புகையிலை அந்நிய நேரடி முதலீட்டுக் கொள்கையில் உள்ள மறைமுக நுழைவை அடைக்கவும். -ரங்கநாத் டன்னீர்

 புகையிலைத் துறையில் அந்நிய நேரடி முதலீட்டை இந்தியா தடை செய்திருப்பது சரியான முடிவும் மற்றும் நன்கு ஆராயப்பட்டதுமான ஒரு நடவடிக்கையாகும். இருப்பினும், இதில் உள்ள குறைபாடுகள் மறைமுகப் பங்கேற்புக்கு வழிவகுத்து, கொள்கையின் நம்பகத்தன்மையைச் சீர்குலைக்கின்றன.

புகையிலை உற்பத்தியில் அந்நிய நேரடி முதலீட்டை (FDI) தடை செய்ய இந்தியா எடுத்த முடிவு, சரியான நேரத்தில் எடுக்கப்பட்ட அவசியமான ஒன்றாகும். புகையிலை உற்பத்தி ஒரு சாதாரணத் தொழில் அல்ல. அது கடுமையான பொது சுகாதார விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. அதேசமயம் இந்தியாவில், குறிப்பாக கிராமப்புற சமூகங்களில், ஒரு பரந்த வாழ்வாதாரச் சங்கிலிக்கு ஆதாரமாக விளங்குகிறது. 2026-ம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில், இத்துறை ஏறத்தாழ 45.7 மில்லியன் மக்களின் வாழ்வாதாரங்களுக்கு ஆதரவளிக்கும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதில் கிட்டத்தட்ட 20 மில்லியன் விவசாயத் தொழிலாளர்களும், புகையிலையைச் பதப்படுத்துதல், உற்பத்தி செய்தல் மற்றும் விநியோகித் துறைகளில் உள்ள பல மில்லியன் கணக்கான மக்களும் இதில் அடங்குவர்.

இந்தியாவின் புகையிலை ஒழுங்குமுறை கட்டமைப்பானது, பொது சுகாதாரத்தைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் இத்துறையைச் சார்ந்திருப்பவர்களின் பொருளாதார நலன்களைப் பாதுகாத்தல் ஆகிய இரண்டு முக்கியப் பொறுப்புகளுக்கு இடையில் பெரும்பாலும் ஒரு கவனமான சமநிலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. புகையிலை நுகர்வைக் குறைப்பதற்கான வலுவான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும் நாடுகளின் இறையாண்மை உரிமையை அங்கீகரிக்கும் உலக சுகாதார அமைப்பின் புகையிலைக் கட்டுப்பாட்டுக்கான கட்டமைப்பு மாநாட்டின் (Framework Convention on Tobacco Control (FCTC)) கீழ் இந்தியா அளித்துள்ள உறுதிமொழிகளுடன் இந்த அணுகுமுறை ஒத்துப்போகிறது.

இருப்பினும், கொள்கையின் நோக்கம் தெளிவாகவும் சிறப்பாகவும் இருந்தபோதிலும், அதன் செயல்திறன் தற்போது வெளிப்படையான விதிமீறல்கள் மூலம் அல்லாமல், முறையான தவிர்ப்புகளின் (systematic circumvention) மூலம் மறைமுகமாகச் சோதிக்கப்பட்டு வருகிறது.

புறக்கணிக்க முடியாத சிறிய இடைவெளி

புகையிலை உற்பத்தியில் அந்நிய நேரடி முதலீட்டிற்கு (FDI) இந்தியா தடை விதித்துள்ளது. இந்தத் தடை, இத்துறைக்கான மூலதனக் கணக்கு வரவுகளுக்குப் பொருந்தும். ஆனால் நடைமுறையில், பல மறைமுக வழிகள் இன்னும் திறந்தே இருக்கின்றன. மேலும், சிக்கலான உரிமை கட்டமைப்புகளும் ஒப்பந்த உற்பத்தி மாதிரிகளும், பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் தொழில்நுட்பரீதியாக அந்நிய நேரடி முதலீட்டின் வரையறைக்கு வெளியே இருந்துகொண்டே, உள்நாட்டுச் சந்தைகளில் செல்வாக்கு செலுத்த வழிவகுக்கின்றன.

இது ஒரு தனிப்பட்ட நிகழ்வு அல்ல. இது வளர்ந்து வரும் போக்காக மாறி வருகிறது.

இந்த நிலைமை ஒரு ஒழுங்குமுறை முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது. இந்தியா புகையிலை உற்பத்தியில் வெளிநாட்டுப் பங்கேற்பை முறையாகக் கட்டுப்படுத்திய அதேவேளையில், அதே போன்ற விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் மாற்று வழிகள் மூலம் பொருளாதாரத் தாக்கத்தை அது தொடர்ந்து அனுமதிக்கிறது.

புகையிலை கட்டுப்பாட்டில், பகுதி கட்டுப்பாடுகள் அபாயத்தைக் குறைப்பதில்லை. மாறாக, அவை பெரும்பாலும் அபாயத்தை அதிகரிக்கின்றன, ஒழுங்குமுறை நடுவர் தீர்ப்புக்கு ஊக்கமளிக்கின்றன. மேலும், அங்கு நிறுவனங்கள் கட்டுப்பாடுகளைத் தவிர்ப்பதற்கு சட்ட இடைவெளிகளைக் கண்டறிகின்றன.

உலகெங்கிலும், பன்னாட்டுப் புகையிலை நிறுவனங்கள் கடுமையான ஒழுங்குமுறைகளுக்கு ஏற்ப விரைவாகத் தங்களை மாற்றிக்கொள்ள முடியும் என்பதை நிரூபித்துள்ளன. அரசாங்கங்கள் விதிகளைக் கடுமையாக்கும்போது, இந்த நிறுவனங்கள் தங்கள் உத்திகளை மாற்றிக்கொள்கின்றன. பல சந்தைகளில், இது "புதுமையான" அல்லது "தீங்கு குறைப்பு" மாற்றுகள் என்று அழைக்கப்படும் தயாரிப்புகளின் அறிமுகம், தீவிரமான வர்த்தக முத்திரை உருவாக்கும் உத்திகள், மற்றும் சந்தையில் தங்கள் இருப்பைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்கான மறைமுக வழிகளைப் பயன்படுத்துதல் ஆகியவற்றுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. இந்த நடவடிக்கைகள் பெரும்பாலும் புதுமையாகக் காட்டப்பட்டாலும், உண்மையில், அவை ஒழுங்குமுறைகளைத் தவிர்ப்பது அல்லது பலவீனப்படுத்துவதற்கான வழிகளில் செயல்படுகின்றன.

இந்தியாவும் இதேபோன்ற உத்திகளை எதிர்கொண்டுள்ளது. புகையிலை இல்லாத குழந்தைகளுக்கான பிரச்சார இயக்கம் (Campaign for Tobacco-Free Kids) 2003-ல் வெளியிட்ட ஒரு அறிக்கை, தொழில்துறையின் உள் ஆவணங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, பெரிய சிகரெட் நிறுவனங்கள் புதிய சந்தைகளில் நுழைவதற்கும் வரிகளைத் தவிர்ப்பதற்கும் கடத்தலைப் பயன்படுத்தியதாக வாதிட்டது. அந்த அறிக்கை, சிறியளவிலான சட்டப்பூர்வ இறக்குமதிகள் மிகப் பெரிய சட்டவிரோத விநியோக வலைப்பின்னல்களுக்கு ஒரு மறைமுகமாக வழங்கும் ஒரு "குடை" மாதிரியாக விவரித்தது. இத்தகைய கட்டமைப்புகள், பெரும்பாலும் அதிக சில்லறை விற்பனையாளர் இலாப வரம்புகள் மற்றும் வரி விகிதங்களால் ஆதரிக்கப்படும் இணையான விநியோகச் சங்கிலிகள் மூலம் விரைவான சந்தையின் விரிவாக்கத்தை சாத்தியமாக்கும் அதேவேளையில், சட்டப்பூர்வமான ஒரு தோற்றத்தையும் உருவாக்குகின்றன.

சிகரெட் கடத்தல்

இந்தியாவில் மொத்த சிகரெட் நுகர்வில் 25 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானவை தற்போது சட்டவிரோத சிகரெட்டுகளாகும். இந்தத் தயாரிப்புகளில் இந்தியப் புகையிலை பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. இது விவசாயிகளின் வருமானத்தை நேரடியாகப் பாதிக்கிறது. மேலும், அவற்றில் தேவையான சட்டப்பூர்வ சுகாதார எச்சரிக்கைகளும் இடம்பெறுவதில்லை. அவை அரசாங்கத்திற்கான வரிவருவாயைக் குறைக்கின்றன. சட்ட அமலாக்க முயற்சிகளையும் அவை பலவீனப்படுத்துகின்றன. வருவாய் புலனாய்வு இயக்குநரகத்தின் புள்ளிவிவரங்கள், 2019-20 மற்றும் 2023-24-க்கு இடையில் கடத்தல் சிகரெட்டுகளின் பறிமுதல் எண்ணிக்கையில் 107 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாகவும், அதன் மதிப்பில் 110 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாகவும் அதிகரித்துள்ளதைக் காட்டுகின்றன. வருவாய் புலனாய்வு இயக்குநரகம், அசாம் ரைபிள்ஸ், மத்திய ரிசர்வ் காவல் படை மற்றும் பிற முகமைகளின் ஒருங்கிணைந்த பறிமுதல்கள் 2025 நிதியாண்டில் ₹600 கோடியைத் தாண்டியுள்ளதாக நிபுணர் மதிப்பீடுகள் தெரிவிக்கின்றன.

இந்தியா எளிதில் ஊடுருவக்கூடிய எல்லைகளையும், விலை விஷயத்தில் அதிக உணர்திறன் கொண்ட ஒரு பெரிய நுகர்வோர் தளத்தையும் கொண்ட ஒரு நாட்டில், இந்தப் பிரச்சினை மேலும் சிக்கலாகிறது. சர்வதேச சிகரெட் வணிக நிறுவனங்கள் முறைசாரா மற்றும் சட்டவிரோத வழிகள் மூலம் நாட்டிற்குள் நுழைந்து, உயர்தரம் முதல் குறைந்த விலை வரை அனைத்து விலைகளிலும் கிடைக்கின்றன. இது சில்லறை விற்பனையாளர்கள் மற்றும் நுகர்வோர் இருவரையும் ஊக்குவிக்கிறது. இது சட்டவிரோத சந்தை அணுகலை விரிவுபடுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், நுகர்வையும் இயல்பாக்குகிறது. FICCI CASCADE அறிக்கை ஒன்று, இந்தப் பிரச்சினையின் வளர்ந்துவரும் அளவை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. சட்டவிரோத புகையிலை சந்தை 2018-19ல் ₹25,495 கோடியிலிருந்து 2022-23ல் ₹30,012 கோடியாக, அதாவது 17.7 சதவீதம் வளர்ச்சி அடைந்துள்ளதாக இந்த அறிக்கை மதிப்பிடுகிறது.

எல்லை தாண்டிய தாக்கம்

இன்றைய சவாலானது, நேரடி பொருள் வர்த்தகத்துடன் மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. டிஜிட்டல் ஊடகங்களின் வளர்ச்சியால், சர்வதேச புகையிலை நிறுவனங்கள் தங்கள் வர்த்தகப் பெயர்களை விளம்பரப்படுத்த, எல்லை தாண்டிய டிஜிட்டல் வழிகளை அதிகளவில் பயன்படுத்தி வருகின்றன. சமூக ஊடகங்கள், டிஜிட்டல் விளம்பரங்கள் மற்றும் உலகளாவிய உள்ளடக்கத் தளங்கள், பாரம்பரிய ஒழுங்குமுறைக் கட்டுப்பாடுகளின் வரம்பிற்கு அப்பாற்பட்டு, உள்நாட்டுச் சந்தைகளுக்குள் செய்திகளைப் பரப்புவதை எளிதாக்கியுள்ளன. இது ஒரு புதிய சிக்கலான தன்மையை உருவாக்குகிறது. ஒரு நாட்டில் வலுவான உள்நாட்டு ஒழுங்குமுறைகள் இருந்தாலும், வெளிப்புறத் தாக்கங்கள் நுகர்வோர் நடத்தையைக் கண்காணிப்பதற்குக் கடினமான மற்றும் ஒழுங்குபடுத்துவதற்கு அதைவிடக் கடினமான வழிகளில் வடிவமைக்கக்கூடும்.

தொடர்ச்சியான கொள்கை முயற்சிகளின் மூலம் புகையிலைக் கட்டுப்பாட்டில் இந்தியா குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது. 2025-ம் ஆண்டிற்குள் புகையிலைப் பயன்பாட்டை 30 சதவீதம் குறைக்கும் உலக சுகாதார அமைப்பின் (WHO) இலக்கை நாடு கடந்துவிடும் பாதையில் உள்ளது. இதன் மூலம், புகையிலைப் பயன்பாட்டு விகிதம் 38.3 சதவீதத்திலிருந்து 21.8 சதவீதமாகக் குறையும் என கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இது சுமார் 43 சதவிகிதக் குறைப்பைக் குறிக்கிறது. மேலும் இது உலக சுகாதார அமைப்பின் உலகளாவிய செயல்திட்டத்தின்கீழ் நிர்ணயிக்கப்பட்ட இலக்கைவிட அதிகமாகும்.

இந்த முன்னேற்றத்தை ஆபத்தில் ஆழ்த்த முடியாது. இந்தக் கட்டமைப்பில் ஏற்படும் எந்தவொரு பலவீனமும் கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். இலட்சக்கணக்கான விவசாயிகள் உள்நாட்டு புகையிலை வர்த்தக அமைப்பின் நிலைத்தன்மையைச் சார்ந்துள்ளனர். சட்டவிரோத வர்த்தகம் விரிவடையும்போதோ அல்லது சந்தைக் கட்டமைப்புகள் சிதைக்கப்படும்போதோ, தேவை குறைதல் மற்றும் வருமான நிச்சயமற்றத் தன்மை ஆகியவற்றின் மூலம் அவர்கள் உடனடித் தாக்கத்தை எதிர்கொள்கின்றனர்.

இந்தியாவின் கவனமான அணுகுமுறையனாது பொருத்தமானதாகவே இருந்துள்ளது. ஆனால், இப்போது அந்த எச்சரிக்கையுடன் முழுமையாக அமல்படுத்தப்பட வேண்டியதாகவும் இருக்க வேண்டும்.

புகையிலைத் துறையில் அந்நிய நேரடி முதலீட்டைத் தடைசெய்வது குறித்த அரசின் நிலைப்பாடு சரியானது மற்றும் நன்கு ஆராயப்பட்டதாகும். இருப்பினும், ஒரு கொள்கையின் செயல்திறன் அதன் செயலாக்கத்தைப் பொறுத்தே அமைகிறது. சட்டத்தில் உள்ள சிறிய இடைவெளிகள் மறைமுகப் பங்கேற்பிற்கு வழிவகுக்கும்போது, ​​அக்கொள்கையின் நம்பகத்தன்மை பாதிக்கப்படுகிறது.

இந்த இடைவெளிகளை குறைப்பதற்காக, அந்நிய நேரடி முதலீட்டுக் கட்டமைப்பின் நோக்கத்தை விரிவுபடுத்த வேண்டிய தருணம் இது. உரிமம் வழங்குதல், கிளைவழி ஒப்பந்தங்கள், தொழில்நுட்ப ஒப்பந்தங்கள் அல்லது மொத்த வர்த்தகக் கட்டமைப்புகள் மூலமான மறைமுக முதலீட்டு வரவுகள், முதலீட்டைத் திறம்படப் பிரதிபலிக்கும் இடங்களில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட வேண்டும்.

இது சட்டபூர்வமான வணிக நடவடிக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்துவது பற்றியது அல்ல. மாறாக, பொதுக் கொள்கையின் நோக்கம் நடைமுறையில் பலவீனமடையாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வதே இதன் நோக்கமாகும். இவற்றுக்குத் தீர்வு காணப்படாவிட்டால், இந்த இடைவெளிகள் சந்தைகளைச் சிதைப்பது மட்டுமல்லாமல், இந்தியாவின் புகையிலைக் கட்டுப்பாட்டு அமைப்பின் நம்பகத்தன்மையையும் சீர்குலைக்கும்.

இந்தியா சரியான முதல் அடியை எடுத்து வைத்துள்ளது. இனி அது இந்த மறைமுக வழிகளைத் தெளிவாகவும் தீர்க்கமாகவும் அது மூட வேண்டும்.

கட்டுரையாளர், திங்க் சேஞ்ச் ஃபோரம் அமைப்பின் பொதுச் செயலாளர் ஆவார்.

Original article : Close the backdoor in tobacco FDI policy. -Ranganath Tannir

Read More →

உலக வர்த்தக அமைப்பு (WTO) மாநாடு, வளர்ந்த மற்றும் வளரும் நாடுகளுக்கு இடையேயான இடைவெளியை எவ்வாறு வெளிப்படுத்துகிறது?. -புஷ்பேந்திர சிங் மற்றும் அர்ச்சனா சிங்

 வளர்ந்த நாடுகள் டிஜிட்டல் வர்த்தகம் மற்றும் முதலீடு தொடர்பான புதிய விதிகளை வலியுறுத்தி வரும் வேளையில், இந்தியா உள்ளிட்ட வளரும் நாடுகள் விவசாயம், உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் கொள்கை வகுப்பதில் நெகிழ்வுத்தன்மை ஆகியவற்றில் அதிக கவனம் செலுத்துகின்றன. இதுபோன்ற பிரச்சினைகளுக்கு நிரந்தரத் தீர்வு இல்லாமல், டிஜிட்டல் வர்த்தகம் குறித்த கட்டுப்படுத்தும் உறுதிமொழிகளை அவர்கள் ஏன் ஏற்கமுடியாத ஒன்றாகக் கருதுகிறார்கள்?

உலக வர்த்தக அமைப்பின் (WTO) 14-வது அமைச்சர்கள் மாநாடு (MC14), டிஜிட்டல் பதிவிறக்கங்கள் மற்றும் ஸ்ட்ரீமிங் போன்ற மின்னணு வர்த்தகத்தின் மீதான சுங்கவரிகளுக்கான தடையை நீட்டிப்பது குறித்த சர்ச்சைக்குரிய பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணாமலேயே முடிவடைந்தது.

மிக முக்கியமாக, 14-வது அமைச்சர்கள் மாநாடானது (MC14), வளர்ந்த மற்றும் வளரும் நாடுகளுக்கு இடையேயான கட்டமைப்பு வேறுபாடுகளை மின்னணு வர்த்தகத்தில் மட்டுமல்லாமல், விவசாயம், உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, உலக வர்த்தக அமைப்பின் எதிர்கால சீர்திருத்தங்களின் ஒட்டுமொத்த திசை ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்கியிருந்தன.

ஆனால், வளர்ந்த மற்றும் வளரும் நாடுகளின் முன்னுரிமைகளைச் சமநிலைப்படுத்துவதில் உள்ள முக்கிய சவால்கள் என்ன? உலக வர்த்தக அமைப்பின் விதிகள் இந்தியாவின் உணவுப் பாதுகாப்பு கொள்கைகளைக் கட்டுப்படுத்துகின்றனவா? பலதரப்பு ஒப்பந்தங்களை நோக்கிய நகர்வு, உலக வர்த்தகத்தில் பன்முகத்தன்மை பலவீனமடைந்து வருவதைக் காட்டுகிறதா?

முதலில், மார்ச் 30 திங்கட்கிழமை ​​அன்று, கேமரூனின் யவுண்டே நகரில் நிறைவடைந்த 14-வது அமைச்சர்கள் மாநாட்டின் (MC14) முக்கிய முடிவுகளைச் சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.

14-வது அமைச்சர்கள் மாநாட்டிலிருந்து (MC14) பெறப்பட்ட முக்கிய அம்சங்கள்

14-வது அமைச்சர்கள் மாநாட்டின் (MC14) அதிகாரப்பூர்வ முடிவு ஒரு கலவையான குறிப்பை அளிக்கிறது. இந்த மாநாட்டின் உறுப்பினர்கள் என்ன சாதித்துள்ளனர் என்பதை தொகுத்துரைக்கும் ஒரு முறையான ஆவணமாக அமைச்சர்கள் பிரகடனத்தை வெளியிடுவதில் அது ஒருமித்த கருத்தை எட்டத் தவறிவிட்டது. ஆனால், இந்த தொகுப்பில் சில வரைவு முடிவுகளை உள்ளடக்கிய ஒரு யவுண்டே தொகுப்பை உருவாக்கியுள்ளது.

அப்படியானால், உண்மையில் என்ன சாதிக்கப்பட்டது?

முதலில், உலகளாவிய வர்த்தகத்தில் சிறு பொருளாதாரங்களின் ஒருங்கிணைப்பை மேம்படுத்துவதற்கான ஒரு தொகுதி முடிவுகளுக்கு மாநாட்டு உறுப்பினர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர்.

இரண்டாவதாக, சுகாதார மற்றும் தாவர சுகாதார (Sanitary and Phytosanitary (SPS)) மற்றும் வர்த்தகத்திற்கான தொழில்நுட்பத் தடைகள் (Technical Barriers to Trade (TBT)) ஒப்பந்தங்களின் கீழ், சிறப்பு மற்றும் வேறுபட்ட அணுகுமுறையை (Special and Differential Treatment (S&DT)) செயல்படும் விதத்தில் அவர்கள் நடைமுறை மேம்பாடுகளை அறிமுகப்படுத்தினர். இதன் பொருள், வளரும் நாடுகள் இப்போது தொழில்நுட்ப உதவியைச் சற்றே சிறப்பாகப் பெறுவதற்கும், விதிமுறைகளுக்கு இணங்குவதற்கான நீண்டகால அவகாசத்தை பெறுவதற்கும் வாய்ப்புள்ளது.

மூன்றாவதாக, மீன்வள மானியங்கள் குறித்த பேச்சுவார்த்தைகளைத் தொடர அமைச்சர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர். நான்காவதாக, உலக வர்த்தக அமைப்பின் சீர்திருத்தம் மற்றும் டிஜிட்டல் வர்த்தகம் தொடர்பான கலந்துரையாடல்களை முன்னெடுத்துச் செல்லவும் அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர்.

ஒருமித்த கருத்து எட்டப்படாத இடங்களில் :

முதலில், மின்னணு வர்த்தகத் தடையை நீட்டிப்பது குறித்து உறுப்பு நாடுகள் எந்த உடன்பாடும் ஏற்படவில்லை. இந்தத் தடையானது, மென்பொருள், ஒளிபரப்பு மற்றும் தரவுப் பரிமாற்றங்கள் போன்ற டிஜிட்டல் பரிமாற்றங்கள் மீதான சுங்க வரிகளைத் தடுக்கிறது.

இரண்டாவதாக, சீனாவின் ஆதரவுபெற்ற முதலீட்டு மேம்பாட்டு வசதி ஒப்பந்தம் (Investment Facilitation for Development (IFD)) ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. இந்த ஒப்பந்தத்திற்கு 128 நாடுகள் ஆதரவு இருந்தபோதிலும், பலதரப்பு வழிமுறையின் மூலம் அதை இணைப்பது உள்ளிட்ட பல்வேறு காரணங்களுக்காக இந்தியா அதை எதிர்த்தது.

பலதரப்பு ஒப்பந்தங்கள் ஆனது, பங்கேற்கும் நாடுகளுக்கு மட்டுமே பொருந்தும் என்றாலும், உலக வர்த்தக அமைப்பு மரபுரீதியாகப் பன்முகத்தன்மை மற்றும் ஒருமித்த கருத்தின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது.

மூன்றாவதாக, ஒரு விரிவான உலக வர்த்தக அமைப்பின் ஒரு முழுமையான சீர்திருத்தத் தொகுப்பு குறித்து ஒருமித்த கருத்து ஏற்படவில்லை. முடிவெடுத்தல் (decision-making), தகராறு தீர்வு மற்றும் மேம்பாடு (dispute settlement development) உள்ளிட்ட துறைகளில் சீர்திருத்தங்களின் தேவை குறித்து பரந்த உடன்பாடு இருந்தாலும், எவ்வாறு முன்னேறுவது என்பதில் உறுப்பு நாடுகளால் உடன்பட முடியவில்லை.

கட்டமைப்புப் பிளவு

14-வது அமைச்சர்கள் மாநாட்டில் (MC14) ஏற்பட்ட தோல்விக்குக் கட்டமைப்பு ரீதியான வேறுபாடுகளே காரணம். மின்னணுப் பரிமாற்றங்களுக்கான சுங்க வரிகள் மீதான தற்போதைய தடையை நீட்டிப்பதா வேண்டாமா என்பது குறித்து, வளரும் நாடுகளுக்கும் வளர்ந்த நாடுகளுக்கும் இடையே நிலவும் வேறுபாடே இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.

டிஜிட்டல் வழிமுறைகள் மூலம் பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளை உற்பத்தி செய்தல், விநியோகித்தல், சந்தைப்படுத்துதல், விற்பனை செய்தல் அல்லது வழங்குதல் ஆகியவை டிஜிட்டல் வர்த்தகம் என வரையறுக்கப்படுகிறது. உலக வர்த்தக அமைப்பின் (WTO) உறுப்பு நாடுகள் 1998 முதல் டிஜிட்டல் பரிமாற்றங்கள் மீது சுங்கவரிகளை விதிக்க வேண்டாம் என ஒப்புக்கொண்டுள்ளன. இந்த ஒப்பந்தம் ஒவ்வொரு இரண்டு வருடங்களுக்கும் புதுப்பிக்கப்பட்டு வருகிறது. 14-வது அமைச்சர்கள் மாநாட்டில் (MC14), உறுப்பு நாடுகள் ஒப்புக்கொள்ளாததால் அது காலாவதியானது.

மென்பொருள், டிஜிட்டல் சேவைகள், ஒளிபரப்பு உள்ளடக்கம் மற்றும் தரவுப் பரிமாற்றங்கள் உள்ளிட்ட டிஜிட்டல் பரிமாற்றங்கள் மீது சுங்கவரிகள் விதிப்பதை இந்தத் தடை உத்தரவு தடுக்கிறது. குறிப்பாக, இந்தியா உள்ளிட்ட வளரும் நாடுகள், பின்வரும் காரணங்களுக்காக இந்த நீட்டிப்பை எதிர்த்துள்ளன:

1. எதிர்காலத்தில் டிஜிட்டல் முறையில் வழங்கப்படும் சேவைகளின் மூலம் 

   ஆண்டுதோறும் 10 பில்லியன் அமெரிக்க டாலருக்கும் அதிகமான வருவாய் 

   இழப்பு ஏற்படும் என ஐ.நா. வர்த்தகம் மற்றும் மேம்பாடு (UNCTAD) 

   மதிப்பிட்டுள்ளது.

2. டிஜிட்டல் வர்த்தகத்தின் வீச்சு குறித்த நிச்சயமற்றத் தன்மை நிலவுகிறது.

3. அதன் தாக்கம் குறித்த அனுபவப்பூர்வமான தரவுகள் பற்றாக்குறையாக 

    உள்ளன.

இதற்கு மாறாக, வளர்ந்த நாடுகள் காப்புரிமைகள், சேவைகள் மற்றும் அறிவுசார் சொத்துரிமைகள் போன்ற டிஜிட்டல் வர்த்தகம் மற்றும் முதலீடு தொடர்பான விதிகளை வலியுறுத்துகின்றன. அவற்றின் டிஜிட்டல் சேவைகள் ஏற்றுமதியானது, பூஜ்ஜிய வரிகள் மற்றும் கணிக்கக்கூடிய ஒழுங்குமுறை கட்டமைப்புகளைச் சார்ந்துள்ளது. உதாரணமாக, அமெரிக்கா மட்டும் 2023-ம் ஆண்டில் 500 பில்லியன் அமெரிக்க டாலருக்கும் அதிகமான டிஜிட்டல் சேவைகளை ஏற்றுமதி செய்துள்ளது.

ஆனால், இந்தியா உள்ளிட்ட வளரும் நாடுகள், விவசாயம், உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் கொள்கை நெகிழ்வுத்தன்மை ஆகியவற்றில் அதிகக் கவனம் செலுத்துகின்றன. அவர்களைப் பொறுத்தவரை, இதுபோன்ற பிரச்சினைகளுக்கு நிரந்தரத் தீர்வு இல்லாமல், டிஜிட்டல் வர்த்தகம் குறித்த கட்டுப்படுத்தும் உறுதிமொழிகள் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவையாக உள்ளது.

இந்த வேறுபாடுகளைச் சமரசம் செய்வது கடினம். மேலும், இது ஒரு பரந்த கேள்வியை எழுப்புகிறது. இதில் முக்கியமாக, டிஜிட்டல் பொருளாதாரத்தின் விதிகளை யார் வடிவமைப்பார்கள்?

இந்தியாவின் நிலைப்பாடு

இந்தியாவின் நிலைப்பாடு டிஜிட்டல் வர்த்தகத்திற்கு எதிரானது அல்ல. மாறாக, அதன் நீண்டகால விளைவுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முன்பே, கட்டுப்படுத்தும் மற்றும் நிரந்தரமான விதிகளை அது எதிர்க்கிறது. இதற்கிடையில், அமெரிக்கா தனது பொருளாதார நலன்களுக்கு ஏற்றவாறு விதிகளை மாற்றியமைக்க முயல்கிறது என்று விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

உதாரணமாக, கூகுள், அமேசான், ஆப்பிள் மற்றும் மெட்டா போன்ற அமெரிக்க நிறுவனங்களின் ஆதிக்கத்தில் உள்ள டிஜிட்டல் வர்த்தகத் துறைக்கு, அது நிரந்தரமான கட்டணமில்லா வர்த்தகத்தை முன்னெடுத்து வருகிறது. அதேநேரத்தில், சீனா எஃகு முதல் ஐரோப்பிய கார்கள் வரையிலான பல்வேறு பொருட்களுக்கு வரி விதிப்பது போன்ற பாதுகாப்புவாத நடவடிக்கைகளையும் அது மேற்கொண்டு வருகிறது.

அமெரிக்கா சில துறைகளில் தடையில்லா வர்த்தகத்தை (free trade) ஆதரித்து, மற்ற துறைகளில் பாதுகாப்புவாதத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் இந்த முரண்பாடு கவனிக்கப்படாமல் இல்லை. மேலும், இது உலக வர்த்தக அமைப்பின் உறுப்பு நாடுகளிடையே உடன்பாட்டை உருவாக்குவது கடினமாகியுள்ளது.

உலக வர்த்தக அமைப்பு (WTO) என்பது ஒருமித்த கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு அமைப்பாகும். இதில் 166 உறுப்பு நாடுகள் ஒவ்வொன்றிற்கும் வீட்டோ அதிகாரம் உள்ளது. இதன் விளைவாக, சில நாடுகள் முழுமையான ஒப்புதலுக்காகக் காத்திருக்காமல் ஒன்றாக முன்னேற முடிவு செய்யும் நாடுகளின் சிறிய கூட்டணி நாடுகள் பலதரப்பு ஒப்பந்தங்களை நோக்கி நகர்கின்றன.

66 நாடுகள் தங்களின் சொந்த டிஜிட்டல் வர்த்தக ஒப்பந்தத்தை உருவாக்கின. மேலும் 120-க்கும் மேற்பட்ட நாடுகள் ஒரு தனி முதலீட்டு ஒப்பந்தத்தை ஆதரித்தன. கூடுதலாக, 350-க்கும் மேற்பட்ட பிராந்திய வர்த்தக ஒப்பந்தங்கள் தற்போது நடைமுறையில் உள்ளன. அவற்றில் பல, உலக வர்த்தக அமைப்பின் (WTO) ஒப்பந்தங்களைவிட வலுவான விதிகளைக் கொண்டுள்ளன. இப்படித்தான் பலதரப்பு அமைப்புகள் மெதுவாக பலவீனமடைகின்றன என்று சொல்வது தவறாக இருக்காது. அவை திடீரெனச் சரிந்துவிடுவதில்லை. மாறாக, நாடுகள் பிரதான அமைப்புக்கு வெளியே அமைதியாகத் தனி ஏற்பாடுகளைச் செய்துகொள்கின்றன.

இந்தியா ஏன் தனது கொள்கைக்கான இடத்தை விட்டுக்கொடுக்க மறுக்கிறது?

14-வது அமைச்சர்கள் மாநாட்டில் (MC14) இந்தியா தனது கருத்துக்களை மிகவும் வலுவாக முன்வைத்த நாடுகளில் ஒன்றாகும். டிஜிட்டல் வர்த்தகத்தைப் பொறுத்தவரை, இந்தியாவின் நிலைப்பாடு நேரடியானதாகவும் உள்ளது. இத்தகைய முடிவுகளின் முழுமையான தாக்கத்தை முதலில் புரிந்துகொள்ளும் முன்பும், தனது மக்கள்தொகையில் 40 சதவீதம் பேருக்கு இன்னும் நம்பகமான இணைய வசதி இல்லாத நிலையிலும், சுங்க வரிகள் மூலம் கிடைக்கும் வருவாயையும், தனது கொள்கைகளை வகுத்துக்கொள்வதற்கான இடத்தையும் நிரந்தரமாக விட்டுக்கொடுக்க அது தயாராக இல்லை.

இந்தியாவின் உணவுத் திட்டம் சுமார் 50 கோடி மக்களுக்கு உணவளிக்கிறது. அரசாங்கம் விவசாயிகளிடமிருந்து தானியங்களைக் கொள்முதல் செய்து, சேமித்து வைத்து, விநியோகம் செய்கிறது. ஆனால், 1986 முதல் 1988 வரையிலான விலைகளின் அடிப்படையில் மானியங்களை அளவிடுவதால், இந்தியா மானிய வரம்பை மீறுவதாக உலக வர்த்தக அமைப்பு (WTO) கூறுகிறது.

இன்று, ஒரு பொருளின் சந்தைவிலையானது கிலோவுக்கு 24 ரூபாயாக இருக்கும்போது, ​​ஒரு விவசாயிக்கு 25 ரூபாய் கிடைத்தால், உண்மையான மானியம் 1 ரூபாய் ஆகும். இருப்பினும், இந்த ஆதரவை 1986 முதல் 1988 வரையிலான ஒப்பீட்டு விலைகளுடன் ஒப்பிடும்போது, ​​மானியம் உண்மையில் இருப்பதைவிட மிகவும் அதிகமாகத் தெரிகிறது.

மேலும், உணவுப் பாதுகாப்பிற்கான பொது கையிருப்பு முறைக்கு (public stockholding) ஒரு நிரந்தரத் தீர்வு, வலுவான மற்றும் செயல்திறன் மிக்க சிறப்பு மற்றும் வேறுபட்ட அணுகுமுறை (Special and Differential Treatment (S&DT)) விதிகள், தகராறு தீர்வு முறையை முழுமையாக மீட்டமைத்தல், மற்றும் ஒருமித்த கருத்து இல்லாமல் பலதரப்பு ஒப்பந்தங்களை உலக வர்த்தக அமைப்பில் (WTO) ஒருங்கிணைக்கக் கூடாது என்பனவற்றை இந்தியா தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறது.

என்ன மாற்றப்பட வேண்டும்?

மூன்று முக்கியப் பிரச்சினைகள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. முதலாவதாக, தகராறு தீர்வு முறை (dispute settlement system) சரிசெய்யப்பட வேண்டும். அடுத்தடுத்து வந்த அமெரிக்க நிர்வாகங்கள், உலக வர்த்தக அமைப்பின் தகராறு தீர்க்கும் அமைப்புக்கு நீதிபதிகளை நியமிப்பதைத் தடுத்து வருவதால், அதன் வர்த்தகத் தகராறு தீர்க்கும் அதிகாரங்கள் செயலிழந்துவிட்டன.

இரண்டாவதாக, வேளாண் விதிகள் புதுப்பிக்கப்பட வேண்டும். 2026-ம் ஆண்டில் மானியங்களைக் கணக்கிடுவதற்கு 1986-ம் ஆண்டு விலைகளைப் பயன்படுத்துவது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாகி வருகிறது.

மூன்றாவதாக, டிஜிட்டல் வர்த்தகம் மிகவும் நியாயமான மற்றும் சமநிலையான முறையில் பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்பட வேண்டும். மின்னணு வர்த்தகத் தடையை நீங்கியது என்பது கட்டாயம் ஒரு பின்னடைவு அல்ல. அது, டிஜிட்டல் வளர்ச்சியின் வெவ்வேறு நிலைகளைப் பிரதிபலிக்கும் விதிகளை உருவாக்குவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகக் கருதப்படலாம்.

நான்காவதாக, முடிவெடுக்கும் செயல்முறையை மேலும் நெகிழ்வுத்தன்மை உடையதாக மாற்றுவது உதவியாக இருக்கும். ஒருமித்த கருத்தைக் கைவிட முடியாது என்றாலும், அது முழுமையான செயலற்ற தன்மைக்கு வழிவகுக்கும் அளவுக்குக் கடுமையானதாக இருக்கக்கூடாது. அதேநேரத்தில், அத்தகைய ஒப்பந்தங்களில் அங்கம் வகிக்காத நாடுகளுக்கான பாதுகாப்புகளுடன் கூடிய பலதரப்பு ஒப்பந்தங்கள் பரிசீலிக்கப்படலாம்.

உலக வர்த்தக அமைப்பு நிலைத்து நிற்குமா?

உலக வர்த்தக அமைப்பு (WTO) உலக வர்த்தகத்தில் 98 சதவீதத்தை நிர்வகிக்கிறது. ஆனால், முக்கிய நாடுகள் விதிகளைப் பின்பற்றும்போது மட்டுமே அதன் நிர்வாகம் செயல்படும். மிகவும் சக்திவாய்ந்த உறுப்பு நாடுகள் தங்களுக்குப் பொருந்தாத விதிகளிலிருந்து விலகும்போது, ​​அந்த அமைப்பின் நம்பகத்தன்மையை இழக்கிறது.

பெரிய பொருளாதாரங்களை எதிர்த்துப் போராட சிறிய நாடுகளுக்கு சட்டப்பூர்வமான வழிமுறைகளை வழங்கியதே உலக வர்த்தக அமைப்பின் மாபெரும் சாதனைகளில் ஒன்றாகும். இன்று, இந்த அமைப்பு அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியுள்ளது. இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, இந்தப் பிரச்சினை பொருளாதாரம் சார்ந்தது மட்டுமல்ல. உலக வர்த்தக அமைப்பில் குறைபாடுகள் இருந்தபோதிலும், ஒரு வளரும் நாடு தனது பொருளாதாரத்தின் அளவைவிட, தனது வாதத்தின் வலிமையின் அடிப்படையில் வெற்றிபெறும் மிகச் சில தளங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது.

14-வது அமைச்சர்கள் மாநாடு (MC14) அமைப்புமுறையை சிதைக்கவில்லை. இந்த அமைப்பு அதன் பிளவுகளை வெளிப்படுத்தியது. புதிய உலகளாவிய வர்த்தக விதிகளை உருவாக்குவதற்கான முதன்மை மன்றமாக உலக வர்த்தக அமைப்பு இனி இல்லை. உண்மையான ஆபத்து மெதுவான மற்றும் நிலையான ஓரங்கட்டப்படுதலே ஆகும்.

உலக வர்த்தக அமைப்பால் கலந்துரையாடல்களை எளிதாக்க முடியுமா என்பதல்ல கேள்வி. மாறாக, அதனால் அதன் விளைவுகளை இன்னும் வடிவமைக்க முடியுமா என்பதேயாகும். இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, கொள்கைக்கான இடத்தை தொடர்ந்து பாதுகாப்பதும், சமச்சீரற்ற விதிகளை முன்னெடுப்பதும், கட்டுப்படுத்தும் மற்றும் செயல்திறன் மிக்க ஒரு தகராறு மேலாண்மை அமைப்பை வலியுறுத்துவதும் தற்போதைய சூழலுக்கு அவசியமாகத் தெரிகிறது.

Original article : How WTO conference exposes deep divide between developed and developing nations?. -Pushpendra Singh and Archana Singh

Read More →

பலிராஜ்கர் அகழ்வாராய்ச்சி: மகாஜனபதங்களுடன் இதற்கு உள்ள தொடர்பு என்ன? இது ஏன் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது? - ரோஷ்னி யாதவ்

 பீகாரின் பலிராஜ்கரில் இந்திய தொல்லியல் துறை (Archaeological Survey of India (ASI)) அகழ்வாராய்ச்சியைத் தொடங்கியுள்ளது. இந்த இடத்தின் முக்கியத்துவம் என்ன? இது மகாஜனபதங்களுடன் எவ்வாறு தொடர்புடையது? நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அனைத்தும் இங்கே உள்ளது.

 தற்போதைய செய்தி  ?

பண்டைய மிதிலாவின் நுழைவாயில் என்று நம்பப்படும் பீகாரின் வரலாற்று சிறப்புமிக்க பலிராஜ்கர் தளத்தில், இந்திய தொல்லியல் ஆய்வுத் துறை (ASI) அகழ்வாராய்ச்சியைத் தொடங்கியுள்ளது. இந்தச் சூழலில், இந்தத்தளத்தின் முக்கியத்துவம் என்ன என்பதையும், மகாஜனபதங்களுடனான அதன் தொடர்பையும் அறிந்துகொள்வோம்.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. மதுபானி மாவட்டத்தின் பாபுபர்ஹி வட்டத்தில் அமைந்துள்ள பலிராஜ்கர்  புராண மற்றும் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. உள்ளூர் நாட்டுப்புறக் கதைகள் இதைப் புகழ்பெற்ற மன்னன் பலியின் தலைநகரமாகக் குறிப்பிடுகின்றன.

2. இந்தத்தளம் பண்டைய விதேகப் பேரரசின் ஒரு முக்கிய நிர்வாக மையமாகச் செயல்பட்டதாகச் சில அறிஞர்கள் நம்புகின்றனர். விதேகப் பேரரசு 16 மகாஜனபதங்களில் ஒன்றாக இருந்தது.

3. 2013–2014-ஆம் ஆண்டுகளில் மேற்கொள்ளபட்ட  முதற்கட்ட ஆய்வுகள், ஏறத்தாழ 176 ஏக்கர் பரப்பளவில் விரிந்துள்ள ஒரு பிரம்மாண்டமான செங்கல் கோட்டை அமைப்பைக் கோடிட்டுக் காட்டியதுடன், இந்தத்தளத்தின் சாத்தியக்கூறுகளை உணர்த்தும் சிறிய கலைப்பொருட்களையும் வெளிக்கொண்டு வந்துள்ளன. இதுவே தற்போதைய அறிவியல் ஆய்வுக்கு வழிவகுத்தது.

4. முன்னதாக, இந்திய தொல்லியல் துறையின் (ASI) ஆய்வுகள், மௌரிய, சுங்க, குஷான மற்றும் பாலப் பேரரசுகள் போன்றவற்றை வரையறுக்கும் பல வம்சங்களின் தொடர்ச்சியான வரலாற்றை இந்தத்தளத்தில் நிறுவின. பலிராஜ்கர் 1938-ல் இந்திய தொல்லியல் துறையால் பாதுகாக்கப்பட்ட தளமாக அறிவிக்கப்பட்டது.

5. இந்திய தொல்லியல் துறையின் (ASI) பாட்னா வட்டத்தின் கண்காணிப்பு தொல்பொருள் ஆய்வாளர் ஹரி ஓம் ஷரன், “மனிதக் குடியேற்றம் முதன்முதலில் எப்போது தொடங்கியது என்பதைத் துல்லியமாகக் கண்டறிய, மூல மண்ணை — அதாவது உண்மையான, மனித செயல்களால் பாதிக்கப்படாத நிலத்தை — சென்றடைவதே எங்களின் நோக்கம் என்றும், இந்தத் தளம் மௌரியர் காலத்திற்கு முற்பட்டதா என்பதை உறுதிப்படுத்த இந்த அகழ்வாராய்ச்சிகள் உதவும். இது இரும்புக்காலத்தைச் சேர்ந்த 'விதேக' பேரரசின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம் எனத் தொடக்கநிலைத் தரவுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இதன்மூலம், இந்தப்பகுதியின் ஆவணப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றை பற்றி தெரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது  என்று கூறினார்.

6. இந்திய தொல்லியல் துறை குழு, “பண்பாட்டு அமைப்பு” (cultural fabric) மற்றும் தொடர்ச்சித் தன்மைகளை ஆய்வுசெய்ய 20 அகழ்வுப் பள்ளங்களைத் தோண்டவுள்ளது. இது மௌரிய காலம் (NBPW), சுங்க காலம், குஷன் காலம், குப்தர் காலம் மற்றும் பால காலம் ஆகிய ஐந்து தனித்துவமான காலகட்டங்களை பற்றி  ஆய்வு மேற்கொள்ளப்படுகிறது.

7. முந்தைய அகழ்வாராய்ச்சிகளில், பழங்கால மணிகள், செப்புப் பொருட்கள், எலும்புக் கருவிகள், சுடுமண் சிலைகள், பொம்மைகள் மற்றும் முத்திரையிடப்பட்ட நாணயங்கள் உள்ளிட்ட கலைப்பொருட்களின் புதையல் கிடைத்துள்ளது. பண்டைய காலங்களிலேயே இந்தப்பகுதி நகரத் திட்டமிடலில் மிகவும் திறமை வாய்ந்ததாக இருந்தது என்பதை இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் நிரூபிப்பதாக வல்லுநர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். இந்த அகழ்வாராய்ச்சியானது, இந்தியத் தத்துவம் மற்றும் கலாச்சார பாரம்பரியத்தின் உலகப் புகழ்பெற்ற மையமாக மதுபானியின் நிலையை மேலும் வலுப்படுத்தும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

மிதிலாவின் விதேகங்கள்

1. மிதிலா என்பது நேபாள எல்லையில் அமைந்துள்ள ஜனக்பூர்நகரத்துடன் தொடர்புடையதாகக் கருதப்படுகிறது. மகாபாரதத்திற்குப் பிறகு முடியாட்சி வீழ்ச்சியடைந்ததும், இங்கு ஒரு குடியரசு நிறுவப்பட்டது.

2. மிதிலா விதேக கானாவின் (gana) தலைநகராக விளங்கியது. விதேஹாவும் வஜ்ஜி சங்கத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தார். வஜ்ஜி 16 மகாஜனபதங்களின் ஒரு பகுதியாக இருந்தார்.

மகாஜனபதங்கள் (Mahajanapadas)

1. தொடக்கக்கால பௌத்த மற்றும் சமண நூல்கள், பிற செய்திகளுடன் சேர்த்து, 'மகாஜனபதங்கள்' என அறியப்படும் 16  அரசுகளைப் பற்றியும் குறிப்பிடுகின்றன.  இந்தப்பட்டியல்கள் மாறுபட்டிருந்தாலும், வஜ்ஜி, மகதம், கோசலம், குரு, பாஞ்சாலம், காந்தாரம் மற்றும் அவந்தி போன்ற சில பெயர்கள் அடிக்கடி இடம்பெறுகின்றன. இவை மிக முக்கியமான மகாஜனபதங்களில் ஒன்றாகும்.

2. மகத, அங்க, காசி, கோசல, அவந்தி, வத்ச, காந்தார, காம்போஜ, சேதி, வஜ்ஜி, மல்ல, குரு, பாஞ்சால, மத்ஸ்ய, சூரசேன, அஸ்ஸகா ஆகிய 16 மகாஜனபதங்கள் ஆகும்.

3. பெரும்பாலான மகாஜனபதங்கள் மன்னர்களால் ஆளப்பட்டாலும், கணங்கள் அல்லது சங்கங்கள் என்று அழைக்கப்பட்ட சில, அமைப்புகளாக இருந்தன. இவற்றில் அதிகாரம் பல ஆண்களால் பகிரப்பட்டது. அவர்கள் கூட்டாக அரசர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர். சில சமயங்களில், வஜ்ஜி சங்கத்தைப் போல, அரசர்கள் நிலம் போன்ற வளங்களை கூட்டாகக் கட்டுப்படுத்தியிருக்கலாம். ஒவ்வொரு மகாஜனபதத்திற்கும் ஒரு தலைநகரம் இருந்தது. அது கோட்டையால் சூழப்பட்டிருந்தது.

வஜ்ஜி மகாஜனபதம் (Vajji Mahajanapada)

1. வஜ்ஜி 8 மாநிலங்களைக் கொண்ட ஒரு குடியரசாக இருந்தது. அது கங்கை நதிக்கு வடக்கே, நேபாள மலைகள் வரை பரவியிருந்தது. இந்த எட்டு மாநிலங்களில், லிச்சவி, விதேகா மற்றும் கிரகத்திரிகா போன்றவை  முக்கியமானவையாக இருந்தன. மிதிலா விதேகாக்களின் தலைநகராகவும், வைஷாலி லிச்சவிகளின் தலைநகராகவும், குண்டகிராமம் கிரகத்திரிகாக்களின் தலைநகராகவும் இருந்தன.

2. பாணினி எழுதிய அஷ்டத்யாயில் வஜ்ஜி குறித்து குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பின்னர், அஜாதசத்ரு எனும் மகத அரசன், வஜ்ஜியை தனது அரசுடன் இணைத்தான்.

இந்தியத் தொல்லியல் துறை (Archaeological Survey of India)

1. கலாச்சார அமைச்சகத்தின் ஓர் அங்கமாக உள்ள இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வுத் துறை (ASI), தொல்லியல் ஆராய்ச்சி மற்றும் நாட்டின் கலாச்சாரப் பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான  முக்கிய அமைப்பாக உள்ளது.

2. தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த முக்கிய நினைவுச்சின்னங்கள், தொல்பொருள் தளங்கள் மற்றும் எச்சங்களைப் பராமரிப்பதே இந்திய தொல்லியல் துறையின் (ASI) முக்கிய நோக்கமாகும்.

3. மேலும், இந்தியத் தொல்லியல் துறை 1958-ஆம் ஆண்டின் பண்டைய நினைவுச்சின்னங்கள், தொல்பொருள் தளங்கள் மற்றும் எச்சங்கள் சட்டத்தின் விதிகளுக்கு  ஏற்ப, நாட்டில் உள்ள அனைத்து தொல்பொருள் நடவடிக்கைகளையும்  மேற் கொள்கிறது. இந்தியத் தொல்லியல் துறை 1972-ஆம் ஆண்டின் தொல்பொருட்கள் மற்றும் கலைப் பொக்கிஷங்கள் (Antiquities and Art Treasures Act) சட்டத்தையும் கண்காணிக்கிறது.

4. 1851-ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவில் இருந்த ஆங்கிலேய அரசாங்கம் நாட்டின் தொல்லியல் சார்ந்த முறையான ஆய்வு ஒன்றின் தேவையை உணர்ந்தது. அதன் விளைவாக, 1861-ஆம் ஆண்டில் இந்தியத் தொல்லியல் துறை (ASI) உருவாக்கப்பட்டது. பிரின்செப்பின் மாணவரான அலெக்சாண்டர் கன்னிங்ஹாம், இந்தியத் தொல்லியல் துறையின் முதல் தலைமை இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்டார்.

Original article : Balirajgarh Excavation: How is it connected to Mahajanapadas and why it matters. -Roshni Yadav

Read More →

இந்தியாவின் புதிய திடக்கழிவு மேலாண்மை விதிகள் 2026 -குஷ்பூ குமாரி

தற்போதைய செய்தி :

 ஒன்றிய சுற்றுச்சூழல், வனம் மற்றும் பருவநிலை மாற்ற அமைச்சகம், 2016-ஆம் ஆண்டின் திடக்கழிவு மேலாண்மை விதிகளுக்குப் பதிலாக, 2026-ஆம்  ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில் இந்தியாவின் புதிய திடக்கழிவு மேலாண்மை விதியை அறிவித்தது. இந்த விதிகள் ஏப்ரல் 1, 2026 அன்று அமலுக்கு வந்தன. மேலும், ஒன்றிய அரசு 2016-ஆம் ஆண்டின் நெகிழி கழிவு மேலாண்மை (Plastic Waste Management Rules) விதிகளில் திருத்தங்களை  மேற்கொண்டுள்ளது.

இரண்டு விதிகளிலும் அறிவிக்கப்பட்டுள்ள முக்கிய மாற்றங்களைப் பார்ப்போம்.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட திடக் கழிவு மேலாண்மை விதிகள், 2000-ஆம் ஆண்டில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட நகராட்சி திடக் கழிவு விதிகளை மாற்றியமைத்தது. இது கழிவுகளைச் சேரும் இடத்திலேயே பிரித்தல், மறுபயன்பாடு மற்றும் மறுசுழற்சி, வீடு வீடாகச் சென்று சேகரித்தல் மற்றும் குப்பைக் கிடங்குகளில் நகர்ப்புறக் கழிவுகளை அறிவியல் பூர்வமாக அகற்றுதல் மற்றும் நிர்வகித்தல் ஆகியவற்றின் மீது கவனம் செலுத்தியது.

2. இந்தியா ஒரு பெரிய திடக்கழிவு மேலாண்மை நெருக்கடியை எதிர்கொள்கிறது. ஆண்டுதோறும் 620 லட்சம் டன்களுக்கும் அதிகமான கழிவுகளை உருவாக்குகிறது. ஒவ்வொரு நாளும், நமது நாட்டில் 1.85 லட்சம் டன் கழிவுகளை உருவாக்குகிறது. ஒன்றிய மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தின் 2023-24-ஆம் ஆண்டிற்கான தரவுகளின்படி, கழிவுகளில் 1.79 லட்சம் சேகரிக்கப்பட்டுள்ளது. 1.14 லட்சம் டன் கழிவுகள் சுத்திகரிக்கப்படுகின்றன.  மேலும், 39,629 டன் நிலக்கழிவுத் திடங்களில் (landfill) செலுத்தப்படுகின்றன.

3.  அதிகரித்து வரும் இந்த நெருக்கடியைச் சமாளிப்பதற்காக, 2026-ஆம் ஆண்டின் விதிகள், மொத்தக் கழிவுகளை உருவாக்குபவர்களின் பொறுப்புகளை அதிகரிப்பது, கழிவுகளை நிலக்குப்பைக் கிடங்குகளுக்கு அனுப்புவதையும் முறையற்ற முறையில் பிரிப்பதையும்  தடுப்பது மற்றும் ஒரு “வட்டப் பொருளாதாரத்தை” (circular economy) ஊக்குவிக்க முயல்வது ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்துகின்றன.

4. தொடக்கத்திலேயே கட்டாயமாகப் பிரித்தெடுக்கும் நான்கு வழிமுறைகள்: அரசாங்கம் ஒரு “கழிவுப் படிநிலையை” வகுத்து, கழிவுகளைப் பிரித்தெடுப்பதற்கான “நான்கு வழி” முறையை வரையறுத்துள்ளது. இந்தப் படிநிலையானது, தடுத்தல், குறைத்தல், மறுபயன்பாடு, மறுசுழற்சி, மீட்டெடுத்தல் மற்றும் இறுதி முயற்சியாக அப்புறப்படுத்துதல் ஆகியவற்றை கொண்டுள்ளது. இந்தப் பிரித்தெடுப்பு முறை, சுகாதாரக் கழிவுகள் மற்றும் சிறப்புப் பராமரிப்புக் கழிவுகளைச் சேர்ப்பதன் மூலம் ‘உலர் கழிவு-ஈரக் கழிவு’ (dry-waste-wet-waste) அமைப்பை விரிவுபடுத்துகிறது.

வட்டப் பொருளாதாரம் (Circular Economy)

வட்டப் பொருளாதாரம் என்பது உற்பத்தி மற்றும் நுகர்வு முறைமையாகும். இதில் பகிர்வு, வாடகைக்கு பயன்படுத்துதல், மறுபயன்பாடு, பழுதுபார்த்தல், புதுப்பித்தல் மற்றும் மறுசுழற்சி (recycling) ஆகியவற்றின் மூலம் உள்ள பொருட்கள் மற்றும் வளங்களை முடிந்தவரை நீண்டகாலம் பயன்படுத்துவது அடங்கும். இதன் மூலம் பொருட்களின்  கால அளவு நீடிக்கப்படுகிறது. வளங்களை மீட்டெடுத்து மறுபயன்படுத்தும் சுழற்சி பொருளாதார அணுகுமுறை, கழிவுக் கசடு (sludge) போன்றவற்றை உயிரிவாயு (biogas) அல்லது உரமாக மாற்றும் திறனை வழங்குகிறது. இந்த முறையையே “பழுப்பு தங்கம்” (brown gold)  என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.

5. குப்பைக் கிடங்குகளை தவிர்க்கும் முயற்சி: பிரிக்கப்படாத கழிவுகளை குப்பைக் கிடங்குகளை தவிர்க்கும் முயற்சி, புதிய விதிகள் இணக்கமின்மைக்கு சுற்றுச்சூழல் இழப்பீடு (environmental compensation) விதிக்கின்றன. உதாரணமாக, மையப்படுத்தப்பட்ட தளத்தில் பதிவு செய்யாதது, தவறான தகவல் அளித்தல், ஆவணங்களை பொய்யாக உருவாக்குதல் மற்றும் தவறான கழிவு மேலாண்மை போன்ற செயல்களுக்கு அபராதம் விதிக்கப்படும். மேலும், இது குப்பைக் கிடங்குகளுக்கான கட்டணத்தையும் உயர்த்துகிறது. புதிய விதிகள், குப்பை மேடுகளைக் குப்பை அகற்றுதலுக்கான இறுதி இடமாகவும், மேலும் பயன்படுத்த முடியாத, மறுசுழற்சி செய்ய இயலாத மற்றும் ஆற்றலாக மாற்ற இயலாத கழிவுப் பொருட்களுக்கு மட்டுமே உரிய இடமாக  மாறுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

6. மையப்படுத்தப்பட்ட இணையதளம்: புதிய விதிகள், பல்வேறு பங்குதாரர்களையும் திடக்கழிவு சுழற்சியின் அனைத்து நிலைகளையும் கண்காணிப்பதற்காக ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட இணையதளத்தை அறிமுகப்படுத்துகின்றன. மொத்தக் கழிவுகளை உருவாக்குபவர்கள், நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள், கழிவு பதப்படுத்தும் மற்றும் கொண்டு செல்லும் முகமைகள், கழிவு சேகரிப்பாளர்கள், அகற்றும் மற்றும் பதப்படுத்தும் வசதிகள் மற்றும் ரயில்வே, விமான நிலையங்கள், சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்கள் போன்ற பெரிய அதிகார அமைப்புகள் ஆகிய அனைத்து அமைப்புகளும் இந்த மையப்படுத்தப்பட்ட இணையதளத்தில் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

மொத்த உற்பத்தியாளர்கள் என்பவர்கள் யார்?

பின்வரும், நிபந்தனைகளில் ஏதேனும் ஒன்றைப் பூர்த்தி செய்யும் நிறுவனங்கள் மொத்தக் கழிவு உற்பத்தியாளர்கள் (Bulk generators) என வரையறுக்கப்படுகின்றன. 20,000 சதுர மீட்டர் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட தரைப்பரப்பைக் கொண்ட கட்டிடங்கள், ஒரு நாளைக்கு 40,000 லிட்டர் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட நீர் நுகர்வு அல்லது நாளொன்றுக்கு 100 கிலோகிராம்கள் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட கழிவு உற்பத்தி செய்யும் பகுதிகள் குடியிருப்புச் சங்கங்கள், வணிக வளாகங்கள், கல்லூரிகள், தங்கும் விடுதிகள் மற்றும் பெரிய நகரக் குடியிருப்புகள் போன்றவை  இதில் இடம் பெற்றிருக்கும்.

7. அனைத்து நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளும், 2026-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 31-ஆம் தேதிக்குள், நீண்டகாலமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வரும் குப்பைக் கிடங்குகளையும் குப்பைக் கொட்டும் இடங்களையும் வரைபடமாக்க வேண்டும். அவர்கள் மலை போல் கிடைக்கும் குப்பைகளை குறைப்பதற்காக, உயிரியல் சீரமைப்பு (bioremediation) மற்றும் உயிரியல் சுரங்கம் (biomining) போன்ற முறைகளை பயன்படுத்தி, குறிப்பிட்ட காலகெடுவிற்குள் திட்டங்களை தயாரிக்க வேண்டும்.

8. உயிரியல் சீரமைப்பு (bioremediation) என்பது சுற்றுச்சூழலில் உள்ள நச்சுக்களைக் குறைக்கும் நோக்கில் செயல்படும் பாக்டீரியா, பூஞ்சைகள் அல்லது பிற உயிரியல் காரணிகளைப் பயன்படுத்தும் ஒரு செயல் முறையாகும். உயிரியல் சுரங்கத்தில், பாறைத் தாதுக்கள் அல்லது சுரங்கக் கழிவுகளிலிருந்து பொருளாதார முக்கியத்துவம் வாய்ந்த உலோகங்களைப் பிரித்தெடுக்க நுண்ணுயிரிகள் (microbes) பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இது உலோகங்களால் மாசுபட்ட இடங்களை சுத்தப்படுத்த பயன்படுத்தப்படுகிறது.

9. கழிவிலிருந்து பெறப்படும் எரிபொருள் (Refuse Derived Fuel (RDF)): அதிக கலோரி மதிப்பு கொண்ட நகராட்சி திடக்கழிவுகளைப் பகுதி பகுதியாக பிரித்து மற்றும் நீர் நீக்கம் செய்வதன் மூலம் RDF உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. கலோரி மதிப்பு (Calorific value) என்பது நெகிழி கழிவுகள், வேளாண்க் கழிவுகள் மற்றும் சமையலறைக் கழிவுகள் போன்ற எரிபொருட்களில் இருந்து வெளிவரும் வெப்ப ஆற்றலைக் குறிக்கிறது. பல்வேறு கழிவு வகைகளிலிருந்து வெளிவரும் கழிவிலிருந்து பெறப்படும் எரிபொருளைக் கொண்டு திட எரிபொருளை மாற்றுவதற்குத் தொழில்துறைக்கு இலக்குகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. இதன் பயன்பாடு ஆரம்பத்தில் 6% ஆகவும், ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 15% வரையாகவும் இருக்க வேண்டும்.

10. புதிய விதியின்படி, 1500 கிலோ கலோரிகள் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வெப்ப மதிப்பு (calorific value) கொண்ட கழிவுகள், கழிவிலிருந்து பெறப்படும் எரிபொருள் (RDF) மூலம் ஆற்றல் உற்பத்திக்கோ அல்லது சிமெண்டு மற்றும் வெப்ப மின் நிலையங்களில் (thermal plants) துணையாக பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

2026-ஆம் ஆண்டு நெகிழிக் கழிவு மேலாண்மை (திருத்த) விதிகள்

1. இந்தியா உலகின் அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட நாடுகளில் ஒன்றாக இருப்பது மட்டுமல்லாமல், வேகமாக அதிகரித்துவரும் நெகிழி நெருக்கடியின்  முக்கிய புள்ளியாகவும் விளங்குகிறது. லீட்ஸ் பல்கலைக்கழகம் நடத்திய ஆய்வின்படி, இந்தியா ஒவ்வொரு ஆண்டும் 10.2 மில்லியன் டன் நெகிழிக் கழிவுகளை உருவாக்குகிறது. இது, அதிக மாசுபாடு ஏற்படுத்தும் நாடுகளின் அளவைவிட இருமடங்கிற்கு அதிகமான அளவாகும்.

2. நெருக்கடியின் தீவிரத்தை உணர்ந்து, இந்திய அரசு 2016-ஆம் ஆண்டின் நெகிழி கழிவு மேலாண்மை (Plastic Waste Management Rules) விதிகளை அறிமுகப்படுத்தியது. இந்த விதிகள் அறிக்கையிடல் தேவைகளை வலுப்படுத்தியதுடன், நெகிழி மேலாண்மையில் விரிவாக்கப்பட்ட உற்பத்தியாளர் பொறுப்பு (Extended Producer Responsibility (EPR)) என்ற அடிப்படைக் கருத்தையும் அறிமுகப்படுத்தின. முறையாக, விரிவாக்கப்பட்ட உற்பத்தியாளர் பொறுப்பு இந்தியாவில் 2011-ஆம் ஆண்டின் மின்னணுக் கழிவு (மேலாண்மை மற்றும் கையாளுதல்) விதிகளின் மூலம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

3. பின்னர் செய்யப்பட்ட திருத்தங்கள், குறிப்பாக 2018, 2022, 2024, 2025-ஆம் ஆண்டுகளில் அறிவிக்கப்பட்டவை மற்றும் சமீபத்திய திருத்தங்கள் போன்றவை, பல அடுக்கு நெகிழிகளுக்குள், மக்கும் நெகிழிகள், மறுசுழற்சி செய்யப்பட்ட உள்ளடக்கம், அபராதங்கள் மற்றும் கண்டறியும் திறன் தொடர்பான இடைவெளிகளை நிவர்த்தி செய்ய முயன்றன.

4. 2022-ல், விரிவாக்கப்பட்ட உற்பத்தியாளர் பொறுப்பை (EPR) அறிமுகப்படுத்தியபோது,  ஒன்றிய அரசு 19 வகைகளை உள்ளடக்கிய ஒருமுறை பயன்படுத்தும் நெகிழிகளின் பயன்பாட்டைத் தடை செய்தது. ஒருமுறை பயன்படுத்தும் நெகிழி என்பது, ஒருமுறை பயன்படுத்தப்பட்டு பின்னர் அப்புறப்படுத்தப்படும் நெகிழி பொருட்களைக் குறிக்கிறது. பொருட்களின் பேக்கேஜிங் முதல், பாட்டில்கள் (ஷாம்பு, சலவைத்தூள், அழகுசாதனப் பொருட்கள்), பாலித்தீன் பைகள், முகக்கவசங்கள், காபி கோப்பைகள், ஒட்டும் படலம், குப்பைப் பைகள், உணவுப் பொட்டலங்கள் போன்றவற்றில், உற்பத்தி செய்யப்பட்டு பயன்படுத்தப்படும் நெகிழிகளில் ஒருமுறை பயன்படுத்தும் நெகிழியே அதிக பங்கைக் கொண்டுள்ளது.

5. 2026-ஆம் ஆண்டு விதிகளின்படி, பொதிப்படுத்துவதன் மூலம்  மறுசுழற்சி செய்யப்பட்ட நெகிழியைப் பயன்படுத்துவது கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது. இதற்கான இலக்குகள் 2025-26 நிதியாண்டு முதல் 2028-29 நிதியாண்டு வரை வகை வாரியாக படிப்படியாக அதிகரிக்கப்படுகின்றன. வகை I திட நெகிழியை பொதிப்படுத்துவதன் மூலம்  குறைந்தபட்சம் 30% மறுசுழற்சி செய்யப்பட்ட பொருள் இருக்க வேண்டும், இது 2028-29-ஆம் ஆண்டுக்குள் 60%-ஆக உயரும். தங்கள் இலக்கை அடையாத நிறுவனங்கள், அந்தப் பற்றாக்குறையில் குறைந்தது மூன்றில் ஒரு பங்கை ஆண்டுதோறும் ஈடுசெய்யும் பட்சத்தில், அதுபோன்ற பற்றாகுறையை மூன்று ஆண்டுகள் வரை  கொண்டுசெல்லலாம்.

6. 2026-ஆம் ஆண்டின் விதிமுறையானது, ஆற்றல் மீட்புக்காக நெகிழி கழிவுகளை ‘பயன்பாட்டுக்குப்பின் அப்புறப்படுத்துதலை’ (end-of-life disposal) அங்கீகரிக்கிறது. இதில், சிமெண்ட் மற்றும் எஃகு போன்ற தொழில்களில், கழிவிலிருந்து ஆற்றல் (waste-to-energy (WTE)) செயல்முறைகள், கழிவிலிருந்து எண்ணெய் மாற்றம் மற்றும் சாலை கட்டுமானத்தில் பயன்படுத்துதல் போன்றவை முக்கிய வழிகாட்டுதல் ஆகும்.

Original article :  India’s new Solid Waste Management Rules 2026 -Khushboo Kumari

Read More →

சாதிப் பிரச்சனைகளைக் கையாள்வதில் உள்ள நடுநிலை வரம்புகள். - பிரியா சௌத்ரி

 பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (University Grants Commission (UGC)) வழிகாட்டுதல்கள் முறையாகப் பின்பற்றப்படுவதை உறுதிசெய்ய, அவற்றைக் கண்காணித்தல், முறையான தணிக்கைகள் செய்தல் மற்றும் ஆக்கபூர்வமான மேற்பார்வை ஆகியவற்றின் மூலம் வலுப்படுத்த வேண்டும்.

உச்சநீதிமன்றச் செய்திகளை வழங்கும் ‘Supreme Court Observer’ அறிக்கையின்படி, ஒரு முக்கியமான காலகட்டத்தில், உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் சமத்துவத்தை மேம்படுத்துவதற்கான பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (UGC) 2026-ஆம் ஆண்டு விதிகளுக்கு உச்சநீதிமன்றம் தற்காலிகத் தடை விதித்துள்ளது. உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் நிலவும் சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடு மற்றும் மாணவர் தற்கொலைகள் குறித்த 'ஆபிதா சலீம் தத்வி vs இந்திய ஒன்றியம்' (Abeda Salim Tadvi v Union of India) என்ற வழக்கின் தொடர்ச்சியாகவே இந்த விதிகள் உருவாக்கப்பட்டன. கல்வி நிறுவனங்களுக்குள் அனைவருக்கும் சமமான மற்றும் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய கற்றல் சூழலை உறுதிசெய்வதில் ஏற்பட்டுள்ள தோல்விகளை இந்த வழக்கு வெளிப்படுத்துகிறது. 

உயர்கல்வியில் நிலவும் சாதிப்பாகுபாடு குறித்து விவாதிக்கும்போது, அந்தப் பிரச்சினையைத் தெளிவாக வரையறுப்பது அவசியமாகும். 2026-ஆம் ஆண்டு விதிகளின் (2026 Regulations) பிரிவு 3(c)-ன்படி, "சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடு" என்பது பட்டியல் சாதியினர் (Scheduled Castes (SC)), பட்டியல் பழங்குடியினர் (Scheduled Tribes (ST)) மற்றும் இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கு (Other Backward Classes (OBC)) எதிராகச் சாதி அல்லது பழங்குடி அடையாளத்தின் அடிப்படையில் காட்டப்படும் பாகுபாட்டைக் குறிக்கிறது. இந்த வரையறையானது மற்றவர்களைப் புறக்கணிப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்டதல்ல என்றும் மாறாக, சாதி என்பது ஏதோ அங்கொன்று இங்கொன்றுமாக நடக்கும் தனிப்பட்ட நிகழ்வு அல்ல, அது ஒரு தொடர்ச்சியான ஒடுக்குமுறை முறைமை என்பதை அங்கீகரிப்பதற்காகவே இவ்வாறு வரையறுக்கப்பட்டுள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.

நடுநிலைமை ஏன் தோல்வியடைகிறது

இந்த வரையறையானது "பொதுப் பிரிவைச்" (General Category) சேர்ந்த மாணவர்களைப் புறக்கணிப்பதாக விமர்சிக்கப்பட்டுள்ளது. சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்று உத்தரவாதம் அளிக்கும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 14-வது பிரிவின் (Article 14) அடிப்படையில், சாதி வேறுபாடற்ற ஒரு அணுகுமுறையைக் கையாண்டு அவர்களையும் இதில் சேர்க்க வேண்டும் என்று சிலர் பரிந்துரைக்கின்றனர். இருப்பினும், சாதியரீதியான பாகுபாடு நடைமுறையில் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதையும், அரசியலமைப்பின்கீழ் 'சமத்துவம்' என்பது எவ்வாறு விளக்கப்படுகிறது என்பதையும் இந்த வாதம் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறது.

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் என்பது எல்லாச் சூழலுக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒரே மாதிரியான பொதுவான நடுநிலைமையை வலியுறுத்தவில்லை. அரசியலமைப்பின் பிரிவு-15 (Article 15) பாகுபாட்டைத் தடுப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், சமூகரீதியாகவும் கல்விரீதியாகவும் பின்தங்கிய வகுப்பினர், பட்டியல் சாதிகள் (SCs) மற்றும் பட்டியல் பழங்குடியினர் (STs) ஆகியோருக்கு உண்மையான சமத்துவத்தை உறுதி செய்வதற்காக அரசு சிறப்புச் சலுகைகளை வழங்கவும் வழிவகை செய்கிறது. இந்த வகையில் பார்க்கும்போது, சமத்துவம் என்பது வெறும் பெயரளவில் இல்லாமல், அதன் சாராம்சத்தில் உண்மையான பயன் தரும் வகையில் இருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கமாகக் கூறப்படுகிறது.

சட்டப்படியான சமத்துவம் என்பது பாகுபாடு எல்லா தரப்பினரையும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் பாதிக்கிறது என்றும், அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியான பாதுகாப்பு தேவை என்றும் கருதுகிறது. ஆனால், சாதிப் பாகுபாடு என்பது ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட முறை ஆகும். இது கௌரவம், வளங்கள் மற்றும் அதிகாரம் ஆகியவற்றைப் பெறுவதில் படிநிலைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகும். சாதி குறித்து வரையறுக்கும்போது சாதி-சார்பற்ற (Caste-neutral) அணுகுமுறையைக் கையாண்டு, அதில் "பொதுப் பிரிவினரையும்" உள்ளடக்குவது, ஆழமான இந்தச் சமத்துவமின்மையை ஒரு பொதுவான புகாராக மாற்றிவிடும் அபாயம் உள்ளது. இது ஒரு சமூக அமைப்பால் நடத்தப்படும் ஒடுக்குமுறையையும், தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகளையும் ஒன்றாகக் கருதுவதற்குச் சமமாகும். இத்தகைய நடுநிலைத்தன்மை பாதுகாப்பை வலுப்படுத்தாது என்றும் மாறாக, சாதியை ஒரு அதிகார அமைப்பாகக் கருதி அதை எதிர்கொள்ளும் சட்டத்தின் திறனை பலவீனப்படுத்தும் என்றும் எச்சரிக்கின்றனர்.

பல ஆண்டுகளாக, பட்டியல் சாதிகள் (SC) மற்றும் பழங்குடியின (ST) மாணவர்கள் சமூகப் புறக்கணிப்பு, சமமற்ற நடத்தை, அவமதிப்பு மற்றும் கல்வி நிறுவனங்களின் பாரபட்சமான அணுகுமுறைகளை எதிர்கொண்டு வருகின்றனர். சில நேரங்களில், இத்தகைய முறையான பாகுபாடுகள் கடுமையான மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தி, மாணவர்களின் தற்கொலைகளுக்குக்கூட வழிவகுத்துள்ளன. தற்போது நடைமுறையில் உள்ள 'சமத்துவ விதிகள்' உருவாக்கப்படக் காரணமாக இருந்த வழக்கின் மூலம் வெளிவந்துள்ள இந்த உண்மைகள், இப்பிரச்சினைகள் ஏதோ தற்செயலாக நடப்பவை அல்ல என்றும் மாறாக இவை சமூகத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ள சிக்கல்கள் என்பதையும் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

சாதி-சார்பற்ற வரையறை என்பது அனைவரையும் சமமாக நடத்துவதன் மூலம், சமூகத்தில் நிலவும் உண்மையான ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் புறக்கணிக்கிறது. இதை இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் ஆதரிக்கவில்லை. பிரிவு-14 மற்றும் 15 (Articles 14 and 15) ஆகியவை வரலாற்றுரீதியான மற்றும் சமூகரீதியான பாதிப்புகளைச் சரிசெய்ய, மக்களுக்கு இடையே வித்தியாசமான சலுகைகளை வழங்க அனுமதிக்கின்றன. சாதி அடிப்படையிலான ஒடுக்குமுறையை அனைத்துத் தரப்பினருக்கும் சமமானது என்று கருதுவது, சாதி அமைப்பிற்குள் இருக்கும் படிநிலைகளை மறைப்பதோடு, கவனத்தைச் சமூகக் கட்டமைப்பில் உள்ள சிக்கல்களிலிருந்து தனிப்பட்ட புகார்களுக்கு வழிவகுக்கிறது. எனவே, வரலாற்றுரீதியாகப் பின்தங்கிய மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட குழுக்களின் அடிப்படையில் சாதிப் பாகுபாட்டை வரையறுப்பது தன்னிச்சையானது அல்ல என்கின்றனர். இது, அதிகாரம் என்பது சிலருக்குப் பயன் அளிப்பதாகவும் சிலருக்குத் தீங்கிழைப்பதாகவும் இருப்பதை அங்கீகரிக்கிறது. இது "தலைகீழ் பாகுபாடு" (Reverse discrimination) அல்ல, மாறாக உண்மையான சமத்துவத்திற்கு நடைமுறைரீதியான நீதி தேவை என்பதைப் புரிந்துகொள்வதாகும். சாதி-சார்பற்ற அணுகுமுறை இந்த உண்மைநிலையை மறைத்து, உயர்கல்வியில் நிலவும் சாதி அடிப்படையிலான விலக்கலை கையாள்வதற்கான சட்டத்தின் வலிமையைக் குறைத்துவிடும் என்றும் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

சட்டத்தை அமல்படுத்துவதே மிக முக்கியம்

உயர்கல்வியில் சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாட்டைத் தெளிவாக வரையறுப்பது உள்ளிட்ட சமத்துவ விதிமுறைகள், மற்றவர்களுக்குப் பாதுகாப்பை மறுப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல, மாறாக, வரலாற்றுரீதியாகப் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அடிப்படை கண்ணியத்தையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியையும் உறுதி செய்வதையே இவை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. இந்த அணுகுமுறை இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு-14 (சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம்) மற்றும் பிரிவு-15 (பாகுபாட்டைத் தடுத்தல்) ஆகியவற்றுடன் ஒத்துப்போகிறது. அதாவது, பின்தங்கிய நிலையில் இருப்பவர்களின் பாதிப்பைக் குறைத்து, உண்மையான சமத்துவத்தை அடைய அவர்களுக்குச் சிறப்பு சலுகைகள் அல்லது மாறுபட்ட அணுகுமுறைகளை வழங்க இந்தச் சட்டப்பிரிவுகள் அனுமதிக்கின்றன. சாதியக் கட்டமைப்பு கொண்ட ஒரு சமூகத்தில், சூழலைப் புறக்கணிக்கும் நடுநிலையான அணுகுமுறையை மட்டும் பின்பற்றுவதன் மூலம் அரசியலமைப்புச் சட்டம் கூறும் சமத்துவத்தை அடைந்துவிட முடியாது என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகின்றனர்.

மிக முக்கியமாக, இந்த விதிகளும் சட்டங்களும் நடைமுறையில் எவ்வளவு சிறப்பாகச் செயல்படுகின்றன என்பதே முக்கியமான விஷயமாகும். சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடுகளைக் களைவதில் ஏற்பட்டுள்ள தோல்விக்கு, சட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதில் உள்ள பலவீனம் மற்றும் அமைப்புகளின் பொறுப்புக்கூறல் இல்லாமையே முக்கியக் காரணங்களாகக் கூறப்படுகின்றன. 

பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (UGC) விதிமுறைகளின் நோக்கத்தைக் குறைப்பதற்குப் பதிலாக, புகார்களை விசாரிக்கத் தனிச்சயான அமைப்புகள், காலக்கெடுவுடன் கூடிய விசாரணைகள், வெளிப்படையான முடிவுகள் மற்றும் விதிகளைப் பின்பற்றாத கல்வி நிறுவனங்களுக்கு அபராதங்கள் ஆகியவற்றை உறுதி செய்வதன் மூலம் அவற்றை வலுப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். இந்த வழிகாட்டுதல்கள் முறையான கண்காணிப்பு, வழக்கமான தணிக்கைகள் மற்றும் பயனுள்ள மேற்பார்வை ஆகியவற்றால் ஆதரிக்கப்பட வேண்டும். நடைமுறையில் நடக்கும் சாதிரீதியான பாகுபாடுகளைக் கையாள்வதில் கல்வி நிறுவனங்கள் பொறுப்பேற்காதவரை, சாதி சார்ந்த பாதிப்புகளைத் தடுப்பதற்கான ஒரு அமைப்பு முழுமையாகச் செயல்பட முடியாது என்கின்றனர்.

சட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதைப் பற்றிப் பேசுவதை விட்டுவிட்டு, 'நடுநிலைமை' போன்ற கற்பனையான கருத்துகளைப் பற்றி விவாதிப்பது உண்மையான பிரச்சினையைத் திசைதிருப்பிவிடும் வாய்ப்புள்ளதாகவும் தெரிவிக்கின்றனர். தினசரி சாதி ரீதியிலான புறக்கணிப்புகளைச் எதிர்கொள்ளும் மாணவர்களுக்கு, தத்துவரீதியான விளக்கங்கள் முக்கியமல்ல மாறாக அவர்களுக்கு சாதி அடிப்படையிலான புறக்கணிப்புகள் ஏற்படும்போது இந்த அமைப்பு தகுந்த நடவடிக்கை எடுக்குமா என்பதே அவர்களின் உண்மையான எதிர்பார்ப்பாக உள்ளது. எனவே, உயர்கல்வியில் சமத்துவம் மற்றும் கண்ணியத்தை உறுதி செய்யும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற, பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (UGC) செயல்பாட்டு முறைகளை வலுப்படுத்துவது மிகவும் அவசியமாகிறது.

பிரியா சௌத்ரி, சட்டக் கொள்கை ஆய்வு மையத்தில் ஆராய்ச்சி உதவியாளராகப் பணியாற்றி வருகிறார்.

Original article : Limits of neutrality in addressing caste. -Priya Chaudhary

Read More →

இந்தியா ஏன் அதிவேக அணு உலைகளை விரும்புகிறது? -வாசுதேவன் முகுந்த்

 இந்தியாவின் தற்போதைய அணு உலைகளில் பெரும்பாலானவை அழுத்தப்பட்ட கனநீர் உலைகள் (Pressurised Heavy Water Reactors (PHWR)) ஆகும். இவை குறைந்த செயல்திறன் கொண்டவை ஆகும். ஏனெனில், இவற்றில் பயன்படுத்தப்படும் எரிபொருளில் சுமார் 1% மட்டுமே பிளவுற்று (fission) ஆற்றலாக மாறுகிறது. அதற்கு மேல் அந்த எரிபொருளைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்த முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது.

கல்பாக்கத்தில் உள்ள முன்மாதிரி அதிவேக உற்பத்தி உலை (Prototype Fast Breeder Reactor (PFBR)) ஏப்ரல் மாதம் 6-ஆம் தேதி அணுக்கருப் பிளவு சீராகத் தொடங்கும் நிலையை (Criticality) எட்டியது ஒரு முக்கியமான மைல்கல்லாகும். இந்தியாவில், இந்த 'Criticality' என்ற சொல் நீண்டகாலமாக நமது அணுசக்தித் திட்டத்தின் மந்தமான முன்னேற்றத்துடன் தொடர்புடையதாகவே பார்க்கப்படுகிறது. பலரும் இதுதான் இறுதி இலக்கு என்று நினைத்தாலும், உண்மையில் இது ஒரு தொடக்கப் புள்ளி மட்டுமே என்கின்றனர்.

அணுக்கருப் பிளவு சீராகத் தொடங்கும் நிலை என்றால் என்ன?

ஒரு அணு உலை, தொடர் வினையை தானாகவே நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும் நிலையை அடையும்போது, அது 'அணுக்கருப் பிளவு சீராகத் தொடங்கும் நிலையை' (Critical) அடைந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. இதன் பொருள் என்னவென்றால், ஒரு அணு பிளவுபடும்போது (Nuclear Fission), அது நியூட்ரான்களை வெளியேற்றுகிறது; அந்த நியூட்ரான்கள் அருகில் உள்ள மற்றுமொரு அணுவை பிளவுபடச் செய்கின்றன. எரிபொருள், நியூட்ரான்கள் மற்ற அணுக்களை அடையும் விதம் மற்றும் உலையின் வெப்பநிலை ஆகியவற்றை முறையாகக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம் பொறியாளர்கள் இந்தச் செயல்முறை சீராக நடப்பதை உறுதிசெய்கின்றனர். 

ஒரு அணுஉலை அணுக்கருப் பிளவு சீராகத் தொடங்கும் நிலையை (Critical State) அடையும்போது, அது ஒரு வகையான நிலையான தன்மையை அடைந்துவிட்டது என்று பொருள். இருப்பினும், அந்த உலை உடனடியாக வணிகரீதியாகப் லாபகரமான முறையில் மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்கிறது என்று அர்த்தமல்ல. அந்த நிலை வருவதற்கு இன்னும் நீண்டகாலம் ஆகும் என்கின்றனர். அணுக்கருப் பிளவு சீராகத் தொடங்கும் நிலையை அடைந்தபிறகு, உலையின் செயல்பாடுகள் அதன் வடிவமைக்கப்பட்ட அளவுகோல்களுக்குள் இருக்கிறதா என்பதை அதிகாரிகள் ஆய்வு செய்வார்கள். இதற்காக, மிகக் குறைந்த அளவு மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்தபடி, தேவைப்பட்டால் பல மாதங்களுக்கு அந்த உலையைத் தொடர்ந்து இயங்க வைப்பார்கள். சோதனைகள் அனைத்தும் திருப்திகரமாக இருப்பதாக அந்தப் பணியாளர் உறுதிசெய்த பின்னரே, அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்ல முடியும் என்கின்றனர்.

அதிவேக உற்பத்தி உலைகள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன?

இந்தியாவின் பெரும்பாலான செயல்பாட்டு அணு உலைகள் அழுத்தப்பட்ட கனநீர் உலைகள் (Pressurised Heavy Water Reactors (PHWRs)) ஆகும். இவை இயற்கையான யுரேனியத்தைப் பயன்படுத்தி அணுப்பிளவை ஏற்படுத்தும் வகையில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த இயற்கை யுரேனியத்தில் 99.3% யுரேனியம்-238 மற்றும் 0.7% யுரேனியம்-235 ஆகிய அணுக்கருக்கள் உள்ளன. இங்கு '235' மற்றும் '238' என்பது அந்த அணுக்கருவில் உள்ள புரோட்டான்கள் மற்றும் நியூட்ரான்களின் மொத்த எண்ணிக்கையைக் குறிக்கிறது. ஒரு அழுத்தப்பட்ட கனநீர் உலையில், நியூட்ரான்கள் உள்ளே செலுத்தப்பட்டு, ‘Moderator’ எனப்படும் கருவி மூலம் அவற்றின் வேகம் குறைக்கப்படுகின்றன. இவ்வாறு வேகம் குறைக்கப்பட்ட நியூட்ரான்கள் யுரேனியம்-235 அணுவைப் பிளக்கின்றன. இந்தச் செயல்பாட்டின் மூலம் வெப்பம் (மின்சாரம் தயாரிக்கப் பயன்படுகிறது), ஒரு சிறிய அளவு புளுட்டோனியம் மற்றும் சில கூடுதல் நியூட்ரான்கள் வெளியாகின்றன.

அழுத்தப்பட்ட கனநீர் உலைகள் (PHWRs) திறனற்றவையாகக் கருதப்படுகின்றன. ஏனெனில், இவற்றில் பயன்படுத்தப்படும் எரிபொருளில் சுமார் 1% மட்டுமே பிளவுறுதலுக்கு உட்படுகிறது. மீதமுள்ள எரிபொருள் பயன்படுத்த முடியாத நிலையை அடைந்து வீணாகிவிடுகிறது. 

ஒரு அதிவேக உற்பத்தி உலை (Fast-Breeder Reactor (FBR)) என்பது மிகவும் திறன் வாய்ந்தது இது எரிபொருளில் சுமார் 10% அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட அளவைப் பயன்படுத்துகிறது. இதில் எரிபொருளாக யுரேனியத்திற்குப் பதிலாக முக்கியமாக புளூட்டோனியம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்த உலையின் மையப்பகுதி, அழுத்தப்பட்ட கனநீர் உலைகளில் (PHWRs) இருந்து வெளியேறும் பயன்படுத்தப்படாத எரிபொருளைப் போன்ற 'செறிவூட்டப்பட்ட யுரேனியம்' (depleted uranium) கொண்ட ஒரு போர்வை போன்ற அமைப்பால் சூழப்பட்டிருக்கும். அதிவேக நியூட்ரான்கள் இந்த போர்வையின்மீது மோதும்போது, அந்த யுரேனியம் மீண்டும் புளூட்டோனியமாக மாற்றப்படுகிறது. இதனை மீண்டும் எரிபொருளாகப் பயன்படுத்த முடியும் என்கின்றனர். அதே சமயம், புளூட்டோனியம் எரிபொருளும் அதிவேக நியூட்ரான்களுடன் இணைந்து பிளவுபடுவதன் மூலம், இன்னும் கூடுதலான அதிவேக நியூட்ரான்களை உருவாக்குகிறது.

இந்தியாவின் மூன்று அடுக்கு அணுசக்தித் திட்டம் என்றால் என்ன?

இந்திய அணுசக்தித் திட்டத்தின் தந்தை எனப் போற்றப்படும் அணுக்கரு இயற்பியலாளர் ஹோமி பாபா, இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற ஆரம்ப ஆண்டுகளில் இந்தத் தொலைநோக்குத் திட்டத்தை வடிவமைத்தார். இந்தத் திட்டம் மூன்று நிலைகளைக் கொண்டது. முதலாவது நிலையில், கனநீர் அழுத்த உலைகள் (PHWRs) இயற்கை யுரேனியத்தைப் பயன்படுத்தி மின்சாரம், புளுட்டோனியம் மற்றும் செறிவூட்டப்பட்ட யுரேனியக் கழிவுகளை உருவாக்குகின்றன. இரண்டாவது நிலையில், அதிவேக உற்பத்தி உலைகள் (FBRs) முதல் நிலையிலிருந்து கிடைத்த புளுட்டோனியம் மற்றும் யுரேனியக் கழிவுகளைப் பயன்படுத்தி இன்னும் கூடுதலான புளுட்டோனியத்தையும் மின்சாரத்தையும் உருவாக்குகின்றன. இறுதியாக, எதிர்கால அணு உலைகள் புளுட்டோனியம் மற்றும் தோரியத்தைப் பயன்படுத்தி மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்யும் என்கின்றனர்.

இந்தியாவில் தோரியம் தாது மிக அதிக அளவில் இருப்பதும், யுரேனியம் கையிருப்பு மிகக் குறைந்த அளவிலேயே இருப்பதும்தான் ஹோமி பாபா அவர்கள் இந்தத் திட்டத்தை உருவாக்கியதற்குக் காரணமாகும். 

இந்தத் திட்டத்தில், இந்தியாவில் உள்ள வளங்களைப் பயன்படுத்துவதற்கான ஆரம்பக் கட்டத்திற்கும், அணுசக்தி சுழற்சியை முழுமையடையச் செய்து இந்தியாவை அணுமின் சக்தியில் ஒரு தன்னிறைவு பெற்ற நாடாக மாற்றுவதற்கான இறுதிக்கட்டத்திற்கும் இடையே ஒரு பாலமாக அதிவேக உற்பத்தி உலைகள் (FBRs) கருதப்படுகின்றன.

அதிவேக உற்பத்தி உலைகள் தொழில்நுட்பரீதியாக ஏன் சவாலான இருக்கின்றன?

ஒரு அதிவேக உற்பத்தி உலையை (FBR) உருவாக்குவது எளிது என்று சொல்வது அதன் சவால்களை மிகவும் குறைத்து மதிப்பிடுவதாகும். உண்மையில், "சொல்வது எளிது, செய்வது கடினம்" என்று சொல்வதை விடவும் இது மிகப்பெரிய சவால்களைக் கொண்டது. இந்திய அரசு, முன்மாதிரி அதிவேக உற்பத்தி உலை (Prototype Fast Breeder Reactor (PFBR)) திட்டத்திற்கு 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அனுமதி அளித்தது. இதனை இந்திரா காந்தி அணு ஆராய்ச்சி மையம் (Indira Gandhi Centre for Atomic Research (IGCAR)) வடிவமைத்தது மற்றும் ‘Bharatiya Nabhikiya Vidyut Nigam, Ltd’ நிறுவனம் இதைக் கட்டமைத்தது. இந்த கட்டுமானப் பணியானது, முதலில் எதிர்பார்க்கப்பட்டதைவிட மிகவும் கடினமாக அமைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

ஒரு முன்மாதிரி அதிவேக உற்பத்தி உலை (PFBR) தனது முக்கிய அம்சமாக திரவ சோடியத்தை (Liquid Sodium) குளிர்விப்பானாகப் பயன்படுத்துகிறது. சோடியம் அதிக வெப்பநிலையில் மட்டுமே திரவமாக மாறும்; அந்த நிலையில் வெப்பப் பரிமாற்றம் மிகவும் திறமையாக இருப்பதோடு, இதற்கு அதிக அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை என்கின்றனர். இருப்பினும், சோடியம் காற்று மற்றும் நீருடன் வினைபுரியும் போது வெடிக்கக்கூடிய தன்மை கொண்டிருப்பதால், இதைக் கையாளும் அனைத்து பம்புகள், குழாய்கள் மற்றும் தொட்டிகள் கசிவைக் கண்டறியும் கடுமையான அமைப்புகளுடன் கச்சிதமாக மூடப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், நீரால் குளிர்விக்கப்படும் உலைகளில் (Water-cooled reactors) இதுபோன்ற சிக்கல்களோ அல்லது கூடுதல் செலவுகளோ இருப்பதில்லை என்கின்றனர்.

இந்தியா மட்டும் இந்தச் சிக்கல்களை எதிர்கொள்வதில்லை. ஜப்பானின் மோஞ்சு அணுமின் நிலையம் (Monju Nuclear Power Plant) 1995-ஆம் ஆண்டில் சோடியம் கசிவு மற்றும் தீ விபத்தை எதிர்கொண்டது; இது நீண்டகால பணிநிறுத்தங்களுக்கு வழிவகுத்து, இறுதியில் அந்த நிலையம் நிரந்தரமாக மூடப்பட்டது. ஒரு காலத்தில் உலகின் மிகப்பெரிய உற்பத்தி உலையாக இருந்த பிரான்சின் ‘Superphénix’, தொழில்நுட்ப சிக்கல்கள் மற்றும் அதிக செலவு காரணமாக மூடப்பட்டது, இது அங்கு அரசியல்ரீதியான எதிர்ப்புகளையும் அதிகரித்தது. இருப்பினும், ரஷ்யா மட்டும் தொடர்ந்து சில அதிவேக உற்பத்தி உலைகளை (FBR) இயக்கி வருவதாகக் கூறப்படுகிறது.

அதிவேக உற்பத்தி உலைகள் (FBRs) தொழில்நுட்பரீதியாகச் சாத்தியமானவை என்பதை இயக்குநர்கள் நிரூபித்துள்ளனர். ஆனால், அவை இன்னும் பொருளாதாரரீதியாக லாபகரமானதாக மாறவில்லை மற்றும் பொதுமக்களிடையே பரவலான வரவேற்பைப் பெறவில்லை என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இந்த உலைகளைக் கட்டுவதற்கு அதிக செலவு ஏற்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், இவற்றை மிகக் கடுமையான கண்காணிப்பிற்கு உட்படுத்த வேண்டும். இத்தகைய கண்காணிப்பு, வலுவான பொறியியல் திறன் மற்றும் மிகச் சிறந்த பாதுகாப்பு நடைமுறைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

இந்தியா அதிவேக உற்பத்தி உலைகளை எவ்வாறு செயல்படுத்தியுள்ளது?

இந்தியா தனது மூன்று-கட்ட அணுசக்தி திட்டத்தில் (Three-Stage Nuclear Power Programme) நீண்டகால எரிபொருள் பாதுகாப்பிற்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பதாலேயே, அதிவேக உற்பத்தி உலைகளை (FBRs) உருவாக்கி வருகிறது. அணுசக்தித் துறையானது பெரும்பாலும் அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதால் இது சாத்தியமாகிறது. மேலும், அணுசக்தித் துறை (Department of Atomic Energy (DAE)) நேரடியாக பிரதமர் அலுவலகத்தின்கீழ் செயல்படுவதால், இதன் முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் அரசியல் தலையீடுகள் இன்றித் தனித்து இயங்குகிறது. இதன் காரணமாக, நாட்டில் அரசியல் நிலைத்தன்மை இருக்கும் வரை, அரசாங்கங்கள் மாறினாலும் அணுசக்தித் திட்டங்கள் எந்தத் தடையும் இன்றித் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகின்றன.

மறுபுறம், இந்தத் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பாதுகாப்புச் சூழல், அணுசக்தித் திட்டங்கள் மீதான பொதுமக்களின் கண்காணிப்பைக் குறைத்துள்ளது. இது, இந்திய இரயில்வே மற்றும் இந்திய தேசிய நெடுஞ்சாலை ஆணையம் (National Highways Authority of India (NHAI)) போன்ற பிற பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் எதிர்கொள்ளும் அழுத்தத்திலிருந்து அணுசக்தித் துறையைப் பாதுகாத்துள்ளது. இதனால், பொறியாளர்கள் காலக்கெடு மற்றும் நிதிஒதுக்கீடு குறித்த வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாமலேயே திட்டங்களை முன்னெடுத்துள்ளனர். திட்டங்கள் தாமதமாகும்போதோ அல்லது செலவு அதிகரிக்கும்போதோ, அதற்கான பொறுப்பு பல்வேறு அமைப்புகளுக்கு இடையே பிரித்து விடப்படுகிறது. உதாரணமாக, முன்மாதிரி அதிவேக உற்பத்தி உலைகளின் (PFBR) ஆரம்பக்கட்ட மதிப்பீடு ₹3,500 கோடியாக இருந்தது, ஆனால் 2019-ஆம் ஆண்டில் ₹6,800 கோடியாக உயர்ந்தது. மேலும், அணுசக்தித் துறை (DAE) பலமுறை காலக்கெடுவை நீட்டிக்கக் கோரியது. 2020-ஆம் ஆண்டில், முன்மாதிரி அதிவேக உற்பத்தி உலை திட்டம் அக்டோபர் மாதம் 2022-ஆம் ஆண்டுக்குள் வணிகரீதியாகத் தொடங்கும் என்று கூறப்பட்டது. ஆனால், அந்த இலக்கு இன்னும் எட்டப்படவில்லை என்றும் கூறப்படுகிறது.

ஒரு அதிவேக உற்பத்தி உலையின் (FBR) பொருளாதாரரீதியான லாபங்கள் இன்னும் உறுதியற்றதாகவே உள்ளன. ஏற்கனவே குறிப்பிடப்பட்ட சிக்கல்கள் தவிர, விரிவான எரிபொருள் சுழற்சிக்கு — குறிப்பாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட எரிபொருளை மறுசுழற்சி செய்வது மற்றும் புதிய எரிபொருள் கூட்டமைப்புகளை தயாரிப்பது போன்ற பணிகளுக்கெனத் தனிப்பட்ட உள்கட்டமைப்புகள் தேவைப்படும். இதற்காக, அணுசக்தித் துறை புதிய ஒழுங்குமுறை நடைமுறைகளை உருவாக்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. 

முன்மாதிரி அதிவேக உற்பத்தி உலை திட்டத்தின் அடுத்தகட்ட நடவடிக்கை என்ன?

முன்மாதிரி அதிவேக உற்பத்தி உலை (PFBR) முதன்முதலில் குறைந்த அளவிலான மின்திறனில் இயக்கப்பட்டு, பல்வேறு சூழல்களில் அது எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பது குறித்து ஆய்வு செய்யப்படும். இந்தச் சோதனையின் மூலம் கிடைக்கும் தரவுகளைக் கொண்டு, அதன் மின்திறனை எப்பொழுது அதிகரிப்பது மற்றும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை எவ்வாறு மேம்படுத்துவது என்பது குறித்துப் பொறியாளர்கள் முடிவு செய்கின்றனர். அதன் பிறகு, இந்த உலையை வணிகரீதியாக இயக்குவதற்கு அணுசக்தி ஒழுங்குமுறை வாரியத்திடம் (Atomic Energy Regulatory Board (AERB)) அனுமதி பெறப்பட வேண்டும் என்றும் குறிப்பிடுகின்றனர். 

முறையான நடைமுறைகள் மற்றும் தகுந்த ஒழுங்குமுறை கட்டுப்பாடுகளைப் பின்பற்றி, மின்சாரக் கட்டமைப்புக்குத் தேவையான மின்சாரத்தை நிலையாக வழங்குவதற்காக, முன்மாதிரி அதிவேக உற்பத்தி உலைகளை (PFBR) அதன் முழுத் திறனில் அல்லது அதற்கு நெருக்கமான அளவில் இயக்க வழிவகை செய்யப்பட வேண்டும் என்கின்றனர். அந்தக் காலகட்டத்திற்குள், இந்த அணுக்கரு உலையானது ஒரு சோதனை நிலையிலிருந்து மாறி, முழுமையான ஒரு வணிகரீதியான மின்உற்பத்தி நிலையமாக மாறிவிடும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. 

அதேநேரத்தில், அணுசக்தி துறை (DAE) எரிபொருள் மறுசுழற்சி நிலையங்களை அமைப்பதற்கான பணிகளை மேற்கொள்வதுடன், எதிர்கால  அதிவேக உற்பத்தி உலைகளுக்கான (Fast Breeder Reactors) திட்டங்களையும் வகுக்கும் என்கின்றனர். இந்த முயற்சிகள் முன்னேற்றமடையும்போது, ஒரு 'மூடிய எரிபொருள் சுழற்சியை' (Closed Fuel Cycle) நம்மால் சாத்தியப்படுத்த முடியுமா என்பதைப் பற்றி அரசாங்கம் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்றும் தெரிவிக்கின்றனர்.

Original article : Why does India want fast breeder nuclear reactors? -Vasudevan Mukunth

Read More →