சட்டங்களை ரத்து செய்யும் அதிகாரம் அரிதாகவே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். இது ஒரு விதிவிலக்கான அதிகாரம் பொதுவானதாக மாறும்போது சிக்கல் உருவாகத் தொடங்குகிறது.
இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள், அரசியலமைப்பு ஜனநாயகத்தை (constitutional democracy) வரையறுப்பதில் பெரும் சவாலை எதிர்கொண்டனர். முழுமையான நாடாளுமன்ற இறையாண்மையானது, பிரிட்டிஷ் மாதிரியைப் போலவே, நாடாளுமன்றம் விரும்பியதைச் செய்ய சுதந்திரமாக உள்ளது. ஆனால், அரசியலமைப்புச் சபையில் எந்த நம்பகத்தன்மையும் இல்லை. சட்டசபையின் நோக்கமும் ஆணையும் தெளிவாக இருந்தது. சட்டங்களை உருவாக்கும் அதிகாரம் நாடாளுமன்றத்திற்கு உள்ளது. ஆனால், எந்த சட்டமும் அரசியலமைப்பிற்கு எதிராக செயல்பட முடியாது.
சட்டங்களை ரத்து செய்யும் அதிகாரம் அரிதானதாக இருக்க வேண்டும். இது ஒரு ஜனநாயகத்தில் பாராளுமன்றத்தின் சட்டமியற்றும் உரிமைக்கு விதிவிலக்காக இருக்க வேண்டும். விதிவிலக்கான இந்த அதிகாரம் வழக்கமாக மாறும்போது பிரச்சினைகள் தொடங்குகின்றன. நமது அரசியலமைப்பு நீதிமன்றங்கள், நடைமுறையில், ஒரு இணை சட்டமியற்றுநரின் அந்தஸ்துக்கு உயர்த்தப்பட்டுள்ளன. இதற்கு முழுமையான காரணம் இல்லாவிட்டாலும், பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அரசியலமைப்பு துல்லியத்துடன் சட்டமியற்றும் பணிகளை முறையாக கைவிடுவது ஒரு காரணமாகும். மே மாதத்தில், உச்ச நீதிமன்றம் 2025 ஆம் ஆண்டின் வக்ஃப் (திருத்த) சட்டத்தின் அரசியலமைப்பு செல்லுபடியை எதிர்த்து வந்த வழக்குகளை விசாரித்தது. இதில் குறிப்பாக மோசமானது எது? பாராளுமன்றம் இந்தச் சட்டத்தை இயற்றிய சில நாட்களுக்குள்ளாகவே இந்த வழக்கு தொடரப்பட்டது. மேலும், வழக்கு தொடுத்தவர்கள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களே ஆவர்.
கடந்த பத்தாண்டுகளில், நீதிமன்ற அறையானது நாடாளுமன்றத்தின் சட்டங்கள் சோதிக்கப்படும் இடமாக மாறியுள்ளது. 2022-ம் ஆண்டில், மத்திய சட்ட அமைச்சர் மாநிலங்களவையில் எழுத்துப்பூர்வ பதிலில், 2016 முதல் உச்சநீதிமன்றத்தில் 35 வழக்குகள் நிலுவையில் இருப்பதாகக் கூறினார். இந்த வழக்குகள் மத்திய சட்டங்கள் மற்றும் அரசியலமைப்பு திருத்தச் சட்டங்களை சவால் செய்தன.
செயல்படுத்துவதில் உள்ள சிக்கல்
சட்டங்களுக்கு எதிரான சட்ட சவால்கள் பொதுவாக மூன்று வகைகளாகும். முதலாவது அரசியலமைப்பு ஆய்வு. இரண்டாவது அரசியல் நாடகம். மூன்றாவது குறைபாடுள்ள வரைவு ஆகும். இந்த சவால்கள் எந்த ஒரு கட்சி அல்லது நிறுவனத்திற்கும் உட்படுத்தப்படவில்லை. இதற்கான உண்மையான பிரச்சனை செயல்படுத்தலில் உள்ளது. பல சட்டங்கள் தெளிவற்ற வரையறைகள் மற்றும் பொருத்தமற்ற உட்பிரிவுகளைக் கொண்டுள்ளன. சிலவற்றில் எங்கும் வழிநடத்தும் குறுகிய குறிப்புகள் உள்ளன. மற்றவை ஏற்கனவே உள்ள சட்டங்களுடன் இணைக்கப்படாமல் செய்யப்படுகின்றன. சில நேரங்களில், விதிகள் அரசியலமைப்பிற்கு முரணாக உள்ளன. இதன் விளைவு சேதத்தை ஏற்படுத்துகிறது. பொருளாதார செழிப்பு பாதிக்கப்படுகிறது. சமூக நல்லிணக்கம் சீர்குலைகிறது. சட்டமன்றத்திற்கும் நீதித்துறைக்கும் இடையிலான நம்பிக்கையின் உறவு பலவீனமடைகிறது.
காகிதத்தில், இந்த அமைப்பு வலுவாகத் தெரிகிறது. நாடாளுமன்ற நடைமுறை கையேட்டின் 9-வது அத்தியாயம் சட்டத்தை அறிமுகப்படுத்துவதற்கு பின்பற்ற வேண்டிய தெளிவான செயல்முறைகளை கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. முதலில், சம்பந்தப்பட்ட அமைச்சகத்தால் ஒரு கொள்கை முன்மொழிவு செய்யப்பட வேண்டும். இந்த முன்மொழிவு பங்குதாரர்களுடன் முறையான ஆலோசனையை உள்ளடக்கியிருக்க வேண்டும். அதன் பிறகு, சட்ட அமைச்சகத்தின் அனுமதியும், அதைத் தொடர்ந்து அமைச்சரவையின் பரிசீலனையும் தேவை. மசோதா நாடாளுமன்றத்தில் வந்தவுடன், சட்டமானது முதல் வாசிப்பின் மூலம் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. அதைத் தொடர்ந்து இரண்டாவது வாசிப்பு, மேலும் பரிசீலனைக்காக நாடாளுமன்றக் குழுவிற்கு (Parliamentary Committee) அனுப்பப்படலாம். மூன்றாவது வாசிப்பில், அது நாடாளுமன்றத்தால் ஒரு அரசியலமைப்பு பிரிவு வாரியாக பரிசீலிக்கப்படுகிறது.
நடைமுறையில், இந்த அமைப்பு பெரும்பாலும் தோல்வியடைகிறது. பல மசோதாக்கள் சரியான போதிய அறிவிப்பு இல்லாமல் அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றன. குழுக்கள் சில நேரங்களில் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன. மேலும், பிரிவு வாரியாக விவாதங்கள் குறைந்தபட்ச ஆய்வுடன் விரைந்து முடிக்கப்படுகின்றன. இது பெரும்பாலும் சட்டத்தில் தவறுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது. இதற்கு ஒரு உதாரணம் திருநங்கைகள் (உரிமைகள் பாதுகாப்பு) சட்டம், 2019-ன் (Transgender Persons (Protection of Rights) Act) பிரிவு 18(d) ஆகும். இது திருநங்கையை பாலியல் ரீதியாக துன்புறுத்தல் செய்வதற்கு அதிகபட்சமாக இரண்டு ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை மற்றும் அபராதம் விதிக்கிறது.
பாரதிய நியாய சன்ஹிதா, 2023-ன் கீழ், ஒரு பெண்ணை இதேபோன்று துன்புறுத்தல் செய்வது ஏழு ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை அல்லது ஆயுள் தண்டனைக்கு வழிவகுக்கும். இந்த வேறுபாடு இப்போது அரசியலமைப்பு சவாலை எதிர்கொள்கிறது. இது கடுமையான கேள்விகளை எழுப்புகிறது. இந்தச் சட்டத்தை இயற்றுவதற்கு முன்பு நமது சட்டமியற்றுபவர்கள் சரியான சட்ட வழிகாட்டுதலைப் பெற்றனரா? அரசியலமைப்பு நீதிமன்ற தீர்ப்புகளால் உருவாக்கப்பட்ட சட்டக் கொள்கைகளை அவர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியுமா? சிக்கலான சட்ட மொழியில் எழுதப்படும்போது சட்டத்தை அவர்களால் கவனமாகப் படிக்க முடியுமா?
சட்டத்தை உருவாக்குவது புரிந்து கொள்ள முடியாத அளவுக்கு சிக்கலானதாக மாறும்போது, அது ஜனநாயகமாக இருப்பதை நிறுத்துகிறது. ஒரு சரியான அரசியலமைப்பு ஜனநாயகம் மக்களின் தகவலறிந்த பங்கேற்பைப் பொறுத்தது. சட்டங்கள் கடினமான சட்டமொழியில் எழுதப்பட்டு அவசரமாக நிறைவேற்றப்பட்டால், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் உரையை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளாமல் வாக்களிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர். இது நாடாளுமன்றத்திற்குள் கடுமையான விளைவை ஏற்படுத்துகிறது.
சட்டம் இயற்றுவது வழக்கறிஞர்களுக்கு மட்டும் மட்டுப்படுத்தப்படக்கூடாது. இந்திய சமூகத்தின் பன்முகத்தன்மை மற்றும் சிக்கலான தன்மையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்த சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். ஆனால், ஒரு முரண்பாடு உள்ளது. பல துறைகளைச் சேர்ந்த இந்த சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள், மேம்பட்ட அரசியலமைப்பு விவாதங்களைக் கையாள வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
இதன் விளைவு யூகிக்கக்கூடியது. இதன் காரணமாக, பெரும்பாலான சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் கட்சி வழியையே பின்பற்றுகிறார்கள். அவர்களின் பங்கு, நையாண்டி செய்வது, காரசாரமான கேள்விகளுக்கு கீழ்ப்படிவது மற்றும் வழக்கமான சொல்லாட்சியை மீண்டும் மீண்டும் கூறுவது என குறைக்கப்படுகிறது.
நியமிக்கப்பட்ட அட்டர்னி-ஜெனரல்-க்கான (retainer-AG) வழக்கு
சட்டத்தை உருவாக்கும் செயல்முறைக்கு வழிகாட்டக்கூடிய ஒரு அரசியலமைப்புச் செயல்பாட்டாளர் நமது நாடாளுமன்றத்திற்குத் தேவை. ஒரு சட்டம் வழக்காக மாறுவதற்கு முன்பு, இந்த அதிகாரி தலையிட அதிகாரம் பெற்றிருக்க வேண்டும். அதாவது, நாடாளுமன்றக் கட்டத்திலேயே அரசியலமைப்பு மறுஆய்வு (constitutional review) தேவை. அரசியலமைப்பின் 88-வது பிரிவின்படி, இந்திய அட்டர்னி ஜெனரலுக்கு (Attorney-General of India (AG)) நாடாளுமன்ற அவைகளின் நடவடிக்கைகளில் பங்கேற்க உரிமை வழங்கப்பட்டுள்ளது. அரிதாகவே நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டாலும், அதில் வழங்கப்பட்ட அதிகாரங்கள், இந்திய நீதிமன்றங்களை முடக்கும் அரசியலமைப்பு குறைபாடுகள் மற்றும் மொழியியல் ரீதியாக சட்ட சிக்கலுக்கு மாற்றமான தீர்வை வழங்குகின்றன.
நாடாளுமன்றம் விவாதத்தின் போது அட்டர்னி ஜெனரலின் (Attorney-General of India (AG)) ஆலோசகரை நாடுவதன் பலன் இரண்டு மடங்கு இருக்கும். முதலில், அட்டர்னி ஜெனரல் சட்ட முரண்பாடுகள் மற்றும் அரசியலமைப்பு சிக்கல்களை சுட்டிக்காட்ட முடியும். AG நாடாளுமன்ற விவாதங்களின்போது திருத்தங்களையும் பரிந்துரைக்க முடியும். இரண்டாவதாக, சட்டமியற்றுபவர்கள் ஒரு கட்சி சார்பற்ற அரசியலமைப்பு அதிகாரியின் ஆலோசனையை நம்பலாம். இந்த வழிகாட்டுதல் வாக்களிக்கும்போது அவர்களுக்கு உதவும்.
நன்கு வரையப்பட்ட சட்டமானது நாடாளுமன்றத்தின் நோக்கத்தை மாற்றியமைப்பதில் இருந்து பாதுகாக்கும் மற்றும் நீதிமன்றங்கள் சட்டத்தை ரத்து செய்வதற்குப் பதிலாக விளக்கமளிக்கவும் அனுமதிக்கும்.
சாம்ராட் பாஸ்ரிச்சா மற்றும் ரோகினி நாராயணன் ஆகியோர் டெல்லியைச் சேர்ந்த வழக்கறிஞர்கள் ஆவர்.