சமூக ஊடகங்கள் ஆபத்தான முறையில், வீட்டில் பிரசவம் பார்க்கும் முறையை ஊக்குவிக்கின்றனவா? -சஹானா வேணுகோபால்

 வீட்டிலோ அல்லது மருத்துவர்களின் உதவியின்றியோ பிரசவம் பார்க்க விரும்புவோர், மருத்துவ ஆலோசனைகளைப் பெறவும் வழங்கவும் அவர்கள், ரெடிட் (Reddit), இன்ஸ்டாகிராம் (Instagram) மற்றும் யூடியூப் (YouTube) போன்ற தளங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இத்தகைய ஆலோசனைகளால் சிலர் ஏற்கனவே தங்கள் உயிரை இழந்துள்ளனர்.

தற்போதைய நிகழ்வு :  ஜூன் மாத இறுதியில், தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த 32 வயதுப் பெண் ஒருவர் பிரசவத்திற்குப் பிறகு இரத்தப்போக்கு மற்றும் பிற சிக்கல்களால் உயிரிழந்தார். இது காவல்துறையின் தகவலின்படி, வீட்டில் மருத்துவர் உதவியின்றி பிரசவம் பார்த்தபோது அப்பெண் உயிரிழந்தாகக் குறிப்பிடுகின்றனர். பிரசவத்தின்போது வழிகாட்டுதலுக்காக அவரது குடும்பத்தினர் யூடியூப் காணொளிகளைப் பார்த்து அதற்கேற்ப அவருக்கு உதவியதாகக் கூறப்படுகிறது. இதனால், தனது பச்சிளம் குழந்தை மற்றும் மூத்த மகளை விட்டுச் சென்றுள்ளார். ஆரம்பக்கட்ட காவல் துறை அறிக்கைகளின்படி, அந்தத் தம்பதியினர் "இயற்கை முறையில் பிரசவம்" (natural delivery) நடக்க வேண்டும் என்று விரும்பியதாக தெரிவிக்கின்றன.

உலகம் முழுவதும், மருத்துவர்கள் மற்றும் அறுவை சிகிச்சைகள் இன்றி வீட்டிலேயே பிரசவம் பார்க்க விரும்புவோர், மருத்துவ ஆலோசனைகளைப் பெறவும் வழங்கவும் ரெடிட் (Reddit), இன்ஸ்டாகிராம் (Instagram) மற்றும் யூடியூப் (YouTube) போன்ற தளங்களை நாடுகின்றனர். சரிபார்க்கப்படாத, அதிக ஆபத்து நிறைந்த இத்தகைய இணைய உள்ளடக்கங்கள், தாய்மார்கள் மற்றும் பச்சிளம் குழந்தைகளின் உயிருக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கக்கூடும்.

சமூக ஊடகங்கள் மருத்துவர்கள் இல்லாத பிரசவத்தை ஊக்குவிக்கின்றனவா?

கோடிக்கணக்கான பயனர்களைக் கொண்ட சமூக ஊடக நிறுவனங்களான Google-க்குச் சொந்தமான YouTube மற்றும் Meta-க்குச் சொந்தமான Instagram ஆகியவை, உள்ளடக்கத்தை உருவாக்குபவர்களை அறிவியல் பூர்வமற்ற பிரசவ ஆலோசனைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள அனுமதிக்கின்றன. அத்துடன், தாதி (midwife) உதவியுடன் மட்டும் வீட்டில் நடக்கும் பிரசவத்தைப் பதிவு செய்து ஊக்குவிக்கும் காணொளிகள் மூலம் பணம் சம்பாதிக்கவும் அனுமதிக்கின்றன. ரெடிட் தளத்தில், வீட்டில் பிரசவம் பார்ப்பது தொடர்பான பெரும்பாலான உள்ளடக்கங்கள் எழுத்துப்பூர்வமான பதிவுகள் (text posts) வடிவில் இருந்தாலும், அவை ஆபத்துகளைக் கொண்டிருக்கின்றன.

உதாரணமாக, நவம்பர் 2025-ல் பதிவிடப்பட்ட, 1,46,000-க்கும் மேற்பட்ட பார்வைகளைப் பெற்ற ஒரு யூடியூப் காணொளியில் (vlog), ஒரு தாய் சிறிய நீச்சல் குளத்தில் "2 மணி நேரத்தில் வலியற்ற வீட்டுப் பிரசவம்!" என்று பெருமையாகக் கூறுவதையும், மதரீதியான பிரசவப் பயிற்சி வகுப்பு மற்றும் செயலியை (app) விளம்பரப்படுத்துவதையும் காண முடிந்தது. 42-வது வாரத்தில் பிரசவம் நடந்ததாகவும், "ஆரோக்கியமான, அதீத ஆற்றல் கொண்ட பிரசவ அனுபவம்" தனக்குக் கிடைத்ததாகவும் அந்தத் தாய் கூறினார். அந்தக் காணொளியில், "குழந்தை பிறப்பதற்குச் சில நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் தாதி (midwife) அங்கு வந்து சேர்ந்தார்" என்றும், பச்சிளம் குழந்தை முதல் முறையாகச் சுவாசிப்பதற்கு அந்தக் குடும்பத்தினர் 90 வினாடிகள் காத்திருந்ததாகவும் கூறப்பட்டிருந்தது. இது மருத்துவரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தரநிலையை விட மிக நீண்டதாகும்.

மற்றொரு "இயற்கை வீட்டுப் பிரசவம்" குறித்த காணொளியில், தாயின் பிரசவ வலி பதிவு செய்யப்பட்டது. ஆனால், பிறப்பதற்கு முன்பே 'மெகோனியம்' (குழந்தையின் மிகவும் பிசுபிசுப்பான முதல் மலம்) வெளியேறியது கண்டறியப்பட்டதால், இறுதியில் அவசர மருத்துவமனைப் பிரசவம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. குழந்தை அம்னியாடிக் திரவத்துடன் (பனிக்குட நீர்) இதைச் சுவாசித்தால் (மெகோனியம் ஆஸ்பிரேஷன்(meconium aspiration)) தொற்று ஏற்படும் அபாயம் அதிகம் என்பதால் இந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது. "நாங்கள் எதிர்பார்த்த முடிவு இதுவல்ல, ஆனாலும் என்னையும் குழந்தையையும் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்த தேசிய சுகாதார சேவைக்கு (NHS) நன்றி," என்று 420,000-க்கும் மேற்பட்ட பார்வைகளைப் பெற்றிருந்த, செப்டம்பர் மாதத்தில் வெளியான அந்தத் தாயின் காணொளியின் விளக்கத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

இதேபோன்ற பல வீட்டுப் பிரசவ காணொளியில் (vlog), இணையவழி கடைகள் மற்றும் பிற சமூக ஊடகங்களுக்கான இணைப்புகள் இடம்பெற்றிருந்தன. அவை தயாரிப்புகள், கூப்பன் குறியீடுகள் மற்றும் வணிக இணைப்புகளை விளம்பரப்படுத்தின. இது வீட்டுப் பிரசவத்தை உருவாக்குபவர்கள் தங்கள் உள்ளடக்கம் மற்றும் அவர்கள் பெறும் பார்வைகளின் எண்ணிக்கையிலிருந்து நேரடியாகப் பணம் சம்பாதிக்க அனுமதிக்கிறது. இருப்பினும், பிரசவ காணொளிகளைப் (vlog) பணமாக்குவது நெறிமுறை சார்ந்த கவலைகளை எழுப்புகிறது. ஏனெனில், பிரசவக் காணொளிகளில் நிர்வாணமான பச்சிளங்குழந்தை மற்றும்/அல்லது ஆடையின்றி மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய நிலையில் உள்ள தாயின் காட்சிகள் இடம்பெறுகின்றன.

இன்ஸ்டாகிராமில், பல இலவசப் பிரசவ செல்வாக்கு செலுத்துபவர்கள், தாங்கள் எந்த மருத்துவர் சந்திப்புகளுக்கும் செல்லாமலோ அல்லது அல்ட்ராசவுண்ட் ஸ்கேன் எடுக்காமலோ கர்ப்பகாலத்தைக் கடப்பதாகக் கூறுகின்றனர். இன்ஸ்டாகிராமில் உள்ள மற்ற இலவச அல்லது வீட்டுப் பிரசவம் செய்பவர்கள், மருத்துவ அனுமதி இல்லாமல் ஏற்படும் இத்தகைய தாமதங்கள் குழந்தை இறந்து பிறப்பதற்கான வாய்ப்புகளை அதிகரிக்கக்கூடும் என்றாலும், கர்ப்பத்தை 41 வாரங்களுக்கு அப்பால் நீட்டிக்கப் பரிந்துரைக்கின்றனர் (மருத்துவமனையில் பிரசவத்தைத் தூண்டுவதைத் தவிர்க்க). இணையத்தில் உள்ள இலவசப் பிரசவ செல்வாக்கு செலுத்துபவர்களும், சில தாதிகளும் கூட, நோயாளிகள் துன்புறுத்தப்படுவது குறித்த பயங்கரமான சம்பவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். மேலும், வெளிப்புற மருத்துவ உதவி ஏதுமின்றிப் பெண்களின் உடலால் இயல்பாகவே குழந்தையைப் பெற்றெடுக்க முடியும் என்ற தவறான நம்பிக்கையையும் அவர்கள் பரப்புகிறார்கள்.

ரெடிட்-இன் 'வீட்டில் பிரசவம்' சமூகத்தில், மருத்துவ ஆலோசனை வழங்குவதை விதிகள் தடை செய்கின்றன. இருப்பினும், மக்கள் பெரும்பாலும் உணர்வுப்பூர்வமான மருத்துவக் கேள்விகளைக் கேட்பதாலும், மற்ற பயனர்களின் பதில்கள் கருத்துக்களாகவோ அல்லது தனிப்பட்ட கதைகளாகவோ முன்வைக்கப்படுவதாலும் இந்த விதி வெளிப்படையாக மீறப்படுகிறது.

உதாரணமாக, ரெடிட்-இன் 'வீட்டில் பிரசவம்' சமூகத்தில் உள்ள ஒரு கர்ப்பிணிப் பெண், தனக்கு பலமுறை உயர் இரத்த அழுத்த அளவுகள் இருந்ததாகப் பதிவிட்டார். அவர் அந்த அளவீடுகளைப் புறக்கணித்ததுடன், மருத்துவமனை பரிந்துரைத்த பிரசவத் தூண்டலையும் மறுத்துவிட்டார். அதற்குப் பதிலாக, ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணெயைப் பயன்படுத்துவது குறித்து ரெட்டிட் பயனர்களிடம் கேட்டார். அந்த எண்ணெய், குழந்தை பிறப்பதற்கு முன்பே மலம் (மெக்கோனியம்) வெளியேற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்ற அபாயங்களையும் இந்த ரெட்டிட் பதிவர் குறைத்து மதிப்பிட்டார்.

சமூக ஊடகங்களில், இலவசப் பிரசவம் குறித்த கருத்துக்களைப் பரப்புபவர்களின் செயல்பாடுகள், நிஜ உலகில் ஏற்கெனவே உயிரிழப்புகளுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. யூடியூபில் 72,000 சந்தாதாரர்களையும் இன்ஸ்டாகிராமில் 134,000 பின்தொடர்பவர்களையும் கொண்ட 'ஃப்ரீ பர்த் சொசைட்டி' (Free Birth Society) இயக்கத்தை எடுத்துக்கொண்டால், தி கார்டியன் நடத்திய ஒரு விசாரணையின்படி, உலகம் முழுவதும் பல குழந்தைகளின் காயங்கள் மற்றும் இறப்புகளுடன் இது தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளது. அதன் நிறுவனர், முற்றிலும் அறிவியல்பூர்வமற்ற காணொளிகளையும், தனது தொழிலையும் சமூக ஊடகங்களில் தொடர்ந்து விளம்பரப்படுத்தி வருகிறார்.

கோவிட்-19 பெருந்தொற்றின்போது இணையத்தில் பகிரப்பட்ட சுகாதார உள்ளடக்கங்களில் கட்டாய மருத்துவ மறுப்புரைகள் இடம்பெற்றிருந்தன. ஆனால், யூடியூப் மற்றும் இன்ஸ்டாகிராமில் உள்ள வீட்டுப் பிரசவக் காணொளிகளில், ஒருவர் தன் வீட்டில் பிரசவிப்பதாலோ (வீட்டுப் பிரசவம்) அல்லது மருத்துவர்கள் இல்லாமல் பிரசவிப்பதாலோ (சுயப் பிரசவம்) ஏற்படும் ஆபத்துகள் குறித்த முறையான எச்சரிக்கைகள் இல்லை.

மக்கள் ஏன் வீட்டுப் பிரசவங்களையோ அல்லது சுயப் பிரசவங்களையோ தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்?

சிலர் இன்னும் இந்த நடைமுறைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்குச் சரியான காரணங்கள் உள்ளன. ரெட்டிட் போன்ற இணைய மன்றங்களில் பல கர்ப்பிணிப் பெண்கள், மருத்துவமனைகளில் தாங்கள் அனுபவித்த அதிர்ச்சியூட்டும் பிரசவ அனுபவங்களைப் பற்றிப் பதிவிட்டுள்ளனர். சுகாதாரப் பணியாளர்களால் புறக்கணிக்கப்படுவது அல்லது தாக்கப்படுவது, சிசேரியன் பிரசவத்திற்கு (caesarean deliveries) வற்புறுத்தப்படுவது, அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள் முன்னறிவிப்பின்றி தங்களை வெட்டுக்களை ஏற்படுத்தியது, போதுமான வலி நிவாரணம் வழங்கப்படாமல் இருப்பது மற்றும் தங்கள் உடல்களும் குழந்தைகளும் கடுமையாகக் கையாளப்படுவது போன்றவை இதில் அடங்கும்.

வீட்டுப் பிரசவங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பவர்கள், தங்கள் பிரசவங்களை அமைதியான, நிம்மதியான, ஆடம்பரமான மற்றும் ஆன்மீக அனுபவம் வாய்ந்தவை என்று அடிக்கடி விவரிக்கின்றனர். சமூக ஊடகங்களில் திருத்தப்பட்ட காணொளி (vlog) மற்றும் தொகுக்கப்பட்ட காணொளிக் காட்சிகளில், பிரசவிக்கும் பெற்றோர்கள் தங்கள் துணைவர்கள், தாதி மற்றும் பிற குழந்தைகளால் மணிக்கணக்கில் கவனித்துக் கொள்ளப்படுவது காட்டப்படுகிறது. மென்மையான ஒளி, இயற்கை, பிரார்த்தனைகள், இதமான இசை, சிற்றுண்டிகள் மற்றும் புகைப்படக்காரர்களால் சூழப்பட்ட நிலையில், பலர் வெந்நீர்க் குளத்தில் அமர்ந்திருப்பது காணப்படுகிறது. இதுபோன்ற பல காணொளிகளில், பிரசவத்தைத் தூண்டுவதற்காகவோ அல்லது சிசேரியன் அறுவை சிகிச்சைக்காகவோ (C-section) மருத்துவமனைக்கு விரைவது, கடைசி நிமிடம் வரை தவிர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஆனால், இதுபோன்ற நடைமுறைகள் இயல்பாக்கப்படும்போது, மருத்துவமனை மருத்துவர்களும் செவிலியர்களும் அதிக அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கின்றனர். திட்டமிடப்பட்ட மற்றும் கண்காணிக்கப்பட்ட பிரசவத்தை நிர்வகிப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் பெரும்பாலும் ஒரு மருத்துவ அவசரநிலையைக் கையாள வேண்டியுள்ளது.

உண்மையில், மருத்துவ மேற்பார்வையின்றி நிகழும் பிரசவம் (free birth) மற்றும் வீட்டிலேயே நிகழும் பிரசவம் (home birth) ஆகியவற்றின் புகழ் அதிகரித்து வருவது, கர்ப்பிணித் தாய்மார்களுக்குத் தேவையான தரமான சிகிச்சையை வழங்கப் பல மருத்துவமனைகள் தவறியதையே காட்டுகிறது. ஆனால், சமூக ஊடகங்களில் உயிருக்கு ஆபத்தான பிரசவ முறைகளை ஊக்குவிப்பதற்காக, செல்வாக்கு செலுத்துபவர்கள் (influencers) தங்கள் சொந்தப் பிரசவத்தின் கசப்பான அனுபவங்களையும் தொழில்நுட்பத்தையும் ஒருங்கே பயன்படுத்தும்போது, இதுபோன்ற உள்ளடக்கங்கள் மீது நிலவும் அபாயகரமான ஒழுங்குமுறையின்மையே பார்வையாளர்கள் உண்மையில் கவனிக்க வேண்டிய விஷயமாகும்.

பிரசவ முறைகளைப் பற்றி விவாதிக்கும்போது தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கிய விவரங்கள்:

இலவசப் பிரசவம் (Free Birth) : இந்த நடைமுறையானது மருத்துவ உதவியின்றி நடைபெறும் பிரசவத்தைக் குறிக்கிறது. அதாவது, சட்டப்பூர்வமாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட மருத்துவச் சூழல்களுக்கு வெளியே, நிபுணத்துவ சிகிச்சையை வழங்க சான்றளிக்கப்பட்ட மருத்துவ வல்லுநர்கள் இல்லாமல் பிரசவிக்கும் செயலாகும். இலவசப் பிரசவம் ஆபத்தானது. ஏனெனில், பிரசவத்தின்போது ஏற்படும் அவசரநிலைக்கான எச்சரிக்கை அறிகுறிகளை நிபுணத்துவம் இல்லாதவர்கள் அடையாளம் காணத் தவறக்கூடும் என்பதால், இம்முறை ஆபத்தானது.

வீட்டுப் பிரசவம் (Home Birth) : வீட்டுப் பிரசவம் என்பது வீட்டிலேயே குழந்தையைப் பெற்றெடுப்பதாகும். அது ஒருவரின் சொந்தப் படுக்கையாக இருந்தாலும் சரி அல்லது பிரசவத் தொட்டி (birthing tub)/குளமாக (birthing pool) இருந்தாலும் சரி. இதில் மருத்துவ வல்லுநர்கள் ஈடுபடலாம் அல்லது ஈடுபடாமலும் இருக்கலாம். ஒரு வீட்டுப் பிரசவம் எப்போதும் இலவசப் பிரசவமாக இருப்பதில்லை. ஏனெனில், பிரசவம் மருத்துவமனைக்கு வெளியே நடந்தாலும்கூட, சிறப்பு மருத்துவ சிகிச்சையை வழங்க மருத்துவர்கள், உரிமம் பெற்ற தாதிகள் மற்றும் செவிலியர்கள் பணியமர்த்தப்பட்டிருக்கலாம்.

நீர் வழிப் பிரசவம் (Water Birth) : சில பெற்றோர்கள் வெதுவெதுப்பான நீர் நிரப்பப்பட்ட ஒரு சிறிய குளம் அல்லது தொட்டியில் பிரசவிக்கத் தேர்வு செய்கிறார்கள். இது வீட்டிலோ அல்லது பிரசவத்திற்கென அமைக்கப்பட்ட சிறப்பு மையத்திலோ நடைபெறலாம். பிரசவத்தின்போது ஏற்படும் வலியையும் அசௌகரியத்தையும் நீர் வழிப் பிரசவம் குறைப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. குழந்தை நீருக்கடியில் பிறந்து, சுவாசிப்பதற்காக விரைவாக மேற்பரப்பிற்குக் கொண்டுவரப்படுகிறது. மருத்துவ நிபுணர்கள் பராமரிப்பு வழங்க உடனிருக்கலாம் அல்லது இல்லாமலும் இருக்கலாம். இம்முறை, தவறாகச் செய்தாலோ அல்லது நீண்ட நேரம் செய்தாலோ, பிறந்த குழந்தை நீரில் மூழ்கி இறக்க நேரிடலாம். அதிக ஆபத்துள்ள கர்ப்பங்களுக்கு நீர் பிரசவம் பாதுகாப்பானது அல்ல.

“சாதாரண” அல்லது “இயற்கையான” பிரசவம் (Normal" or "Natural" Delivery) : இது யோனிவழிப் பிரசவத்தைக் (vaginal delivery) குறிக்கிறது. அதாவது, சிறப்பு மருத்துவத் தலையீடுகள் இல்லாமல் யோனி வழியாகக் குழந்தையைப் பிரசவிப்பதாகும். சிசேரியன் (அறுவை சிகிச்சை) பிரசவம் போன்ற பிற பிரசவ முறைகளை இயற்கைக்கு மாறானவை அல்லது இயல்புக்கு மாறானவை என்று குறிப்பிடுவதன் மூலம், அவற்றைக் களங்கப்படுத்துவதாக இந்தச் சொற்கள் விமர்சிக்கப்பட்டுள்ளன. துல்லியம் மற்றும் நடுநிலைத்தன்மைக்காக, அதற்குப் பதிலாக “யோனிவழிப் பிரசவம்” (vaginal delivery) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தலாம்.

Original Link : Is social media encouraging dangerous home births? -Sahana Venugopal

Read More →

எரிசக்திப் பாதுகாப்பு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் கவலைகளுக்கு இடையே சமநிலையைப் பேணுதல் -அதிதி நாயர்

நிலக்கரி வாயுவாக்கும் திட்டம் (Coal gasification scheme) இந்தியாவின் இறக்குமதிப் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்துகிறது. ஆனால், இது நிர்வகிக்கப்பட வேண்டிய மிகப்பெரிய கார்பன் வெளியேற்றத்திற்கு வழிவகுக்கும்.

2026-ம் ஆண்டு மே மாதத்தில், மேற்கு ஆசிய நெருக்கடி உருவாகி வந்த வேளையில், இந்திய மத்திய அமைச்சரவை, மேற்பரப்பு நிலக்கரி மற்றும் பழுப்பு நிலக்கரி வாயுவாக்கல் திட்டங்களுக்காக ₹375 பில்லியன் மதிப்பிலான ஊக்கத் திட்டத்திற்கு ஒப்புதல் அளித்தது. இந்த நடவடிக்கை, இந்தியாவின் பரந்த உள்நாட்டு நிலக்கரி இருப்பை இராஜதந்திரரீதியில் தொழில்துறை மூலப்பொருட்களாக மாற்றுவதற்கும், இறக்குமதியைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைப்பதற்கும் மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சியில், நிலக்கரி வாயுவாக்கலை ஒரு முக்கிய கொள்கைக் கருவியாக ஆக்குகிறது.

முதன்மையாக எரிசக்தி வெளியிடுவதற்காக நிலக்கரி எரிக்கப்படும் வழக்கமான நிலக்கரி எரிப்பு முறையைப் போலல்லாமல், நிலக்கரி வாயுவாக்கம் முறையில், அதிக வெப்பநிலை மற்றும் அழுத்தத்தில் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆக்சிஜன் மற்றும் நீராவியைப் பயன்படுத்தி நிலக்கரியானது செயற்கை வாயுவாக (syngas) மாற்றப்படுகிறது. இந்த செயற்கை வாயுவை, ஒருங்கிணைந்த வாயுவாக்கல் இணைந்த சுழற்சி ஆலைகள் (integrated gasification combined cycle (IGCC)) மூலம் அம்மோனியா, யூரியா, மெத்தனால், செயற்கை இயற்கை எரிவாயு, ஹைட்ரஜன், திரவ எரிபொருள்கள் மற்றும் மின்சாரம் ஆகியவற்றை உற்பத்தி செய்யப் பயன்படுத்தலாம்.

இந்தியா சுமார் 400 பில்லியன் டன் நிலக்கரி வளங்களையும், 47 பில்லியன் டன் பழுப்பு நிலக்கரி இருப்புகளையும் கொண்டுள்ளது. இதன் மூலம், உலக அளவில் நிலக்கரி வளங்களைக் கொண்டுள்ள முதல் ஐந்து நாடுகளில் ஒன்றாக இந்தியா திகழ்கிறது. அதே சமயம், பல முக்கிய மூலக்கூறுகளுக்கு இந்தியா இறக்குமதியை பெருமளவில் சார்ந்துள்ளது. 2025 நிதியாண்டின்படி, அம்மோனியா முழுவதுமாக இறக்குமதி செய்யப்பட்டது. மெத்தனால் இறக்குமதி உள்நாட்டுத் தேவைகளில் கிட்டத்தட்ட 90 சதவீதத்தையும், இயற்கை எரிவாயு இறக்குமதி மொத்த நுகர்வில் சுமார் பாதியளவையும், யூரியா இறக்குமதி உள்நாட்டு தேவையில் ஐந்தில் ஒரு பங்கையும் பூர்த்தி செய்கிறது.

செயற்கை எரிவாயுவை அம்மோனியா, யூரியா, மெத்தனால் மற்றும் செயற்கை இயற்கை எரிவாயுவாக மாற்ற முடியும் என்பதால், நிலக்கரி வாயுவாக்கம் இப்பொருட்களை உற்பத்தி செய்வதற்கான ஒரு உள்நாட்டு மாற்றாக அமைகிறது. இது இறக்குமதியின் ஒரு பகுதியை ஈடுசெய்யக்கூடும். மேலும், உலகளாவிய விலை ஏற்ற இறக்கங்கள் மற்றும் விநியோகத் தடைகளால் இந்தியா எதிர்கொள்ளும் பாதிப்புகளையும் இது குறைக்க உதவும்.

திட்டத்தின் விரிவாக்கம்

ஜனவரி 2024-ல் தொடங்கப்பட்ட, சுமார் 25 திட்டங்களை இலக்காகக் கொண்டிருந்த ₹85 பில்லியன் மதிப்பிலான நிலக்கரி வாயுவாக்கல் திட்டத்தைவிட, இந்தப் புதிய திட்டம் நான்கு மடங்கு அதிகமாகும். இது 2030-க்குள் சுமார் 75 மில்லியன் டன் நிலக்கரியை வாயுவாக்குவதை ஆதரிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளதுடன், ஆலை மற்றும் இயந்திரங்களின் செலவில் 20 சதவீதம் வரையிலான ஊக்கத்தொகையை, மைல்கல் (இலக்கு) சார்ந்த தவணைகளில் வழங்குகிறது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட திட்டங்களுக்கு 30 ஆண்டுகள் வரை மூலப்பொருள் பாதுகாப்பை நீட்டிக்கும் நிலக்கரி இணைப்பு சீர்திருத்தங்களாலும் இது ஆதரிக்கப்படுகிறது. இந்தத் திட்டம் சுமார் ₹2.5 முதல் 3.0 டிரில்லியன் முதலீடுகளை ஈர்க்கும் என்றும், கிட்டத்தட்ட 50,000 நேரடி மற்றும் மறைமுக வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது இறக்குமதி சார்புநிலையைக் குறைப்பதோடு, ஒருங்கிணைந்த உள்நாட்டு நிலக்கரி-இரசாயனங்கள் சூழலமைப்பை உருவாக்கும் அரசாங்கத்தின் நோக்கத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, நிலக்கரி வாயுவாக்கத்தின் (coal gasification) முக்கியத்துவம் எரிசக்தி பாதுகாப்பைத் தாண்டி விரிவானது. குறிப்பாக, புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தியின் பயன்பாடு அதிகரித்து வருவதால், மின் உற்பத்தியில் பயன்படுத்தப்படும் நிலக்கரியின் பங்கு படிப்படியாகக் குறைந்து வருகிறது. இந்நிலையில், உரங்கள், இரசாயனங்கள் மற்றும் செயற்கை எரிபொருட்களுக்கான ஒரு தொழில்துறை மூலப்பொருளாக உள்நாட்டு நிலக்கரியைப் பயன்படுத்த நிலக்கரி வாயுவாக்கல் ஒரு வழியை வழங்குகிறது.

இருப்பினும், விநியோகச் சங்கிலிப் பாதுகாப்பில் ஏற்படும் இந்த முன்னேற்றத்திற்கு ஒரு விலையும் கொடுக்க வேண்டியுள்ளது. யூரியா, அம்மோனியா, அம்மோனியம் நைட்ரேட் போன்ற உரங்களையும், மெத்தனால் மற்றும் டைமெத்தில் ஈதர் (Dimethyl Ether (DME)) போன்ற எரிபொருட்களையும் உற்பத்தி செய்வதற்குத் தேவைப்படும் ஹைட்ரஜனை உற்பத்தி செய்ய, இயற்கை எரிவாயு மற்றும் நிலக்கரியிலிருந்து பெறப்படும் செயற்கை எரிவாயு ஆகிய இரண்டும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

உமிழ்வு குறித்த கவலைகள்

இருப்பினும், நிலக்கரியிலிருந்து ஹைட்ரஜனை உற்பத்தி செய்வது, இயற்கை எரிவாயுவிலிருந்து உற்பத்தி செய்வதை விட ஏறக்குறைய இரண்டு மடங்கு அதிக கார்பன்-டை-ஆக்சைடை(CO₂) உருவாக்குகிறது. இந்தியாவின் விநியோகர்களிடையே இயற்கை எரிவாயு உற்பத்தி முறையே இங்கு பிரதானமாக உள்ளது. எல்.என்.ஜி, யூரியா, அம்மோனியா மற்றும் மெத்தனால் ஆகியவற்றின் இறக்குமதிகளை, நிலக்கரியிலிருந்து செயற்கை எரிவாயு உற்பத்தி செய்யும் வழிமுறையின் மூலம் மாற்றுவது, ஆண்டுதோறும் சுமார் 14-15 பில்லியன் டாலர் மதிப்பிலான இறக்குமதிகளுக்கு மாற்றாக அமையக்கூடும். ஆனால், இத்தகைய மாற்றம், தற்போதைய இறக்குமதி அடிப்படையிலான விநியோகச் சங்கிலியின் கீழ் சுமார் 47-52 மில்லியன் டன்களாக உள்ள CO₂ வெளியேற்றத்தை, ஆண்டுக்கு 106 முதல் 111 மில்லியன் டன்களாக அதிகரிக்கக்கூடும். இது, கார்பன் வெளியேற்றத்தைக் குறைப்பதற்கான இந்தியாவின் திட்டங்களுக்கு முரணாக அமையும்.

எனவே, இத்திட்டம் இந்தியாவின் எரிசக்தி மற்றும் மூலப்பொருள் (feedstock) பாதுகாப்பை வலுப்படுத்தும் ஆற்றலைக் கொண்டிருந்தாலும், அதன் நீண்டகால நிலைத்தன்மை, அதனுடன் தொடர்புடைய கார்பன் உமிழ்வை இந்தியா எவ்வாறு திறம்படக் கையாள்கிறது என்பதைப் பொறுத்தே அமையும். இதன் விளைவாக, இந்தியாவின் நிலக்கரி வாயுவாக்கல் இலக்குகளுக்கு கார்பன் பிடிப்பு, பயன்பாடு மற்றும் சேமிப்பு (Carbon Capture, Utilisation and Storage (CCUS)) இன்றியமையாததாக இருக்கும். நிலக்கரியிலிருந்து செயற்கை வாயுவாக மாற்றும் வழிமுறையின் மூலம் உள்நாட்டு உற்பத்தியானது, வெளியேற்றப்படும் புகையின் அளவை அதிகரிக்கக்கூடும் என்பதால், அதன் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பைச் சமன்செய்ய, இந்தியா ஒவ்வொரு ஆண்டும் கூடுதலாக 55 முதல் 60 மில்லியன் டன் CO₂-ஐப் பிடித்துப் பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கும்.

இந்தியாவின் கார்பன் பிடிப்பு மற்றும் மறுசுழற்சி (CCUS) கட்டமைப்பு ஆரம்ப நிலையிலேயே இருப்பதால், இது ஒரு பெரும் சவாலாக உள்ளது. தற்போது மூன்று கார்பன் பிடிப்புத் திட்டங்கள் மட்டுமே செயல்பாட்டில் உள்ளன. மேலும், ஆறு திட்டங்கள் கட்டுமான நிலையில் உள்ளன. இது, திறனை விரைவாக விரிவாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

எனவே, நிலக்கரி வாயுவாக்கம் (coal gasification) என்பது ஒரு வாய்ப்பாகவும் அதே சமயம் ஒரு சவாலாகவும் உள்ளது. இது இந்தியாவின் பரந்த உள்நாட்டு நிலக்கரி இருப்புகளை மதிப்புமிக்க தொழில்துறை மூலப்பொருட்களாக மாற்றுவதற்கும், இறக்குமதி சார்புநிலையைக் குறைப்பதற்கும், பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு ஆதரவளிப்பதற்கும் ஒரு பாதையை வழங்குகிறது. ஆனால் அதன் வெற்றியானது, அது எத்தகைய இறக்குமதிகளுக்கு மாற்றாக அமைகிறது என்பதை மட்டுமல்லாமல், இந்த மாற்றத்துடன் வரும் சுற்றுச்சூழல் சவாலை அது எவ்வளவு திறம்பட எதிர்கொள்கிறது என்பதையும் பொறுத்தே இறுதியில் மதிப்பிடப்படும்.

கட்டுரையாளர், ஐசிஆர்ஏ-வின் தலைமைப் பொருளாதார நிபுணர் மற்றும் ஆராய்ச்சி, மக்கள் தொடர்புப் பிரிவின் தலைவராகவும் உள்ளார்.                          

Original Link: Balancing energy security, environmental concerns.

Read More →

மேற்கூரை சூரியமின் சக்தி உற்பத்தியில் சாதனை அளவிலான வளர்ச்சி இருந்தபோதிலும், கேரளா ஏன் இன்னும் மின்விநியோகப் பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்கிறது? - ஷாஜு பிலிப்

வீடுகளின் மேற்கூரைகளில் அதிக அளவில் சூரியஒளி மின்தகடுகள் அமைப்பது மின்சார விநியோகத்தை மேம்படுத்த வேண்டுமல்லவா? ஆனால், இதற்கான விடை நாம் நினைப்பது போல் அவ்வளவு எளிதானது அல்ல. கேரளாவின் தற்போதைய மின்சாரப் பயன்பாட்டு முறைகள், அம்மாநிலத்தின் சாதனை அளவிலான சூரியமின் உற்பத்தியால் கிடைக்கக்கூடிய நன்மைகளை எவ்வாறு குறைக்கின்றன என்பதைப் பற்றி அறிந்துகொள்வோம்.

பிரதமரின் சூர்ய கர் யோஜனா (PM Surya Ghar Muft Bijli Yojana) திட்டத்தின்கீழ், வீடுகளின் கூரைகளில் சூரியஒளி மின்தகடுகளைப் பொருத்துவதில் இந்தியாவின் முன்னணி மாநிலங்களில் ஒன்றாகக் கேரளா திகழ்கிறது.

பிரதமரின் சூர்ய கர் திட்டம் (PM Surya Ghar Scheme): வீடுகளின் மேற்கூரையில் சூரியஒளி மின்தகடுகள் அமைத்து இலவச / குறைந்த செலவில் மின்சாரம் பெற ஒன்றிய அரசு வழங்கும் மானியத் திட்டம்.

இந்தத் திட்டம் நாடு முழுவதும் கலவையான வரவேற்பைப் பெற்றுள்ள போதிலும், கேரள மாநிலம் இதை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது. மேற்கூரை சூரியமின் உற்பத்தியில், தமிழ்நாடு, கர்நாடகா மற்றும் மத்தியப் பிரதேசம் போன்ற பெரிய மாநிலங்களைவிட உற்பத்தி அளவில், கேரளா தேசிய அளவில் நான்காவது இடத்தில் உள்ளது.

இருப்பினும், இந்த வெற்றி கேரளாவின் அதிகரித்துவரும் மின்சாரத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதில் ஒரு புதிய சவாலையும் உருவாக்கியுள்ளது. முதன்முதலில் இது முரண்பாடாகத் தோன்றலாம்—அதிகப்படியான மேற்கூரை சூரியஒளி மின் உற்பத்தி அமைப்புகள் மின் விநியோகத்தை மேம்படுத்தத்தானே செய்ய வேண்டும்?

ஆனால், இதற்கான பதில் அவ்வளவு எளிதானது அல்ல. கேரளா மின்சாரத்தைப் பயன்படுத்தும் முறை, அந்மாநிலத்தின் சாதனை அளவிலான சூரியஒளி மின் உற்பத்தியின் பலன்களைக் கட்டுப்படுத்துவதாக உள்ளது.

கேரளாவின் சூரிய மின்சக்தி வெற்றிப் பயணம்

மாநில அரசின் சமீபத்திய தரவுகளின்படி, 2026-ஆம் ஆண்டு மே மாத முடிவில் கேரளாவின் நிறுவப்பட்ட சூரிய மின்சக்தி திறன் 2,508 மெகாவாட்டாக (MW) உயர்ந்துள்ளது. இதில் பெரும் பகுதியை வகிப்பது வீடுகளின் மேற்கூரைகளில் பொருத்தப்படும் சூரியஒளி மின்தகடுகள் ஆகும். இவை, மட்டுமே 2,036 மெகாவாட் மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்கின்றன.

பிரதமரின் சூர்ய கர் (PM Surya Ghar) திட்டத்தின்கீழ், கேரளாவில் 2.96 லட்சம் சூரிய மின்சக்தி கட்டமைப்புகள் உருவாக்கப்பட்டு, 3,03,531 குடும்பங்கள் இதனால் பயன்பெற்று வருகின்றன. இந்த ஒரு திட்டத்தின் மூலம் மட்டுமே 1,150 மெகாவாட் சூரிய மின்சக்தி திறன் கூடுதலாகக் கிடைத்துள்ளது.

இதனுடன் ஒப்பிடுகையில், பக்கத்து மாநிலமான கர்நாடகாவில் 22,383 சூரியஒளி மின் அமைப்புகள் மூலம் 33,843 குடும்பங்கள் மட்டுமே பயனடைந்துள்ளன. அங்கு நிறுவப்பட்டுள்ள மொத்த மின்திறன் 91 மெகாவாட் ஆகும்.

ஒட்டுமொத்தமாக, கேரளாவின் அனைத்து வகையான ஆற்றல் மூலங்களில் இருந்தும் கிடைக்கக்கூடிய மொத்த மின் உற்பத்தியில் சூரியஒளி மின்சாரம் மட்டுமே 50 விழுக்காட்டிற்கும் அதிகமான பங்கைக் கொண்டுள்ளது. இது தேசிய சராசரியைவிட மிக அதிகம் ஆகும். இந்திய அளவில் உள்ள மொத்த மின்திறனான 532 ஜிகாவாட்டில் (GW), சூரியஒளி மின்சாரம் 150 ஜிகாவாட் என்கிற அளவில் மட்டுமே பங்களிக்கிறது.

அப்படியானால் இதிலுள்ள பிரச்சனை என்ன?

தொழில்துறையில் நன்கு வளர்ச்சியடைந்த பல மாநிலங்களில், மின்சாரத்தின் பயன்பாடு பகல் நேரத்திலேயே மிக அதிகமாக இருக்கும். ஆனால், கேரளாவில் மாலை 6 மணி முதல் இரவு 11 மணி வரையிலான நேரத்திலேயே மின்சாரத் தேவை அதிகரிக்கிறது. ஏனெனில், அங்குள்ள மின்சாரத் தேவையில் 75 சதவீதம் வீடுகளுக்கே தேவைப்படுகிறது. மேலும், தொழிற்துறை மற்றும் வணிகரீதியான மின்சாரப் பயன்பாட்டின் அளவு மொத்தப் பயன்பாட்டில் சுமார் 20 சதவீதம் மட்டுமே ஆகும்.

இது ஒரு பெரிய முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது: பகல் நேரத்தில் சூரியஒளி மின்சாரம் தாராளமாகக் கிடைக்கிறது, ஆனால் மின்சாரத்திற்கான தேவயோ சூரிய ஆற்றல் உற்பத்தி செய்யப்படாத இரவு நேரத்தில்தான் மிக அதிகமாக உள்ளது.

இந்தப் பிரச்சினை கேரள மாநிலத்தில் மட்டும் அல்ல. இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள மின்சாரக் கட்டமைப்புகளும் இரவு நேரத்தில்தான் மிகக் கடுமையான அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கிறது. இருப்பினும், நாட்டின் பெரும்பாலான பகுதிகளில், இரவு நேரத்தில் குறைவான மின்சாரத் தேவை இருந்தபோதிலும், போதிய மின் விநியோகம் இல்லாததே இதற்கு முதன்மை காரணமாகும். ஆனால், கேரளாவில் ஏற்பட்டுள்ள பிரச்சினை வேறுபட்டதாகும், அங்கு இரவு நேரத்தில்தான் மின்சாரத் தேவை அதிகரிக்கின்றன.

இதன் விளைவாக, பகலில் உற்பத்தி செய்யப்படும் சூரியஒளி மின்சாரத்தில் பெரும்பகுதி உடனுக்குடன் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை.

கேரள மாநில மின்சார வாரியத்தின் (Kerala State Electricity Board (KSEB)) தரவுகளின்படி, மேற்கூரை சூரியஒளி மின்தகடுகளை அமைத்துள்ள வீடுகள் மற்றும் வணிக நிறுவனங்கள்—அதாவது 'உற்பத்தியாள நுகர்வோர்கள்' (Prosumers)—தாங்கள் பகலில் உற்பத்தி செய்யும் சூரியஒளி மின்சாரத்தில் 36 சதவீதம் மட்டுமே பயன்படுத்துகின்றன/ர். மீதமுள்ள 64 சதவீதம் மின்சாரம் மாநிலத்தின் முதன்மை மின் தொகுப்பிற்குப் அனுப்பப்படுகிறது. பிறகு இரவு நேரத்தில், இந்த உற்பத்தி நுகர்வோர்கள் தாங்கள் மின் தொகுப்பிற்கு அனுப்பிய மின்சாரத்தில் சுமார் 45 சதவீத அளவை மீண்டும் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

உற்பத்தியாள நுகர்வோர் (Prosumer) என்பது, சொந்தப் பயன்பாட்டிற்காகத் தங்களது வீட்டுக் கூரையில் சூரியஒளி மின்உற்பத்தித் தகடுகளை அமைத்து மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்வதுடன், தங்களுக்கு மிஞ்சிய கூடுதல் மின்சாரத்தை மாநில மின் தொகுப்பிற்கு வழங்கும் வீடுகள் அல்லது வணிக நிறுவனங்களே உற்பத்தி நுகர்வோர் (Prosumer) என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

உற்பத்தியாள நுகர்வோர் (Producer + Consumer = Prosumer): நுகர்வோரே உற்பத்தியாளராக மாறுவது. அதாவது மின்சாரத்தைப் பயன்படுத்தும் வாடிக்கையாளராக மட்டுமே இருக்காமல், அதை அவரே சொந்தமாக உற்பத்தியும் செய்யும் வாடிக்கையாளர் ஆவார்.

இது மின் விநியோகக் கட்டமைப்பை எவ்வாறு பாதிக்கிறது?

பகல் நேரத்தில், வீட்டின் கூரைகளில் நிறுவப்பட்டுள்ள சூரியஒளி மின்தகடுகள் மூலம் உற்பத்தி செய்யப்படும் மின்சாரம் குறைந்த மின்னழுத்த விநியோகக் கட்டமைப்பில் செலுத்தப்பகிறது. மின்சாரத்திற்கான தேவை குறைவாக இருக்கும் நேரத்தில், சூரியமின் சக்தி அதிகமாக விநியோகிக்கப்படும்போது கட்டமைப்பின் மின்னழுத்தம் உயர்கிறது. இதனால் மின் சாதனங்கள் மற்றும் மின்மாற்றிகள் சேதமடைவதற்கான அபாயம் அதிகரிக்கிறது.

பொதுவாக 3 கிலோவாட் (kW) திறன் கொண்ட ஒரு மேற்கூரைச் சூரியமின் சக்தி அமைப்பு ஒரு நாளைக்கு சுமார் 12 யூனிட் மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்கிறது.  ஆனால், ஒரு வீடு சராசரியாக 6 யூனிட் மின்சாரத்தை மட்டுமே பயன்படுத்தக்கூடும். உற்பத்தி செய்யப்படும் மின்சாரத்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள, நுகர்வோரே உற்பத்தியாளராகவும் இருக்கும் 'உற்பத்தி நுகர்வோர்கள்' (Prosumers) தங்கள் மின்சாரப் பயன்பாட்டை மாலை மற்றும் இரவு நேரங்களுக்கு மாற்றுகின்றனர். இது மின் தேவை உச்சத்தில் இருக்கும் நேரங்களில் மின்சாரத்திற்கான தேவையை மேலும் அதிகரிக்கிறது.

மேற்கூரை சூரியஒளி மின்தகடுகள் கட்டமைப்பு பரவலான பிறகு, கேரளாவில் மின்சாரத்தில் இயங்கும் சமையல் அடுப்புகளின் (Induction cookers) விற்பனை அதிகரித்ததை இதற்கு ஒரு நல்ல உதாரணமாகக் கூறலாம்.

இதன் காரணமாக, தேசிய மின்சாரச் சந்தையில் இரவில் மின் விநியோகம் குறைவாக இருக்கும் போது, அதிகரித்து வரும் நுகர்வோரின் மின்சாரத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதற்காகக் கேரளா மின்வாரியம் அதிக விலை கொடுத்து மின்சாரத்தைக் கொள்முதல் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.

கேரளாவின் மின்சார உற்பத்தி கலவை 

கேரளா பாரம்பரியமாக நீர்மின்சாரத்தையே (Hydroelectric power) பெருமளவில் நம்பியிருக்கிறது. இருப்பினும், சமீபத்திய தரவுகளின்படி, அம்மாநிலத்தின் தினசரி மின்சாரத் தேவையில் 83 சதவீதம் இப்போது தேசியச் சந்தையில் இருந்து பெறப்படும் மின்சாரக் கொள்முதல் மூலமாகவே பூர்த்தி செய்யப்படுகிறது. கடந்த மாதம் சட்டமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட தரவுகளின்படி, கேரளாவின் சராசரி தினசரி மின்சாரப் பயன்பாடு 88.45 மில்லியன் யூனிட்டுகளாக உள்ளது.

இதில், கேரளா நீர், காற்று மற்றும் சூரியசக்தி மூலமாகத் தினசரி 15 மில்லியன் யூனிட் மின்சாரத்தை மட்டுமே சொந்தமாக உற்பத்தி செய்கிறது. மீதமுள்ள 73.41 மில்லியன் யூனிட்கள் தேசிய மின்சாரச் சந்தையிலிருந்து போட்டி விலையில் வாங்கப்படுகின்றன. மின்சாரப் பயன்பாடு அதிகரிக்கும் நேரங்களில் இதன் விலை யூனிட்டுக்கு 10 ரூபாய் வரை உயரக்கூடும் என்கின்றனர்.

கடந்த பத்து ஆண்டுகளில், கேரளா தனது நீர்மின் உற்பத்தித் திறனில் வெறும் 150 மெகாவாட் (MW) அளவை மட்டுமே அதிகரித்துள்ளது. அதேவேளையில், அதன் சூரிய மின்உற்பத்தித் திறன்  2,400 மெகாவாட்டாக அதிகரித்துள்ளது.

முன்னோக்கிச் செல்லும் பாதை 

நாட்டின் பிற பகுதிகள் எதிர்கொள்ளும் அதே சிக்கலைத்தான் கேரள மாநிலமும் எதிர்கொள்கிறது. புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலின் (Renewable energy) பயன்பாடு அதிகரிக்கும் போது, மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யப்படும் நேரத்திற்கும் மின்சாரப் பயன்பாடு அதிகரிக்கும் நேரத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியும் அதிகரிக்கிறது. இதற்குத் தீர்வாக அமைவது மின்சாரத்தைச் சேமித்து வைக்கும் 'ஆற்றல் சேமிப்பு' (Energy storage) முறைதான் என்று 'தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்' நாளிதழ் ஏற்கனவே செய்தி வெளியிட்டது குறிப்பிடத்தக்கது.

இதற்காகக் கேரள மாநில மின்சார வாரியம் (KSEB), பகல் நேரத்தில் உற்பத்தியாகும் சூரிய மின்சாரத்தை மீண்டும் மின் விநியோகக் கட்டமைப்பிற்கு அனுப்பாமல், அதனைச் சேமித்து வைக்க 'மின்கலன் ஆற்றல் சேமிப்பு அமைப்பை' (Battery Energy Storage System (BESS)) நிறுவத் திட்டமிட்டுள்ளது. இவ்வாறு சேமிக்கப்படும் மின்சாரத்தை, இரவில் மின்சாரத் தேவை அதிகமாக இருக்கும் நேரங்களில் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும்.

மாநில மின்சார வாரியங்களில் இத்தகைய புதிய அணுகுமுறையை முதன்முதலில் ஏற்றுக்கொண்ட நிறுவனங்களில் கேரளா மாநில மின்சார வாரியமும் (KSEB) ஒன்றாகும். இதன் முதல் 'மின்கலன் ஆற்றல் சேமிப்பு அமைப்பு' (BESS) திட்டம், 125 மெகாவாட் (MW) சேமிப்புத் திறனுடன், காசர்கோடு மாவட்டத்தில் உள்ள மைலாட்டி (Mylatti) பகுதியில் இந்த ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் தனது செயல்பாட்டைத் தொடங்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

அடுத்தடுத்த கட்டங்களில் கொச்சி, திருவனந்தபுரம் மற்றும் மலப்புறத்தில் உள்ள அரீக்கோடு (Areekode) ஆகிய இடங்களில் வெவ்வேறு சேமிப்புத் திறன்களுடன் கூடிய, பல மின்கலன் ஆற்றல் சேமிப்பு அமைப்பு (BESS) திட்டங்கள் செயல்படுத்தத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளன. மேலும், 3 கிலோவாட்டுக்கு (kW) மேல் திறன் கொண்ட அனைத்து சூரியஒளி மின் உற்பத்தி நிலையங்களுக்கும் மின்கலன் சேமிப்பு அமைப்புகளைக் கட்டாயமாக்க வேண்டும் என்று மின்கலன் ஆற்றல் சேமிப்பு அமைப்பு முன்மொழிந்துள்ளது. ஆனால், மின்சார ஒழுங்குமுறை ஆணையம் இந்த முன்மொழிவுக்கு இன்னும் ஒப்புதல் அளிக்கவில்லை.

Original Link: Kerala is seeing record rooftop solar adoption. So why is it still facing power supply issues?

Read More →

'விமானத்தில் பிறக்கும் குழந்தைகள்', தேசப் பிரிவினை: குடியுரிமை குறித்து அரசியல் நிர்ணய சபை எவ்வாறு விவாதித்தது? -ஜதின் ஆனந்த்

அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையில் குடியுரிமை பற்றிய விவாதம் நடந்தபோது, மதம், பிறப்பு மற்றும் நாட்டின் பிரிவினை தொடர்பான பல்வேறு கருத்துக்கள் முன்வைக்கப்பட்டன. அதேவேளையில், மதச்சார்பற்ற மற்றும் நிலப்பரப்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட குடியுரிமைக் கோட்பாடும் முன்வைக்கப்பட்டு, இறுதியாக அதுவே அரசியலமைப்பில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. இதுகுறித்து தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய விவரங்கள் பின்வருமாறு:

1949-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதத்தில், இந்திய அரசியலமைப்பு வரைவின் குடியுரிமை தொடர்பான விதிகள் குறித்து அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையில் விவாதிக்கப்பட்டபோது, அரசியலமைப்பு வரைவின் பிரிவு-5 தான் வரைவுக் குழுவிற்கு "மற்ற அனைத்து விதிகளையும்விட அதிக தலைவலியைக் கொடுத்தது" என்று பி.ஆர்.அம்பேத்கர் கூறினார். இந்த விதியின்மீது சுமார் 140 திருத்தங்கள் முன்மொழியப்பட்டதால், அவை ஒரு "அடர்ந்த காட்டைப் போல சிக்கலாக உள்ளன" என்று ராஜேந்திர பிரசாத் விவரித்தார்.

இறுதியில் அம்பேத்கரின் வரைவு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட போதிலும், இந்த விவாதம் இந்தியக் குடியுரிமையின் உண்மையான அர்த்தம் குறித்து உறுப்பினர்களிடையே இருந்த கருத்து வேறுபாடுகளை வெளிப்படுத்தியது. சில உறுப்பினர்கள் குடியுரிமையானது மதத்தின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டும் என்று விரும்பினர். வேறு சிலரோ பிறந்த இடத்திற்குப் பதிலாக ஒருவரது வம்சாவளியின் (Ancestry) அடிப்படையிலேயே குடியுரிமை தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். இந்தியப் பிரிவினையால் பாதிக்கப்பட்ட அகதிகளுக்கு அதிக பாதுகாப்பு அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று சிலர் வலியுறுத்தினர். அதேநேரத்தில், அசாம் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த ரோஹிணி குமார் சௌத்ரி, அந்த மாநிலத்திற்குள் மக்கள் இடம்பெயர்வதைக் கட்டுப்படுத்த கடுமையான நடவடிக்கைகள் எடுக்க வேண்டும் என்று வாதிட்டார். இறுதியில், இந்த பல்வேறுபட்ட மற்றும் முரண்பட்ட கருத்துக்களில் ஒரே ஒரு அணுகுமுறையை மட்டுமே நமது அரசியலமைப்பு ஏற்றுக்கொண்டது.

குடியுரிமை தானாக வழங்கப்படக்கூடாது, அது கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்’

மத்திய மாகாணங்கள் மற்றும் பேரார் பகுதியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய பஞ்சாப் ராவ் ஷாம்ராவ் தேஷ்முக், குடியுரிமை பற்றிய சட்டப்பிரிவை "முழு அரசியலமைப்பிலேயே மிகக் துரதிர்ஷ்டவசமான பிரிவு" என்று வர்ணித்தார். அம்பேத்கர் முன்மொழிந்த இந்த வரைவு இலக்கணம், இந்தியக் குடியுரிமையை உலகிலேயே மிக மலிவான ஒன்றாக மாற்றிவிடும் என்று அவர் வாதிட்டார்.

மேலும், "இந்தியாவுக்கு மனிதர்களின் குணாதிசயங்களைப் பற்றியோ அல்லது நாட்டின் நலன்களைப் பற்றியோ கவலைப்படாமல், இன்னும் கூடுதல் மனிதர்கள் தேவைப்படும் ஒரு சிறிய நாடாக இருந்திருந்தால், இத்தகைய கொள்கையை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்திருக்கும். ஆனால், இந்தியாவிலோ ஏற்கனவே மிக அதிக மக்கள்தொகை உள்ளது. இத்தகைய சூழ்நிலையில், இந்தியக் குடியுரிமையைப் பெறுவதை நாம் ஏன் இந்த அளவிற்கு எளிதாக்குகிறோம்?" என்று கேள்வி எழுப்பினார்.

குடியுரிமை பெறுவதை மேலும் கடினமானதாக மாற்ற வேண்டும் என்று தேஷ்முக் வாதிட்டார். இந்தியப் பெற்றோருக்குப் பிறந்தவர்கள் அல்லது சட்டப்படி இயல்பான குடியுரிமை பெற்றவர்களுக்கு மட்டுமே இந்தியக் குடியுரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்று முன்மொழிந்தார். மேலும், வேறு எந்த நாட்டின் குடியுரிமையையும் பெறாத "இந்துக்கள் அல்லது சீக்கியர்கள்" இந்தியக் குடியுரிமை பெறத் தகுதியுடையவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்றும் விரும்பினார். ஏனெனில், அவர்கள் தஞ்சமடைய வேறு எந்த நாடும் இல்லை என்பதையும் அவர் குறிபிட்டார்.

இந்தியாவில் ஐந்து ஆண்டுகள் வசிப்பது மட்டுமே ஒருவருக்குத் தானாகவே குடியுரிமையைப் பெற்றுத் தந்துவிடக்கூடாது என்றும் அவர் தொடர்ந்து வலியுறுத்தினார். அதற்குப் பதிலாக, சட்டப்பூர்வமாக இயல்பான குடியுரிமை பெற்றவர்கள் மட்டுமே இந்தியக் குடிமக்களாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறினார்.

பிறப்பிடமா அல்லது பெற்றோர் வழி உறவா?

இந்தியாவில் பிறக்கும் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும், அக்குழந்தைக்கு பெற்றோரின் குடியுரிமையோடு எந்தத் தொடர்பும் இல்லாவிட்டாலும்கூட, இந்தியக் குடியுரிமை வழங்குவதை தேஷ்முக் எதிர்த்தார். இதற்கு உதாரணமாக, வெளிநாட்டுத் தம்பதி பயணிக்கும் விமானம் மும்பையில் சில மணிநேரங்கள் மட்டும் நிற்பதாக வைத்துக்கொள்வோம், அப்படியிருக்கும் போது, அந்தப் பெண் அங்கு ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தால், பெற்றோரின் குடியுரிமையைப் பொருட்படுத்தாமல் அக்குழந்தை தானாகவே இந்தியக் குடிமகனாகிவிடும் என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

மேற்குவங்கத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய நசீருதீன் அகமது இந்தக்  கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். குடியுரிமை என்பது வெறும் பிறந்த இடத்தை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு வழங்கப்படாமல், பெற்றோரின் குடியுரிமையை அடிப்படையாகக் கொண்டே வழங்கப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். இது மிகவும் சிக்கலான ஒரு விவகாரம் என்பதால், இதனை இவ்வளவு எளிமையான முறையில் தீர்மானித்திருக்கக் கூடாது என்பதையும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

மேலும், இதுபோன்ற குழந்தையை இந்தியாவின் குடிமகன் என்றும், அந்தக் குழந்தையின் தாயின் நாட்டின் குடிமகன் என்றும், தந்தையின் நாட்டின் குடிமகன் என்றும் ஒரே நேரத்தில் உரிமைகோர முடியும்; இது பெரிய குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என்றும் அகமது தெரிவித்தார்.

இந்தியாவில் பிறந்த காரணத்திற்காக இந்தியா அந்தக் குழந்தைக்குக் குடியுரிமை கோரும் என்றும், அதேவேளையில் தாயின் நாடு மற்றும் தந்தையின் நாடு ஆகிய இரண்டும் தங்களது தேசியக் குடியுரிமையின் அடிப்படையில் அந்தக் குழந்தைக்குக் குடியுரிமை கோரக்கூடும் என்றும் கூறினார். இதன் விளைவாக, அந்தக் குழந்தையின் குடியுரிமைக்காக இந்த மூன்று நாடுகளுமே ஒன்றோடொன்று போட்டியிடும் நிலை ஏற்படக்கூடும் என்றும் தெரிவித்தார்.

ஜனவரி மாதம் 26-ஆம் தேதி 1950-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகான அரசியலமைப்புச் சட்ட இடைவெளி 

பெரும்பாலான விமர்சகர்களைப் போல அல்லாமல், ஐக்கிய மாகாணத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய ஜஸ்பத் ராய் கபூர், கொள்கை சார்ந்த கேள்விக்கு பதிலாக நடைமுறை சார்ந்த ஒரு கவலையை எழுப்பினார். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம், 26-ஆம் தேதி ஜனவரி மாதம் 1950-ஆம் ஆண்டு வரையிலான குடியுரிமையை மட்டுமே வரையறுத்துள்ளது என்றும்; அந்தத் தேதிக்குப் பிறகு பிறப்பவர்கள் எவ்வாறு குடியுரிமையைப் பெறுவார்கள் என்பதை விளக்கவில்லை என்றும் சுட்டிக்காட்டினார்.

எனவே, 26-ஆம் தேதி ஜனவரி மாதம் 1950-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு இந்தியாவில் இந்தியப் பெற்றோருக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகளையும் இதில் சேர்ப்பதற்காக, அரசியலமைப்பின் பிரிவு 5-ல் திருத்தம் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று அவர் முன்மொழிந்தார்.

“இந்தியாவிலிருந்து பாகிஸ்தானுக்குத் தனது விசுவாசத்தை மாற்றிக்கொண்ட” எவருக்கும் குடியுரிமை வழங்குவதையும் கபூர் எதிர்த்தார். அத்தகைய இடம்பெயர்வு "முழுமையான மற்றும் உறுதியான ஒன்றாகும்" என்றும், அது இந்தியக் குடியுரிமைக்கான அவர்களின் உரிமையை இல்லாமல் செய்துவிடும் என்றும் அவர் வாதிட்டார்.

பிரிவினை அகதிகளுக்கும் பரந்த அளவிலான பாதுகாப்பு வழங்கப்பட வேண்டும்

கிழக்கு பஞ்சாப்பைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய பூபிந்தர் சிங் மான், இந்தியப் பிரிவினையால் இடம்பெயர்ந்த அகதிகளைப் பாதுகாப்பதில் அரசியலமைப்பு வரைவு போதுமானதாக இல்லை என்று வாதிட்டார். மேலும், அரசியலமைப்பின் இந்த அணுகுமுறையை "ஒரு பலவீனமான வகை மதச்சார்பின்மை… மற்றும் நியாயமற்ற ஒருதலைப்பட்சமான செயல்" என்றும் அவர் விமர்சித்தார்.

பாகிஸ்தானில் நடந்த மதக்கலவரங்களில் இருந்து தப்பித்து ஓடிவந்து, இந்திய அரசியலமைப்பு அமலுக்கு வந்தபோது இந்தியாவில் இருந்த மக்களுக்கு, அவர்கள் எவ்விதப் பதிவும் செய்யாமலோ அல்லது 6 மாதங்கள் இந்தியாவில் வசித்ததாக நிரூபிக்காமலோ, தானாகவே குடியுரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார்.

1948-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 19-ஆம் தேதியை, எல்லை நிர்ணய நாளாக மாற்றியமைத்ததையும் பூபிந்தர் சிங் மான் கேள்வி எழுப்பினார். "துரதிர்ஷ்டவசமான இந்த அகதிகள் இந்தக் குறிப்பிட்ட தேதியை முன்னரே கணித்திருக்க முடியாது; அப்படித் தெரிந்திருந்தால், அவர்கள் பாகிஸ்தானின் கத்தியால் தங்களை முன்னதாகவே காயப்படுத்திக் கொள்ள அனுமதித்திருப்பார்கள்... ஜூலை மாதம் 19-ஆம் தேதி, 1948-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இந்திய எல்லைகளை மூடுவது மிகவும் கொடூரமான செயல்” என்றும் அவர் வாதிட்டார்.

குடியுரிமை என்பது ஒரு மதச்சார்பற்ற, பிராந்திய ஒப்பந்தமாகும்

பிரிவினைக்குப் பிறகு பல மாதங்கள் நடத்தப்பட்ட தீவிர ஆலோசனைகளுக்குப் பிறகே இந்த வரைவு சட்டமுன்வரைவு உருவாக்கப்பட்டது என்று கூறி பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு இதற்கு ஆதரவாகப் பேசினார். எந்தவொரு குடியுரிமைச் சட்டமும், நீதியை நிலைநாட்டும் அதேவேளையில் ஏற்படக்கூடிய அனைத்துச் சூழ்நிலைகளையும் முழுமையாக உள்ளடக்கிவிட முடியாது என்று வாதிட்டார். பிரிவினைப் பிரச்சனை மற்றும் வெளிநாடுகளில் வாழும் இந்தியர்களின் நிலை ஆகிய இரண்டையும் கையாள வேண்டியிருந்ததால், "அரசியலமைப்பின் மற்ற எந்தப் பகுதியையும்விட இந்தக் குடியுரிமை விதிகளுக்குத்தான் அதிக யோசனையும் தீவிரப் பரிசீலனையும் வழங்கப்பட்டுள்ளது" என்று அவர் கூறினார்.

இது "திருப்திப்படுத்தும் அரசியல்" என்ற குற்றச்சாட்டுகளை நிராகரித்த நேரு, குடியுரிமை என்பது மதம் அல்லது அரசியல் லாபங்களின் அடிப்படையில் அமையாமல், நீதி மற்றும் நியாயத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே அமைய வேண்டும் என்றார்.

"திருப்திப்படுத்தும் அரசியல் பற்றிப் பேசும் மதிப்பிற்குரிய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், நீதிக்கும் சமத்துவத்திற்கும் எந்தவிதத் தொடர்பும் இல்லாத சில விதிகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்களா?... ஒவ்வொரு தனிநபருக்கும் அல்லது குழுவிற்கும் நீதி என்று எதனைக் கருதுகிறதோ, அதிலிருந்து இந்த அரசாங்கம் ஒரு முடி இழையளவு கூட விலகிச் செல்லாது." என்றும் நேரு தெரிவித்தார். 

அம்பேத்கரின் கருத்தை ஆதரித்து, மதராஸ் மாகாணத்தைச் சேர்ந்த அல்லாடி கிருஷ்ணசுவாமி அய்யர், இந்தியாவின் குடியுரிமை விதிகள் அமெரிக்க நாட்டின் குடியுரிமை விதிகளைவிட ஏற்கனவே மிகவும் கடுமையானவையாகவே உள்ளன என்று வாதிட்டார். இந்தியாவில் பிறந்தார் என்ற ஒரே காரணம் மட்டும் போதுமானது அல்ல; ஒருவர் இந்நாட்டில் நிரந்தரமாக வசிப்பவராகவும் இருக்க வேண்டும் என்றும் சுட்டிக்காட்டினார்.

மேலும், அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 5A-ஐ ஆதரித்துப் பேசிய அவர், அது எந்தவொரு மத சமூகத்திற்கும் இடையே பாகுபாடு காட்டவில்லை என்றும், மாறாக, அது பிரிவினையின்போது நிலவிய சூழல்களைக் கையாளவே செய்யப்பட்டது என்றும், மத அடிப்படையில் குடியுரிமையை வழங்கவில்லை என்றும் விளக்கினார். அகதிகள் இந்தியாவையே தங்களது நிரந்தர நாடாக மாற்றிக் கொள்ள விரும்புகிறார்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்திய பின்னரே அரசு அவர்களைக் குடியேற அனுமதித்ததால், அவர்களுக்குக் குடியுரிமையை மறுப்பது "மிகப்பெரிய அநீதியாக" அமையும் என்றும் வாதிட்டார்.

முன்மொழியப்பட்ட அனைத்துத் திருத்தங்களையும் ஒவ்வொன்றாக நிராகரித்து, அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையானது அம்பேத்கரின் வரைவை ஏற்றுக்கொண்டது. இதன் மூலம், அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்த காலத்தில், அது ஒரு மதச்சார்பற்ற மற்றும் நிலப்பரப்பு சார்ந்த குடியுரிமைக் கோட்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டது. அதேவேளையில், குடியுரிமைக்கான நிரந்தரச் சட்டத்தைப் பின்னர் நாடாளுமன்றமே உருவாக்கிக்கொள்ளலாம் என்றும் அனுமதித்தது.

Original Link: Babies born in planes’, Partition: How Constituent Assembly debated citizenship.

Read More →

நாடாளுமன்றத்தை நோக்கி கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி (CJP) பேரணி : இந்தியாவில் பொதுப் போராட்டத்திற்கு ஏன் காவல்துறை அனுமதி தேவைப்படுகிறது?

அரசியலமைப்பின் 19-வது பிரிவின்கீழ் இந்தியக் குடிமக்களுக்கு உத்தரவாதமளிக்கப்பட்ட அடிப்படை உரிமைகளிலிருந்து போராட்டம் நடத்தும் உரிமை வந்தாலும், அது நிபந்தனையற்றது அல்ல. மேலும், நியாயமான கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டது.

இந்தியாவின் ஜந்தர் மந்தரிலிருந்து நாடாளுமன்றத்தை நோக்கி, திங்கட்கிழமை, ஜூலை 20 அன்று கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி (சிஜேபி) நடத்தவிருக்கும் பேரணிக்கு முன்னதாக, ஜந்தர் மந்தரில் தங்களது போராட்டத்தைத் தொடர சிஜேபி அனுமதி பெறவில்லை என்றும், பேரணி நடத்துவதற்கு ஒப்புதலுக்காக விண்ணப்பிக்கவும் இல்லை என்றும் டெல்லி காவல்துறை தெரிவித்துள்ளது.

மத்திய கல்வி அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதானைப் பதவி நீக்கம் செய்யக் கோரி வரும் சிஜேபி அமைப்பு, ஜூன் 20 முதல் ஜந்தர் மந்தரில் போராட்டம் நடத்தி வருகிறது. திட்டமிட்டபடி திங்கட்கிழமை பேரணி நடைபெறும் என சிஜேபி நிறுவனர் அபிஜீத் திப்கே தெரிவித்துள்ளார்.

போராட்டம் நடத்தும் உரிமையை நிர்வகிக்கும் சட்டங்கள் குறித்தும், இந்தியாவில் ஒரு பொதுப் போராட்டத்தை ஏற்பாடு செய்வதற்கு ஏன் காவல்துறை அனுமதி தேவைப்படுகிறது என்பது குறித்தும் கீழே குறிப்பிட்டுள்ளது.

போராடுவதற்கான உரிமை

இந்தியக் குடிமக்களுக்கு, போராட்டம் நடத்தும் உரிமை என்பது இந்திய அரசியலமைப்பின் 19-வது பிரிவின்கீழ் இந்தியக் குடிமக்களுக்கு உத்தரவாதமளிக்கப்பட்ட அடிப்படை உரிமைகளிலிருந்து உருவாகிறது. பிரிவு 19(1)(a)-ன் கீழ் பேச்சு மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரம் மற்றும் பிரிவு 19(1)(b)-ன் படி ஆயுதங்கள் இன்றி பொது இடத்தில் அமைதியாகக் கூடுவதற்கான உரிமை குறித்து குறிப்பிடுகின்றன.

ஆனால், இது ஒரு நிபந்தனையற்ற உரிமை அல்ல; இது சில கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் விதிமுறைகளுக்கு உட்பட்டது. எனவே, அவ்வாறு செய்யும்போது அதிகாரிகளிடமிருந்து தேவையான அனைத்து அனுமதிகளையும் பெற்று, பொது அமைதி பாதுக்காக்கப்படுவதை உறுதி செய்தால், ஒருவர் தனது போராட்ட உரிமையை அமைதியான முறையில் பயன்படுத்தலாம்.

விதி சட்டக் கொள்கை மையத்தில் (Vidhi Centre for Legal Policy) உருவாக்கப்பட்ட, சட்டத் தகவல்களுக்கான திறந்த அணுகல் டிஜிட்டல் ஆதாரமான Nyaaya.org வழங்கிய, “பல ஆண்டுகளாக உச்சநீதிமன்றத்தின்முன் கொண்டுவரப்பட்ட பல வழக்குகள், போராட்டம் நடத்தும் உரிமை ஜனநாயகத்தின் ஒரு ஒருங்கிணைந்த பகுதி என்பதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளன. மேலும், இந்த உரிமை சட்டப்பூர்வமாகப் பயன்படுத்தப்படுவதை உறுதிசெய்ய, அரசு அதிகாரிகளும் குடிமக்களும் பின்பற்ற வேண்டிய வழிகாட்டுதல்களையும் அவை வகுத்துள்ளன,” என்று “சட்டப்பூர்வமான போராட்டத்திற்கான வழிகாட்டி” (Guide to Lawful Protesting) என்ற தலைப்பிலான டிசம்பர் 2020-ல் வெளியிடப்பட்ட குறிப்பு கூறுகிறது.

காவல்துறை அனுமதிக்குத் தேவையான ஆவணங்கள்

அரசியலமைப்பின் மாநிலப் பட்டியலில் 'சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கு' (Law and order) ஒரு பொருளாக இருப்பதால், ஒவ்வொரு மாநிலமும் தனது எல்லைக்குள் சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கைப் பராமரிக்கத் தனக்கென தனிப்பட்ட சட்டங்களையும் விதிகளையும் இயற்றிக்கொள்ள முடியும். எனவே, போராட்டங்கள் மற்றும் பொதுக் கூட்டங்களை நடத்துவதற்கான அனுமதிகளுக்கு விண்ணப்பிப்பதற்கான விதிகள் மாநிலத்திற்கு மாநிலம் வேறுபடுகின்றன.

இதுபோன்ற எந்தவொரு போராட்டம் அல்லது பொதுக் கூட்டத்திற்கும், ஏற்பாடு செய்பவர்கள் அது நடைபெறும் அதிகார வரம்பிற்குட்பட்ட காவல் நிலையத்திலிருந்து தடையில்லாச் சான்றிதழை (No Objection Certificate (NOC)) பெற வேண்டும். அத்தகைய போராட்டம் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட காவல் நிலையங்களின் அதிகார வரம்பை உள்ளடக்கியிருந்தால், காவல் ஆணையர் அலுவலகமோ (Commissionerate Office)அல்லது காவல் துணை ஆணையர் (Deputy Commissioner of Police (DCP)) அலுவலகமோ தடையில்லாச் சான்றிதழை வழங்க வேண்டும்.

போராட்டத்திற்கான தடையில்லாச் சான்றிதழ் (NOC) அல்லது ஏதேனும் குறிப்பிட்ட அனுமதிகளுக்கான விண்ணப்பத்தில், ஏற்பாட்டாளர்களின் பெயர், முகவரி மற்றும் தொடர்பு எண் போன்ற விவரங்கள் இருக்க வேண்டும். தேவைப்படும் மற்ற விவரங்களில், குறிப்பிட்ட போராட்டத்திற்கான காரணங்கள், அதன் கால அளவு, அதில் பங்கேற்கும் நபர்களின் தோராயமான எண்ணிக்கை மற்றும் கூட்டம் கூடும் இடம் ஆகியவை அடங்கும். பேரணியாக இருந்தால், செல்லும் பாதை வழங்கப்பட வேண்டும். மேலும், ஒலிபெருக்கிகள், கூடாரங்கள் மற்றும் பந்தல்கள் போன்ற உபகரணங்களின் பயன்பாடும் குறிப்பிடப்பட வேண்டும்.

சம்பந்தப்பட்ட காவல் துறையிடம் குறிப்பிட்ட படிவம் எதுவும் இல்லையென்றால், தடையில்லாச் சான்றிதழுக்கான (NOC) விண்ணப்பத்தை, மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள விவரங்களுடன் ஒரு எளிய கடித வடிவில் சமர்ப்பிக்கலாம். அதனை, சம்பந்தப்பட்ட காவல் நிலையத்தின் உயர் அதிகாரிக்கோ அல்லது துணை ஆணையர் (DCP) அலுவலகத்திற்கோ முகவரியிட வேண்டும். விண்ணப்பதாரரின் அடையாளச் சான்று, விண்ணப்பதாரரின் இருப்பிடச் சான்று, விண்ணப்பதாரரின் புகைப்படம் மற்றும் காவல் துறையினரால் கோரப்படும் வேறு ஏதேனும் தொடர்புடைய ஆவணங்கள் அதனுடன் இணைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். போராட்டத்தில் பங்கேற்பவர்களின் கூட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான ஏற்பாடுகள், குடிநீர் வசதி, கழிப்பறை வசதிகள் மற்றும் பிற வசதிகள், அத்துடன் கூட்டத்தில் கலந்துகொள்ளும் காவல் அதிகாரிகளுடன் ஒருங்கிணைப்பதற்கான விவரங்கள் குறித்தும் காவல் துறையினர் கூடுதல் தகவல்களைக் கோரலாம். சில சமயங்களில், விண்ணப்பதாரர் மற்றும்/அல்லது பிற அமைப்பாளர்களை இந்த விவரங்களை ஒரு உறுதிமொழிப் பத்திர (affidavit) வடிவில் சமர்ப்பிக்குமாறு காவல்துறை கேட்கக்கூடும்.

காவல்துறையால் அனுமதியை மறுக்க முடியுமா?

ஆம். போராட்டத்திற்கான உரிமை என்பது நிபந்தனையற்ற உரிமை அல்ல என்பதால், காவல்துறை அதற்கான அனுமதியை மறுக்கலாம். இது நியாயமான கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டது. இதற்குக் காரணம், போராட்டத்திற்காகக் குறிப்பிடப்பட்ட பகுதிகளில் வசிப்பவர்களின் நலன்களையும், பொது அமைதியைப் பராமரிப்பதன் அவசியம் ஆகியவற்றையும் காவல்துறை கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

போராட்டமானது இந்தியாவின் இறையாண்மை மற்றும் ஒருமைப்பாடு, நாட்டின் பாதுகாப்பு, வெளிநாடுகளுடனான நட்புறவுகள், பொது அமைதி, கண்ணியம் அல்லது ஒழுக்கநெறி ஆகியவற்றின் நலன்களைப் பாதிக்கக்கூடும் என்று அதிகாரிகள் கருதினால், அனுமதி மறுக்கப்படலாம். அத்தகைய கோரிக்கையை மறுப்பதற்கான பிற காரணங்கள் நீதிமன்ற அவமதிப்பு, அவதூறு அல்லது ஒரு குற்றச் செயலுக்குத் தூண்டுதல் ஆகியவையாக இருக்கலாம்.

பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதாவின் (முன்னர் 1973-ம் ஆண்டு குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 144) பிரிவு 163-ன் கீழ், ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியில் ஊரடங்கு உத்தரவைப் பிறப்பிப்பதன் மூலம், நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் அமைதியான போராட்டத்திற்கான அனுமதியைக் கூட ரத்து செய்ய முடியும்.

கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டாலோ அல்லது அனுமதி திரும்பப் பெறப்பட்டாலோ, காவல்துறை அல்லது மாநில அதிகாரிகள் (மாவட்ட நீதிபதி போன்றோர்), அச்சுறுத்தலின் துல்லியமான தன்மை, போராட்டத்தால் ஏற்படக்கூடிய அபாயங்கள் மற்றும் நடைபெற்று வரும் போராட்டத்திற்குத் தடை உத்தரவுகளை விதிப்பதற்கான காரணங்கள் ஆகியவற்றைக் குறிப்பிட்டு, திட்டவட்டமான தெளிவான காரணங்களை வழங்க வேண்டும்.

Original Link: CJP march to Parliament: Why police nod is needed for a public protest in India.

Read More →

ரிசர்வ் வங்கியின் புதிய குறிப்பிடப்பட்ட நிதி அல்லாத சொத்துகள் மற்றும் நிதிச் சொத்துகளின் பத்திரமயமாக்கல் மற்றும் மறுசீரமைப்பு மற்றும் பிணைய உரிமை அமலாக்கச் சட்டம் குறித்து… -குஷ்பூ குமாரி

கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தாதவர்களின் சொத்துக்களை நிர்வகிக்க,  ரிசர்வ் வங்கி  குறிப்பிட்ட நிதி அல்லாத சொத்துகள் (Specified Non-Financial Assets (SNFAs)) என்ற கருத்தை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. நிதி அல்லாத சொத்துகள் என்றால் என்ன? ஒரு கடன் எப்போது செயல்பாடற்ற சொத்தாக (Non-Performing Asset (NPA)) மாறுகிறது? மேலும், வாராக்கடன்களை வங்கிகள் மீட்க நிதிச் சொத்துகளின் பத்திரமயமாக்கல் மற்றும் மறுசீரமைப்பு மற்றும் பிணைய உரிமை அமலாக்கச்  (SARFAESI)) சட்டம் எவ்வாறு உதவுகிறது?

தற்போதைய செய்தி

கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தாதவர்களின் சொத்துக்களை நிர்வகிக்க, ரிசர்வ் வங்கி "குறிப்பிட்ட நிதி அல்லாத சொத்துக்கள்" (SNFA) என்ற புதிய முறையை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. இந்தச் சொத்துக்கள் நிதிச் சொத்துகளின் பத்திரமயமாக்கல் மற்றும் மறுசீரமைப்பு மற்றும் பிணைய உரிமை அமலாக்கச்  (SARFAESI)) சட்ட விதிகளின்படி பொது ஏலம் மூலம் விற்கப்பட வேண்டும். அந்தச் சொத்துகளை முதலில் கடன் பெற்றவருக்கோ அல்லது அவருடன் தொடர்புடைய தரப்பினருக்கோ மீண்டும் விற்பனை செய்வது தடை செய்யப்பட்டுள்ளது

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. குறிப்பிட்ட நிதி அல்லாத சொத்துக்கள் (Specified Non-Financial Assets (SNFAs)) என்பவை, கடன் வாங்கியவர்கள் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தத் தவறும் போது வங்கிகள் கையகப்படுத்தும் அசையாச் சொத்துக்களைக் குறிக்கின்றன. நிலுவையில் உள்ள கடனைத் தீர்ப்பதற்காக வங்கிகளால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட இதுபோன்ற சொத்துக்களில் குடியிருப்பு கட்டிடங்கள், வணிகச் சொத்துக்கள், தொழிற்சாலை நிலம் அல்லது பிற அசையாச் சொத்துக்கள் அடங்கும்.

2. கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தத் தவறிய கடனாளிகளிடமிருந்து பெறப்பட்ட நிதி அல்லாத சொத்துக்களை வங்கிகள் எவ்வாறு கையகப்படுத்த வேண்டும், மதிப்பிட வேண்டும், நிர்வகிக்க வேண்டும் மற்றும் அகற்ற வேண்டும் என்பதற்கான ஒரு விரிவான கட்டமைப்பை உருவாக்குவதற்காக,  ரிசர்வ் வங்கி 2026-ஆம் ஆண்டின் 3-வது திருத்த வழிகாட்டுதல்களை வெளியிட்டுள்ளது.

3. புதிய வழிகாட்டுதல்களின்படி, ஒரு கடனாளியின் கடன் அதிகாரப்பூர்வமாக செயல்பாடற்ற சொத்தாக (non-performing asset (NPA)) வகைப்படுத்தப்பட்ட பின்னரே வங்கிகள் ஒரு குறிப்பிட்ட நிதி அல்லாத சொத்தைக் கையகப்படுத்த முடியும். இந்தச் சொத்தை கையகப்படுத்தும் நடவடிக்கை, வங்கிக்கு வர வேண்டிய நிலுவைக் கடன் தொகையை முழுவதுமாகவோ அல்லது ஒரு பகுதியளவுகவோ திரும்பப் பெறும் வகையில் இருக்க வேண்டும்.

4. இந்தத் திருத்தத்தின்படி, குறிப்பிட்ட நிதி அல்லாத சொத்துக்களை (SNFA) கையகப்படுத்துதல் மற்றும் விற்பனை செய்தல் தொடர்பான ஒரு விரிவான  கொள்கையை வகுக்க வேண்டும். அந்தக் கொள்கையானது, தகுதி அளவுகோல்கள், ஒப்புதல் நடைமுறைகள் மற்றும் சொத்தைக் கையகப்படுத்துவதற்கு முன்பு மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய மீட்டெடுப்பு முயற்சிகளைக் குறிப்பிட வேண்டும்.

5. திருத்தப்பட்ட புதிய விதிமுறைகளின் கீழ், கைப்பற்றப்பட்ட சொத்துகள் பின்னர், குறிப்பிடப்பட்ட நிதி அல்லாத சொத்து என்ற வகைப்பாட்டில் இருந்து நீக்கப்பட்டாலும், அவற்றை முதலில் கடன் பெற்றவருக்கோ அல்லது அவருடன் தொடர்புடைய தரப்பினருக்கோ மீண்டும் விற்பனை செய்வது வங்கிகளுக்கு தடை செய்யப்பட்டுள்ளது.

6. குறிப்பிடப்பட்ட நிதி அல்லாத சொத்துகள் (SNFAs) இனி மொத்த வாராக்கடன்கள், நிகர வாராக்கடன்கள் அல்லது நெருக்கடிக்குள்ளான சொத்துக்களின் ஒரு பகுதியாகக் கணக்கிடப்படாது. அதற்குப் பதிலாக, வங்கிகளின் இருப்புநிலை அறிக்கைகளில், “கோரிக்கைகளைத் தீர்ப்பதற்காகப் பெறப்பட்ட வங்கி அல்லாத சொத்துகள்” (Non-banking assets acquired in satisfaction of claims) என்ற பிரிவின்கீழ் இவை தனியாகக் காட்டப்படும்.

ஒரு கடன் எப்போது செயல்பாடற்ற சொத்தாக (non-performing asset (NPA)) மாறுகிறது?

1. வங்கிகளால் வழங்கப்படும் அனைத்து முன்பணங்களும் "சொத்துக்கள்"  (assets) என்று அழைக்கப்படுகின்றன. ஏனெனில், அவை வட்டி அல்லது தவணைகள் மூலம் வங்கிக்கு வருமானத்தை ஈட்டித் தருகின்றன. இருப்பினும், செலுத்த வேண்டிய தேதிக்குப் பிறகும் வட்டி அல்லது தவணை செலுத்தப்படாமல் இருந்தால், அது ஒரு கடன் வாராக்கடனாக மாறுகிறது. மேலும், 90 நாட்களுக்கும் மேலாக செலுத்தப்படாமல் இருந்தால், அது செயல்பாடற்ற சொத்தாக (NPA) மாறிவிடுகிறது.

2. ஜூலை 2014-ல் வெளியான ரிசர்வ் வங்கியின் சுற்றறிக்கையின்படி, 90 நாட்களுக்கும் மேலாக வட்டி மற்றும்/அல்லது அசல் தவணை செலுத்தப்படாமல் நிலுவையில் உள்ள அனைத்து முன்பணங்களும் “செயல்பாடற்ற சொத்து” (non-performing asset) என்று வகைப்படுத்தப்படும்.

3. ஒரு கடன் கணக்கு செயல்படாத சொத்தாக மாறுவதற்கு முன்பே, அந்தக் கணக்கில் ஏற்படும் ஆரம்பகட்ட நிதி அழுத்தத்தை (Incipient Stress) வங்கிகள் கண்டறிய வேண்டும். இதற்காக, சிறப்பு கவனக் கணக்குகள் (Special Mention Accounts (SMA)) எனப்படும் ஒரு துணைச் சொத்து வகை (Sub-Asset Category) உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. கடன் செலுத்துவதில் சிக்கல் அல்லது முறைகேடு ஏற்படுவதற்கான ஆரம்ப அறிகுறிகள் தெரிந்தவுடன், அந்தக் கடன் கணக்கு சிறப்பு கவனக்கணக்குகள் பிரிவில் சேர்க்கப்படுகிறது.

சிறப்பு கவனக் (Special Mention Accounts (SMA)) கணக்குகளில் மூன்று வகைகள் உள்ளன:

• சிறப்பு கவனக் கணக்குகள்-0: என்பது அசல் அல்லது வட்டித் தொகையைச் செலுத்துவதில் 30 நாட்களுக்கு மேல் காலதாமதம் ஏற்படாத நிலையிலும், கணக்கில் ஆரம்பக்கட்ட நிதி நெருக்கடிக்கான அறிகுறிகள் தென்படும்போது உருவாகும் கணக்குகளாகும்.

• சிறப்பு கவனக் கணக்குகள்-1: என்பது அசல் அல்லது வட்டி செலுத்துதல் 31 முதல் 60 நாட்களுக்குள் தாமதமானால் உருவாகும் கணக்குகளாகும்.

• சிறப்பு கவனக் கணக்குகள்-2: அசல் அல்லது வட்டி செலுத்துதல் 61 முதல் 90 நாட்களுக்குள் தாமதமானால் உருவாகும் கணக்குகளாகும்.

4. ரிசர்வ் வங்கியின் அறிவுறுத்தலின்படி, வங்கிகள் தங்களின் வாராக்கடன்களைப் பின்வரும் பரந்த குழுக்களாக வகைப்படுத்த வேண்டும்:

(i) தரம் குறைந்த நிலையில் இருக்கும் சொத்துக்கள்: ஒரு சொத்து 12 மாதங்கள் அல்லது அதற்குக் குறைவான காலம் செயல்படாத சொத்தாக இருந்தால், அது தரம் குறைந்த நிலையில் இருக்கும் சொத்து (Sub-standard Assets) என வகைப்படுத்தப்படும்.

 

(ii) சந்தேகத்திற்குரிய சொத்துக்கள் (Doubtful Assets): ஒரு சொத்து 12 மாதங்களுக்கு மேல் செயல்படாத சொத்தாக நீடித்தால், அது சந்தேகத்திற்குரிய சொத்து என வகைப்படுத்தப்படும்.

(iii) நட்டச் சொத்துக்கள் (Loss Assets): வசூலிக்க முடியாத மற்றும் மதிப்பு குறைந்த சொத்து, ஆனால் வங்கி அதை முழுமையாக கணக்கில் இருந்து நீக்காத நிலை, நட்டச் சொத்துக்கள் (Loss Asset) எனப்படும்.

நிதிச் சொத்துகளின் பத்திரமயமாக்கல் மற்றும் மறுசீரமைப்பு மற்றும் பிணைய உரிமை அமலாக்கம் (Securitisation and Reconstruction of Financial Assets and Enforcement of Security Interest (Sarfaesi))) என்றால் என்பது என்ன?

1. கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தத் தவறிய கடனாளிகளிடமிருந்து நிதி நிறுவனங்களைப் பாதுகாப்பதற்காக, 2002-ஆம் ஆண்டின் நிதிச் சொத்துக்களைப் பத்திரமாக்குதல் மற்றும் மறுகட்டமைத்தல் மற்றும் பிணையப் பற்றுரிமையை அமல்படுத்துதல் (Sarfaesi) சட்டம்  அறிமுகபடுத்தப்பட்டது. இந்தப் புதிய சட்டத்தை முன்மொழிவதற்காக, மத்திய அரசு நரசிம்மம்  மற்றும் அந்தியருஜினா குழு போன்ற குழுக்களை அமைத்தது.

நரசிம்மம் குழு  மற்றும் அந்தியாருஜினா குழுக்கள் எது போன்ற பரிந்துரைகளை செய்தன ? நரசிம்மம் குழு : மத்திய அரசு 1991-ஆம் ஆண்டு முன்னாள் ரிசர்வ் வங்கியின் ஆளுநர் எம். நரசிம்மம் தலைமையில் குழுவை அமைத்தது. சொத்து மறுசீரமைப்பு நிதியை உருவாக்குதல், வங்கிகளின் மூலதன விகிதத்தை (Capital Adequacy Ratio) அதிகரித்தல், வங்கிகளை அதிக போட்டித்தன்மை கொண்டதாக மாற்றம் செய்யவேண்டும் என்ற பரிந்துரைகளை வழங்கியது. அந்தியாருஜினா குழு: அந்தியாருஜினா குழு என்பது 1998-ஆம் ஆண்டு  மத்திய அரசாங்கத்தால் வங்கி சட்டங்களைச் சீரமைக்க அமைக்கப்பட்ட ஒரு நிபுணர் குழுவாகும். இந்தியாவின் முன்னாள் சொலிசிட்டர் ஜெனரல் 'டி.ஆர். அந்தியாருஜினா'  இதன் தலைவராக இருந்தார். இந்தக் குழுவின் பரிந்துரைகள் நிதிச் சொத்துகளின் பத்திரமயமாக்கல் மற்றும் மறுசீரமைப்பு மற்றும் பிணைய உரிமை அமலாக்கச்  (SARFAESI)) சட்ட உருவாக்கத்திற்கு அடிப்படையாக அமைந்தன.

2. இந்தச் சட்டத்தின்கீழ், வங்கிகள் தங்களின் வாராக்கடன்களை வசூலிப்பதற்காக, கடனுக்கு ஈடாக அடமானம் வைக்கப்பட்டுள்ள சொத்துகளை தங்களது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வரலாம். மேலும், நீதிமன்ற தலையீடு இல்லாமல், அந்தச் சொத்துகளை நிர்வகிக்கவோ அல்லது விற்பனை செய்து நிலுவைத் தொகையை (Dues) மீட்டெடுக்கவோ முடியும். இந்தச் சட்டம் நாடு முழுவதும் பொருந்தும்.  மேலும், கடன் வழங்குநருக்குப் பிணையமாக (security) அளிக்கப்பட்ட அசையும் மற்றும் அசையாச் சொத்துகள் அனைத்தும் இந்தச் சட்டத்தின்கீழ்  இடம்பெற்றிருக்கும்.

3. 2002-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில் இந்தச் சட்டம் இயற்றப்படுவதற்கு முன்பு, வங்கிகள் மற்றும் பிற நிதி நிறுவனங்கள் தங்களது வாராக்கடன்களை மீட்டெடுக்க நீண்ட சட்ட நடைமுறைகளைப் பின்பற்ற வேண்டிய சூழல் இருந்தது. திருப்பிச் செலுத்தப்படாத கடன்களை ஈடுசெய்யும் வகையில் பிணையச் சொத்துகளின் மீதான உரிமையைப் பெற, கடன் வழங்குநர்கள் உரிமையியல் நீதிமன்றங்களையோ அல்லது அதற்கென அமைக்கப்பட்ட தீர்ப்பாயங்களையோ நாட வேண்டிய சூழல் இருந்தது. இதனால் கடன் வசூல் தாமதமானதுடன், கடன் வழங்குநர்களின் 'செயல்பாடற்ற சொத்துகளின்' (non-performing assets) பட்டியலும் அதிகரித்தது.

4. ஒரு கடன் வாங்கியவர் ஆறு மாதங்களுக்கு மேல் கடன் தொகையை செலுத்தத் தவறினால், SARFAESI சட்டம் நடைமுறைக்கு வரும். அப்போது, ​​கடன் வழங்குபவர், 60 நாட்களுக்குள் நிலுவைத் தொகையைச் செலுத்துமாறு கடனாளிக்கு ஓர் அறிவிப்பை அனுப்பலாம். அவ்வாறு செய்யத் தவறினால், அந்த நிதி நிறுவனத்திற்கு பிணையமாக வைக்கப்பட்ட சொத்துகளை (Secured Assets) கைப்பற்றி, அவற்றை விற்பனை செய்யவோ, மாற்றம் செய்யவோ அல்லது நிர்வகிக்கவும் உரிமை கொண்டுள்ளது.

5. இதற்கிடையில், கடன்கட்ட தவறியவர், கடன் வழங்குபவரிடமிருந்து அறிவிப்பு பெற்ற 30 நாட்களுக்குள், இந்தச்சட்டத்தின்கீழ் அமைக்கப்பட்டுள்ள மேல்முறையீட்டு அமைப்பை (Appellate Authority) அணுகலாம். மேலும், 2020-ஆம் ஆண்டு உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பின்படி, கூட்டுறவு வங்கிகளும் (SARFAESI) சட்டத்தைப் பயன்படுத்தலாம்.

Original Link: What is the RBI’s new Specified Non-Financial Assets (SNFAs) and SARFAESI Act?

Read More →