கிறித்தவப் பெண்கள் தாங்கள் வாழும் இடங்களிலிருந்தே விவாகரத்து கோரி வழக்குத் தொடர அனுமதிக்கும் வகையில் சட்டம் இயற்றுமாறு கேரளா உயர்நீதிமன்றம் நாடாளுமன்றத்தை வலியுறுத்தியுள்ளது -அமால் ஷேக்

 கிறித்தவ விவாகரத்துச் சட்டத் திருத்தம் (Christian Divorce Act amendment): கிறித்தவப் பெண்கள் தாங்கள் வசிக்கும் பகுதியில் உள்ள நீதிமன்றத்திலேயே விவாகரத்து மனுக்களைத் தாக்கல் செய்யும் வகையில், 1869-ஆம் ஆண்டின் விவாகரத்துச் சட்டத்தில் உள்ள சட்ட இடைவெளியைச் சரிசெய்ய திருத்தம் கொண்டு வர வேண்டும் என்று கேரள உயர்நீதிமன்றம் நாடாளுமன்றத்தை வலியுறுத்தியுள்ளது.

மற்ற விவாகரத்துச் சட்டங்களைப் போலல்லாமல், 1869-ஆம் ஆண்டின் விவாகரத்துச் சட்டம் கிறித்தவப் பெண்கள் தாங்கள் வாழும் இடத்தில் இருந்துகொண்டே விவாகரத்து மனுக்களைத் தாக்கல் செய்ய அனுமதிப்பதில்லை என்பதை கேரள உயர்நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. எனவே, இந்தச் சட்டத்தைத் திருத்துவதன் மூலம் இந்த வேறுபாட்டை நீக்கவேண்டும் என்று நீதிமன்றம் தெரிவித்துள்ளது.

ஜூன் மாதம் 30-ஆம் தேதி, நீதிபதி பெச்சு குரியன் தாமஸ் தலைமையிலான தனி நீதிபதி அமர்வு ஒரு முக்கியக் கருத்தைத் தெரிவித்தது. அந்தச் சட்டத்தில், ஒரு பெண் (மனைவி) தான் தற்போது வசிக்கும் பகுதியில் உள்ள நீதிமன்றத்திலேயே விவாகரத்து மனுவைத் தாக்கல் செய்வதற்கு அனுமதிக்கும் எந்தவொரு விதியும் இல்லை என்று நீதிபதி குறிப்பிட்டார். எனவே, இந்தச் சட்டத்தின்கீழ் வரும் பெண்களின் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்காக, இத்தகைய ஒரு விதியைச் சேர்ப்பது குறித்து நாடாளுமன்றம் தீவிரமாகப் பரிசீலிக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

மேலும், இந்தச் சட்டத்தில் இப்படி ஒரு விதி விடுபட்டிருப்பதற்கு எந்தவொரு நியாயமான காரணமும் இல்லை என்றும் நீதிமன்றம் தெரிவித்தது. இருப்பினும், இத்தகைய புதிய விதியைச் சட்டத்தில் கொண்டு வருவது நாடாளுமன்றத்தின் பொறுப்பு என்றும், அது நீதித்துறையின் அதிகார வரம்பிற்கு அப்பாற்பட்டது என்றும் நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது.

விவகாரம் என்ன?

மனுதாரருக்கு (வழக்குத் தொடர்ந்த பெண்) 2011-ஆம் ஆண்டு காசர்கோடு பகுதியில் திருமணம் நடந்தது. தான் கடுமையான குடும்ப வன்முறைக்கு ஆளாக்கப்பட்டதாகக் குற்றம்சாட்டிய அந்தப் பெண், இது குறித்து 2023-ஆம் ஆண்டில் தொண்டர்நாடு காவல் நிலையத்தில் முதல் தகவல் அறிக்கை (FIR) ஒன்றைப் பதிவு செய்தார். அதன் பிறகு அந்தப் பெண் கணவர் வீட்டை விட்டு வெளியேறி, வயநாடு பகுதியில் உள்ள தனது பெற்றோர் வீட்டில் வாழத் தொடங்கினார்.

அவர் கல்பேட்டாவில் உள்ள குடும்ப நீதிமன்றத்தில் விவாகரத்து கோரி மனுதாக்கல் செய்தபோது, விவாகரத்து சட்டத்தின் பிரிவு 3(3)-ன்படி அந்த நீதிமன்றத்திற்கு இந்த வழக்கை விசாரிக்கும் பிராந்திய எல்லை அதிகாரம் இல்லை என்று கூறி நீதிமன்றம் அவரது மனுவைத் திருப்பி அனுப்பியது. இதனால், அந்தப் பெண் உயர்நீதிமன்றத்தை நாடினார். விவாகரத்து சட்டத்தின் பிரிவு 3(3)-ன் விளக்கத்தில், மனைவி தற்போது வசிக்கும் மாவட்டம் எதுவோ அதுவும் உள்ளடங்கும் வகையில் அதற்குப் புதிய விளக்கம் அளிக்குமாறு உயர்நீதிமன்றத்தைக் கேட்டுக்கொண்டார்.

சட்டம் என்ன சொல்கிறது?

இந்துக்கள், பௌத்தர்கள், சமணர்கள் மற்றும் சீக்கியர்கள் ஆகியோர் 1955-ஆம் ஆண்டின் 'இந்து திருமணச் சட்டத்தின்படி' (Hindu Marriage Act) நிர்வகிக்கப்படுகிறார்கள். வெவ்வேறு மதத்தினருக்கு இடையேயான திருமணங்கள் மற்றும் பதிவுத் திருமணங்கள் ஆகியவை 1954-ஆம் ஆண்டின் 'சிறப்புத் திருமணச் சட்டத்தின்படி' (Special Marriage Act) நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. பார்சி சமூகத்தினர் 1936-ஆம் ஆண்டில் இயற்றப்பட்ட அவர்களது சொந்தச் சட்டத்தைப் பின்பற்றுகிறார்கள். இஸ்லாமியர்கள் இஸ்லாமியச் சட்டத்தைப் பின்பற்றுகிறார்கள்; அதே நேரத்தில் கிறிஸ்தவர்கள், ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்துச் சட்டமான 1869-ஆம் ஆண்டின் 'விவாகரத்துச் சட்டத்தின்படி' (Divorce Act) நிர்வகிக்கப்படுகிறார்கள். 2001-ஆம் ஆண்டில், இந்த விவாகரத்துச் சட்டத்தின் பிரிவு 10-ன்கீழ், விவாகரத்து கோருவதற்கான காரணங்களில் இருந்த பாலின அடிப்படையிலான பாகுபாடுகள் சட்டத் திருத்தம் மூலம் நீக்கப்பட்டன. இருப்பினும், பிரிவு 3-ன்கீழ் உள்ள நீதிமன்ற எல்லை தொடர்பான விதி மாற்றப்படவில்லை.

பிரிவு 3(3)-ன்படி, மாவட்ட நீதிமன்றம் என்பது எந்த மாவட்ட நீதிபதியின் எல்லைக்குட்பட்ட பகுதியில் அல்லது இந்தச் சட்டத்தின்கீழ் உள்ள அதிகார வரம்பிற்குள் திருமணம் நடைபெற்றதோ, அல்லது கணவனும் மனைவியும் வசிக்கிறார்களோ அல்லது கடைசியாக ஒன்றாக வசித்தார்களோ, அந்தப் பகுதிக்கான மாவட்ட நீதிமன்றத்தைக் குறிக்கும்.

திருமணப் பதிவு அல்லது விவாகரத்து தொடர்பான மனுவை, அந்தத் திருமணம் எங்கு நடந்ததோ அல்லது அந்தத் தம்பதியினர் கடைசியாக எங்கு இணைந்து வாழ்ந்தார்களோ அந்த மாவட்டத்தில் மட்டும்தான் தாக்கல் செய்ய முடியும். இந்த வழக்கைப் பொறுத்தவரை, அந்தப் பெண் தனது மனுவைத் தங்களுக்குத் திருமணம் நடந்த மாவட்டத்திலோ அல்லது தம்பதியராக அவர்கள் கடைசியாக இணைந்து வாழ்ந்த மாவட்டத்திலோதான் தாக்கல் செய்ய வேண்டியிருக்கும். நாடாளுமன்றம் இந்தச் சட்ட இடைவெளியை இந்து திருமணங்கள் மற்றும் சிறப்புத் திருமணங்களுக்கு கடந்த 2003-ஆம் ஆண்டிலேயே திருத்திவிட்டது; ஆனால், கிறிஸ்தவர்களுக்கான விவாகரத்துச் சட்டத்தில் (Divorce Act) இந்தத் திருத்தம் செய்யப்படாமல் விடுபட்டுப் போனது.

நீதிமன்றம் என்ன தீர்ப்பு வழங்கியது?

நீதிபதி தாமஸ், இந்தச் சட்டவிதி மிகவும் எளிமையானது, தெளிவானது மற்றும் எந்தவொரு குழப்பமும் இல்லாதது என்றும், நீதிமன்றங்களால் அதனை மாற்றி எழுத முடியாது என்றும் கூறினார். ஒரு சட்டத்தின் வார்த்தைகள் தெளிவாகவும், ஒரே ஒரு அர்த்தத்தைத் தருவதாகவும் இருக்கும்போது, அதன் விளைவுகள் எப்படி இருந்தாலும் நீதிமன்றங்கள் அதே அர்த்தத்தையே பயன்படுத்த வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டார். ஏனெனில், சட்டம் இயற்றுபவர்களின் உண்மையான நோக்கம் அந்தச் சட்டத்தின் வார்த்தைகளிலேயே பிரதிபலிக்கிறது. சட்டத்தின் வரிகள் தெளிவாக இருந்து, அதில் எந்தக் குழப்பமும் இல்லாதபோது, அதை நடைமுறைப்படுத்துவதால் ஏற்படும் விளைவுகளைப் பற்றி நீதிமன்றம் கவலைப்படத் தேவையில்லை என்றும் தெரிவித்தார்.

பல்வேறு மதச் சமூகங்களின் தனிநபர் சட்டங்கள் வெவ்வேறாக இருக்கலாம் என்று குறிப்பிட்ட நீதிபதி, இந்தச் சட்ட இடைவெளியை 'அரசியலமைப்புக்கு முரணான பாகுபாடு' என்று வாதிடுவதை நிராகரித்தார். மேலும், உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் (Civil Procedure Code (CPC)) பிரிவு-24-ன்கீழ், ஒரு வழக்கைத் தனக்கு வசதியான வேறொரு நீதிமன்றத்திற்கு மாற்றக் கோரி மனுதாரர் விண்ணப்பிக்கலாம் என்று நீதிமன்றம் தெரிவித்தது. ஏனெனில், பிரிவு-3(3) என்பது ஒரு வழக்கை முதலில் எங்கு பதிவுசெய்ய வேண்டும் என்பதை மட்டுமே தீர்மானிக்கிறது, அந்த வழக்கு இறுதிவரை அதே நீதிமன்றத்தில்தான் நடக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தவில்லை.

2024-ஆம் ஆண்டு நடந்த எல்டோ வர்கீஸ் vs லியா ஜோஸ் (Eldho Varghese vs Liya Jose) என்ற வழக்கில், கேரள உயர்நீதிமன்றத்தின் இரண்டு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு ஒரு முக்கிய விவகாரத்தை ஆராய்ந்தது. விவாகரத்துச் சட்டத்தின்கீழ் தாக்கல் செய்யப்பட்ட ஒரு விவாகரத்து மனுவை, பிரிவு 3(3)-ன்கீழ் உள்ள பிராந்திய எல்லை அதிகார வரம்பிற்குள் வராத மற்றொரு குடும்ப நீதிமன்றத்திற்கு மாற்ற முடியுமா என்பதே அந்த விவகாரம் ஆகும். இதனை விசாரித்த நீதிமன்றம், பிரிவு 3(3) என்பது ஒரு விவாகரத்து மனுவை முதன்முதலில் நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யும் போது மட்டுமே பொருந்தும் என்று தீர்ப்பளித்தது. அந்த மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டபிறகு, உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் (CPC) பிரிவு 24-ன்கீழ், அந்த வழக்கை வேறு எந்த நீதிமன்றத்திற்கும் மாற்றுவதற்கான முழு அதிகாரம் உயர்நீதிமன்றத்திற்கு உள்ளது என்று தெளிவுபடுத்தியது.

தற்போதைய வழக்கில், நீதிபதி தாமஸ் இந்த முந்தைய தீர்ப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு செயல்பட்டார். குறிப்பிட்ட நீதிமன்றத்தில் தனது வழக்கைத் தொடரமுடியாத ஒரு கிறித்தவப் பெண்ணுக்குத் தீர்வு இல்லாமல் போகாது என்று அவர் கூறினார். ஏனெனில், உரிமையியல் சட்டத்தின்கீழ் தனது வழக்கை வேறொரு நீதிமன்றத்திற்கு மாற்றுமாறு அவர் உயர்நீதிமன்றத்திடம் கோரிக்கை விடுக்க முடியும்.

Original article : Kerala HC urges Parliament to let Christian women file for divorce where they live. -Amaal Sheikh

Read More →

நேரடி நெல் விதைப்பு முறையானது நெல் சாகுபடியின் எதிர்காலமாக எவ்வாறு மாறக்கூடும்? -ரோஷ்னி யாதவ்

 நெல் நாற்றுகளைப் பிடுங்கி நடவு செய்யாமலேயே நெல் சாகுபடி செய்ய முடியுமா? ஏன் அதிகமான வேளாண் தொழிலாளர்கள் 'நேரடி நெல் விதைப்பு' (Direct Seeded Rice (DSR)) முறைக்கு மாறி வருகிறார்கள்? இதன் நன்மைகள் மற்றும் சவால்கள் என்னென்ன? 

எல் நினோ (El Niño) காலத்தில், வேளாண் தொழிலாளர்கள் இடையே 'நேரடி நெல் விதைப்பு' (DSR) முறை அதிக வரவேற்பைப் பெற்று வருகிறது. இந்தச் சூழ்நிலையில், நேரடி நெல் விதைப்பு முறை என்றால் என்ன, அது எப்படிச் செயல்படுகிறது, மற்றும் அதன் நன்மைகள் மற்றும் குறைபாடுகள் என்னென்ன என்பதைப் பற்றி தெரிந்துகொள்வோம்.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. நேரடி நெல் விதைப்பு முறை (DSR): நாற்று நட்டு மறுபடி வயலில் நடுவதற்குப் பதிலாக, நெல் விதைகளை நேரடியாக வயலிலேயே விதைக்கும் முறைக்கு 'நேரடி நெல் விதைப்பு முறை' என்று பெயர். இத்தொழில்நுட்பம் பஞ்சாபி மொழியில் 'தார்-வட்டார்' (Tar-wattar) நுட்பம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

2. முளைகட்டிய விதைகளை ஈரமான நிலத்தில் தூவுவதன் மூலமோ அல்லது விதைப்புக் கருவி (Drum seeder) மூலமாக விதைப்பதன் மூலமோ ஈர விதைப்பு முறை (Wet seeding), அல்லது தயார் செய்யப்பட்ட உலர் நிலத்தில் விதைகளை நேரடியாகத் தூவியோ அல்லது விதை மற்றும் உரமிடும் கருவி (Seed-cum-fertilizer drill) மூலமாக நடவு செய்தோ (Dry seeding) இந்த நேரடி நெல் விதைப்பு முறையைச் செய்ய முடியும்.

நேரடி நெல் விதைப்பு முறை என்பது எவ்வாறு செயல்படுகிறது?

3. பாரம்பரியமாக, நெல் சாகுபடி செய்யும் வேளாண் தொழிலாளர்கள் முதலில் ஒரு நாற்றங்காலில் நாற்றுகளை வளர்க்கிறார்கள். 25-35 நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்த இளம் நாற்றுகள் பிடுங்கப்பட்டு, தண்ணீர் தேங்கியுள்ள முதன்மை வயலில் நடவு செய்யப்படுகின்றன. இந்த முறைக்கு அதிக உழைப்பும் தண்ணீரும் தேவைப்பட்டாலும், இது பயிரின் ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்தி, விளைச்சலை அதிகரிக்கும் என்று நம்பப்படுகிறது.

4. நேரடி நெல் விதைப்பு முறையில் (DSR), நாற்றங்கால் அமைப்பதோ அல்லது நாற்று நடுவதோ கிடையாது. வழக்கமாக நாற்று நடப்படும் காலத்தைவிட சுமார் 20 முதல் 30 நாட்களுக்கு முன்பாகவே, நெல் விதைகள் நேரடியாக வயலில் விதைக்கப்படுகின்றன. விதைப்பதற்கு முன்னால், வயலுக்கு நீர் பாய்ச்சப்பட்டு, லேசர் நிலம் சமன்படுத்தும் கருவி (Laser-levelled) மூலம் வயல் சீராகச் சமப்படுத்தப்படுகிறது. விதைப்பு இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தி விதைக்கப்படுகின்றன. இதில் விதை நேர்த்தி (Seed treatment) செய்வது மிகவும் முக்கியம்: விதைகள் முதலில் ஒரு பூஞ்சைக் கொல்லித் திரவத்தில் எட்டு மணி நேரம் ஊற வைக்கப்பட்டு, பின்னர் விதைப்பதற்கு முன்னால் அரை நாள் நிழலில் உலர்த்தப்படுகின்றன.

5. விதைப்பு நடந்து 21 நாட்களுக்குப் பிறகு முதல் நீர்ப்பாசனம் செய்யப்படுகிறது. அதன் பிறகு, மண்ணின் தன்மை மற்றும் பருவமழை சூழலைப் பொறுத்து, 7 முதல் 10 நாட்கள் இடைவெளியில் மேலும் 14 முதல் 17 முறை நீர் பாய்ச்சப்படுகிறது. அறுவடைக்கு 10 நாட்களுக்கு முன்பு கடைசி நீர்ப்பாசனம் செய்யப்படுகிறது. இதற்கு நேர்மாறாக, வழக்கமான பாரம்பரிய வேளாண் முறையில் மொத்தம் 25 முதல் 27 முறை நீர்ப்பாசனம் செய்ய வேண்டியது இருக்கும்.

நேரடி நெல் விதைப்பு முறையின் நன்மைகள் என்னென்ன?

6. நேரடி நெல் விதைப்பு முறை (DSR) பின்வரும் பல நன்மைகளை வழங்குகிறது:

(i) இது தண்ணீரின் பயன்பாட்டை 15% முதல் 20% வரை குறைக்கும் (பாரம்பரிய சேற்று உழவு முறையில் ஒரு கிலோ அரிசியை விளைவிக்க 3,600 முதல் 4,125 லிட்டர் தண்ணீர் தேவைப்படுகிறது).

(ii) நேரடி நெல் விதைப்பு முறைக்குக் குறைந்த அளவிலான தொழிலாளர்களே போதுமானது.

(iii) இதில் பயிர்கள் 7 முதல் 10 நாட்கள் விரைவாகவே வளர்ச்சியடைந்துவிடுவதால், அறுவடைக்குப் பின் வைக்கோலை (Paddy straw) மேலாண்மை செய்ய வேளாண் தொழிலாளர்களுக்கு கூடுதல் நேரம் கிடைக்கிறது.

(iv) இந்த முறையில் சாகுபடிச் செலவு மிகவும் குறைவாக இருக்கும்.

(v) நேரடி நெல் விதைப்பு முறை, அடுத்து பயிரிடப்படும் பயிர்களுக்கு ஏற்றவாறு மண்ணின் தன்மையை மேம்படுத்துகிறது; மேலும், இது மீத்தேன் வாயு வெளியேற்றத்தையும் குறைக்கிறது.

நேரடி நெல் விதைப்பு முறையிலுள்ள சவால்கள் என்னென்ன?

7. நேரடி நெல் விதைப்பு (DSR) முறைக்கு முக்கியத் தடையாகவும் சவாலாகவும் இருப்பது களைகள் ஆகும். நாற்று நடும் முறையைவிட நேரடி நெல் விதைப்பு முறையில் இந்த களைகளின் தொல்லை மிக அதிகம். ஏனெனில், இதில் நெல் விதைகள் முளைத்து வெளிவரும் அதேநேரத்தில் களைகளும் சேர்ந்து முளைப்பதால், அவை நெற்பயிர்களோடு களைகளும் வளர்ச்சியைப் பாதிக்கின்றன.

8. நேரடியாக நெல் விதைப்பது மீத்தேன் வாயு வெளியேற்றத்தைக் குறைக்கக்கூடும் என்றாலும், மண்ணில் காற்றோட்டமான சூழல் (Aerobic soil conditions) நைட்ரஸ் ஆக்சைடு வாயுவின் வெளியேற்றத்தை அதிகரிக்கச் செய்யும். மண்ணின் 'ஒடுக்க-ஆக்சிஜனேற்றத் திறன்' (Redox potential) அதிகரிக்கும் போது, இந்த நைட்ரஸ் ஆக்சைடு உற்பத்தியும் உயர்கிறது.

9. நேரடி நெல் விதைப்பு முறையில் (DSR) நுண்ணூட்டச்சத்து குறைபாடுகள் ஒரு முக்கியப் பிரச்சனையாக உள்ளன. உதாரணமாக, மண்ணில் இரும்புச்சத்து குறைவாக இருப்பது பயிர் விளைச்சலைக் பெருமளவு குறைத்து, வேளாண் தொழிலாளர்களுக்குப் பெரிய அளவிலான நிதி இழப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

இந்தியாவில் அரிசி உற்பத்தியின் தற்போதைய நிலை என்ன?

10. 2026-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில், மத்திய வேளாண்மைத் துறை அமைச்சர் சிவராஜ் சிங் சௌஹான், 2024-25-ஆம் ஆண்டில் சுமார் 150 மில்லியன் மெட்ரிக் டன் அரிசியை இந்தியா உற்பத்தி செய்து உலகிலேயே மிகப்பெரிய அரிசி உற்பத்தியாளராக உருவெடுத்துள்ளதாகத் தெரிவித்தார். இதன் மூலம் 145.28 மில்லியன் டன் அரிசி உற்பத்தி செய்த சீனாவைவிட இந்தியா அதிகம் உற்பத்தி செய்துள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.

11. நெல் பயிர், அதிக நீர் மற்றும் வண்டல் மண் கொண்ட, வெப்பமும் ஈரப்பதமும் நிறைந்த சூழலில் மிகச்சிறப்பாக வளரும். ஆற்றின் வெள்ளச் சமவெளிகள் நெல் சாகுபடிக்கு மிகவும் ஏற்ற, அதிக விளைச்சல் தரும் பகுதிகளாக விளங்குகின்றன.

12. நெல் பயிர் 20°C முதல் 37.5°C வரையிலான வெப்பநிலையில் மிகச்சிறப்பாக வளரக்கூடியது. இது தென்மேற்குப் பருவமழைக்காலம் (Kharif) மற்றும் குளிர் மற்றும் வசந்த காலம் (Rabi) ஆகிய இரண்டு பருவங்களிலும் பயிரிடப்படுகிறது; மேலும், பரந்த அளவிலான பல்வேறு புவியியல் பகுதிகளிலும் இது வளர்க்கப்படுகிறது.

இந்தியாவின் வடிவமைக்கப்பட்ட அரிசி என்றால் என்ன?

1. கேரளாவின் திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள அறிவியல் மற்றும் தொழில் துறை ஆராய்ச்சி நிறுவனம்-தேசிய இடைநிலை அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தின் (Council of Scientific and Industrial Research-National Institute for Interdisciplinary Science and Technology (CSIR-NIIST)) விஞ்ஞானிகள், ஒரு புதிய வகை "வடிவமைக்கப்பட்ட அரிசியை" (Designer rice) உருவாக்கியுள்ளனர். இது 2026-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் 18-ஆம் தேதி நடைபெற்ற "CSIR-NIIST Tech Connect: From Lab to Market” என்ற தொழில்நுட்ப பரிமாற்ற நிகழ்வின்போது அதிகாரப்பூர்வமாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

2. அறிவியலாளர்கள் இந்த அதிநவீன வடிவமைப்பைக் கொண்ட அரிசியை, மரபணு மாற்றம் செய்யாமல், உணவு பதப்படுத்தும் தொழில்நுட்பத்தை மட்டுமே பயன்படுத்தி உருவாக்கியுள்ளனர். இது இந்தியாவின் மிக முக்கியமான, அடிப்படை முதன்மை உணவின் கட்டமைப்பில் செய்யப்பட்ட ஒரு புரட்சிகரமான மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது.

3. அறிவியல் மற்றும் தொழில் துறை ஆராய்ச்சி நிறுவனம்-தேசிய இடைநிலை அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தின் (CSIR-NIIST) இயக்குநரும், இந்தத் திட்டத்தின் தலைவருமான டாக்டர் சி. ஆனந்தராமகிருஷ்ணன் இதனை ஒரு எளிய உதாரணத்துடன் விளக்கினார்: நாம் வழக்கமாகச் சாப்பிடும் அரிசியை, முக்கியமாக 'சர்க்கரை செங்கற்களால்' (மாவுச்சத்து) கட்டப்பட்ட ஒரு வீடாகக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். எங்கள் அறிவியல் மற்றும் தொழில் துறை ஆராய்ச்சி நிறுவனம்-தேசிய இடைநிலை அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பக் குழு அந்த வீட்டைத் தனித்தனியாகப் பிரித்து, அதில் இருந்த மாவுச்சத்தின் பெரும் பகுதியை அகற்றிவிட்டு, அதற்குப் பதிலாக புரதக் கற்றைகளைப் (protein beams) பொருத்தியுள்ளது.

4. அந்தக் குழுவினர் உடைந்த அரிசியை மாவாக அரைத்து, அதனுடன் புரதம் (Protein) மற்றும் இரும்புச்சத்து (Iron), ஃபோலிக் அமிலம் (Folic acid), வைட்டமின் பி12 (Vitamin B12) போன்ற நுண்ஊட்டச்சத்துக்களைக் கலந்தனர். பின்னர், அந்த கலவையை மீண்டும் சாதாரண அரிசி பருக்கைகளின் வடிவத்திற்கு மாற்றினர். இந்த புதிய அரிசி பருக்கைகள் பார்ப்பதற்கும், தொட்டு உணர்வதற்கும் மற்றும் சுவைப்பதற்கும் அப்படியே சாதாரண அரிசியைப் போலவே இருக்கின்றன.

5. வடிவமைக்கப்பட்ட அரிசியின் நன்மைகள்

குறைந்த கிளைசெமிக் குறியீடு (Glycemic Index (GI)): விஞ்ஞானிகளின் கூற்றுப்படி, இந்த வடிவமைக்கப்பட்ட அரிசி 55-க்கும் குறைவான கிளைசெமிக் குறியீட்டை (GI) கொண்டுள்ளது. இது உடலுக்குத் தேவையான ஆற்றலை மிக மெதுவாக வெளியிடுவதால், நீரிழிவு நோய் உள்ளவர்களுக்கு இரத்தத்தில் சர்க்கரையின் அளவு திடீரென உயர்வதைத் தடுக்க உதவுகிறது.

அதிக புரதச்சத்து (Protein-rich): சாதாரண அரிசியில் சுமார் 6% முதல் 8% வரை மட்டுமே புரதச்சத்து இருக்கும் நிலையில், இந்த வடிவமைக்கப்பட்ட அரிசியில் 20%-க்கும் அதிகமான புரதச்சத்து நிறைந்துள்ளது.

செறிவூட்டப்பட்ட ஊட்டச்சத்து: இந்த அரிசி தானியத்திலேயே இரும்புச்சத்து (Iron), ஃபோலிக் அமிலம் (Folic acid) மற்றும் வைட்டமின் பி12 (Vitamin B12) ஆகிய ஊட்டச்சத்துக்கள் நேரடியாகச் சேர்க்கப்படுவதால், இது இரத்த சோகை (Anaemia) நோயைக் குறைக்க உதவுகிறது.

Original article : How direct seeded rice could be the future of rice farming. -Roshni Yadav

Read More →

செனாப்–பியாஸ் (Chenab–Beas) இணைப்புச் சுரங்கப் பாதைத் திட்டத்தின் சுற்றுச்சூழல் சவால்கள் யாவை? -அபினவ் ராய்

 சிந்து நீர் ஒப்பந்தம் தற்காலிகமாகச்  நிறுத்தப்பட்டு  உள்ள நிலையில், செனாப் ஆற்றின் மேல் பகுதியிலிருந்து உபரி நீரை பியாஸ் ஆற்றுப் படுகைக்குத் திருப்பிவிடும் 'செனாப்-பியாஸ் இணைப்புச் சுரங்கப்பாதைத்’ திட்டத்தை (Chenab–Beas link tunnel project) இந்தியா சில நாட்களுக்கு முன்னர் அறிவித்துள்ளது. இந்தத்திட்டம் நீர்மின்சாரம் மற்றும் நீர் பாதுகாப்பு போன்ற நன்மைகளை அளிப்பதாக இருந்தாலும், திட்டம் எதிர்கொள்ளக்கூடிய சுற்றுச்சூழல் சவால்கள் என்னென்ன?

கடந்த ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் நடந்த பஹல்காம் பயங்கரவாதத் தாக்குதலைத் தொடர்ந்து சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தத்தை (Indus Waters Treaty (IWT)) நிறுத்தி வைத்த ஓராண்டுக்குப் பிறகு, இந்தியா சிந்துப் படுகையின் மேற்கு நதிகளில் பல்வேறு நீர்மின் திட்டங்களை விரைவுபடுத்தியுள்ளது.

ஒரு முக்கிய முன்னேற்றமாக, இந்தியா சமீபத்தில் 8.7 கிலோமீட்டர் நீளமுடைய நீர் மாற்றுச் சுரங்கப்பாதை (water-diversion tunnel,) அமைப்பதற்கான முன்னேற்பாடுகளைத் தொடங்கியுள்ளது. ‘செனாப்–பியாஸ் இணைப்புச் சுரங்கத் திட்டம்’ (Chenab–Beas Link Tunnel Project) என்று அழைக்கப்படும் இந்தத்திட்டம், இமாச்சலப் பிரதேசத்தின் லாஹவுல்–ஸ்பிட்டி மாவட்டத்தில் உள்ள பிர் பஞ்சால் மலைத்தொடரைக் கடந்து, மேற்கு நோக்கி பாயும் செனாப் ஆற்றின்   கிளைநதியான சந்திரா ஆற்றை, கிழக்குப் பாயும் பியாஸ் ஆற்றுடன் இணைக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

மேற்கு நதிகள் (சிந்து, ஜீலம் மற்றும் செனாப்) மற்றும் கிழக்கு நதிகள் (ராவி, பியாஸ் மற்றும் சட்லஜ்) ஆகியவற்றை கொண்டுள்ள சிந்து நதி அமைப்பின் ஆறு நதிகளில் செனாப் நதியும் ஒன்றாகும். 1960-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 19-அன்று இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தானுக்கு இடையே கையெழுத்தான சிந்து நதிநீர் ஒப்பந்தம், இந்த இரண்டுநாடுகளின் வழியாகப் பாயும் எல்லை தாண்டிய 6 ஆறுகளின் நீரைப் பகிர்ந்துகொள்வதை முறைப்படுத்தியது.

இந்தச் சூழலில், நதிகளின் புவியியல், திட்ட விவரக்குறிப்புகள் மற்றும் சவால்களைப் புரிந்துகொள்வோம்.

செனாப் மற்றும் பியாஸ் படுகைகளின் புவியியல் அமைப்பு

சந்திரா மற்றும் பாகா நதிகள், இமாச்சலப் பிரதேசத்தின் லாஹௌல் மற்றும் ஸ்பிதி மாவட்டத்தில், மத்திய இமயமலையின் பெரும் இமயமலை மற்றும் பிர்-பஞ்சால் மலைத்தொடர்களுக்கு இடையில் அமைந்துள்ள, அதிக பனிப்பாறைகள் நிறைந்த பகுதியான பரலாச்சா கணவாயின் (உயரம்: 4,850 மீ) தென்கிழக்கு மற்றும் வடமேற்குச் சரிவுகளில் இருந்து உருவாகின்றன.

ஆரம்பத்தில் தென்மேற்கு திசையில் பாயும் சந்திரா நதி, படால் (4,000 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ள ஒரு மலைக் குடியிருப்பு) அருகே மேற்கு நோக்கித் திரும்பி, தாண்டி கிராமம் வரை தொடர்கிறது. அங்கு அது பாகா நதியுடன் இணைந்து சந்திரபாகா நதியை உருவாக்குகிறது. பாங்கி பள்ளத்தாக்கைக் கடந்த பிறகு, இந்த நதி ஜம்மு காஷ்மீர் யூனியன் பிரதேசத்தின் கிஷ்வார் மாவட்டத்தில் உள்ள படார் பகுதிக்குள் நுழைகிறது. அங்கு அது செனாப் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஜம்மு மற்றும் காஷ்மீரின் அக்னூரிலிருந்து செனாப் ஆறு, பாகிஸ்தானின் பஞ்சாப் மாகாணத்தில் உள்ள சியால்கோட் மாவட்டத்தின் வழியாக சமவெளிப் பகுதிக்குள் நுழைகிறது. அங்கு, செனாப் ஆறு ஜீலம் மற்றும் ராவி நதிகளுடன் சங்கமிக்கிறது. பின்னர், ஏற்கனவே பியாஸ் ஆற்றின் நீரையும் சுமந்து வரும் சட்லெஜ் ஆற்றுடன் இணைந்து, ஐந்து ஆறுகள் என்ற வலிமைமிக்க ஆற்றை உருவாக்குகிறது. அதன்பிறகு, பஞ்ச்நத் ஆறு பாகிஸ்தானின் மிதான்கோட்  பகுதியில் சிந்து ஆற்றுடன் சங்கமிக்கிறது. 974 கிலோமீட்டர் நீளமுடைய செனாப் ஆறு, 67,430 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவைக் கொண்ட நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதியை கொண்டுள்ளது. இது சிந்துநதி அமைப்பின் (Indus River System) மிகப்பெரிய துணைநதியாகும் (tributary).

பியாஸ் நதியானது, இமாச்சலப் பிரதேசத்தில் உள்ள ரோஹ்தாங் கணவாய்க்கு அருகிலுள்ள வியாஸ் குண்ட் என்ற இடத்தில், பிர் பஞ்சால் மலைத்தொடரில் உருவாகிறது. இது 20,303 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் பரவி, ஹரிக்கேவில் சட்லஜ் நதியுடன் சங்கமிப்பதற்கு முன்பு, 470 கிலோமீட்டர் தூரம் பஞ்சாபை நோக்கிப் செல்கிறது. பியாஸ் ஆற்றுப் படுகையில், 5 மெகாவாட்டுக்கு மேற்பட்ட திறன் கொண்ட 51 நீர்மின் திட்டங்கள் அமைக்கப்படுவதற்கான வாய்புள்ளது. இந்தத்திட்டங்களின் மொத்த மின் உற்பத்தித் திறன் 5,000 மெகாவாட் ஆகும். இவற்றில் பர்பதி, டெஹர் மற்றும் பொங் அணை போன்ற முக்கிய நீர்மின் திட்டங்கள் அடங்கும்.

மேற்கு நதிகளில் இந்தியாவின் நீர்மின்சக்தித் திட்ட முன்னெடுப்புகள்

பியாஸ், ராவி மற்றும் சட்லெஜ் ஆகிய மூன்று கிழக்கு நதிகளின் ஆண்டு சராசரி நீர்வரத்து 33 மில்லியன் ஏக்கர்-அடி (Million Acre-Feet (MAF)) ஆகும். அதேவேளையில், சிந்து, ஜீலம் மற்றும் செனாப் போன்ற மேற்கு நதிகள், சிந்து நீர் ஒப்பந்தத்தின் கீழ் பாகிஸ்தானுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றின் ஆண்டு சராசரி நீர்வரத்து 135 மில்லியன் ஏக்கர்-அடி ஆகும். இது சிந்துநதி அமைப்பின் மொத்த நீர்வரத்தில் 80 சதவீதத்தைக் கொண்டுள்ளது.

இந்த ஒப்பந்தத்தின்படி, கிழக்கு நதிகளின் நீரைப் பயன்படுத்துவதற்கான தடையற்ற உரிமைகள் இந்தியாவிற்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. அதே நேரத்தில் மேற்கு நதிகளின் நீரின் முக்கிய  பயன்பாட்டு உரிமை பாகிஸ்தானுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், அந்த ஒப்பந்தம், குறிப்பிட்ட நிபந்தனைகளின்கீழ், வேளாண்மை மற்றும் நீர்மின் உற்பத்தி போன்ற நுகர்வற்ற (non-consumptive) பயன்பாடுகளுக்காக, மேற்கு நதிகளில் அதிகபட்சம் 3.6 மில்லியன் ஏக்கர்-அடி வரை நீரைத் தேக்கி வைக்கும் வசதிகளை இந்தியா உருவாக்க அனுமதிக்கிறது.

இது போன்ற அனுமதி இருந்தபோதிலும், மேற்கு நோக்கிப் பாயும் நதிகளில் தனக்கு அனுமதிக்கப்பட்ட நீர்ப் பங்கை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் வகையில் இந்தியா எந்த ஒரு பெரிய சேமிப்பு அணையையும் கட்டவில்லை. கிஷன்கங்கா மற்றும் ராட்லே போன்ற இந்தியாவின் பல 'ஆற்று நீரோட்ட' நீர்மின் திட்டங்கள் (hydroelectric projects (HEPs)), பாகிஸ்தானின் தொடர்ச்சியான மற்றும் திட்டமிட்ட ஆட்சேபனைகள் காரணமாக, பல நிலைகளைக் கொண்டதும் நீண்டகாலம் நீடிக்கக்கூடிய  சர்ச்சைத் தீர்வு நடைமுறையில் சிக்கிக்கொண்டுள்ளன.

நதியின் இயற்கை ஓட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட நீர்மின் திட்டம் (Run-of-River) நீர்மின் திட்டங்கள் என்பது, நதியின் இயற்கையான ஓட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட நீர்மின் திட்டம் இயற்கையான உயர வேறுபாடுகளால் உருவாகும் நீரோட்டத்தின் இயக்க ஆற்றலைப் பயன்படுத்தி மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யும் முறையாகும். வழக்கமான அணைகளைப் போல மிகப் பெரிய நீர்த்தேக்கங்களை அமைக்க வேண்டிய நிலை இது போன்றத்திட்டங்களுக்கு தேவை இல்லை.

இருப்பினும், சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தம் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ள நிலையில், இந்தியா செனாப் படுகையில் உள்ள குறைந்தது நான்கு பெரிய நீர்மின் திட்டங்களின் பணிகளை விரைவுபடுத்தியுள்ளது. ஜம்மு காஷ்மீரின் கிஷ்வார் பகுதியில் உள்ள பகல் துல் (1,000 மெகாவாட்) மற்றும் கிரு (624 மெகாவாட்) திட்டங்களை 2026-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாததிறக்குள் செயல்பாட்டிற்கு கொண்டுவர  முடிவுசெய்துள்ளது. குவார் திட்டத்தை (540 மெகாவாட்) மார்ச் 2028-க்குள்ளும் செயல்பாட்டிற்குக் கொண்டுவருவதும், ரட்லே திட்டத்தின் (850 மெகாவாட்) பணிகளைத் வேகப்படுத்துவதும் இதன் முக்கிய நோக்கமாகும்.

மதிப்பீடுகளின்படி, ஜம்மு-காஷ்மீர் 18,000 மெகாவாட் அளவிலான மொத்த நீர்மின் ஆற்றல் திறனைக் கொண்டுள்ளது. இதில் இதுவரை 3,540.15 மெகாவாட் திறன் மட்டுமே பயன்பாட்டிற்குக் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், பாகல் துல்  மற்றும் கிரு ஆகிய நீர்மின் திட்டங்கள் செயல்பாட்டிற்கு வந்த பிறகு,  இதன் திறன் 2026-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாததிற்க்குள் 5,164.15 மெகாவாட்டாக உயரும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

செனாப்-பியாஸ் இணைப்பு சுரங்கப்பாதை திட்டம்

மற்றொரு முக்கிய முன்னேற்றமாக, இமாச்சலப் பிரதேசத்தின் லாஹௌல் மற்றும் ஸ்பிட்டி மாவட்டங்களில், செனாப்-பியாஸ் படுகைகளுக்கு இடையேயான ஒரு பெரிய அளவிலான நீர்த் திசைதிருப்புச் சுரங்கத் திட்டத்தை இந்தியா செயல்படுத்தத் திட்டமிட்டுள்ளது. இதற்காக, தேசிய நீர்மின்சாரக் கழகம் (National Hydroelectric Power Corporation (NHPC)) கடந்த மே மாதம் செனாப்–பியாஸ் இணைப்புச் சுரங்கத் திட்டத்திற்கான மின்னணு ஒப்பந்தப்புள்ளி அறிவிப்பை வெளியிட்டது. இந்தத்திட்டத்தின் மதிப்பிடப்பட்ட செலவு ரூ. 2,352.17 கோடியாகும். இந்தத் திட்டம் நான்கு ஆண்டுகள் மற்றும் ஒரு மாத காலத்திற்குள் நிறைவேற்றப்படவுள்ளது.

முன்மொழியப்பட்ட இந்தச் சுரங்கப்பாதை, சந்திரா ஆற்றில் தேங்கியுள்ள உபரி நீரை பியாஸ் படுகையை நோக்கித் செல்லும். முதற்கட்டமாக, லாஹௌல் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள கோக்சர் கிராமத்திற்கு (கடல் மட்டத்திலிருந்து 3140 மீட்டர் உயரம்) அருகே சந்திரா ஆற்றின் குறுக்கே 19 மீட்டர் உயரமுள்ள ஒரு தடுப்பணை கட்டப்படும். பின்னர், அந்த உபரி நீர் 8.7 கி.மீ நீளமுள்ள ஒரு நீர் கொண்டுசெல்லும் சுரங்கப்பாதை வழியாக பியாஸ் படுகையை நோக்கித் திருப்பிவிடப்படும்.

தற்போது செனாப் நதியின் ஆண்டு நீர்வரத்து 35 மில்லியன் ஏக்கர்-அடி (MAF) என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்தத்திட்டத்தின் மூலம் திருப்பிவிடப்படும் நீரின் அளவு 1 MAF-க்கும் குறைவாகவே இருக்கும். இந்தக் கூடுதல் நீர், பஞ்சாப், ஹரியானா மற்றும் ராஜஸ்தான் போன்ற மாநிலங்களில் நிலவும் தண்ணீர் தொடர்பான ஓரளவிற்குத் தீர்க்க உதவும். இந்தக் கூடுதல் நீர், பியாஸ் படுகையில் 4,000 மெகாவாட் நீர்மின் உற்பத்தித் திறனை அதிகரிக்கும்.

இருப்பினும், இந்தத் திட்டம் முக்கியமான சுற்றுச்சூழலியல் சார்ந்த கவலைகளை எழுப்புகிறது. குறிப்பாக, காலநிலை மாற்றத்தால் ஏற்படும் தீவிர வானிலை நிகழ்வுகள் அதிகரித்து வரும் நிலையில், சூழலியல்ரீதியாக எளிதில் பாதிப்படையக்கூடிய இமயமலைப் பகுதியில் இது முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

சுற்றுச்சூழல் அபாயங்கள் மற்றும் சவால்கள்

கடந்த சில ஆண்டுகளில், இமாச்சலப் பிரதேசம், ஜம்மு காஷ்மீர் மற்றும் உத்தரகாண்ட் ஆகிய பகுதிகளின் சில இடங்களில் வெள்ளப்பெருக்கு, பனிச்சரிவுகள் மற்றும் நிலச்சரிவுகள் போன்ற தீவிர வானிலை நிகழ்வுகள் அதிகரித்துள்ளன. கடந்த ஆண்டு, இமாச்சலப் பிரதேசத்தில் மட்டும் பருவமழை தொடர்பான பேரிடர்கள் நூற்றுக்கணக்கான உயிரிழப்புகளையும், காயங்களையும் ஏற்படுத்தியதுடன் சாலைகள் மற்றும் உள்கட்டமைப்புகளையும் கடுமையாகச் சேதப்படுத்தின.

முன்மொழியப்பட்ட செனாப்-பியாஸ் இணைப்புச் சுரங்கப்பாதையானது, ரோஹ்தாங் கணவாய்க்கு அருகே தற்போதுள்ள அடல் சுரங்கப்பாதைக்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. இந்தப்பகுதியானது நிலநடுக்கங்கள் மற்றும் அது தொடர்பான அபாயங்களுக்கான மிக அதிக அபாய மண்டலம் VI-இல் அமைந்துள்ளதால், ஏற்கனவே உள்ள சுரங்கப்பாதைக்கு அருகில் துளையிடும் நிலை இந்தப்பகுதியை நில அதிர்வு பாதிப்புக்குள்ளாகக்கூடியதாக மாற்றக்கூடும்.

வண்டல் மண் படிவதால் (Siltation) கீழ்நிலை நீர்த்தேக்கங்களின் கொள்ளளவு குறைந்து வருவது மற்றொரு சவாலாகும். பக்ரா மற்றும் போங் போன்ற முக்கிய நீர்த்தேக்கங்களின் மொத்த கொள்ளளவு ஏற்கனவே  26 மற்றும் 14 சதவீதமாகக் குறைந்துள்ளது.

மேலும், இந்த உயர் இமயமலைப் பகுதிகளில் கோடைமழையின் போது மாறிவரும் மழைப்பொழிவு முறைகளையும், அதிகரித்துவரும் திரவ மழைப்பொழிவையும் பல ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளன. கடந்த சில ஆண்டுகளில் பருவமழையின்போது, ​​பியாஸ் நதியில் கடுமையான வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்பட்டது. எனவே, செனாப் நதியிலிருந்து கூடுதல் நீரை கீழ்நோக்கி கால்வாய் மூலம் கொண்டு செல்வதும் ஒரு கடுமையான சவாலாக இருக்கலாம்.

காலநிலை மாற்றம் மற்றும் சிந்துப் படுகையின் எதிர்காலம்

சிந்து நதி நீர் ஒப்பந்தம் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ள நிலையில், தனக்குக் கிடைக்கும் நீர்ப் பங்கை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளத் தேவையான உள்கட்டமைப்புகளை உருவாக்க இந்தியா முயற்சித்து வருகிறது. இதற்குப் புதிய சுரங்கப் பாதைகள் மற்றும் தடுப்பணைகள் மட்டுமல்லாமல், வண்டல் மண் படிந்துள்ள நீர்த்தேக்கங்களைச் சுத்தம் செய்தல் மற்றும் ஆற்றின் கீழ்நோக்கிய பகுதிகளில் புதிய சேமிப்பு வசதிகளை உருவாக்குவது முக்கியமான நடவடிக்கையாகும்.

இந்த ஒப்பந்தம், மேற்கு நதிகளைக் குறிப்பிட்ட நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்த இந்தியாவை அனுமதித்தாலும், அந்த நதிகளின் நீரோட்டத்தை வேறு ஆற்றுப் படுகைக்கு திசைதிருப்ப அனுமதி வழங்கப்படவில்லை. எனவே, இது, ஆற்றின் மேல் மற்றும் கீழ் பகுதிகளில் அமைந்துள்ள நாடுகளுக்கு இடையே ஏற்கனவே மோசமடைந்துள்ள உறவில் மேலும் ஒரு சிக்கலான   உருவாக்கும். 

மேலும், சிந்து நதிப் படுகையில் உள்ள நீரில் 60 சதவீதம் பனி மற்றும் பனிப்பாறைகள் உருகுவதன் மூலம் கிடைக்கிறது. 1960 மற்றும் 2005-ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் மட்டும், இந்தப்பகுதியில் உள்ள பனிப்பாறைகளின் அளவில் 33.3 சதவீதம் இழப்பு ஏற்பட்டுள்ளதாக ஒரு ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. எனவே, பருவநிலை மாற்றம் சார்ந்த நெருக்கடிகள், பனிப்பாறைகள் சுருங்குதல், தீவிர வானிலை நிகழ்வுகளின் அதிகரிப்பு, மக்கள் தொகை  அதிகரிப்பு மற்றும் தூய்மையான ஆற்றலுக்கான தேவை அதிகரிப்பு போன்ற தற்போதைய சவால்கள், 65 ஆண்டுகள் பழமையான இந்த ஒப்பந்தத்தை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துகின்றன.

நீண்ட கால தொலை நோக்குப் பார்வையில், காலநிலை மாற்றத்தின் உண்மைகளையும், எல்லைகளைத் தாண்டிப் பாயும் நதி அமைப்பின் புவியியல் அமைப்பையும் அங்கீகரிப்பது, இரு நாடுகளுக்கும் இடையே  ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய சுமுகமான தீர்வு ஏற்படுவதற்கு வழிவகுக்கும்.

Original article : What are the environmental challenges of the Chenab–Beas link tunnel project? -Abhinav Rai

Read More →

காலநிலை மாற்றம் தீவிரமடைந்துவரும் நிலையில், வெப்ப அலை மரணங்களைப் பதிவு செய்வதில் இந்தியா ஏன் சிரமப்படுகிறது? -ஹிமான்ஷு, ஜெரின் ஓஷோ

 கடும் வெப்ப நிகழ்வுகளின்போது ஏற்படும் கூடுதல் இறப்புகளைக் கணக்கிடும் ஐரோப்பாவைப் போலல்லாமல், இந்தியாவில் வெப்பம் தொடர்பான இறப்புகளை அளவிடுவதற்கான ஒரு விரிவான அமைப்பு இன்னும் இல்லை. இதனால், அதிகரித்து வரும் வெப்பநிலையால் ஏற்படும் உண்மையான மனித இழப்புகள் பெரும்பாலும் அறியப்படாமல் உள்ளன.

ஜூன் மாதத்தில் ஐரோப்பா மிகக் கடுமையான வெப்ப அலையைச் சந்தித்தது. இதில் பிரான்ஸ், பெல்ஜியம் மற்றும் நெதர்லாந்து ஆகிய நாடுகளில் 3,700 கூடுதல் உயிரிழப்புகள் பதிவாகின. ஜூன் 20 முதல் 28 வரை நீடித்த இந்த வெப்ப அலை, ஐரோப்பாவில் இதுவரை பதிவானவற்றிலேயே மிக மோசமான ஒன்றாகும். அதிகரித்து வரும் வெப்பநிலையால் மின் விநியோகத்தில் தடங்கல்களும், உள்கட்டமைப்பு சேதங்களும் ஏற்பட்டதோடு, சுகாதார அமைப்பும் பெரும் நெருக்கடிக்கு உள்ளானது. இந்த அதீத வெப்பத்திற்கு ஆய்வாளர்கள் ஏறக்குறைய முழுமையாக காலநிலை மாற்றத்தையே காரணமாகக் கூறுகின்றனர்.

தற்போது நடைபெற்று வரும் கால்பந்து உலகக் கோப்பைப் போட்டிகளை இணைந்து நடத்தும் நாடான அமெரிக்காவும், வெப்ப அலையை எதிர்கொண்டு வருகிறது. வளிமண்டலத்தில் வெப்பக் காற்று நீண்டகாலத்திற்குத் தங்கிவிடுவதால் ஏற்படும் வெப்பக் குவிமாடமே (heat dome) இதற்குக் காரணம் என ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர். ஜூலை நான்காம் வார இறுதியில் குறைந்தது 25 பேர் உயிரிழந்துள்ளனர். அதேநேரத்தில், 20-க்கும் மேற்பட்ட மாகாணங்களில் வெப்பநிலை 38°C-ஐத் தாண்டியது.

இந்த வெப்ப அலைகள் இந்தியாவோடு ஒப்பிடப்படுகின்றன. இந்தியாவில் வெப்ப அலைகள் அடிக்கடி ஏற்படுவதுடன், நீண்ட காலத்திற்கும் நீடிக்கின்றன. மேலும், இவை ஒவ்வொரு ஆண்டும் கோடிக்கணக்கான மக்களைத் தீவிர வெப்பத்திற்கு ஆளாக்குகின்றன. இருப்பினும், கடுமையான வெப்ப நிகழ்வுகளின் போது ஏற்படும் கூடுதல் இறப்புகளை மதிப்பிடும் ஐரோப்பாவைப் போலல்லாமல், வெப்பம் தொடர்பான இறப்புகளை அளவிடுவதற்கான ஒரு விரிவான அமைப்பு இந்தியாவில் இன்னும் இல்லை. இதனால், அதிகரித்து வரும் வெப்பநிலையால் ஏற்படும் உண்மையான மனித இழப்புகள் பெரும்பாலும் அறியப்படாமல் உள்ளன.

இந்தியாவில் வெப்பத்தால் ஏற்படும் இறப்புகளைத் துல்லியமாக அளவிடுவதும் கண்காணிப்பதும் ஏன் கடினமாக உள்ளது? தற்போதைய மதிப்பீடுகள் எவற்றையெல்லாம் தவறவிடக்கூடும்?

வெப்பம் என்பது இறப்பிற்கான உண்மையான காரணமாக அல்லாமல், இறப்பிற்கு வழிவகுக்கும் ஒரு காரணியாகவே பார்க்கப்படுவதே இதற்குக் முக்கியக் காரணம். வெப்பத்தால் உயிரிழப்பவர்களுக்குப் பெரும்பாலும் ஏற்கனவே வேறு ஏதேனும் உடல்நலப் பிரச்சினைகள் அல்லது இணை நோய்களால் (co-morbidities) பாதிக்கப்பட்டிருப்பார்கள். மேலும், வெப்பம் ஒரு மறைமுகத் தூண்டுகோலாகச் செயல்பட்டு, இந்தப் பிரச்சனைகளை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது. எனவே, அதீத வெப்பம் ஒரு பலவீனமான இதயத்தைச் சிரமப்படுத்தும்போது, ​​பதிவு செய்யப்படும் காரணம் மாரடைப்பு என்றே குறிப்பிடப்படுகிறது.

வெப்பத்தால் ஏற்படும் இறப்பு குறித்த மிக எளிய வரையறை, குழப்பத்திற்கான ஒரு முக்கியக் காரணமாகும். தற்போது, ​​அதிகாரப்பூர்வத் தரவுகள் வெப்பத்தாக்கத்தால் ஏற்படும் இறப்புகளை மட்டுமே கணக்கிடுகின்றன. 'வெப்பம் தொடர்பான' இறப்புகள் (heat mortality) என்ற பரந்த வகையைக் கணக்கிடுவதில்லை. அதுமட்டுமின்றி, டிஜிட்டல் மயமாக்கப்படாத பதிவுகள் அதிகாரப்பூர்வத் தரவுகளில் சேர்க்கப்படுவதில்லை. மேலும் அனைத்து உள்நோயாளிகள் பராமரிப்பில் கிட்டத்தட்ட மூன்றில் இரண்டு பங்கை வழங்கும் தனியார் சுகாதாரத் துறையின் தரவுகளையும் விலக்குகின்றன. எனவே, வெப்பத்தால் ஏற்படும் இறப்பு குறித்த தங்களின் தனிப்பட்ட வரையறையைக் கொண்ட சிதறிய தரவு மூலங்களால், தற்போதைய மதிப்பீடுகள் பெரும் வேறுபாடுகளைக் காட்டுகின்றன.

தரவுகளைத் துல்லியமாகக் கண்காணிப்பதும், ஒரு குறிப்பிட்ட நாளின் வெப்பநிலையுடன் வெப்பம் தொடர்பான இறப்புகளை ஒப்பிடுவதும், வெப்பத்தால் ஏற்படும் இறப்புகளைக் குறைக்கும் பிரத்தியேகமான வெப்ப மேலாண்மைத் தீர்வுகளை வடிவமைப்பதற்கு, கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கான ஆதாரத் தளத்தை உருவாக்க உதவக்கூடும்.

ஐரோப்பியர்களைவிட இந்தியர்கள் கடும் வெப்பத்திற்கு அதிகம் பழக்கப்பட்டவர்கள் என்ற பொதுவான கருத்து நிலவுகிறது. பொது சுகாதாரக் கண்ணோட்டத்தில், அது எந்த அளவிற்கு உண்மை? வெப்பமான காலநிலையில் வாழ்வது, நீண்டநேரம் வெப்பத்தில் இருப்பதால் ஏற்படும் உடல்நல அபாயங்களிலிருந்து மக்களைப் பாதுகாக்குமா?

இந்தக் கருத்து முற்றிலும் உண்மையல்ல. இந்தியர்கள் வெப்பத்தைத் தாங்கும் வகையில் உயிரியல்ரீதியாகப் பரிணமிக்கவில்லை. இருப்பினும், அவர்கள் அதைச் சிறப்பாகத் தகவமைத்துக் கொண்டுள்ளனர்.

இந்தியா வரலாற்றுரீதியாகவே வெப்பமான வானிலையாக நிலவி வருகிறது. எனவே, வெப்பம் இந்தியர்களின் வாழ்வில் ஒரு பிரிக்க முடியாத அங்கமாக இருக்கும் வகையில், பழக்கவழக்கங்களும் உள்கட்டமைப்புகளும் உருவாகியுள்ளன. காற்றோட்டமான கட்டிடக்கலை, குளிர்விப்பான்கள், மின்விசிறிகள், பரவலான காற்றுப் பதன வசதி மற்றும் மண் பானைகள் (matkas) போன்ற பாரம்பரியக் குளிர்விப்பு முறைகள் ஆகியவை இத்தகைய தகவமைப்பு நடவடிக்கைகளில் அடங்கும்.

மறுபுறம், ஐரோப்பா ஒருபோதும் வெப்பத்தைத் தாங்கும் வகையில் கட்டமைக்கப்படவில்லை. மேலும் அங்கு வெப்பநிலை உயரும் வேகத்திற்கு ஏற்ப அந்தப் பகுதியால் தன்னை மாற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை. இதனால்தான் ஐரோப்பிய வெப்ப அலைகள் உயிரிழப்புகளை ஏற்படுத்தியுள்ளன.

வெப்பத்திலிருந்து பாதுகாக்க உயிரியல்ரீதியான உடல் மாற்றங்கள் (biological evolution) மட்டுமே போதுமானதல்ல. மேலும், காற்றின் வெப்பநிலை மட்டுமே முழுமையான சூழலை உணர்த்துவதில்லை. இதனால்தான் வானிலை முன்னறிவிப்புகளில் இப்போது "உணரப்படும் வெப்பநிலை" (feels-like temperature) பற்றிய தகவல்களும் சேர்க்கப்படுகின்றன.

அத்தகைய காரணிகளில் ஒன்று “ஈரக்குமிழ் வெப்பநிலை” (wet-bulb temperature) ஆகும். இந்த வெப்பநிலை, வெப்பத்துடன் சேர்ந்து ஈரப்பதத்தையும் பிரதிபலிக்கிறது. உடலின் இயற்கையான குளிர்விக்கும் செயல்முறையான வியர்வை, உடலைக் குளிர்விக்க ஆவியாக வேண்டும். அதிகரித்த ஈரப்பதம் இந்த ஆவியாதலைக் குறைக்கிறது. எனவே, வறண்ட சூழலைவிட ஈரப்பதமான கடற்கரையில் அதே வெப்பநிலை மிகவும் ஆபத்தானது. மக்கள் எவ்வளவுதான் வெப்பச் சூழலுக்குப் பழகியிருந்தாலும், 35°C-க்கு அதிகமான ஈர-குமிழ் வெப்பநிலையில் (wet-bulb temperature) நீண்ட நேரம் இருப்பது உயிருக்கே ஆபத்தானதாக அமையலாம்.

இன்று கடும் வெப்பத்தால் அதிகம் பாதிக்கப்படக்கூடிய இந்தியர்கள் யார்? குறிப்பிட்ட தொழில்கள், வயதுப் பிரிவுகள், வருமானப் பிரிவுகள் அல்லது பிராந்தியங்கள் ஏதேனும் சமமற்ற அபாயங்களை எதிர்கொள்கின்றனவா, மற்றும் அதற்கான காரணம் என்ன?

வெப்பநிலை அதிகரிப்பால் நேரடியாகப் பாதிக்கப்படும் வெளிப்புறப் பணியாளர்களே அதிக ஆபத்தில் உள்ள தொழில் பிரிவினர்கள் ஆவர். விவசாயிகள், கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள், கூலித் தொழிலாளர்கள், தெருவோர வியாபாரிகள் மற்றும் விநியோகப் பணியாளர்கள் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்கள் ஆவர். நிலைமையை மேலும் மோசமாக்கும் விதமாக, இத்தகைய தொழிலாளர்கள் குறைந்த வருமானம் ஈட்டும் குழுக்களைச் சேர்ந்தவர்களாகவும், முறைசாராத் துறையில் பணிபுரிபவர்களாகவும் இருப்பதால், பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளின் வரம்பிற்குள் வருவதில்லை. இதன் விளைவாக, ஊதியத்துடன் கூடிய மருத்துவ விடுப்பு இல்லாததாலும், ஒரு நாள் இழந்த ஊதியத்தைக்கூட ஈடுசெய்ய முடியாததாலும், அத்தகைய தொழிலாளர்கள் எந்தவிதப் பாதுகாப்புமின்றி அபாயகரமான வெப்பத்தில் வேலை செய்ய நிர்பந்திக்கப்படுகிறார்கள்.

பச்சிளம் குழந்தைகள், முதியவர்கள், கர்ப்பிணிப் பெண்கள் மற்றும் நாள்பட்ட நோய்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் ஆகியோர் தீவிர வெப்பத்தால் உயிரிழக்கும் அபாயம் மிக அதிகமாக இருப்பதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.

புவியியல் அமைப்பும் இந்த அபாயத்தை அதிகரிக்கக்கூடும். 2026-ம் ஆண்டு நடத்தப்பட்ட ஒரு இறப்பு ஆய்வு, உத்தரப் பிரதேசம், பீகார், மத்தியப் பிரதேசம், இராஜஸ்தான் மற்றும் குஜராத் ஆகிய ஐந்து மாநிலங்கள், மதிப்பிடப்பட்ட வெப்ப அலை இறப்புகளில் 60%-க்கும் அதிகமானவற்றைக் கொண்டுள்ளன என்பதைக் கண்டறிந்தது. இவை அனைத்திலும் வறுமையும் மற்றொரு முக்கிய காரணியாக உள்ளது. வெப்ப அலை வீசும் காலங்களில், குளிர்ச்சியான சூழலை ஏற்படுத்திக்கொள்ளவோ ​​அல்லது ஓய்வெடுக்கவோ வசதியற்றவர்களே அதிக ஆபத்தை எதிர்கொள்கின்றனர்.

கடந்த பத்தாண்டுகளில், இந்தியா தனது நகரங்கள் மற்றும் மாநிலங்களில் வெப்பத் தடுப்புத் திட்டங்களை அதிகளவில் செயல்படுத்தி வருகிறது. இந்த முயற்சிகளிலிருந்து நாம் என்ன பாடங்களைக் கற்றுக்கொண்டோம்? எந்தெந்த நடவடிக்கைகள் பயனுள்ளதாக அமைந்தன? இன்னும் எங்கு மிகப்பெரிய குறைபாடுகள் எஞ்சியுள்ளன?

இந்தியாவில் தற்போது ஏராளமான வெப்பத் தடுப்புத் திட்டங்கள் (Heat Action Plans (HAP)) உள்ளன. இந்தத் திட்டங்களில் முன்கூட்டியே எச்சரிக்கை செய்யும் அமைப்புகள், குளிர்விக்கும் மையங்கள், பொது விழிப்புணர்வுப் பிரச்சாரங்கள், மற்றும் வெளிப்புறப் பணிகள் மற்றும் பள்ளிகளுக்கான சரிசெய்யப்பட்ட நேரங்கள் ஆகியவை அடங்கும். இந்த அணுகுமுறை பலனளிப்பதுடன், செலவு குறைந்ததாகவும் உள்ளது. 2013-ல் முன்னோட்டமாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட அகமதாபாத்தின் வெப்பத் தடுப்புத் திட்டத்தின் (Heat Action Plans (HAP)) மதிப்பீடு, ஆண்டுக்கு 1000-க்கும் மேற்பட்ட இறப்புகள் தவிர்க்கப்பட்டதாக மதிப்பிட்டுள்ளது.

அளவீட்டு வெப்பக் காப்பீடு (parametric heat insurance) போன்ற புதிய கருவிகளும் உருவாகி வருகின்றன. தொடர்ந்து மூன்று நாட்களுக்கு வெப்பநிலை ஒரு குறிப்பிட்ட வரம்பைத் தாண்டும்போது, ​​பணிபுரியும் பெண்களுக்கான சேவாவின் (SEWA) அளவுரு காப்பீட்டுத் திட்டம், இழந்த ஊதியத்தில் ஒரு பகுதியை ஈடுசெய்கிறது. இந்தத் திட்டம் நாட்டின் 22 மாவட்டங்களில் உள்ள 50,000 பெண்களை உள்ளடக்கியுள்ளது.

மிகப்பெரிய சவால் என்பது செயலாக்கத்தில்தான் உள்ளது. வெப்ப எச்சரிக்கைகள் விடுக்கப்பட்டாலும், ​​கூலித் தொழிலாளர்கள் வேலையை நிறுத்த முடியாது. எனவே, களத்தில் எடுக்கப்பட வேண்டிய கட்டாய நடவடிக்கையுடன் தொடர்புடைய எச்சரிக்கைகள் இன்றியமையாதவை. வெப்பத்தால் ஏற்படும் இறப்புகளைக் குறைப்பதில், குறுகிய காலத்தில் கார்பன்-டை-ஆக்சைடைவிட ஆயிரக்கணக்கான மடங்கு அதிகமாகப் புவியை வெப்பப்படுத்தும் கரியமிலம் போன்ற குறுகியகால காலநிலை மாசுபடுத்திகளைக் கட்டுப்படுத்துவதும் அடங்கும். இத்தகைய நடவடிக்கைகள், வெப்ப அழுத்தத்தின் அறிகுறிகளை மட்டும் அல்லாமல், அதன் மூல காரணத்தையே குணப்படுத்தும்.

காலநிலை மாற்றத்தால் வெப்ப அலைகள் (heatwaves) அடிக்கடி மற்றும் தீவிரமாக்கி வரும் நிலையில், அடுத்த பத்தாண்டுகளில் இந்தியா என்ன மாற்றங்களைக் கையாள வேண்டும்? வெப்பத்தை ஒரு பெரும் பொது சுகாதார அச்சுறுத்தலாகக் கருதாமல், நாம் இன்னும் அதை ஒரு பருவகால அசௌகரியமாகவே கருதுகிறோமா?

வெள்ளம் மற்றும் புயல்களைப் போலல்லாமல், இந்தியாவின் பேரிடர் சட்டத்தின்கீழ் வெப்பம் பெரும்பாலும் ஒரு பருவகால சிக்கலாகவே கருதப்படுவதுடன், 'அறிவிக்கப்பட்ட பேரிடராக' வகைப்படுத்தப்படவில்லை. இதன் விளைவாக, வெள்ளம் மற்றும் புயல்களுக்கு என பிரத்யேக நிவாரண நிதி ஒதுக்கப்படவில்லை. வெப்பத்தை ஒரு நிலையான பொது சுகாதார அச்சுறுத்தலாகக் கருதுவது என்பது, வெப்பம் தொடர்பான உண்மையான இறப்புகளின் வரம்பையும் அது குறித்த நமது புரிதலையும் விரிவுபடுத்துவதையும், நிதித் திட்டங்களுக்குத் தீவிரமாக முன்னுரிமை அளித்து அவற்றைச் செயல்படுத்துவதையும்; திறந்தவெளியில் பணிபுரிபவர்களுக்குத் தகுந்த ஓய்வு இடைவெளிகள், குடிநீர் மற்றும் பிற பாதுகாப்பு வசதிகளை வழங்குவதையும்; நிழல் தரும் இடங்களை அதிகரித்தல், அதிக மரங்களை நடுதல் மற்றும் பிரதிபலிக்கும் கூரைகளைப் பயன்படுத்துதல் ஆகியவற்றின் மூலம் நகரங்களை வெப்பம் குறைவான இடங்களாக மாற்ற வேண்டும்.

இந்தியாவும் ஒரு விரைவான நடவடிக்கையை எடுக்க முடியும். அதாவது, குறுகியகால காலநிலை மாசுபடுத்திகளை (short-lived climate pollutants (SLCP)) குறைப்பதன் மூலம் செயல்படுத்தலாம். இவை கார்பன்-டை-ஆக்சைடை விட பல மடங்கு அதிகமாக புவியை வெப்பமாக்குகின்றன, ஆனால் காற்றில் குறுகிய காலமே நீடிக்கின்றன. எனவே, குறுகியகால காலநிலை மாசுபடுத்திகளைக் (SLCP) குறைப்பது, நூற்றாண்டுகளுக்குள் அல்ல, சில ஆண்டுகளுக்குள் செயல்படுத்துவதன் மூலம் புவி வெப்பமயமாதலைக் குறைக்கும். ஐக்கிய நாடுகள் சுற்றுச்சூழல் திட்டம் (UNEP) – உலக வானிலை அமைப்பு (WMO) மதிப்பீட்டின்படி, குறுகியகால காலநிலை மாசுபடுத்திகள் (SLCP) மீதான உலகளாவிய நடவடிக்கை 2050-ம் ஆண்டிற்குள் சுமார் 0.5°C புவி வெப்பமயமாதலைத் தவிர்க்கக்கூடும். இதன்மூலம் வெப்பம் தொடர்பான மில்லியன் கணக்கான இறப்புகளைத் தடுக்க முடியும். எனவே, சுற்றுச்சூழலுக்குப் பாதிப்பு ஏற்படுத்தாத குளிரூட்டிகளைப் பயன்படுத்துதல் மற்றும் கரியமில வாயு (black carbon) வெளியேற்றத்தைக் குறைத்தல் போன்ற நடவடிக்கைகள், மக்கள் தங்கள் வாழ்நாளிலேயே பலனை உணரக்கூடிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும்.

Original article : Why India struggles to count heatwave deaths as climate change intensifies. -Himanshu, Zerin Osho

Read More →

இன்ஸ்டாகிராம் விவகாரத்தில் மெட்டா நிறுவனத்திற்கு மத்திய அரசு ஏன் எச்சரிக்கை விடுத்துள்ளது? -தேவேஷ் கே

 குழந்தைகள் மீதான பாலியல் சுரண்டல் மற்றும் துஷ்பிரயோக உள்ளடக்கங்களை (Child Sexual Exploitative and Abuse Material (CSEAM)) ஊக்குவிப்பதாக அல்லது அவற்றை அணுகுவதற்கு வழிவகுப்பதாகக் கூறப்படும் இன்ஸ்டாகிராம் (Instagram) விளம்பரங்கள் மற்றும் உள்ளடக்கங்களை முடக்குமாறு மெட்டா நிறுவனத்திற்கு மத்திய அரசு வழங்கிய அறிவிப்பு குறித்து..

தற்போதைய நிகழ்வு :

குழந்தைகள் மீதான பாலியல் சுரண்டல் மற்றும் துஷ்பிரயோக உள்ளடக்கங்களை ((Child Sexual Exploitative and Abuse Material (CSEAM))) ஊக்குவிப்பதாகவோ அல்லது அவற்றை அணுகுவதற்கு வழிவகுப்பதாகவோ கூறப்படும் இன்ஸ்டாகிராம் விளம்பரங்களையும் உள்ளடக்கத்தையும் முடக்குமாறு மெட்டா நிறுவனத்திற்கு மின்னணு மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்ப அமைச்சகம் (MeitY) உத்தரவிட்டுள்ளது. மேலும், ஏழு நாட்களுக்குள் விரிவான விளக்கத்தைச் சமர்ப்பிக்குமாறும் மெட்டா நிறுவனத்தை அரசு கேட்டுக்கொண்டுள்ளது.

இது எப்படி நடந்தது?

இந்தியாவில் குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமை தொடர்பான உள்ளடக்கங்களை ஊக்குவிப்பதாகக் கூறப்படும் இன்ஸ்டாகிராம் கட்டண விளம்பரங்கள் குறித்து பிபிசி-ஐ (BBC Eye) நடத்திய விசாரணைக்குப் பிறகு இந்த விவகாரம் வெளிச்சத்திற்கு வந்தது.

இந்த விவகாரத்தைக் கவனத்தில் கொண்ட தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை அமைச்சர் அஸ்வினி வைஷ்ணவ், இது குறித்து ஆய்வு செய்யுமாறு மின்னணு மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்ப அமைச்சகத்தின் (MeitY) மூத்த அதிகாரிகளுக்கு உத்தரவிட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. முதற்கட்ட விசாரணையின் அடிப்படையில், அமைச்சகம் மெட்டா (Meta) நிறுவனத்திற்கு ஓர் அறிவிப்பை அனுப்பி, இதுபோன்ற விளம்பரங்களைத் தடுக்கக் கோரியுள்ளது. மேலும், இந்தத் தளம் எடுத்த நடவடிக்கை குறித்த விவரங்களையும், குழந்தைகள் மீதான பாலியல் சுரண்டல் மற்றும் துஷ்பிரயோக உள்ளடக்கங்களுக்கு (CSEAM) எதிரான அதன் கொள்கை பற்றிய தகவல்களையும் அது கேட்டுள்ளது.

பிபிசி விசாரணையில் என்ன குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன?

இந்தியாவில் குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமை தொடர்பான உள்ளடக்கங்களை ஊக்குவிக்கும் கட்டண விளம்பரங்களை இன்ஸ்டாகிராம் வெளியிட்டு வருவதாக பிபிசி-ஐ விசாரணையில் குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளது. விசாரணையின்படி, இந்த விளம்பரங்கள், பயனர்களை டெலிகிராம் சேனல்களுக்குத் திசைதிருப்பி, அங்கு அத்தகைய உள்ளடக்கங்களை வாங்க முடியும் என்றும் குற்றம் சாட்டியது.

இதுபோன்ற உள்ளடக்கங்கள் குறித்த மெட்டாவின் கொள்கைகள் என்ன?

குழந்தைகள் மீதான பாலியல் சுரண்டல் மற்றும் துஷ்பிரயோக உள்ளடக்கங்களை (CSEAM) கோருவதற்கோ அல்லது பகிர்வதற்கோ தங்களிடம் “சமரசமற்ற கொள்கை” இருப்பதாக மெட்டா நிறுவனம் கூறுகிறது. பிபிசியின் அறிக்கைக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, அத்தகைய விளம்பரங்களைக் கண்டறிய தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தியிருப்பதாகவும், ஆனால் தனது 3.5 பில்லியன் பயனர்களிடையே கண்டறியப்படுவதைத் தவிர்க்க முயற்சிக்கும் குற்றவாளிகளுடன் “தொடர்ச்சியான போராட்டத்தில்” ஈடுபட்டு வருவதாகவும் அந்தத் தளம் கூறியது.

மெட்டாவின் விளம்பரக் கொள்கையானது, நிர்வாணம், பாலியல்ரீதியாக வெளிப்படையான படங்கள், பாலியல்ரீதியாகத் தூண்டும் உள்ளடக்கம் அல்லது வயது வந்தோரின் நிர்வாணம் மற்றும் பாலியல் செயல்பாடு குறித்த அதன் சமூகத் தரநிலைகளை மீறும் பொருள்கள் அடங்கிய விளம்பரங்களையும் தடை செய்கிறது.

இது ஏன் இந்தியாவில் ஒரு சட்டப் பிரச்சினையாக உள்ளது?

குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமை தொடர்பான உள்ளடக்கங்கள் பரவுவதைத் தடுப்பதற்காக, இந்தியாவின் சட்டக் கட்டமைப்பு டிஜிட்டல் தளங்கள்மீது கடுமையான கடமைகளை விதிக்கிறது.

தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டத்தின்கீழ், ஆபாசமான உள்ளடக்கங்களை அல்லது குழந்தைகளை பாலியல்ரீதியாகத் தூண்டும் செயல்களில் ஈடுபடுவதாகச் சித்தரிக்கும் உள்ளடக்கத்தை மின்னணு வடிவில் வெளியிடுவது அல்லது அனுப்புவது சட்டப்படி தண்டனைக்குரிய குற்றமாகும்.

தகவல் தொழில்நுட்ப (இடைத்தரகர் வழிகாட்டுதல்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் ஊடக நெறிமுறைகள்) விதிகளின்படி (Information Technology (Intermediary Guidelines and Digital Media Ethics Code) Rules), சமூக ஊடக இடைத்தரகர்கள், உண்மையான தகவல் கிடைத்தவுடனோ அல்லது முறையான புகார் வந்தவுடனோ, அத்தகைய உள்ளடக்கத்தை 24 மணி நேரத்திற்குள் உரிய கவனத்துடன் அகற்ற வேண்டும். இதைக் கடைப்பிடிக்கத் தவறினால், மூன்றாம் தரப்பு உள்ளடக்கத்திற்கான பொறுப்பிலிருந்து இடைத்தரகர்களைப் பாதுகாக்கும் “பாதுகாப்பான புகலிடம்” (safe harbour) என்ற பாதுகாப்பை இழக்க நேரிடலாம்.

பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கும் (போக்சோ) சட்டம் (Protection of Children from Sexual Offences (POCSO) Act), குழந்தைகளை ஆபாச நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்துவதை ஒரு குற்றமாக ஆக்குகிறது. மேலும், குழந்தைப் பாலியல் துஷ்பிரயோகப் பொருட்களை உருவாக்குதல், வைத்திருத்தல், சேமித்தல், அனுப்புதல், விநியோகித்தல் அல்லது அதற்கு உதவுதல் ஆகியவற்றுக்குத் தண்டனை விதிக்கிறது. குழந்தைகள் சம்பந்தப்பட்ட குற்றங்களைப் புகாரளிப்பதை இது கட்டாயமாக்குகிறது.

இத்தகைய உள்ளடக்கத்தைக் கையாள்வதற்கு அரசாங்கத்திடம் வேறு என்ன வழிமுறைகள் உள்ளன?

மத்திய உள்துறை அமைச்சகத்தால் இயக்கப்படும் தேசிய இணையக் குற்றப் புகாரளிப்பு இணையதளம் (National Cyber Crime Reporting Portal), குடிமக்கள் இணையக் குற்றங்களைப் புகாரளிக்க உதவுகிறது. குறிப்பாகக் குழந்தைகளுக்கு எதிரான குற்றங்களில் இது கவனம் செலுத்துகிறது. இந்திய இணையக் குற்ற ஒருங்கிணைப்பு மையம் (Indian Cyber Crime Coordination Centre (I4C)), குழந்தைகளின் பாலியல் சுரண்டல் உள்ளிட்ட இணையக் குற்றங்களை விசாரிப்பதற்கும் எதிர்த்துப் போராடுவதற்கும் சட்ட அமலாக்க முகமைகளுக்கு இடையேயான முயற்சிகளை ஒருங்கிணைக்கிறது.

இது தவிர, மத்திய புலனாய்வுப் பிரிவு (CBI) மூலம் இன்டர்போல் (Interpol) பகிரும் பட்டியல்களின் அடிப்படையில், குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமை தொடர்பான உள்ளடக்கங்களைக் கொண்ட இணையதளங்களை அரசாங்கம் அவ்வப்போது முடக்குகிறது. இதுபோன்ற உள்ளடக்கங்களுக்கான அணுகலைத் தடுக்குமாறு இணைய சேவை வழங்குநர்களுக்கு Internet Service Providers (ISP)) அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

பிரிட்டனின் இன்டர்நெட் வாட்ச் ஃபவுண்டேஷன் (Internet Watch Foundation) அல்லது கனடாவின் ப்ராஜெக்ட் அராக்னிட் (Project Arachnid) ஆகியவற்றின் குழந்தைகள் மீதான பாலியல் சுரண்டல் மற்றும் துஷ்பிரயோக உள்ளடக்க (CSEAM) இணையதளங்கள் அல்லது வலைப்பக்கங்களின் பட்டியலை மாறும் தன்மையுடன் செயல்படுத்தவும், பயனர்கள் அத்தகைய தளங்களுக்குச் செல்வதைத் தடுக்கவும் இணைய சேவை வழங்குநர்களுக்கு (ISP) அரசாங்கம் உத்தரவு பிறப்பித்துள்ளது.

இணையவழி குழந்தை பாலியல் துஷ்பிரயோக உள்ளடக்கம் மற்றும் குழந்தைகளை பாலியல் ரீதியாகச் சுரண்டும் உள்ளடக்கம் குறித்த தகவல் வழங்கும் தொலைபேசி வழி அறிக்கைகளைப் பகிர்ந்துகொள்வதற்காக, இந்தியாவின் தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகத்திற்கும் (NCRB), அமெரிக்காவின் காணாமல் போன மற்றும் சுரண்டப்பட்ட குழந்தைகளுக்கான தேசிய மையத்திற்கும் (National Centre for Missing and Exploited Children (NCMEC)) இடையே ஒரு புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகியுள்ளது. இந்த மையத்திடமிருந்து பெறப்படும் அறிக்கைகள், மேலதிக நடவடிக்கைக்காக தேசிய இணையக் குற்றப் புகாரளிப்பு இணையதளம் (National Cybercrime Reporting Portal) வழியாக மாநிலங்கள் மற்றும் ஒன்றியப் பிரதேசங்களுடன் இணையவழியில் பகிரப்படுகின்றன.

அடுத்து என்ன நடக்கும்?

அரசு அனுப்பிய அறிவிப்புக்கு மெட்டா (Meta) நிறுவனம் ஏழு நாட்களுக்குள் பதிலளிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அதன் விளக்கத்தையும் அது எடுத்துள்ள நடவடிக்கைகளையும் ஆய்வு செய்தபிறகு, மேலும் ஏதேனும் ஒழுங்குமுறை அல்லது சட்ட நடவடிக்கை தேவைப்படுகிறதா என்பதை மின்னணு மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்ப அமைச்சகம் (MeitY) முடிவு செய்யும்.

Original article : Why has the Centre issued a notice to Meta over Instagram? -Devesh K

Read More →

அனைவருக்கும் கல்விச் சேர்க்கை, ஆனால் பாதியளவு காலியாக உள்ள வகுப்பறைகள் : UDISE+ 2024-25 உண்மையில் காட்டுவது இதுதான். -கைபல்யாபதி மிஸ்ரா

 

UDISE+ : Unified District Information System for Education Plus - கல்விக்கான ஒருங்கிணைந்த மாவட்ட தகவல் அமைப்பு ஆகும். இந்தியாவில் உள்ள அனைத்துப் பள்ளிகளின் உள்கட்டமைப்பு, ஆசிரியர் விவரங்கள் மற்றும் மாணவர் சேர்க்கை போன்ற தரவுகளைச் சேகரிக்கும் இந்திய அரசின் அதிகாரப்பூர்வ இணையதளத் திட்டமாகும்.

பள்ளியில் குழந்தைகளைச் சேர்ப்பதற்கான சிக்கலை இந்தியா ஏறக்குறைய தீர்த்துவிட்டது. இருப்பினும், குழந்தைகளைத் தொடர்ந்து பள்ளியில் தக்கவைப்பது என்பது முற்றிலும் மாறுபட்ட, மிகப் பெரிய ஒரு பணி என்பதையும், மேலும் இவ்விரு சிக்கல்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளி ஏறக்குறைய 30 சதவீதப் புள்ளிகள் அளவுக்கு அதிகமாக உள்ளது என்பதையும் அதன் சமீபத்திய தரவுகள் காட்டுகின்றன.

ஒரு கொள்கைரீதியான சாதனை

முதலில், எவை சரியாகச் செயல்பட்டுள்ளன என்பதைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம். ஏனெனில், இது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சாதனையாகும். 2024-25 ஆம் ஆண்டில் தேசியளவில் தொடக்கப்பள்ளியின் (1-8 வகுப்புகள்) மொத்த மாணவர் சேர்க்கை விகிதம் (Gross Enrolment Ratio (GER)) 90.6% ஆக உள்ளது. அதே வகுப்பிற்கான நிகர மாணவர் சேர்க்கை விகிதம் (Net Enrolment Rate (NER)) குழந்தைகளின் வயதுக்கு ஏற்ற வகுப்பில் அவர்கள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளார்களா என்பதை கணக்கிடும்போது இவை சுமார் 82.8%-ஆக உள்ளது. ஒரு குழந்தை பள்ளிக்குச் செல்கிறார்களா இல்லையா என்பதற்கான மிகத் தெளிவான அளவீடான 6-13 வயதுக்கான, வயது வாரியான சேர்க்கை விகிதம் 86.8%-ஆக உள்ளது.

இந்தத் தொடக்கக் கல்வி அளவீடுகள் (elementary education indicators) அனைத்திலும் சிறுமிகள் சிறுவர்களைவிடச் சிறப்பாகச் செயல்படுகின்றனர். சிறுமிகளுக்கான மொத்த மாணவர் சேர்க்கை விகிதம் (GER) 92.4% ஆகவும், சிறுவர்களுக்கானது 89.1% ஆகவும் உள்ளது. சிறுமிகளுக்கான நிகர மாணவர் சேர்க்கை விகிதம் (NER) 84.6% ஆகவும், சிறுவர்களுக்கானது 81.1% ஆகவும் உள்ளது. வரலாற்று ரீதியாகக் கல்வி அமைப்பு சென்றடைவதற்கு மிகவும் கடினமான பிரிவாக இருந்த பட்டியலிடப்பட்ட பழங்குடியினர் (ST) குழந்தைகளின் தொடக்கக் கல்விக்கான மொத்த மாணவர் சேர்க்கை விகிதம் (GER) 99.0%-ஆக உள்ளது. இது தேசிய சராசரியை விடவும், பட்டியலிடப்பட்ட சாதியினரின் (SC) மொத்த மாணவர் சேர்க்கை விகிதமான (GER) 94.0%-ஐ விடவும் அதிகமாகும். இருபது ஆண்டுகால கல்வி உரிமைச் சட்டம், மதிய உணவுத் திட்டம் மற்றும் UDISE+ கண்காணிப்பு ஆகியவை அடித்தள நிலையில் ஏறக்குறைய அனைவருக்கும் கல்வி கிடைப்பதை சாத்தியமாக்கியுள்ளன. இது ஒரு உண்மையான கொள்கைரீதியான சாதனையாகும்.  மீதமுள்ள சவால்களை ஆராய்வதற்கு முன், தரவுகளின் மீதான எந்தவொரு நியாயமான பார்வையும் இந்த வெற்றியை அங்கீகரிக்க வேண்டும்.

நிலைமை மாறுகிறது

அதே மாணவர் குழுவை அவர்கள் வளரும்போது தொடர்ந்து கவனிக்கும்போது, ​​சூழல் மாறுகிறது. இடைநிலைப் பள்ளி மொத்த சேர்க்கை விகிதம் (9-10 வகுப்புகள்) 78.7% ஆகக் குறைகிறது. மேல்நிலைப் பள்ளி மொத்த சேர்க்கை விகிதம் (11-12 வகுப்புகள்) மேலும் குறைந்து, 58.4% ஆகிறது. மாணவரின் வயதுக்கு ஏற்ற சரியான வகுப்பில் பயிலும் மாணவர்களை மட்டுமே கணக்கில் கொள்கிறது. இது மிகவும் கவலைக்குரிய ஒரு நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது. இடைநிலைப் பள்ளி நிகர சேர்க்கை விகிதம் வெறும் 47.5% ஆகவும், மேல்நிலைப் பள்ளி நிகர சேர்க்கை விகிதம் 35.8% ஆகவும் உள்ளது. கொள்கை அறிக்கைகளில் குறிப்பிடப்படும் மொத்த சேர்க்கை விகிதத்திற்கும், ஒரு மாணவர் உண்மையில் சரியான வகுப்பில் இருக்கிறாரா என்பதைப் பிரதிபலிக்கும் நிகர சேர்க்கை விகிதத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளி ஒவ்வொரு நிலையிலும் விரிவடைகிறது. தொடக்கக் கல்வி நிலையில், இந்த இடைவெளி 14.0 சதவீதப் புள்ளிகள், உயர் தொடக்கப் பள்ளியில் 23.0 புள்ளிகள், இடைநிலைப் பள்ளியில் 31.2 புள்ளிகள், மேல்நிலைப் பள்ளியில் 22.6 புள்ளிகள் ஆகும். வயதுக்கு ஏற்ற சரியான வகுப்பில் மட்டும் சேராமல், வயதுக்குத் தகுந்த எந்தவொரு நிலையிலும் பள்ளியில் சேர்ந்துள்ள குழந்தைகளைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளும் சரிசெய்யப்பட்ட நிகர சேர்க்கை விகிதம், இடைநிலைப் பள்ளிக் கல்விக்கு 59.8%-ஆக உள்ளது. இது, விடுபட்ட (missing) நிகர சேர்க்கைக் குழு மாணவர்களில் பெரும் பகுதியினர் பள்ளியை விட்டு வெளியேறவில்லை என்பதையும், அவர்கள் தங்கள் வயதுக்குப் பொருத்தமில்லாத வகுப்பில் சேர்ந்து, பெரும்பாலும் மீண்டும் அதே வகுப்பில் படிக்கிறார்கள் அல்லது தாமதமாக மீண்டும் பள்ளியில் சேர்கிறார்கள் என்பதையும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

புள்ளிவிவரங்களுக்குப் பின்னால்

கல்வி நிலை சார்ந்த சேர்க்கை விகிதங்களைவிட, வயது வாரியான தரவுகள் இந்தச் சூழலை இன்னும் தெளிவாக விளக்குகின்றன. ஏறக்குறைய மேல்நிலைக் கல்விக்குரிய வயது வரம்பில் உள்ள 14–15 வயதுடைய குழந்தைகளுக்கான 'கல்வி நிலை குறித்த ஆண்டறிக்கை' (ASER) தரவுகள், 77.3% பங்கேற்பு விகிதத்தைக் காட்டுகின்றன. அதாவது, இவ்வயதுப் பிரிவில் உள்ள குழந்தைகளில் நான்கில் மூன்று பங்கிற்கும் அதிகமானோர் ஏதேனும் ஒரு பள்ளியில் சேர்ந்துள்ளனர். இருப்பினும், தங்கள் வயதுக்கு ஏற்ற சரியான மேல்நிலைக் கல்வி வகுப்பில் பயிலும் மாணவர்களை மட்டுமே கணக்கில் கொள்ளும் 'நிகரச் சேர்க்கை விகிதம்' (NER), வெறும் 47.5% ஆக மட்டுமே உள்ளது. ஏறக்குறைய 30 சதவீதப் புள்ளிகள் கொண்ட இந்த இடைவெளி, அக்குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து இடைநின்றுவிட்டார்கள் என்று பொருள்படாது. மாறாக, உரிய காலத்தில் அடுத்தடுத்த வகுப்புகளுக்கு அவர்களை முன்னேற்றத் தவறிய அதே வேளையில், அவர்களைப் பள்ளியிலேயே தக்கவைத்துக்கொண்ட அமைப்பினால் வகுப்பில் பின்தங்கிய நிலையில் தேங்கி நிற்கும் குழந்தைகளைக் குறிக்கிறது. 16–17 வயதுடைய குழந்தைகளிடமும் இதே போன்ற நிலையே காணப்படுகிறது. வயது வாரியான மாணவர் சேர்க்கைப் பங்கேற்பு 77.2% ஆக உள்ளது. இதற்கு மாறாக, நிகர மாணவர் சேர்க்கை விகிதத்தை (NER) விடச் சற்று தளர்வான அளவுகோலான 'மொத்தச் சேர்க்கை விகிதம்' (GER), மேல்நிலைக் கல்விக்கு 58.4%-ஆக மட்டுமே உள்ளது. இந்த இரண்டு அளவீடுகளில் மிகவும் சாதகமான ஒன்றைப் பயன்படுத்தினாலும் கூட, வயது அடிப்படையில் பெயரளவிற்கு "பள்ளியில்" இருப்பதாகக் கூறப்படும் மாணவர் குழுவில் ஐந்தில் ஒரு பங்கினர் மேல்நிலைப் பள்ளி வகுப்பறையில் இல்லவே இல்லை.

சமூகக் குழுக்கள் வாரியான தரவுகள் நிலைமையை இன்னும் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. இவை கொள்கை அளவில் உள்ள தீவிரமான குறைபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பட்டியலிடப்பட்ட பழங்குடியின (ST) குழந்தைகள், அனைத்து சமூகக் குழுக்களிலும் தொடக்கத்தில் மிக அதிக அளவிலான பள்ளிச் சேர்க்கையைக் கொண்டுள்ளனர். இருப்பினும், பள்ளிப் படிப்பின் உயர்நிலைகளை அடையும்போது, ​​இவர்களது சேர்க்கை விகிதம் மிகக் குறைவாக உள்ளது. இவர்களது மொத்தச் சேர்க்கை விகிதம் (GER) பின்வரும் முறையைப் பின்பற்றுகிறது.

•    தொடக்க நிலை         : 98.8

•    உயர் தொடக்க நிலை : 99.5

•    இடைநிலைக் கல்வி   : 81.3

•    மேல்நிலைக் கல்வி    : 51.9          

 இதில் மேல்நிலைப் பள்ளிக்கான இந்த எண்ணிக்கை, எந்தவொரு சமூகப் பிரிவிலும் மிகக் குறைவானதாகும். இது பட்டியலிடப்பட்ட சாதியினரை (59.4%) விடவும், தேசிய சராசரியை (58.4%) விடவும் குறைவாக உள்ளது. பட்டியலிடப்பட்ட சாதியினரின் (SC) குழந்தைகளிடமும் இதே போன்ற, ஆனால் சற்று குறைவான தீவிரத்தன்மை கொண்ட ஒரு போக்கு காணப்படுகிறது. இவர்களது சேர்க்கை விகிதம் பின்வருமாறு:

•    தொடக்க நிலை     : 92.7

•    உயர் தொடக்க நிலை : 96.1

•    இடைநிலைக் கல்வி    : 82.0

•    மேல்நிலைக் கல்வி     : 59.4

இரு பிரிவினருக்கும், உயர் தொடக்க நிலை வரை பொதுப் பிரிவினரைவிடச் சிறந்த செயல்பாட்டைக் காட்டுகின்றனர். இருப்பினும், மேல்நிலைக் கல்வி நிலையை அடையும்போது, ​​அவர்கள் பொதுப் பிரிவினரைவிடப் பின்தங்கிவிடுகின்றனர். அதாவது, ஒரு தலைமுறைக்கு முன்பு இந்தக் குழந்தைகளைப் பள்ளிக்குச் செல்ல விடாமல் தடுத்த காரணிகள் பெரும்பாலும் பள்ளி வாசலிலேயே சரிசெய்யப்பட்டுவிட்டன. அதே சமயம், 8-ஆம் வகுப்புக்கும் 11-ஆம் வகுப்புக்கும் இடையில் அவர்களைப் பள்ளியிலிருந்து வெளியே இழுக்கும் காரணிகளான, அருகிலுள்ள மேல்நிலைப் பள்ளிக்கு உள்ள தூரம், மேல்நிலைக் கல்வியின் நேரடி மற்றும் வாய்ப்புச் செலவு, முறைசாரா வேலைகளில் முன்கூட்டியே ஈடுபடுதல் போன்ற அம்சங்கள் இன்னும் திறம்படக் கையாளப்படவில்லை. இங்கு ஒரு முக்கியமான குறிப்பைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். மிசோரம் மற்றும் லடாக் போன்ற சில மாநிலங்கள் மற்றும் ஒன்றியப் பிரதேசங்களில், பட்டியலிடப்பட்ட சாதியினரின் (SC) மக்கள்தொகை மிகக் குறைவாக உள்ளது. இந்த மக்கள்தொகை மிகக் குறைவாக இருப்பதால், அப்பகுதிகளில் பட்டியலிடப்பட்ட சாதியினரின் (SC) பிரிவினருக்கான சேர்க்கை விகிதம் 300% முதல் 1000% வரை அதிகமாகக் காட்டப்படுகிறது. இவ்வளவு அதிகமான மதிப்புகள், மக்கள் தொகை எண்ணிக்கை மிகக் குறைவாக இருப்பதால் புள்ளிவிவரக் கணக்கீட்டில் ஏற்படும் விளைவுகளே (statistical artifacts) தவிர, உண்மையான கல்விச் சூழலைப் பிரதிபலிப்பவை அல்ல. எனவே, இப்புள்ளிவிவரங்கள் இந்த ஆய்விலிருந்து விலக்கப்பட்டுள்ளன.

சிறுமிகளின் மொத்தச் சேர்க்கை விகிதம் (GER) அதிகம்

பாலின அடிப்படையிலான இந்த நிலைமை, வழக்கமான கொள்கைரீதியான கண்ணோட்டத்திற்கு முரணாக உள்ளது. தேசிய அளவில், ஒவ்வொரு நிலையிலும் சிறுவர்களை விட சிறுமிகளுக்கு மொத்த சேர்க்கை விகிதம் (GER) அதிகமாக உள்ளது. மேலும், மாணவர்கள் உயர் வகுப்புகளுக்குச் செல்லும்போது இந்த இடைவெளி மேலும் அதிகரிக்கிறது. தொடக்கக் கல்வியில் 3.3 சதவீதப் புள்ளிகள், இடைநிலைக் கல்வியில் 2.9, மேல்நிலைக் கல்வியில் 4.7 சதவீதப் புள்ளிகளாக அதிகரிக்கிறது. பழங்குடியினக் குழந்தைகளிடையே இந்த நிலை மாற்றம் இன்னும் அதிகமாக உள்ளது. மேல்நிலைக் கல்வியில் பாலின இடைவெளி 7.1 புள்ளிகளாக உள்ளது (சிறுமிகளின் GER 55.5%, சிறுவர்களின் GER 48.4%). இந்தப்போக்கை வெறும் கொண்டாட்டமாக மட்டும் பார்க்காமல், கவனமாக ஆராய வேண்டும். இது பல ஆண்டுகளாக நடத்தப்பட்ட பெண் குழந்தைகளின் கல்விப் பிரச்சாரங்களின் உண்மையான பலன்களைப் பிரதிபலிக்கலாம், அல்லது ஒரே குடும்பங்களில் சிறுமிகளைவிட சிறுவர்கள் முறைசாரா மற்றும் விவசாயத் தொழில்களுக்கு முன்னதாகவே வெளியேறுவதைப் பிரதிபலிக்கலாம். ஒட்டுமொத்தத் தரவுகளால் இவ்விரண்டையும் வேறுபடுத்தி அறிய முடியாது. ஆனால், "சிறுமிகள் அதிகமாகப் படிப்பை நிறுத்துகிறார்கள்" என்பதை ஒரு இயல்பான அனுமானமாகக் கருதுவதை இனிமேலும் ஆதரிக்க முடியாது.

மாநிலங்களுக்கிடையேயான பெரும் இடைவெளி

மாநில வாரியான வேறுபாடு, 47.5% என்ற தேசிய இரண்டாம் நிலை நிகர வருவாய் விகிதத்தை, இரண்டு வெவ்வேறு நாடுகள் ஒரே புள்ளிவிவரங்களைக் கொண்டிருப்பதற்கு நெருக்கமான ஒன்றாக மாற்றுகிறது. இரண்டாம் நிலை நிகர வருவாய் விகிதத்தில் மிகக் குறைவாகச் செயல்படும் ஐந்து மாநிலங்களான பீகார் (28.8), உத்தரப் பிரதேசம் (31.9), அருணாச்சலப் பிரதேசம் (34.4), ஜம்மு & காஷ்மீர் (35.2) மற்றும் மத்தியப் பிரதேசம் (37.3) ஆகியவற்றை எடுத்துக்கொண்டால், அதன் சராசரி 33.5% ஆகும். சிறந்த செயல்பாடு கொண்ட ஐந்து மாநிலங்களான தமிழ்நாடு (81.3), புதுச்சேரி (80.2), டெல்லி (77.1), கோவா (75.3) மற்றும் கேரளா (73.8) ஆகியவற்றின் சராசரி 77.5% ஆகும். இது மிகக் குறைந்த செயல்பாடு கொண்ட மாநிலங்களின் சராசரியைவிட இரண்டு மடங்குக்கும் அதிகமாகும்.

மேல்நிலைக் கல்வியில் இந்த வேறுபாடு இன்னும் அதிகமாக உள்ளது. மிகக் குறைந்த செயல்பாடு கொண்ட ஐந்து மாநிலங்களின் (பீகார் 20.2, ஜம்மு & காஷ்மீர் 23.0, மத்தியப் பிரதேசம் 24.7, குஜராத் 24.0, நாகாலாந்து 25.3) சராசரி 23.4% ஆகவும், சிறந்த செயல்பாடு கொண்ட ஐந்து மாநிலங்களின் (புதுச்சேரி 78.6, தமிழ்நாடு 71.0, சண்டிகர் 70.7, கேரளா 66.0, கோவா 64.7) சராசரி 70.2% ஆகவும் உள்ளது. இது ஏறக்குறைய மூன்று மடங்கு அதிகமாகும். இந்தியாவின் மொத்தப் பள்ளி செல்லும் வயதுடைய மாணவர்களின் பீகார் மற்றும் உத்தரப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்கள் மட்டுமே பெரும் பங்கைக் கொண்டிருப்பதால், மேல்நிலைக் கல்விக்கான நிகர மாணவர் சேர்க்கை விகிதத்தின் (NER) தேசிய சராசரியான 35.8% என்பது உண்மையில் இந்த இரண்டு குழுக்களுக்கும் இடையிலான வெறும் இடைநிலை அளவு மட்டுமல்ல. மாறாக, இது அந்தப் பெரிய மாநிலங்களின் மோசமான செயல்பாட்டினால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம், ஒரு சில பெரிய மாநிலங்களில் மட்டுமே இந்தத் தோல்வி எவ்வளவு தீவிரமாக உள்ளது என்பதை மறைக்க அது உண்மையாகவே முயல்கிறது.

இதெல்லாம், இந்திய அரசாங்கத்தின் மாணவர் சேர்க்கைக்கான செலவினம் தவறானது என்றோ அல்லது தொடக்க நிலைக் கல்விக்கான அனைவருக்குமான அணுகலைப் பெறுவது முக்கியமற்றது என்றோ அர்த்தப்படுத்துவதில்லை. ஏனெனில், அதுவே கல்வியின் அனைத்து அடுத்தகட்ட நிலைகளுக்கும் அடிப்படையாக அமைகிறது. இருப்பினும், தற்போது அதிக முக்கியத்துவம் பெற்று, அதே UDISE+ அறிக்கை அட்டைகள் குறித்த ஊடகச் செய்திகளில் அதிகம் முன்னிலைப்படுத்தப்படும் ஒரு நடவடிக்கையானது. இந்தியா ஏற்கனவே ஏறக்குறைய தீர்த்துவிட்டது என்று இந்தத் தரவுகள் நிரூபிக்கும் ஒரு பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காண்பதாகும்.

இதற்கான தீர்வு, 'கல்வி உரிமைச் சட்டம்' (Right to Education (RTE)) போன்றதொரு பொதுவான தேவையாக இருக்காது. ஆனால், தொடக்கக் கல்வியிலிருந்து பெறப்பட்ட கட்டமைப்புரீதியான முக்கிய பாடத்தை வேறு விதமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். தொடக்கக் கல்வியில் அனைவருக்கும் கல்வி கிடைப்பதை உறுதி செய்தலும், உள்கட்டமைப்பில் வலுவான முதலீடுகளைச் செய்தலும் நல்ல பலனைத் தந்துள்ளன. இப்போது, ​​அதே அணுகுமுறையை உயர்கல்வி நிலைகளிலும் பின்பற்ற வேண்டும். இந்த மூன்று முடிவுகளும் மேலே உள்ள புள்ளிவிவரங்களிலிருந்து நேரடியாகப் பெறப்படுகின்றன. முதலாவதாக, மாவட்ட அளவிலான உள்கட்டமைப்பு முதலீடானது, "இடைநிலைக் கல்வி" உள்கட்டமைப்பு விவரங்களின் ஒரு பகுதியாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, மேல்நிலைப் பள்ளிகளுக்கான உள்கட்டமைப்பு முதலீடுகள் மாவட்ட அளவில் தனித்தனியாகக் கண்காணிக்கப்பட்டு அளவிடப்பட வேண்டும். இரண்டாவதாக, போக்குவரத்து மற்றும் விடுதி உள்கட்டமைப்பு முதலீடுகள், மாநிலத் தரவுகளில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ள பின்தங்கிய மாவட்டங்களில் உள்ள மேல்நிலைப் பள்ளி மாற்ற விகிதங்களுடன் குறிப்பாக இணைக்கப்பட வேண்டும். இந்த ஆண்டு, இந்த மாவட்டங்கள் பீகார், உத்தரப் பிரதேசம் மற்றும் பழங்குடியினர் (ST) அதிக எண்ணிக்கையில் வசிக்கும் மாநிலங்களில் அமைந்துள்ளன. மூன்றாவதாக, 'நிகரச் சேர்க்கை விகிதம்' (NER) மற்றும் 'கல்வி நிலை குறித்த வருடாந்திர அறிக்கை' (ASER) புள்ளிவிவரங்கள், 'மொத்தச் சேர்க்கை விகிதம்' (GER) புள்ளிவிவரங்களுடன் வெறும் இணைப்புப் பகுதியாக சேர்க்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, அவற்றுடன் ஒருசேர வெளியிடப்பட வேண்டும். அந்தப் புள்ளிவிவரம் பகிரங்கப்படுத்தப்படும் வரை, இந்த ஆண்டின் UDISE+ வெளியீட்டில் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட தீவிரமான சிக்கலானது, அடுத்த ஆண்டு அறிக்கையிலும் ஏறக்குறைய அதே நிலையே காணப்படும்.

கட்டுரையாளர்: மூத்த ஆய்வாளர் (சுகாதாரப் பொருளாதார நிபுணர்), தேசிய தொழில்நுட்பக் கழகம் (NIT), ரூர்கேலா, ஒடிசா, இந்தியா.

Original article : Universal enrolment, half-empty classrooms: What UDISE+ 2024-25 actually shows?. -Kaibalyapati Mishra

Read More →