என்ன பிரச்சினை உள்ளது?
சுதந்திர இந்தியாவின் அரசியல் வரலாற்றில் நவம்பர் மாதம் ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. 2025-ஆம் ஆண்டு, சத்தீஸ்கர், உத்தரகண்ட் மற்றும் ஜார்கண்ட் ஆகிய மூன்று மாநிலங்கள் உருவாக்கப்பட்டு 25 ஆண்டுகள் நிறைவடைகிறது - இந்த மூன்று மாநிலங்களும் 2000-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதத்தில் உருவாக்கப்பட்டன. இந்த மாதம் ஆந்திரப் பிரதேசம், கர்நாடகா, கேரளா, பஞ்சாப், மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் ஹரியானா போன்ற பல மாநிலங்கள் உருவாக்கப்பட்டதன் ஆண்டு நிறைவையும் குறிக்கிறது. இந்த மாநிலங்களின் உருவாக்கம், உள்ளூர் தேவைகள், பிராந்திய கோரிக்கைகள் மற்றும் கலாச்சார அடிப்படையிலான கோரிக்கைகளால் வடிவமைக்கப்பட்ட நாட்டின் வளர்ந்து வரும் கூட்டாட்சி கட்டமைப்பைப் எடுத்துக்காட்டுகிறது.
சத்தீஸ்கர், உத்தரகண்ட் மற்றும் ஜார்க்கண்ட் போன்ற மாநிலங்கள் நிறுவப்பட்டதிலிருந்து கால் நூற்றாண்டைக் கொண்டாடும் வேளையில், இந்தியாவின் மாநிலங்கள் எவ்வாறு உருவாகியுள்ளன என்பதைப் பற்றி சிந்திப்போம் - பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் இருந்து சுதேச அரசுகளிலிருந்து புதியவற்றை மறுசீரமைத்தல் மற்றும் உருவாக்குதல் போன்ற சிக்கலான செயல்முறைகள் வரை எவ்வாறு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது என்பது காணலாம்.
பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் இந்தியப் பிரதேசங்களின் அமைப்பு எப்படி இருந்தது?
சுதந்திரத்தின்போது, நவீன இந்தியாவின் 60 சதவீதம் மட்டுமே பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது. மீதமுள்ள 40 சதவீதம் அதாவது 565 பிரதேசங்கள் சுதேச அரசுகளிடம் இருந்தன. பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் மாகாணங்களின் கட்டமைப்பு 19-ஆம் நூற்றாண்டு முழுவதும் ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் பிரதேசங்களை விரிவுபடுத்தியதால் நடந்தது. உதாரணமாக, மெட்ராஸ் மற்றும் பம்பாயின் கடலோர மாகாணங்கள் முறையே 1801 மற்றும் 1827-ல் இறுதி வடிவத்தைப் பெற்றன. மத்திய மாகாணங்கள் 1861-ல் உருவாக்கப்பட்டன.
20ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், வளர்ந்துவரும் தேசியவாதம் மாகாணங்களின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்த தொடங்கியது. வங்காளத்தில் நடந்த சீர்திருத்த இயக்கத்துடன், தேசியவாத உணர்வுகளும் சுதந்திரத்திற்கான கோரிக்கைகளும் எழுந்தன. இந்த உணர்வுகளின் மேலும் வளர்ச்சியைத் தடுக்க, 1905-ல், வங்காளம் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது - கிழக்கு வங்காளம் மற்றும் அசாம் மற்றும் வங்காளத்தின் மற்ற பகுதிகளாகும். இதில் வங்காளத்தின் மேற்குப் பகுதி மற்றும் நவீனகால பீகார், ஒரிசா மற்றும் சோட்டா நாக்பூர் பீடபூமி பகுதிகள் இடம் பெற்றிருந்தன.
அப்போதைய இந்திய கவர்னர் ஜெனரலாக இருந்த Lord Curzon, மாகாணத்தின் தனித்துவமான மொழியியல் மற்றும் இன நிலைமைகளிலிருந்து எழுந்த காரணங்களை மேற்கோள் காட்டினார். வங்காளப் பிரிவினை பின்னர் ரத்து செய்யப்பட்டாலும், 1912-ல் அசாம் உருவாக்கப்பட்டது. மேலும், பீகார் மற்றும் ஒரிசாவின் தனி மாகாணமும் உருவாக்கப்பட்டது. குறிப்பாக, பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் மாநிலங்கள் உருவாக்கம் மக்களின் நலன் அல்லது வேண்டுகோள்களைவிட ஏகாதிபத்திய நலன்களை (imperial interests) அடிப்படையாகக் கொண்டது. மாநில எல்லைகள் எந்த நாளிலும் வரையப்பட்டன. மாநில எல்லைகள் நிர்வாக வசதிக்காகவோ அல்லது பிரிட்டிஷ் அரசால் இணைக்கப்பட்ட பிரதேசங்களுடனோ அல்லது பேரரசுகளால் ஆளப்பட்ட பிரதேசங்களுடனோ ஒத்துப்போகும்படியோ வரையப்பட்டன.
கேள்வி 2: சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இந்திய மாநிலங்களின் கட்டமைப்பில் என்ன பெரிய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன?
1947ஆம் ஆண்டு, சுதந்திர இந்தியாவில், பல நூற்றாண்டுகளாக நிலவி வந்த பொருளாதார தேக்கநிலை, பலவீனமான அரசியல் சூழல்கள், ஜனநாயக விரோத நிர்வாகம், பிரிந்திருந்த அரசியல் அமைப்புகள், பரவலான கல்வியறிவின்மை, மேற்கத்தியமயமாக்கப்பட்ட கல்வி, சமூக சமத்துவமின்மை மற்றும் பரவலான வறுமை போன்ற காலனித்துவ ஆட்சியின் மரபுகளைக் கடந்துவர தனது நீண்ட பயணத்தைத் தொடங்கியது.
கூடுதலாக, பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் பிரிவினையும், சுதந்திரத்துடன் வந்த வகுப்புவாத பதட்டங்களும் தேசத்தை உருவாக்கும் பணியை கடினமாக்கியது மற்றும் சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது அளித்த வாக்குறுதிகளைக் காப்பாற்றுவதை மிகவும் கடினமாக்கியது.
சுதந்திர இந்தியாவின் தலைவர்களின் முதல் மற்றும் முக்கியப் பணி, பரந்த மக்கள்தொகையின் பிராந்திய, மொழியியல், கலாச்சார மற்றும் சமூக பன்முகத்தன்மையை அங்கீகரிப்பதன் மூலமும், சமூக மாற்றம், பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் அரசியல் ஒற்றுமைக்கு நாட்டை தயார்படுத்துவதன் மூலமும் நாட்டின் ஒற்றுமையை பலப்படுத்துவதாக இருந்தது. இந்த சூழலில், பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் பிரிவினைக்குப் பிறகு 500-க்கும் மேற்பட்ட பெரிய மற்றும் சிறிய மாகாண அரசுகளுடன் பிளவுபட்டிருந்த அரசியலை ஒன்றிணைப்பது, சுதந்திர இந்தியாவின் தலைவர்களின் அரசியல் திறமைக்கு மற்றொரு சோதனையாக இருந்தது.
பல பெரிய மாகாண அரசுகள், சுதந்திரமாக இருக்க விரும்பின. தங்களது அதிகாரம் சுதந்திர இந்தியாவுக்கோ அல்லது பாகிஸ்தானுக்கோ மாற்ற முடியாது என்று கூறி, சுதந்திரமாக இருக்க விரும்பின. இந்த உணர்வை பிரிட்டிஷ் பிரதமர் கிளமென்ட் அட்லீ ஊக்குவித்தார். சுதந்திர மாகாணங்களாக மாறுவதற்கான சுதந்திரத்தை வழங்கினார். இது போன்ற நூற்றுக்கணக்கான சுதேச அரசுகளை இந்திய ஒன்றியத்துடன் ஒருங்கிணைக்கும் பணி சர்தார் வல்லபாய் படேல் மற்றும் வி.பி. மேனன் ஆகியோரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.
இந்தச் சூழ்நிலையில் ஆபத்தான சாத்தியக்கூறுகள் இருந்தன. அதை நாம் வேகமாகவும், திறம்படவும் கையாளவில்லை என்றால், நாம் கடினமாகப் பெற்ற சுதந்திரம் மாநிலங்களின் வழியாக மறைந்து போகக்கூடும்" என்று படேல் மேனனை எச்சரித்தார். ஒன்றியத்துடன் சேர ஒப்புக்கொண்டால், சுதேச அரசுகளின் ஆட்சியாளர்களுக்குப் பணத்தையும் சிறப்புச் சலுகைகளையும் வழங்குவதாக படேல் ஒப்புக்கொண்டார்.
இந்தியாவுடன் இணைய மறுத்த 5 சுதேச அரசுகள்
சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு சவாலான ஒருங்கிணைப்புகள்
500-க்கும் மேற்பட்ட சுதேச அரசுகளில் பெரும்பாலானவை இந்தியாவுடன் அமைதியாக இணைந்தன. ஆனால், ஐந்து முக்கிய மாநிலங்கள் ஆரம்பத்தில் இணைவதை மறுத்து, சுதந்திர நாடாக இருக்க விரும்பின அல்லது பாகிஸ்தானுடன் இணைய விரும்பின.
படேல் மற்றும் மேனனின் அரசியல் உத்திகள், ஹைதராபாத், ஜூனகத் மற்றும் ஜம்மு-காஷ்மீர் தவிர, அனைத்து சுதேச அரசுகளையும் ஆகஸ்ட் 14, 1947-க்குள் இந்தியாவில் இணைக்கச் செய்தன. பின்னர், பொது வாக்கெடுப்புக்குப் பிறகு ஜூனகத் இணைந்தது, ஹைதராபாத் இராணுவ நடவடிக்கை மூலம் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டது. மேலும், ஜம்மு-காஷ்மீர் இணைப்பு ஆவணம் (Instrument of Accession) எனப்படும் அதிகாரப்பூர்வ ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டதன் மூலம் இணைந்தது.
சுதந்திர இந்தியாவில் மாநிலங்களின் நிர்வாக அமைப்பு
இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு, மாநிலங்கள் முதலில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த அதே எல்லைகளையும் நிர்வாக அமைப்பையும் வைத்திருந்தன. மாகாணங்களின் நிர்வாக அமைப்பும் அது போலவே இருந்தது.
ஆங்கிலேய ஆட்சியின் கீழ், மூன்று வகையான மாகாண அரசாங்கங்கள் இருந்தன: ஆளுநர் மற்றும் நிர்வாகக் குழு, துணை நிலை ஆளுநரால் நிர்வகிக்கப்படும் நிர்வாகம் மற்றும் தலைமை ஆணையர் மூலம் நிர்வகிக்கப்படும் பகுதிகள். மத்திய அரசால் நேரடியாக நிர்வகிக்கப்படும் பிராந்தியங்களுக்கும், நிர்வாக அமைப்புகளைக் கொண்ட மாகாணங்களுக்கும் இடையில் வேறுபாடு ஏற்படுத்தப்பட்டது. தலைமை ஆணையரால் நிர்வகிக்கப்படும் பிராந்தியங்கள் மத்திய அரசின் நேரடி ஆட்சியின் கீழ் வந்தன.
சுதந்திர இந்தியாவின் அரசியலமைப்பில், இந்தப் பிரிவு A, B, மற்றும் C பகுதிகளாக பிரதிபலித்தது. A பகுதி மாநிலங்கள் முன்னர் ஆளுநர் மாநிலங்களாக இருந்த பம்பாய், மற்றும் மெட்ராஸ் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்றம் கொண்ட B பகுதி, மைசூர் மற்றும் சௌராஷ்டிரா போன்ற மாநிலங்களை உள்ளடக்கியது. டெல்லி மற்றும் இமாச்சல பிரதேசம் போன்ற C பகுதி மாநிலங்கள் தலைமை ஆணையரால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன. பின்னர், D பகுதி மாநிலங்கள் மத்திய அரசால் நிர்வகிக்கப்படும் பிரதேசங்களாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. அதில் உள்ளூர் சட்டமன்றத்திற்கான விதி எதுவும் இல்லாமல். அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகள் மட்டுமே இந்த வகைக்குள் சேர்க்கப்பட்டன.
மாநில மறுசீரமைப்பு (States Reorganisation)
இந்திய ஒருங்கிணைப்பின் போது, அரசியல் பிரச்சினைகள் காரணமாக, மொழி அடிப்படையிலான மாநிலங்களை உருவாக்குவது சுதந்திர இயக்கத்தின்போது உறுதியளிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அதைத் தாமதப்படுத்த தலைவர்கள் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். இருப்பினும், தெலுங்கு பேசும் மக்களுக்கு தனி மாநிலம் கோரி 58 நாள் உண்ணாவிரதப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு பொட்டி ஸ்ரீராமலுவின் தியாகம் வெகுஜன மக்களின் போராட்டங்களைத் தூண்டியது. இறுதியில் 1952-ல் ஆந்திரப் பிரதேசம் உருவாவதை நேரு அறிவிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அது அக்டோபர் 1, 1953 அன்று அதிகாரப்பூர்வமாக நடைமுறைக்கு வந்தது.
பின்னர், இந்தியாவில் மொழியியல் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கான பரிந்துரைகளை வழங்குவதற்காக நேரு மாநில மறுசீரமைப்பு குழுவை (States Reorganisation Commission (SRC)) அறிமுகப்படுத்தினார். நீதிபதிகள் ஃபாசில் அலி, கே.எம். பணிக்கர் மற்றும் எச்.என். குன்ஸ்ரு ஆகியோர் அடங்கிய இந்த குழு 1954 மற்றும் 1955-க்கு இடையில் 104 மாநகரங்கள் மற்றும் நகரங்களுக்குச் சென்று, 9,000-க்கும் மேற்பட்ட மக்களை நேரில் சந்தித்து பேச்சுவார்த்தை நடத்திய பின்னர், 152,250 எழுத்துப்பூர்வ அறிக்கையை சமர்ப்பித்தது.
1955 செப்டம்பரில் குழுவை தனது அறிக்கையை சமர்ப்பித்தது. இந்தியாவின் நிர்வாக அலகுகளை மொழிவாரியாக 14 மாநிலங்கள் மற்றும் 6 மத்திய நிர்வாக பிரதேசங்களை உருவாக்க மறுசீரமைக்க பரிந்துரைத்தது. இந்த மறுசீரமைப்பு நாடு பிளவுபடுவதைத் தடுக்கவும், இந்தியாவை ஒற்றுமையாக வைத்திருக்கவும் உதவியது.
ஆரம்ப ஆண்டுகளில் மொழி அடிப்படையில் தனி மாநிலங்களை உருவாக்குவது இந்தியாவின் ஒற்றுமைக்கு அச்சுறுத்தலாகவும் பிளவுகளை ஏற்படுத்தவும் வழிவகுக்கும் என்று தலைவர்கள் கவலைப்பட்டனர். மொழிவாரி மாநிலங்கள் பிரிவினைவாதத்தை வளர்த்து, புதிதாக நிறுவப்பட்ட நாட்டின்மீது அழுத்தங்களை உருவாக்கக்கூடும் என்று கருதப்பட்டது. ஆனால், மக்கள் அழுத்தத்தின்கீழ், அரசு இறுதியாக மொழிவாரி மாநிலங்களுக்கு ஆதரவாக ஒரு தேர்வை மேற்கொண்டது. அனைத்து பிராந்தியங்களின் பிராந்திய மற்றும் மொழியியல் கோரிக்கைகளையும் நாம் ஏற்றுக்கொண்டால், பிரிவினை மற்றும் பிரிவினைவாத அச்சுறுத்தல் குறையும் என்று நம்பப்பட்டது. தவிர, பிராந்திய கோரிக்கைகளை ஏற்றுக்கொள்வதும், மொழிவாரி மாநிலங்களை உருவாக்குவதும் மிகவும் ஜனநாயகமாகக் கருதப்பட்டன. காலப்போக்கில், பிராந்திய அடையாளங்களை சிறப்பாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தவும் நிர்வாகத்தை மேம்படுத்தவும் புதிய மாநிலங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. இது இயற்கையாகவே இந்தியாவில் ஒரு புதிய மாநிலம் எவ்வாறு உருவாகிறது என்ற முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது.
கேள்வி 3: இந்தியாவில் ஒரு புதிய மாநிலம் எவ்வாறு உருவாகிறது?
இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு 3, சம்பந்தப்பட்ட மாநிலத்தின் ஒப்புதல் இல்லாமல், எளிய பெரும்பான்மையுடன் புதிய மாநிலங்களை உருவாக்கவும் அல்லது ஏற்கனவே உள்ள மாநிலங்களின் எல்லைகளை மாற்றவும் நாடாளுமன்றத்திற்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது.
அரசு ஒரு புதிய மாநிலத்தை உருவாக்க முடிவு செய்து, அமைச்சரவை முடிவு எடுக்கப்பட்டவுடன், ஈடுபட்டுள்ள மாநிலம் அல்லது சட்டமன்றத்திடம் அவர்களின் கருத்துகளுக்காக ஜனாதிபதி கேட்கப்படுகிறார்.
புவியியல், நிதி நிலை, தலைநகரம், உயர் நீதிமன்றம் மற்றும் பல்வேறு கூறுகளின் பிரிவு: சொத்துக்கள், உள்கட்டமைப்பு, மனித வளங்கள், பழைய மற்றும் புதிய மாநிலங்களுக்கு இடையிலான நதிநீர் போன்ற விவரங்களைக் கொண்ட ஒரு மசோதாவை வரைவு செய்ய வேண்டும். கருத்துக்கள் அனுப்பப்பட்டவுடன், மசோதா அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. இது நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளும் மசோதாவை நிறைவேற்றி குடியரசுத்தலைவர் ஒப்புதல் அளித்தவுடன், புதிய மாநிலம் அதிகாரப்பூர்வமாக உருவாக்கப்படுகிறது.
