அரசாங்கம் அதிக அளவில் வசூலித்தாலும், சுகாதாரம் மற்றும் கல்வி போன்ற முக்கியமான துறைகளுக்கு இன்னும் போதுமான நிதி கிடைப்பதில்லை.
ஒரு கூடுதல் வரி என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காக அரசாங்கத்தால் வசூலிக்கப்படும் கூடுதல் வரியாகும். கூடுதல் வரி மாநிலங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப்படாததால் இது எப்போதும் மத்திய அரசுக்கும் மாநிலங்களுக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாட்டிற்கு ஒரு காரணமாக இருந்து வருகிறது. அதாவது இது நிதி ஆணைய பரிமாற்றங்களின்கீழ் வராது. வரி மீதான கூடுதல்வரியும் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுவதில்லை.
கூடுதல் வரிகள் மற்றும் கூடுதல் தொகைகள் பகிர்ந்து கொள்ளப்படாததால், நிதி பற்றாக்குறையை எதிர்கொள்ளும் போதெல்லாம் மத்திய அரசு அவற்றைப் பயன்படுத்த ஒரு வலுவான காரணம் உள்ளது. இதனால்தான் கூடுதல் வரிகள் தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகின்றன. 1944ஆம் ஆண்டு முதல் இந்தியா 44 வெவ்வேறு கூடுதல் வரிகளை விதித்துள்ளதாக 2018ஆம் ஆண்டு ஆய்வில் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. சாதாரண வரிகளைப் போலல்லாமல், அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரிவுகள் 270 மற்றும் 271-ல் கூடுதல் வரிகள் பற்றி சுருக்கமாகக் குறிப்பிடுகிறது. உண்மையில், அரசியலமைப்பிற்கு முன்பே கூடுதல் வரிகள் இருந்தன.
ஜூலை 2017-ல் ஜிஎஸ்டி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோது, 26 கூடுதல் வரிகள் நீக்கப்பட்டன. அப்போது நடைமுறையில் இருந்த 19 கூடுதல் வரிகளில் 13 வரிகள் ஜிஎஸ்டியில் இணைக்கப்பட்டன. அதே நேரத்தில், மாநிலங்களின் வருவாய் இழப்புகளை ஈடுசெய்ய ஆடம்பர மற்றும் பாவப் பொருட்கள் மீது புதிய ஜிஎஸ்டி இழப்பீட்டு வரி (Compensation Cess (GCC)) சேர்க்கப்பட்டது.
இந்தியாவில் பல்வேறு வகையான கூடுதல் வரிகள் உள்ளன. உதாரணமாக, வருமான வரியின் மீது சுகாதாரம் மற்றும் கல்வி கூடுதல் வரிகள் (HEC) வசூலிக்கப்படுகிறது. மேலும், சேகரிக்கப்பட்ட பணம் சுகாதாரம் மற்றும் கல்விக்காக மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகிறது.
கூடுதல் வரிகள் ஏற்றுமதிகள், பெட்ரோலியம் போன்ற சில இறக்குமதி பொருட்கள் மற்றும் ஆடம்பர அல்லது தீவினைப் பொருட்கள் (sin goods) மீதும் வசூலிக்கப்படுகின்றன. பணம் சமூக மற்றும் உடல் உள்கட்டமைப்பை உருவாக்கப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
கூடுதல் வரிகளுக்கு பொதுவாக காலாவதி தேதி இருக்காது. பொருட்கள் மற்றும் சேவைகள் வரி இழப்பீட்டு கூடுதல் வரிகள் (GCC) மட்டுமே மாநிலங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப்படும் கூடுதல் வரி ஆகும். இது ஜூன் 2022-ல் முடிவடையவிருந்தது. ஆனால், இப்போது மார்ச் 2026 வரை நீட்டிக்கப்பட்டுள்ளது.
கூடுதல் வரிகள் தவிர, ஒரு வருடத்தில் ₹50 லட்சத்திற்கு மேல் சம்பாதிக்கும் மக்களும் கூடுதல் கட்டணம் செலுத்துகிறார்கள். கூடுதல் வரிகள் மற்றும் கூடுதல் கட்டணம் இரண்டும் இந்தியாவின் ஒருங்கிணைந்த நிதிக்குச் செல்கின்றன. ஆனால் ஒரு வித்தியாசம் உள்ளது. கூடுதல் கட்டணம் மற்ற வரிகளைப் போலவே செலவிடப்படுகிறது. அதே நேரத்தில் கூடுதல் கட்டணம் பொதுக் கணக்கிற்கு மாற்றப்படுகிறது. பொதுக் கணக்கில், ஒவ்வொரு கூடுதல் வரிக்கும் ஒரு தனி இருப்பு உருவாக்கப்படுகிறது. மேலும், அந்தப் பணத்தை அதன் குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காக மட்டுமே செலவிட முடியும்.
மொத்த கூடுதல் வரிகள் வசூலில் கிட்டத்தட்ட 95% நான்கு கூடுதல் வரிகளிலிருந்து வருகிறது. அவை, GCC, HEC, விவசாய உள்கட்டமைப்பு மற்றும் மேம்பாட்டு கூடுதல் வரி மற்றும் சாலை கூடுதல் வரி ஆகும்.
பலவீனமான மேற்பார்வை
மேற்பார்வை மற்றும் பட்ஜெட் கட்டுப்பாடுகள் பலவீனமாக இருப்பதால் பொதுக் கணக்கு சிக்கலாக உள்ளது. இதன் விளைவாக, இது பெரும்பாலும் கடுமையான ஆய்வைத் தவிர்க்கிறது. CAG ஒரு குறிப்பிட்ட கணக்கை தணிக்கை செய்யும் போது மட்டுமே சிக்கல்கள் மற்றும் தவறான பயன்பாடு பொதுவாகக் கண்டறியப்படும்.
சமீபத்திய CAG அறிக்கை, 2024 நிதியாண்டில், கூடுதல் வரி மற்றும் கூடுதல் தொகை மூலம் வசூலானவை ₹4.88 லட்சம் கோடியாக இருந்தன. இது மொத்த வரி வருவாயில் 14% ஆகும். இதில், ₹3.57 லட்சம் கோடி கூடுதல் வரி மூலம் மட்டுமே வந்தது.
CAG எண்ணெய் கூடுதல் வரி உதாரணத்தைக் கொடுத்தது. இது பொதுக் கணக்கில் உள்ள எண்ணெய் தொழில் மேம்பாட்டு நிதிக்கு (Oil Industry Development Fund (OIDB)) செல்ல வேண்டும். ஆனால், 2024ஆம் ஆண்டு வரை எண்ணெய் கூடுதல் வரி கீழ் சேகரிக்கப்பட்ட மொத்த ₹2.95 லட்சம் கோடியில், ₹902 கோடி மட்டுமே மாற்றப்பட்டது, மேலும் 1991-92ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு எதுவும் மாற்றப்படவில்லை.
OIDB யோசனையை அரசாங்கம் கைவிட்டதாகத் தெரிகிறது. எனவே, பணம் கூடுதல் வரி ஆக வசூலிக்கப்பட்டாலும், அது மாநிலங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளாமல், சாதாரண வரிகளைப் போலவே பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இது அரசியலமைப்பின் உணர்வுக்கு எதிரானது மற்றும் மையத்தை வீணாகச் செலவிட ஊக்குவிக்கிறது. இது கூடுதல் வரியின் உண்மையான நோக்கத்தையே தோற்கடிக்கிறது.
கல்வி வரி
HEC வழக்கு, கூடுதல் வரியின் நோக்கம் வெவ்வேறு அரசாங்கங்களால் எவ்வாறு திசைதிருப்பப்பட்டுள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது. நிதியாண்டு 2018 வரை, வருமான வரியில் 3% கல்வி கூடுதல் வரி மட்டுமே இருந்தது. இதில், சமக்ர சிக்ஷா அபியான் மற்றும் மதிய உணவுத் திட்டம் போன்ற திட்டங்களை ஆதரிப்பதற்காக ஆரம்பக் கல்விக்கு 2% வரியும், இடைநிலைக் கல்விக்கு 1% வரியும் ஒதுக்கப்பட்டது.
நிதியாண்டு 2019 பட்ஜெட்டில், நிதியமைச்சர் அருண் ஜெட்லி வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே உள்ள குடும்பங்களுக்கான (BPL) கிராமப்புற சுகாதாரப் பராமரிப்புக்கு 1% சுகாதார கூடுதல் வரியைச் சேர்த்தார். இந்தப் பணம் பொதுக் கணக்கில் உள்ள பிரதான் மந்திரி ஸ்வஸ்த்ய சுரக்ஷா நிதி எனப்படும் ரிசர்வ் நிதிக்கு மாற்றப்பட இருந்தது. சுகாதாரத் துறைக்கான செலவினங்களை அதிகரிப்பதே இதன் நோக்கமாக இருந்தது, இதற்கு அதிக நிதி தேவைப்பட்டது.
ஆனால் உண்மையில், இந்த கூடுதல் வரி அரசாங்கத்தின் தற்போதைய சுகாதாரச் செலவுகளை அதிகரிப்பதற்குப் பதிலாக ஈடுகட்டப் பயன்படுத்தப்பட்டது. இதன் விளைவாக, மொத்த அரசாங்க செலவினங்களில் சுகாதாரத்தின் பங்கு, கூடுதல் வரி முதன்முதலில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட நிதியாண்டில் இருந்த நிலையுடன் ஒப்பிடும்போது உண்மையில் குறைந்துள்ளது.
சுகாதார வரவு-செலவுத் திட்டம்
2018 நிதியாண்டில், சுகாதார பட்ஜெட் மொத்த செலவினத்தில் 2.5% ஆக இருந்தது. அந்த நேரத்தில் எந்த கூடுதல் வரியும் இல்லை. கூடுதல் வரி அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பிறகு, நிதியாண்டில் பங்கு 2.3% ஆகக் குறைந்தது.
2019 நிதியாண்டில், பங்கு மேலும் 1.9% ஆகக் குறைந்துள்ளது. அரசாங்கம் 2018ஆம் ஆண்டின் அளவை 2.5% ஆக வைத்திருந்தால், சுகாதார பட்ஜெட் கிட்டத்தட்ட ₹1.3 லட்சம் கோடியாக இருந்திருக்கும். அதற்குப் பதிலாக, உண்மையான ஒதுக்கீடு ₹98,000 கோடி மட்டுமே இருந்தது. இதில் கூடுதல் வரி நிதியளிக்கப்பட்ட பகுதியும் அடங்கும்.
கூடுதல் வரி எதிர்பார்த்தபடி சுகாதார செலவினங்களை அதிகரிக்கவில்லை. அதற்கு பதிலாக, கல்வியில் நடந்ததைப் போலவே, வழக்கமான பட்ஜெட் ஆதரவையும் குறைத்தது. கல்வியில், மொத்த செலவினங்களின் பங்கு 2018-ல் 3.7%-லிருந்து இப்போது 2.5%-ஆகக் குறைந்துள்ளது.
இதன் விளைவாக, கூடுதல் நிதிகளைச் சேர்ப்பதற்குப் பதிலாக, கூடுதல் வரிகள் ஏற்கனவே உள்ள பட்ஜெட் ஒதுக்கீடுகளை மாற்றியுள்ளன. மேலும் சுகாதாரம் மற்றும் கல்வியில் நிதி பற்றாக்குறையின் நீண்டகாலப் பிரச்சனை தொடர்கிறது.
எழுத்தாளர் இந்திய CAG-ன் முன்னாள் இயக்குநர் ஜெனரல் ஆவார். தற்போது AJNIFM-ல் பேராசிரியராக உள்ளார்.