முக்கிய அம்சங்கள்:
அணு ஆயுத நாடுகள் இதுவரை அணு ஆயுத தடையை பின்பற்றி வருவது நிம்மதி அளிக்கிறது. ஆனால், அணு ஆயுதங்களின் 80வது ஆண்டு நிறைவை நெருங்கி வரும் நிலையில், இந்த தடை எதிர்பாராத வழிகளில் பலவீனமடைந்து வருவதாகத் தெரிகிறது. அமெரிக்காவிற்கும் ரஷ்யாவிற்கும் இடையிலான அணு ஆயுத அச்சுறுத்தல்களால் நிரம்பிய சமீபத்திய வார்த்தைப் போர், உலகளாவிய நிலைத்தன்மைக்கு கவலை அளிக்கிறது.
அமெரிக்காவும் ரஷ்யாவும் (சோவியத் யூனியனின் அணு ஆயுதங்களைக் கைப்பற்றியது) பனிப்போரின்போது வல்லரசுகளாக இருந்தன. இருவரும் ஆயிரக்கணக்கான அணு ஆயுதங்களை உருவாக்கியிருந்தனர். அக்டோபர் 1962ஆம் ஆண்டு கியூபா ஏவுகணை நெருக்கடிக்குப் பிறகு, அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் அணு ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டாம் என்று ஒப்புக்கொண்டனர். இது Mutual assured destruction (MAD) கோட்பாட்டிற்கு வழிவகுத்தது, அதாவது அணு ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்துவது இரு தரப்பினரையும் அழிக்கும் என்பதாகும்.
அணு ஆயுதங்களின் பரவலைக் கட்டுப்படுத்த, அமெரிக்காவும் சோவியத் ஒன்றியமும் 1970-ல் அணு ஆயுத பரவல் தடை ஒப்பந்தத்தை (Non-Proliferation Treaty (NPT)) அறிமுகப்படுத்தின. இது சட்டப்பூர்வமாக பிணைக்கப்படவில்லை என்றாலும், அது உலகை இரண்டு குழுக்களாகப் பிரித்தது. அவை: அணு ஆயுத நாடுகள் (அமெரிக்கா, USSR/ரஷ்யா, UK, பிரான்ஸ், சீனா) அணு ஆயுதம் தயாரிக்காத நாடுகள் என்பதாகும். இதில் அணு ஆயுதங்களை உருவாக்கும் விருப்பத்தை கைவிட வேண்டியிருந்தது.
அணு ஆயுதம் அல்லாத நாடுகளுக்கு அணு தொழில்நுட்பத்தை அணுகவும், அணு ஆயுத அச்சுறுத்தல்களிலிருந்து பாதுகாப்பை வழங்கவும் உறுதியளிக்கப்பட்டது. அணு ஆயுதங்களை அகற்றுவதற்கு பாடுபடுவதாகவும் அணு ஆயுதங்கள் உறுதியளித்தன. ஆனால், இந்த இலக்கு நிறைவேற்றப்படவில்லை. இதில் இரண்டு முக்கிய விதிமுறைகள் உருவாக்கப்பட்டன:
பிராந்திய மோதல்களைத் தீர்க்க அணு ஆயுதங்கள் பயன்படுத்தப்படாது (எடுத்துக்காட்டாக, 1999 கார்கில் போரின்போது பாகிஸ்தான் அவ்வாறு செய்ததற்காக எச்சரிக்கப்பட்டது).
அணு ஆயுதம் இல்லாத நாடுகள் முறையான அனுமதியின்றி தங்கள் இறையாண்மையை மீறாது.
1991 முதல் 2022-ஆம் ஆண்டு வரை, பெரிய அணு ஆயுத அச்சுறுத்தல் எதுவும் இல்லை. ஆனால் 2022-ல், ரஷ்யா உக்ரைனை ஆக்கிரமித்து, அதன் அணு ஆயுதத் திறனைப் பயன்படுத்துவதைக் குறித்தது. இது ஐரோப்பாவின் எல்லைகளைப் பாதுகாத்த 1975-ஆம் ஆண்டு ஹெல்சின்கி ஒப்பந்தங்கள் (Helsinki Accords) போன்ற கடந்தகால ஒப்பந்தங்களை பலவீனப்படுத்தியது.
ஜூன் 2025-ல், இஸ்ரேல் (NPT-ன் ஒரு பகுதியாக இல்லாதது) அணு ஆயுதம் அல்லாத நாடான ஈரானை தாக்கியது. ஈரான் அதன் NPT வாக்குறுதியை மீறி ரகசியமாக அணு ஆயுதங்களை வாங்கப் போகிறது என்று கருதியது.
இப்போது மிகப்பெரிய ஆபத்து அமெரிக்க-ரஷ்ய உறவுகளின் முறிவு உள்ளது. இரு நாடுகளும் இன்னும் மிகப்பெரிய அணு ஆயுதங்களை வைத்திருக்கின்றன. ரஷ்யாவில் 5,459 அணு ஆயுதங்களும், அமெரிக்காவிடம் 5,177 அணு ஆயுதங்களும் உள்ளன (அமெரிக்க விஞ்ஞானிகள் கூட்டமைப்பு, 2025 படி).
ஒரு சிறிய அணு ஆயுதப் போர் கூட ஏராளமான மக்களைக் கொல்லக்கூடும். 2019ஆம் ஆண்டில், அமெரிக்காவிற்கும் ரஷ்யாவிற்கும் இடையிலான போர் முதல் சில மணி நேரங்களுக்குள் சுமார் 91.5 மில்லியன் இறப்புகளையும் காயங்களையும் ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று பிரின்ஸ்டன் பல்கலைக்கழகம் மதிப்பிட்டுள்ளது. அதன் பிறகு, கதிரியக்க பாதிப்பானது உலகளாவிய குளிர்ச்சி நிலைமைகளை இன்னும் மோசமாக்கும்.
உங்களுக்குத் தெரியுமா?
அணு ஆயுத பரவல் தடை ஒப்பந்தம் (Non-Proliferation Treaty (NPT)) அணு ஆயுத பரவலைத் தடுப்பது, அணுசக்தியின் அமைதியான பயன்பாட்டை ஊக்குவித்தல் மற்றும் ஆயுதக் குறைப்பை நோக்கிச் செயல்படுவது உள்ளிட்ட குறிக்கோள்களை உடையது.
அணு ஆயுதப் பரவல் தடை ஒப்பந்தம் 1968-ல் உருவாக்கப்பட்டது. ஜனவரி 1, 1967-ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு அணு ஆயுதங்களை உருவாக்கி சோதனை செய்த நாடுகள் மட்டுமே அணு ஆயுத நாடுகளாக அங்கீகரிக்கப்படுகின்றன என்று அது கூறுகிறது. இவை அமெரிக்கா, ரஷ்யா (முந்தைய சோவியத் ஒன்றியம்), இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ் மற்றும் சீனா. வேறு எந்த நாடும் அணு ஆயுதங்களைப் பெற அனுமதிக்கப்படவில்லை.
உலகில் கிட்டத்தட்ட அனைத்து நாடுகளும் இந்த ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டுள்ளன. ஆனால், இந்தியா கையெழுத்திடவில்லை.