நிலக்கரி வாயுவாக்கும் திட்டம் (Coal gasification scheme) இந்தியாவின் இறக்குமதிப் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்துகிறது. ஆனால், இது நிர்வகிக்கப்பட வேண்டிய மிகப்பெரிய கார்பன் வெளியேற்றத்திற்கு வழிவகுக்கும்.
2026-ம் ஆண்டு மே மாதத்தில், மேற்கு ஆசிய நெருக்கடி உருவாகி வந்த வேளையில், இந்திய மத்திய அமைச்சரவை, மேற்பரப்பு நிலக்கரி மற்றும் பழுப்பு நிலக்கரி வாயுவாக்கல் திட்டங்களுக்காக ₹375 பில்லியன் மதிப்பிலான ஊக்கத் திட்டத்திற்கு ஒப்புதல் அளித்தது. இந்த நடவடிக்கை, இந்தியாவின் பரந்த உள்நாட்டு நிலக்கரி இருப்பை இராஜதந்திரரீதியில் தொழில்துறை மூலப்பொருட்களாக மாற்றுவதற்கும், இறக்குமதியைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைப்பதற்கும் மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சியில், நிலக்கரி வாயுவாக்கலை ஒரு முக்கிய கொள்கைக் கருவியாக ஆக்குகிறது.
முதன்மையாக எரிசக்தி வெளியிடுவதற்காக நிலக்கரி எரிக்கப்படும் வழக்கமான நிலக்கரி எரிப்பு முறையைப் போலல்லாமல், நிலக்கரி வாயுவாக்கம் முறையில், அதிக வெப்பநிலை மற்றும் அழுத்தத்தில் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆக்சிஜன் மற்றும் நீராவியைப் பயன்படுத்தி நிலக்கரியானது செயற்கை வாயுவாக (syngas) மாற்றப்படுகிறது. இந்த செயற்கை வாயுவை, ஒருங்கிணைந்த வாயுவாக்கல் இணைந்த சுழற்சி ஆலைகள் (integrated gasification combined cycle (IGCC)) மூலம் அம்மோனியா, யூரியா, மெத்தனால், செயற்கை இயற்கை எரிவாயு, ஹைட்ரஜன், திரவ எரிபொருள்கள் மற்றும் மின்சாரம் ஆகியவற்றை உற்பத்தி செய்யப் பயன்படுத்தலாம்.
இந்தியா சுமார் 400 பில்லியன் டன் நிலக்கரி வளங்களையும், 47 பில்லியன் டன் பழுப்பு நிலக்கரி இருப்புகளையும் கொண்டுள்ளது. இதன் மூலம், உலக அளவில் நிலக்கரி வளங்களைக் கொண்டுள்ள முதல் ஐந்து நாடுகளில் ஒன்றாக இந்தியா திகழ்கிறது. அதே சமயம், பல முக்கிய மூலக்கூறுகளுக்கு இந்தியா இறக்குமதியை பெருமளவில் சார்ந்துள்ளது. 2025 நிதியாண்டின்படி, அம்மோனியா முழுவதுமாக இறக்குமதி செய்யப்பட்டது. மெத்தனால் இறக்குமதி உள்நாட்டுத் தேவைகளில் கிட்டத்தட்ட 90 சதவீதத்தையும், இயற்கை எரிவாயு இறக்குமதி மொத்த நுகர்வில் சுமார் பாதியளவையும், யூரியா இறக்குமதி உள்நாட்டு தேவையில் ஐந்தில் ஒரு பங்கையும் பூர்த்தி செய்கிறது.
செயற்கை எரிவாயுவை அம்மோனியா, யூரியா, மெத்தனால் மற்றும் செயற்கை இயற்கை எரிவாயுவாக மாற்ற முடியும் என்பதால், நிலக்கரி வாயுவாக்கம் இப்பொருட்களை உற்பத்தி செய்வதற்கான ஒரு உள்நாட்டு மாற்றாக அமைகிறது. இது இறக்குமதியின் ஒரு பகுதியை ஈடுசெய்யக்கூடும். மேலும், உலகளாவிய விலை ஏற்ற இறக்கங்கள் மற்றும் விநியோகத் தடைகளால் இந்தியா எதிர்கொள்ளும் பாதிப்புகளையும் இது குறைக்க உதவும்.
திட்டத்தின் விரிவாக்கம்
ஜனவரி 2024-ல் தொடங்கப்பட்ட, சுமார் 25 திட்டங்களை இலக்காகக் கொண்டிருந்த ₹85 பில்லியன் மதிப்பிலான நிலக்கரி வாயுவாக்கல் திட்டத்தைவிட, இந்தப் புதிய திட்டம் நான்கு மடங்கு அதிகமாகும். இது 2030-க்குள் சுமார் 75 மில்லியன் டன் நிலக்கரியை வாயுவாக்குவதை ஆதரிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளதுடன், ஆலை மற்றும் இயந்திரங்களின் செலவில் 20 சதவீதம் வரையிலான ஊக்கத்தொகையை, மைல்கல் (இலக்கு) சார்ந்த தவணைகளில் வழங்குகிறது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட திட்டங்களுக்கு 30 ஆண்டுகள் வரை மூலப்பொருள் பாதுகாப்பை நீட்டிக்கும் நிலக்கரி இணைப்பு சீர்திருத்தங்களாலும் இது ஆதரிக்கப்படுகிறது. இந்தத் திட்டம் சுமார் ₹2.5 முதல் 3.0 டிரில்லியன் முதலீடுகளை ஈர்க்கும் என்றும், கிட்டத்தட்ட 50,000 நேரடி மற்றும் மறைமுக வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது இறக்குமதி சார்புநிலையைக் குறைப்பதோடு, ஒருங்கிணைந்த உள்நாட்டு நிலக்கரி-இரசாயனங்கள் சூழலமைப்பை உருவாக்கும் அரசாங்கத்தின் நோக்கத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.
இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, நிலக்கரி வாயுவாக்கத்தின் (coal gasification) முக்கியத்துவம் எரிசக்தி பாதுகாப்பைத் தாண்டி விரிவானது. குறிப்பாக, புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தியின் பயன்பாடு அதிகரித்து வருவதால், மின் உற்பத்தியில் பயன்படுத்தப்படும் நிலக்கரியின் பங்கு படிப்படியாகக் குறைந்து வருகிறது. இந்நிலையில், உரங்கள், இரசாயனங்கள் மற்றும் செயற்கை எரிபொருட்களுக்கான ஒரு தொழில்துறை மூலப்பொருளாக உள்நாட்டு நிலக்கரியைப் பயன்படுத்த நிலக்கரி வாயுவாக்கல் ஒரு வழியை வழங்குகிறது.
இருப்பினும், விநியோகச் சங்கிலிப் பாதுகாப்பில் ஏற்படும் இந்த முன்னேற்றத்திற்கு ஒரு விலையும் கொடுக்க வேண்டியுள்ளது. யூரியா, அம்மோனியா, அம்மோனியம் நைட்ரேட் போன்ற உரங்களையும், மெத்தனால் மற்றும் டைமெத்தில் ஈதர் (Dimethyl Ether (DME)) போன்ற எரிபொருட்களையும் உற்பத்தி செய்வதற்குத் தேவைப்படும் ஹைட்ரஜனை உற்பத்தி செய்ய, இயற்கை எரிவாயு மற்றும் நிலக்கரியிலிருந்து பெறப்படும் செயற்கை எரிவாயு ஆகிய இரண்டும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
உமிழ்வு குறித்த கவலைகள்
இருப்பினும், நிலக்கரியிலிருந்து ஹைட்ரஜனை உற்பத்தி செய்வது, இயற்கை எரிவாயுவிலிருந்து உற்பத்தி செய்வதை விட ஏறக்குறைய இரண்டு மடங்கு அதிக கார்பன்-டை-ஆக்சைடை(CO₂) உருவாக்குகிறது. இந்தியாவின் விநியோகர்களிடையே இயற்கை எரிவாயு உற்பத்தி முறையே இங்கு பிரதானமாக உள்ளது. எல்.என்.ஜி, யூரியா, அம்மோனியா மற்றும் மெத்தனால் ஆகியவற்றின் இறக்குமதிகளை, நிலக்கரியிலிருந்து செயற்கை எரிவாயு உற்பத்தி செய்யும் வழிமுறையின் மூலம் மாற்றுவது, ஆண்டுதோறும் சுமார் 14-15 பில்லியன் டாலர் மதிப்பிலான இறக்குமதிகளுக்கு மாற்றாக அமையக்கூடும். ஆனால், இத்தகைய மாற்றம், தற்போதைய இறக்குமதி அடிப்படையிலான விநியோகச் சங்கிலியின் கீழ் சுமார் 47-52 மில்லியன் டன்களாக உள்ள CO₂ வெளியேற்றத்தை, ஆண்டுக்கு 106 முதல் 111 மில்லியன் டன்களாக அதிகரிக்கக்கூடும். இது, கார்பன் வெளியேற்றத்தைக் குறைப்பதற்கான இந்தியாவின் திட்டங்களுக்கு முரணாக அமையும்.
எனவே, இத்திட்டம் இந்தியாவின் எரிசக்தி மற்றும் மூலப்பொருள் (feedstock) பாதுகாப்பை வலுப்படுத்தும் ஆற்றலைக் கொண்டிருந்தாலும், அதன் நீண்டகால நிலைத்தன்மை, அதனுடன் தொடர்புடைய கார்பன் உமிழ்வை இந்தியா எவ்வாறு திறம்படக் கையாள்கிறது என்பதைப் பொறுத்தே அமையும். இதன் விளைவாக, இந்தியாவின் நிலக்கரி வாயுவாக்கல் இலக்குகளுக்கு கார்பன் பிடிப்பு, பயன்பாடு மற்றும் சேமிப்பு (Carbon Capture, Utilisation and Storage (CCUS)) இன்றியமையாததாக இருக்கும். நிலக்கரியிலிருந்து செயற்கை வாயுவாக மாற்றும் வழிமுறையின் மூலம் உள்நாட்டு உற்பத்தியானது, வெளியேற்றப்படும் புகையின் அளவை அதிகரிக்கக்கூடும் என்பதால், அதன் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பைச் சமன்செய்ய, இந்தியா ஒவ்வொரு ஆண்டும் கூடுதலாக 55 முதல் 60 மில்லியன் டன் CO₂-ஐப் பிடித்துப் பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கும்.
இந்தியாவின் கார்பன் பிடிப்பு மற்றும் மறுசுழற்சி (CCUS) கட்டமைப்பு ஆரம்ப நிலையிலேயே இருப்பதால், இது ஒரு பெரும் சவாலாக உள்ளது. தற்போது மூன்று கார்பன் பிடிப்புத் திட்டங்கள் மட்டுமே செயல்பாட்டில் உள்ளன. மேலும், ஆறு திட்டங்கள் கட்டுமான நிலையில் உள்ளன. இது, திறனை விரைவாக விரிவாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
எனவே, நிலக்கரி வாயுவாக்கம் (coal gasification) என்பது ஒரு வாய்ப்பாகவும் அதே சமயம் ஒரு சவாலாகவும் உள்ளது. இது இந்தியாவின் பரந்த உள்நாட்டு நிலக்கரி இருப்புகளை மதிப்புமிக்க தொழில்துறை மூலப்பொருட்களாக மாற்றுவதற்கும், இறக்குமதி சார்புநிலையைக் குறைப்பதற்கும், பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு ஆதரவளிப்பதற்கும் ஒரு பாதையை வழங்குகிறது. ஆனால் அதன் வெற்றியானது, அது எத்தகைய இறக்குமதிகளுக்கு மாற்றாக அமைகிறது என்பதை மட்டுமல்லாமல், இந்த மாற்றத்துடன் வரும் சுற்றுச்சூழல் சவாலை அது எவ்வளவு திறம்பட எதிர்கொள்கிறது என்பதையும் பொறுத்தே இறுதியில் மதிப்பிடப்படும்.
கட்டுரையாளர், ஐசிஆர்ஏ-வின் தலைமைப் பொருளாதார நிபுணர் மற்றும் ஆராய்ச்சி, மக்கள் தொடர்புப் பிரிவின் தலைவராகவும் உள்ளார்.