நெகிழ்வான பணி ஏற்பாடுகள் உண்மையில் பெண்களின் சுமைகளைக் குறைக்கிறதா? -ரித்விகா பட்கிரி

 வீட்டிலிருந்து வேலை செய்வதும், வேலையின் மின்னணுமயமாக்கலும் தொழில்முறை மற்றும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கான எல்லைகளை மங்கலாக்கியுள்ள நிலையில், பெண்கள் தொடர்ந்து 'இரட்டை வேலைச் சுமையை' (double burden of work) எதிர்கொள்கின்றனர். இதைச் சமாளிக்க என்ன முற்போக்கான கொள்கைகள் அல்லது கட்டமைப்பு ஆதரவு உதவும்?

கேரளாவின் 'தொடர்பைத் துண்டிக்கும் உரிமை மசோதா' (Right to Disconnect Bill) மற்றும் கர்நாடகாவின் ஊதியத்துடன் கூடிய மாதவிடாய் விடுப்பு மசோதா (Bill for paid menstrual leave) ஆகியவை தொழிலாளர் சீர்திருத்தங்களுக்கு எடுத்துக்காட்டுகள் ஆகும். அவை பணி-வாழ்க்கைச் சமநிலையை மேம்படுத்துவதையும் ஊழியர்களின் நல்வாழ்வை ஆதரிப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

இத்தகைய முயற்சிகளுடன், டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்களின் விரிவாக்கமும் நெகிழ்வான பணி ஏற்பாடுகளும் பணியிடத்தில் பெண்கள் பங்கேற்பதற்கான புதிய வாய்ப்புகளை உருவாக்க உதவியுள்ளன. இருப்பினும், ஊதியம் பெறும் வேலைவாய்ப்பை, ஊதியம் இல்லாத வீட்டுப் பராமரிப்புப் பணிகளின் விகிதாசாரமற்ற பங்களிப்பை பெண்கள் தொடர்ந்து கையாள்வதால், யதார்த்தம் இன்னும் சிக்கலானதாகவே உள்ளது. இது ஒரு பொருத்தமான கேள்வியை எழுப்புகிறது. நெகிழ்வான பணி ஏற்பாடுகள் உண்மையில் பெண்களின் வேலைச் சுமைகளைக் குறைக்கின்றனவா?

இணைப்பைத் துண்டிப்பதற்கான உரிமை

கேரள அரசின் முன்மொழியப்பட்ட துண்டிப்பு உரிமை மசோதா-2025, தனியார் துறை ஊழியர்கள் தங்கள் பணி-வாழ்க்கை சமநிலையை சிறப்பாக வழிநடத்த உதவுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்த மசோதாவின்படி, அதிகாரப்பூர்வ வேலை நேரம் முடிந்ததும், தனியார் துறை ஊழியர்கள் இணையவழி கூட்டங்கள் (online meetings), அழைப்புகள், மின்னஞ்சல்கள், காணொலி மாநாடுகள் மற்றும் செய்திகளில் கலந்து கொள்ளாமல் இருக்க உரிமை உண்டு. வேலை நேரத்திற்குப் பிறகு வெளியேறத் தேர்வுசெய்ததற்காக ஊழியர் எந்த ஒழுங்கு நடவடிக்கையையும் எதிர்கொள்ள மாட்டார் என்றும் மசோதா மேலும் கூறுகிறது. இது இயற்றப்பட்டால், இதுபோன்ற சட்டத்தை அறிமுகப்படுத்திய முதல் மாநிலமாக கேரளா மாறும்.

பிரான்ஸ், ஸ்பெயின், இத்தாலி, ஜெர்மனி மற்றும் பெல்ஜியம் போன்ற நாடுகள் தொழிலாளர்கள் சிறந்த வேலை-வாழ்க்கை சமநிலையைப் பெற உதவும் வகையில் இதே போன்ற மசோதாக்கள் மற்றும் நடவடிக்கைகளை செயல்படுத்தியுள்ளன என்பதை இங்கே குறிப்பிட வேண்டும். உதாரணமாக, பிரான்சில் நான்கு நாள் வேலை வாரத்தின் சோதனை ஓட்டங்கள் மேம்பட்ட வேலை-வாழ்க்கை சமநிலை மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கவும், சோர்வைக் குறைக்கவும், அதிக மகிழ்ச்சியை அதிகரிக்கவும், அதிக உற்பத்தித்திறனை அதிகரிக்கவும் உதவுகின்றன என்பதைக் காட்டுகின்றன.

'தொடர்பைத் துண்டிக்கும் உரிமை' குறித்த விவாதங்களுடன், தொழிலாளர் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு அமைச்சகம் இந்தியாவில் நான்கு புதிய தொழிலாளர் சட்டங்களை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. இந்தச் சட்டங்கள் பெண் தொழிலாளர்களுக்கான முக்கிய சீர்திருத்தங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. பெண்கள் சம்மதம் தெரிவித்து, பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் நடைமுறையில் இருக்கும் வரை, அனைத்து வகையான வேலைகளிலும் மற்றும் அனைத்து நிறுவனங்களிலும் இரவில் பணியாற்ற இந்தச் சட்டங்கள் அனுமதிக்கின்றன. அதிக ஊதியம் தரும் வேலைகளில் அதிக வருமானம் ஈட்ட பெண்களுக்கும் சம வாய்ப்புகள் கிடைக்கும்.

இந்தத் தொழிலாளர் சட்டங்களின் நோக்கம், பணியிடத்தில் பெண்களின் பங்கேற்பை அதிகரிப்பதாகும். இந்தியாவில் தற்போது உலகின் மிகக் குறைந்த பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதங்களில் (female labour force participation rates (FLFPR)) ஒன்று உள்ளது. 2004-05 ஆம் ஆண்டு முதல், பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் குறைந்து வருகிறது.

கல்வி மற்றும் பெண்களின் பணியாளர் பங்கேற்பு

பொருளாதார வல்லுநர்கள் இந்த போக்கை கல்விக்கும் பெண்களின் தொழிலாளர் பங்கேற்புக்கும் இடையிலான 'U' வடிவ உறவைப் பயன்படுத்தி விளக்குகிறார்கள். 'U' வடிவ கருதுகோள், குறைந்த கல்வித் தகுதி கொண்ட பெண்கள் பொதுவாகப் பொருளாதார நெருக்கடியில் உள்ள குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று கூறுகிறது. இது அவர்களை வேலை செய்யத் தூண்டுகிறது.

மறுபுறம், உயர்கல்வி நிலைகளைக் கொண்ட பெண்கள் அதிக ஊதியம் தரும் வேலைகள் கிடைக்கின்றன. இது அவர்களின் பணியாளர் பங்கேற்பில் அதிகரிப்புக்கு வழிவகுக்கிறது. இதனால், கல்வி நிலை உயரும்போது, ​​பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் (FLFPR) அதிகரிக்கிறது.

பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் (FLFPR) சரிவை விளக்கும் மற்றொரு வாதம் என்னவென்றால், இந்தியாவில் வளர்ச்சி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தின் தன்மை குறைவான பெண்களைப் பணியமர்த்தும் துறைகளுக்குச் சாதகமாக இருந்துள்ளது. இருப்பினும், சமீபத்திய தொழிலாளர் சந்தை தரவு, பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் (FLFPR) அதிகரிப்பைக் குறிக்கிறது. இந்த அதிகரிப்பு பெரும்பாலும் கிராமப்புற பெண்களிடையே, குறிப்பாக விவசாயத்தில் சுயதொழில் அதிகரிப்பால் உந்தப்பட்டுள்ளது.

பெண்களின் வேலை செய்யும் முடிவை மின்னணுமயமாக்கல் எவ்வாறு வடிவமைக்கிறது?

2015 மற்றும் 2022-க்கு இடையில், இந்தியாவில் அதிக மக்கள் இணைய அணுகலைப் பெற்றனர் மற்றும் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தினர். இந்த காலகட்டத்தில், பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதமும் (FLFPR) அதிகரித்தது. சமீபத்திய சில ஆய்வுகள் டிஜிட்டல்மயமாக்கலுக்கும் FLFPR-க்கும் இடையே ஒரு நேர்மறையான தொடர்பைக் காட்டுகின்றன. உதாரணமாக, தகவல் மற்றும் தொடர்பு தொழில்நுட்பத்தைப் (Information and Communication Technology (ICT)) பயன்படுத்துவது பெண்களுக்கு வேலை கிடைப்பதற்கான வாய்ப்பை அதிகரிக்கக்கூடும். இருப்பினும், இந்த விளைவு பெரும்பாலும் வழக்கமான சம்பளம் பெறும் பெண் தொழிலாளர்கள் அல்லது சுயதொழில் செய்யும் பெண் தொழிலாளர்களுக்கு மட்டுமே வரையறுக்கப்படலாம் என்பதையும் ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

மேலும், வேலை தொடர்பான முடிவுகளில் அதிகக் கட்டுப்பாடு கொண்ட பெண்களுக்கு தகவல் மற்றும் தொடர்பு தொழில்நுட்பம் முக்கியமாக உதவுகிறது. டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்கள் பெண்களுக்கு பொருத்தமான வேலைகள் பற்றிய சிறந்த தகவல்களை வழங்க முடியும். உலகின் பிற பகுதிகளிலிருந்து வரும் பிற ஆய்வுகள், அதிக நெகிழ்வுத்தன்மையை வழங்குவதன் மூலமும், உற்பத்தித்திறனை அதிகரிப்பதன் மூலமும், வீட்டிலிருந்து வேலை செய்யும் விருப்பத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலமும், பணியாளர்களில் பங்கேற்கும் பெண்களின் முடிவை தகவல் மற்றும் தொடர்பு தொழில்நுட்பம் (ICT) பாதிக்கக்கூடும் என்பதைக் காட்டுகின்றன.

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, விவசாயத்தில் பெண் தொழிலாளர்கள் அதிகமாக உள்ளனர். இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்று, பெண்களுக்கு போதுமான வேளாண் அல்லாத வேலைகளை உருவாக்குவதாகும். உதாரணமாக, டிஜிட்டல் தளங்களை நம்பியிருப்பதால், பெண்களுக்கு நெகிழ்வானதாகவும், விடுதலையளிப்பதாகவும் கருதப்படும் கிக் பொருளாதாரம் (gig economy), பெண்களுக்கு போதுமான வேலை உருவாக்கத்திற்கு ஒரு தீர்வை வழங்குவதாகக் கருதப்படுகிறது.

கிக் பொருளாதாரம் (Gig economy), மின்-நிர்வாகம் (e-governance) மற்றும் தொழில்முனைவோர் (entrepreneurship)

உலகளாவிய தெற்கு நாடுகளில் அதிக பெண்கள் கிக் பொருளாதாரத்தில் இணைகிறார்கள் என்று ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. பெண்கள், குறிப்பாக குறைந்த கல்வித் தகுதி கொண்டவர்கள், வருமான உயர்வை அடைகின்றனர். இந்த வேலைகள், பெண்கள் ஊதியம் பெறும் வேலைகளுடன் வீட்டு மற்றும் பராமரிப்புப் பொறுப்புகளையும் நிர்வகிக்க நெகிழ்வுத்தன்மையை அளிக்கின்றன.

மின்னணுமயமாக்கலால் பெண்கள் பயனடையக்கூடிய மற்றொரு துறை மின் வணிகம் மற்றும் டிஜிட்டல் தொழில்முனைவோர் ஆகும். இந்தியாவில் சுமார் 7,000 பெண்கள் தலைமையிலான புத்தொழில் நிறுவனங்கள் உள்ளன. இது நாட்டின் அனைத்து புத்தொழில்நிறுவனங்களிலும் சுமார் 7.5 சதவீதமாகும். மேலும், இந்தியாவின் தொழில்முனைவோரில் கிட்டத்தட்ட 14 சதவீதம் பேர் பெண்கள் அடங்குவர். டிஜிட்டல் மற்றும் மின் வணிக தளங்கள் பெண்கள் தங்கள் பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளை மேம்படுத்தவும், சந்தைகளை அணுகவும், வலையமைப்புகளை உருவாக்கவும் உதவியுள்ளன.

வளரும் நாடுகளில், பெண் தொழில்முனைவோர் பெரும்பாலும் குறு நிறுவனங்களை நடத்துகின்றனர் மற்றும் பெரும்பாலும் முறைசாரா துறையில் செயல்படுகின்றனர். ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மேம்பாட்டுத் திட்டம், சமீபத்திய கொள்கை விளக்கத்தில், இந்தியாவில் பெண் தொழில்முனைவோர் பல சவால்களை எதிர்கொள்ள டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தலாம் என்று கண்டறிந்துள்ளது.

வீட்டிலிருந்து வேலை செய்தல் மற்றும் இரட்டை வேலைச் சுமை

கோவிட்-19 ஊரடங்கின் போது, ​​பெருநிறுவனத் துறையில் டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்பின் முக்கியத்துவம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அப்போது தொலைதூர வேலை மற்றும் "வீட்டிலிருந்து வேலை" (work from home (WFH)) பிரபலமடைந்தன. இத்தகைய நெகிழ்வுத்தன்மை பெண்களின் வேலைவாய்ப்பில் அதிகரிப்புக்கு வழிவகுக்கும் என்று ஆய்வுகள் கண்டறிந்துள்ளன. இந்தியாவில், பெண்கள் நீண்டகாலமாக வீட்டிலிருந்தே வேலை செய்து வருகின்றனர். அவர்கள் குடும்பத் தொழில்களை நிர்வகிக்கிறார்கள் மற்றும் வீட்டு வேலைகளைச் செய்கிறார்கள், பெரும்பாலும் ஊதியம் பெறாமல். சமூகம் இதை பெரும்பாலும் "வேலை" என்று அங்கீகரிப்பதில்லை.

கூடுதலாக, வீட்டு வேலைசெய்யும் பெண் தொழிலாளர்கள் உள்ளனர். அவர்கள் நிறுவனங்கள் மற்றும் தொழில்களால் ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டு, உருப்படிக்கேற்ற கூலி (piece-rate wage) வழங்கப்படுகிறார்கள். மேலும், தொழிலாளர் படிநிலையின் மிகக் குறைந்த படிநிலையை உருவாக்குகிறார்கள். அத்தகைய தொழிலாளர்களின் உதாரணங்களில் ஆடைத் தொழில், பீடி தொழில் போன்றவற்றில் பணிபுரியும் பெண் தொழிலாளர்கள் அடங்குவர். இதற்கு மாறாக, இன்று பெருநிறுவன, அரசு அல்லது பிற முறையான துறைகளில் வீட்டிலிருந்து வேலை செய்வது பெரும்பாலும் நடுத்தரக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த பெண்களால் செய்யப்படுகிறது.

முறைசார் துறையில் பணிபுரியும் பெண் ஊழியர்களுக்கு வீட்டு வேலைக்கு உதவியாளர்கள் இருக்கலாம் அல்லது இல்லாமலும் இருக்கலாம். அவர்கள் தங்களின் முறைசார் பணிகளையும் வீட்டுப் பொறுப்புகளையும் ஒரே நேரத்தில் கையாள வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. வீட்டிலிருந்து பணிபுரியும் பெண்கள் ஊதியம் பெறும் வேலை மற்றும் வீட்டு வேலை ஆகிய இரண்டாலும் பெரும்பாலும் அதிக சுமைக்கு ஆளாகிறார்கள் என்று ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. பாலின எதிர்பார்ப்புகளால், குழந்தைப் பராமரிப்பு மற்றும் பிற பராமரிப்புப் பணிகள் பெரும்பாலும் பெண்களின் பொறுப்பாகவே பார்க்கப்படுகின்றன. இந்த "இரட்டைச் சுமை" பெரும்பாலும் பெண்களை நெகிழ்வான வேலைகளைத் தேர்ந்தெடுக்க வழிவகுக்கிறது, ஆனால் இந்த வேலைகள் ஊதியம் பெறாத வேலையின் சுமையைக் குறைப்பதில்லை.

பெருநிறுவனப் பணி அமைப்பு

சமீபத்திய அறிக்கை ஒன்று, இந்தியாவில் உள்ள பெருநிறுவன ஊழியர்களிடையே பணிச்சோர்வு விகிதம் அதிகமாக இருப்பதாகக் காட்டுகிறது. அவர்களில் சுமார் 60% பேர் நாள்பட்ட சோர்வு, பதட்டம் மற்றும் வேலைப் பாதுகாப்பின்மை ஆகியவற்றை எதிர்கொள்கின்றனர். ஒரு நாளைக்கு 14 மணி நேரம் வேலை செய்வது பெரும்பாலும் இயல்பான ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.

வீட்டிலிருந்து வேலை (WFH) மற்றும் பணியின் மின்னணுமயமாக்கல் இரண்டும் அலுவலகம் மற்றும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கான எல்லைகளை மங்கலாக்கியுள்ளன. இது தொற்றுநோயால் தூண்டப்பட்ட ஊரடங்கிற்குப் பிறகு காணப்படும் ஒரு போக்காகும். பணியாளர்கள் "கிடைக்கக்கூடியவர்களாகவும்", "இணையவழியிலும்", "உள்நுழைந்த நிலையிலும்" இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

கூடுதலாக, பல பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் தங்கள் முதன்மை அலுவலகங்களை இந்தியாவிற்கு வெளியே வைத்திருப்பதால், பணியாளர்கள் அடிக்கடி வெளிநாட்டு நேர மண்டலங்களின்படி திட்டமிடப்பட்ட கூட்டங்கள் மற்றும் அழைப்புகளில் பங்கேற்கிறார்கள். இது பெரும்பாலும் இரவுநேர அல்லது அதிகாலை வேலை அட்டவணைகள், ஒழுங்கற்ற தூக்க சுழற்சிகள் மற்றும் வேலை-வாழ்க்கை சமநிலையின்மைக்கு வழிவகுக்கிறது.

இந்த சூழலில், பெருநிறுவனத் துறையில் பெண்கள் கூடுதல் சவால்களை எதிர்கொள்கின்றனர். எப்போதும் இணைக்கப்பட்ட நிறுவன சூழலின் கடுமையான எதிர்பார்ப்புகளையும், வீட்டில் ஊதியம் இல்லாத பராமரிப்புப் பணியின் விகிதாசாரச் சுமையையும் அவர்கள் சமாளிப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

கட்டமைப்பு ஆதரவு தேவை

பெண்கள் ஊதியம் பெறும் வேலையுடன் பராமரிப்புப் பணிகளையும் செய்யும்போது, ​​குறிப்பாக வீட்டிலிருந்து வேலையின் (WFH) ஏற்பாடுகளின்கீழ், அவர்களின் உற்பத்தி வேலை நேரம் பெரும்பாலும் குறைகிறது என்று பொருளாதார நிபுணர் கிளாடியா கோல்டின் கூறுகிறார். பராமரிப்புத் துறை மற்றும் சந்தைப் பொருளாதாரம் இரண்டும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை என்பதை அவர் மேலும் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறார். ஊதியம் பெறும் வேலைவாய்ப்பில் பெண்களின் பங்கேற்பு வீடுகளுக்குள் பராமரிப்புப் பொறுப்புகளின் விநியோகத்தை நேரடியாக வடிவமைக்கிறது.

முறையான துறையாக இருந்தாலும் சரி, முறைசாரா துறையாக இருந்தாலும் சரி, பராமரிப்புப் பணிகளின் சுமை பெண்கள் மீது தொடர்ந்து விகிதாசாரமற்ற நிலையில் உள்ளது. எனவே, ஊதியம் பெறும் வேலை மற்றும் பராமரிப்புப் பொறுப்புகளை சமநிலைப்படுத்த விரும்பும் முறைசாரா துறை பணியாளர்களுக்கு, தொடர்பைத் துண்டிக்கும் உரிமை மசோதா (Right to Disconnect Bill) ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தலையீட்டைக் குறிக்கிறது என்று வாதிடலாம். இதனால், பெற்றோர் இருவரும் குழந்தை பராமரிப்பு மற்றும் பிற வீட்டு கடமைகளில் கவனம் செலுத்த முடியும்.

இருப்பினும், அத்தகைய நடவடிக்கையின் செயல்திறன் மானிய விலையில் குழந்தை பராமரிப்பு, குறைந்த விலையில் குழந்தை பராமரிப்பு மையங்கள் மற்றும் ஊதியத்துடன் கூடிய பெற்றோர் விடுப்பு போன்றவை இந்தச் சட்டத்தின் தாக்கம் மற்ற துணை கொள்கைகளையே சார்ந்துள்ளது. இந்த கட்டமைப்பு ஆதரவுகள் இல்லாமல், முறையான பாதுகாப்புகள் இருந்தபோதிலும், வேலை மற்றும் பராமரிப்பை சமநிலைப்படுத்தும் சுமை பெண்கள் மீது விகிதாசாரமாக விழும்.

                  

Original Article :  Do flexible work arrangements actually ease women’s burdens? -Ritwika Patgiri

Read More →

2026-ல் உச்சநீதிமன்றத்தின் முன், மதம், குடியுரிமை, சுதந்திரம் தொடர்பான பிரச்சினைகள் -அபூர்வா விஸ்வநாத்

 2025-ம் ஆண்டில், நீதித்துறை குறித்த விவாதங்கள் பெரும்பாலும் நீதிமன்றத்திற்கு வெளியேயான சர்ச்சைகளால் வடிவமைக்கப்பட்டன. 2026-ம் ஆண்டில், குடிமக்களின் உரிமைகள், சுதந்திரங்கள் மற்றும் மத நம்பிக்கைகள் தொடர்பான பல முக்கியமான பிரச்சினைகளை உச்சநீதிமன்றம் எடுத்துக்கொண்டதால், கவனம் மீண்டும் நீதிமன்றங்களுக்குத் திரும்புகிறது.

2025-ம் ஆண்டில் நீதிபதிகளின் நடத்தை (conduct of judges) குறித்த விவாதங்கள் சட்டத்துறையில் ஆதிக்கம் செலுத்தின. தொடர்ச்சியான சர்ச்சைகள் நீதித்துறையின் மீது கவனத்தைத் திருப்பியது. அப்போதைய டெல்லி உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி யஷ்வந்த் வர்மாவின் அதிகாரப்பூர்வ இல்லத்தில் பணம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டது. அலகாபாத் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி சேகர் யாதவின் சர்ச்சைக்குரிய உரை தொடர்பாக அவருக்கு எதிரான பதவி நீக்கத் தீர்மானம் தோல்வியடைந்தது மற்றும் ஓய்வுக்குப் பிந்தைய நேர்காணல்களில் தங்கள் தீர்ப்புகளை ஆதரித்த இரண்டு முன்னாள் இந்திய தலைமை நீதிபதிகள் (Chief Justices of India(CJI)) தொடர்பான சர்ச்சைகள் எழுந்தன.

நீதிமன்ற வளாகத்துக்குள் இருந்துகொண்டே, உச்சநீதிமன்றம் குறிப்பிடத்தக்க முடிவுகளை வழங்கியது. சில வழக்குகளில், நிர்வாகத் துறை வழக்கில் ஒரு தரப்பாக இருந்தபோது வழங்கப்பட்ட தனது முந்தைய தீர்ப்புகளை அது மாற்றி அமைத்தது. முன்னதாக, இரு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு சட்டமன்றச் செயல்பாட்டில் ஆளுநருக்கும் குடியரசுத் தலைவருக்கும் காலக்கெடுவை நிர்ணயித்திருந்தது. இந்த உத்தரவு குடியரசுத் தலைவர் பரிந்துரையின் மூலம் திறம்பட செல்லாததாக்கப்பட்டது. முன்தேதியிட்ட சுற்றுச்சூழல் அனுமதிகளைத் தடைசெய்த தனது முந்தைய தீர்ப்பையும் உச்சநீதிமன்றம் ரத்து செய்தது.

அதே ஆண்டில், நீதிமன்றம் பல நடுவர் மன்ற மற்றும் வணிகத் துறை தொடர்பான தீர்ப்புகளை வழங்கியது. இந்தத் தீர்ப்புகள் தனிப்பட்ட தகராறுகளில் நீதித்துறை அதிகாரத்தின் வரம்புகளைத் தெளிவுபடுத்த உதவியது.

எனவே, 2025 முடிவடையும் நிலையில், 2026 இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தின் எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும்?

கண்காணிப்பின் கீழ் நீதிபதிகள்

பதவி நீக்கம்

நீதிபதி வர்மா வழக்கு ஒரு உள் நீதித்துறை விசாரணையிலிருந்து அரசியல் களத்திற்கு மாறியுள்ளது. அந்த நீதிபதி அனைத்து குற்றச்சாட்டுகளையும் மறுத்துள்ளார். மேலும், நாடாளுமன்றத்தில் எடுக்கப்படும் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையையும் அவர் எதிர்த்து வழக்குத் தொடுப்பார் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. மக்களவை சபாநாயகர் ஓம் பிர்லா, நீதிபதிகள் (விசாரணை) சட்டத்தின் கீழ் "ஒருதலைப்பட்சமாக" தன்னை விசாரிக்க ஒரு குழுவை அமைத்ததை எதிர்த்து நீதிபதி வர்மா தாக்கல் செய்த மனுவை விசாரிக்க உச்சநீதிமன்றம் ஒப்புக்கொண்டுள்ளது. நாடாளுமன்றம் இதை பின்பற்றினால், 2026-ம் ஆண்டு அரசியலமைப்பு நீதிமன்ற நீதிபதி மீது முதல் பதவி நீக்க தீர்மானம் நிறைவேற்றப்படும்.

நீதிபதி யாதவுக்கு எதிரான மற்றொரு பதவி நீக்கத் தீர்மானம் தோல்வியடைந்தது. இந்த முடிவு அரசியல்வாதிகள் அமல்படுத்தக்கூடிய நீதித்துறை பொறுப்புணர்வை எந்த அளவிற்கு உண்மையில் அமல்படுத்த முடியும் என்பதைச் சோதித்தது. நீதிபதிகளைப் பதவியிலிருந்து நீக்குவதற்கு பதவி நீக்கத் தீர்மானம் ஒரு மிக உயர்ந்த அரசியலமைப்பு வரம்பை அமைக்கிறது என்பதை இந்த வழக்கு காட்டியது. மேலும், இந்த செயல்முறை முற்றிலும் அரசியல் பேச்சுவார்த்தைகள் மூலமாகவே வடிவமைக்கப்படுகிறது என்பதையும் இது காட்டியது.

பொதுமக்களின் கண்காணிப்பும் நேரலை ஒளிபரப்பும்

பெருந்தொற்று காலத்தில், நீதிமன்றங்கள் மெய்நிகர் விசாரணைகளை ஒரு பரிசோதனையாக மேற்கொண்டன. இது இப்போது ஒரு கலப்பின அமைப்பாக (hybrid system) உருவெடுத்துள்ளது. இது நாடு முழுவதும் உள்ள வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் வழக்குரைஞர்களுக்கு நடவடிக்கைகளை மேலும் அணுகக்கூடியதாக மாற்றியுள்ளது. ஆனால், இது நீதிபதிகளை நிகழ்நேரத்தில் கவனிப்பதற்கும் விமர்சிப்பதற்கும் உள்ள தடையையும் குறைத்துள்ளது.

நீதிபதிகளின் சாதாரணமாகக் கூறப்படும் வாய்மொழி கருத்துக்களும் நீதிமன்ற நகைச்சுவைகளும் இப்போது சமூக ஊடகங்களில் எளிதில் பரவுகின்றன. இந்த காணொளிகள் பெரும்பாலும் வைரலாகின்றன. அவை பெரும்பாலும் சரியான சூழல் இல்லாமல் பகிரப்படுகின்றன. சில சமயங்களில், அவை அரசியல் விவாதங்களில் கருவிகளாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

ஒரு வழக்கில் தலைமை நீதிபதி கவாய் தெரிவித்த கருத்துக்களால் அதிருப்தியடைந்ததாகக் கூறப்படும் ஒரு வழக்கறிஞர், நீதிமன்றத்திலேயே அவரைத் தாக்கினார். தெருநாய்களை நிர்வகிப்பதில் உச்சநீதிமன்றத்தின் தலையீடு மற்றும் முன்னாள் தலைமை நீதிபதிகள் டி.ஒய்.சந்திரசூட் மற்றும் பி.ஆர்.கவாய் ஆகியோர் தங்கள் தீர்ப்புகளை ஆதரித்ததன் மூலம், ஓய்வுக்குப் பிறகு அளித்த நேர்காணல்கள், அந்த நிறுவனத்தை முன்னெப்போதும் இல்லாத ஆய்வுக்கு உட்படுத்தியது. பாபர் மசூதி-ராம ஜென்மபூமி வழக்குத் தீர்ப்பில் (Babri Masjid-Ram Janmabhoomi verdict) நீதிமன்றத்தின் நியாயத்தை நீதிபதி சந்திரசூட் விளக்கினார். அதேநேரத்தில், ஓய்வு பெற்ற சில வாரங்களுக்குப் பிறகு நீதிபதி கவாய், தனது ஆரவல்லி தீர்ப்பை ஆதரித்தார். அதில் அவர் மலைகளின் 100 மீட்டர் வரையறையை அரசாங்கத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.

அடுத்த ஆண்டு, இந்த நிறுவனத்தின் மீதான தொடர்ச்சியான ஆய்வு மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மைக்கான வலுவான கோரிக்கைகளைக் கொண்டுவரும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

கொலீஜியம் மற்றும் உள் கருத்து வேறுபாடு

2025-ம் ஆண்டில் கொலீஜியத்தின் செயல்பாடு வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாதது குறித்து தொடர்ந்து விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டது. ஆனால், உச்சநீதிமன்றத்திற்கு நீதிபதி விபுல் மனுபாய் பஞ்சோலியை பரிந்துரைத்தது கொலீஜியத்திற்குள் கேள்விகளை எழுப்பியது. 2027-ம் ஆண்டில் முதல் பெண் தலைமை நீதிபதியாகப் பொறுப்பேற்கவுள்ள நீதிபதி பி.என். நாகரத்னா, நீதிபதி பஞ்சோலியின் பரிந்துரைக்கு எதிராக ஒரு மாற்றுக்கருத்துக் குறிப்பை எழுதினார். இந்தக் குறிப்பு, பொதுமக்களுக்கு வெளியிடப்பட்ட அதிகாரப்பூர்வ கொலீஜியம் பதிவுகளில் சேர்க்கப்படவில்லை. தலைமை நீதிபதி சூர்யா காந்த் பிப்ரவரி 2027 வரை பதவிக்காலத்தில் இருப்பதால், அவர் 2026-ல் கொலீஜியத்திற்குத் தலைமை தாங்குவார். 2026-ம் ஆண்டில் குறைந்தது 5 உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் பதவி விலகுவதால், தலைமை நீதிபதி சூர்யா காந்த்தின் கொலீஜியம் புதிய நியமனங்களைச் செய்ய வேண்டியிருக்கும். அவரது பதவிக்காலம் அவர் தனது கொலீஜியம் சக உறுப்பினர்களுடன் உருவாக்கும் ஒருமித்த கருத்து மூலம் வடிவமைக்கப்படும்.

2026-ம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்றத்தின் முன் உள்ள வழக்குகள்

மதம்

ஒரு இடைக்கால உத்தரவில், உச்சநீதிமன்றம் 2025 வக்ஃப் சட்டத்தின் இரண்டு முக்கிய விதிகளை நிறுத்தி வைத்தது. முழு சட்டத்தையும் நிறுத்தி வைக்க நீதிமன்றம் விரும்பவில்லை என்றாலும், வக்ஃப் சொத்தின் நிலையை தீர்மானிப்பதில் மாவட்ட ஆட்சியரின் அதிகாரங்களை அது கட்டுப்படுத்தியது மற்றும் வக்ஃப் வாரியங்களில் முஸ்லிம் அல்லாத பிரதிநிதித்துவத்திற்கும் உச்சவரம்பு நிர்ணயித்தது என்று நீதிமன்றம் கூறியது. இந்தச் சட்டத்திற்கு எதிரான ஒரு பெரிய வழக்கு 2026-ல் விசாரிக்கப்பட வாய்ப்புள்ளது. இது பிற அம்சங்களுடன், ஒரு சொத்து வக்ஃப் சொத்தா மற்றும் வக்ஃப் வாரியங்களில் முஸ்லிம் அல்லாதவர்களையும் உள்ளடக்கியதா என்பதில் அரசாங்கத்தை நடுவராக ஆக்குகிறது. 

வழிபாட்டுத் தலங்கள் சட்டத்திற்கு எதிரான வழக்கு (Places of Worship Act). 1991-ம் ஆண்டு சட்டம், அயோத்தியில் அப்போது சர்ச்சைக்குரிய கட்டமைப்பைத் தவிர, ஆகஸ்ட் 15, 1947 அன்று இருந்த அனைத்து வழிபாட்டுத் தலங்களின் மதத் தன்மையையும் முடக்கியது.

கர்நாடக ஹிஜாப் தடைக்கு (Karnataka hijab ban) சவால், இது தனிநபர் சுயநிர்ணய உரிமை மற்றும் இது தனிப்பட்ட சுதந்திரங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் அரசின் அதிகாரத்தையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

சபரிமலையில் பெண்கள் நுழைவதை அனுமதிக்கும் உச்ச நீதிமன்றத்தின் 2018 தீர்ப்பின் மறுஆய்வு, மதத்திற்கு அவசியமான மற்றும் ஒருங்கிணைந்த மத நடைமுறைகளை மட்டுமே பாதுகாக்க நீதிமன்றத்தால் உருவாக்கப்பட்ட சர்ச்சைக்குரிய கோட்பாடான "அத்தியாவசிய மத நடைமுறை சோதனையை" (essential religious practice test) மறு மதிப்பீடு செய்யும்.

குடிமக்கள் மற்றும் அரசு

ஜூன் மாதம், தேர்தல் ஆணையம் பீகாரில் தேர்தலுக்கு முன்னதாக வாக்காளர் பட்டியலில் "சிறப்பு தீவிர திருத்தம்" (special intensive revision (SIR)) ஒன்றை அறிவித்தது. இந்தப் பயிற்சியில், 2003-ம் ஆண்டில் வாக்காளர் பட்டியலில் இல்லாத அனைத்து வாக்காளர்களும் மீண்டும் ஒருமுறை தங்கள் வாக்களிக்கும் தகுதியை நிரூபிக்கும் ஆவணங்களை வழங்க வேண்டியிருந்தது. தேர்தல் ஆணையம் 11 ஆவணங்களின் பட்டியலை வழங்கியது, ஆனால் அதில் வாக்காளர் அடையாள அட்டை மற்றும் ஆதார் போன்ற பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படும் ஆவணங்கள் சேர்க்கப்படவில்லை. இந்த முடிவு உடனடியாக உச்சநீதிமன்றத்தில் சவால் செய்யப்பட்டது. பீகார் சிறப்பு தீவிர திருத்தம் (SIR), உச்சநீதிமன்றத்தின் கண்காணிப்பின் கீழ் நடத்தப்பட்டது. நீதிமன்றம் அத்தகைய பயிற்சியை நடத்துவதற்கு முதன்மையான தேர்தல் ஆணையத்திற்கு அதிகாரம் இருப்பதாகக் கூறியது. அடையாளச் சான்றை நிரூபிப்பதற்கான ஆதாரை "12வது ஆவணமாக" கருதுமாறு தேர்தல் ஆணையத்திற்கு உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. இது வாக்காளர் பட்டியலில் இருந்து ஒரு நபரை விலக்க தேர்தல் ஆணையத்திற்கு மேலும் கடினமாக்கியது.

இந்த வாக்காளர் சரிபார்ப்புப் பணி நாடு முழுவதும் செயல்படுத்தப்படும்போது, ​​அது சட்டரீதியான சவால்களை எதிர்கொள்ள வாய்ப்புள்ளது. 2026-ம் ஆண்டின் மத்தியில் தேர்தல் நடைபெறவுள்ள மேற்கு வங்கம் போன்ற எதிர்க்கட்சிகள் ஆளும் மாநிலங்கள் இதை குறிப்பாக எதிர்க்கக்கூடும்.

குடியுரிமை (திருத்த) சட்டத்திற்கு எதிரான சவால். டிசம்பர் 31, 2014 க்கு முன்பு மூன்று முஸ்லிம் பெரும்பான்மை அண்டை நாடுகளான பாகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான் மற்றும் வங்கதேசத்திலிருந்து இந்தியாவிற்குள் நுழைந்த இந்து, சீக்கிய, புத்த, சமண, பார்சி மற்றும் கிறிஸ்தவ சமூகங்களைச் சேர்ந்த  புலம்பெயர்ந்தோருக்குக் குடியுரிமை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. ஆனால் முஸ்லிம்கள் அல்லாத, ஒரு வகுப்பினருக்கு குடியுரிமை வழங்க இந்தச் சட்டம் முயல்கிறது.

2020 டெல்லி கலவரத்தில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட உமர் காலித் மற்றும் பிறரின் ஜாமீன் மனுவையும் உச்ச நீதிமன்றம் விசாரித்து வருகிறது. பல நீதிபதிகள் உத்தரவுகளை பிறப்பிக்காமல் இந்த வழக்கை விசாரித்துள்ள காலித்தின் ஜாமீன் வழக்கு, நீதிமன்ற அமைப்பில் ஏற்படும் தாமதங்கள் ஒரு குடிமகனின் சுதந்திரத்தை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதற்கான அடையாளமாக மாறியுள்ளது. காலித்தின் ஜாமீன் வழக்குடன், பயங்கரவாதச் செயலை வரையறுக்கும் சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் (தடுப்பு) சட்டத்தின் (UAPA) பிரிவு 15 எவ்வாறு விளக்கப்படுகிறது என்பதற்கான பரந்த வரம்பை சவால் செய்யும் மனுவையும் உச்சநீதிமன்றம் பரிசீலிக்கும்.

பேச்சு சுதந்திரம்

தலைமை நீதிபதி சூர்யகாந்தின் கடுமையான கருத்துக்களும் முடிவுகளும், அவரது பதவிக்காலத்தில் பேச்சு சுதந்திரம் தொடர்பான வழக்குகள் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாக இருக்கும் என்பதைக் காட்டுகின்றன. 2022-ம் ஆண்டு பாஜகவின் முன்னாள் செய்தித் தொடர்பாளர் நுபுர் சர்மா தொடர்பான வழக்கில், பாதுகாப்பு வழங்க மறுத்த நீதிபதி சூர்யகாந்த், "நாட்டில் நடக்கும் பிரச்சனைகளுக்கு அவர் மட்டுமே பொறுப்பு" என்று கூறியிருந்தார். யூடியூப் நிகழ்ச்சியில் கருத்து தெரிவித்ததற்காக பாட்காஸ்டர்-செல்வாக்கு மிக்க ரன்வீர் அல்லாபாடியாவுக்கு கைது செய்வதிலிருந்து இடைக்காலப் பாதுகாப்பு வழங்கிய நீதிபதி சூர்யகாந்த் தலைமையிலான அமர்வானது, "அவரது மனதில் ஏதோ ஒரு அசுத்தமான விஷயம் இருக்கிறது..." என்று குறிப்பிட்டது.

பின்னர், தலைமை நீதிபதியாக அவர் தலைமையிலான அமர்வு, பேச்சுரிமையைப் பாதுகாப்பதை உறுதி செய்யும் அதே வேளையில், சமூக ஊடக தளங்களை "செல்வாக்கிலிருந்து விடுபட்ட" ஒரு தன்னாட்சி அமைப்பு மேற்பார்வையிட வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது. பயனர்களின் வயதை ஆதார் அல்லது பான் அட்டையைப் பயன்படுத்தி சரிபார்க்க வேண்டும் என்றும் அந்த அமர்வு பரிந்துரைத்தது. மே மாதம் அசோகா பல்கலைக்கழக பேராசிரியர் அலி கான் மஹ்முதாபாத் மற்றும் மத்தியப் பிரதேச அமைச்சர் விஜய் ஷா ஆகியோர் மீதான வெறுப்புப் பேச்சு தொடர்பான இரண்டு வழக்குகளில், முதல் தகவல் அறிக்கைகளை ரத்து செய்ய வேண்டுமா என்பதைக் கண்டறிய சிறப்பு புலனாய்வுக் குழுக்கள் (SIT) விசாரணையை அமைக்க நீதிபதி காந்த் உத்தரவிட்டார்.

கொள்கை கேள்விகள் (Questions of policy)

அரசாங்கம் ”2025-ஆம் ஆண்டின் இணையவழி விளையாட்டு ஊக்குவிப்பு மற்றும் ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தை” (Promotion and Regulation of Online Gaming Act) இயற்றியது. இந்தச் சட்டம் இணையவழி பண விளையாட்டுகளைத் தடை செய்தது. இது திறமை விளையாட்டுகள் மற்றும் வாய்ப்பு விளையாட்டுகளுக்கு இடையே நீதிமன்றங்கள் நீண்டகாலமாக ஏற்படுத்தியிருந்த வேறுபாட்டை குறைக்கச் செய்கிறது. இந்தச் சட்டம் டெல்லி, கர்நாடகா மற்றும் மத்தியப் பிரதேச உயர் நீதிமன்றங்களில் சவால் செய்யப்பட்டது. பின்னர் உச்சநீதிமன்றம் இந்த வழக்குகள் அனைத்தையும் தானே ஏற்றுக்கொண்டது.

டெல்லி-தேசிய தலைநகரப் பகுதியில் (Delhi-NCR) காற்று மாசுபாடு நெருக்கடி நீதித்துறையின் முக்கியப் பகுதியாகவே இருக்கும். உச்சநீதிமன்றம் மாதாந்திர விசாரணைகளை நடத்தி வருகிறது. மேலும், இந்த விவகாரத்தில் கொள்கைகளை உருவாக்குவதில் இது ஒரு முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.

முக்கியமான புதிய சட்டம்

அரசியலமைப்பு (130வது திருத்தம்) மசோதா-2025 (Constitution (130th Amendment) Bill), ஊழல் அல்லது கடுமையான குற்றங்களை எதிர்கொண்டு, குறைந்தது 30 நாட்கள் தொடர்ச்சியாக காவலில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் மத்திய அல்லது மாநில அமைச்சரை பதவி நீக்கம் செய்ய முயல்கிறது. இந்த மசோதா மக்களவையில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு கூட்டுக் குழுவிற்கு (Joint Committee) அனுப்பப்பட்டது. இந்த மசோதாவின்கீழ் ஒரு அமைச்சர் மற்றும் சட்டமன்ற உறுப்பினரை பதவி நீக்கம் செய்வதற்கான பல்வேறு அளவுகோல்களை உருவாக்க இது முயல்கிறது என்பது மசோதாவின் சர்ச்சைக்குரிய பகுதியாக உள்ளது.

தற்போது, ​​1951-ம் ஆண்டு மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டத்தின் (Representation of the People Act) கீழ், சில குற்றச் செயல்களுக்கு தண்டனை பெற்று குறைந்தபட்சம் இரண்டு ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டால், சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் தேர்தலில் போட்டியிடவோ அல்லது பதவியில் நீடிக்கவோ தகுதி நீக்கம் செய்யப்படுகிறார்கள். இருப்பினும், முன்மொழியப்பட்ட திருத்தமானது, குற்றவியல் விசாரணையின் முதன்மை படிகளான கைது மற்றும் தடுப்புக்காவலை அமைச்சர்களை பதவி நீக்கம் செய்வதற்கான அடிப்படையாக மாற்றுகிறது..

டிஜிட்டல் தனிநபர் தரவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம், 2023-ன் பல பகுதிகள் 2026-ல் தொடங்கும். டிஜிட்டல் தனிநபர் தரவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம், 2023 மற்றும் டிஜிட்டல் தனிநபர் தரவுப் பாதுகாப்பு விதிகள், 2025 ஆகியவை இந்தியாவில் டிஜிட்டல் தனிநபர் தரவைப் பாதுகாக்க விதிகளை உருவாக்குகின்றன. அவை தனிநபர்களின் (தரவு முதன்மைதாரர்கள் என்று அழைக்கப்படுபவர்கள்) உரிமைகளையும், தரவைக் கையாளும் நிறுவனங்களின் (தரவுப் பொறுப்பாளர்கள் என்று அழைக்கப்படுபவர்கள்) கடமைகளையும் வரையறுக்கின்றன. இந்தச் சட்டம் படிப்படியாகச் செயல்படுத்தப்படும்போது, ​​தனியுரிமை மற்றும் தரவுப் பாதுகாப்பு தொடர்பான சிக்கல்கள் சட்டப் பூசல்களுக்கு வழிவகுக்கக்கூடும்.

'ஒரே நாடு, ஒரே தேர்தல்' (One Nation, One Election (ONOE)) மசோதா, மக்களவைக்கும், மாநில மற்றும் ஒன்றியப் பிரதேச சட்டமன்றங்களுக்கும் ஒரே நேரத்தில் தேர்தல்களை நடத்த முன்மொழிகிறது. இது பரவலாக விவாதிக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்தியாவின் முன்னாள் தலைமை நீதிபதிகளான நீதிபதி ஜே.எஸ். கேஹர், ரஞ்சன் கோகோய், சந்திரசூட் மற்றும் யு.யு. லலித் ஆகியோர் இந்த மசோதா தொடர்பான நாடாளுமன்ற கூட்டுக் குழுவின் முன் ஆஜராகினர். இந்த மசோதா அரசியலமைப்பின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பை மீறவில்லை என்று நீதிபதிகள் கேஹர் மற்றும் சந்திரசூட் கூறியதாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. நீதிபதிகள் கோகோய் மற்றும் லலித் ஆகியோர் சாத்தியமான சட்டச் சவால்களைச் சுட்டிக்காட்டியதாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

Original Article :  Before top court in 2026, matters of religion, citizenship, liberty. -Apurva Vishwanath

Read More →

ஜெஹன்போரா அகழ்வாராய்ச்சி (Zehanpora excavation) காஷ்மீரின் புத்த வரலாற்றை எவ்வாறு வெளிப்படுத்துகிறது? -குஷ்பூ குமாரி

பாரமுல்லாவில் (Baramulla) உள்ள ஜெஹன்போராவில் 2,000 ஆண்டுகள் பழமையான புத்த தளத்தின் அகழ்வாராய்ச்சி, இந்தியாவின் பண்டைய நாகரிகத்திற்குள் ஜம்மு & காஷ்மீரின் ஒருங்கிணைந்த முக்கிய இடத்தை மீண்டும் கவனத்தில் கொண்டு வந்துள்ளது.

தற்போதைய நிகழ்வு : 

டிசம்பர் 28 அன்று, 2025-ம் ஆண்டுக்கான தனது கடைசி ’மன் கி பாத்’ நிகழ்ச்சியில், பிரதமர் நரேந்திர மோடி, ஜம்மு & காஷ்மீரின் பாரமுல்லா மாவட்டத்தில் உள்ள ஜெஹான்போரா தொல்பொருள் தளத்தில் நடைபெற்று வரும் அகழ்வாராய்ச்சிகள் குறித்து குறிப்பிட்டுள்ளார். இது பண்டைய புத்த உலகில் காஷ்மீரின் பங்களிப்பை எடுத்துரைத்த அவர், இந்த எச்சங்கள் குஷானர் காலத்திற்கு கிட்டத்தட்ட 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையவை என்று குறிப்பிட்டார். இந்த மேடுகள் குறித்த ஆரம்பக்கட்டத் தடயம், பாரமுல்லாவில் இருக்கும் மூன்று பழங்கால தூண்(ஸ்தூபி)களைக் காட்டும் ஒரு பிரெஞ்சு அருங்காட்சியகத்தில் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு காப்பக புகைப்படத்திலிருந்து வெளிவந்தது.

முக்கிய அம்சங்கள் :

1. கலாச்சார அமைச்சகத்தில் பணியாற்றும் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி ஷா ஃபைசல், ஒரு நாளிதழில் எழுதிய ஒரு கட்டுரையில், புத்த மத வரலாற்றில் காஷ்மீர் பற்றிய அதிகம் அறியப்படாத உண்மைகளை எடுத்துரைத்தார். ஸ்ரீநகர் நகரத்தை நிறுவியதாக நம்பப்படும் மௌரிய வம்சத்தைச் சேர்ந்த பேரரசர் அசோகர், இப்பகுதியில் மடங்களையும் ஸ்தூபிகளையும் நிறுவியுள்ளார்.

2. சிந்து-காந்தாரா பகுதி (Indus–Gandhara region) மற்றும் இமயமலை வழித்தடத்தின் (Himalayan corridor) சந்திப்பில் காஷ்மீர் அமைந்திருப்பது, இந்திய மையப்பகுதிக்கும் பரந்த ஆசிய உலகிற்கும் இடையே ஒரு வழியாகச் செயல்படுவதற்கு தனித்துவமாகப் பொருத்தமானதாக அமைந்தது.

3. முற்கால புத்த வரலாற்று நூல்களும், பிற்கால சமஸ்கிருத மூலங்களும் காஷ்மீரை தொடர்ந்து கற்றல் நிலம் (land of learning) அல்லது சாரதா பீடம் (Sharada Pith) என்று தொடர்ந்து குறிப்பிடுகின்றன. இது பண்டைய மற்றும் ஆரம்பகால இடைக்காலங்களில் காஷ்மீர் முதன்மையான கல்வி மையங்களில் ஒன்றாக இருந்த பங்களிப்பை அடையாளப்படுத்துகிறது.

4. புத்த தத்துவ மரபு நாகார்ஜுனரின் படைப்புகளில் அதன் உச்சத்தை அடைந்தது. அவர் மத்தியமகா, அல்லது நடு வழி, தத்துவத்தை நிறுவியவர். இந்தத் தத்துவமே மகாயான புத்தத்திற்கு அடிப்படையாக அமைகிறது. நாகார்ஜுனர் பல்வேறு பிராந்தியங்களில் பரவலாகப் பயணம் செய்தார். இந்த காலகட்டத்தில், அவரது கருத்துக்களைப் பயிலவும், பாதுகாக்கவும், வளர்க்கவும் காஷ்மீர் மிக முக்கியமான மையங்களில் ஒன்றாக உருவெடுத்தது.

5. புத்த வரலாற்றில் காஷ்மீரின் முக்கியத்துவம் குஷானர் காலத்தில் தான் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஜெஹான்போரா தொல்பொருட்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டதும் இதே காலத்தைச் சேர்ந்தவைதான். பேரரசர் கனிஷ்கரின் ஆட்சிக்காலத்தில், புத்தம் வலுவான மற்றும் முன்னெப்போதும் இல்லாத அரச ஆதரவைப் பெற்றது.

6. பேரரசர் கனிஷ்கர் நான்காவது புத்த மாநாட்டை காஷ்மீரில் கூட்டினார். இதற்கு அறிஞர் வசுமித்திரர் தலைமை தாங்கினார். அஸ்வகோஷர் அதன் முக்கியப் பங்கேற்பாளர்களில் ஒருவராக இருந்தார். மகாயான புத்தத்தை முறைப்படுத்துவதிலும் பரப்புவதிலும் இந்த சபை தீர்க்கமானதாக இருந்தது. இந்த மகாயான புத்தம் கருணை, போதிசத்துவர் இலட்சியம் மற்றும் அனைத்து உயிரினங்களின் முக்திக்கு முக்கியத்துவம் அளித்தது.

	Place	Patronage
First Buddhist Council	Rajgir	Ajatashatru
Second Buddhist Council	Vaishali	Kalashoka
Third Buddhist Council	Patliputra	Kanishka
Fourth Buddhist Council	Kashmir	Kanishka

7. காஷ்மீரிலிருந்து, மகாயானக் கருத்துக்கள் காந்தர், காபூல் மற்றும் அங்கிருந்து பாக்ட்ரியாவுக்குப் (Bactria) பரவின. இந்த வகையில், காஷ்மீர் உலகளாவிய புத்தத்திற்கு புறம்பானது அல்ல. மாறாக, அது அதன் முக்கிய தொடக்க மையங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. சமஸ்கிருதம் மற்றும் பிராகிருதத்தில் எழுதப்பட்ட, உலகின் மிகப் பழமையான புத்த நூல்களில் ஒன்றான கில்கிட் கையெழுத்துப்பிரதிகள் (Gilgit Manuscripts), காஷ்மீர் மற்றும் அதன் அண்டை பகுதிகளை புத்த அறிவின் பாதுகாவலர்களாக செயல்பட்டன என்பதைக் காட்டுகின்றன.

புத்த மதத்தின் தோற்றம்

புத்த மதம் சித்தார்த்தராகப் பிறந்த புத்தரால் நிறுவப்பட்டது. அவர் கபிலவஸ்துவின் (நவீன நேபாளத்தில் அமைந்துள்ள) சாக்ய குலத்தின் தலைவரான மன்னர் சுத்தோதனின் மகனாவார். பல்வேறு கதைகளின்படி, மாயா தனது பிறந்த வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியில் லும்பினியில் உள்ள ஒரு தோப்பில் சித்தார்த்தரை பெற்றெடுத்தார்.

பாலி நூல்களின்படி, சித்தார்த்தர் தனது 29 வயதில், வாழ்க்கையை மாற்றும் காட்சிகளை அவர் சந்தித்தார். இதில் ஒரு வயதானவர், ஒரு நோய்வாய்ப்பட்ட நபர், ஒரு பிணம் மற்றும் ஒரு துறவி. இந்தக் காட்சிகள் அவரை ஆழமாகப் பாதித்தன. அவை வாழ்க்கையின் தவிர்க்க முடியாத யதார்த்தங்களை அவருக்கு உணர்த்தின. எனவே, அவர் தனது அரச வாழ்க்கையைத் துறந்து ஆறு ஆண்டுகள் அலைந்து திரிந்த துறவியாக மாறி, கடுமையான துறவறங்களைச் செய்தார்.

காலப்போக்கில், அவர் தற்கால பீகாரில் உள்ள கயாவில் போதி மரத்தின் கீழ் ஞானம் பெற்றார். இதற்குப் பிறகு, புத்தர் அல்லது ஞானம் பெற்றவர் என்று அறியப்பட்டார். அவர் ததாகதர் (Tathagata) என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறார். இந்தச் சொல் பிறப்பு மற்றும் இறப்புச் சுழற்சியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்ட ஒருவரைக் குறிக்கிறது.

புத்தர் தனது முதல் பிரசங்கத்தை பனாரஸுக்கு (வாரணாசி) அருகே உள்ள ஒரு மான் பூங்காவில் தனது ஐந்து சீடர்களுக்கு வழங்கினார். இது தம்மச்சக்க-பவத்தனா (தம்மச் சக்கரத்தின் சுழற்சி) என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. தனது பிரசங்கத்தில், புத்தர் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் பாதையை முன்வைத்தார். இது தனிநபர்கள் பிறப்பு, இறப்பு மற்றும் மறுபிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து தப்பிக்க உதவும் ஒரு வாழ்க்கை முறையை விவரித்தது. அவரது போதனைகளின் மையத்தில் நான்கு உன்னத உண்மைகள் உள்ளன. அவை ’அரிய-சச்சானி’ (ஆரிய சத்யா) என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. அவை,

உலகம் துன்பங்களால் நிறைந்தது. (dukkha - துக்கா) 

துன்பம் ஆசையிலிருந்து எழுகிறது. (samudaya - சமுதாய)

துன்பத்தை வெல்ல முடியும் (nirodha - நிரோதா)

துன்பத்தை வெல்வதற்கு ஒரு வழி இருக்கிறது. இந்த வழி எண்வழிப் பாதை ஆகும், இது ’அத்தங்க-மக்’ அல்லது ’அஷ்டாங்க மார்க்கம்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

மகாயான புத்தம்

1. மகாயான புத்தம் கி.பி. 1 ஆம் நூற்றாண்டில் தோன்றியது. மேலும் அதன் கோட்பாடுகள் 4-வது புத்த சபையின் போது மேலும் வளர்க்கப்பட்டன. ஆச்சார்ய நாகார்ஜுனர் மகாயான புத்தத்தில் ஒரு முக்கிய நபராகக் கருதப்படுகிறார். அவர் மத்யமிகா தத்துவத்தை (Madhyamika philosophy) முன்வைத்தார். இது மகாயான புத்தத்தின் அடிப்படையாகும்.

2. ஆரம்பகால புத்த போதனைகள் ஒருவரின் சொந்த முயற்சியால் நிர்வாண நிலையை அடைவதில் கவனம் செலுத்தின. இருப்பினும், காலப்போக்கில், ஒரு புதிய கருத்து உருவானது. இந்தக் கருத்து மற்றவர்களின் முக்திக்காக உழைக்கும் ஒரு இரட்சகரைப் பற்றியது. இதன் மூலம் போதிசத்தர் (Bodhisatta) என்ற கருத்து உருவானது. போதிசத்தர்கள் தங்கள் முயற்சிகள் மூலம் தகுதிகளைச் சேகரித்த ஆழ்ந்த இரக்கமுள்ள மனிதர்களாகக் கருதப்பட்டனர். இருப்பினும், அவர்கள் இந்த புண்ணியத்தை நிர்வாண நிலையை அடைந்து உலகை விட்டுச் செல்லப் பயன்படுத்தவில்லை. மாறாக, அவர்கள் இங்கேயே தங்கி மற்றவர்களுக்கு உதவத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

3. இந்த மரபு "மகாயானம்" என்றும் அழைக்கப்பட்டது. இந்த நம்பிக்கைகளை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் பழைய பாரம்பரியத்தை ஹீனயானம் (Hinayana) அல்லது "குறைந்த வாகனம்" (lesser vehicle) என்று விவரித்தனர். மகாயானம் வடக்கு மற்றும் வடகிழக்கு ஆசியாவில் பரவலாகப் பின்பற்றப்படுகிறது.

Original Article : How Zehanpora excavation reveals Kashmir’s Buddhist past? -Khushboo Kumari

Read More →

நிதிக் கூட்டாட்சியும் VB-G RAM-G சட்டமும்: ஒன்றிய அரசின் நலத்திட்டங்களை நிர்வகிக்க மாநிலங்கள் ஏன் நிதிச் சுமையை ஏற்கின்றன? -கௌஸ்துப் திவாரி

 உச்சநீதிமன்றத்தின் நிதிக் கூட்டாட்சியில் மாற்றுக்கருத்து தெரிவிக்கும் உரிமையை ஆதரிக்கும் பார்வை, ஒன்றிய அரசு மையப்படுத்தப்பட்ட வகையில் உருவாக்கிய VB-G RAM-G சட்டத்துடன் முரண்படுகிறது. இது பெரிய அரசியலமைப்புச் சிக்கல்களை உருவாக்குகிறது.

மோஹித் மினரல்ஸ் (2022) Mohit Minerals (2022) வழக்கில், இந்திய உச்சநீதிமன்றம் நிதிக் கூட்டாட்சி (fiscal federalism) என்ற அரசியலமைப்புக் கொள்கையை முக்கியமாக வலியுறுத்தி, ஒரு திருப்புமுனை தீர்ப்பை வழங்கியது. இந்தக் கொள்கை “கூட்டுறவு” மற்றும் “ஒத்துழையா” கூட்டாட்சி அமைப்பால் ஆதரிக்கப்படுகிறது. கூட்டுறவுக் கூட்டாட்சி என்றால், மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகள் பொதுவான வளர்ச்சி இலக்குகளுக்காக வேறுபாடுகளைத் தள்ளிவைத்து, பேச்சுவார்த்தை மற்றும் ஒருங்கிணைப்பு மூலம் ஒத்துழைத்து செயல்பட வேண்டும் என்பதாகும். ஆனால், இறுதி முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் ஒன்றிய அரசுக்கே (யூனியனுக்கு) உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது

மாறாக, கூட்டுறவு அல்லாத கூட்டாட்சி (Uncooperative Federalism) என்பது, அடிப்படையில், கூட்டாட்சி அலகுகளிடையே போட்டியையும் பிரிவினையையும் கருதுகிறது. அரசியலமைப்புச் சட்ட அமைப்பிற்குள் அதிகாரத்தின் சமமற்ற விநியோகத்தின் எல்லைகளை சூழலிலிருந்து விலக்கிப் பார்த்தால், கூட்டுறவு அல்லாத கூட்டாட்சி, சில அரசியலமைப்பு விதிகள் மையப்படுத்தும் போக்கைக் கொண்டிருந்தாலும்கூட, கூட்டாட்சி அலகுகள் சமமான அதிகாரங்களைப் பெற்றிருப்பதாகவே கருதுகிறது. இது ஆதிக்கம் செலுத்தும் அதிகாரத்தின் துஷ்பிரயோகத்தைத் தடுக்க, கூட்டாட்சி அலகுகளை ஒன்றுக்கொன்று எதிராகத் தேவையான பாதுகாப்பாகக் கருதுகிறது. கூட்டாட்சிக்கு ஒரு ஒத்துழைப்பு அணுகுமுறைக்கு மாறாக, ஒரு கூட்டாட்சி அரசமைப்பில் சமமற்ற அதிகாரம் கொண்டவர்களிடையே ஏற்படும் போட்டியானது கூட்டாட்சியையும் ஜனநாயகத்தையும் பலப்படுத்துவதாகக் கருதப்படுகிறது. கூட்டுறவு அல்லாத கூட்டாட்சியின் அடிப்படைக் குறிக்கோள், உச்சநீதிமன்றத்தால் கவனிக்கப்பட்டபடி, அதன் அனுமதிக்கப்பட்ட கருத்து வேறுபாட்டில் உள்ளது. அது ஒழுங்குமுறை இடைவெளிகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம் கருத்து வேறுபாடு காட்டுவது மற்றும் அரசியலமைப்பு வரம்புகளுக்குள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் அதிகாரத்திற்கு எதிராகத் தீர்மானங்களை நிறைவேற்றுவதன் மூலம் அவமதிப்பு ஒத்துழையாமையின் மூலம் கருத்து வேறுபாடு காட்டுவது ஆகும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், உரையாடல் அல்ல, கருத்து வேறுபாடே கூட்டுறவு அல்லாத கூட்டாட்சியின் சாராம்சம் ஆகும்.

இந்தியாவின் நிதி நிர்வாகத்தில், நிதிசார் கூட்டாட்சி (Fiscal Federalism) என்பது மிகவும் முக்கியமான இடத்தை வகிக்கிறது. இதில், ஒன்றிய அரசின் தன்னிச்சையான நிதி ஆணைகளை (unilateral fiscal fiat) மாநிலங்கள் எதிர்ப்பதற்கு வழி உண்டு. இதற்கு, கூட்டுறவு இல்லாத கூட்டாட்சி என்ற அரசியலமைப்பு ரீதியான வழிமுறைகள் மற்றும் அனுமதிக்கப்பட்ட எதிர்ப்புரிமை ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தலாம். எனவே, வளர்ந்த இந்தியா – கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பு மற்றும் வாழ்வாதார மேம்பாட்டு திட்டம் (Viksit Bharat – Grameen Rozgar Aur Aajeevika Mission (Gramin) (VB-G RAM-G)) சட்டம், 2025-ஐ மதிப்பீடு செய்வது மிகவும் அவசியம். ஏனெனில், இந்தச் சட்டம் நிதிக் கூட்டாட்சி வழியாக, வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதம் என்ற அரசியலமைப்பு இலக்கை அடைய ஒன்றிய அரசும் மாநில அரசுகளும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட அழைப்பு விடுக்கிறது.

சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, இந்தச் சட்டத்தின் வடிவம், இந்தியாவின் நிதி கூட்டாட்சிக்கு (fiscal federalism) ஒரு மாபெரும் பிளவை ஏற்படுத்தும் தருணத்தைக் குறிக்கிறது. சட்டப்பிரிவு 14-ன் கீழ் மத்திய அரசால் உருவாக்கப்பட்டுள்ள தேசிய அளவிலான வழிகாட்டுதல் குழு (national-level steering committee) — சட்டத்தை அமல்படுத்துவதற்கு மாநில வாரியான நிதி ஒதுக்கீட்டைப் பரிந்துரைக்கும் பொறுப்புடையது ஆகும். இதில் மூத்த மத்திய அரசு அதிகாரிகள் மட்டுமே உள்ளனர். பிரிவுகள் 4 மற்றும் 22-ன் கீழ் உள்ள நெறிமுறை நிதி ஒதுக்கீடு, மத்திய அரசால் தன்னிச்சையாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட புறநிலைக் காரணிகளின் அடிப்படையில், 60:40 என்ற விகிதத்தில் (சில மாநிலங்களைத் தவிர) தீர்மானிக்கப்பட உள்ளது. சட்டத்தை அமல்படுத்தும்போது ஏற்படும் எந்தவொரு கூடுதல் செலவினத்தையும் ஒன்றிய அரசு பரிந்துரைக்கும் விதத்தில் மாநில அரசுகளே ஏற்க வேண்டும். மேலும், இந்தச் செலவுப் பகிர்வு முறை, மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதி சட்டத்தில், 2005 (Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Act (MGNREGA)) இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது; மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதி சட்டத்தின்கீழ், நிதிச் சுமையில் (fiscal burden) கிட்டத்தட்ட 90 சதவீதத்தை ஒன்றிய அரசு ஏற்றுக்கொண்டது. மேலும், இந்தச் சட்டத்தை அறிவிப்பதற்கும் மற்றும் செயல்பாட்டுக்குக் கொண்டு வருவதற்குமான அதிகாரம், ஒன்றிய அரசின் தனியுரிமை மற்றும் விருப்பத்தின் அடிப்படையிலயே உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. 

சட்டத்தின் உள்ளடக்கத்தைப் பார்க்கும்போது, அது இந்தியாவின் நிதிசார் கூட்டாட்சிக்கு (Fiscal Federalism) மிக மோசமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பது தெளிவாகிறது. கூட்டாட்சியின் வடிவமைப்பிலிருந்து எழும் முக்கியமான கவலைகளில் ஒன்று, இந்தச் சட்டத்தின்கீழ் ஏற்படும் நிதிப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவது உட்பட, முழு முடிவெடுக்கும் செயல்முறையிலும் மாநிலங்களின் நிதிப் பகிர்வின் அளவாகும். மாநிலங்களின் பங்கேற்பு பெரும்பாலும் மேலோட்டமானதாகவே தோன்றுகிறது. ஏனென்றால், சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கும், நிதி ஒதுக்கீட்டிற்கான அளவுகோல்களை தன்னிச்சையாகத் தீர்மானிப்பதற்கும், ஒன்றிய அரசின் திட்டத்தை செயல்படுத்துகையில் மாநிலங்கள்மீது 50 சதவீத வரம்பைத் தாண்டும் நிதிச்சுமையைத் திணிப்பதற்கும், அத்தியாவசியமான தேசிய அளவிலான வழிகாட்டும் குழுவில் (National-Level Steering Committee) மத்திய அரசின் மூத்த அதிகாரிகளை மட்டுமே நியமிப்பதற்கும், மாநில அளவிலான வழிகாட்டும் குழுவை (State-Level Steering Committee) வெறும் செயல்பாட்டு வழிகாட்டுதல் மற்றும் ஒருங்கிணைப்பு பணிகளைக் கொண்ட ஒரு அமைப்பாக குறைப்பதற்கும்,  ஒன்றிய அரசுக்குத் தன்னிச்சையான அதிகாரங்கள் உள்ளன. இந்த அதிகார மையப்படுத்தல் முறையானது மாநிலங்களின் நிதியியல் உரிமைகளை ஆழமாகப் பாதிக்கிறது.

குறிப்பிடப்பட்ட அனைத்து சூழல்களிலும், கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின்படி மத்திய-மாநில அரசுகள் இணைந்து செயல்படவேண்டிய அணுகுமுறை எதுவும் இல்லை. முடிவெடுக்கும் உரிமையிலோ, நிதி ஒதுக்கீட்டிலோ மாநிலங்களுக்கு குறிப்பிடத்தக்க பங்கு இல்லை. அதே நேரத்தில், மத்திய அரசு தன்னிச்சையாக நிர்ணயிக்கும் அளவுகோல்களின்படி மாநிலங்கள் நிதிப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்ற வேண்டிய நிலையில், ஒன்றிய அரசின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப செயல்பட வேண்டிய கட்டாயமும் உள்ளது. மேலும், மாநிலங்கள் தங்கள் சொந்தப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றும்போதே, தங்கள் நிதியை ஒன்றிய அரசு கூறும் வழியில்தான் செலவழிக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் உள்ளது. இது சிக்கலை இன்னும் தீவிரமாக்குகிறது. சில சமயம், சில சட்டங்களின்கீழ் ஒன்றிய அரசைக் காட்டிலும் மாநிலங்களே அதிகப் பங்களிப்பும் அதிகச் செலவும் செய்ய நேரிடுகிறது. தாமதமாக வழங்கப்படும் இழப்பீடு மற்றும் வேலைவாய்ப்பின்மைச் சலுகைகள் (பிரிவு 22(8)-ன்கீழ்) இதற்கு அதிர்ச்சியூட்டும் எடுத்துக்காட்டுகளாகக் கூறப்படுகின்றன.

இந்தச் சட்டத்தின் ஒருதலைப்பட்சமான அம்சம் என்னவென்றால், அது மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ள பொறுப்புகளில் சமமற்ற தன்மையை நிலைநிறுத்துகிறது. மாநிலங்களின் நிதிப் பொறுப்பு, மத்திய அரசின் பொறுப்பைவிட மிகவும் சிக்கலாகவும் மற்றும் சுமையாகவும் தோன்றுகிறது. இது இயல்பாகவே நுண்ணிய நிதி சமநிலையை சீர்குலைக்கிறது. மேலும், மாநில அரசுகள் தங்கள் சட்டப்பூர்வ கடமைகளைச் செய்யும்போது அவற்றின் நிதி சுயாட்சியைக் குறைக்கிறது. இந்த அம்சம் நிதி கூட்டாட்சியை (Fiscal Federalism) மிகக் கடுமையாகப் பாதிக்கிறது. ஏனெனில், இச்சட்டத்தின் மூலம் ஒன்றிய அரசின் கட்டுப்பாட்டில் மாநிலங்களின் நிதி பயன்படுத்தப்படுகின்றன. 

வளர்ந்த இந்தியா – கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பு மற்றும் வாழ்வாதார மேம்பாட்டு திட்டம் (Viksit Bharat – Grameen Rozgar Aur Aajeevika Mission (Gramin) (VB-G RAM-G))  சட்டத்தைப் பொறுத்தவரை, நிதி கூட்டாட்சிக்கு (Fiscal Federalism) ஒரு கூட்டு அணுகுமுறை (collaborative approach) மிகவும் தேவைப்படுகிறது. இதில் மத்திய அரசு, மாநில அரசுகள் உள்ளிட்ட அனைத்துப் பங்குதாரர்களும் முடிவெடுக்கும் செயல்முறையில் உண்மையாகப் பங்கேற்க வேண்டும். குறிப்பாக, மத்திய அரசு ஒரு திட்டத்திற்கு நிதி ஒதுக்கும்போது, அதற்கு ஏறத்தாழ சமமான நிதியை மாநில அரசுகள் சட்டப்படி கொடுக்க வேண்டியிருந்தால், இந்தக் கூட்டு அணுகுமுறை தவிர்க்க முடியாதது. சரக்கு மற்றும் சேவை வரி (GST) முறையில் பின்பற்றப்பட்ட பங்கேற்பு மாதிரியிலிருந்து இதற்கு நல்ல உதாரணம் கிடைக்கிறது. இந்தியக் கூட்டாட்சி என்பது ஒத்துழைப்பு மற்றும் கூட்டுறவு அல்லாத (uncooperative) நிலைகளுக்கு இடையேயான தொடர்ச்சியான உரையாடல் ஆகும். மாநிலங்கள் ஒத்துழைப்பு முதல் எதிர்ப்பு வரை தங்கள் கருத்துகளை சுதந்திரமாக வைக்கலாம். ஆனால், வளர்ந்த இந்தியா – கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பு மற்றும் வாழ்வாதார மேம்பாட்டுத் திட்டம் (Viksit Bharat – Grameen Rozgar Aur Aajeevika Mission (Gramin) (VB-G RAM-G))  சட்டத்தில் உண்மையான கூட்டு அணுகுமுறை இல்லாததால், ஒன்றிய அரசு மாநிலங்களுக்கு சமமற்ற நிதிச்சுமையைத் திணிக்கும் அபாயம் உள்ளது. இது நிதி கூட்டாட்சியின் மோசமான வடிவத்திற்கு வழிவகுக்கும். ஏனெனில், இந்திய அரசியலமைப்பில் ஒன்றிய அரசும் மாநில அரசுகளும் சமமான அதிகார அமைப்புகளாகவே இருக்க வேண்டும்.

எழுத்தாளர், டெல்லி மற்றும் மத்தியப்பிரதேச உயர்நீதிமன்றங்களில் வழக்கறிஞர் பயிற்சி  பெற்று வருகிறார்.

Original Article :  Fiscal federalism and the VB-G RAM-G Act: Why states are paying the price of centralised welfare governance, -Kaustubh Tiwari

Read More →

பக்கவாட்டு நுழைவு நியமன முறைமையின் (Lateral Entry System) சாதக பாதகங்கள் என்னென்ன?

 ஒன்றிய அரசின் பக்கவாட்டு நுழைவு நியமன திட்டத்திற்காக (Lateral Entry Scheme) மத்திய அரசுப் பணியாளர் தேர்வாணையம் (Union Public Service Commission (UPSC)) வெளியிட்ட 45 பணியிடங்களுக்கான விளம்பரத்தை திரும்பப் பெறுமாறு அரசு கேட்டுக்கொண்டு ஒரு ஆண்டுக்கும் மேலாகியும் இன்னும் முடிவு எட்டப்படவில்லை. பணியாளர் மற்றும் பயிற்சித் துறை (Department of Personnel and Training (DoPT)), இத்திட்டம் குறித்து பிற அமைச்சகங்களுடன் ஆலோசனை நடத்தி வருவதாகக் கூறப்படுகிறது.

முக்கிய அம்சங்கள்:

— ஆகஸ்ட் மாதம் 17-ஆம் தேதி, 2024-ஆம் ஆண்டு, மத்திய அரசுப் பணியாளர் தேர்வாணையம் (UPSC) 45 பக்கவாட்டு நுழைவு நியமனப் பணியிடங்களுக்கான (lateral entry posts) விளம்பரத்தை வெளியிட்டது. ஆனால் சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஆகஸ்ட் மாதம் 20-ஆம் தேதி, மத்தியப் பணியாளர் துறை இணை அமைச்சர் (Union Minister of State for Personnel) ஜிதேந்திர சிங், அந்த விளம்பரத்தை ரத்து செய்யக் கோரி மத்திய அரசுப் பணியாளர் தேர்வாணைய தலைவருக்கு கடிதம் எழுதினார். பக்கவாட்டு நுழைவு நுழைவுத் திட்டத்தில் இடஒதுக்கீடு (reservations) இல்லாதது குறித்து, பாஜகவின் கூட்டணிக் கட்சியான லோக் ஜனசக்தி கட்சியின்  (ராம் விலாஸ்) தலைவர் சிராக் பாஸ்வான் உட்படப் பலரிடமிருந்து அரசுக்குக் கடும் எதிர்ப்பு  வந்ததைத் தொடர்ந்து இந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

— செவ்வாய் கிழமையன்று  நடந்த ஒரு பத்திரிகையாளர் சந்திப்பில், இந்தத் திட்டத்தின் நிலை மற்றும் 2026-ஆம் ஆண்டில் நேரடி நுழைவு மீண்டும் கொண்டுவரப்படுமா (revived) என்று இணை அமைச்சரிடம் கேட்கப்பட்டது. அவர் அந்தக் கேள்வியைப் பணியாளர் துறைச் செயலாளர் (DoPT Secretary) ரச்னா ஷாவிடம் ஒப்படைத்து, செயலாளர் "விடுபட்ட தகவல்களைப் பூர்த்தி செய்வார்"  என்று கூறினார். நேரடி நியமனங்களின் மூன்று தவணைகளில் சுமார் 60 அதிகாரிகள் பணியமர்த்தப்பட்டுள்ளதாகவும், அவர்களில் சுமார் 38-40 பேர் இன்னும் பல்வேறு அமைச்சகங்களில் பணிபுரிவதாகவும் செயலாளர் ஷா தெரிவித்தார்.

— 2018-ஆம் ஆண்டு அரசு இந்தத் திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தியதுடன், அதைத் தொடர்ந்து 2021 மற்றும் 2023-ஆம் ஆண்டுகளிலும் நிபுணர்களை  பணியமர்த்தியது. இந்தத் திட்டத்தின்கீழ், இணைச் செயலாளர் (Joint Secretary), இயக்குநர் (Director) மற்றும் துணைச் செயலாளர் (Deputy Secretary) ஆகிய நிலைகளில் துறை சார்ந்த மற்றும் தொழில்நுட்பப் பதவிகள் (domain-specific and technical positions) விளம்பரப்படுத்தப்பட்டன. மொத்தம் 63 நபர்கள் பக்கவாட்டு நுழைவு நியமன முறையின் மூலம் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

— பாரம்பரியமான நிர்வாக அமைப்பின் பகுதியாக இல்லாவிட்டாலும், தனியார் துறையைச் சேர்ந்த நபர்களை அரசாங்கத்தின் நிர்வாகப் பதவிகளுக்குப் பணியமர்த்தும் நடைமுறையே பக்கவாட்டு நுழைவு நியமன (Lateral entry) முறை  என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.

— பக்கவாட்டு நுழைவு நியமன கொள்கையின்கீழ், அரசாங்கம் சில முக்கியமான நபர்களை அரசாங்கத்தில் குறிப்பிட்ட பணிகளுக்காக நியமிக்கிறது. இவர்களின் சிறப்பு அறிவு மற்றும் அந்தத் துறையில் உள்ள அனுபவம் ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டே இந்த நியமனங்கள் செய்யப்படுகின்றன. பொதுவாக, இந்த ஆட்சேர்ப்புகள் இணைச் செயலாளர் (Joint Secretary), இயக்குநர் (Director) மற்றும் துணைச் செயலாளர் (Deputy Secretary) ஆகிய நிலைகளில் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. இந்த நிலைகளில் உள்ள அதிகாரிகள் கொள்கை வகுப்பதில் ஒரு முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றனர்.

— 2017-ஆம் ஆண்டில், நிதி ஆயோக் (NITI Aayog) அதன் மூன்றாண்டு செயல் திட்டத்திலும், மற்றும் நிர்வாகம் தொடர்பான துறைக் குழுச் செயலாளர்கள் பிப்ரவரி மாதம் சமர்ப்பித்த அறிக்கையிலும், மத்திய அரசில் இடைநிலை மற்றும் உயர் நிர்வாக நிலைகளில் பணியாளர்களை நியமிக்கப் பரிந்துரைத்தனர். இந்த 'வெளிவழி நியமனதாரர்கள்', அதுவரை அகில இந்திய சேவைகள் / மத்திய குடிமைப் பணிகளில் இருந்து வந்த நிரந்தர அரசு அதிகாரிகளை மட்டுமே கொண்டிருந்த ஒன்றிய செயலகத்தின் ஒரு பகுதியாக இருப்பார்கள். இவர்களுக்கு மூன்று ஆண்டுகளுக்கான ஒப்பந்தங்கள் வழங்கப்படும் என்றும் மேலும், இது மொத்தம் ஐந்து ஆண்டுகள் வரை நீட்டிக்கப்படலாம் என்றும் கூறப்படுகிறது.

Original Article : What are the pros and cons of the lateral entry system? -Khushboo Kumari , Roshni Yadav

Read More →

சொத்துப் பதிவு மற்றும் உரிமை குறித்து… -கிரிஜா போசலே

 சமிவுல்லா vs பீகார் மாநிலம் (Samiullah vs State of Bihar) வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் என்ன தீர்ப்பளித்தது? பீகாரின் பட்டா மாற்றத்துடன் இணைக்கப்பட்ட பதிவு விதிகளை நீதிமன்றம் ஏன் ரத்து செய்தது? பதிவு என்பது உரிமை அல்லது உடைமையிலிருந்து சட்டப்பூர்வமாக ஏன் வேறுபட்டது? இந்தியாவில் நிலப் பரிவர்த்தனைகளை 'கவலைக்குரியதாக' மாற்றும் கட்டமைப்பு குறைபாடுகள் யாவை?

தற்போதைய செய்தி:

சமீபத்தில் சமிவுல்லா vs பீகார் மாநிலம் (Samiullah vs State of Bihar) வழக்கில் வழங்கிய தீர்ப்பில், உச்ச நீதிமன்றம் சொத்து வாங்குவதும் விற்பதும் பல இந்தியர்களுக்கு ஒரு 'மன உளைச்சலைத் தரும்' அனுபவமாக இருக்கிறது என்று கூறியுள்ளது. இந்த கருத்து, நாட்டில் நிலம் மற்றும் சொத்து பரிவர்த்தனைகளின் போது மக்கள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களை வெளிக்காட்டுகிறது.

சமிவுல்லா வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் என்ன தீர்ப்பு வழங்கியது?

2019ஆம் ஆண்டில் பீகார் பதிவு விதிகளின்கீழ், அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட துணை விதிகள் செல்லுபடியாகுமா என்பதை உச்சநீதிமன்றம் ஆய்வு செய்தது. இந்த மாற்றங்களின்படி, சொத்து விற்பனையாளர் ஜமாபந்தி அல்லது நில ஒதுக்கீட்டு ஆவணம் போன்ற பட்டா மாற்றத்திற்கான ஆதாரத்தைக் காட்டத் தவறினால், விற்பனை அல்லது தானப் பத்திரங்கள் போன்ற சொத்து பரிமாற்ற ஆவணங்களை நிராகரிக்க பதிவு அதிகாரிகளுக்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது.

துணை விதிகள் சட்ட அதிகார வரம்பிற்கு அப்பாற்பட்டவை மற்றும் நியாயமற்றவை என்று கூறி, நீதிமன்றம் மூன்று முக்கியக் காரணங்களுக்காக துணை விதிகளை ரத்து செய்தது.

முதலாவதாக, இந்த விதிகள் பதிவுச் சட்டத்தின்கீழ் பதிவுத்துறைத் தலைவருக்கு சட்டப்பூர்வ அதிகாரங்களை மீறின. இரண்டாவதாக, ஒரு ஆவணத்தைப் பதிவு செய்வதற்கு ஒரு முன்நிபந்தனையாக விற்பனையாளர்களைப் பட்டா மாற்றத்திற்கான ஆதாரத்தை சமர்ப்பிக்கச் செய்வதன் மூலம், இந்த விதிகள் நடைமுறையில் உரிமைக்கான ஆதாரத்தைக் கோரின. இது பதிவுச் சட்டத்தின் நோக்கத்திற்கு முரணானது என்று கருதப்பட்டது. இது சொத்துக்களை மாற்றுவதற்கான மக்களின் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்தியதுடன், சொத்துரிமைக்கான அரசியலமைப்பு (right to property) உரிமையையும் கடுமையாகப் பாதித்தது. மூன்றாவதாக, பீகார் நிலப் பதிவுச் சட்டம் மற்றும் பீகார் சிறப்பு நில அளவை மற்றும் தீர்வுச் சட்டம் போன்ற சட்டங்கள் நிறைவு பெறாமல் இருந்த காரணித்தினால், நிலப் பதிவு மாற்றத்திற்கான சான்றைப் பெறுவது என்பது நடைமுறையில் சாத்தியமற்றதாக இருந்தது.

ஒரு சொத்துரிமை மாற்றப் பத்திரத்தைப் பதிவு செய்வது என்பது, உரிமை அல்லது உடைமையை நிலைநாட்டுவதிலிருந்து வேறுபட்டது என்பதை நீதிமன்றம் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியது. உரிமை மற்றும் உடைமை தொடர்பான விசாரணைகள் பதிவு அலுவலகங்களின் வரம்பிற்குள் வராமல், குடிமை நீதிமன்றங்களின் (civil courts) வரம்பிற்குள் வருகின்றன. பதிவிற்கான முன்நிபந்தனைகள் சொத்து மற்றும் விற்பனையாளரை அடையாளம் காண்பது தொடர்பானவை என்று நீதிமன்றம் முடிவு செய்தது. வரைபடங்கள் அல்லது நில அளவைப் பதிவுகள் இந்த நோக்கத்திற்காக மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகின்றன. 

பதிவுக்கும் உரிமைப் பத்திரத்திற்கும் என்ன வேறுபாடு உள்ளது?

உரிமை மாற்றம் செய்யப்பட்டதற்கான கட்டாயச் சான்றானது, பதிவை உண்மையான உரிமைப் பத்திரத்துடன் இணைப்பதன் மூலம் விற்பனை பரிவர்த்தனைகளின் நம்பகத்தன்மையை உறுதி செய்யும் என்று பீகார் மாநிலம் வாதிட்டது. ஒருங்கிணைப்பதில் உள்ள நன்மைகளை நீதிமன்றம் ஒப்புக்கொண்டபோதிலும், 1950-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு நாடு தழுவிய நில அளவீடுகள் இல்லாததையும், நிலப் பதிவேடுகளை டிஜிட்டல் மயமாக்குவதில் உள்ள சிக்கல்கள் குறிப்பிடத்தக்க தடைகளாகச் சுட்டிக்காட்டியது.

பதிவுச் செயல்முறையுடன் ஒரு திட்டவட்டமான உரிமைப் பதிவு முறை ஒருங்கிணைக்கப்படும் வரை, சொத்துக்களை வாங்குவதற்கும் விற்பதற்கும் தனிநபர்களுக்கு உள்ள சுதந்திரத்திற்கும், சொத்து பரிவர்த்தனைகளின் நம்பகத்தன்மையை நிலைநிறுத்த வேண்டிய அரசாங்கத்தின் கடமைக்கும் இடையே சமநிலையை ஏற்படுத்துவது அரசியலமைப்பு நீதிமன்றங்களின் (constitutional courts) பொறுப்பாகும் என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.

ஜூன் மாதம், கே. கோபி vs சார் பதிவாளர் வழக்கில், சொத்துரிமை தொடர்பான கேள்விகளைத் தீர்மானிக்கும் நீதி வழங்கும் அதிகாரம் சார் பதிவாளருக்கு இல்லாததால், அவர் சொத்தின் உரிமை குறித்துக் கவலைப்படத் தேவையில்லை என்று கூறி, பதிவு மற்றும் உரிமை குறித்த தனது சட்ட நிலைப்பாட்டை உச்சநீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது. இதன் விளைவாக, விற்பனையாளர் தனது உரிமையை நிரூபிக்காத பட்சத்தில், விற்பனைப் பத்திரங்களை நிராகரிக்க துணைப் பதிவாளர்களுக்கு அனுமதி அளித்த தமிழ்நாடு அரசாங்கத்தின் விதியை நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. அந்த விதி, விற்பனையாளர்கள் தாங்கள் உரிமையாளரானதற்கான அசல் ஆவணத்தைக் காட்ட வேண்டும் என்று கோரியது.

சாமியுல்லா வழக்கில் நீதிமன்றம் வழங்கிய அடுத்தடுத்த தீர்ப்புகளிலும் இதே போன்ற ஒரு வாத முறை தெளிவாகத் தெரிகிறது.

இந்த இரண்டு தீர்ப்புகளும், பதிவுச் சட்டம் (Registration Act) என்பது ஆவணங்களைப் பதிவு செய்வதைப் பற்றியது மட்டுமே என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. பதிவு செய்வது என்பது உரிமைக்கு ஒரு தற்காலிக அனுமானத்தை மட்டுமே வழங்குகிறது, உறுதியான ஆதாரத்தை அல்ல. 1908-ஆம் ஆண்டுச் சட்டத்திற்குப் பதிலாக வரவிருக்கும் 2025-ஆம் ஆண்டுப் பதிவு மசோதாவும் இதே போன்ற நிலைபாட்டை கொண்டுள்ளது. இந்த விதிகள், சொத்தின் உரிமையாளர் யார் என்பதைத் தீர்மானிப்பதற்காகப் பதிவு அதிகாரிகள் பதிவை மறுக்க முடியாது என்ற கருத்தின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளன; அவ்வாறு செய்வதற்கு ஒரு முறையான நீதிமன்றத்திற்கு மட்டுமே அதிகாரம் உண்டு என்று கூறுகிறது.

இந்த நிலைப்பாடு நீண்டகாலமாக இருந்துவரும் ஒரு கொள்கையை வலுப்படுத்துகிறது என்றாலும், நில மேலாண்மை எவ்வளவு சிக்கலானது என்பதையும், அதற்கு ஏன் சீர்திருத்தம் தேவைப்படுகிறது என்பதையும் நினைவூட்டும் ஒரு பயனுள்ள குறிப்பாக அமைகிறது.

இந்தியாவில் சொத்து வாங்குவதும் விற்பதும் ஏன் ஒரு 'மன உளைச்சலைத் தரும்' செயலாக மாறியுள்ளது?

இந்தியாவில் நில மேலாண்மை என்பது சிக்கலான ஒன்றாகும். ஏனெனில், இதில் பழைய காலனித்துவச் சட்டங்கள், சிக்கலான அரசாங்க அமைப்புகள் மற்றும் பணிச்சுமை நிறைந்த நீதிமன்றங்கள் ஆகியவை அடங்கியுள்ளன. இது பெரும்பாலும், நிர்வாக ரீதியிலானதாகவோ அல்லது நீதித்துறை சார்ந்ததாகவோ இருந்தாலும், நிலத்திற்கான நீண்டகாலப் போராட்டங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது.

பதிவு, நில அளவை, தீர்வு மற்றும் வருவாய் ஆகிய மூன்று தனித்தனித் துறைகள் தனித்தனியாகச் செயல்படுவதால், பதிவுகளை பராமரிப்பது கடினமாக உள்ளது. ஒவ்வொரு துறைக்கும் அதன் சொந்த விதிகள் மற்றும் பொறுப்புகள் உள்ளன. மேலும், தற்போதைய அமைப்பு உரிமை குறித்த ஒரு தற்காலிக அனுமானத்தை மட்டுமே வழங்குகிறது. இது பழைய பத்திரங்கள், வரி ரசீதுகள், பட்டா மாற்றப் பதிவுகள், உடைமைக்கான சான்றுகள் அல்லது பிற விற்பனைப் பத்திரங்கள் போன்றவற்றை பயன்படுத்தி நீதிமன்றத்தில் சவால் செய்யப்படலாம். இதன் காரணமாக, சொத்து வாங்குபவர்கள் சொத்து வாங்குவதற்கு முன்பு மிகுந்த கவனத்துடன் பல்வேறு சரிபார்ப்புகளைச் செய்ய வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டுள்ளது.

நிலப் பதிவுகள் தொடர்பான சட்ட மற்றும் நிர்வாக வடிவங்களைப் புரிந்துகொள்வதோடு, இந்திய துணைக்கண்டம் முழுவதும் நில நிர்வாகத்தில் நிலவும் வரலாற்று முரண்பாடுகளிலிருந்து எழும் சிக்கல்களையும் அங்கீகரிப்பது முக்கியம். பல நூற்றாண்டுகளாக, இப்பகுதி பல்வேறு ஆட்சியாளர்களால் நிர்வகிக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் தனித்துவமான வருவாய் அமைப்புகளைச் செயல்படுத்தியுள்ளனர். பல்வேறு நிர்வாக நடைமுறைகள், காலனித்துவ ஆட்சி, மாகாண அரசாங்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட தனி விதிகள், பல்வேறு வகையான பட்டங்கள் உருவாக்கம் மற்றும் நில உச்சவரம்புச் சட்டங்கள் போன்ற சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய குறிப்பிடத்தக்க சீர்திருத்தங்கள் ஆகியவற்றின் மரபு, நிலம் தொடர்பான மிகவும் சிக்கலான மற்றும் பிராந்திய ரீதியாக வேறுபட்ட ஒரு சமூக-சட்டகட்டமைப்பிற்கு (socio-legal framework) வழிவகுத்துள்ளது.

நில நிர்வாக சீர்திருத்தத்திற்கான அடுத்தகட்ட நடவடிக்கை என்ன?

இதற்கான தீர்வு பரந்த அளவிலான நிர்வாகச் சீர்திருத்தத்தில் உள்ளது. மோசடி நடப்பதற்கான வாய்ப்புகளைக் குறைக்கும் வகையில், நிலப் பதிவேடுகளைப் பராமரிப்பதற்கான ஒரு ஒற்றை, நன்கு ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட அமைப்பை (synchronised record-keeping system) உருவாக்குவதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். நிலப் பதிவுகளை டிஜிட்டல் மயமாக்கி நவீனமயமாக்குவதற்கான முயற்சிகள் ஒன்றிய மற்றும் மாநில அளவில் நடைபெற்று வருகின்றன.

உதாரணமாக, கர்நாடகாவின் பூமி மற்றும் காவேரி அமைப்புகள் நில உரிமைப் பதிவுகளைப் பதிவுடன் இணைக்கின்றன. இதனால், ஒரு சொத்து விற்கப்படும்போது உரிமை விவரங்கள் தானாகவே புதுப்பிக்கப்படுகின்றன. புவியிடத் தரவுகளை வருவாய்ப் பதிவுகளுடன் இணைப்பதற்கான இதே போன்ற முயற்சிகள் நடைபெற்று வருகின்றன. பெரும்பாலும் இது  விவசாய நிலங்களுக்காகவே செய்யப்படுகிறது.

இந்த சீர்திருத்த முயற்சிகளில் தொழில்நுட்பம் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. நில மேலாண்மையை மேம்படுத்துவதற்காக, ஆவணங்களை டிஜிட்டல் மயமாக்குதல் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு மற்றும் பிளாக்செயின் தொழில்நுட்பங்களின் பங்கு குறித்தும் விரிவான விவாதங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. நிலப் பதிவுகளைப் பாதுகாப்பானதாகவும், வெளிப்படையானதாகவும், திருத்த முடியாததாகவும் மாற்றுவதற்கு பிளாக்செயினைப் பயன்படுத்துமாறு உச்சநீதிமன்றம் பரிந்துரைத்துள்ளது. ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் நிலப் பதிவுகளுக்காக பிளாக்செயின் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி செயல்படுத்தப்பட்ட ஒரு முன்னோடித் திட்டம், நிலத் தகராறுகளைப் பாதியாகக் குறைத்து, சொத்து பரிவர்த்தனைகளை 30% அதிகமாக்கியுள்ளது.

பிளாக்செயின்கள் எவ்வாறு செயல்படும்?

பிளாக்செயின் என்பது, அதன் புனைப்பெயர் குறிப்பிடுவது போல, திருத்த முடியாத, டிஜிட்டல் சங்கிலியுடன் இணைக்கப்பட்ட தரவுத் தொகுதிகளின் சங்கிலியாகும். இந்தத் தகவல் ஒரு பரவலாக்கப்பட்ட, திறந்த அமைப்பில் சேமிக்கப்படுகிறது. அதில் இடம்பெற்றிருக்கும் ஒவ்வொரு கணினியும் தரவின் ஒவ்வொரு தொகுதியையும் சரிபார்க்க முடியும். பாரம்பரிய படிநிலை அமைப்புகளைப் போல் இல்லாமல், இது பரவலாக்கப்பட்ட நிர்வாகத்தைக் கொண்டிருக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இது நம்பிக்கையையும் நிலைத்தன்மையையும் உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

தொகுதிகள் நிரந்தர தரவைச் சேமிக்கும் டிஜிட்டல் கணக்குப் பதிவேடுகள் (ledgers) போன்றவை. ஒவ்வொரு புதிய பரிவர்த்தனையும் இந்தத் தொகுதிகளில் சேர்க்கப்பட்டு, கணினியில் உள்ள அனைத்து கணினிகளுடனும் பகிரப்படுகிறது. இந்த கணக்குப் பதிவேடுகள் ஒரு பகிரப்பட்ட தகவலின் அடிப்படையில் செயல்படுகின்றன. இதன் பொருள், புவியியல் இருப்பிடம் அல்லது நிலை ஆகியவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல், அனைத்து தகவல்களும் பரிவர்த்தனைகளும் சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினரிடையே பகிரப்படுகின்றன என்பதாகும்.

இந்த கணக்குப் பதிவேடுகளை யார் பார்க்க அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்து, அவற்றை அனுமதிக்கலாம் அல்லது அனுமதிக்காமல் இருக்கலாம். இந்த பரவலாக்கப்பட்ட தொகுதி தரவுத்தள அமைப்பின் தன்மை, கணினி ஊடுருவிகள் (Hackers) பிளாக்செயினில் உள்ள தகவல்களை சேதப்படுத்துவதிலிருந்தோ அல்லது மாற்றுவதிலிருந்தோ தடுக்கிறது. ஏனெனில், ஒரு குறியீட்டை மாற்றுவது உடனடியாக அடையாளம் காணக்கூடியதாக இருக்கும். டிஜிட்டல் நாணயம் அல்லது சொத்தை மோசடியாக நகலெடுப்பதன் மூலம் இரட்டிப்பாக்க முயற்சிப்பது, விநியோகிக்கப்பட்ட கணக்குப் பதிவேடுகளை பரிவர்த்தனை அமைப்பு காரணமாக கடினமான பணியாக இருக்கும்.

இந்த வழியில், கணக்குப் பதிவேடு என்பது நிகழ்வுகளின் ஒரு நிரந்தரமான, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட பதிவாகும். நிலப் பதிவுகளுக்கு இதைப் பயன்படுத்தினால், ஒவ்வொரு நிலத்திற்கும் அதன் சொந்த 'பிளாக்' இருக்கும். அதில் அதன் உரிமை, வாரிசுகள், இருப்பிடம், நில அளவை விவரங்கள், வரைபடம், நீர் ஆதாரங்கள், பயிர்கள் மற்றும் அது தொடர்பான பதிவு செய்யப்பட்ட அனைத்து ஆவணங்கள் போன்ற அதன் முழு வரலாறும் இடம் பெற்றிருக்கும். அதே நிலத்தின்மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட பரிவர்த்தனைகள், தகவல்களின் மற்றொரு தொடர்புடைய தொகுதியை உருவாக்கும். இதன்மூலம் தொடர்ந்து புதுப்பிக்கப்படும், வெளிப்படையான மற்றும் மாற்ற முடியாத நிலப் பதிவுகளின் வலையமைப்பு உருவாகும். இருப்பினும், இந்தத் தொகுதிகளில் சேமிக்கப்படும் தகவல்கள் துல்லியமானவை என்பதை நாம் உறுதிசெய்ய வேண்டும். இல்லையெனில் அத்தகைய தரவுகளைச் சரிசெய்வது உரிமையாளர்களுக்கு ஒரு கூடுதல் சுமையை ஏற்படுத்தும். முக்கியமாக, புதிய தொழில்நுட்பங்களை அறிமுகப்படுத்துவதற்கு முன்பு, தற்போதுள்ள நில நிர்வாகம் மற்றும் அது தொடர்பான கட்டமைப்புகளை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

உச்சநீதிமன்றத்தின் சமீபத்திய தீர்ப்பு, நிர்வாக மற்றும் தொழில்நுட்ப சீர்திருத்தங்களின் அவசரத் தேவையை வெளிக்காட்டுகிறது. இந்தியாவின் நில நிர்வாகத்தில் உள்ள ஆழமான சிக்கல்களைப் புரிந்துகொள்வதே, அனைவருக்கும் சொத்துரிமையை உறுதிசெய்யும் பயனுள்ள தீர்வுகளை நோக்கிய முதல் படியாகும்.

கிரிஜா போசலே, பெங்களூருவில் உள்ள தேசிய மேம்பட்ட ஆய்வு நிறுவனம் (National Institute of Advanced Studies (National Institute of Advanced Studies (NIAS)) உள்ள பூசம்பதாவில் ஆராய்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளராகப் பணிபுரிகிறார்; மாலினி மல்லிகார்ஜுன் தேசிய மேம்பட்ட ஆய்வு நிறுவனம் பூசம்பதாவின் தலைவராக உள்ளார்.

Original Article : On property registration and title. -Girija Bhosale

Read More →