பிரிட்டன் பாணியிலான நீதிமன்ற மறுஆய்வுமுறை, சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டத்தை மேலும் நியாயமானதாக மாற்ற முடியுமா? - பிரியான்ஷி சிங்

 இந்தியாவில் தடை செய்யப்பட்ட அமைப்புகளுக்காக சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்ட (Unlawful Activities Prevention Act (UAPA)) தீர்ப்பாயங்களின் முன்னால் நடத்தப்படும் மறைமுகமான வழக்குகளைவிட கூடுதல் நடவடிக்கைகள் தேவைப்படுகின்றன. இத்தகைய தடைகளுக்கு எதிராக சட்டப்பூர்வமாக முறையிடுவதை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றும் ஒரு வலுவான அமைப்பும் இந்தியாவிற்குத் தேவைப்படுகிறது.

சமீபத்தில் நடைபெற்ற சையத் இப்திகார் அண்ட்ராபி எதிர். தேசிய புலனாய்வு முகமை (Syed Iftikhar Andrabi vs National Investigation Agency (2026) வழக்கில், உச்சநீதிமன்றம் ஒரு அதிர்ச்சிகரமான உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. அது என்னவென்றால், சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டத்தின்கீழ் (1967) பதியப்படும் வழக்குகளில், குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டு தண்டனை வழங்கப்படும்வீதம் மிக மிகக் குறைவாக உள்ளது. உள்துறை அமைச்சகத்தின் தரவுகளின்படி, தேசிய அளவில் இந்தத் தண்டனை வீதம் ஒற்றை இலக்க விழுக்காட்டில் மட்டுமே உள்ளது. குறிப்பாக ஜம்மு-காஷ்மீரில் இது 1 விழுக்காட்டிற்கும் குறைவாகவே இருக்கிறது.

தடை செய்யப்பட்ட ஒரு அமைப்பில் உறுப்பினராக மட்டுமே இருந்ததாகக் குற்றம்சாட்டப்பட்ட நபர்களுக்கு, இந்தச் சட்டம் எந்தவொரு உண்மையான பாதுகாப்பையும் வழங்குவதில்லை. வெறுமனே உறுப்பினராக இருப்பது மட்டுமே ஒரு குற்றமாகக் கருதப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், அவர்கள் அந்தத் தடையை எதிர்த்து நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடரும்பட்சத்தில், அந்த நடவடிக்கையையே அவர்கள் தொடர்ந்து சட்டவிரோத நடவடிக்கைகளுக்கு ஆதரவளிக்கிறார்கள் என்பதற்கான ஆதாரமாகவும் பயன்படுத்தக்கூடும். இந்தச் சட்டத்தின் பிரிவு 43D(5)-ன்கீழ் உள்ள கடுமையான பிணை (Bail) விதிமுறைகள் காரணமாக, உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் அமர்வுகளுக்கு இடையிலேயே முற்றிலும் மாறுபட்ட கருத்துக்கள் உருவாகியுள்ளன. இந்த முரண்பாடுகள் காரணமாக, கடந்த மே மாதம் 22-ஆம் தேதியன்று உச்சநீதிமன்றம் இந்த விவகாரத்தை இன்னும் பெரிய நீதிபதிகள் அமர்வின் பரிசீலனைக்கு மாற்றியது.

கடந்த பத்து ஆண்டுகளில், இந்த சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டத்தின்கீழ் (UAPA) பதிவாகும் வழக்குகளின் எண்ணிக்கை ஓரளவுக்கு நிலையாகவே உள்ளது. இது 649 வழக்குகள் (தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகம் (National Crime Records Bureau (NCRB)) 2024 தரவு) முதல் 1,226 வழக்குகள் (NCRB 2019 தரவு) வரை பதிவாகியுள்ளது. இருப்பினும், 2019-ஆம் ஆண்டு முதல் 2023-ஆம் ஆண்டு வரையிலான ஐந்தாண்டு காலத்தில், நாடாளுமன்றத்தில் அரசாங்கம் சமர்ப்பித்த தரவுகளின்படி, மொத்தம் கைது செய்யப்பட்ட 10,440 நபர்களில் 335 பேருக்கு மட்டுமே குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது, இதன் தண்டனை வீதம் வெறும் 3.2 விழுக்காடு மட்டுமே ஆகும்.

2026-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதத்தில் வெளியிடப்பட்ட கர்நாடகா மாநிலம் குறித்த சட்டப்பிரிவு 14 (Article 14) அமைப்பின் மூன்று ஆண்டுகால (2005-2025) ஆய்வும் இத்தகைய போக்கையே உறுதிப்படுத்துகிறது. அதன்படி, சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டத்தின்கீழ் (UAPA) குற்றம்சாட்டப்பட்ட 925 பேரில், மூன்றில் ஒரு பங்குக்கும் அதிகமான வழக்குகளில் விசாரணை தொடங்குவதற்கு முன்பே குற்றச்சாட்டுகள் கைவிடப்பட்டன. மேலும், இந்த வழக்குகளில் தண்டனை பெற்றவர்களைவிட நீதிமன்றத்தால் விடுவிக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை ஐந்து மடங்கு அதிகமாக இருந்தது. அதிகக் கைதுகள், மிகக் குறைந்த தண்டனைகள் மற்றும் நீண்டகால சிறைவாசம் ஆகிய இந்தத் தற்போதைய போக்கு, இச்சட்டத்தின் கடுமையான மற்றும் கொடூரமான தன்மையைக் காட்டுகிறது.

தொடக்கத்தில், பிரிவினைவாத நடவடிக்கைகளைக் கையாள்வதற்காகவே இந்தச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. ஆனால், பின்னர் பல சட்டத்திருத்தங்கள், குறிப்பாக 2019-ஆம் ஆண்டு செய்யப்பட்ட திருத்தங்கள் மூலம் இச்சட்டம் மேலும் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. இந்த மாற்றங்கள், நீதிமன்றக் கண்காணிப்பு ஏதுமின்றி, ஒரு தனிநபரைத் பயங்கரவாதி என்றும், ஓர் அமைப்பைச் சட்டவிரோத அல்லது பயங்கரவாத அமைப்பு என்றும் அறிவிப்பதற்கான கூடுதல் அதிகாரங்களை அரசாங்கத்திற்கு வழங்கின. அத்துடன், தடைசெய்யப்பட்ட அமைப்புகள் இந்த முடிவை எதிர்த்து மேல்முறையீடு செய்வதற்கான பயனுள்ள வழிகளும் இதில் இல்லை.

அருப் புயான் vs அசாம் அரசு (Arup Bhuyan vs State of Assam (2023)) வழக்கில், எந்தவொரு அமைப்பையும் சட்டவிரோதமானது என்று அறிவிப்பதற்கு முன்னால், முறையான சட்ட நடைமுறையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியுள்ளது. இதில் பொதுமக்களுக்குப் பரவலான அறிவிப்பு வழங்குவதும், அந்த அமைப்பின் உறுப்பினர் ஒருவர் தீர்ப்பாயத்தின் முன்னால் ஆஜராகி தங்களது தரப்பு வாதத்தை முன்வைக்க அனுமதிப்பதும் அடங்கும். இருப்பினும், இந்திய மாணவர்களின் இஸ்லாமிய இயக்கம் (Students' Islamic Movement of India (SIMI))  என்கிற அமைப்பின் முன்னாள் பொறுப்பாளர் ஒருவர் தங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட தடையை எதிர்த்துத் தீர்ப்பாயத்தின் முன் ஆஜரானபோது, அவர் அங்கு வந்ததே அந்த அமைப்பு இன்னும் தீவிரமாகச் செயல்பட்டு வருகிறது என்பதற்கான ஆதாரமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. இதன் விளைவாக, தங்களது தரப்பு நியாயத்தைக் கூறுவதற்கான உரிமை, ஒரு பாதுகாப்பாக அமைவதற்குப் பதிலாக அவர்களுக்கே ஒரு பொறியாக மாறிப்போனது.

இதேபோல், அக்டோபர் மாதம் 2025-ஆம் ஆண்டில், பாப்புலர் ஃபிரண்ட் ஆஃப் இந்தியா (Popular Front of India (PFI)) வழக்கில் தடையை உறுதிசெய்த தீர்ப்பாயத்தின் உத்தரவுக்கு எதிராகத் தாக்கல் செய்யப்பட்ட நீதிப்பேராணை மனுவை (Writ petition) டெல்லி உயர்நீதிமன்றம் விசாரணைக்கு ஏற்றது ஒரு சாதகமான நடவடிக்கையாகப் பார்க்கப்பட்டது. அப்படி இருந்தபோதிலும், சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டத்தின்கீழ் (UAPA) அமைப்புகளுக்குத் தடை விதிக்கும் இந்த ஒட்டுமொத்த முறையானது தொடர்ந்து பல்வேறு கவலைகளை எழுப்பி வருகிறது.

மேலும், ஆறு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டபோதிலும், சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டத்தின் (UAPA) 35 மற்றும் 36 ஆகிய பிரிவுகளின் அரசியலமைப்புச் செல்லுபடித் தன்மை குறித்து இன்னும் எந்த முடிவும் எடுக்கப்படவில்லை. பிப்ரவரி மாதம் 2025-ஆம் ஆண்டில், இதேபோன்ற மனுக்கள் நிலுவையில் உள்ள பல உயர்நீதிமன்றங்களுக்கு, இந்த வழக்குகளை அவற்றின் தகுதி அடிப்படையில் விசாரித்து முடிவெடுக்குமாறு உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது.

இந்தச் சட்டப்பிரிவுகள், ஒன்றிய அரசு எந்தவொரு தனிநபரையும் நீதிமன்ற விசாரணை இல்லாமலும், அவர்களுக்கு எதிரான ஆதாரங்களை வெளிப்படுத்தாமலும், அவர்கள் தரப்பு வாதத்தை வாய்மொழியாகக் கூறுவதற்குக்கூட வாய்ப்பளிக்காமலும் பயங்கரவாதி என்று அறிவிக்க அனுமதிக்கின்றன. இதுவரை, எந்தவொரு நீதிமன்றமும் இந்த விவகாரத்தில் இறுதித் தீர்ப்பை வழங்கவில்லை.

சர்வதேச அளவில், தடை செய்யப்பட்ட அமைப்புகளுக்கு முறையான நீதித்துறை மறுஆய்வு வாய்ப்பை வழங்குவது என்பது ஒன்றும் புதிய சவால் அல்ல. பிரிட்டனில், தடை செய்யப்பட்ட அமைப்புகளின் மேல்முறையீட்டு ஆணையம் (Proscribed Organisations Appeal Commission (POAC)) ரகசியமாக விசாரணைகளை நடத்தவும், ரகசிய ஆதாரங்களை ஆய்வு செய்யச் சிறப்பு வழக்கறிஞர்களை நியமிக்கவும் முடியும். இதன் முடிவுகளை எதிர்த்து, சட்டரீதியான கேள்விகளின் அடிப்படையில் அங்குள்ள மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றத்திலும் மேல்முறையீடு செய்ய முடியும்.

2025-ஆம் ஆண்டில் பயங்கரவாதச் சட்டத்தின்கீழ் (2000) (Terrorism Act 2000) 'Palestine Action' என்ற அமைப்பு தடை செய்யப்பட்டபோது, இந்தத் தடையை விரைவாக மறுஆய்வு செய்யாவிட்டால் அது ஒரு குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என்று நீதிபதி சேம்பர்லெய்ன் எச்சரித்தார். தம்மீதான வழக்குகள் நியாயமற்றவை என்று குற்றம்சாட்டப்பட்டவர்கள் வாதிட வழிவகுக்கும் என்றும் கூறினார். இதற்குத் தீர்வாக, பிரிட்டன் ஒரு தெளிவான நீதிமன்ற மறுஆய்வு நடைமுறையை வழங்கியது. ஆனால், இந்தியாவின் சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டத்தில் (UAPA) தற்போதைக்கு இத்தகையதொரு மறுஆய்வு வழிமுறை இல்லை.

சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்ட (UAPA) தீர்ப்பாயங்களின் முன்பாக, தடை செய்யப்பட்ட அமைப்புகளுக்காக யாரோ ஒருவர் போலிப் பிரதிநிதியாக நின்று வழக்கு நடத்தும் தற்போதைய முறையைவிட இந்தியாவுக்கு மேம்பட்ட ஒன்று தேவைப்படுகிறது. அதாவது, ஒரு நியாயமான மற்றும் அர்த்தமுள்ள சட்ட நடைமுறை தேவைப்படுகிறது. ஒரு அமைப்பு தடை செய்யப்பட்டவுடன், தீர்ப்பாயத்தால் நியமிக்கப்படும் வழக்கறிஞருக்குப் பதிலாக, நீதிமன்றத்தால் அல்லது சட்ட உதவி மையத்தால் நியமிக்கப்படும் ஒரு மூத்த வழக்கறிஞர் (Amicus Curiae) அந்த அமைப்பின் சட்டபூர்வ உரிமைகளுக்காக ஆஜராக வேண்டும். இந்த வழக்கறிஞருக்கு, ரகசியத் தனியுரிமை விதிகளைப் பின்பற்றி, அரசாங்கம் தாக்கல் செய்யும் மூடிமுத்திரையிட்ட ஆதாரங்கள் (Sealed-cover material) உள்ளிட்ட அனைத்து சான்றுகளையும் பார்வையிடுவதற்கான அனுமதி வழங்கப்பட வேண்டும்.

ஒரு வழக்கு தீர்ப்பாயத்திற்கு மாற்றப்படும்போதே, இத்தகைய மாற்று வழக்கறிஞர்கள் தானாகவே நியமிக்கப்பட வேண்டும். ரகசியமான ஆதாரங்களை அணுகுவது முறையான பாதுகாப்பு அனுமதிச் செயல்முறையின்படி இருக்க வேண்டும். தீர்ப்பாயத்தின் இறுதி உத்தரவு அந்த வழக்கறிஞரின் வாதங்களுக்குப் பதிலளிக்கும் வகையில் இருக்க வேண்டும். மேலும், சட்டரீதியான கேள்விகள் எழும்போது, அந்தத் தீர்ப்பை எதிர்த்து உயர்நீதிமன்றத்தின் இரு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வில் மேல்முறையீடு செய்ய வழிவகை செய்யப்பட வேண்டும்.

இந்தச் சீர்திருத்தங்கள், ஏன் நடவடிக்கை எடுக்கக் கூடாது என்று கேட்கப்படும் விளக்கம் கோரும் அறிவிப்பாணை செயல்முறையை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றும்; அதோடு, சட்டம் வழங்கியுள்ள வாக்குறுதிகள் மற்றும் அரசியலமைப்புத் தேவைகள் ஆகிய இரண்டிற்கும் ஏற்ப சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டம் (UAPA) பயன்படுத்தப்படுவதை உறுதிசெய்யும் ஒரு சுதந்திரமான பாதுகாப்பு அரணாக இத்தீர்ப்பாயம் செயல்படவும் வழிவகுக்கும்.

பிரியான்ஷி சிங், டெல்லி தேசிய சட்டப் பல்கலைக்கழகத்தின் கே. எல். அரோரா குற்றவியல் சட்டத் துறைக்கான கல்விசார் ஆய்வாளர் ஆவார்.

Original article : Can a UK-style judicial review mechanism make the UAPA fairer? -Priyanshi Singh

Read More →

புதிய தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி அமைப்பு ​​இணையதளத்தில் உள்ள மாற்றங்கள்: மையப்படுத்தப்பட்ட தரவுத்தளம், பணம் எடுப்பதற்கான தொகையைக் காணும் வசதி மற்றும் பல. -ஆஞ்சல் மேகஸைன், ரவி தத்தா மிஸ்ரா

 இந்தப் புதிய இணையதளம், வட்டி வரவு வைப்பு, கோரிக்கை சரிபார்ப்புக்கான இணையவழிச் செயல்முறைகள் மற்றும் பல்வேறு கோரிக்கை வகைகளின்கீழ் திரும்பப் பெறுவதற்குத் தகுதியான தொகையைப் பார்வையிடும் வசதி உள்ளிட்ட தானியங்கிச் செயல்முறைகளைச் சாத்தியமாக்குகிறது.

இந்தியாவின் ஓய்வூதிய நிதிய அமைப்பான 'தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி அமைப்பு' (Employees’ Provident Fund Organisation (EPFO)) மேம்படுத்தப்பட்ட இணையதளத்தை அறிமுகப்படுத்த இருப்பதால், ஜூலை 15-க்குள் உறுப்பினர்கள் தங்கள் அனைத்து விவரங்களையும் ஒரே இணையதளத்தில் பெறுவதோடு, வட்டித் தொகை தானாகவே விரைவாக வரவு வைக்கப்படும் வசதியையும் பெறுவார்கள்.

தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி அமைப்பு (EPFO 2.01) முன்முயற்சியின்கீழ் உள்ள மையப்படுத்தப்பட்ட தகவல் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த சேவைகள் (Centralised IT Enabled Services (CITES)) திட்டத்தின் மிக முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்று, ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட தரவுத்தளத்தை நோக்கிய நகர்வு ஆகும். இது அனைத்து மண்டலங்களிலிருந்தும் தகவல்களை ஒன்றிணைப்பதைத் தொடர்ந்து வருகிறது. இதன் விளைவாக, உறுப்பினர்கள் தங்கள் வருங்கால வைப்பு நிதி (EPF) பிடித்தம் செய்யப்பட்ட பணிபுரியும் நகரத்தில்தான் செல்லவேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லாமல், எந்தவொரு மண்டல வருங்கால வைப்புநிதி அலுவலகத்திலும் தங்கள் குறைகளைத் தீர்த்துக்கொள்ள முடியும்.

தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி அமைப்பு தனது உறுப்பினர் பதிவுகள் அடங்கிய முழுமையான தரவுத்தளத்தை புதிய மையப்படுத்தப்பட்ட தரவுத்தளத்திற்கு மாற்றும் செயல்முறையை நிறைவு செய்துள்ளது. முன்னதாக, இந்தச் சேவைகள் ஒரு குறிப்பிட்ட மண்டல அலுவலகத்துடன் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. இப்போது, ​​ஒரு உறுப்பினரின் சேவைக் கோரிக்கையை நாடுமுழுவதும் உள்ள எந்தவொரு அங்கீகரிக்கப்பட்ட இடத்திலிருந்தும் செயல்படுத்த முடியும் என்று தொழிலாளர் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு அமைச்சகம் புதன்கிழமை அன்று வெளியிட்ட அறிக்கையில் தெரிவித்துள்ளது.

மையப்படுத்தப்பட்ட தரவுத்தளம் மற்றும் தானியங்கி வட்டி வரவு

இந்தப் புதிய இணையதளம், வட்டி வரவு வைத்தல், கோரிக்கை சரிபார்ப்பை இணையவழியில் மேற்கொள்ளுதல் மற்றும் பல்வேறு வகைகளின்கீழ் பணம் எடுப்பதற்கான தகுதியான தொகையைப் பார்க்கும் வசதி உள்ளிட்ட தானியங்கி செயல்முறைகளைச் சாத்தியமாக்குகிறது.

ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட தரவுத்தளம் என்பது, வேலைக்காக இடம்பெயரும் தொழிலாளர்களுக்கும், கடந்த காலங்களில் நிகழ்ந்ததுபோல ஒரு குறிப்பிட்ட மண்டல அலுவலகத்தில் தீர்வுகளைக் கண்டறிய சிரமப்படும் வருங்கால வைப்பு நிதி (PF) உறுப்பினர்களுக்கும் உதவும் ஒரு முக்கிய நடவடிக்கையாகும். உதாரணமாக, ஒரு ஊழியர் சென்னையில் பணியாற்றிய பிறகு தனது சொந்த ஊரான மேற்கு வங்காளத்திற்குத் திரும்பினால், தனது தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி அமைப்பு தொடர்பான பதிவுகளை அங்குள்ள தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி அமைப்பு அலுவலகத்திலேயே பெற்று, ஏதேனும் பிரச்சினைகள் இருந்தால் அவற்றைத் தீர்த்துக்கொள்ளலாம். இதற்காக அவர் மீண்டும் சென்னையில் உள்ள தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி அமைப்பு அலுவலகத்திற்குச் செல்லவேண்டிய அவசியமில்லை.

புதிய தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி அமைப்பின் இணையதளத்தை அறிமுகப்படுத்தப்படுவதன் மூலம், ஆண்டு வட்டி (Annual Interest) வரவு வைக்கும் செயல்முறை வேகமாக நடைபெறும். தொழிலாளர் மற்றும் வேலைவாய்ப்புத் துறை அமைச்சர் மன்சுக் மாண்டவியா புதன்கிழமையன்று, 2025-26 நிதியாண்டிற்கான ரூ.1.44 லட்சம் கோடி வட்டித் தொகை புதிய இணையதளத்தில் தானியங்கி முறையில் செயலாக்கப்பட்டு, கள அதிகாரிகளால் சரிபார்க்கப்பட்ட பிறகு, ஜூலை 15-க்குள் 34 கோடி தொழிலாளர் வருங்கால வைப்புநிதி கணக்குகளில் வரவு வைக்கப்படும் என்று தெரிவித்தார். தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி அமைப்பில் உள்ள உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை  8 கோடியாக உள்ளது என்று கூறினார்.

மேலும், திருத்தப்பட்ட நடைமுறையின்கீழ், வைப்பு நிதி தொடர்பான இறுதித் தீர்வுத் தொகைக்கான வட்டி இனி பணம் செலுத்துவதற்கான அனுமதி வழங்கப்படும் தேதி வரை கணக்கிடப்படும். முன்னதாக, முந்தைய மாதத்தின் கடைசி நாள் வரை மட்டுமே வட்டி கணக்கிடப்பட்டு வந்தது. இதன் மூலம், இடைப்பட்ட காலத்திற்கான கூடுதல் வட்டியின் பலனை உறுப்பினர்கள் பெறுவது உறுதி செய்யப்படுகிறது என்று அமைச்சகம் தெரிவித்துள்ளது.

கோரிக்கைகள் (Claims) முன்கூட்டிய சரிபார்ப்பு 

அமைச்சகத்தின் அறிக்கையின்படி, தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி அமைப்பு ​​அலுவலகங்களில் கோரிக்கைகள் (claims) பரிசீலிக்கப்படுவதற்கு முன்னதாகவே, அவை தானியங்கி முறையில் முன்கூட்டியே சரிபார்க்கப்படும். இந்தப்புதிய நடைமுறையின் ஒரு பகுதியாக, ஏதேனும் குறைபாடுகள் அல்லது முரண்பாடுகள் கண்டறியப்பட்டால், அது குறித்து தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி உறுப்பினர்களுக்கு குறுஞ்செய்தி மற்றும் இணையதளம் மூலமாகத் தெரிவிக்கப்படும்.

கோரிக்கை செயலாக்கத்தின்போது கூடுதல் தகவல் அல்லது விளக்கம் தேவைப்படும் இடங்களில், தொழிலாளர் வருங்கால வைப்புநிதி அமைப்பு ​​அலுவலகங்கள் இந்த அமைப்புமுறை மூலம் இணைய வழியில் கேள்விகளை எழுப்ப முடியும். உறுப்பினர்கள் இணைய வழியில் பதிலளிக்க முடியும் என்பதால், விரைவான தீர்வு கிடைப்பதுடன், தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி அமைப்பு ​​அலுவலகங்களுக்கு நேரில் செல்வது வெகுவாக குறையும், கோரிக்கை நிராகரிப்புகளும் மேலும் குறையும் என்று அமைச்சகம் தெரிவித்துள்ளது.

மற்றொரு புதிய அம்சமாக, உறுப்பினர்கள் தங்களது வருங்கால வைப்பு நிதி கணக்கிலிருந்து பல்வேறு கோரிக்கைகளின்கீழ் பணம் எடுக்கத் தகுதியான தொகையைப் பெற முடியும். கடந்த சில ஆண்டுகளாக அதிக கோரிக்கை நிராகரிப்பு விகிதங்கள் ஒரு முக்கிய கவலையாக இருந்து வருவதால், முதல் முறையிலேயே கோரிக்கை ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் விகிதங்களை மேம்படுத்துவதையும், கோரிக்கை நிராகரிப்புகளைக் குறைப்பதையும் இது போன்ற நடவடிக்கைகள் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

முன்னர், வெவ்வேறு பணம் எடுக்கும் பிரிவுகளின்கீழ் தாங்கள் எடுக்கத் தகுதியான தொகை எவ்வளவு என்பது உறுப்பினர்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. இதன் விளைவாக, அனுமதிக்கப்பட்ட வரம்பைவிட (Permissible Limit) அதிகத் தொகைக்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்ட கோரிக்கைகள் அடிக்கடி நிராகரிக்கப்பட்டன என்று அமைச்சகம் தெரிவித்துள்ளது.

ஒருங்கிணைந்த இணையதளம், நெறிப்படுத்தப்பட்ட கோரிக்கைகள்

உறுப்பினர்கள் தங்களின் உறுப்பினர் விவரங்கள், வருங்கால வைப்பு நிதி இருப்பு, கோரிக்கையின் நிலை, ஓய்வூதியத்திற்குரிய சேவைப்பதிவுகள் மற்றும் பெறப்பட்ட பலன்கள் போன்றவற்றைக் பற்றி தெரிந்து கொள்வதற்க்கு ஒரு ஒருங்கிணைந்த டிஜிட்டல் இடைமுகத்தை அணுகலாம். இது, அவர்களின் வருங்கால வைப்பு நிதி கணக்கு மற்றும் கோரிக்கைகளைச் சமர்ப்பிப்பது தொடர்பான தகவல்களுக்கான வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் அணுகலை உறுதி செய்வதற்காக அமைக்கப்பட்டது என்று அமைச்சகம் தெரிவித்துள்ளது.

முழுமையாக உங்கள் வாடிக்கையாளரை அறிந்துகொள்ளுங்கள் (KYC) என்பது சரிபார்க்கப்பட்டு, சரிபார்க்கப்பட்ட ரூ.5 லட்சம் வரையிலான முன்பணத்திற்கான உறுப்பினர் கோரிக்கைகள், தானியங்கித் தீர்வு முறை மூலம் செயல்படுத்தப்படும் என்று அமைச்சகம் தெரிவித்தது.

2025-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தில், தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு அமைப்பு ​​தனது பணம் எடுக்கும் விதிமுறைகளில் பல மாற்றங்களை அறிவித்தது. அதன்படி, பணம் எடுக்கும் பிரிவுகளை 13-லிருந்து முக்கியத் தேவைகள் (நோய், கல்வி, திருமணம்), வீட்டு வசதித் தேவைகள் மற்றும் சிறப்புச் சூழ்நிலைகள் என்று மூன்றாக முறைப்படுத்தியதுடன், குறைந்தபட்சம் 25% இருப்புத் தொகையையும் அறிமுகப்படுத்தியது.

மொத்த உறுப்பினர் காலம் 12 மாதங்கள் நிறைவடைந்த பிறகு, உறுப்பினர்களுக்கு நோய் ஏற்பட்டால், அவர்களுக்கும் அவர்களது குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கும் உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டால், தகுதியுள்ள உறுப்பினர் அவர்களின் இருப்பு 100% வரை நிதியைத் திரும்பப் பெறலாம்.

100% தகுதியுள்ள உறுப்பினர் இருப்பு என்பது மொத்த நிதியில் 75%-ஐ திரும்பப் பெறுவதாகும். ஏனெனில், 25% தொகையை குறைந்தபட்ச இருப்பாக வைத்திருக்க வேண்டியது கட்டாய நடைமுறையாகும். ஓராண்டு காலம் வேலை இல்லாமல் இருந்த பிறகு, அந்த முழுமையான 100% தொகையையும் திரும்பப் பெறலாம்.

உறுப்பினர் ஆன 12 மாதங்களுக்குப் பிறகு, உறுப்பினர்கள் தங்கள் மற்றும் குடும்ப உறுப்பினர்களின் கல்விக்காகப் பணத்தை எடுக்கலாம். இருப்பினும், உறுப்பினர் காலத்தில் அதிகபட்சமாக 10 முறை மட்டுமே பணம் எடுக்க முடியும். உறுப்பினர்கள் தங்கள் மற்றும் குடும்ப உறுப்பினர்களின் திருமணத்திற்காக, உறுப்பினர்கள் தங்களின் உறுப்பினர் காலத்தில் அதிகபட்சமாக ஐந்து முறை வரை, தகுதியான உறுப்பினர் தங்களது இருப்பில் 100% வரை பணத்தை எடுக்கலாம்.

வீட்டுவசதி தொடர்பான தேவைகளுக்காக, ஒரு உறுப்பினர் பின்வரும் காரணங்களுக்காகப் பகுதித் தொகையை எடுக்க அனுமதிக்கப்படலாம்: ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்பு அல்லது வீட்டை வாங்குதல்; வீடு கட்டுவதற்கான மனை; ஒரு வீட்டைக் கட்டுதல்; ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்பு அல்லது வீட்டை வாங்குவதற்கோ அல்லது கட்டுவதற்கோ அல்லது ஒரு மனையைக் கையகப்படுத்துவதற்கோ பெறப்பட்ட வீட்டுக் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துதல் மற்றும் ஏற்கனவே உள்ள வீடு அல்லது குடியிருப்பில் கூடுதல் கட்டுமானங்கள், மாற்றங்கள், புதுப்பித்தல்கள் அல்லது மேம்பாட்டுப்பணிகளை மேற்கொள்ளலாம்.

முழு நேர உறுப்பினர் காலம் 12 மாதங்கள் நிறைவடைந்த பிறகு, மொத்த நிதியில் 75% வரை மட்டுமே பணம் எடுக்க அனுமதிக்கப்படும். மேலும், பகுதியளவு பணம் எடுக்கும் (Partial Withdrawal) வசதியை உறுப்பினர் காலம் முழுவதும் அதிகபட்சம் 5 முறை மட்டுமே பயன்படுத்த முடியும் என்பதே இதற்கான நிபந்தனைகள் ஆகும்.

Original article : What changes with new EPFO portal: Centralised database, facility to see amount for withdrawal, and more. -Aanchal Magazine, Ravi Dutta Mishra

Read More →

தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் பொது அதிகார அமைப்பு (public authority) என்பது எதைக் குறிக்கிறது? - திலீப் பி. சந்திரன்

 2026-ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் , தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின்' கீழ், இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் (Board of Control for Cricket in India (BCCI)) ஒரு "பொது அதிகார அமைப்பு" (public authority) அல்ல என்று மத்திய தகவல் ஆணையம் தீர்ப்பளித்தது. இருப்பினும், ஒரு நிறுவனம் பொதுப் பணிகளை அல்லது "பொது நடவடிக்கைகளை" மேற்கொள்வது அதனை அந்தச்சட்டத்தின் வரம்பிற்குள் கொண்டுவருமா என்பது ஒரு முக்கியமான கேள்வியாகும்.

இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் (BCCI) தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ், ஒரு "பொது அதிகார அமைப்பு" அல்ல என்றும், எனவே அந்தச்சட்டத்தின்கீழ் தகவல்களை வெளியிடுமாறு வாரியத்தை நிர்பந்திக்க முடியாது என்றும் மத்திய தகவல் ஆணையம் (Central Information Commission (CIC)) தீர்ப்பளித்தது.

2026-ஆம் ஆண்டு மே மாதம் வழங்கிய தீர்ப்பில், இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் என்பது 'தமிழ்நாடு சங்கங்கள் பதிவுச் (Tamil Nadu Societies Registration Act) சட்டம், 1975'-ன் கீழ் பதிவு செய்யப்பட்ட ஒரு தனியார் சங்கம் என்பதை மத்திய தகவல் ஆணையம் (CIC) சுட்டிக்காட்டியது. பதிவு செய்வதன் மூலம் சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் பெற்ற தனிநபர்களின் தனியார் அமைப்பு என்ற வகையில், இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் அரசின் எந்தவொரு குறிப்பிடத்தக்க கட்டுப்பாட்டிற்குள் வராது என்று   குறிப்பிட்டது.

இந்தத் தீர்ப்பு, பேச்சு மற்றும் கருத்து வெளிப்படுத்தும் அடிப்படை உரிமையின் முக்கிய அங்கமாக இருந்து வரும், தெரிந்துகொள்ளும் உரிமை" (Right to Know) தொடர்பாகவும், பொது அதிகார அமைப்பு (Public Authority) என்ற கருத்து தொடர்பாகவும் முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது. இந்தியாவில் தெரிந்து கொள்ளும் உரிமை எவ்வாறு 2005-ஆம் ஆண்டின் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டமாக உருவானது. மேலும், அந்தச்சட்டத்தின்கீழ் பொது அதிகார அமைப்பு என்பது எதைக் குறிக்கிறது?

தெரிந்து கொள்வதற்கான உரிமையின் அரசியலமைப்புரீதியான அடித்தளம்

உலகம் முழுவதும் உள்ள ஜனநாயக நாடுகள், தகவல் பெறும் உரிமை சட்டத்தை  மக்களின் உயிர்நாடியாக அங்கீகரிக்கின்றன. மனித உரிமைகளுக்கான உலகளாவிய பிரகடனத்தின் (1948) 19-வது பிரிவும், மக்கள் மற்றும் 1966-ஆம் ஆண்டு அரசியல் உரிமைகளுக்கான சர்வதேச உடன்படிக்கையின் 19(2)-வது பிரிவும், தகவல்களைத் தேடுதல், பெறுதல் மற்றும் பகிர்ந்தளித்தல் ஆகியவற்றை கருத்துச் சுதந்திரத்தின் ஒரு முக்கிய அடையாளமாக உறுதிப்படுத்துகின்றன.

இந்தியாவில், அரசியலமைப்பின் பிரிவு 19(1)(அ)-ன் கீழ் உள்ள பேச்சு மற்றும் கருத்துரிமை எனும் அடிப்படை உரிமையின் முக்கியப்பகுதியாக 'அறியும் உரிமையை' (right to know) உறுதி செய்வதில் நீதித்துறை முக்கிய பங்காற்றியுள்ளது. எடுத்துக்காட்டாக, 1975-ஆம் ஆண்டு 'உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் vs ராஜ் நரேன்' (State of Uttar Pradesh vs Raj Narain) வழக்கில், உச்சநீதிமன்றம் ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பை வழங்கியது. அதில், நாட்டு மக்கள் ஒவ்வொரு பொது நடவடிக்கை குறித்தும், பொதுப் பொறுப்பில் உள்ளவர்களால் பொதுவெளியில் மேற்கொள்ளப்படும் ஒவ்வொரு செயல் குறித்தும் தெரிந்துகொள்ளும் உரிமையை பெற்றுள்ளனர் என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.

1986-ஆம் ஆண்டு எல். கே. கூல்வால் vs ராஜஸ்தான் மாநிலம் (L K Koolwal vs State of Rajasthan) வழக்கில், “அரசியலமைப்பின் 19(அ) பிரிவின்கீழ் பேச்சுரிமை உள்ளது என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. பேச்சுரிமை என்பது தெரிந்து கொள்வதற்கான உரிமையின் அடிப்படையாக  அமைந்துள்ளது.

தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் (RTI Act) பரிணாம வளர்ச்சி

பின்னர், 1990-களில் ராஜஸ்தானில் செயல்பட்ட மஸ்தூர் கிசான் சக்தி சங்கதன் (Mazdoor Kisan Shakti Sangathan (MKSS)) முன்னெடுத்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மக்கள் இயக்கத்தின் மூலம் தகவல் அறியும் உரிமைக்கான (Right to Information) போராட்டம் வலுப்பெற்றது.

பொது விசாரணைகளின்போது போலி வருகைப் பதிவேடுகளையும் பிற மசோதாக்களையும் வெளிப்படையாக ஆய்வு செய்த தேவதுங்கிரி கிராம மக்கள், நிர்வாகத்தில் வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புணர்வு வேண்டும் என்ற கோரிக்கையின் அடிப்படையாக உருவெடுத்தனர். இந்த அடிப்படை இயக்கம் இறுதியில் 2005-ஆம் ஆண்டின் தகவல் அறியும் உரிமைச் (Right to Information Act) சட்டத்திற்கு வழிவகுத்தது.

பொது நிர்வாகத்தில் வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புடைமையை ஊக்குவித்தல், ஊழலைக் கட்டுப்படுத்துதல் மற்றும் தகவல் தெரிந்த குடிமக்கள் மூலம் பங்கேற்பு ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்துதல் போன்ற நோக்கங்களுடன் இந்தச் சட்டம் 2005-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தில் அமலுக்கு வந்தது. இருப்பினும், இந்தச் சட்டத்தின்கீழ் மிக முக்கியமாக எழும் கேள்வி, "தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் (RTI Act) கீழ் பொது அதிகார அமைப்பு (Public Authority) என்று எதை வரையறுக்கலாம்? என்பது ஆகும்.

தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் (RTI Act)கீழ் பொது அதிகார அமைப்பு

அறியும் உரிமைச்சட்டத்தின்,பிரிவு 2(h)-ன் கீழ், பொது அதிகார அமைப்பு (Public Authority) என்பது பின்வரும் வழிகளில் உருவாக்கப்பட்ட அல்லது அமைக்கப்பட்ட அதிகாரம், அமைப்பு அல்லது தன்னாட்சி நிறுவனத்தையும் குறிக்கிறது: அவை,

(அ) அரசியலமைப்பின் மூலம் அல்லது அதன் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட அமைப்புகள்.

(ஆ) நாடாளுமன்றம் இயற்றிய சட்டத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட அமைப்புகள்;

(இ) மாநில சட்டமன்றம் இயற்றிய சட்டத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட வேறு அமைப்புகள்.

(ஈ)  மத்திய அல்லது மாநில அரசு வெளியிடும் அறிவிப்பு (Notification) அல்லது அரசாணை (Order) மூலம் உருவாக்கப்பட்ட அமைப்புகள் ஆகும்.

இந்த வரையறையானது, உரிய அரசாங்கங்களுக்குச் சொந்தமான, அவற்றால் கட்டுப்படுத்தப்படும் அல்லது கணிசமாக நிதியளிக்கப்படும் அனைத்து அதிகார அமைப்பு அல்லது நிறுவனத்திற்கும் விரிவடைகிறது. சம்பந்தப்பட்ட அரசாங்கத்தின் நிதிகளால் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ அதிகளவில் பெறும் அரசு சாரா அமைப்புகளும் இந்தச் சட்டத்தின் வரம்பிற்குள் வருகின்றன.

இந்தச் சட்டம் பொது அதிகார அமைப்பிற்கு ஒரு வரையறையை வழங்குகிறது. இதன்மூலம், அரசாங்க அதிகாரசபைகள் மட்டுமல்லாமல், அரசாங்க நிதி மற்றும் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் செயல்படும் நிறுவனங்கள் மற்றும் அமைப்புகளும் அதன் வரம்பிற்குள் கொண்டுவரப்படுகின்றன.

பொது அதிகாரிகளின் முக்கிய கடமைகள்

தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் பிரிவு 4, பொது அதிகார அமைப்புகளின் முக்கிய கடமைகளை வரையறுக்கிறது. தகவல்களை எளிதாக பெறுவதற்கு வசதியாக, பொது அதிகார அமைப்புகள் தங்களின் அனைத்து பதிவுகளையும்  முறையாகப் பட்டியலிட்டு மற்றும் அட்டவணைப்படுத்தி அதைக் கட்டாயமாக பராமரிக்க வேண்டும். மேலும், ஒவ்வொரு பொது அதிகார அமைப்பும் தங்களின் நிறுவனங்கள், செயல்பாடுகள், கடமைகள், முடிவெடுக்கும் செயல்முறை மற்றும் பிற முக்கிய தகவல்களின் விவரங்களை வெளியிடவும், ஆண்டுதோறும் புதுப்பிக்கவும் வேண்டும் என்றும் இந்தச் சட்டம் கட்டாயமாக்குகிறது..

இருப்பினும், முறையான கோரிக்கைகளின் தேவையைக் குறைக்கும்  வகையில், இணையம் உள்ளிட்ட பல்வேறு தகவல் தொடர்புகள் மூலமாகவும், முடிந்தவரை உள்ளூர் மொழியிலும், பொது மக்களுக்கு சீரான இடைவெளியில் முடிந்தவரை அதிக தகவல்களைப் வழங்குமாறு இந்தச் சட்டம் பொது அதிகார அமைப்புகளை ஊக்கப்படுத்துகிறது.

மேலும், தகவல் அறியும் உரிமை விண்ணப்பங்களைப் பெறுவதற்கும், சட்ட விதிகளுக்கு ஏற்ப விண்ணப்பதாரர்களுக்கு கேட்ட தகவல்களை வழங்குவதற்கும், பொது அதிகார அமைப்புகள் தங்களின் அனைத்து நிர்வாகப் பிரிவுகள் மற்றும் அலுவலகங்களில் பொதுத் தகவல் அலுவலர்களை (Public Information Officers (PIO)) நியமிப்பது கட்டாயமான செயல்முறையாகும்.

இருப்பினும், ஒரு நிறுவனம் தனது பொதுப் பணிகளை அல்லது “பொது நடவடிக்கைகளை” மேற்கொள்வது, அதனைத் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் வரம்பிற்குள் கொண்டுவருமா இல்லையா என்பதே ஒரு முக்கியக் கேள்வியாக எழுகிறது.

பொதுச் செயல்பாடுகள் (public actions) ஒரு அமைப்பை "பொது அதிகார அமைப்பாக" (public authority) தீர்மானிக்க முடியுமா?

இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் (Board of Control for Cricket in India (BCCI)) தொடர்பான தனது மே 2026-ஆம் ஆண்டு வழக்கில், மத்திய தகவல் ஆணையம் (CIC) உச்சநீதிமன்றத்தின் மூன்று முக்கியத் தீர்ப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு தனது தீர்ப்பை வழங்கியது. அவை:

தலப்பலம் சர்வீஸ் கூட்டுறவு வங்கி vs  கேரளா மாநிலம் (Thalappalam Service Cooperative Bank vs State of Kerala),

ஜீ டெலிஃபிலிம்ஸ் vs யூனியன் ஆஃப் இந்தியா (Zee Telefilms vs Union of India),

டால்கோ இன்ஜினியரிங் vs சதீஷ் பிரபாகர் பத்யே (Dalco Engineering vs Satish Prabhakar Padhye) வழக்குகளாகும்.

2005-ஆம் ஆண்டு ஜீ டெலிஃபிலிம்ஸ் vs இந்திய அரசு வழக்கில், அரசியலமைப்பின் 12-வது பிரிவின் வரையறைப்படி இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் ஒரு அரசின் கீழ் வரும் அமைப்பு என்று கருதப்படாது என உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இருப்பினும், அந்த அமைப்பு முக்கிய பொதுப் பணிகளை மேற்கொள்கிறது என்பதைப் பல்வேறு நீதிமன்றக் கருத்துகளும் நிபுணர் குழு அறிக்கைகளும் அங்கீகரித்துள்ளன.

2018-ஆம் ஆண்டில், அப்போதைய மத்திய தகவல் ஆணையர் எம். ஸ்ரீதர் ஆச்சார்யுலுவும், இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் ஒரு பொது அதிகார அமைப்பு என்று கூறி, தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் தகவல்களைப் பரப்புவதற்கான வழிமுறைகளை அமைக்குமாறு அந்த அமைப்புக்கு உத்தரவிட்டார்.

இருந்த போதிலும், இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் அந்த உத்தரவை சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் எதிர்த்து மேல்முறையீடு செய்தது. அதைத் தொடர்ந்து, உயர்நீதிமன்றம் இந்த விவகாரத்தை செப்டம்பர் 2025-ல் புதிதாகப் பரிசீலிப்பதற்காக மத்திய தகவல் ஆணையத்திற்கே (CIC) திருப்பி அனுப்பியது. மேலும், தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் ஒரு “பொது அதிகார அமைப்பு” அல்ல என்று தீர்ப்பளித்ததன் மூலம், ஆணையம் 2018-ஆம் ஆண்டு தீர்ப்பை ரத்து செய்தது.

பொதுப் பணிகள் மட்டுமே ஏன் போதுமானதாக இல்லை?

இருப்பினும், மத்திய தகவல் ஆணையத்தின்  (Central Information Commission (CIC)) தீர்ப்பை விமர்சிப்பவர்கள் ஒரு வாதத்தை முன்வைக்கின்றனர்: அரசின் மறைமுக ஒப்புதலுடன் சர்வதேச விளையாட்டுப் போட்டிகளில் 'இந்தியா' என்ற பெயரைப் பயன்படுத்துதல், வரி விலக்குகள், கிரிக்கெட் மீதான ஒழுங்குமுறை அதிகாரம் மற்றும் தேசிய அணியைத் தேர்ந்தெடுத்தல் போன்ற 'பொது அதிகாரம்' (public authority) சார்ந்த இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் சலுகைகளை பெற்ற வருகிறது என்பது அவர்களது வாதமாக உள்ளது.

இருப்பினும், இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் (BCCI) அனுபவிக்கும் சில வரி சலுகைகள், அரசு அதற்குப் அளவில் நிதியுதவி அளிப்பதாகக் கருதப்படாது என்று மத்திய தகவல் ஆணையம் கூறியது. மேலும், முக்கிய பொதுப் பணிகளை மேற்கொள்வது மட்டுமே, தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் பிரிவு 2(h)-ன் கீழ் வரையறுக்கப்பட்டுள்ள பொது அதிகாரம் என்ற வரம்பிற்குள் இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தை தானாகவே கொண்டு வந்துவிடாது என்று  மத்திய தகவல் ஆணையம் குறிப்பிட்டது.

மேலும், பொது அதிகாரம் (public authority) என்பதை வரையறுக்கும் வகையில், இந்தச்சட்டத்தில் "பொதுச் செயல்பாடு" (public function) என்ற சொல் எந்த ஒரு இடத்திலும் இடம்பெறவில்லை. மாறாக, அரசாங்கக் கட்டுப்பாட்டின் தன்மை மற்றும் பொது நிதியுதவியின் அளவு ஆகியவற்றின் மீதே இந்தச்சட்டம் கவனம் செலுத்துகிறது. இதுபோன்ற சட்டரீதியான அளவுகோல்களே நீதிமன்ற விளக்கத்தின் முக்கியயப் புள்ளியாக அமைந்துள்ளன.

அரசாங்கக் கட்டுப்பாடு மற்றும் கணிசமான நிதியுதவி

தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம், “கணிசமான நிதியுதவி” மற்றும் “பொருத்தமான அரசாங்கத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படுவது” போன்ற சொற்களுக்கு தெளிவான வரையறை வழங்கப்படவில்லை. இருந்தபோதிலும், மத்திய தகவல் ஆணையத்தின் (CIC) முடிவுகளும் நீதிமன்றத் தலையீடுகளும் அவ்வப்போது இந்தச் சொற்களின் பயன்பாட்டைத் தெளிவுபடுத்த முயற்சிக்கின்றன.

2013-ஆம் ஆண்டு தலப்பலம் சேவை கூட்டுறவு வங்கி லிமிடெட் மற்றும் பிறர் எதிர் கேரள மாநிலம் மற்றும் பிறர் (Thalappalam Service Cooperative Bank Ltd. & Others vs State of Kerala & Others) வழக்கில், உச்சநீதிமன்றம், கூட்டுறவு சங்கங்கள் (Cooperative Societies) தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் பொது அதிகார அமைப்புகள் (Public Authorities) அல்ல என்று தீர்ப்பளித்தது. சம்பந்தப்பட்ட அரசாங்கத்தின் "கட்டுப்பாடு" என்பது கணிசமான (Substantial) மற்றும் நேரடியான கட்டுப்பாடாக இருக்க வேண்டும் என்றும், அரசாங்கத்தின் மேற்பார்வை மற்றும் ஒழுங்குமுறை மட்டுமே எந்த ஒரு நிறுவனத்தையும் அந்தச்சட்டத்தின் வரம்பிற்குள் கொண்டுவரப் போதுமானதல்ல என்றும் நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.

மேலும், நீதிமன்றம் “கணிசமான நிதி” (substantial financing) என்ற சொல்லை, அது இல்லாமல் ஒரு அமைப்பு நடைமுறையில் இயங்க முடியாது என்பதால் “முக்கியமானது” எனக் குறுகிய முறையில் வரையறுத்துள்ளது. இந்த விளக்கங்கள், முக்கிய பொதுப்பணிகளைச் செய்யும் மற்றும் அரசாங்கங்களால் விரிவாக ஒழுங்குபடுத்தப்படும் அரசு அல்லாத அமைப்புகளை, தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் வரம்பிற்கு வெளியே வைக்கின்றன.

சட்டப்பூர்வ விளக்கங்களை தாண்டி (Beyond Legal Formalism)

சட்டப்பூர்வ விளக்கங்களைத் தாண்டி, பொதுப் பணிகளைச் செய்யும் நிறுவனங்கள், அவற்றின் வடிவம் மற்றும் அமைப்பின் தன்மையைப் பொருட்படுத்தாமல், தங்கள் நிர்வாகத்தில் பொறுப்புணர்வு மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மையை நிலைநிறுத்தவும் அவற்றை அதிகரிக்கவும் முயற்சி செய்யலாம். அதிக வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புணர்வு மக்கள் அந்த நிறுவனங்களின்மீது வைக்கும் நம்பிக்கையை அதிகரிக்கும். மேலும், சமூகத்தில் சமூக மூலதனம் (Social Capital) உருவாகவும் அது உதவும்.

மேலும், சந்தை நலன்கள் (Market Considerations) அல்லது போட்டியில் முன்னிலை பெறும் உரிமை (Competitive Advantage) போன்ற காரணங்கள், நிர்வாக வெளிப்படைத்தன்மை என்ற ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை மதிப்பை புறக்கணிக்கக் கூடாது. இறுதியாக, சட்டத்தில் உள்ள சர்ச்சைக்குரிய சொற்களுக்கு தெளிவான விளக்கம் அளிப்பதும், அந்த சொற்களின் வரம்பை தெளிவாக நிர்ணயிப்பதும்,  வெளிப்படைத்தன்மைச் சட்டங்கள் அதிக நிறுவனங்களுக்கு பொருந்தும் வகையில் அதன் வரம்பை விரிவுபடுத்த உதவும்.

Original article : What constitutes public authority under the RTI Act. -Dileep P Chandran

Read More →

பார்வைக்கு அப்பாற்பட்டு வானிலிருந்து வானுக்கு பாயும் ஏவுகணைகள் (Beyond-Visual-Range Air-to-Air Missiles (BVRAAMs)) என்றால் என்ன? - பிரியா குமாரி சுக்லா

 முக்கிய அம்சங்கள்:

இந்தியா தனது 'அஸ்திரா' (Astra) ஏவுகணைகளை வேறொரு நாட்டிற்கு ஏற்றுமதி செய்வதைக் குறிப்பதால், இந்த நிகழ்வு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த ஏவுகணைகள் இந்தோனேசியாவின் Su-30 ரக போர் விமானப் படையில் பொருத்தப்பட்டுப் பயன்படுத்தப்படும்.

இந்த ஒப்பந்தமானது பிரமோஸ் சூப்பர்சோனிக் குரூஸ் ஏவுகணைகளின் (BrahMos supersonic cruise missiles) விற்பனை, முக்கிய பாதுகாப்புத் தொழில்நுட்பப் பரிமாற்றம், முக்கியமான கனிம வளங்களை பிரித்தெடுத்தல் மற்றும் கடல்சார் பாதுகாப்பு உள்ளிட்ட பிற முக்கிய ஒப்பந்தங்களுடன் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு அமைப்பால் (Defence Research and Development Organisation (DRDO)) உருவாக்கப்பட்ட 'அஸ்திரா', உள்நாட்டிலேயே தயாரிக்கப்பட்ட பார்வைக்கு அப்பாற்பட்டு வானிலிருந்து வானுக்கு பாயும் ஏவுகணைகளின் (BVRAAM) ஒரு வகையாகும். இவை விமானப்படை மற்றும் கடற்படையில் ஒருங்கிணைக்கப்படவுள்ளன.

பார்வைக்கு அப்பாற்பட்டு சென்று (Beyond-Visual-Range (BVR)) செயல்படும் ஏவுகணைகள் என்பவை 20 கடல் மைல்கள் அல்லது 37 கி.மீ தூரத்திற்கு அப்பால் உள்ள இலக்குகளைத் தாக்கும் திறன் கொண்டவை ஆகும்.  வானிலிருந்து வானுக்கு பாயும் ஏவுகணைகள் (Air-to-air missiles) என்பவை முக்கியமாக வான்வழியில் உள்ள ஒரு இலக்கை அழிப்பதற்காக, மற்றொரு வான்வழி வாகனத்திலிருந்து (போர் விமானம் போன்றவை) ஏவப்படுபவை ஆகும்.

உங்களுக்குத் தெரியுமா? 

உள்நாட்டிலேயே உருவாக்கப்பட்ட பார்வைக்கு அப்பாற்பட்டு வானிலிருந்து வானுக்கு பாயும் ஏவுகணையான 'அஸ்திரா', போர் விமானங்களில் பொருத்தப்படும் வகையிலும், மிக வேகமாக திசைமாறிச் செல்லும் திறன் கொண்ட சூப்பர்சோனிக் விமானங்களைத் தாக்கி அழிக்கும் வகையிலும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. 15 கிலோ எடையுள்ள அதிக வெடிதிறன் கொண்ட 'முன்-துண்டாக்கப்படும் போர்முனையை' (pre-fragmented warhead) கொண்டுள்ள இந்த ஏவுகணை, 70 கி.மீ-க்கும் அதிகமான தூரம் செல்லும் திறன் கொண்டது. மேலும், இது மணிக்கு 5,555 கி.மீ-க்கும் அதிகமான வேகத்தில் தனது இலக்கை நோக்கிப் பாயும் வல்லமை பெற்றது. இந்த ஏவுகணை அனைத்து வானிலை நிலைகளிலும், பகல் மற்றும் இரவு நேரங்களிலும் செயல்படும் திறன் கொண்டது.

இந்த ஏவுகணையானது, பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு அமைப்பால் (DRDO) உருவாக்கப்பட்டது. இதனுடன் சுமார் 50 பொது மற்றும் தனியார் நிறுவனங்கள் இணைந்து பங்காற்றியுள்ளன. பல்வேறு செயல்பாட்டுத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக, இந்த ஏவுகணையின் பல வகைகளை உருவாக்கும் பணிகளில் அவை ஈடுபட்டன.

அஸ்திரா Mk 1 (Astra Mk 1) ஏவுகணைகளை வழங்குவதற்காக இந்தோனேசியாவுடன் செவ்வாய்க்கிழமை கையெழுத்தான ஒப்பந்தம், வேறொரு நாட்டிற்கு இந்த ஏவுகணைகள் ஏற்றுமதி செய்வது இதுவே முதல் முறையாகும். இது மற்ற நாடுகளுக்கும் இவற்றை ஏற்றுமதி செய்வதற்கான நல்ல வாய்ப்புகள் இருப்பதைக் காட்டுகிறது. இந்தியா இந்தோனேசியாவுக்கு மட்டுமல்லாமல், வியட்நாம் மற்றும் பிலிப்பைன்ஸ் நாடுகளுக்கும் பிரமோஸ் சூப்பர்சோனிக் குரூஸ் ஏவுகணைகளை வழங்கவுள்ளது. எதிர்காலத்தில், அஸ்திரா ஏவுகணைகளை விற்பனை செய்வதற்காக இந்தியா நட்பு நாடுகளுடன் மேலும் பேச்சுவார்த்தைகளை மேற்கொள்ளக்கூடும்.

Original article : What are beyond-visual-range air-to-air missiles (BVRAAM)? -Priya Kumari Shukla

Read More →

அடிப்படை உரிமைகளின் 'கிடைமட்டப் பயன்பாடு' (horizontal application) ஏன் கவனம் பெற்றுள்ளது? -ரோஷ்னி யாதவ்

 தனியார் ஊடகங்களுக்கு எதிராகவும் அடிப்படை உரிமைகளை அமல்படுத்த முடியுமா? ''கிடைமட்டப் பயன்பாடு' (horizontal application) என்பதன் உண்மையான பொருள் என்ன? தனியுரிமை, பத்திரிகை சுதந்திரம் மற்றும் சட்டப்பிரிவு 19 உரிமைகளுக்கு இடையிலான சமநிலையில் டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு ஏன் ஒரு முக்கிய மாற்றமாகக் கருதப்படுகிறது? 

தற்போதைய செய்தி :

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தால் உறுதிசெய்யப்பட்ட அடிப்படை உரிமைகள், பாரம்பரியமாக அரசிற்கு எதிராக குடிமக்களுக்கான ஒரு பாதுகாப்பு கவசமாகப் பார்க்கப்பட்டு வந்துள்ளன. இருப்பினும், ஜூலை 1 அன்று டெல்லி உயர்நீதிமன்றம் வழங்கிய ஒரு தீர்ப்பு, இந்த உரிமைகளின் "கிடைமட்டப் பயன்பாட்டை" விரிவுபடுத்தியது. அதன்படி, தனியார் ஊடக நிறுவனங்கள் ஒரு "பொதுப் பணியை" (public function) மேற்கொள்கின்றன என்றும், ஒரு தனிநபரின் தனியுரிமையை மீறினால் அவற்றின்மீது உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடரலாம் என்றும் தீர்ப்பளித்துள்ளது.

இந்தச் சூழலில், அடிப்படை உரிமைகளின் செங்குத்து மற்றும் கிடைமட்டப் பயன்பாடுகள் (vertical and horizontal application) குறித்து அறிந்துகொள்வதோடு, பேச்சு மற்றும் கருத்துச் சுதந்திர உரிமையையும் புரிந்துகொள்வோம்.

Vertical application (செங்குத்து பயன்பாடு) – குறிப்பிட்ட ஒரு துறை அல்லது தொழிலுக்காக மட்டுமே வடிவமைக்கப்பட்ட பயன்பாட்டு மென்பொருள் அல்லது அமைப்பு. Example: மருத்துவமனை மேலாண்மை மென்பொருள், வங்கி மென்பொருள். Horizontal application (கிடைமட்ட பயன்பாடு) – பல துறைகளிலும் பொதுவாக பயன்படுத்தக்கூடிய பயன்பாட்டு மென்பொருள் அல்லது அமைப்பு. Example: Microsoft Word, Excel, Email, Database Management Systems.

முக்கிய அம்சங்கள் :

1. பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளான சிறுமியின் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையிலான விவரங்களை ஒளிபரப்பியதற்காக, டிவி டுடே நெட்வொர்க் (TV Today Network) நிறுவனத்தை ரூ. 5 லட்சம் இழப்பீடாக வழங்க வேண்டும் என்று 2013-ல் ஒற்றை நீதிபதி பிறப்பித்த உத்தரவை, உயர்நீதிமன்றத்தின் இரு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு உறுதி செய்தது.

2. நீதிபதி சி. ஹரி சங்கர் அவர்கள் தனக்காகவும், நீதிபதி ஓ. பி. சுக்லாவின் சார்பாகவும் எழுதிய இந்தத் தீர்ப்பு, பத்திரிகை சுதந்திரம், தனியுரிமை உரிமை மற்றும் ஊடகங்களுக்கு எதிராகக் குடிமக்கள் வழக்கு தொடரக்கூடிய வழிமுறைகள் ஆகியவற்றில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய சட்டக் கோட்பாடுகளை வகுத்துள்ளது.

3. ஊடகங்கள் தனியாருக்குச் சொந்தமானவையாக இருந்தாலும், அவை ஒரு “பொதுப் பணியை” (public function) மேற்கொள்கின்றன என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. முந்தைய உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புகளைச் சுட்டிக்காட்டி, செய்திகளைப் பரப்புவதிலும் பொதுக் கருத்தை உருவாக்குவதிலும் ஊடகங்களின் பங்கு சமூகத்திற்கு மிகவும் இன்றியமையாதது என்பதால், அது ஒரு பொதுப் பணியாக அமைகிறது என்று அது வாதிட்டது.

4. “ஊடகங்கள் எந்தவொரு பொதுச் செயல்பாட்டையும் மேற்கொள்ளவில்லை என்று கருதுவது யதார்த்தமற்றது” என்று குறிப்பிட்ட நீதிமன்றம், “அத்தகைய பொதுப் பணியைச் செய்யும்போது மக்களின் உரிமைகள் பாதிக்கப்படாமலோ அல்லது சேதமடையாமலோ இருப்பதை உறுதிசெய்ய வேண்டிய "பொதுக் கடமை" இதில் உள்ளார்ந்துள்ளதாகத் தெரிவித்தது.

5. இதன் அடிப்படையில், நீதிமன்றம் தனியுரிமைக்கான அடிப்படை உரிமையை 'கிடைமட்டமாக' (horizontally) செயல்படுத்தியது. பொதுவாக, அடிப்படை உரிமைகள் பொதுவாக செங்குத்தாக (vertically) செயல்படுத்தப்படும் நிலையில், ஒரு குடிமகன் அவற்றை அரசாங்கத்திற்கு எதிராகச் செயல்படுத்தும்போது, கிடைமட்டச் செயல்பாடு (horizontal application) ஒரு குடிமகன் இந்த உரிமைகளை அரசு சாரா அமைப்புக்கு எதிராகச் செயல்படுத்த அனுமதிக்கிறது.

6. குறிப்பாக, உச்ச நீதிமன்றத்தின் அரசியலமைப்பு அமர்வு, 2023-ம் ஆண்டின் கௌஷல் கிஷோர் தீர்ப்பில் (Kaushal Kishor judgment), சில அடிப்படை உரிமைகளைத் தனிநபர்களுக்கு எதிராகப் பரவலாகச் செயல்படுத்தலாம் என்று தீர்ப்பளித்து, இந்தக் கொள்கையை நிலைநாட்டியது.

7. தற்போது டெல்லி உயர்நீதிமன்றம், ஊடகங்கள் தொடர்பான வழக்குகளில் தனிநபர் உரிமைக்கும் இந்தக் கொள்கையை விரிவுபடுத்தியுள்ளது. பாதிக்கப்பட்டவரின் அனுமதியின்றி ஒளிபரப்பப்பட்ட அந்தத் தொலைக்காட்சியின் ஒளிபரப்பு, அவரது தனியுரிமையில் ஒரு சட்டவிரோத அத்துமீறல் என்றும், எனவே ஒரு 'நீதிப்பேராணை (Writ)' அதிகார வரம்பு கொண்ட நீதிமன்றத்தில் பண இழப்பீடு வழங்குவது நியாயமானது என்றும் அது தீர்ப்பளித்துள்ளது.

உரிமைகளின் செங்குத்து மற்றும் கிடைமட்ட பயன்பாடுகள் என்றால் என்ன?

உரிமைகளின் செங்குத்துப் பயன்பாடு (Vertical application of rights) என்பது, அவற்றை அரசுக்கு எதிராக மட்டுமே அமல்படுத்த முடியும் என்பதாகும். அதேசமயம், உரிமைகளின் கிடைமட்டப் பயன்பாடு (Horizontal application of rights) என்பது, அவற்றை மற்ற குடிமக்களுக்கு எதிராகவும் அமல்படுத்த முடியும் என்பதாகும். உதாரணமாக, வாழ்வதற்கான உரிமையைப் பரந்த அளவில் பயன்படுத்தும்போது, தூய்மையான சுற்றுச்சூழலுக்கான உரிமையை மீறும் வகையில் மாசுபாட்டை ஏற்படுத்தும் ஒரு தனியார் நிறுவனத்திற்கு எதிராக ஒரு குடிமகன் வழக்குத் தொடர முடியும்.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?           தீண்டாமையைத் தடைசெய்யும் (பிரிவு 17), ஆட்கடத்தல் மற்றும் கொத்தடிமைத் தொழிலைத் தடைசெய்யும் (பிரிவு 23) போன்ற அடிப்படை உரிமைகள், அரசுக்கும் மற்ற தனிநபர்களுக்கும் எதிராகக் கிடைக்கின்றன.

தனியுரிமை (Right to Privacy) என்றால் என்ன?

1. ஆகஸ்ட் 2017-ல், இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தின் ஒன்பது நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு கே. புட்டஸ்வாமி vs இந்திய ஒன்றியம் வழக்கு" (K. Puttaswamy vs Union of India Case) தனியுரிமைக்கான உரிமை என்பது, சட்டப்பிரிவின் 21-வது பிரிவின்கீழ் உள்ள வாழ்வதற்கான மற்றும் தனிநபர் சுதந்திரத்திற்கான உரிமையின் உள்ளார்ந்த பகுதியாகவும், அரசியலமைப்பின் மூன்றாம் பகுதியால் உத்தரவாதமளிக்கப்பட்ட சுதந்திரங்களின் ஒரு பகுதியாகவும் பாதுகாக்கப்படுகிறது" என்று ஒருமனதாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டது.

இந்திய அரசியலமைப்பின் 21-வது பிரிவு         இந்திய அரசியலமைப்பின் 21-வது பிரிவு, வாழ்வு மற்றும் தனிநபர் சுதந்திரத்திற்கான அடிப்படை உரிமையை உறுதி செய்கிறது. இது ஒவ்வொரு நபரின் வாழ்வையும் தனிநபர் சுதந்திரத்தையும் பாதுகாக்கிறது. அத்துடன், வாழ்வுரிமை மற்றும் தனிநபர் சுதந்திரம் தன்னிச்சையாகப் பறிக்கப்படுவதற்கெதிரான பாதுகாப்புகளையும் இது வழங்குகிறது.

2. சமீப ஆண்டுகளில் தனியுரிமை பல்வேறு சர்ச்சைகளின் மையமாக உருவெடுத்துள்ளது. இருப்பினும், பல சந்தர்ப்பங்களில் இதன் துல்லியமான பொருள் இன்னும் தெளிவாக வரையறுக்கப்படவில்லை.

3. அலோக் பிரசன்ன குமார் தனிநபர் உரிமை குற்த்து குறிப்பிட்டதாவது, தனிநபரின் உரிமையின் மையமாக மூன்று கூறுகள் கருதப்படுகின்றன. அவை, தனிநபர் தன்னாட்சி (Personal autonomy), முடிவுகளை எடுப்பதற்கான சுதந்திரம் மற்றும் தன்னைப் பற்றிய தகவல்களுக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதைத் தீர்மானிக்கும் உரிமையைக் குறிக்கிறது.

பேச்சுரிமை (Right to Freedom of Speech) என்பது என்ன?

1. இந்திய அரசியலமைப்பின் பகுதி III-ல் உள்ள பிரிவு 19(1)(a), அனைத்து குடிமக்களுக்கும் பேச்சு மற்றும் கருத்து சுதந்திரத்திற்கான அடிப்படை உரிமையை உறுதி செய்கிறது.

2. இந்த உரிமை இந்தியக் குடிமக்களுக்கு மட்டுமே கிடைக்கும். இது வெளிநாட்டினருக்குக் கிடைக்காது. பிரிவு 19 (1) சில சுதந்திரங்களுக்குப் பாதுகாப்பை வழங்குகிறது. அதனுடன், அனைத்து குடிமக்களுக்கும் பின்வரும் உரிமைகள் உண்டு என்று குறிப்பிடுகிறது. அவை,

(a) ​​பேச்சு மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கு;

(b) அமைதியாகவும் ஆயுதங்கள் இன்றியும் ஒன்றுகூடுவது;

(c) சங்கங்கள் அல்லது தொழிற்சங்கங்களை அமைத்தல்;

(d) இந்தியப் பிரதேசம் முழுவதும் சுதந்திரமாக நடமாடுவதற்கு;

(e) இந்தியப் பிரதேசத்தின் எந்தவொரு பகுதியிலும் வசிப்பதற்கும் குடியேறுவதற்கும்; மற்றும்

(f) நீக்கப்பட்டது

(g) எந்தவொரு தொழிலையும் அல்லது பணியையும், வணிகத்தையும் அல்லது வியாபாரத்தையும் மேற்கொள்ளும் உரிமை.

(குறிப்பு : தொடக்கத்தில், சரத்து 19 (1) (f) மற்றும் சரத்து 31 ஆகியவை சொத்துரிமையைக் கொண்டிருந்தன. அதாவது, சட்டத்தின் அதிகாரத்தின் மூலம் பொது நோக்கங்களுக்காக அரசு கட்டாயமாக கையகப்படுத்தும் உரிமைக்கு உட்பட்டு சொத்தை கையகப்படுத்துதல், வைத்திருத்தல் மற்றும் அகற்றுதல் ஆகிய உரிமைகள் இதில் அடங்கும். இருப்பினும், 1978-ம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பு (44வது திருத்தம்) சட்டம் (Constitution (44th Amendment) Act), சரத்து 19 (1)-ன் உட்பிரிவு (f) மற்றும் சரத்து 31 ஆகியவற்றை அரசியலமைப்பிலிருந்து நீக்கியபோது சொத்துரிமை ஒரு அடிப்படை உரிமையாக இல்லாமல் போனது.)

3. பிரிவு 19 (1)-ல் உத்தரவாதம் வழங்கப்பட்டுள்ள சுதந்திரம் முழுமையானதோ அல்லது தடையற்றதோ அல்ல. அதைத் தொடர்ந்து பிரிவு 19(2)-ன்கீழ் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படலாம். இது பின்வரும் தலைப்புகளின்கீழ் பேச்சு சுதந்திரத்திற்கான விதிவிலக்குகள் அல்லது "நியாயமான கட்டுப்பாடுகளை" பட்டியலிடுகிறது. அவை,

→ அரசின் பாதுகாப்பு,

→ வெளிநாடுகளுடனான நட்புறவு

→ பொது ஒழுங்கு,

→ கண்ணியம் மற்றும் ஒழுக்கம்,

→ நீதிமன்ற அவமதிப்பு,

→ அவதூறு,

→ குற்றம் செய்யத் தூண்டுதல்,

→ இந்தியாவின் இறையாண்மை மற்றும் ஒருமைப்பாடு.

அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 226-ன் கீழ் நீதிப்பேராணை (Writ) அதிகாரம்          அரசியலமைப்பின் 226-வது பிரிவின்கீழ், அடிப்படை உரிமைகளை அமல்படுத்துவதற்காகவும், அத்துடன் அரசுக்கோ அல்லது பொதுக் கடமைகளை ஆற்றும் அதிகாரிகளுக்கோ எதிராக வேறு எந்தவொரு சட்டப்பூர்வ உரிமைக்காகவும் நீதிப்பேராணைகளைப் பிறப்பிக்கும் அதிகாரம் உயர்நீதிமன்றங்களுக்கு உண்டு.

 

உலக பத்திரிகை சுதந்திரக் குறியீடு-2026 

1. 180 நாடுகளை மதிப்பீடு செய்யும் உலகப் பத்திரிகை சுதந்திரக் குறியீடு, அதன் 25 ஆண்டு கால வரலாற்றிலேயே மிகக் குறைந்த சராசரி மதிப்பெண்ணைப் பதிவு செய்துள்ளது. இது 'ரிப்போர்ட்டர்ஸ் வித்தவுட் பார்டர்ஸ்' (Reporters Without Borders) அமைப்பால் வெளியிடப்படும் ஒரு வருடாந்திர அறிக்கையாகும்.

2. இந்தக் குறியீட்டின் 25 ஆண்டு கால வரலாற்றில் முதன்முறையாக, உலகின் பாதிக்கும் மேற்பட்ட நாடுகள் தற்போது பத்திரிகை சுதந்திரத்தைப் பொறுத்தவரை “கடினமான” அல்லது “மிகவும் தீவிரமான” பிரிவுகளில் இடம்பெற்றுள்ளன.

3. இந்த அறிக்கையின்படி, “இந்த ஆண்டு இக்குறியீட்டின் சட்டரீதியான குறியீட்டெண் (legal indicator) மிகக் கடுமையான சரிவைச் சந்தித்துள்ளது. 2025 மற்றும் 2026-க்கு இடையில், 60%-க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் (அதாவது 180-ல் 110 நாடுகளில்) இந்த மதிப்பெண் மோசமடைந்துள்ளது. குறிப்பாக இந்தியா (157-வது இடம்), எகிப்து (169-வது இடம்), இஸ்ரேல் (116-வது இடம்) மற்றும் ஜார்ஜியா (135-வது இடம்) ஆகிய நாடுகளில் இச்சரிவு குறிப்பிடத்தக்கதாக உள்ளது."

4. இந்தக் குறியீடு, பத்திரிகைத் துறையைப் பாதிக்கும் பொருளாதாரம், சட்டம், பாதுகாப்பு, அரசியல் மற்றும் சமூக நிலைமைகள் ஆகிய ஐந்து முக்கியப் பகுதிகளை அளவிடுகிறது. இவற்றில், இந்த ஆண்டு சட்டரீதியான சூழல் மிகவும் மோசமடைந்துள்ளது.

5. இக்குறியீட்டில், நார்வே தொடர்ந்து 10-வது ஆண்டாக முதலிடத்தைத் தக்கவைத்துக் கொண்டுள்ளது. அதேவேளையில், எரித்திரியா தொடர்ந்து மூன்றாவது ஆண்டாகக் கடைசி இடத்தில் நீடித்தது.

6. இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, அது தரவரிசையில் மேலும் சரிவைச் சந்தித்துள்ளது. 2025-ல் 151-வது இடத்தில் இருந்த அது, தற்போது 2026-ல் 31.96 என்ற உலகளாவிய மதிப்பெண்ணுடன் 157-வது இடத்திற்கு வந்துள்ளது. இந்நாடு தொடர்ந்து "மிகவும் மோசமான" (very serious) பிரிவிலேயே நீடிக்கிறது.

தரவரிசை	நாடு	நிலை
1	நார்வே	நன்று
2	நெதர்லாந்து	நன்று
33	ஆஸ்திரேலியா	திருப்திகரமான
87	நேபாளம்	சிக்கலான
134	இலங்கை	கடினம்
153	பாகிஸ்தான்	மிகவும் தீவிரமான
157	இந்தியா	மிகவும் தீவிரமான
175	ஆப்கானிஸ்தான்	மிகவும் தீவிரமான

Original article : Why horizontal application of fundamental rights is in news? -Roshni Yadav

Read More →