பொது விநியோகத் திட்டத்தை (Public Distribution System) மேம்படுத்துவதன் மூலம், அதிகமான மக்கள் பருப்பு (pulses) வகைகளை சாப்பிட முடியும். அதே நேரத்தில், ஏற்கனவே நியாயமான அளவுக்கு அதிகமாக சாப்பிடுபவர்களுக்கு மானியம் வழங்குவதை நிறுத்துவது சிறந்த நடவடிக்கையாக இருக்கும்.
தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பு அலுவலகம் (National Sample Survey Office (NSS)) பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலான இடைவெளிக்குப் பிறகு பிப்ரவரி 2024-ல் வெளியிட்ட குடும்ப நுகர்வு கணக்கெடுப்பு, இந்தியாவின் வறுமை விகிதத்தை (poverty rate) மதிப்பிடுவதை சாத்தியமாக்கியுள்ளது. இத்தகைய ஒரு மதிப்பீடு, உலக வங்கியால் ஏப்ரல் 2025-ல் வெளியிடப்பட்டது. இது மிக அதிகக் கவனம் பெற்றுள்ளது.
இது தற்போது வறுமை விகிதம் மிகக் குறைவாக இருப்பதைக் குறிக்கிறது. தீவிர வறுமை என்பது ஒரு நாளைக்கு $2.15-க்கும் குறைவான அளவில் வாழ்ந்து வருவது ஆகும். 2011-12ஆம் ஆண்டுகளில் 16.2 சதவீதத்திலிருந்து 2022-23-ஆம் ஆண்டில் 2.3 சதவீதமாகக் குறைந்துள்ளது. (Poverty and Equity Brief: INDIA 2025). இது உண்மையாக இருந்தால், இது ஒரு நல்ல செய்தி, ஏனென்றால் நாட்டிலிருந்து தீவிர வறுமை (extreme poverty) ஒழிந்துவிட்டதை இது காட்டுகிறது.
உணவு நுகர்வு அளவீடாக 'தட்டு உணவு’
50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தொடங்கப்பட்ட இந்தியாவின் வறுமையை அளவிடும் பாரம்பரிய அணுகுமுறை என்பது ஒரு நபருக்கு போதுமான கலோரிகளை சாப்பிட எவ்வளவு பணம் தேவை என்பதைக் கண்டுபிடிப்பதாகும். ஏதேனும் ஒரு நபர் அதைவிட குறைவாக வருவாய் ஈட்டினால், அவர்கள் ஏழைகளாகக் கருதப்படுகிறார்கள். இந்த முறை அடிப்படை உடல் தேவைகளில் கவனம் செலுத்துகிறது மற்றும் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது.
ஆனால், வறுமையை அளவிடுவதற்கு மக்கள் உண்மையில் என்ன உட்கொள்கிறார்கள் என்பதைப் பார்ப்பது போன்ற வேறு வழிகள் உள்ளன. அத்தகைய ஒரு அணுகுமுறை, மனிதர்கள் உணவை அதன் கலோரி உள்ளடக்கத்தைவிட பரந்த கோணத்தில் அணுக வாய்ப்புள்ளது என்பதை அங்கீகரிப்பதாகும். அது வழங்கும் ஆற்றல், கலோரிகள் அளவிடும் ஊட்டச்சத்து மற்றும் அது தரும் திருப்தி ஆகியவற்றைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்கிறது. தட்டு உணவு இந்த சிந்தனையை பிரதிபலிக்கிறது என்று நாங்கள் நம்புகிறோம், இதனால் உணவு நுகர்வை உண்மையான அளவில் அளவிடுவது இயற்கையான தேர்வாக அமைகிறது.
கார்போஹைட்ரேட்டுகள், புரதம் மற்றும் வைட்டமின்களின் கலவையாக, தட்டு உணவு தெற்காசியாவில், பெயர் அளவில் வேறுபட்டாலும் அது சமச்சீரான மற்றும் தன்னிறைவான உணவு நுகர்வு அலகாகும். இதை மனதில் கொண்டு, 2024-ஆம் ஆண்டின் குடும்ப நுகர்வு செலவினக் கணக்கெடுப்பில் அறிவிக்கப்பட்ட மாதாந்திர செலவினம் எத்தனை தட்டுகளாக மாற்றப்படும் என்பதை நாங்கள் மதிப்பிட்டுள்ளோம்.
மதிப்பீட்டு நிறுவனமான கிரிசில், அரிசி, பருப்பு, காய்கறிகள், ரொட்டி, தயிர் மற்றும் உப்பு அடங்கிய வீட்டில் சமைத்த தட்டின் விலையை ரூ.30 என மதிப்பிட்டுள்ளது. இந்த விலையை ஏற்றுக்கொண்டு, 2023-24ஆம் ஆண்டுகளில், கிராமப்புற மக்கள்தொகையில் 50% வரையிலும் ஊரகப்பகுதி மக்கள்தொகையில் 20% வரையிலும் பதிவான உணவு செலவினத்தில் நாளொன்றுக்கு இரண்டு தட்டுகளை வாங்க முடியவில்லை என்று நாங்கள் கண்டறிந்தோம். ஒரு நாளைக்கு இரண்டு தாலி உணவை அடிப்படை உணவுத் தேவையாகக் கருதினால், உலக வங்கியின் வறுமை எண்கள் குறிப்பிடுவதை விட இந்தியாவில் அதிகமான மக்கள் போதுமான உணவு இல்லாமல் தவிப்பதாக எங்கள் மதிப்பீடுகள் காட்டுகின்றன.
எங்கள் கண்டுபிடிப்புகள் வேறுபடுவதற்கான முக்கியமான காரணம், ஒரு குடும்பத்தின் அனைத்து வருமானமும் உணவிற்காக செலவிடுவதற்கு கிடைக்கிறது என்று நாங்கள் கருதுவதில்லை. ஒரு குடும்பம் வேலையில் இருக்க வாடகை, போக்குவரத்து, தொலைபேசி, சுகாதாரப் பராமரிப்பு மற்றும் கல்வி ஆகியவற்றிற்கு செலவிட வேண்டும். இப்போது, உணவுக்கான செலவு எதிர்பார்த்ததைவிட அதிகமாக முடிகிறது. எனவே, உணவுக்கான உண்மையான செலவினத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு எங்கள் மதிப்பீடுகளை நாங்கள் உருவாக்கியுள்ளோம்.
பொது விநியோக திட்டம் (PDS) உணவு பற்றாக்குறையை திறம்பட கையாள்கிறது என்று பொதுவாக கருதப்படுகிறது. இதை மதிப்பீடு செய்ய, PDS மூலம் பெறப்பட்ட விநியோகங்களின் மதிப்பிடப்பட்ட மதிப்பை உள்ளடக்கிய உணவு நுகர்வின் மதிப்பை நாங்கள் கணக்கிட்டுள்ளோம் — வாங்கப்பட்ட மற்றும் இலவசமாக பெறப்பட்ட இரண்டையும் நாங்கள் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்கிறோம். இவ்வாறு சரிசெய்யப்பட்ட நுகர்வின் மதிப்புடன், இரண்டு தாலிகளை வாங்க முடியாத மக்கள்தொகையின் விகிதம் ஊரகப்பகுதிகளில் 40% ஆகவும் நகர்ப்புறங்களில் 10% ஆகவும் குறைகிறது. குறிப்பிடத்தக்க வகையில், மானிய விலையில் உணவு வழங்கப்பட்டாலும், உணவுப் பற்றாக்குறை அதிகமாகவே உள்ளது.
பொது விநியோகத் திட்டத்தின் பங்கு
பொது விநியோகத் திட்டம், உணவுப் பற்றாக்குறையைக் குறைக்க எவ்வாறு உதவும் என்பதைப் பார்க்க, வெவ்வேறு வருமானக் குழுக்களில் ஒவ்வொரு நபருக்கும் எவ்வளவு மானியம் கிடைக்கிறது என்பதை நாங்கள் சரிபார்த்தோம். ஆச்சரியப்படும்விதமாக, ஒரு நாளைக்கு இரண்டு தட்டு உணவுகளுக்குமேல் வாங்கக்கூடியவர்கள்கூட இலவச உணவு உட்பட பொது விநியோகத் திட்டத்திலிருந்து நிறைய உணவைப் பெறுகிறார்கள்.
உதாரணத்திற்கு, ஊரக இந்தியப்பகுதிகளில், 90%-95% பின்னடைவில் ஒரு நபர் பெறும் மானியம் 0%-5% பின்னடைவில் உள்ள ஒரு நபர் பெறும் மானியத்தின் 88% ஆகும். முதலில், சிலர் தினசரி தேவைகளுக்கு மூன்று மடங்கு அதிகமாக செலவு செய்கிறார்கள். எங்கள் தட்டு குறியீட்டின் அடிப்படையில், உண்மையில் கூடுதல் உதவி தேவையில்லை. இதற்கு நேர்மாறாக, நகர்ப்புற இந்தியாவில், உணவு மானிய முறை மிகவும் நியாயமானது. ஆனால், 80% மக்கள் ஒரு நாளைக்கு இரண்டு தட்டு உணவுகளுக்கு மேல் வாங்க முடிந்தாலும்கூட, பொது விநியோகத் திட்டத்திலிருந்து மலிவான அல்லது இலவச உணவைப் பெறுகிறார்கள்.
உணவுப் பற்றாக்குறை (food deprivation) மற்றும் உணவு மானியங்கள் (food subsidy) எவ்வாறு வழங்கப்படுகின்றன என்பது குறித்த தரவுகளைப் பார்த்து, அமைப்பை மேம்படுத்துவதற்கான ஒரு புதிய வழியை நாங்கள் பரிந்துரைக்கிறோம். என்ன மாற்றங்கள் தேவை என்பதையும் அவற்றை எவ்வாறு சாத்தியமாக்குவது என்பதையும் தரவு தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
முதலாவதாக, ஏழைகளுக்கு அதிக உதவிகளை வழங்குவதன் மூலமும், பணக்காரர்களுக்கு அதை நிறுத்துவதன் மூலமும் உணவு மானிய முறையை மேம்படுத்த முடியும். இருப்பினும், சமீபத்திய நுகர்வு கணக்கெடுப்பிலிருந்து நாம் ஒரு தடையை எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது என்பதை அறிகிறோம்: 0%-5% பிரிவில் உள்ளவர்களும் 95%-100% பிரிவில் உள்ளவர்களும் தானிய நுகர்வு ஒரே மாதிரியாக இருக்கும்.
இது, பணக்காரர்களும் ஏழைகளும் இப்போது போதுமான அளவு அரிசி மற்றும் கோதுமையை சாப்பிடுகிறார்கள் என்பதையும், பணக்காரர்கள் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் வாங்கலாம் என்பதையும் காட்டுகிறது. அரிசி, கோதுமை போன்ற அடிப்படை உணவுகளை அனைவரும் போதுமான அளவு சாப்பிடுவதை உறுதி செய்வதன் மூலம் பொது விநியோக திட்டம் சிறப்பாக செயல்பட்டுள்ளதை இது காட்டுகிறது. ஆனால், இப்போதுள்ள பொது விநியோக முறையால் பசியை முழுமையாக தீர்க்க முடியாது என்பதையும் இது காட்டுகிறது. பெரும்பாலான மக்கள் ஏற்கனவே போதுமான அளவு தானியங்களை சாப்பிடுகிறார்கள். மேலும், ஒரு குடும்பம் உணவுக்காக செலவிடும் தொகையில் தானியங்கள் 10% மட்டுமே செலவிடப்படுகிறது.
தளவாடங்கள் மற்றும் செலவு இரண்டையும் கருத்தில்கொண்டு, ஒரு அரசாங்கம் முழு உணவு கூடையையும் எந்தவொரு பிரிவிற்கும் விநியோகிக்க முடியும் என்று எதிர்பார்ப்பது நியாயமற்றது. இருப்பினும், ஒரு நடுத்தர பாதை உள்ளது. பொது விநியோகத் திட்டம் மூலம் பருப்பு வகைகளின் விநியோகத்தை விரிவுபடுத்துவதாகும். விநியோகத்தின் இரு முனைகளிலும் உள்ள நுகர்வு முறைகளை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, தானியங்களைப் போல் இல்லாமல், 0%-5% பின்னடைவுப் பகுதியில் பருப்பு வகைகளின் தனிநபர் நுகர்வு 95%-100% பின்னடைவுப் பகுதியில் உள்ளதைவிட பாதியாக இருப்பதைக் காண்கிறோம்.
பருப்பு வகைகள் நுகர்வு
மக்கள்தொகை முழுவதும் முதன்மை உணவு நுகர்வை சமமாக்க பொது விநியோக திட்டத்தை பயன்படுத்த முடியும். பல இந்தியர்களுக்கு ஒரே புரத ஆதாரமும் மிக விலையுயர்ந்த உணவு பொருளுமான பருப்பு வகைகளின் விரும்பத்தக்க அளவிலான நுகர்வை உறுதிசெய்ய பொது விநியோகத் திட்டத்தை விரிவுபடுத்துவது ஒரு நல்ல மற்றும் சாத்தியமான யோசனையாகும். பொது விநியோக முறை செயல்படும் விதத்தை மாற்றுவதன் மூலம் செலவை நிர்வகிக்க முடியும். 0%-5% பின்னடைவுப் பகுதியில் அரிசி மற்றும் கோதுமையின் தனிநபர் நுகர்வு, அரிசி மற்றும் கோதுமைக்கான பொது விநியோகச் சலுகை உரிமையானது கணிசமான எண்ணிக்கையிலானோருக்குத் தேவைப்படுவதைவிட அதிகமாக வழங்குகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
2024ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில் ஒன்றிய அரசு செய்ததைப் போல 80 கோடி மக்களுக்கு தானியம் வழங்க மானியத்தை விரிவுபடுத்துவது மற்றும் சில மாநிலங்களில் வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழே உள்ளவர்களுக்கு வழங்கப்படும் அரிசியின் தேவையை பிரதிபலிக்கவில்லை. மேலும், பொது நிதிகளின் மாற்று பயன்பாடுகளைக் கருத்தில் கொண்டு, அவை பொருளாதாரத்திற்கு செலவாகின்றன. சமீபத்திய நுகர்வு கணக்கெடுப்பில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அளவிற்கு தானியங்களின் தற்போதைய உரிமையைக் குறைப்பதும், விநியோகத்தின் கீழ் மட்டத்தில் அதை முற்றிலுமாக நீக்குவதும், இந்திய உணவுக் கழகத்திற்கு குறைந்த இருப்புத் தேவைகளைக் உருவாக்கும். இதனால் கணிசமான லாபம் கிடைக்கும்.
ஏழை மக்களுக்கு மிகவும் தேவைப்படும் பருப்பு வகைகளை பொது விநியோக திட்டத்தில் வழங்குமாறு நாங்கள் பரிந்துரைக்கிறோம். மேலும், ஏற்கனவே ஒரு நாளைக்கு இரண்டு தட்டு உணவுகள் போன்ற நியாயமான அளவைவிட அதிகமாக சாப்பிடுபவர்களுக்கு மானியங்களை நிறுத்துமாறும் நாங்கள் பரிந்துரைக்கிறோம். தற்போது, பொது விநியோகத் திட்டம் மிகப் பெரியதாக உள்ளது. மேலும், அது மிகவும் மெதுவாகப் பரவுவதால் நன்றாக வேலை செய்யவில்லை. எங்கள் திட்டம் அதை சுருக்கமாக்கும். ஏழ்மையான குடும்பத்தின் நுகர்வு பொருளாதாரத்தில் காணப்பட்ட மிக உயர்ந்த நிலைக்கு உயர்த்துவதன் மூலம் இந்தியாவில் முதன்மை உணவு நுகர்வை சமப்படுத்த உதவும். இது உலகளவில் குறிப்பிடத்தக்க விளைவாக இருக்கும்.
புலப்ரே பாலகிருஷ்ணன் கௌரவ வருகைப் பேராசிரியர், மேம்பாட்டு ஆய்வுகள் மையம், திருவனந்தபுரம். அமன் ராஜ் பீகார் மாநிலம் பாட்னாவில் உள்ள ஒரு தன்னிச்சை பொருளாதார நிபுணர்.