மருத்துவக் கவனக்குறைவு தொடர்பான இழப்பீட்டு வழக்குகள் மருத்துவர் இறந்தவுடன் முடிந்துவிடாது: உச்சநீதிமன்றத்தின் சமீபத்திய தீர்ப்பு நோயாளிகளுக்கும் அவர்களது குடும்பத்தினருக்கும் உணர்த்தும் செய்தி என்ன? -அமால் ஷேக்

 மருத்துவக் குறைபாடு அல்லது அலட்சியம் காரணமாக ஒரு மருத்துவர் மீது தொடரப்பட்ட வழக்குகள், அந்த மருத்துவர் இறந்துவிட்ட காரணத்தினாலேயே தானாகவே முடிவுக்கு வந்துவிடாது என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது. இதன் மூலம், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் கோரும் நஷ்டஈடு தொகையை, மறைந்த மருத்துவரின் சட்டப்பூர்வ வாரிசுகள் மற்றும் அவரது சொத்துக்களின் மூலம் பெற்றுக்கொள்ள வழிவகை செய்யப்பட்டுள்ளது. 

உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பின்படி, குற்றம்சாட்டப்பட்ட மருத்துவர் இறந்துவிடுவதால் மட்டும் ஒரு மருத்துவ அலட்சியம் தொடர்பான வழக்கு தானாகவே முடிவுக்கு வந்துவிடாது. அந்த மருத்துவரின் சட்டப்பூர்வ வாரிசுகளை வழக்கில் ஒரு தரப்பினராகச் சேர்க்க முடியும். இருப்பினும், உயிரிழந்த மருத்துவரின் சொத்துக்கள் மூலம் ஈடுசெய்யக்கூடிய நிதிஇழப்பு தொடர்பான கோரிக்கைகளுக்காக மட்டுமே அவர்கள்மீது தொடர்ந்து விசாரணை நடத்தப்படும் என்றும் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டுள்ளது.

நீதிபதிகள் ஜே.கே. மகேஸ்வரி மற்றும் அதுல் எஸ். சந்துர்கர் அடங்கிய அமர்வு மே மாதம் 4-ஆம் தேதியன்று ஒரு முக்கிய விளக்கத்தை அளித்தது. அதன்படி, ஒரு மருத்துவர் இறந்துவிட்டால், அவர் மீதான வலி, மன உளைச்சல் அல்லது நற்பெயருக்குக் களங்கம் விளைவித்தது போன்ற தனிப்பட்ட இழப்பீட்டு கோரிக்கைகள் அத்தோடு முடிவுக்கு வந்துவிடும்; ஆனால் நிதியிழப்பு தொடர்பான கோரிக்கைகள் தொடர்ந்து நடைபெறும் என்று தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், கவனக்குறைவாகச் செயல்பட்டதாகக் கூறப்படும் அந்த மருத்துவரின் சட்டப்பூர்வ வாரிசுகளை இந்த வழக்கில் சேர்த்துக் கொள்ள முடியும் என்றும், அவர்களின் பொறுப்பு மற்றும் இழப்பீடு வழங்கும் அளவு என்பது நீதிமன்றத்தில் முன்வைக்கப்படும் வாதங்கள் மற்றும் ஆதாரங்களைப் பொறுத்தே அமையும் என்றும் அந்த அமர்வு கூறியுள்ளது.

வழக்கின் பின்னணித் தகவல்கள்

இந்த வழக்கு 1990-ஆம் ஆண்டு பீகாரில் நடந்த ஒரு கண் அறுவை சிகிச்சை தொடர்பானது. சுரேஷ் சந்திர ராய் என்பவரின் மனைவிக்கு வலது கண்ணில் கடுமையான வலி ஏற்பட்டதால், அவர் பீகார் மாநிலம் முங்கரில் உள்ள டாக்டர் பி.பி. லால் என்பவரின் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கு 1990-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதத்தில் ஒரு அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்டது, ஆனால் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் வலி ஏற்பட்டது. இதனால் அதிர்ச்சியடைந்த குடும்பத்தினர் மற்ற பல மருத்துவர்களை அணுகி ஆலோசனை பெற்றனர். அப்போது, வலது கண்ணின் பார்வைத்திறன் முற்றிலும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும், இடது கண்ணிற்கும் ஆபத்து இருப்பதாகவும் மருத்துவர்கள் தெரிவித்தனர். இதனைத் தொடர்ந்து, 1994-ஆம் ஆண்டில் அவரது இடது கண்ணிற்கும் அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்டது.

நுகர்வோர் பாதுகாப்புச் சட்டம் 1986-ன்கீழ் (Consumer Protection Act, 1986) தாக்கல் செய்யப்பட்ட ஒரு புகாரில், சிகிச்சைக்கான செலவுகள், கண்பார்வை இழப்பு, பயணச் செலவுகள் மற்றும் மன உளைச்சல் ஆகியவற்றிற்காக மொத்தம் 4.5 லட்சம் ரூபாய் இழப்பீடு கோரப்பட்டது. இது தொடர்பாக 2003-ஆம் ஆண்டு மாவட்ட நுகர்வோர் நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பில், மருத்துவர் லால் அவர்களின் கவனக்குறைவே பாதிப்பிற்கு காரணம் எனத் தீர்மானித்து, புகார்தாரர்களுக்கு 2.6 லட்சம் ரூபாய் இழப்பீடு வழங்க உத்தரவிட்டது. இருப்பினும், பின்னாளில் பீகார் மாநில நுகர்வோர் குறைதீர் ஆணையம் (Bihar State Consumer Disputes Redressal Commission) இந்த உத்தரவைத் ரத்து செய்தது. கண்பார்வை இழப்பிற்கு குளுக்கோமா (Glaucoma) நோயே காரணம் என்றும், மருத்துவரின் கவனக்குறைவை நிரூபிக்கத் தேவையான மருத்துவ நிபுணர்களின் சாட்சியங்கள் போதுமானதாக இல்லை என்றும் கூறி அந்த ஆணையம் இந்தத் தீர்ப்பை மாற்றியமைத்தது.

இந்தத் தீர்ப்பை எதிர்த்து தேசிய நுகர்வோர் குறைதீர் ஆணையம் (National Consumer Disputes Redressal Commission (NCDRC)) அமைப்பில் மேல்முறையீடு செய்யப்பட்டது. இந்த வழக்கு நிலுவையில் இருந்த காலத்திலேயே, 2009-ஆம் ஆண்டில் டாக்டர் லால் காலமானார். அதைத்தொடர்ந்து அவருடைய மனைவியும் மகனும் இந்த வழக்கின் சட்டப்பூர்வ வாரிசுகளாகச் சேர்க்கப்பட்டனர். ஆனால் அவர்கள், "மருத்துவ அலட்சியம் தொடர்பான புகார்கள் என்பது தனிநபர் சார்ந்த சட்டநடவடிக்கை என்பதால், சம்பந்தப்பட்ட நபர் இறந்தவுடன் அந்தப் புகாரும் முடிவுக்கு வந்துவிடும்; எனவே இந்த வழக்கைத் தங்களுக்கு எதிராகத் தொடர முடியாது என்று வாதிட்டனர். இவர்களது வாதத்தை தேசிய நுகர்வோர் குறைதீர் ஆணையம் நிராகரித்தது. இதைத் தொடர்ந்து, இந்த விவகாரம் உச்சநீதிமன்றத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டது.

சட்டம்

உச்சநீதிமன்றம் இந்த விவகாரத்தை ‘தனிநபர் சார்ந்த வழக்கு, அந்த நபரின் மரணத்துடன் இறந்துவிடும்’ என்ற பொருள்படும்படியான "actio personalis moritur cum persona" என்ற பொதுச்சட்டக் கொள்கையின் அடிப்படையில் ஆய்வு செய்தது. இதன் பொருள், ஒரு தனிநபரின் வழக்குத் தொடரும் உரிமை அந்த நபரின் இறப்போடு முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்பதாகும். பாரம்பரியமாக, இந்த விதிமுறை உடல் காயம் அல்லது தனிப்பட்ட பாதிப்புகள் தொடர்பான இழப்பீட்டுக் கோரிக்கைகள், பாதிக்கப்பட்ட நபர் இறந்த பிறகு தொடரமுடியாது என்பதைக் குறிக்கிறது.

இந்தியச் சட்டம் எவ்வாறு மாறியது என்பதையும், பல்வேறு சட்டங்களின் மூலம் இந்தக் கோட்பாடு எவ்வாறு கட்டுப்படுத்தப்பட்டது என்பதையும் நீதிமன்றம் விளக்கியது. வாரிசுதாரர்கள் வழக்குச் சட்டம், 1855 (Legal Representatives Suits Act, 1855) என்பது, இறந்துபோன ஒரு நபரின் சட்டப்பூர்வ வாரிசுகள் சார்பாகவோ அல்லது அவர்களுக்கு எதிராகவோ வழக்குத் தொடர அனுமதி அளித்தது. இருப்பினும், இந்த அனுமதி அந்த நபர் இறப்பதற்கு ஓராண்டிற்கு முன்பு நடந்த செயல்களால் ஏற்பட்ட நிதி இழப்புகளுக்கு மட்டுமே பொருந்தும் வகையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

1855-ஆம் ஆண்டின் மரண விபத்துக்கள் சட்டம் (The Fatal Accidents Act), ஒருவரின் தவறான அல்லது சட்டவிரோதமான செயலால் மரணம் ஏற்படும்போது, அதற்காக நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடரும் உரிமையை உருவாக்கியது. பின்னர், இந்தச் சட்ட விதிகள் 1925-ஆம் ஆண்டின் இந்திய வாரிசுரிமைச் சட்டத்தின் (Indian Succession Act) பிரிவு 306-உடன் இணைக்கப்பட்டன. தற்போது நாம் விவாதிக்கும் இந்த வழக்கில் சம்பந்தப்பட்ட மிக முக்கியமான சட்டப்பிரிவு இதுவே ஆகும்.

இந்திய வாரிசுரிமைச் சட்டப்பிரிவு 306-ன்படி (Section 306), ஒரு நபர் இறக்கும் போது அவர் சார்பாகவோ அல்லது அவருக்கு எதிராகவோ நிலுவையில் உள்ள சட்டப்பூர்வ நடவடிக்கைகளைத் (வழக்குகளை) தொடரும் உரிமை, அந்த நபரின் மரணத்திற்குப் பிறகு அவருடைய சொத்து நிர்வாகிகளுக்கே மாற்றப்படும். இருப்பினும், அவதூறு வழக்குகள், தாக்குதல் அல்லது மரணத்தை ஏற்படுத்தாத தனிப்பட்ட உடல் காயங்கள் தொடர்பான வழக்குகளுக்கு இந்த விதி பொருந்தாது; அதாவது இத்தகைய தனிப்பட்ட பாதிப்புகள் தொடர்பான வழக்குகள் அந்த நபரின் மரணத்துடன் முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்றும் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த வழக்கை விசாரித்த நீதிபதிகள் குழு, உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் (Civil Procedure Code) ஆணை 22-ஐ (Order XXII) ஆய்வு செய்தது. இது ஒரு வழக்கு நடந்து கொண்டிருக்கும்போது, அதில் தொடர்புடைய நபர் இறந்துவிட்டால், அவருக்குப் பதிலாக மற்றொருவரைச் சேர்ப்பது பற்றிய நடைமுறைகளைக் கூறுகிறது. குறிப்பாக, வழக்கின் ஒரே ஒரு பிரதிவாதி (எதிர்த்தரப்பினர்) இறந்த பின்பும், அந்த வழக்கைத் தொடர்ந்து நடத்துவதற்கான சட்டப்பூர்வ உரிமை இருக்கும்போதும், விதி 4 (Rule 4) பொருந்தும். இத்தகைய சூழலில், இறந்துபோன பிரதிவாதியின் சட்டப்பூர்வ வாரிசுகளை அல்லது பிரதிநிதிகளை ஒரு குறிப்பிட்ட காலக்கெடுவுக்குள் வழக்கில் சேர்க்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்யத் தவறினால், அந்த இறந்துபோன நபருக்கு எதிரான வழக்கு முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்றும் கூறப்படுகிறது. 

நுகர்வோர் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் (Consumer Protection Act) பிரிவு 13(7)-ன்படி, ஒரு நுகர்வோர் வழக்கில் புகார்தாரர் அல்லது எதிர்மனுதாரர் இறந்துவிட்டால்,  உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் முதல் அட்டவணையில் உள்ள ஆணை 22-ன் விதிகள் (Order XXII) பொருந்தும். இந்த விதிகளை ஒன்றிணைத்து ஆராய்ந்த நீதிமன்றம், ஒரு நபர் இறந்தபிறகு வழக்கை மேற்கொண்டு நடத்த முடியுமா என்பது, அந்த வழக்கைத் தொடரும் உரிமை (Right to sue) சட்டப்படி நீடிக்கிறதா என்பதைப் பொறுத்தது என்று கூறியுள்ளது. ஒரு நபரின் தனிப்பட்ட கௌரவம் அல்லது தனிப்பட்ட பாதிப்பு சார்ந்த புகார்கள் அந்த நபரின் இறப்போடு முடிவுக்கு வந்துவிடும். ஆனால், நிதி இழப்பு அல்லது சொத்து சார்ந்த புகார்கள் இருந்தால், அந்த வழக்கினை இறந்தவரின் சட்டப்பூர்வ வாரிசுகளுக்கு எதிராகத் தொடரலாம். இருப்பினும், வாரிசுகள் தங்களுக்குக் கிடைத்த சொத்து மதிப்பின் அளவிற்கு மட்டுமே அந்த இழப்பிற்குப் பொறுப்பாவார்கள்.

வழக்கில் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு நபர் இறந்துவிட்டால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான நடைமுறை விதிகளை ஆணை-22 (Order XXII) விளக்குகிறது. ஆனால், அந்த நபர் இறந்த பிறகு அந்த வழக்கை மேற்கொண்டு தொடர சட்டப்படி முகாந்திரம் இருக்கிறதா இல்லையா என்பதை வாரிசுரிமைச் சட்டத்தின் பிரிவு-306 என்ற அடிப்படைச் சட்டம் தீர்மானிக்கிறது.

2001-ஆம் ஆண்டு தேசிய நுகர்வோர் குறைதீர் ஆணையம் வழங்கிய ஒரு தீர்ப்பு

உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பிற்கு முன்னதாக, பல்பீர் சிங் மகோல் vs தலைவர், சர் கங்கா ராம் மருத்துவமனை (Balbir Singh Makol vs Chairman, Sir Ganga Ram Hospital) என்ற வழக்கில் ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு வழங்கிய தீர்ப்பே முக்கிய வழிகாட்டுதலாக இருந்தது. அந்தத் தீர்ப்பின்படி, மருத்துவக் குறைபாடு அல்லது அலட்சியம் தொடர்பான புகார்கள் சம்பந்தப்பட்ட மருத்துவர்மீது தனிப்பட்ட முறையில் சுமத்தப்படுபவை.  எனவே, அந்த மருத்துவர் இறந்துவிட்டால், அவருக்குப் பின் அவருடைய வாரிசுகளுக்கு எதிராக அந்த வழக்கைத் தொடர்ந்து நடத்த முடியாது என்று கூறப்பட்டிருந்தது.

தேசிய நுகர்வோர் குறைதீர் ஆணையம் (NCDRC) ஒரு முக்கியத் தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளது. அதன்படி, ஒரு மருத்துவர் இறந்துவிட்டால், அவருக்கு எதிராக வழக்குத் தொடரவோ அல்லது நிலுவையில் உள்ள வழக்கைத் தொடரவோ முடியாது. ஆனால், அந்த மருத்துவர் இறப்பதற்கு முன்பே அவருக்கு எதிராக நீதிமன்றத் தீர்ப்பு பிறப்பிக்கப்பட்டிருந்தால் மட்டுமே அந்த வழக்கின் உரிமைகளைத் தொடர முடியும். அவதூறு வழக்கு தொடர்பான உச்சநீதிமன்றத்தின் முந்தைய தீர்ப்பு ஒன்றின் அடிப்படையில் இந்த முடிவை ஆணையம் எடுத்துள்ளது.

உச்சநீதிமன்ற அமர்வு இந்த வாதத்தை நிராகரித்தது. இந்தியச் சட்டத்தில் கொண்டு வரப்பட்ட மாற்றங்களைக் கருத்தில் கொள்ளாமல், நுகர்வோர் நீதிமன்றமான தேசிய நுகர்வோர் குறைதீர் ஆணையம் (NCDRC) பொதுவான சட்டக் கோட்பாட்டை தவறாகப் பயன்படுத்தியுள்ளதாக உச்சநீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. மேலும், தனிநபர் காயம் தொடர்பான உரிமைகோரல்களுக்கு மட்டுமே பொருந்தக்கூடிய ஒரு பழைய உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை தேசிய நுகர்வோர் குறைதீர் ஆணையம் (NCDRC) தவறாக முன்னுதாரணமாகக் கொண்டது என்றும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது. உயிரிழந்த மருத்துவரின் சொத்துக்களில் இருந்து நிதிஇழப்பீடு கோரும் வழக்குகளைக்கூட, சட்டப்பிரிவு 306-ன்கீழ் முழுமையாகத் தடை செய்யப்பட்ட ஒன்றாகக் கருதியது தவறு என்றும் உச்சநீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.

உச்சநீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பு

தனிப்பட்டரீதியிலான புகார்கள் அல்லது கோரிக்கைகள் ஒரு நபரின் மரணத்திற்குப் பிறகு முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்றும், ஆனால் அந்த நபரின் சொத்துக்களுக்கு நிதிஇழப்பு ஏற்படும் வகையிலான கோரிக்கைகள் இருந்தால், அவற்றை அந்த நபரின் வாரிசுகளுக்கு எதிராகத் தொடர்ந்து நடத்த முடியும் என்றும் உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது.

இந்திய வாரிசுரிமைச் சட்டத்தின் (Indian Succession Act) பிரிவு 306-ஐ விளக்கிய நீதிபதிகள் அமர்வு, "மரணம் விளைவிக்காத பிற தனிப்பட்ட காயங்கள்" தொடர்பான விதிவிலக்கை மிகவும் விரிவாகப் பொருள் கொள்ளக்கூடாது என்று கூறியுள்ளது. அதாவது, ஒரு நபர் இறந்த பிறகு அவரது தனிப்பட்ட காயம் தொடர்பான அனைத்து இழப்பீடு கோரிக்கைகளும் ரத்தாகிவிடும் என்று இதைக் கருதக்கூடாது. விதிவிலக்குகள் எப்போதுமே மிகத் துல்லியமாக விளக்கப்பட வேண்டும் என்றும், அவை சட்டத்தின் முதன்மை விதியை பலவீனப்படுத்தும் வகையில் அமையக்கூடாது என்றும் நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.

இதைப் புரிந்து கொள்வதற்காக, தனிப்பட்ட உரிமைகளுக்கும் (Personal rights) சொத்து தொடர்பான உரிமைகளுக்கும் (Proprietary rights) இடையே உள்ள வேறுபாட்டை நீதிமன்றம் விளக்கியது. வலி, வேதனை அல்லது நற்பெயருக்கு ஏற்படும் இழப்பு தொடர்பான கோரிக்கைகள் தனிப்பட்ட தன்மையைக் கொண்டவை; எனவே ஒருவரது இறப்புடன் அவை முடிவுக்கு வந்துவிடுகின்றன. இத்தகைய உரிமைகளை மற்றொருவருக்கு மாற்ற முடியாது, இவை ஒரு நபரின் நல்வாழ்வோடு மட்டுமே தொடர்புடையவை. இருப்பினும், மருத்துவச் செலவுகள் அல்லது பண இழப்பு போன்ற ஒரு நபரின் சொத்து மதிப்பை பாதிக்கும் நிதி சார்ந்த இழப்பீடுகள், அந்த நபர் இறந்தபிறகும் தொடரும் என்று கூறப்படுகிறது. அத்தகைய கோரிக்கைகளை சட்டப்பூர்வ வாரிசுகள் மூலம் அல்லது அவர்கள் பெற்ற சொத்துக்களின் வழியாகத் தொடர முடியும். இந்த உரிமைகள் மற்றவருக்கு மாற்றத்தக்கவை, பொருளாதார மதிப்புக் கொண்டவை மற்றும் ஒருவரின் செல்வத்தோடு தொடர்புடையவை ஆகும். தனிப்பட்ட உரிமைகள் ஒரு நபரின் மதிப்போடு தொடர்புடையவை என்றும், சொத்துரிமைகள் ஒரு நபரின் சொத்துக்களோடு தொடர்புடையவை என்றும் நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டுள்ளது. 

நுகர்வோர் பாதுகாப்புச் சட்டம் ஒரு மக்கள் நலச்சட்டம் என்பதால் மட்டுமே, ஒருவரின் இறப்பிற்குப் பிறகும் அனைத்து வழக்குகளையும் தொடர முடியும் என்ற வாதத்தை நீதிமன்ற அமர்வு நிராகரித்தது. இந்தச் சட்டத்தின் பிரிவு 13-7 (Section 13(7)), உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் (Civil Procedure Code) ஆணை 22-ஐப் பின்பற்றினாலும், சம்பந்தப்பட்ட ஒருவரின் மரணத்திற்குப் பிறகு ஒரு வழக்கினைத் தொடர முடியுமா என்பது வாரிசுரிமைச் சட்டத்தின் (Succession Act) பிரிவு 306-ன்கீழ் உள்ள உரிமைச் சட்டத்தைப் பொறுத்தே அமையும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது. மேலும், ஒரு வழக்கை முன்னெடுத்துச் செல்லும் உரிமை அல்லது அதற்கான அடிப்படைத் தாக்கம் என்பது வெறும் நடைமுறை சார்ந்த விஷயம் மட்டுமல்ல, அது சட்டப்பூர்வமான உரிமைகள் சார்ந்தது என்றும் நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.

இறந்துபோன ஒருவருக்கு எதிராக ஏற்கனவே ஒரு நீதிமன்றத் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டிருந்தால், அந்தத் தொகையை அவரது சொத்துக்களில் இருந்து வசூலிக்க முடியும் என்று நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. ஏனென்றால், அந்த வழக்கின் அடிப்படைத் தேவை அந்தத் தீர்ப்பின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிடுகிறது. ஆனால் டாக்டர் லால் அவர்களின் வழக்கில், அவர் இறந்த சமயத்தில் அவருக்கு எதிராக எந்தத் தீர்ப்பும் அமலில் இல்லை. ஏனெனில், மாவட்ட நுகர்வோர் நீதிமன்றத்தின் உத்தரவை மாநில ஆணையம் ஏற்கனவே ரத்து செய்திருந்தது.

இந்த வழக்கு இப்போது தேசிய நுகர்வோர் குறைதீர் ஆணையம் (NCDRC) அமைப்புக்கு மீண்டும் மாற்றப்படும். அங்கு, முதலில் டாக்டர் லால் அவர்கள் பணியில் அலட்சியமாக இருந்தாரா என்பதை அந்த ஆணையம் தீர்மானிக்க வேண்டும். அவர் அலட்சியமாக இருந்தது உறுதிசெய்யப்பட்டால், பாதிக்கப்பட்டவர் கோரும் இழப்பீட்டுத் தொகையில் எந்தப் பகுதியை டாக்டர் லால் விட்டுச் சென்ற சொத்துக்களில் இருந்து வசூலிக்க முடியும் என்பதையும் ஆணையம் முடிவு செய்யும்.

எதிர்வினைகள்

‘Legalexcel Attorneys’ நிறுவனத்தின் நிறுவனரான பேராசிரியர் டாக்டர் எஸ்.வி. ஜோகா ராவ், இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் நாளிதழிடம் தெரிவிக்கையில், இந்தத் தீர்ப்பானது ஒரு மருத்துவரின் தனிப்பட்ட பொறுப்பையும், அவர் இறந்த பிறகு அவர் விட்டுச்சென்ற சொத்துக்களின் மீதான இழப்பீட்டு கோரிக்கைகளையும் தனித்தனியாகப் பிரிக்க முயல்கிறது என்று தெரிவித்தார். ஒரு மருத்துவரின் மகன் அல்லது மகளை மருத்துவரீதியான கவனக்குறைவிற்குப் பொறுப்பானவர்களாகக் கருத முடியாது. ஆனால், மறைந்த மருத்துவரின் வாரிசுகளுக்குக் கிடைத்த சொத்துக்களில் இருந்து நிதிரீதியான இழப்பீட்டுத் தொகையைப் பெறுவதற்கான கோரிக்கைகளைத் தொடர்ந்து முன்னெடுக்கலாம் என்று நீதிமன்றம் கூறியுள்ளதாக  அவர் விளக்கமளித்துள்ளார்.

அதேசமயம், இந்தத் தீர்ப்பைச் செயல்படுத்துவதில் நடைமுறைச் சிக்கல்கள் ஏற்படக்கூடும் என்று பேராசிரியர் ராவ் தெரிவித்துள்ளார். இது குறித்து அவர் எழுப்பிய கேள்விகள் பின்வருமாறு: வாரிசுதாரர்களுக்கு எந்தச் சொத்தும் கிடைக்கவில்லை என்றால் என்ன நடக்கும்? மேலும், ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட வாரிசுதாரர்கள் இருந்தால், பணப் பொறுப்பு (Liability) எவ்வாறு பிரித்தளிக்கப்படும்? அவர் தொடர்ந்து கூறுகையில், நுகர்வோர் தரப்பிலிருந்து பார்க்கும்போது இந்தத் தீர்ப்பு நியாயமானதாகத் தோன்றலாம். ஆனால், வாரிசுதாரர்களை நிதிரீதியான பொறுப்பை ஏற்கச் செய்வது சில நேரங்களில் அநீதியாகத் தெரியக்கூடும் என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

டெல்லி மருத்துவக் குழுவின் (Delhi Medical Council (DMC)) முன்னாள் பதிவாளர் டாக்டர் கிரிஷ் தியாகி, இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் நாளிதழிடம் தெரிவிக்கையில், இந்தத் தீர்ப்பு ஏற்கனவே மருத்துவத் தொழில் மற்றும் சட்டரீதியான வழக்குகளால் அழுத்தத்தில் இருக்கும் மருத்துவர்களுக்கு கூடுதல் சுமையை ஏற்படுத்தும் எனத் தெரிவித்தார். முதலில், நோயாளிகளின் உறவினர்களிடமிருந்து மருத்துவர்கள் உடல்ரீதியான தாக்குதல்களை எதிர்கொள்கின்றனர். அதன்பிறகு சட்டப் போராட்டங்கள் (வழக்குகள்) வருகின்றன.  இப்போது, ஒரு மருத்துவர் இறந்த பிறகும்கூட, அவரது குடும்பத்தினர் இழப்பீடு தொடர்பான வழக்குகளைச் சந்திக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படலாம் என்றும் தெரிவித்துள்ளார் .

நீண்டகால சட்ட ரீதியான சிக்கல்கள் குறித்த பயம், உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் உள்ள நோயாளிகளுக்கு மருத்துவர்கள் அளிக்கும் சிகிச்சையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று தியாகி தெரிவித்தார். சட்டரீதியான சிக்கல்களைக் கையாளுவதற்குத் தேவையான சட்ட வல்லுநர்கள் குழு இருக்கும் பெரிய மருத்துவமனைகளுக்கு, இத்தகைய தீவிரமான வழக்குகளை மருத்துவர்கள் பரிந்துரைக்க நேரிடலாம் என்றும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

Original article : Medical negligence claims don’t die with the doctor: What SC’s latest ruling means for patients, families. -Amaal Sheikh

Read More →

சாதிப் பிரச்சனைகளைக் கையாள்வதில் உள்ள நடுநிலை வரம்புகள். - பிரியா சௌத்ரி

 பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (University Grants Commission (UGC)) வழிகாட்டுதல்கள் முறையாகப் பின்பற்றப்படுவதை உறுதிசெய்ய, அவற்றைக் கண்காணித்தல், முறையான தணிக்கைகள் செய்தல் மற்றும் ஆக்கபூர்வமான மேற்பார்வை ஆகியவற்றின் மூலம் வலுப்படுத்த வேண்டும்.

உச்சநீதிமன்றச் செய்திகளை வழங்கும் ‘Supreme Court Observer’ அறிக்கையின்படி, ஒரு முக்கியமான காலகட்டத்தில், உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் சமத்துவத்தை மேம்படுத்துவதற்கான பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (UGC) 2026-ஆம் ஆண்டு விதிகளுக்கு உச்சநீதிமன்றம் தற்காலிகத் தடை விதித்துள்ளது. உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் நிலவும் சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடு மற்றும் மாணவர் தற்கொலைகள் குறித்த 'ஆபிதா சலீம் தத்வி vs இந்திய ஒன்றியம்' (Abeda Salim Tadvi v Union of India) என்ற வழக்கின் தொடர்ச்சியாகவே இந்த விதிகள் உருவாக்கப்பட்டன. கல்வி நிறுவனங்களுக்குள் அனைவருக்கும் சமமான மற்றும் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய கற்றல் சூழலை உறுதிசெய்வதில் ஏற்பட்டுள்ள தோல்விகளை இந்த வழக்கு வெளிப்படுத்துகிறது. 

உயர்கல்வியில் நிலவும் சாதிப்பாகுபாடு குறித்து விவாதிக்கும்போது, அந்தப் பிரச்சினையைத் தெளிவாக வரையறுப்பது அவசியமாகும். 2026-ஆம் ஆண்டு விதிகளின் (2026 Regulations) பிரிவு 3(c)-ன்படி, "சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடு" என்பது பட்டியல் சாதியினர் (Scheduled Castes (SC)), பட்டியல் பழங்குடியினர் (Scheduled Tribes (ST)) மற்றும் இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கு (Other Backward Classes (OBC)) எதிராகச் சாதி அல்லது பழங்குடி அடையாளத்தின் அடிப்படையில் காட்டப்படும் பாகுபாட்டைக் குறிக்கிறது. இந்த வரையறையானது மற்றவர்களைப் புறக்கணிப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்டதல்ல என்றும் மாறாக, சாதி என்பது ஏதோ அங்கொன்று இங்கொன்றுமாக நடக்கும் தனிப்பட்ட நிகழ்வு அல்ல, அது ஒரு தொடர்ச்சியான ஒடுக்குமுறை முறைமை என்பதை அங்கீகரிப்பதற்காகவே இவ்வாறு வரையறுக்கப்பட்டுள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.

நடுநிலைமை ஏன் தோல்வியடைகிறது

இந்த வரையறையானது "பொதுப் பிரிவைச்" (General Category) சேர்ந்த மாணவர்களைப் புறக்கணிப்பதாக விமர்சிக்கப்பட்டுள்ளது. சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்று உத்தரவாதம் அளிக்கும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 14-வது பிரிவின் (Article 14) அடிப்படையில், சாதி வேறுபாடற்ற ஒரு அணுகுமுறையைக் கையாண்டு அவர்களையும் இதில் சேர்க்க வேண்டும் என்று சிலர் பரிந்துரைக்கின்றனர். இருப்பினும், சாதியரீதியான பாகுபாடு நடைமுறையில் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதையும், அரசியலமைப்பின்கீழ் 'சமத்துவம்' என்பது எவ்வாறு விளக்கப்படுகிறது என்பதையும் இந்த வாதம் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறது.

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் என்பது எல்லாச் சூழலுக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒரே மாதிரியான பொதுவான நடுநிலைமையை வலியுறுத்தவில்லை. அரசியலமைப்பின் பிரிவு-15 (Article 15) பாகுபாட்டைத் தடுப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், சமூகரீதியாகவும் கல்விரீதியாகவும் பின்தங்கிய வகுப்பினர், பட்டியல் சாதிகள் (SCs) மற்றும் பட்டியல் பழங்குடியினர் (STs) ஆகியோருக்கு உண்மையான சமத்துவத்தை உறுதி செய்வதற்காக அரசு சிறப்புச் சலுகைகளை வழங்கவும் வழிவகை செய்கிறது. இந்த வகையில் பார்க்கும்போது, சமத்துவம் என்பது வெறும் பெயரளவில் இல்லாமல், அதன் சாராம்சத்தில் உண்மையான பயன் தரும் வகையில் இருக்க வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கமாகக் கூறப்படுகிறது.

சட்டப்படியான சமத்துவம் என்பது பாகுபாடு எல்லா தரப்பினரையும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் பாதிக்கிறது என்றும், அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியான பாதுகாப்பு தேவை என்றும் கருதுகிறது. ஆனால், சாதிப் பாகுபாடு என்பது ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட முறை ஆகும். இது கௌரவம், வளங்கள் மற்றும் அதிகாரம் ஆகியவற்றைப் பெறுவதில் படிநிலைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகும். சாதி குறித்து வரையறுக்கும்போது சாதி-சார்பற்ற (Caste-neutral) அணுகுமுறையைக் கையாண்டு, அதில் "பொதுப் பிரிவினரையும்" உள்ளடக்குவது, ஆழமான இந்தச் சமத்துவமின்மையை ஒரு பொதுவான புகாராக மாற்றிவிடும் அபாயம் உள்ளது. இது ஒரு சமூக அமைப்பால் நடத்தப்படும் ஒடுக்குமுறையையும், தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகளையும் ஒன்றாகக் கருதுவதற்குச் சமமாகும். இத்தகைய நடுநிலைத்தன்மை பாதுகாப்பை வலுப்படுத்தாது என்றும் மாறாக, சாதியை ஒரு அதிகார அமைப்பாகக் கருதி அதை எதிர்கொள்ளும் சட்டத்தின் திறனை பலவீனப்படுத்தும் என்றும் எச்சரிக்கின்றனர்.

பல ஆண்டுகளாக, பட்டியல் சாதிகள் (SC) மற்றும் பழங்குடியின (ST) மாணவர்கள் சமூகப் புறக்கணிப்பு, சமமற்ற நடத்தை, அவமதிப்பு மற்றும் கல்வி நிறுவனங்களின் பாரபட்சமான அணுகுமுறைகளை எதிர்கொண்டு வருகின்றனர். சில நேரங்களில், இத்தகைய முறையான பாகுபாடுகள் கடுமையான மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தி, மாணவர்களின் தற்கொலைகளுக்குக்கூட வழிவகுத்துள்ளன. தற்போது நடைமுறையில் உள்ள 'சமத்துவ விதிகள்' உருவாக்கப்படக் காரணமாக இருந்த வழக்கின் மூலம் வெளிவந்துள்ள இந்த உண்மைகள், இப்பிரச்சினைகள் ஏதோ தற்செயலாக நடப்பவை அல்ல என்றும் மாறாக இவை சமூகத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ள சிக்கல்கள் என்பதையும் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

சாதி-சார்பற்ற வரையறை என்பது அனைவரையும் சமமாக நடத்துவதன் மூலம், சமூகத்தில் நிலவும் உண்மையான ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் புறக்கணிக்கிறது. இதை இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் ஆதரிக்கவில்லை. பிரிவு-14 மற்றும் 15 (Articles 14 and 15) ஆகியவை வரலாற்றுரீதியான மற்றும் சமூகரீதியான பாதிப்புகளைச் சரிசெய்ய, மக்களுக்கு இடையே வித்தியாசமான சலுகைகளை வழங்க அனுமதிக்கின்றன. சாதி அடிப்படையிலான ஒடுக்குமுறையை அனைத்துத் தரப்பினருக்கும் சமமானது என்று கருதுவது, சாதி அமைப்பிற்குள் இருக்கும் படிநிலைகளை மறைப்பதோடு, கவனத்தைச் சமூகக் கட்டமைப்பில் உள்ள சிக்கல்களிலிருந்து தனிப்பட்ட புகார்களுக்கு வழிவகுக்கிறது. எனவே, வரலாற்றுரீதியாகப் பின்தங்கிய மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட குழுக்களின் அடிப்படையில் சாதிப் பாகுபாட்டை வரையறுப்பது தன்னிச்சையானது அல்ல என்கின்றனர். இது, அதிகாரம் என்பது சிலருக்குப் பயன் அளிப்பதாகவும் சிலருக்குத் தீங்கிழைப்பதாகவும் இருப்பதை அங்கீகரிக்கிறது. இது "தலைகீழ் பாகுபாடு" (Reverse discrimination) அல்ல, மாறாக உண்மையான சமத்துவத்திற்கு நடைமுறைரீதியான நீதி தேவை என்பதைப் புரிந்துகொள்வதாகும். சாதி-சார்பற்ற அணுகுமுறை இந்த உண்மைநிலையை மறைத்து, உயர்கல்வியில் நிலவும் சாதி அடிப்படையிலான விலக்கலை கையாள்வதற்கான சட்டத்தின் வலிமையைக் குறைத்துவிடும் என்றும் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

சட்டத்தை அமல்படுத்துவதே மிக முக்கியம்

உயர்கல்வியில் சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாட்டைத் தெளிவாக வரையறுப்பது உள்ளிட்ட சமத்துவ விதிமுறைகள், மற்றவர்களுக்குப் பாதுகாப்பை மறுப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல, மாறாக, வரலாற்றுரீதியாகப் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அடிப்படை கண்ணியத்தையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியையும் உறுதி செய்வதையே இவை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. இந்த அணுகுமுறை இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு-14 (சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம்) மற்றும் பிரிவு-15 (பாகுபாட்டைத் தடுத்தல்) ஆகியவற்றுடன் ஒத்துப்போகிறது. அதாவது, பின்தங்கிய நிலையில் இருப்பவர்களின் பாதிப்பைக் குறைத்து, உண்மையான சமத்துவத்தை அடைய அவர்களுக்குச் சிறப்பு சலுகைகள் அல்லது மாறுபட்ட அணுகுமுறைகளை வழங்க இந்தச் சட்டப்பிரிவுகள் அனுமதிக்கின்றன. சாதியக் கட்டமைப்பு கொண்ட ஒரு சமூகத்தில், சூழலைப் புறக்கணிக்கும் நடுநிலையான அணுகுமுறையை மட்டும் பின்பற்றுவதன் மூலம் அரசியலமைப்புச் சட்டம் கூறும் சமத்துவத்தை அடைந்துவிட முடியாது என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகின்றனர்.

மிக முக்கியமாக, இந்த விதிகளும் சட்டங்களும் நடைமுறையில் எவ்வளவு சிறப்பாகச் செயல்படுகின்றன என்பதே முக்கியமான விஷயமாகும். சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடுகளைக் களைவதில் ஏற்பட்டுள்ள தோல்விக்கு, சட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதில் உள்ள பலவீனம் மற்றும் அமைப்புகளின் பொறுப்புக்கூறல் இல்லாமையே முக்கியக் காரணங்களாகக் கூறப்படுகின்றன. 

பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (UGC) விதிமுறைகளின் நோக்கத்தைக் குறைப்பதற்குப் பதிலாக, புகார்களை விசாரிக்கத் தனிச்சயான அமைப்புகள், காலக்கெடுவுடன் கூடிய விசாரணைகள், வெளிப்படையான முடிவுகள் மற்றும் விதிகளைப் பின்பற்றாத கல்வி நிறுவனங்களுக்கு அபராதங்கள் ஆகியவற்றை உறுதி செய்வதன் மூலம் அவற்றை வலுப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். இந்த வழிகாட்டுதல்கள் முறையான கண்காணிப்பு, வழக்கமான தணிக்கைகள் மற்றும் பயனுள்ள மேற்பார்வை ஆகியவற்றால் ஆதரிக்கப்பட வேண்டும். நடைமுறையில் நடக்கும் சாதிரீதியான பாகுபாடுகளைக் கையாள்வதில் கல்வி நிறுவனங்கள் பொறுப்பேற்காதவரை, சாதி சார்ந்த பாதிப்புகளைத் தடுப்பதற்கான ஒரு அமைப்பு முழுமையாகச் செயல்பட முடியாது என்கின்றனர்.

சட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதைப் பற்றிப் பேசுவதை விட்டுவிட்டு, 'நடுநிலைமை' போன்ற கற்பனையான கருத்துகளைப் பற்றி விவாதிப்பது உண்மையான பிரச்சினையைத் திசைதிருப்பிவிடும் வாய்ப்புள்ளதாகவும் தெரிவிக்கின்றனர். தினசரி சாதி ரீதியிலான புறக்கணிப்புகளைச் எதிர்கொள்ளும் மாணவர்களுக்கு, தத்துவரீதியான விளக்கங்கள் முக்கியமல்ல மாறாக அவர்களுக்கு சாதி அடிப்படையிலான புறக்கணிப்புகள் ஏற்படும்போது இந்த அமைப்பு தகுந்த நடவடிக்கை எடுக்குமா என்பதே அவர்களின் உண்மையான எதிர்பார்ப்பாக உள்ளது. எனவே, உயர்கல்வியில் சமத்துவம் மற்றும் கண்ணியத்தை உறுதி செய்யும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற, பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (UGC) செயல்பாட்டு முறைகளை வலுப்படுத்துவது மிகவும் அவசியமாகிறது.

பிரியா சௌத்ரி, சட்டக் கொள்கை ஆய்வு மையத்தில் ஆராய்ச்சி உதவியாளராகப் பணியாற்றி வருகிறார்.

Original article : Limits of neutrality in addressing caste. -Priya Chaudhary

Read More →

மகளிர் இடஒதுக்கீடு மசோதாவை விரைவாகச் செயல்படுத்துவது, 2027-ஆம் ஆண்டு தேர்தல் களத்தை எவ்வாறு மாற்றி அமைக்கக்கூடும்? -சோபனா கே. நாயர்

 இந்த "முயற்சிகள்" வெளிவரும் காலம் மிகவும் முக்கியமானது. ஏனெனில், 2027-ஆம் ஆண்டில் ஏழு மாநிலங்களில் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்கள் நடைபெறவுள்ளன. அவற்றில் நான்கு மாநிலங்களில் தற்போது பாரதிய ஜனதா கட்சி ஆட்சியில் உள்ளது.

இந்த மாதத் தொடக்கத்தில், நாடாளுமன்ற விவகாரங்கள் துறை அமைச்சர் கிரண் ரிஜிஜு பல எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களைத் தொடர்புகொண்டு, மத்திய உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா அவர்களைச் சந்திக்க விரும்புவதாகத் தெரிவித்தார். இருப்பினும், அந்தச் சந்திப்பிற்கான காரணத்தை அவர் வெளிப்படுத்தவில்லை.

சமாஜ்வாடி கட்சியுடனான ஆலோசனைக் கூட்டம் ஒன்று மார்ச் 5-ஆம் தேதி திட்டமிடப்பட்டிருந்தது. தற்செயலாக, அதே நாளில்தான் பீகார் முதல்வர் நிதிஷ் குமார் மாநிலங்களவைக்கு போட்டியிடுவதற்காகத் தனது வேட்புமனுவைத் தாக்கல் செய்தார். அவருக்கு ஆதரவாக இருக்க அமித் ஷா டெல்லியிலிருந்து பாட்னாவிற்குச் சென்றிருந்தார். மாலைக்குள் தலைநகர் திரும்பி சமாஜ்வாடி கட்சியுடனான கூட்டத்தில் பங்கேற்கலாம் என்று அவர் எதிர்பார்த்தார். ஆனால், பாட்னாவில் ஏற்பட்ட அரசியல் நகர்வுகளால் அவர் திரும்புவதில் தாமதம் ஏற்பட்டது, இதன் காரணமாக அந்த முக்கியக் கூட்டம் வேறொரு தேதிக்கு மாற்றியமைக்கப்பட்டது.

மக்களவையில் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மகளிர் இடஒதுக்கீடு மசோதா நிறைவேற்றப்பட்டது

சமீபத்தில் காங்கிரஸ் தலைவர்களைச் சந்தித்த அமித் ஷா, அதிகாரப்பூர்வமாக நாரி சக்தி வந்தன் அதினியம் (Nari Shakti Vandan Adhiniyam) என்றும், பொதுவாக மகளிர் இடஒதுக்கீடு மசோதா என்றும் அழைக்கப்படும் 106-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டத்தை விரைவாகச் செயல்படுத்த அரசு விரும்புவதாகத் தெரிவித்தார். இந்தச் சட்டத்தின் பிரிவு 5-ல் உள்ள இரண்டு நிபந்தனைகளை நீக்குமாறு அவர் பரிந்துரைத்தார். அதாவது, சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்தபிறகு எடுக்கப்படும் முதல் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் புள்ளிவிவரங்களைப் பயன்படுத்தி, தொகுதி மறுவரையறை செய்யப்பட்ட பின்னரே பெண்கள் இடஒதுக்கீடு அமலுக்கு வரும் என்ற தற்போதைய நிபந்தனைகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, இடஒதுக்கீட்டை உடனே நடைமுறைப்படுத்த விரும்புவதாகத் தெரிவித்துள்ளார்.

இந்த அரசியல் "முயற்சிகள்" மேற்கொள்ளப்படும் காலநேரம் மிக முக்கியமானது. 2027-ஆம் ஆண்டில் ஏழு மாநிலங்களில் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்கள் நடைபெறவுள்ளன, அவற்றில் நான்கு மாநிலங்களில் பாஜக ஆட்சியில் உள்ளது. இந்தத் திட்டம் வெற்றியடைந்தால், அது உத்தரப் பிரதேசம் போன்ற முக்கிய மாநிலம் உட்பட இந்த ஏழு மாநிலங்களிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். குறிப்பாக, மக்களவைத் தேர்தல்களில் பாரதிய ஜனதா கட்சி இருமுறை பெரும் வெற்றி பெற உதவிய உத்தரப் பிரதேசத்தில், அக்கட்சி தொடர்ந்து மூன்றாவது முறையாக ஆட்சியைத் தக்கவைக்க முயற்சி மேற்கொண்டுள்ளது. இருப்பினும், அங்கு அக்கட்சிக்கான ஆதரவு குறைந்து வருவதாகக் கூறப்படுகிறது. 2017-ஆம் ஆண்டில் 312 இடங்களை வென்று சாதனை படைத்த பாஜக, 2022-ஆம் ஆண்டில் 255 இடங்களாகக் குறைந்தது. மேலும், 2024-ஆம் ஆண்டு மக்களவைத் தேர்தல் முடிவுகளைச் சட்டப்பேரவைத் தொகுதிகளுக்குப் பொருத்திப் பார்த்தால், சமாஜ்வாதி கட்சி 178 இடங்களிலும், அதன் கூட்டணிக் கட்சியான காங்கிரஸ் கட்சியுடனும் இணைந்து 403 இடங்களைக் கொண்ட பேரவையில் பெரும்பான்மைக்குத் தேவையான 202 இடங்களை எளிதாக கைப்பற்றி முன்னிலையில் உள்ளது.

தேர்தல் கணக்குகளைத் தாண்டி, பாரதிய ஜனதா கட்சிக்குள் சில அதிருப்திகள் நிலவி வருகின்றன. இதுவரை கட்சிக்குள் நிலவும் புகார்கள் வெளியில் வராமல் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தாலும், தற்பொழுது பிரிவினையின் அறிகுறிகள் வெளிப்படையாகத் தெரியத் தொடங்கியுள்ளன. உதாரணமாக, இந்த ஆண்டு ஜனவரி மாதம், புந்தேல்கண்ட் (Bundelkhand) பகுதியின் கிராமப்புறத் தொகுதியான சர்க்காரியைச் (Charkhari) சேர்ந்த பாஜக சட்டமன்ற உறுப்பினர், மாநில நீர்வளத்துறை அமைச்சர் ஸ்வதந்திர சிங்குக்கு எதிராக ஒரு போராட்டத்தை முன்னின்று நடத்தியது அக்கட்சியின் உட்பூசலை வெளிச்சம் போட்டுக்காட்டியுள்ளது.

எதிர்பாராத திருப்பம்

மசோதாவைத் தாக்கல் செய்வதற்கு முன்னதாக எதிர்க்கட்சிகளுடன் அரசாங்கம் முறைசாரா ஆலோசனைகளை நடத்தியபோதிலும், இந்த நடவடிக்கை எதிர்பாராத ஒன்றாகவே பார்க்கப்படுகிறது. உத்தரப்பிரதேச சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கு இன்னும் ஓராண்டு மட்டுமே எஞ்சியுள்ள நிலையில், எதிர்க்கட்சிகள் தங்கள் வேட்பாளர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு முன்பாக, எந்தெந்தத் தொகுதிகள் பெண்களுக்கு ஒதுக்கப்படும் என்பதை அரசாங்கம் அறிவிக்கும் வரை காத்திருக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளன.

உத்தரப் பிரதேச சட்டப்பேரவையில் வரலாற்று ரீதியாகவே பெண் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை குறைவாகவே இருந்து வருகிறது. அதன் அதிகாரப்பூர்வ இணையதளத் தரவுகளின்படி, மொத்தமுள்ள 403 உறுப்பினர்களில் 51 பேர் மட்டுமே பெண்கள், இது மொத்த எண்ணிக்கையில் வெறும் 12.6% மட்டுமே ஆகும். இந்த நிலை 18-வது மக்களவையிலும் நீடிக்கிறது, அங்கு பெண் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை 14%-ஆக மட்டுமே உள்ளது. உத்தரப் பிரதேசத்தின் இந்த 51 பெண் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களில், 30 பேர் பாரதிய ஜனதா கட்சியையும், 15 பேர் சமாஜ்வாடி கட்சியையும் சேர்ந்தவர்கள். பாரதிய ஜனதா கட்சியிடம் அதிக எண்ணிக்கையிலான பெண் தொண்டர்கள் மற்றும் உறுப்பினர்கள் இருப்பதால், பெண் வேட்பாளர்களைக் கண்டறிவதில் அந்தக் கட்சிக்கு கூடுதல் சாதகம் இருப்பதாக சமாஜ்வாடி கட்சியின் மூத்த தலைவர் ஒருவர் தெரிவித்துள்ளார். 

இது சாதிரீதியிலான கருத்து வேறுபாடுகளைக் குறைக்க முடியுமா?

தற்பொழுது பல்வேறு சாதிப் பிரிவினரிடையே நிலவும் உட்கட்சிப் பூசல்களை பாரதிய ஜனதா கட்சி எதிர்கொண்டு வருகிறது. அக்கட்சியின் முக்கிய வாக்கு வங்கியாகக் கருதப்படும் பிராமணர்கள், யோகி ஆதித்யநாத் தலைமையிலான அரசில் தாகூர் (Thakur) சமூகத்தினரின் ஆதிக்கம் அதிகமாக இருப்பதாகவும், தாங்கள் ஓரங்கட்டப்படுவதாகவும் உணர்கின்றனர். சமீபத்தில் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (University Grants Commission (UGC)) சமபங்கு விதிகள் தொடர்பான போராட்டங்களின் போது பிராமணர்களின் எதிர்ப்புக் குரலாக ஒலித்தபோதிலும், பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரின் (Other Backward Classes (OBC)) ஆதரவை இழப்பதே கட்சிக்கு சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறது. கடந்த 2024-ஆம் ஆண்டு மக்களவைத் தேர்தலில், பாரதிய ஜனதா கட்சியின் இடங்கள் 2019-ஆம் ஆண்டில் இருந்த 62-லிருந்து 33-ஆகக் கடுமையாகக் குறைந்ததற்கு, இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் (OBC) வாக்காளர்கள் விலகிச் சென்றதே முதல் அறிகுறியாகக் கருதப்படுகிறது. இத்தகைய சிக்கல்களைப் பெண்களுக்கு வழங்கப்படும் இடஒதுக்கீடு மட்டும் தீர்த்துவிடாது என சமாஜ்வாடி கட்சியின் மூத்த தலைவர் ஒருவர் தெரிவித்துள்ளார். மேலும், பெண் வேட்பாளர்கள் சாதிய பின்புலமற்ற ஒரு வெற்றிடத்தில் இருந்து வருவதில்லை என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளார். 

தலைப்புச் செய்திகளை உருவாக்குகிறது

இந்தியாவில் ஆரம்ப காலத்திலிருந்தே பெண்களுக்கான பிரதிநிதித்துவம் குறைவாகவே இருந்துள்ளது. இதற்குச் சான்றாக, இந்திய அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையில் மொத்த உறுப்பினர்களில் வெறும் 15 பெண்கள் மட்டுமே இடம்பெற்றிருந்தனர். ரேணுகா ராய் போன்ற அக்கால பெண் தலைவர்கள் பெண்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு வழங்குவதை எதிர்த்ததோடு, பல "அறிவொளி பெற்ற நாடுகள்" என்று சொல்லப்படுபவற்றில் காணப்பட்ட "குறுகிய வாக்குரிமை இயக்கத்தை" (narrow suffragist movement) கடுமையாக விமர்சித்தனர். இடஒதுக்கீடு முறை அமல்படுத்தப்பட்டால், அது பெண்கள் பொதுத் தொகுதிகளில் போட்டியிடுவதைத் தடுத்துவிடும் என்றும், தகுதியின் அடிப்படையில் மட்டுமே தேர்வுகள் அமைந்தால் பெண்களுக்கு இயற்கையாகவே அதிக வாய்ப்புகள் கிடைக்கும் என்றும் அவர் வாதிட்டார் (அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபை விவாதங்கள், 18 ஜூலை 1947). இருப்பினும், அடுத்த 50 ஆண்டுகளில் இந்தச் சிந்தனை மாறியது, ஏனெனில் வெறும் திறமையை மட்டுமே நம்பியிருந்தது போதிய எண்ணிக்கையிலான பெண்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதற்குப் போதுமானதாக அமையவில்லை என்கின்றனர். 

1996-ஆம் ஆண்டின் 81-வது அரசியலமைப்பு சட்டத் திருத்த மசோதா, பெண்களுக்கு 33% இடஒதுக்கீடு வழங்கப் பரிந்துரைத்தது. தேவகவுடா தலைமையிலான அப்போதைய அரசாங்கம் இந்த மசோதா விரைவாக நிறைவேறும் என்று எதிர்பார்த்தது, ஆனால் அது தொடர்பான விவாதங்கள் கடுமையான மோதல்களுக்கு வழிவகுத்தன. சில ஆண் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், இந்த இடஒதுக்கீட்டைப் பூர்த்தி செய்யும் அளவிற்குப் போதுமான "திறமையுள்ள பெண்கள்" இருக்கிறார்களா என்று கேள்வி எழுப்பினர். வேறு சிலரோ, இந்த இடஒதுக்கீட்டிற்குள் பின்தங்கிய சாதிப் பெண்களுக்கான உள்-ஒதுக்கீடு (Sub-quota) இல்லாததைக் காரணம் காட்டி எதிர்த்தனர். ஒரு கூட்டுக் குழு (Joint Committee) இந்த இடஒதுக்கீட்டை உடனடியாக 15 ஆண்டுகளுக்குச் செயல்படுத்தப் பரிந்துரைத்த போதிலும், அந்த மசோதா ஒருமுறை காலாவதியானது. அதன் பிறகு 1998-ஆம் ஆண்டு முதல் 2003-ஆம் ஆண்டு வரையிலான காலப்பகுதியில் மேலும் நான்கு முறையும் இந்த மசோதா நிறைவேற்றப்படாமல் போனதாகக் கூறப்படுகிறது. 

2008-ஆம் ஆண்டில், அப்போதைய ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி (UPA) அரசு இந்த மசோதாவை மீண்டும் மாநிலங்களவையில் அறிமுகப்படுத்தியது. ஆனால், இது மற்றொரு அறிக்கைக்கு வழிவகுத்தது. இருப்பினும், 2014-ஆம் ஆண்டில் இந்த மசோதா மீண்டும் காலாவதியானது. 2023-ஆம் ஆண்டில் தற்போதைய அரசு இதனை மீண்டும் கொண்டு வந்தாலும், இதன் அமலாக்கத்தை மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு (Census) மற்றும் தொகுதி மறுவரையறை (Delimitation) ஆகியவற்றுடன் இணைத்தது, இது காலவரையற்ற தாமதத்திற்கு வழிவகுத்தது. இந்த நிச்சயமற்ற தன்மையே எதிர்க்கட்சிகளின் முக்கிய விமர்சனமாக மாறியது. 2023 விவாதத்தின் போது பேசிய காங்கிரஸ் தலைவர் மல்லிகார்ஜுன் கார்கே, மகளிர் இட ஒதுக்கீட்டை மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு மற்றும் தொகுதி மறுவரையறையுடன் இணைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று கூறினார். மேலும், இந்த நிபந்தனைகள் மசோதாவை ஒரு வெற்று வாக்குறுதியாக (ஜும்லா) மாற்றிவிடும் என்று எச்சரித்தார். அரசாங்கம் இப்போது இதன் அமலாக்கத்தை விரைவுபடுத்தினால், அது 30 ஆண்டுகால தாமதத்திற்கு ஒரு முடிவாக அமையும் என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

பெண் வாக்காளர்களை ஒருங்கிணைத்தல்

மகாராஷ்டிரா முதல் பீகார் வரை பல மாநிலங்களில் பாஜக (BJP) தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணிக்கு (NDA) பெண் வாக்காளர்கள் ஒரு நிலையான ஆதரவுத் தளமாக இருந்து வருகின்றனர். பல காலங்களாக வழங்கப்பட்டு வந்த வாக்குறுதியை, தற்போது நடைமுறைச் சாத்தியமான இடஒதுக்கீடாக மாற்றுவது இந்த ஆதரவை மேலும் வலுப்படுத்தக்கூடும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. பெண் வாக்காளர்கள் பெண் வேட்பாளர்களுக்கே வாக்களிக்க விரும்புகிறார்களா என்பது குறித்த தெளிவான சான்றுகள் இல்லை என்றாலும், அரசியலில் எடுக்கப்படும் பல முடிவுகளைப் போலவே, இந்த நடவடிக்கையும் நேரடியாக அளவிடமுடியாத சில நீண்டகால நன்மைகளை நோக்கமாகக் கொண்டே எடுக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் தெரிவிக்கின்றனர்.

Original article : How fast‑tracking the Women’s Reservation Bill could reshape the 2027 electoral map? -Sobhana K. Nair

Read More →

இந்திய நகரங்களின் அமைதியான விடுதலை. -ஸ்ரீகாந்த் விஸ்வநாதன்

 நவீன உலகில் எந்த நாடும், நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள் இல்லாமல், உயர் பொருளாதார வளர்ச்சி, பெரிய அளவிலான வறுமை ஒழிப்பு மற்றும் உயிர்வாழும் தன்மையை அடைந்ததில்லை.

 ஒன்றிய நிதி குழுக்கள் இந்திய நகரங்களுக்கு மெதுவாக நிதியை விடுவித்து கொண்டிருக்கலாம்.  ஏனெனில், நிதி நிலை அறிக்கை அமர்வு அதன் வேலையை மறைக்கிறது. இந்த குழு ஒன்றிய அரசின் அனைத்து வருமானங்களை கணக்கில் கொண்டு பரிந்துரைகளை வழங்குகிறது. அவை ஐந்து ஆண்டுகள் செய்யல்பாட்டில் இருக்கின்றன மற்றும் அனைத்து அமைப்புகளின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. இருப்பினும், எதிர்க்கட்சிகளிடமிருந்து அரசியல் வதந்திகள் வரும்போதுதான் அதன் பணிகள் பொது விவாதத்திற்கு வருகின்றன.

16-வது நிதிக் குழு இரண்டு வழிகளில் நகரங்களுக்கு மெதுவாக நிதியை விடுவித்துள்ளது. இந்தியாவின் நகரங்கள், மிக நீண்டகாலமாக ஒன்றிய மற்றும் மாநில 16-வது நிதிக் குழு நகரங்களை இரண்டு வழிகளில் விடுவித்துள்ளது. இந்தியாவின் நகரங்கள், நீண்டகாலமாக ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசுகளின் திட்டங்களை நம்பியுள்ளன. அவை, அளவு மற்றும் நேரத்தில் கணிக்க முடியாதவை. நீர் அல்லது சுகாதாரம் போன்ற குறிப்பிட்ட நோக்கங்களுக்காக மட்டுமே அவை கிடைக்கின்றன. மாநில நிதிக் குழுவின் (State Finance Commission (SFC)) மானியங்கள் நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள் (urban local governments (ULGs)) ஊழியர்களின் சம்பளம் மற்றும் பிற செயல்பாட்டுச் செலவுகளைச் செலுத்த உதவுகின்றன. மேலும், ஒன்றிய நிதி குழுவின் (Union Finance Commission (UFC)) மானியங்கள் உள்கட்டமைப்பிற்கான நிதியின் ஒரே கணிக்கக்கூடிய ஆதாரமாகச் செயல்படுகின்றன.

2014-15 முதல் 2025-26 வரை, வீட்டுவசதி மற்றும் நகர்ப்புற விவகார அமைச்சகத்தின் மூலம் நிர்வகிக்கப்படும் நகர்ப்புற ஒன்றிய அரசின் நிதியுதவி திட்டங்கள் மூலம் (மாநிலங்கள் மற்றும்) நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு மொத்த ஒதுக்கீடு ரூ. 3.12 லட்சம் கோடியாக இருந்தது. இந்த செலவினத்தில் 90 சதவீதம் 2016-17 முதல் 2023-24 வரை இருந்தது. அப்போது 8 ஆண்டுகளில் ஏழு ஆண்டுகள் CSS ஒதுக்கீடு FC ஒதுக்கீட்டைவிட 15 முதல் 400 சதவீதம் வரை அதிகமாக இருந்தது. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில், நகரங்களுக்கான ஒன்றிய அரசின் நிதியுதவி திட்டங்கள் கணிசமாகக் குறைந்துள்ளது; எனவே, நிதிக்குழு ஒதுக்கீடுகள் அதிகமாக உள்ளன. நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள் ஒன்றிய அரசின் நிதியுதவி திட்டங்கள் மானியங்களைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைக்கும் வகையில் 16-வது நிதிக் குழு தங்கள் மானியங்களை உயர்த்தியுள்ளது. அவற்றின் ஒதுக்கீடு 15-வது நிதிக் குழு ஒதுக்கியதைவிட 2.3 மடங்கு அதிகமானதாகும்.

அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் இந்த அளவிலான நிதியை ஒன்றிய அரசு வழங்குமா என்பது தெளிவாக தெரியவில்லை. நகர்ப்புற உள்கட்டமைப்புக்கான அதன் உறுதிப்பாட்டை ஒன்றிய அரசு மீண்டும் வலியுறுத்துவதுபோல் தெரிகிறது. நிதி நிலை அறிக்கை உரைகள் நகர்ப்புற எதிர்காலத்தைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. ஆனால், நிதியை பற்றி பேசவில்லை. வீட்டுவசதி மற்றும் நகர்ப்புற விவகார அமைச்சகத்தின் நிதிநிலை அறிக்கை, 2017-19-ஆம் ஆண்டில் 1.9 சதவீதமாக இருந்தது 1 சதவீதத்திற்கு அருகில் குறைந்துள்ளது. நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மாநிலப்  பட்டியலில் இருப்பதால் இதை சரியான நடவடிக்கையாக கருதலாம். நிதிரீதியாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சூழலில், ஒன்றிய அரசு அதன் எல்லைக்குள் உள்ள பட்டியல்களுக்கு மட்டுமே முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளது.

16-வது ஒன்றிய நிதிக் குழு, 15-வது நிதிக் குழு வழங்கிய அடிப்படை நிதி உதவிகளுக்கான நிபந்தனைகளைத் தொடர்கிறது. அதில் ஒரு நிபந்தனை, மாநில நிதி குழுக்கள் சரியான நேரத்தில் அமைக்கப்பட்டு, அவற்றின் செயல் நடைமுறை அறிக்கைகள் (Action Taken Reports), அறிக்கைகள் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஆறு மாதங்களுக்குள் மாநில சட்டமன்றங்களில் அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதாகும். நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள் (ULGs) தங்களது நிதி உதவிகளில் மிகவும் நம்பிக்கை வைக்கின்றன. தமிழ்நாடு, கேரளா, உத்தரப் பிரதேசம், ஹரியானா மற்றும் கர்நாடகா போன்ற மாநிலங்களில், மாநில நிதி குழுவின் நிதி உதவிகள் ஒவ்வொரு நபருக்கும் கணக்கில் நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்பு நிதிக்கு 3–4 மடங்கு அதிகமாக இருந்தது. இருப்பினும், மாநிலங்கள் அவற்றை சரியான நேரத்தில் அல்லது நம்பகமான மற்றும் தற்சார்பான தலைமையுடன் அமைப்பதில்லை அல்லது போதுமான பணியாளர்களை நியமிப்பதில்லை அல்லது நியாயமான பதவிக்காலத்தை வழங்குவதில்லை. முக்கியமான பரிந்துரைகளை ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவு குறைவாகவே உள்ளது. 15-வது நிதி குழு மாநில சட்டமன்றங்களில் மாநில நிதிக் குழுக்களின் பரிந்துரைகளை பரிசீலிப்பதில் சரியான அமைப்பு மற்றும் பொறுப்புணர்வை கட்டாயப்படுத்தியது. இது குழுவின்   வளர்ச்சிக்கு வழிவகுத்துள்ளது. மாநில நிதிக் குழுக்களை சீர்திருத்துவதில் நீண்ட தூரம் செல்ல வேண்டியிருந்தாலும், 16-வது நிதிக் குழு இதை தொடரும் என்று தெளிவாகக் கூறியுள்ளது.

இந்தியாவின் நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளை அரசாங்கத்தின் விருப்புரிமை மற்றும் சார்புநிலையின் பிடியிலிருந்து விடுவிப்பது, வளர்ந்த இந்தியாவின் தொலைநோக்குப் பார்வையை செயல்படுத்துவதற்கு இது முக்கியமான நடவடிக்கையாகும். நவீன உலகில் எந்த நாடும், நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள் இல்லாமல், உயர் பொருளாதார வளர்ச்சி, பெரிய அளவிலான வறுமை ஒழிப்பு மற்றும் உயிர்வாழும் தன்மையை அடைந்ததில்லை.

எழுத்தாளர் தலைமை நிர்வாக அதிகாரி, ஜனகிரஹா.

Original article : The quiet liberation of Indian cities. -Srikanth Viswanathan

Read More →