இந்தியாவில் கருத்தரிப்பு உரிமைகள்: சமத்துவமின்மை, அணுகல் வசதி மற்றும் உடல்ரீதியான சுதந்திரம்.

கருத்தரிப்பு உரிமைகள் (Reproductive rights) என்பது குழந்தை பெற்றுக்கொள்வது தொடர்பான முடிவுகளை எடுப்பதற்கும், தங்களுடைய கருத்தரிப்பு ஆரோக்கியத்தைப் பேணிக் காப்பதற்குமான ஒரு தனிநபரின் சுதந்திரம் ஆகும். இந்தியாவில் இந்த கருத்தரிப்பு உரிமைகள் எவ்வாறு பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்துள்ளன? கருத்தரிப்புச் சுகாதாரச் சேவைகளைப் பெறுவதில் உள்ள சமத்துவமின்மைக்கு என்னென்ன காரணிகள் வழிவகுக்கின்றன?

கடந்த மாதம், 15 வயது சிறுமி ஒருவர் தனது ஏழு மாதக் கர்ப்பத்தைக் கலைப்பதற்கு அனுமதி வழங்கிய உச்சநீதிமன்றம், விரும்பத்தகாத கர்ப்பத்தை ஒரு பெண்ணின் மீது கட்டாயச் சுமையாகத் திணிக்க முடியாது என்றும், ஒரு குடிமகளின் சுயமானத் தேர்வை அரசாங்கம் மதிக்க வேண்டும் என்றும் திட்டவட்டமாகக் கூறியுள்ளது.

உலகளவில் கருக்கலைப்பு என்பது, தாயின் உயிர் முக்கியமா அல்லது குழந்தையின் உயிர் முக்கியமா என்ற விவாதங்களுக்கு உள்ளாகிவரும் சூழலில், நாட்டின் மிக உயர்ந்த நீதிமன்றமான உச்சநீதிமன்றத்தின் இந்தத் தீர்ப்பு, கருத்தரிப்புச் சுதந்திரம் என்பது ஒரு பெண்ணின் கண்ணியம் மற்றும் உடல் சார்ந்த முழு உரிமையுடன் பிணைக்கப்பட்ட அடிப்படை உரிமை என்பதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் விளக்கங்கள், நீதிமன்றங்களின் தலையீடுகள் மற்றும் சட்டக்கட்டமைப்புகள் ஆகியவற்றின் மூலம் இந்தியாவில் கருத்தரிப்பு உரிமைகள் எவ்வாறு உருவெடுத்துள்ளன என்பதை ஆராய வேண்டியதன் அவசியத்தை இந்தத் தீர்ப்பு உணர்த்துகிறது.

கருத்தரிப்பு உரிமைகளின் பரிணாம வளர்ச்சி

கருத்தரிப்பு உரிமைகள் என்பது குழந்தை பெற்றுக்கொள்வது குறித்தும், தனது கருத்தரிப்பு ஆரோக்கியத்தைப் பராமரிப்பது குறித்தும் ஒரு தனிநபர் சுயமாக முடிவெடுக்கும் திறனைக் குறிப்பதாகும். இதில் ஒரு குடும்பத்தைத் தொடங்குவது, கருத்தடைச் சாதனங்களைப் பயன்படுத்துவது, கர்ப்பத்தைக் கலைப்பது போன்ற பல உரிமைகள் அடங்கும்.

பெண்கள் கருக்கலைப்பு மற்றும் கருத்தடைச் சாதனங்களை எளிதாக அணுகும் வகையில், சட்ட மற்றும் கொள்கை கட்டமைப்புகளை உருவாக்கிய உலகின் முதல் நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்றாகும். இதற்கான முக்கிய சட்டங்கள் பின்வருமாறு:

1. மருத்துவரீதியான கருக்கலைப்புச் சட்டம், 1971 (Medical Termination of Pregnancy Act (MTP), 1971)

மிகச் சமீபத்தில் 2021-ஆம் ஆண்டில் திருத்தப்பட்ட இந்த மருத்துவரீதியான கருக்கலைப்புச் சட்டம், 1971  (Medical Termination of Pregnancy Act (MTP), 1971), ஒரு பெண் கர்ப்பம் தரித்ததிலிருந்து கருக்கலைப்பு செய்து கொள்வதற்கான காலவரம்பை 20 வாரங்களில் இருந்து 24 வாரங்களாக உயர்த்தியது. இந்தச் சட்டத்தின்படி, கர்ப்பிணிப் பெண்ணின் சம்மதத்துடன் சேர்த்து, மருத்துவர்களின் ஆலோசனையின் பேரில் மட்டுமே கர்ப்பத்தைக் கலைக்க அனுமதி வழங்கப்படுகிறது.

20 முதல் 24 வாரங்களுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில், குறிப்பிட்ட சில பெண்கள் மட்டுமே — அதாவது இளம் வயதினர்கள், பாலியல் வன்கொடுமையால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் மாற்றுத்திறனாளிகள் உள்ளிட்ட பெண்கள் கருக்கலைப்பு செய்ய தகுதியுடையவர்கள் ஆவர். 24 வாரங்களுக்குப் பிறகு, "அங்கீகரிக்கப்பட்ட மருத்துவமனைகளில்" ஒரு மருத்துவக் குழு அமைக்கப்பட வேண்டும் என்று மருத்துவரீதியான கருக்கலைப்புச் சட்டம், 1971 (MTP) கூறுகிறது. கருவில் உள்ள குழந்தைக்கு மிகக் கடுமையான குறைபாடுகள் இருந்தால் மட்டுமே இந்த குழு கருக்கலைப்புக்கு அனுமதி அளிக்கும் என்கின்றனர்.

மேலும், கருக்கலைப்பு செய்துகொள்ளும் பெண்ணின் அடையாளம் ரகசியமாகப் பாதுகாக்கப்படும். சிறு வயது பெண்களுக்கு மட்டுமே கருக்கலைப்பு செய்ய பிறரின் (பாதுகாப்பாளர்கள்/பெற்றோர்கள்) சம்மதம் தேவைப்படுகிறது.

2. கருத்தரிப்புக்கு முந்தைய மற்றும் பிறப்புக்கு முந்தைய பாலினத் தேர்வுத் தடைச் சட்டம், 1994 — (Pre-Conception and Pre-Natal Diagnostic Techniques (PCPNDT)) Act, 1994

பெண் சிசுக்கொலைக்குக் காரணமான, பிறப்பதற்கு முன்பே குழந்தையின் பாலினத்தைக் கண்டறியும் மருத்துவத் தொழில்நுட்ப முறைகளைத் தடை செய்வதற்காக இந்தக் கருத்தரிப்புக்கு முந்தைய மற்றும் பிறப்புக்கு முந்தைய பாலினத் தேர்வுத் தடைச் சட்டம், 1994 இயற்றப்பட்டது.

3. உதவிபெறும் கருத்தரிப்பு தொழில்நுட்ப (ஒழுங்குமுறை) சட்டம், 2021 மற்றும் வாடகைத்தாய் (ஒழுங்குமுறை) சட்டம், 2021 (Assisted Reproductive Technology (Regulation) Act, 2021, and the Surrogacy (Regulation) Act, 2021)

இந்தச் சட்டங்கள் வாடகைத்தாய் முறைக்கான சட்டக் கட்டமைப்பை வகுப்பதோடு, வாடகைத்தாய் மூலம் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள விரும்பும் தம்பதியரின் வயது வரம்புகளையும் நிர்ணயிக்கின்றன. இந்தச் சட்டங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்றுப் பின்னணியில், வெவ்வேறு சமூகத் தேவைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக உருவாக்கப்பட்டவை ஆகும்.

2021-ஆம் ஆண்டின் வாடகைத்தாய் ஒழுங்குமுறைச் சட்டமானது, குழந்தையின்மைப் பிரச்சினை உள்ளதாக நிரூபிக்கப்பட்ட திருமணமான இந்தியத் தம்பதிகள், வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள் மற்றும் இந்திய வம்சாவளி வெளிநாட்டுப் குடியுரிமை பெற்றவர்கள் (Overseas Citizens of India) ஆகியோருக்கு மட்டுமே தியாக உணர்வு அடிப்படையிலான வாடகைத்தாய் முறையை (Altruistic surrogacy) அனுமதிக்கிறது. இது வணிக ரீதியிலான வாடகைத்தாய் முறையை முற்றிலும் தடை செய்கிறது. மேலும், வாடகைத்தாயாக இருக்கும் பெண்ணுக்கு மருத்துவச் செலவுகள் மற்றும் காப்பீடு (Insurance) தவிர வேறு எந்த ஒரு நிதிப்பலனோ அல்லது பணமோ வழங்குவதைத் தடை செய்கிறது.

இந்தச் சட்டங்களுடன் சேர்ந்து, நாட்டின் நீதித்துறையும் பெண்களின் கருத்தரிப்புச் சுதந்திரத்தை மேம்படுத்துவதில் மிக முக்கியப் பங்காற்றியுள்ளது.

நீதித்துறையின் பங்கு

நீதிபதி கே. எஸ். புட்டசாமி (ஓய்வு) மற்றும் பலர் vs இந்திய ஒன்றியம் மற்றும் பலர் (2017) (Justice K S Puttaswamy (Retd) and Anr versus Union of India and Ors) என்ற வழக்கில், இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்கீழ் 'தனிமனித ரகசியம் மற்றும் தனியுரிமை' (Privacy) என்பது ஒரு அடிப்படை உரிமை என்பதை உச்சநீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியது. குறிப்பாக, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அரசியலமைப்புப் பிரிவு-21-ன்கீழ், தனிமனித சுதந்திரத்தின் ஒரு பகுதியாகக் குழந்தை பெற்றுக்கொள்வது குறித்த முடிவுகளை எடுக்கும் 'கருத்தரிப்புத் தேர்வு' பெண்களுக்கு உள்ள அரசியலமைப்புரீதியான உரிமை என்பதை நீதிமன்றம் ஏற்றுக்கொண்டது.

சுசிதா ஸ்ரீவஸ்தவா மற்றும் மற்றொருவர் vs சண்டிகர் நிர்வாகம் (2009) (Suchita Srivastava & Anr v. Chandigarh Administration) என்ற வழக்கில், அரசு நடத்தும் காப்பகத்தில் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்பட்டு கர்ப்பமடைந்த, அறிவுசார் குறைபாடுடைய ஒரு பெண்ணுக்குக் கட்டாயக் கருக்கலைப்பு செய்ய உச்சநீதிமன்றம் அனுமதி மறுத்தது.

கருத்தரிப்பு சார்ந்த தேர்வுகள் (பிள்ளை பெற்றுக்கொள்வது அல்லது கலைப்பது போன்ற முடிவுகள்) ஒரு பெண்ணின் தனிமனித உரிமை (Right to privacy), கண்ணியம் மற்றும் உடல் ஒருமைப்பாடு ஆகியவற்றோடு இயல்பாகவே பிணைக்கப்பட்டுள்ளன என்றும், இவை இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு-21-ன்கீழ் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன என்றும் உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இந்த வழக்கு, அறிவுசார் குறைபாடுள்ள பெண்களின் கருத்தரிப்பு சார்ந்த சுயநிர்ணய அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்தியது.

இந்தச் சூழலில், சுந்தர்நாக் கஞ்சேகர் மற்றும் அவரது குழுவினர் (Sundarnag Ganjekar et al.), ‘Reproductive rights of women with intellectual disability in India’  (2022) என்ற தங்களது கட்டுரையில் ஒரு முக்கிய விஷயத்தைக் குறிப்பிடுகின்றனர். அறிவுசார் குறைபாடு உள்ள பெண்கள், தங்களது மருத்துவரீதியான கருக்கலைப்பு (MTP) மற்றும் நிரந்தரக் குடும்பக் கட்டுப்பாடு (கருத்தடை) போன்ற மருத்துவச் சிகிச்சை முறைகளுக்குச் சம்மதம் தெரிவிக்கும் தகுதியைப் பெற்றுள்ளார்களா என்பது குறித்து, இந்திய நீதித்துறை பெரும்பாலும் மனநல மருத்துவர்களின் ஆலோசனையையே நாடுகின்றது என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

இருப்பினும், அரசியலமைப்புச் சட்டப் பாதுகாப்புகள் மற்றும் நீதிமன்றத் தலையீடுகள் இருந்தபோதிலும், இந்த கருத்தரிப்பு உரிமைகள் அனைத்துப் பெண்களுக்கும் சமமாகக் கிடைப்பதில்லை. சட்டம் என்பது தனித்து இயங்குவதில்லை. அது நம்முடைய சமூக மற்றும் கலாச்சாரச் சூழலோடு இணைந்தே செயல்படுகிறது. எனவே, பெண்கள் தங்களுக்கு நியாயமான மற்றும் சமமான கருத்தரிப்புச் சுகாதாரச் சேவைகளைப் பெறுவதில் இன்னும் பல தடைகளை எதிர்கொண்டு வருகிறார்கள்.

கருத்தரிப்பு ஆரோக்கியப் பாதுகாப்புத் துறையில் நிலவும் சமத்துவமின்மை 

பெண்கள் நியாயமான மற்றும் சமத்துவமான கருத்தரிப்பு சுகாதார சேவைகளைப் பெறுவதில் பல்வேறு தடைகளை எதிர்கொள்கின்றனர். டி. கே. சுந்தரி ரவீந்திரன் உள்ளிட்டோர் தொகுத்து 2025-ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்ட ‘Negotiating Sexual and Reproductive Justice: Voices from the Margins’ என்ற புத்தகத்தில், பெண்களின் நடமாட்டம் மீதான கண்காணிப்பு, அவர்களின் திருமணத் தேர்வுகள் அல்லது பாலியல் தன்னாட்சியில் (Sexual autonomy) உள்ள வரையறுக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடு போன்ற பெண்களின் சொந்த அனுபவங்களைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர்.

டெல்லி, குஜராத், தமிழ்நாடு, மகாராஷ்டிரா மற்றும் ஒடிசா ஆகிய மாநிலங்களின் கள ஆய்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, பெண்களுக்குக் கருத்தடை முறைகள் மற்றும் பாலியல் நெருக்கம் குறித்த விழிப்புணர்வு இல்லாமையையும், நோய் கண்டறிதலுக்கான மிகக் குறைந்த வாய்ப்புகளையும் ஆசிரியர்கள் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றனர்.

ஏழை, தலித் மற்றும் பழங்குடிப் பெண்களுக்கு, கருத்தரிப்பு உரிமைகள் என்பது இன்னும் கட்டமைப்புரீதியான சமத்துவமின்மை, அரசாங்கத் தலையீடு மற்றும் கலாச்சாரக் கட்டுப்பாடுகளால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. பிரீதி சந்திரா என்பவர் 2021-ஆம் ஆண்டில் எழுதிய ‘Understanding Reproductive Health Services in Eastern Uttar Pradesh, India: A Dalit Feminist Approach’ என்ற ஆய்வில், சாதி மற்றும் பாலினப் பாகுபாடுகள் காரணமாக தலித் பெண்களுக்கு கருத்தரிப்பு சுகாதார சேவைகள் எவ்வாறு மறுக்கப்படுகின்றன என்பதை சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

அதேபோல், பழங்குடிப் பெண்கள் முறையான கருத்தரிப்பு சுகாதார வசதிகளைப் பெறுவதில் பல்வேறு தடைகளை எதிர்கொள்கின்றனர். அவர்கள் உடல் எடையின்மை மற்றும் ரத்த சோகையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். மேலும், அவர்களுக்குக் கருத்தடை முறைகள் பற்றிய போதிய விழிப்புணர்வு இல்லாததால் சிறந்த ஊட்டச்சத்து வசதிகள் தேவைப்படுகின்றன.

அமைப்பியல் ரீதியான சவால்களைத் தவிர, சட்டங்கள் குறித்தும் பல்வேறு கவலைகள் எழுந்துள்ளன. கருக்கலைப்புச் சட்டத்தில் (MTP Act) மருத்துவ நிபுணர்களின் தலையீடு இருப்பது, பெண்கள் தங்களது உடல் சார்ந்த முடிவுகளை எடுக்கும் சுயநிர்ணய உரிமையைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. உதாரணமாக, ஒரு 15 வயது சிறுமியின் வழக்கில், அகில இந்திய மருத்துவ அறிவியல் கழக (All India Institute of Medical Sciences (AIIMS)) மருத்துவக் குழுவின் பரிந்துரையின் அடிப்படையில் டெல்லி உயர்நீதிமன்றம் கருக்கலைப்பு செய்ய அனுமதி மறுத்தது.

மேலும், இந்தச் சட்டம் திருநங்கைகள் மற்றும் பாலின அடையாளமற்றவர்களை (தங்களை ஆண் அல்லது பெண் என்று வரையறுக்காதவர்கள்) உள்ளடக்கவில்லை. அதேபோல, 'வாடகைத்தாய் (முறைப்படுத்துதல்) சட்டம், 2021' வர்த்தகரீதியான வாடகைத்தாய் முறையைத் தடை செய்திருந்தாலும், வளரும் ஏழை நாடுகளைச் சேர்ந்த பெண்களிடம் இந்த வாடகைத்தாய் தொழிலாளர்களாக ஒப்பந்த முறைகளின் மூலம் ஒப்படைப்பது இன்னும் கவலைக்குரிய விஷயமாகவே உள்ளது.

மதுஸ்ரீ ஜனா மற்றும் அனிதா ஹாமர் ஆகியோரின் 2021-ஆம் ஆண்டு ஆய்வான "Reproductive Work in the Global South: Lived Experiences and Social Relations of Commercial Surrogacy in India" என்பது, வலுவான ஒழுங்குமுறை விதிகள் இல்லாததாலும் மற்றும் அரசாங்கத்தின் கடுமையான தடை கொள்கையினாலும், வாடகைத் தாயாக மாறும் பெண்களுக்கு இருக்கும் குறைவான உரிமையையும், கருத்தரிப்பு மையங்கள் மற்றும் தரகர்களின் அதிகப்படியான ஆதிக்கத்தையும் வெளிக்காட்டுகிறது.

மேலும், இந்த உதவி பெறும் கருத்தரிப்பு தொழில்நுட்பங்கள் (செயற்கை கருத்தரிப்பு முறைகள்), உலகளாவிய கருத்தரிப்பு சந்தையில் வெறும் வாடகைத்தாய் தொழிலாளர்களாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்படும் அடித்தட்டு ஏழைப் பெண்களின் வாழ்க்கையில் மிகவும் மோசமான பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன.

ஒப்பீட்டு நோக்கில் இந்தியாவின் கருத்தரிப்பு உரிமைகள் 

கருத்தரிப்பு உரிமைகள் குறித்த விவாதங்களை உலகளாவிய சூழலோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது, பல்வேறு நாடுகளுக்கு இடையே உள்ள சட்ட வேறுபாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. அமெரிக்காவில், கருக்கலைப்பு செய்வதற்கான சட்டப்பூர்வ உரிமை ஒவ்வொரு மாநிலத்தைப் பொறுத்தும் மாறுபடுகிறது. இங்கிலாந்தில், பெரும்பாலான நிகழ்வுகளில் சில குறிப்பிட்ட நிபந்தனைகளின்கீழ் 24 வாரங்கள் வரை கருக்கலைப்பு செய்ய சட்டப்படி அனுமதி வழங்கப்படுகிறது.

இதற்கு நேர்மாறாக, கனடா நாடு கருக்கலைப்பை முழுமையாகக் குற்றமற்றதாக்கியுள்ளது (Decriminalised), மேலும் அங்கு கருவின் வளர்ச்சி காலம் குறித்து எந்தவொரு மத்திய அரசு வரம்பும் விதிக்கப்படவில்லை. சீனாவில் கருக்கலைப்பு சட்டப்பூர்வமானது மற்றும் எளிதில் அணுகக்கூடியது. இது வரலாற்றுரீதியாக அந்நாட்டின் மக்கள்தொகை கட்டுப்பாட்டுக் கொள்கைகளுடன் தொடர்புடையதாகும். ஆனால், போலந்து மற்றும் சவூதி அரேபியா போன்ற நாடுகள் கருக்கலைப்புக்கு எதிராக மிகவும் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளன.

இந்த உலகளாவிய பின்னணியில் வைத்துப் பார்க்கும்போது, இந்தியா குறிப்பாகக் கருக்கலைப்பு விஷயத்தில் மிகவும் முற்போக்கான மற்றும் சாதகமான ஒரு கருத்தரிப்பு உரிமை சட்டக் கட்டமைப்பைக் கொண்டிருப்பதை அறிய முடிகிறது. அதேவேளையில், இந்தியாவில் உள்ள இந்த கருத்தரிப்பு உரிமைகள் சார்ந்த சட்டக் கட்டமைப்பை இன்னும் முழுமையான மற்றும் விரிவான பார்வையில் அணுக வேண்டிய தேவையும் உள்ளது.

கருத்தரிப்பு நீதி என்பதை உறுதி செய்வதை நோக்கி

பெண்களின் கருத்தரிப்பு உரிமைகள் குறித்து மருத்துவ நிபுணர்களிடம் அதிக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதும், அதற்கான பயிற்சிகளை வழங்குவதும் தற்போதைய அவசியத் தேவையாகும். பாதுகாப்பான கருக்கலைப்பு வசதிகள் கிடைப்பதை விரிவுபடுத்த வேண்டும். குறிப்பாக, தனியார் மருத்துவம் அதிக செலவுமிக்கதாக இருக்கும் கிராமப்புற ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்களில் (Primary Health Centres (PHCs)) இந்த வசதிகளைக் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும்.

மேலும், வணிகரீதியிலான வாடகைத்தாய் முறைக்கு முற்றிலும் தடை விதிப்பதற்குப் பதிலாக, பெண்களின் உடல்சார்ந்த சுயாட்சித் திறன், கண்ணியம், உழைப்பு உரிமைகள் மற்றும் சுகாதார வசதி ஆகியவற்றுக்கு இடையே ஒரு சமநிலையை உருவாக்குவது நல்ல தீர்வாக அமையலாம். இதற்கென, இந்தச் செயல்முறையில் ஈடுபடும் அனைத்து தரப்பினருக்கும் முறையான ஆலோசனை வழங்குவதையும், வாடகைத் தாயாக இருக்கும் பெண்களுக்கு மனநல ஆதரவை அளிப்பதையும் கட்டாயமாக்கும் ஒரு "கருத்தரிப்பு நீதி" (Reproductive Justice) அணுகுமுறையைக் கொண்டுவர வேண்டும்.

மேலும், கருக்கலைப்பு செய்துகொள்ள விரும்பும் பெண்கள் சமூகத்தில் எதிர்கொள்ளும் அவப்பெயரையும், மன உளைச்சலையும் குறைக்க, மனக்காயங்களை உணர்ந்து சிகிச்சை அளிக்கும் அமைப்புகளும், மருத்துவ நிபுணர்களைப் பாலின சமத்துவ உணர்வுடன் செயல்பட வைக்கும் விழிப்புணர்வு முறைகளும் உருவாக்கப்பட வேண்டும். சமூக அவப்பெயருக்கு எதிரான இந்தப் போராட்டத்தைத் தனித்துப் போராடி வெல்ல முடியாது. அதற்கு மருத்துவ மற்றும் சட்டரீதியான ஆதரவு ஆகிய இரண்டுமே அவசியமாகிறது.

ORIGINAL LINK:

Reproductive rights in India: Inequality, access, and bodily autonomy.

Read More →

இந்தியாவிற்கு ஒரு தன்னாட்சி அதிகாரம் கொண்ட ஆராய்ச்சி ஒழுங்கமைவு அலுவலகம் தேவைப்படுகிறது.

கல்வித்துறை முழுவதும் உயர்தரக் கற்பித்தல் மற்றும் ஆராய்ச்சிகளை ஊக்குவிப்பதற்கும், கண்டறிவதற்கும், அங்கீகரிப்பதற்கும் முதலிடம் அளிப்பது மிகவும் அவசியமாகும். அப்போதுதான், இந்தியாவின் பரந்த மனிதத் திறமைகளைப் பயன்படுத்தி இந்தியா உலகளவில் ஒரு உண்மையான முன்னணி நிலையை அடைய முடியும்.

ஆராய்ச்சி என்பது புதிய அறிவை உருவாக்குவதற்கான உண்மையான, ஆக்கப்பூர்வமான மற்றும் பொறுமையான ஆய்வு மற்றும் பகுப்பாய்வை உள்ளடக்கியதாகும். இதன் முடிவுகள் பொதுவாக அந்தந்த துறை சார்ந்த நிபுணர்களின் மறுஆய்வுக்குப் பிறகு, ஆராய்ச்சி இதழ்களில் (Research journals) வெளியிடப்படுகின்றன. உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் கற்பித்தலும் ஆராய்ச்சியும் ஒன்றையொன்று சார்ந்து ஆதரிக்கின்றன. இருப்பினும், பேராசிரியர்கள் பணி நியமனம், பதவி உயர்வு, விருதுகள் மற்றும் நிதி உதவி போன்றவை பெருமளவில் அவர்களின் ஆராய்ச்சி செயல்பாடுகளைப் பொறுத்தே அமைகின்றன.

ஒரு கல்வி நிறுவனம் பெறும் உயர்ந்த "தரவரிசை", அதிகப்படியான மாணவர்களை ஈர்க்கிறது, வருவாயை உயர்த்துகிறது மற்றும் அரசு மற்றும் தனியார் துறைகளிடமிருந்து அதிக நிதி உதவியைப் பெற உதவுகிறது. தேசிய மற்றும் சர்வதேச அளவிலான உயர்கல்வி நிறுவனங்களின் கல்வித் தரவரிசையானது, அங்கு வெளியிடப்படும் ஆராய்ச்சி வெளியீடுகளின் எண்ணிக்கை மற்றும் அவற்றின் மேற்கோள் எண்ணிக்கையை பெரிதும் சார்ந்துள்ளது. இவை இரண்டும் இணைந்து, இந்தியாவின் தேசிய கல்வி நிறுவனங்களுக்கான தரவரிசைக் கட்டமைப்பில் (National Institutional Ranking Framework (NIRF)) 30 சதவீத மதிப்பெண்ணையும், ‘QS உலகப் பல்கலைக்கழக தரவரிசையில்’ (QS World University Rankings) 50 சதவீத மதிப்பெண்ணையும் தீர்மானிக்கின்றன.

தற்போது பயன்பாட்டில் இருக்கும் தரவரிசை முறை, முக்கியமாக ஆராய்ச்சிகளின் எண்ணிக்கைக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. இதனால், ஆராய்ச்சி மற்றும் கற்பித்தலின் உண்மையான கல்வித் தரத்தை துல்லியமாக அளவிடுவதில்லை. உண்மையில், குட்ஹார்ட்டின் விதியின்படி (Goodhart’s law) ஒரு குறிப்பிட்ட அளவீடு இலக்காக மாற்றப்படும்போது, அது தனது பயனை இழந்துவிடுகிறது. தற்போதைய தரவரிசை முறையானது இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த கல்விச் சூழலையே சீரழித்து வருகிறது.

உலகளாவிய ஆராய்ச்சித் துறையில் இந்தியா அடைந்துள்ள முன்னேற்றத்தை உற்று நோக்கினால், இந்தத் தவறு மிகத் தெளிவாகப் புரிகிறது. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், ஆராய்ச்சி வெளியீடுகளின் (Research publications) எண்ணிக்கையில் அமெரிக்கா மற்றும் சீனாவிற்கு அடுத்தபடியாக இந்தியா மூன்றாவது இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, நெறிமுறையற்ற செயல்பாடுகளால் திரும்பப் பெறப்பட்ட (Withdrawn) ஆராய்ச்சித் தாள்களின் எண்ணிக்கையில் இந்தியா இரண்டாவது இடத்தில் உள்ளது. 2025-ஆம் ஆண்டில், உலகளாவிய ஆராய்ச்சி வெளியீடுகளில் இந்தியாவின் பங்களிப்பு 5 சதவீதமாக இருந்தபோதிலும், திரும்பப் பெறப்பட்ட தாள்களில் இந்தியாவின் பங்கு 20 சதவீதமாக இருந்தது. உயரிய தரவரிசையில் உள்ள சில கல்வி நிறுவனங்களில்கூட, ஆராய்ச்சி முறைகேடுகள் காரணமாக அதிக அளவிலான ஆராய்ச்சித் தாள்கள் திரும்பப் பெறப்பட்டுள்ளன. மேலும், இந்தியாவிலிருந்து வெளியாகும் பல "ஆராய்ச்சித் தாள்கள்" தரம் குறைந்த இதழ்களில் பெருமளவில் வெளியிடப்படுகின்றன. ஆராய்ச்சி வெளியீடுகள் மற்றும் மேற்கோள் காட்டப்படும் எண்ணிக்கை ஆகியவை மட்டுமே தங்களின் முக்கிய இலக்காக மாறிவிட்டதால், பேராசிரியர்கள் அதிக அளவில் கட்டுரைகளை வெளியிட வேண்டும் என்று கல்வி நிறுவனங்கள் அவர்கள் மீது அழுத்தம் கொடுக்கின்றன. இது "போலி" மற்றும் "காசுக்காகக் கட்டுரை வெளியிடும்" இதழ்களின் வளர்ச்சிக்கும், தங்களுக்குள் கட்டுரைகளை மேற்கோள்காட்டி ஏமாற்றும் குழுக்களின் பெருக்கத்திற்கும் வழிவகுத்துள்ளது. அதுமட்டுமின்றி, பெயரளவில் மட்டுமே இருக்கும் பகுதிநேர அல்லது கௌரவப் பேராசிரியர்களுக்கும், உடன் பணியாற்றுபவர்களுக்கும் பணவெகுமதிகளை வழங்கும் தவறான கலாச்சாரத்தையும் இந்த முறை உருவாக்கியுள்ளது.

இந்தியாவில் பரவலாகப் பாராட்டப்படும் உலகளாவிய "மிகச்சிறந்த 2 சதவீத விஞ்ஞானிகளின்" 2025-ஆம் ஆண்டிற்கான “Stanford/Elsevier” பட்டியல், தற்பொழுது சில கடுமையான சிக்கல்களையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளது. இந்தப் பட்டியல், ஒரு விஞ்ஞானி வெளியிட்ட ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளின் எண்ணிக்கை மற்றும் பிற ஆய்வுகளில் அவை எவ்வளவு முறை மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளன என்பதை வைத்தே அவரது ஆராய்ச்சியின் தரத்தை மதிப்பிடுகிறது. இருப்பினும், இந்தப் பட்டியலில் இடம்பெற்றுள்ள இந்திய ஆராய்ச்சியாளர்களில் 12 சதவீதம் பேர், தங்களின் குறைந்தபட்சம் ஒரு ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையையாவது திரும்பப் பெற வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாகியுள்ளனர். இதில் ஒரு ஆராய்ச்சியாளர் 40-க்கும் மேற்பட்ட ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளைத் திரும்பப் பெற்றுள்ளார். இந்த ‘Stanford’ பட்டியலில் 6,000-க்கும் மேற்பட்ட இந்திய ஆராய்ச்சியாளர்கள் இடம்பெற்றிருக்கும் வேளையில், தவறான கட்டுரைகளைத் திரும்பப் பெறுதல் மற்றும் பிற முறைகேடுகளுக்குக் கடுமையான புள்ளிக்குறைப்பு நடவடிக்கைகளை வழங்கும் ‘Clarivate Analytics’ நிறுவனத்தின் "மிகச்சிறந்த 1 சதவீத ஆராய்ச்சியாளர்கள்" பட்டியலில் வெறும் ஐந்து இந்தியர்கள் மட்டுமே இடம்பிடித்துள்ளனர்.

ஆராய்ச்சி தொடர்பான இந்த அளவீடுகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுவது, மிகப்பெரிய நிதிச்சுமையையும் ஏற்படுத்துகிறது. நாட்டின் ஆராய்ச்சித் தரத்தை மேம்படுத்தும் நோக்கில், இந்தியாவின் அரசுப் பல்கலைக்கழகங்கள் தரம் குறைந்த இதழ்கள் உட்பட பல்வேறு ஆராய்ச்சி இதழ்களின் சந்தாக்களுக்காகவும், கட்டுரைகளை வெளியிடுவதற்கான கட்டணமாகவும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் மாதாந்திர மற்றும் வருடாந்திர அடிப்படையில் சுமார் 2,000 கோடி ரூபாயைச் செலவிடுகின்றன. இதனுடன் தனியார் பல்கலைக்கழகங்களின் செலவுகளையும் சேர்த்தால் இந்தத் தொகை இன்னும் பல மடங்கு அதிகரிக்கும் என்றும் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது.

என்ன செய்ய வேண்டும்?

தனிநபர்கள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்களின் ஆராய்ச்சிகளை மதிப்பீடு செய்யும்போது, தற்போதுள்ள வெறும் தரவுகளை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்ட தரவரிசை முறைக்கு பதிலாக, நியாயமான, பொறுப்பான, வெளிப்படையான மற்றும் தரம் சார்ந்த மதிப்பீட்டு முறையைக் கொண்டுவர வேண்டும். ஒட்டுமொத்தமாக எத்தனை ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன என்பதில் கவனம் செலுத்துவதற்குப் பதிலாக, அவற்றில் சில முக்கியமான கட்டுரைகளின் தரம் மற்றும் அவை ஏற்படுத்திய உண்மையான தாக்கம் ஆகியவற்றை கவனமாக மதிப்பிட வேண்டும். தனிநபர்களோ அல்லது நிறுவனங்களோ தங்களது சொந்தக் கட்டுரைகளைத் தாங்களே முறைகேடாகக் மேற்கோள் காட்டுவது, மற்றும் முறைகேடான நடைமுறைகளால் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் திரும்பப் பெறப்படுவது போன்ற செயல்களுக்கு கடுமையான அபராதங்கள் விதிக்கப்பட வேண்டும். சமீபத்தில் தேசிய நிறுவன தரவரிசை கட்டமைப்பு (NIRF), கட்டுரைகள் திரும்பப் பெறப்படுவதற்கு ஒரு குறைந்த அபராத முறையை அறிமுகப்படுத்தியது ஒரு நல்ல முதல் படியாகும். ஆனால், இன்னும் வலுவான நடவடிக்கைகள் தேவைப்படுகின்றன. மிக அதிக எண்ணிக்கையிலான கட்டுரைகள் வெளியிடப்படும்போது, அங்கு போலி ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளைத் தயாரித்து விற்கும் வணிகக் குழுக்கள் போன்ற முறைகேடான செயல்பாடுகள் ஏதேனும் நடக்கிறதா என்பதும் சரிபார்க்கப்பட வேண்டும்.

உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் தங்களின் நிரந்தர, ஒப்பந்தகால மற்றும் தற்காலிக/கூடுதல் பேராசிரியர்கள் குறித்து வழங்கும் தரவுகள் கண்டிப்பாகச் சரிபார்க்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில், இந்த எண்கள் பெரும்பாலும் முறைகேடான வழிகளில் மிகைப்படுத்திக் காட்டப்படுகின்றன. மேலும், கற்பித்தலின் தரத்தை மதிப்பிடும்போது, முன்னாள் மாணவர்களின் செயல்பாடுகள் போன்ற மாணவர்களின் இறுதி விளைவுகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட வேண்டும். ஏனென்றால், கேள்வி கேட்கும் மற்றும் பகுப்பாய்வு செய்யும் திறனுள்ள சிந்தனையாளர்களை உருவாக்குவதே உயர்கல்வி நிறுவனங்களின் முக்கிய நோக்கமாகும்.

இந்தியாவின் பரந்த பரப்பளவு மற்றும் பன்முகத்தன்மை காரணமாக, நெறிமுறையான கற்பித்தல் மற்றும் ஆராய்ச்சி நடைமுறைகளைக் கண்காணிக்கவும் நடைமுறைப்படுத்தவும் ஒரு சுதந்திரமான "ஆராய்ச்சி நெறிமுறை அலுவலகம்" (Research Integrity Office) தேவைப்படுகிறது. ஒட்டுமொத்த கல்வி அமைப்பிலும் உயர்தரக் கற்பித்தல் மற்றும் ஆராய்ச்சிகளை ஊக்குவிப்பதற்கும், கண்டறிவதற்கும், வெகுமதி அளிப்பதற்கும் முதலிடம் கொடுக்கப்பட வேண்டும். அப்போதுதான், இந்தியாவின் பரந்த திறமையாளர்கள் மூலம் நாடு உண்மையிலேயே ஒரு முன்னணி நிலையை அடைய முடியும்.

அச்சல் அகர்வால், சுபாஷ் லகோடியா, சுனில் முகி ஆகியோர் இந்தியாவில் கல்வித்துறை சார்ந்த அறநெறிகளைப் பாதுகாப்பதற்காக வாதிடும் ‘India Research Watch’ அமைப்பின் வாரிய உறுப்பினர்கள் ஆவர். இந்தக் கட்டுரைக்கு அந்த வாரியத்தின் முழுமையான ஒப்புதல் கிடைத்துள்ளது.

ORIGINAL LINK:

India needs an autonomous Research Integrity Office.

Read More →

சிந்து நதிநீர் ஒப்பந்தம் குறித்த ஒரு பார்வை: எந்தெந்த அம்சங்களை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும்? -ரோஷ்னி யாதவ்

தற்போதைய  செய்தி?

சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தம் (Indus Waters Treaty (IWT)) தொடர்பாக பாகிஸ்தானுடனான சர்ச்சைகள் குறித்து, மே 15 அன்று "சட்டவிரோதமாக அமைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும்" நடுவர் நீதிமன்றம் வழங்கிய "விருது என்று சொல்லப்படுவதை", இந்தியா மே 16-அன்று நிராகரித்தது. ஊடகங்களின் கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்த வெளியுறவுத் துறை அமைச்சகத்தின் அதிகாரப்பூர்வ செய்தித் தொடர்பாளர் ரந்தீர் ஜெய்ஸ்வால், "நடுவர் நீதிமன்றம் என்று சொல்லப்படும்" இந்த  அமைப்பு உருவாக்கபட்டதை இந்தியா ஒருபோதும் அங்கீகரித்ததில்லை என்று தெரிவித்தார். இந்த  அமைப்பின் மூலம்  மேற்கொள்ளப்படும் எந்தவொரு நடவடிக்கையோ, வழங்கப்படும் விருதோ அல்லது எடுக்கப்படும் முடிவோ பயனற்றவை ஆகும். சிந்து நதிநீர் ஒப்பந்தத்தை நிறுத்தி வைப்பதற்கான இந்தியாவின் முடிவு தொடர்ந்து நடைமுறையில் இருக்கும் என்று வெளியுறவுத் துறை அமைச்சகத்தின் அதிகாரப்பூர்வ செய்தித் தொடர்பாளர்  கூறினார்.

இந்தச் சூழலில், சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தத்தை மீண்டும் தெரிந்து கொள்வதும், சிந்து நதி அமைப்பைப் புரிந்துகொள்வதும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

முக்கிய அம்சங்கள்:

சிந்து நதிநீர் ஒப்பந்தம் (Indus Waters Treaty (IWT))

1. சிந்து நதி மற்றும் அதன் துணை நதிகளின் நீர்ப் பங்கீட்டை உறுதி செய்வதற்காக, இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் 1960 செப்டம்பர் 19 அன்று சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டன. இந்த ஒப்பந்தம் கராச்சியில், அப்போதைய பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு மற்றும் அப்போதைய பாகிஸ்தான் அதிபர் அயூப் கான் ஆகியோரால் கையெழுத்திடப்பட்டது.

2. இந்த ஒப்பந்தத்தில் 12  பிரிவுகளும், 8 இணைப்புகளும் (A முதல் H வரை) உள்ளன. ஒப்பந்தத்தின் விதிகளின்படி, சட்லஜ், பியாஸ் மற்றும் ரவி ஆகிய “கிழக்கு நதிகளின்” (Eastern Rivers) நீர் முழுவதிலும் இந்தியாவிற்கு பிரத்தியேக உரிமைகள் கிடைத்தன. இது 33 மில்லியன் ஏக்கர் அடி (million acre-feet (MAF)) அல்லது சிந்து நதி அமைப்பின் மொத்த நீரில் ஏறத்தாழ 20% ஆகும்.

3. சிந்து, ஜீலம் மற்றும் செனாப் ஆகிய மூன்று “மேற்கு நதிகளின்” (Western Rivers) மீது பாகிஸ்தான் கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றது. இது  135 மில்லியன் ஏக்கர் அடி நீர்,  மொத்த நீரின் 80% அளவு, பாகிஸ்தானுக்கு கிடைத்தது.

4. இருப்பினும், இந்தியா மேற்கு நதிகளின் நீரை, குறிப்பிட்ட வீட்டு உபயோக, நுகர்வு அல்லாத மற்றும் விவசாயத் தேவைகளுக்காகப் பயன்படுத்தலாம். மேலும், வடிவமைப்பு மற்றும் செயல்பாட்டிற்கான குறிப்பிட்ட நிபந்தனைகளுக்கு ஏற்ப, ஆற்றோட்டத் திட்டங்கள் (run-of-the-river (RoR)) மூலம் நீர்மின்சாரம் உற்பத்தி செய்வதற்கும் இந்தியாவிற்கு உரிமை உண்டு.

5. ஒப்பந்தத்தின் IX  பிரிவு,  பிரச்சனைகளை தீர்க்கும் வழிமுறையைக் கொண்டுள்ளது. இது ஒரு மூன்று-கட்ட செயல்முறையாகும்: முதலாவதாக,  இரண்டு நாடுகளின் பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட 'நிரந்தர சிந்து ஆணையம்' (Permanent Indus Commission (PIC)) மூலமாகப் பிரச்சனைகள் தீர்க்கப்படுகின்றன. அதன் பிறகு, உலக வங்கியால் நியமிக்கப்படும் 'நடுநிலை நிபுணர்' மூலமாகவும்; இறுதிக்கட்ட நடவடிக்கையாக, 'நிரந்தர நடுவர் நீதிமன்றம்' (Permanent Court of Arbitration) மூலமாகவும் அவை கையாளப்படுகின்றன.

6. குறிப்பாக 2023-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில், இந்தியா அந்த ஒப்பந்தத்தில் “திருத்தம்” செய்யவேண்டும் பாகிஸ்தானுக்கு ஓர் அறிவிப்பை வெளியிட்டது. இந்திய நீர் வர்த்தக ஒப்பந்தம் நடைமுறைக்கு வந்து 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான வரலாற்றில், இது போன்ற முதல் அறிவிப்பு இதுவாகும்.

7. 2024-ஆம் ஆண்டு செப்டம்ர் மாதத்தில், இந்தியா இஸ்லாமாபாத்திற்கு மற்றொரு முறையான அறிவிப்பை வெளியிட்டு, இந்தியா தனது நிலைப்பாட்டின் தீவிரத்தை அதிகரித்தது. இந்த முறை, சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தத்தை "மறுஆய்வு மற்றும் மாற்றம்" செய்யுமாறு இந்தியா கோரிக்கை விடுதுள்ளது. நிபுணர்களின் கூற்றுப்படி, "மறுஆய்வு" என்ற வார்த்தை, இந்த ஆண்டு 65 வயதை எட்டும் இந்த ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்து மீண்டும் பேச்சுவார்த்தை நடத்த புது டெல்லியின் நோக்கத்தையே வெளிப்படையாகக்  காட்டுகிறது.

8. ஏப்ரல் 22 அன்று பஹல்காமில் நடந்த பயங்கரவாதத் தாக்குதலில் 26 பேர் கொல்லப்பட்டதோடு, 10 பேர் காயமடைந்ததைத் தொடர்ந்து, இந்திய நீர் ஒப்பந்தத்தை (IWT) நிறுத்தி வைக்க இந்தியா முடிவு செய்தது.

சிந்து நதி அமைப்பு (Indus River system)

1. ஒரு நதி, அதன் துணை நதிகளுடன் சேர்ந்த பின்னர், அது நதி அமைப்பு (river system) என்று அழைக்கப்படுகிறது. சிந்து நதி அமைப்பில் ஆறு நதிகள் உள்ளன: அவை சிந்து, ஜீலம், செனாப், ராவி, பியாஸ் மற்றும் சட்லஜ் ஆகும். சிந்து  மற்றும் சட்லஜ்  நதிகள்  பழமையான ஆறுகள் ஆகும். இமயமலை உருவாகும் முன்பே இந்த நதிகள் தோன்றின. திபெத் பகுதியில் உருவாகி, இமயமலைப் பகுதிகள் பிளவுபட்ட போதிலும், நதிகளின் ஓட்டத்தைத் தடைபடாமல் தொடர்ந்த இந்த நதிகள் ஆழமான பள்ளத்தாக்குகளை உருவாக்கியுள்ளன. மற்ற நான்கு நதிகளான ஜீலம், செனாப், ராவி மற்றும் பியாஸ் ஆகியவை இந்தியாவில் உருவாகின்றன.

2. சிந்து நதி சீனா, இந்தியா, பாகிஸ்தான் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தான் ஆகிய நான்கு  நாடுகளுக்கு செல்கிறது.

3. இந்தியாவில், இந்த நதியானது லடாக் மற்றும் ஜம்மு காஷ்மீர் யூனியன் பிரதேசங்களையும், சண்டிகர் மற்றும் இமாச்சலப் பிரதேசம், பஞ்சாப், ஹரியானா, ராஜஸ்தான் ஆகிய மாநிலங்களுக்கும் செல்கிறது.

மேற்கு  ஆறுகள்

1. சிந்து நதியானது, திபெத்தில் உள்ள கைலாஷ் என்ற இமயமலைத் தாண்டி  அமைந்துள்ள மானசரோவர் ஏரிக்கு அருகில் உருவாகிறது. அங்கு இது 'சிங்கி கம்பன்' (Singi Khamban) அல்லது 'சிங்கத்தின் வாய்' (Lion’s Mouth) என்று அழைக்கப்படுகிறது. மேற்கு நோக்கிப் பாய்ந்து, லடாக்கில் உள்ள டெம்சோக் என்ற இடத்தில் இந்தியாவிற்குள் நுழைகிறது. இந்தியாவில், இது லடாக் யூனியன் பிரதேசத்தில், லடாக் மற்றும் காரகோரம் மலைத்தொடர்களுக்கு இடையே செல்கிறது.

2. சிந்து நதியின் முக்கிய வலக்கரை துணை ஆறுகளாக ஷியோக் (ரிமோ பனிப்பாறையிலிருந்து உருவாகிறது). ஷிகார் மற்றும் கில்கிட் ஆகும். அதேவேளையில், ஜாஸ்கர் மற்றும் ஹான்லே ஆகியவை அதன் இடது கரைத் துணை நதிகளாகும். இந்தியாவில் இந்த நதி  மொத்தம் 2,880 கிலோமீட்டர் தூரம் பயணித்து. பாகிஸ்தானின் கராச்சிக்கு அருகே அரபிக்கடலில் கலக்கிறது.

3. ஜீலம் ஆறு (252 கி.மீ.) பிர் பஞ்சால் அருகே உள்ள வெரினாக் என்னும் இடத்தில் ஒரு நீரூற்றில் உருவாகி, ஸ்ரீநகரில் உள்ள வுலர் (Wular) ஏரி வழியாகப் பாய்ந்து பாகிஸ்தானுக்குள் நுழைகிறது. இது பாகிஸ்தானில் உள்ள ஜாங் எனப்படும் இடத்திற்கு அருகே செனாப் நதியுடன் இணைகிறது.

4. சிந்து நதியின் மிகப்பெரிய துணை நதியான செனாப் ஆறு, இந்தியாவில் 1,180 கி.மீ. நீளம்  செல்கிறது. இது இமாச்சலப் பிரதேசத்தின் கீலாங் மாவட்டத்தில் உள்ள தாண்டி என்ற இடத்தில் சந்திரா மற்றும் பாகா ஆறுகள் இணையும் இடத்தில் உருவாகிறது.

கிழக்கு  ஆறுகள்

1. ராவி நதியின் நீளம் 95 கி.மீ ஆகும். இது  இமாச்சலப் பிரதேசத்தில் உள்ள ரோஹ்தாங் கணவாய்க்கு அருகிலுள்ள குல்லு குன்றுகளில் உற்பத்தியாகி, பாகிஸ்தானில் உள்ள சராய் சித்து என்னுமிடத்தில் செனாப் ஆற்றுடன் இணைகிறது.

2. பியாஸ் நதியின் நீளம் 354 கி.மீ. ஆகும். இமாச்சலப் பிரதேசத்தில் உள்ள ரோஹ்தாங் கணவாய்க்கு அருகில், கடல் மட்டத்திலிருந்து 4,000 மீட்டர் உயரத்தில் அமைந்துள்ள பியாஸ் குண்டில் இருந்து உருவாகிறது. இது குலு பள்ளத்தாக்கு வழியாகப் பாய்ந்து, இந்தியாவின் பஞ்சாபில் உள்ள ஹரிகே அருகே சட்லஜ் நதியுடன் கலக்கிறது. இந்திரா காந்தி கால்வாய் அமைப்புக்கு நீரைத் திருப்பிவிடும் ஹரிகே தடுப்பணை (Harike Barrage), 1952-ல் கட்டப்பட்டது.

3. திபெத்தில் உள்ள மானசரோவருக்கு அருகில் உள்ள ராகஸ்தால் ஏரியில் (கடல் மட்டத்திலிருந்து 4,555 மீ உயரம்) உருவாகும் சட்லெஜ் நதி 676 கி.மீ) ஒரு பழமையான  நதியாகும். இது இந்தியாவிற்குள் ரோபார் அருகில் நுழைவதற்கு முன்பு திபெத்தில் 'யானை வாயிலிருந்து உருவாகும் நதி' (Langchen Khambab) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

சிந்து நதி அமைப்பு என்பது சிந்து, ஜீலம், செனாப், ராவி, பியாஸ் மற்றும் சட்லஜ் போன்ற ஆறு நதிகளை அமைப்பாகும்.

கிழக்கு நதிகள் என்பது சட்லஜ், பியாஸ் மற்றும் ராவி ஆகும். அவை இந்தியாவின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. 

மேற்கு நதிகள் என்பது சிந்து, ஜீலம் மற்றும் செனாப் ஆகும். அவை பாகிஸ்தான் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. 

உலக வங்கி மத்தியஸ்தம் மூலம்  1960-ல் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது.

நிரந்தர சிந்து ஆணையம் (Permanent Indus Commission (PIC)) மூலம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்படும். அதில் தீர்வு கிடைக்கவில்லை என்றால் நடுநிலை நிபுணர் (Neutral Expert) நியமிக்கப்படுவார். அதிலும் முழுமையான தீர்வு கிடைக்காவிட்டால் இறுதியாக நடுவர் மன்றம் (Arbitration) மூலம் தீர்ப்பு வழங்கப்படும்.

இந்தியா மேற்கு நதிகளை வரையறுக்கப்பட்ட நுகர்வு அல்லாத (non-consumptive use) பயன்பாட்டிற்குப் பயன்படுத்தலாம்.

கிழக்கு நதிகளின் மீதான முக்கிய அணை மற்றும் கால்வாய் திட்டங்கள்

1. கிழக்கு நதிகளின் நீரைப் பயன்படுத்துவதற்காக, இந்தியா ராவி நதியின் மீது ரஞ்சித் சாகர் அணையையும், சட்லஜ் நதியின் மீது பக்ரா அணையையும், பியாஸ் நதியின் மீது போங் மற்றும் பாண்டோ அணைகளையும் கட்டியுள்ளது.

2. இந்த நதிகளின் மீதான மற்ற சில முக்கிய திட்டங்களில் பியாஸ்-சட்லஜ் இணைப்பு, மாதோபூர்-பியாஸ் இணைப்பு மற்றும் இந்திரா காந்தி கால்வாய் திட்டம் ஆகியவை அடங்கும். இந்தத் திட்டங்களின் உதவியுடன், இந்தியா கிழக்கு நதிகளின் நீரில் ஏறக்குறைய 95 சதவீதத்தைப் பயன்படுத்துகிறது.

3. இருப்பினும், மேற்கு நதிகளில் இந்தியா செயல்படுத்தும் சில திட்டங்களுக்குத்தான் பாகிஸ்தான் காலப்போக்கில் எதிர்ப்புகளை தெரிவித்துள்ளது. மேற்கு நதிகளில் இந்தியாவின் முக்கியத் திட்டங்களான சலால் அணைத் திட்டம், பக்லிஹார் நீர்மின் திட்டம், பகல்துல் திட்டம் மற்றும் கிரு திட்டம் ஆகியவை செனாப் நதியின் மீது அமைந்துள்ளன. அதேசமயம், துல்பூல் திட்டம் (Tulbul Project) ஜம்மு காஷ்மீரில் உள்ள ஜீலம் நதியின் மீது அமைந்துள்ளது.

ORIGINAL LINK:

Indus Waters Treaty in Focus: What aspects need to be revisited?

Read More →

இந்திய ரூபாய் மதிப்பு ஏன் வீழ்ச்சியடைந்து வருகிறது?

வீழ்ச்சியடைந்து வரும் இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு நாட்டின் பொருளாதாரத்தை எவ்வாறு பாதிக்கிறது? ஒரு நாட்டின் நாணய மாற்று விகிதம், அதன் செலுத்துநிலைகளின் சமநிலையை (Balance of Payments (BoP)) எவ்வாறு தீர்மானிக்கிறது? அந்நிய நாட்டு நிதி முதலீடுகள் (Foreign Portfolio Investment (FPI)) எந்த அளவிற்கு இந்திய ரூபாய்க்கான தேவையை அதிகரிக்கின்றன? ரூபாயின் மதிப்பு வீழ்ச்சியடைவதைத் தடுப்பதில் இந்திய ரிசர்வ் வங்கி (Reserve Bank of India (RBI)) என்ன மாதிரியான வியூகங்களை வகுத்துச் செயல்படுகிறது?

இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு வரைபடம் மிக வேகமாக கீழ்நோக்கிச் சரிந்து வருகிறது. இந்த ஆண்டு மே மாதத்தில், ஒரு அமெரிக்க டாலரை வாங்குவதற்குத் தேவைப்படும் இந்திய ரூபாயின் மாற்று விகிதம் 96-ஐக் கடந்துள்ளது. இதே விகிதம் ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு சுமார் 85-ஆக இருந்தது. இது கடந்த ஓராண்டில் ரூபாயின் மதிப்பு எவ்வளவு சரிந்துள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது.

மாற்று விகிதம் (Exchange rate) என்பது சந்தையில் அமெரிக்க டாலர் அல்லது பிற நாடுகளின் நாணயங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, இந்திய ரூபாய் போன்ற ஒரு நாட்டின் நாணயம் பெறும் மதிப்பாகும். சந்தையில் வெங்காயத்தின் விலை எவ்வாறு அதன் தேவை மற்றும் விநியோகத்தைப் பொறுத்து தீர்மானிக்கப்படுகிறதோ, அதேபோலத்தான் ஒரு நாட்டின் நாணயத்தின் விலையும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

வர்த்தகப் பற்றாக்குறை, இந்திய ரூபாயின் மதிப்பில் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது?

இந்தியா அதிகமாக ஏற்றுமதி செய்யும்போது ரூபாய்க்கான தேவை அதிகரிக்கிறது. அதேசமயம், இறக்குமதி அதிகமாகும்போது அதன் தேவை குறைகிறது. உதாரணமாக, லூதியானாவில் உள்ள ஆடை உற்பத்தி நிறுவனங்கள் துணிகளை வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யும்போது, அவர்கள் வெளிநாட்டு வாங்குபவர்களிடமிருந்து டாலர் அல்லது யூரோக்களைப் பெறுகிறார்கள். பின்னர், தொழிலாளர்களுக்கும் விநியோகஸ்தர்களுக்கும் பணம் செலுத்துவதற்காக அந்த வெளிநாட்டுப் பணத்தை இந்திய ரூபாயாக மாற்றுகிறார்கள். இது ரூபாய்க்கான தேவையை அதிகப்படுத்துகிறது. இதற்கு நேர்மாறாக, இந்திய நிறுவனங்கள் கச்சா எண்ணெயை இறக்குமதி செய்யும்போது, அவர்கள் ரூபாயைக் கொடுத்து டாலர்களை வாங்குவதால் ரூபாய்க்கான தேவை குறைகிறது. இதேபோல், இந்தியர்கள் வெளிநாடுகளுக்குச் சுற்றுலா செல்லும்போது ரூபாயை வெளிநாட்டுப் பணமாக மாற்றுவதனாலும் ரூபாயின் தேவை வீழ்ச்சியடைகிறது.

ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்த்தால், இந்தியா ஏற்றுமதி செய்வதைவிட அதிகமாக இறக்குமதி செய்தால், அது பிற நாடுகளுக்குச் செலுத்தும் வெளிநாட்டுப் பணம், அதற்கு வரும் வெளிநாட்டுப் பணத்தைவிட அதிகமாகிவிடுகிறது. அதாவது, டாலரை ரூபாயாக மாற்றுவதைவிட, அதிகமான ரூபாய் டாலராக மாற்றப்படுகிறது. இதனால் ரூபாயின் தேவையும் அதன் மதிப்பும் குறைகிறது. இதன் விளைவாக, ஒரு டாலரை வாங்குவதற்கு நாம் கூடுதல் ரூபாயைச் செலுத்த வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.

எனவே, ஒரு நாட்டின் அந்நியச் செலாவணி மாற்று விகிதம், உலக நாடுகளுடன் அது மேற்கொள்ளும் அந்நிய நாட்டுப் பணப் பரிவர்த்தனைகளின் சமநிலையான 'செலுத்துதல் சமநிலையுடன்' (BOP) நெருங்கிய தொடர்புடையது. இந்தியா தொடர்ந்து வர்த்தகப் பற்றாக்குறையை எதிர்கொண்டு வருகிறது.  ஏனெனில், இந்தியாவின் பொருள் இறக்குமதி (குறிப்பாக கச்சா எண்ணெய்) அதன் ஏற்றுமதியைவிட அதிகமாக உள்ளது. இருப்பினும், மென்பொருள் போன்ற சேவைத்துறை ஏற்றுமதி மூலமாக ஈட்டப்படும் அந்நியச் செலாவணி மற்றும் வெளிநாடுகளில் (முக்கியமாக மேற்கு ஆசிய நாடுகளில்) பணிபுரியும் புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் இந்தியாவிற்கு அனுப்பும் பணம் ஆகியவற்றின் மூலம் கிடைக்கும் 'புலப்படாத உபரி' (Invisibles surplus) இந்த வர்த்தகப் பற்றாக்குறையை ஓரளவுக்குச் சமன் செய்கிறது. இருந்தபோதிலும், பொருள் வர்த்தகம் மற்றும் அறியப்படா வர்த்தகம் ஆகிய இரண்டையும் உள்ளடக்கிய இந்தியாவின் நடப்புக் கணக்கு (CAD) பொதுவாக பற்றாக்குறையிலேயே நீடிக்கிறது.

இந்தியா செலுத்த வேண்டிய அந்நியச் செலாவணிக்கும், இந்தியா பெறும் அந்நியச் செலாவணிக்கும் இடையே நடப்புக் கணக்கில் ஏற்படும் இந்த இடைவெளியானது, வெளிநாட்டு முதலீடுகள் மற்றும் கடன்கள் போன்ற மூலதனக் கணக்கு வரவுகள் மூலம் ஈடுசெய்யப்படுகிறது. மூலதனக் கணக்கில் கிடைக்கும் உபரித் தொகையானது நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறையைவிட அதிகமாக இருக்கும்போது, அந்த உபரியான அந்நிய நாட்டுப் பணம் இந்தியாவின் அந்நியச் செலாவணி இருப்புடன் (Foreign Exchange Reserves) சேர்க்கப்படுகிறது.

மூலதன வெளியேற்றம் இந்திய ரூபாயின் மதிப்பை எவ்வாறு பலவீனப்படுத்துகிறது?

ஒரு நாட்டின் அந்நியச் செலாவணி இருப்பு (Forex Reserves) என்பது ஒரு குடும்பத்தின் சேமித்து வைக்கப்பட்ட தங்க நகைகளைப் போன்ற மதிப்புமிக்கதாகும். வெளிநாட்டுப் பணம் நாட்டிற்குள் வருவது குறையும் காலங்களில், அத்தியாவசியப் பொருட்களை இறக்குமதி செய்வதற்கான தொகையைச் செலுத்தவும், முதலீடுகள் பெருமளவில் நாட்டைவிட்டு வெளியேறும்போது நமது பணத்தின் மதிப்பை வீழ்ச்சியடையாமல் பாதுகாக்கவும் இந்த அந்நியச் செலாவணி இருப்பு பயன்படுத்தப்படுகிறது.

அந்நிய நேரடி முதலீடு (Foreign Direct Investment (FDI)) என்பது பெரும்பாலும் புதிய அல்லது ஏற்கனவே உள்ள தொழிற்சாலைகள் மற்றும் வணிகங்களில் செய்யப்படுவதால், அது முதலீடு செய்யப்பட்ட நாட்டுடன் ஒரு பிணைப்பைக் கொண்டிருக்கும். அதற்கு நேர்மாறாக, பங்குகள் அல்லது பத்திரங்களை வாங்குவதை உள்ளடக்கிய அந்நிய முதலீடு (FPI) என்பது மிகவும் நிலையற்றது மற்றும் ஊக வணிகத்தின் அடிப்படையில் இயங்கக்கூடியது. இந்த முதலீட்டாளர்கள் விரைவான லாபத்தை எதிர்பார்த்து ஒரு நாட்டிற்குள் நுழைவார்கள்; ஆனால், சிறிய ஆபத்து அறிகுறி தெரிந்தாலோ அல்லது வேறு எங்கும் அதிக லாபம் கிடைத்தாலோ உடனடியாக வெளியேறிவிடுவார்கள். வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்கள் (FPI) நாட்டிற்குள் அதிகமாக வரும்போது பங்குச்சந்தைகள் உச்சத்தைத் தொடும்; அதுவே வெளியேறும்போது பெரும் அழிவை ஏற்படுத்திவிட்டுச் செல்லும். முதலீடுகள் வெளியேறுவது என்பது, முதலீட்டாளர்கள் இந்திய ரூபாய் சொத்துக்களில் உள்ள தங்கள் முதலீடுகளைத் திரும்பப் பெற்று, அவற்றை அமெரிக்க டாலர் சொத்துக்களாக மாற்றுவதைக் குறிக்கிறது. இதனால் ரூபாய்க்கான தேவை குறைந்து, அதன் மாற்று விகிதமும் பெரிய அளவிலான சரிவைச் சந்திக்கிறது.

இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு வேகமாக வீழ்ச்சியடைந்த ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும், வர்த்தகக் கணக்கு பற்றாக்குறை மோசமடைந்தது, அந்நிய நாட்டு முதலீட்டாளர்கள் தங்களது முதலீடுகளைத் திரும்பப் பெற்றது (FPI outflows), அல்லது இவை இரண்டும் சேர்ந்தே காரணங்களாக இருந்துள்ளன. ரூபாயின் மதிப்பு டாலருக்கு நிகராக வீழ்ச்சியடைந்த முக்கிய காலகட்டங்கள்: ஏப்ரல் மாதம் முதல் செப்டம்பர் மாதம் 2013-ஆம் ஆண்டு வரை (ரூபாய் 54.4-லிருந்து 63.8-ஆக வீழ்ச்சி), ஜனவரி மாதம் முதல் அக்டோபர் மாதம் 2018-ஆம் ஆண்டு வரை (63.6-லிருந்து 73.6-ஆக வீழ்ச்சி), பிப்ரவரி மாதம் முதல் ஏப்ரல் மாதம் 2020-ஆம் ஆண்டு வரை (71.5-லிருந்து 76.2-ஆக வீழ்ச்சி), ஜனவரி மாதம் முதல் அக்டோபர் மாதம் 2022-ஆம் ஆண்டு வரை (74.4-லிருந்து 82.3-ஆக வீழ்ச்சி) செப்டம்பர் மாதம் 2024-ஆம் ஆண்டு முதல் பிப்ரவரி மாதம் 2025-ஆம் ஆண்டு வரை (83.3-லிருந்து 87.1-ஆக வீழ்ச்சி) மற்றும் மே மாதம் 2025-ஆம் ஆண்டு தொடங்கி தற்போது வரை நீடிக்கும் சமீபத்திய காலகட்டம் (ரூபாய் 85.2-லிருந்து 96-ஆக வீழ்ச்சி) (வரைபடம் 1). உலகளவில் அதிகரித்து வரும் புவிசார் அரசியல் பதற்றங்கள் மற்றும் அமெரிக்காவின் உயர்ந்த வட்டி விகிதங்களுக்கு இடையில், வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்கள் தங்களது சொந்த நாடுகளின் பாதுகாப்பான சந்தைகளுக்குத் திரும்புவதற்காக, இந்தியாவில் இருந்து தங்கள் முதலீடுகளைத் திரும்பப் பெறுவதே இந்திய ரூபாயின் சமீபத்திய மதிப்பு வீழ்ச்சிக்கு முக்கியக் காரணமாகும்.

ரூபாயின் மதிப்பு வீழ்ச்சியடைவது இந்தியப் பொருளாதாரத்திற்குப் பெரும் சுமையை ஏற்படுத்துகிறது. உதாரணமாக, 100 டாலர் மதிப்புள்ள ஒரு பேரல் கச்சா எண்ணெயை வாங்குவதற்கு, ஒரு டாலரின் மதிப்பு 85 ரூபாயாக இருந்தபோது இந்திய நிறுவனங்கள் ₹8,500 செலுத்தினால் போதுமானதாக இருந்தது. ஆனால், தற்போதைய நிலவரப்படி, டாலருக்கு நிகரான மதிப்பு ₹96-ஆக உயர்ந்துள்ளதால் ₹9,600 செலுத்த வேண்டியுள்ளது. இருப்பினும், ரூபாயின் மதிப்பு குறைவது நாட்டின் ஏற்றுமதியை அதிகரிக்க ஓரளவுக்கு உதவக்கூடும். உதாரணமாக, ₹1,200 மதிப்புள்ள ஒரு சட்டை, தற்போதைய மாற்று விகிதத்தின்படி அமெரிக்க சந்தையில் 12.5 டாலருக்கு விற்கப்படலாம். அதுவே ஒரு டாலரின் மதிப்பு 80 ரூபாயாக இருந்திருந்தால், அதன் விலை 15 டாலராக இருந்திருக்கும். ஆனால், இந்திய உற்பத்தித் துறையை முடக்கும் பல்வேறு விநியோக மற்றும் தேவைசார்ந்த கட்டுப்பாடுகள் நிலவுவதால், ரூபாயின் மதிப்பு வீழ்ச்சி மட்டுமே ஏற்றுமதி உயர்வுக்கு முழுமையாக உதவிட முடியாது.

இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் முக்கியப் பங்கு என்ன?

பணமதிப்பு வீழ்ச்சியடைவதைத் தடுப்பதற்காக இந்திய ரிசர்வ் வங்கி (RBI) நடவடிக்கை எடுத்துவருகிறது. வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்கள் தங்களின் ரூபாய் சொத்துக்களை வேகமாக விற்று, அதற்குப் பதிலாக டாலர்களை வாங்கும்போது, ரிசர்வ் வங்கி தனது கையிருப்பில் உள்ள சில டாலர்களை (அல்லது அரசு பத்திரங்களை) சந்தையில் விற்பனை செய்வதன் மூலம் ரூபாயின் மதிப்பை ஆதரிக்கிறது. இது ரூபாய்க்கான தேவையை அதிகரித்து, அதன் வீழ்ச்சியின் வேகத்தைக் குறைக்கிறது. இது அக்டோபர் மாதம் 2024-ஆம் ஆண்டு - ஜனவரி மாதம் 2025-ஆம் ஆண்டு மற்றும் ஆகஸ்ட் மாதம் - டிசம்பர் மாதம் 2025-ஆம் ஆண்டு ஆகிய காலகட்டங்களில் (வரைபடம் 2-ல் காட்டியுள்ளபடி) தெளிவாகக் காணப்பட்டது. இந்தியாவின் அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பு (Foreign exchange reserves) இன்னும் வலுவாகவே உள்ளது. மார்ச் மாதம் 2026-ஆம் ஆண்டு இறுதி நிலவரப்படி, இது சுமார் 691.11 பில்லியன் அமெரிக்க டாலராக இருந்தது. இது (டிசம்பர் மாதம் 2025-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி) 10.8 மாதங்களுக்கான இறக்குமதிச் செலவுகளுக்குப் போதுமானதாகும். இது, ஊக அடிப்படையிலான சந்தை அழுத்தங்களில் இருந்து ரூபாயின் மதிப்பைத் பாதுகாப்பதற்கான வலுவான ஆதாரங்களை ரிசர்வ் வங்கிக்கு வழங்குகிறது.

தொடர்ந்து நீடித்து வரும் புவிசார் அரசியல் பதற்றங்களும் , கச்சா எண்ணெய் விலை உயர்வதற்கான சாத்தியக்கூறுகளும் கடுமையான சவால்களை உருவாக்குகின்றன. இதன் காரணமாக இந்தியா ஒவ்வொரு பேரல் எண்ணெய்க்கும் கூடுதல் டாலர்களையும், ஒவ்வொரு டாலருக்கும் கூடுதல் ரூபாய்களையும் செலுத்த வேண்டிய நிலை ஏற்படலாம். எனவே, நாடு தனது லாப நோக்கிலான மூலதன வெளிப்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் மற்றும் எண்ணெய் இறக்குமதிக்கான தற்சார்பு நிலையைக் குறைக்க வேண்டும்.

ஜெயன் ஜோஸ் தாமஸ், புதுடெல்லியில் உள்ள இந்திய தொழில்நுட்பக் கழகத்தில் (IIT Delhi) பொருளாதாரப் பேராசிரியராகவும், ஜெர்மனியில் உள்ள ஹைடெல்பெர்க் பல்கலைக்கழகத்தின் தெற்காசிய நிறுவனத்தில் தற்காலிக ஆய்வாளராகவும் உள்ளார்.

ORIGINAL LINK:

Why is the Indian Rupee falling?

Read More →

நிதி ஆணைய பரிமாற்றங்கள் மற்றும் சமத்துவப் பிரச்சினை பற்றி. -கே.ஆர். சண்முகம்

16-வது நிதிக் குழுவின் கீழ், தன்னிச்சையான அளவீடுகள் சிறப்பாகச் செயல்படும் மாநிலங்களைப் பாதிக்கின்றன.

அரசியலமைப்பின் கீழ் அமைக்கப்பட்ட நிதிக் குழு (Finance Commission (FC)), செங்குத்து மற்றும் கிடைமட்ட நிதி ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் சரி செய்வதற்காக, ஒன்றியத்தின் மொத்த வரி வருவாயை ஒன்றிய அரசுக்கும் மாநிலங்களுக்கும் இடையிலும், மாநிலங்களுக்குள்ளும் எவ்வாறு பகிர்ந்தளிப்பது என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது. முந்தைய நிதிக் குழுக்களைப் பின்பற்றி, 16-வது நிதிக் குழுவும் மாநிலங்களுக்கான செங்குத்து நிதிப் பகிர்வு விகிதத்தை 41 சதவீதமாக தக்கவைத்துள்ளது.  மாநிலங்களுக்கு இடையிலான கிடைமட்ட நிதிப் பகிர்வுகளைத் (horizontal transfers) தீர்மானிப்பதில் “சமத்துவத்தை” வழிகாட்டும் கொள்கையாகத் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறது.

நிதி குழுவுடனான கலந்தாய்வுகளின்போது, ​​நிதிப் பரிமாற்றங்களின் கட்டமைப்பு குறித்து மாநிலங்கள் பல்வேறு கவலைகளை எழுப்பின. செஸ் மற்றும் கூடுதல் வரிகள் மொத்த வரி வருவாயில் 15%-ஐத் தாண்டுவதால், அந்த வரிகள் பிரிக்கக்கூடிய நிதிக் வருவாயில் சேர்க்கப்பட வேண்டும் அல்லது 8%-10%-ஆகக் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும். கூடுதலாக, ஒன்றிய அரசு இயற்கை வளங்களை வெட்டி எடுப்பது, சொத்துக்களை பணமாக்குவது மற்றும் இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் உபரி நிதிகள் ஆகிய வழிகள் மூலமாக  வரி இல்லாத வருவாயைப் பெறுகிறது.

மாநிலங்கள் மற்றும் அழுத்தங்கள்

மாநிலங்களும் கடுமையான நிதி நெருக்கடிகளை எதிர்கொள்கின்றன. கோவிட்-19 பெருந்தொற்று, சரக்கு மற்றும் சேவை வரியால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட கட்டமைப்பு மாற்றங்கள் மற்றும் சமீபத்தில் நான்கு விகிதங்களிலிருந்து இரண்டு முதன்மை விகிதங்களாக விகித முறைப்படுத்தல் மற்றும் அதிகரித்துவரும் பொதுக் கடன் ஆகியவை அவற்றின் நிதிச் சுதந்திரத்தை கட்டுப்படுத்தியுள்ளன. மேலும், ஒன்றிய அரசின் நிதியுதவித் திட்டங்களின் அதிகரித்துவரும் ஆதிக்கம் மாநிலங்களின் நிதிச் சுயாட்சியைக் குறைத்துள்ளது. தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதத் திட்டத்தின் மறுசீரமைப்பின் மூலம், திட்டச் செலவுகளில் 40% மாநிலங்கள் ஏற்கவேண்டிய சூழல் உருவாகியுள்ளது. அதே வேளையில், ஒன்றிய அரசு நிதி வழங்கும் வேகம் குறைந்துள்ளது. இதுபோன்ற காரணிகள் மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்படும் உண்மையான நிதிப் பகிர்வை குறைக்கக்கூடும் என்பதால், பல மாநிலங்கள் 50 சதவீத செங்குத்து நிதிப் பகிர்வைக் (vertical share) வழங்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைத்து  வருகின்றன.

நிதிரீதியாகப் பலவீனமான மாநிலங்களுக்கு அதிக வளங்களை மாற்றுவதற்காக, அடுத்தடுத்த நிதிக் குழுக்களில் அதிகாரப் பகிர்வு அளவுகோல்களிலும் (devolution criteria) அவற்றுக்கு ஒதுக்கப்படும் முக்கியத்துவத்திலும் அடிக்கடி மாற்றங்கள் செய்யப்படுவது மற்றொரு முக்கிய கவலையாகும். இது, மாநிலங்கள் தங்களின் எதிர்காலப் பங்குகளைக் கணிப்பதைச் சிரமமாக்குகிறது. பல மாநிலங்கள், வருமான இடைவெளி அளவுகோலுக்கான முக்கியத்துவத்தைக் குறைக்குமாறு கோரிக்கை வைத்துள்ளன. வாழ்க்கைச் செலவுகளில் உள்ள வேறுபாடுகளைச் சரியாக  வெளிக்காட்டும் வகையில், இந்த அளவுகோலை வாங்கும் திறன் (purchasing-power) வேறுபாடுகளுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்க வேண்டும் என்றும் மாநிலங்கள் பரிந்துரைத்துள்ளன.

காலப்போக்கில், சிறப்பாக செயல்படும் மாநிலங்களின் பங்குகள், அதிக பயன்பெறும் முக்கிய மாநிலங்களுடன் ஒப்பிடும்போது கணிசாமாக குறைந்துள்ளன. 6-வது நிதிக்குழு காலத்தில் பீகார் (ஜார்கண்ட் உட்பட), மத்தியப் பிரதேசம் (சத்தீஸ்கர் உட்பட), உத்தரப் பிரதேசம் (உத்தரகாண்ட் உட்பட) மற்றும் மேற்கு வங்கம் ஆகிய நான்கு மாநிலங்கள் பெற்ற மொத்த பங்கு 42.5%-ஆக இருந்தது. அது 15-வது நிதிக்குழுவின் காலக்கட்டத்தில் 51%-ஆக அதிகரித்தது. இதற்கு மாறாக, நான்கு தென் இந்தியா மாநிலங்களான ஆந்திரப் பிரதேசம், தெலங்கானா கர்நாடகா, கேரளா மற்றும் தமிழ்நாடு ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த பங்கு 24.8%-லிருந்து 15.8%-ஆகக் குறைந்து, இடைவெளி 35.2%-ஆக விரிவடைந்தது. நிபந்தனையற்ற சமன்பாட்டுப் பரிமாற்றங்களைத் தொடர்ந்து நம்பியிருப்பது, கடுமையான பற்றக்குறையில் உள்ள மாநிலங்களில் வருவாய் திரட்டல் மற்றும் நிதிக்கட்டுப்பாடிற்கான ஊக்கங்களைக் குறைக்கக்கூடும். மேலும், ஏழை மாநிலங்களுக்கு அதிகரித்து வரும் பரிமாற்றங்கள், அடிப்படை சேவைகளில்  பொதுச் செலவினங்களில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளை குறைக்கவில்லை. 2022-23-ஆம் ஆண்டில், பீகார் மாநிலம் சுகாதாரம் தொடர்பாக ஒரு நபருக்கு ₹937 மட்டுமே செலவிட்டது. இது அருணாச்சலப் பிரதேசத்தின் செலவான ₹10,148-ஐ விட 10.8 மடங்கு குறைவான தொகையாகும். அதேவேளையில், 2023-24-ஆம் ஆண்டில் தொடக்கக் கல்விக்காக ஒரு மாணவருக்கு பீகார் செலவிட்ட தொகை ₹20,282-ஆக இருந்தது. இது சிக்கிம் மாநிலத்தின் செலவான ₹1,30,498-உடன் ஒப்பிடுகையில் மிகக் குறைவான தொகையாகும். பொதுச் சேவை வழங்கலில் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான சமநிலையை உறுதி செய்வதற்கு, நிதிப் பரிமாற்றங்கள் மட்டும் போதுமானதாக அமையவில்லை என்பதையே இந்த இரண்டு இடைவெளிகளும்  காட்டுகின்றன.

நிதி ஆணையத்தின் பரிந்துரைகள்

மேல்வரி மற்றும் கூடுதல் வரிகள் (cesses and surcharges) பெரும்பாலும் மாநிலங்களுக்கு மறைமுகமாகப் பயனளிக்கும் நலத்திட்டங்கள் மற்றும் உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்களுக்கு நிதியளிப்பதால், அவற்றைப் பகிரமுடியாது என்ற ஒன்றிய அரசின் வாதத்தை 16-வது நிதிக் குழு ஏற்றுக்கொண்டதுடன், 41% செங்குத்துப் பங்கையும் (vertical share) தக்கவைத்துக் கொண்டது. மேலும் ஒன்றிய அரசு, வருவாய் பற்றாக்குறை மானியங்களையும், துறை மற்றும் மாநிலம் சார்ந்த மானியங்களையும் ரத்து செய்ததுடன், மாநில அரசுகள் அரசின் வரவு-செலவு கணக்கில் வராத மறைமுகக் கடன்களை (off-budget borrowings) கைவிட வேண்டும் என்றும் அனைத்துப் பொறுப்புகளையும் தங்களது வரவு செலவுத் திட்டங்களில் சேர்த்துக்கொள்ளவும், நிதிப் பற்றாக்குறையை 3%-க்கும் குறைவாகப் பராமரிக்கவும் பரிந்துரைத்தது. இதுபோன்ற நடவடிக்கைகள் மாநில அரசுகளுக்குக் குறுகிய காலத்தில் நிதி நெருக்கடியை அதிகப்படுத்தலாம்.

15-வது நிதி குழுவால் பயன்படுத்தப்பட்ட அளவுகோல்களில், நிதி ஆணையம் சிறிய அளவிலான மாற்றங்களை மட்டுமே செய்தது. அதில்,

வருமான வித்தியாசம் (Income Distance) – 42.5% முக்கியத்துவம்,

மக்கள்தொகை (Population) – 17.5%,

பரப்பளவு (Area) – 10%,

வனப் பரப்பிறக்கு  (Forest Cover) – 10% வழங்கப்பட்டது. 

மேலும், வரி முயற்சிக்குப் பதிலாக, தேசிய மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் மாநிலங்களின் பங்களிப்புக்கு 10% மதிப்பெண் வழங்கப்பட்டது. இருப்பினும், உண்மையான மொத்த மாநில உள்நாட்டு உற்பத்தி (Gross State Domestic Product (GSDP)) பங்குகளைப் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, நிதி ஆணையம் மாநிலங்களின் மொத்த மாநில உள்நாட்டு உற்பத்தி பங்குகளின் மீது வர்க்கமூல மாற்றத்தைப் (square-root transformation) பயன்படுத்தியது. இதற்கு அளிக்கப்பட்ட மதிப்பெண்  10% மட்டுமே. இது எதிர்பார்க்கப்பட்ட 25%-ஐ விட மிகக்  குறைவான அளவாகும். இது பொருளாதாரரீதியாக வலுவான மாநிலங்களின் சாதகத்தை கணிசமாகக் குறைத்து, தரவரிசைகளையும் மாற்றியமைத்தது. இந்த மாற்றத்திற்குப் பிறகு, மகாராஷ்டிராவின் உண்மையான மொத்த மாநில உள்நாட்டு உற்பத்தி பங்கு 14.23%-லிருந்து 8.31%-ஆகக் குறைந்தது. அதேவேளையில், தமிழ்நாட்டின் உடைய மொத்த மாநில உள்நாட்டு உற்பத்தி பங்கு 9.09%-லிருந்து 6.67%-ஆகவும், கர்நாடகாவின் உடைய மொத்த மாநில உள்நாட்டு உற்பத்தி பங்கு 8.95%-லிருந்து 6.59%-ஆகவும் சரிந்தன. அதே சமயம், பல சிறிய மாநிலங்களின் பங்குகள் அதிகரித்தன.

இதன் விளைவாக, 15-வது நிதிக் குழுவின் கூட்டத்துடன் ஒப்பிடுகையில், 14 மாநிலங்களின் ஒட்டுமொத்த அதிகாரப் பகிர்வுப் பங்குகள் சிறிதளவு அதிகரித்தன. நிதியியல் பகிர்வில் கர்நாடகம் அதிகபட்சமாக (0.484 சதவீத புள்ளிகள் அதிகரிப்பைப்  பெற்று ஆதாயம் அடைந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து கேரளா (0.457) மற்றும் குஜராத் (0.277) ஆகிய மாநிலங்கள் ஆதாயம் பெற்றன. தமிழ்நாட்டில் 4.079%-லிருந்து 4.097%-ஆக மட்டுமே மிகவும் சிறிதளவு உயர்ந்தது. இதற்கிடையில், 14 மாநிலங்களின் பங்குகள் சரிந்தன. இதில் மத்தியப் பிரதேசம் மிகப்பெரிய (0.503 சதவீதப் புள்ளிகள்) சரிவை சந்தித்தது. அதனைத் தொடர்ந்து அருணாச்சலப் பிரதேசம் (0.403) மற்றும் உத்தரப் பிரதேசம் (0.32) ஆகிய மாநிலங்கள் சரிவைச் சந்தித்தன.

இருப்பினும், நீண்ட காலக் கண்ணோட்டத்தில், ஏற்றத்தாழ்வுகள் கணிசமான அளவில் நீடிக்கின்றன. 16-வது நிதிக் குழுவின்கீழ், தென்னிந்திய மாநிலங்களின் பங்கு 17% ஆகச் சிறிதளவு உயர்ந்துள்ளது. அதே நேரத்தில், அதிக நன்மை பெறும் மாநிலங்களின் பங்கு 50%-க்கும் குறைவாக குறைந்துள்ளது. சமத்துவம் மற்றும் செயல்திறனுக்கு (equity and efficiency) இடையிலான சமநிலைக் குறைவாகவே மாறியுள்ளது. 15-வது நிதிக் குழுவின் கீழ், செயல்திறன் தொடர்பான அளவுகோல்கள் 25% அளவையும், சமத்துவ அளவுகோல்கள் 75% என்ற அளவையும் கொண்டிருந்தன. 16-வது நிதிக் குழுவின் கீழ்,  இந்த அளவுகோல்கள் முறையே 30% மற்றும் 70% ஆக மாறியுள்ளது. இது முடிவுகளைக் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் மாற்றும் அளவுக்கு மிகச் சிறிய சரிசெய்தல் ஆகும். உத்தரப் பிரதேசம் (17.62%), பீகார் (9.95%), மத்தியப் பிரதேசம் (7.35%) மற்றும் மேற்கு வங்காளம் (7.22%) போன்ற குறைந்த வருவாய் கொண்ட மாநிலங்கள், நிதிரீதியாக வலுவான மற்றும் சிறப்பாகச் செயல்படும் மாநிலங்களைவிடத் தொடர்ந்து அதிகப் பங்குகளைப் பெற்று வருகின்றன.

மாற்றுத் திட்டங்களுடன் கூடிய அதிகாரப் பகிர்வுகள்

மாற்றுத் திட்ட முறைகள் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால், முடிவுகள் வேறுவிதமாக அமைந்திருக்கக்கூடும். உதாரணமாக, நிதிக் குழு மாநிலங்களின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி பங்களிப்பின் வர்க்கமூல மதிப்புக்கு 25% மதிபெண்ணை வழங்கி, வருமான வித்தியாசத்திற்கான (income distance) மதிபெண் 27.5%-ஆகக் குறைத்திருந்தால், கர்நாடகாவின் பங்கு 4.131%-லிருந்து 4.928% ஆகவும், மகாராஷ்டிராவின் பங்கு 6.441%-லிருந்து 7.218%-ஆகவும், தமிழ்நாட்டின் பங்கு 4.097%-லிருந்து 4.867%-ஆகவும் உயர்ந்திருக்கும். அதேபோல், ஆறு அளவுகோள்களுக்கும் சமமான  மதிபெண்ணை வழங்கும் முறையைப் பயன்படுத்தியிருந்தால், இந்த மாநிலங்களின் பங்குகள்  அதிகரித்து முறையே 5.544%, 7.845% மற்றும் 5.246% ஆகிய  மதிபெண்ணை அடைந்திருக்கும்.

நிதிக்குழு வர்க்கமூல சூத்திரத்திற்குப் பதிலாக, 10% என்ற மதிப்புடன்  உண்மையான மொத்த மாநில உள்நாட்டு உற்பத்தி (GSDP) பங்கைப் பயன்படுத்தியிருந்தால், மகாராஷ்டிரா, கர்நாடகா மற்றும் தமிழ்நாட்டின் அதிகாரப் பகிர்வுப் பங்குகள் முறையே 7.033%, 4.367% மற்றும் 4.342% ஆக அதிகரித்திருக்கும். 25%  மதிப்பெண் மற்றும் வருமான இடைவெளிக்கு 27.5%  மதிப்பெண்ணுடன் அவை 8.698%, 5.517% மற்றும் 5.478% ஆக அதிகரித்திருக்கும். சம மதிப்பெண் முறையின் கீழ், அவற்றின் அந்தந்தப் பங்குகள் 8.833%, 5.937% மற்றும் 5.653%-ஆக அதிகரித்திருக்கக்கூடும். அவர்களின் முறையான பங்குகள் 2.392%, 1.806% மற்றும் 1.556% அதிகரித்தன.

16-வது நிதிக் குழுவின் மதிப்பீட்டின்படி, ஒதுக்கீட்டுக் காலத்தில் மொத்தமாக ₹104 லட்சம் கோடி செங்குத்து நிதிப் பரிமாற்றங்கள் நடைபெறும் என்பதால், இந்த வேறுபாடுகள் முக்கியமானவை. மகாராஷ்டிராவின் பங்கில் 2.392% அதிகரிப்பு என்பது, கூடுதலாக ₹2.49 லட்சம் கோடி அல்லது ஆண்டுக்கு  ₹49,744 கோடியாக மாறும். கர்நாடகாவின் கூடுதல் 1.806% பங்கு, ₹1.88 லட்சம் கோடி அல்லது ஆண்டுக்கு ஏறக்குறைய ₹37,565 கோடியை ஈட்டித் தரும். தமிழ்நாட்டின் 1.556% அதிகரிப்பு என்பது, தோராயமாக ₹1.62 லட்சம் கோடி அல்லது ஆண்டுக்கு ₹32,365 கோடியாக அமையும்.

இந்தியாவில், ஆஸ்திரேலியா மற்றும் சீனா போன்ற பிற பெரிய கூட்டாட்சிகளைப் போல் இல்லாமல், நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவத்தின் அடிப்படையில் அதிக அரசியல் செல்வாக்குள்ள மாநிலங்கள் பொருளாதாரரீதியில் வலுவான மாநிலங்களாக இருப்பதில்லை. இதன் விளைவாக, இந்த மாநிலங்கள் அதிக நிதிப் பரிமாற்றங்களைப் (fiscal transfers) பெற முனைகின்றன. தொகுதி மறுவரையறைக்குப் (delimitation) பிறகு இந்தப் பிரச்சினை தீவிரமடைய வாய்ப்புள்ளது. ஏனெனில், அரசியல் செல்வாக்குள்ள மாநிலங்களுக்குச் சாதகமாகச் செயல்பட அரசாங்கங்களுக்கு வலுவான கோரிக்கைகள் ஏற்படக்கூடும். நிதி ஆணையத்தின் முக்கிய நோக்கம் செங்குத்து மற்றும் கிடைமட்ட நிதி ஏற்றத்தாழ்வுகள் இரண்டையும் சரிசெய்வதே என்பதால், எதிர்கால நிதி ஆணையங்கள் நிதிசாரா குறிகாட்டிகளை அதிக அளவில் சார்ந்திருப்பதைவிட, நிதித் திறன் மற்றும் நிதி விளைவுக் குறிகாட்டிகளுக்கு (fiscal outcome indicators) அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்க வேண்டும். மேலும்,  மதிப்பெண்களை ஒதுக்குவதற்கு, முக்கியக் கூறுப் பகுப்பாய்வு முறை (Principal Component Analysis) போன்ற, தரவு சார்ந்த அணுகுமுறைகளை அவர்கள் பின்பற்ற வேண்டும்.

கே.ஆர். சண்முகம், மெட்ராஸ் பொருளியல் பள்ளியின் முன்னாள் இயக்குநரும், தமிழக அரசின் ஆலோசகரும் ஆவார்.

ORIGINAL LINK:

Finance Commission transfers and equity issue.

Read More →