவரை, அந்தப் போர் ஒரு ஏகாதிபத்திய மோதலாகும். அதாவது ஒவ்வொரு தரப்பும் தங்களின் சொந்தக் காலனித்துவ நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்காகவே போரிட்டுக் கொண்டன.                 எனவே, எந்தவொரு பக்கத்திற்கும் ஆதரவளிக்காமல், இந்தியா இந்தச் சூழ்நிலையைப் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு ஒரு சட்டமறுப்பு இயக்கத்தைத் தொடங்க வேண்டும் என்று போஸ் கருதினார்.

ஃபார்வர்ட் பிளாக் (Forward Bloc) கட்சியின் நாக்பூர் மாநாட்டில், போஸ் "போட்டி ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு இடையிலான போர்" என்று தான் குறிப்பிட்ட அந்தச் சூழலில், ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பாளர்களின் கடமைகள் என்ன என்பது குறித்து தனது மிக விரிவான விளக்கத்தை அளித்தார். இந்த நாக்பூர் உரைதான், காங்கிரஸ் தலைமையின் பாதையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு அரசியல் பாதையை அவர் முதன்முதலில் முழுமையாக வெளிப்படுத்திய நிகழ்வாகவும் அமைந்தது.

"பன்னிரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு ஃபார்வர்ட் பிளாக் உருவாக்கப்பட்டபோது, ​​வரவிருக்கும் போராட்டம் மற்றும் அதற்கு முன்கூட்டியே எவ்வாறு தயாராவது என்ற எண்ணத்திலேயே நாங்கள் முழு கவனம் செலுத்தினோம். முழுமையான சுதந்திரத்தை அடைவதற்கான எங்கள் முயற்சிகளுக்கு, சர்வதேச நிகழ்வுகளும் முன்னேற்றங்களும் எந்த அளவிற்கு உதவும் என்பது அப்போது எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. இன்று, நிலைமை ஓரளவிற்கு மாறியுள்ளது. போட்டி ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு இடையிலான போரில், பழைய ஏகாதிபத்திய நாடுகள் மிகவும் மோசமான நிலையைச் சந்தித்து வருகின்றன, என்று நேதாஜி தனது உரையில் குறிப்பிட்டார்.

இந்தச் சூழ்நிலையை இந்தியா தனக்குச் சாதகமாக முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டுமானால், மக்களிடையே அதிக தேசிய ஒற்றுமையும் ஒருமைப்பாடும் இருக்க வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். மக்களை உத்வேகப்படுத்த, "அனைத்து அதிகாரமும் இந்திய மக்களுக்கே" (All power to the Indian people) என்ற முழக்கத்தையும் அவர் முன்மொழிந்தார்.

மேலும், ஃபார்வர்ட் பிளாக் கட்சி என்பது வரலாற்றுத் தேவையின் காரணமாகவே உருவானது என்பதை அங்கு வந்திருந்த பிரதிநிதிகளுக்கு போஸ் நினைவூட்டினார். சுதந்திரத்திற்குப் பிறகும் கூட, சுதந்திரம், ஜனநாயகம் மற்றும் சோசலிசம் ஆகிய நித்தியக் கொள்கைகளின் அடிப்படையில் ஒரு புதிய இந்தியாவையும், மகிழ்ச்சியான இந்தியாவையும் கட்டியெழுப்ப இந்த அமைப்பு முக்கியப் பங்காற்ற வேண்டியிருக்கும் என்றும் அவர் வாதிட்டார்.

Original Link: Why Subhas Chandra Bose broke with the Congress to found Forward Bloc?.

Read More →