2010ஆம் ஆண்டு, சீர்திருத்தங்கள், சிறந்த வரி வசூல் மற்றும் வலுவான வளர்ச்சி மூலம் மாநிலங்கள் பொருளாதார ரீதியாக வளர்ந்தன. சில மாநிலங்கள் உபரிகளையும் அறிவித்தன. ஆனால், தொற்றுநோய் காலத்தில் இதை மாற்றியது. அவசரகால செலவுகள் அதிகரித்தபோது வரி வருவாய் குறைந்தது, கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு மாநிலத்தையும் பின்னோக்கித் தள்ளியது.
இந்தியாவின் தேசிய தணிக்கையாளரான தலைமை தணிக்கையாளர் (CAG), மாநிலங்களின் நிதிநிலை குறித்த 10 ஆண்டு பகுப்பாய்வை வெளியிட்டபோது, ஒரு தலைப்புச் செய்தி விரைவாகப் பரவியது. இதில் நிதி அடிப்படையில் பின்தங்கிய மாநிலமாகக் கருதப்படும் உத்தரப் பிரதேசம், ₹37,000 கோடி வருவாய் உபரியைக் கொண்டிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.
குஜராத்தின் உபரியைவிட இரண்டு மடங்கு அதிகமாக இருக்கும் இந்த எண்ணிக்கை, இந்தியாவின் அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட மாநிலம் மேம்பட்டுள்ளது என்பதற்கான சான்றாகக் கொண்டாடப்பட்டது. இருப்பினும், இந்த எண்ணிக்கையில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துவது பெரிய மாற்றத்தை மறைக்கிறது. வருவாய் உபரிகளை மட்டும் பார்ப்பது மாநிலத்தின் கொள்கைகள், செயல்பாடு மற்றும் நிர்வாகத் தேர்வுகளுடன் சேர்த்து ஆராயப்படாவிட்டால் இது தவறாக வழிநடத்தும்.
வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்க மூலதனச் செலவினங்களை அதிகரிப்பதன் மூலம் வழக்கமான செலவுகளைக் கட்டுப்படுத்துவதை பொருளாதார வல்லுநர்கள் அடிக்கடி பரிந்துரைக்கின்றனர். இந்தச் செலவின முடிவுகள், ஒரு உள்ளூர் மருத்துவமனைக்கு புதிய சுவாச ஆதரவுக் கருவிகள் கிடைக்கிறதா, ஒரு பள்ளி போதுமான ஆசிரியர்களை நியமிக்கிறதா, அல்லது ஒரு வருடத்தில் கிராமச் சாலைகள் பழுதுபார்க்கப்படுகிறதா என்பதை தீர்மானிக்கின்றன. இந்தியாவின் மாநிலங்கள் உலகின் மிகப்பெரிய நிதிநிலை அறிக்கைகள் சிலவற்றை நிர்வகிக்கின்றன. ஏனெனில், மாநிலங்களில் பல நாடுகளைவிட பெரியவை. அரசியலமைப்பு அதிகாரப் பகிர்வின் காரணமாக, அவை மத்திய அரசை விட சுகாதாரம் மற்றும் நலனுக்காக அதிகமாகச் செலவிடுகின்றன. ஆனால், ஒரு முக்கியமான கேள்வி எஞ்சியுள்ளது: மாநிலங்கள் தங்கள் செலவுகளை ஈடுகட்ட போதுமான அளவு வருவாய் ஈட்டுகிறாதா? அல்லது கடன் வாங்குவதை நம்பியுள்ளனவா?
சீரற்ற வருவாய்
2000ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியில், பல மாநிலங்கள் பெரிய பற்றாக்குறையை எதிர்கொண்டன. அவர்களின் வருவாயைவிட அதிகமாக செலவிட்டன. சீர்திருத்தங்கள், வலுவான வரிவசூல் மற்றும் வேகமான பொருளாதார வளர்ச்சி ஆகியவை 2010-ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் சில பதிவு செய்யப்பட்ட உபரிகளையும் கூட மேம்படுத்த உதவியது. ஆனால், தொற்றுநோய் இந்தப் போக்கை மாற்றியது. அவசரகாலச் செலவுகள் அதிகரித்தபோது வரி வருவாய் சரிந்தது, பெரும்பாலான மாநிலங்களை மீண்டும் சிக்கலில் தள்ளியது. இன்று, நிலைமை மாறுகிறது. சில மாநிலங்கள் நிலையானதாகத் தோன்றுகின்றன. ஆனால், அவற்றின் வருமானத்தில் பெரும்பகுதி லாட்டரிகள், சுரங்கங்கள் அல்லது நில விற்பனை போன்ற நிச்சயமற்ற ஆதாரங்களைச் சார்ந்துள்ளது.
இந்தியாவின் மாநிலங்கள் பல்வேறு மொழிகள் மற்றும் கலாச்சாரங்களைக் கொண்டிருப்பது போலவே, மிகவும் மாறுபட்ட நிதி நிலைமைகளையும் கொண்டுள்ளன. 2022-23-ஆம் ஆண்டில், மகாராஷ்டிரா அதன் வருமானத்தில் கிட்டத்தட்ட 70% சொந்தமாக திரட்டியது. அதே நேரத்தில், அருணாச்சலப் பிரதேசம் 9% மட்டுமே நிர்வகித்தது. உத்தரப் பிரதேசம் உபரியைக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், அதன் வருவாயில் 42% மட்டுமே உள்நாட்டில் ஈட்டியது. இது மத்திய அரசின் நிதியை பெரிதும் சார்ந்துள்ளது. பொருளாதார வல்லுநர்கள் இதை செங்குத்து ஏற்றத்தாழ்வு (vertical imbalance) என்று அழைக்கிறார்கள். பணக்கார மாநிலங்கள் தாங்களாகவே நிதி திரட்டுகின்றன, அதே நேரத்தில் ஏழை மாநிலங்கள் டெல்லியை நம்பியுள்ளன.
2022-23ஆம் ஆண்டில் கேரளா தனது லாட்டரி தொழிலில் இருந்து கிட்டத்தட்ட ₹12,000 கோடியை ஈட்டியது. ஒடிசா அதன் வரி அல்லாத வருமானத்தில் 90% சுரங்க பங்குவீத உரிமை மூலம் பெற்றது. மேலும், தெலுங்கானா ₹9,800 கோடி மதிப்புள்ள நிலத்தை விற்றது. ஆனால், இந்த ஆதாரங்கள் ஆபத்தானவை: இருப்பினும், லாட்டரிகள் விற்பனையையும், பங்குவீத உரிமைகள் உலகளாவிய விலைகளையும் சார்ந்துள்ளது. மேலும், நிலத்தை இரண்டு முறை விற்க முடியாது.
மொத்த வராக் கடன்கள்
CAG-யின் 10 ஆண்டு பகுப்பாய்வு அறிக்கையின் எண்களைப் பார்ப்போம். மாநிலங்கள் தங்கள் வருவாயைவிட அதிகமாகச் செலவிடும்போது, அந்த இடைவெளியை ஈடுகட்ட கடன் வாங்குகின்றன. அவை முக்கியமாக கடன்கள் அல்லது பத்திரங்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. அவை வட்டியுடன் திருப்பிச் செலுத்தப்பட வேண்டும். CAG-யின் தணிக்கை செய்யப்பட்ட மாநில நிதி அறிக்கைகள் ஒருங்கிணைந்த தேசிய படத்தைக் கொடுக்கின்றன, அதே நேரத்தில் RBI-யின் மாநில நிதி: பட்ஜெட்டுகள் பற்றிய ஆய்வு அறிக்கை தரவை ஒப்பிடுவதற்கான ஒரு நிலையான வழியை வழங்குகிறது. இந்த அறிக்கைகள் அனைத்தும் சேர்ந்து, 2016-17 மற்றும் 2022-23-ஆம் ஆண்டுக்கு இடையில் இந்தியாவில் கடன் வாங்கும் முறைகள் கடுமையாக மாறிவிட்டன என்பதைக் காட்டுகின்றன.
அட்டவணை 1 ஆந்திரா, அருணாச்சலப் பிரதேசம், அசாம், பீகார், சத்தீஸ்கர் மற்றும் கோவா போன்ற மாநிலங்களை உள்ளடக்கியது. ஆந்திரா தனது கடன்களை மூன்று மடங்கு அதிகரித்து ₹1.86 லட்சம் கோடியாக அதிகரித்துள்ளது. அதே நேரத்தில் பீகார் தனது கடன்களை இரட்டிப்பாக்கியுள்ளது. இது ஏழை மாநிலங்கள்கூட இப்போது கடனை ஒரு வழக்கமான கருவியாகப் பயன்படுத்துகின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது. இதற்கு நேர்மாறாக, கோவா தனது கடன்களைக் கட்டுப்படுத்தி எச்சரிக்கையாக இருந்தது. இருப்பினும், பொறுப்புகள் தரவு இந்த தேர்வுகளின் தாக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: ஆந்திராவின் கடன் 2023ஆம் ஆண்டுக்குள் அதன் மொத்த மாநில உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GSDP) 35% ஆக உயர்ந்தது. மேலும், பீகாரின் கடன் 39%-ஆக இருந்தது. இது இந்தியாவின் மிக உயர்ந்த கடன்களில் ஒன்றாகும். அசாமின் வேகமான கடன் வளர்ச்சியால் சமநிலைப்படுத்தப்பட்டது, அதன் பொறுப்புகள் GSDP-ல் 22%ஆகக் குறைக்கப்பட்டன. அதே நேரத்தில் கோவா 27% என்ற அளவில் இருந்தது. எனினும் இது ஒரு சிறிய மாநிலத்திற்கு அதிகமானதாகும்.
அட்டவணை 2 குஜராத், ஹரியானா, இமாச்சலப் பிரதேசம், ஜார்கண்ட், கர்நாடகா, கேரளா மற்றும் மத்தியப் பிரதேசத்தை உள்ளடக்கியது. இந்த மாநிலங்களில், கடன்கள் பல ஆண்டுகளாக சீராக அதிகரித்தன.
ஹரியானாவின் கடன்கள் 2016-17 ஆம் ஆண்டில் ₹28,170 கோடியிலிருந்து 2022-23-ஆம் ஆண்டில் ₹80,649 கோடியாகக் கடுமையாக உயர்ந்தன, இது பணக்கார மாநிலங்களில் ஒன்றாக இருந்தாலும் கிட்டத்தட்ட மூன்று மடங்கு அதிகமாகும். அதன் கடன்களும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 31% ஆக உயர்ந்தன. குஜராத்தின் கடன்கள் படிப்படியாக ₹27,668 கோடியிலிருந்து ₹52,333 கோடியாக உயர்ந்தன. அதே நேரத்தில் அதன் கடன் அளவை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 19-20% ஆக நிலையானதாக வைத்திருந்தன. மத்தியப் பிரதேசம் அதன் கடன்களை ₹29,847 கோடியிலிருந்து ₹58,867 கோடியாக இரட்டிப்பாக்கியது, கடன்கள் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 29% ஆக அதிகரித்தன.
தொற்றுநோய் திடீர் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியது. 2020-21ஆம் ஆண்டில் கர்நாடகாவின் கடன்கள் ₹84,828 கோடியாக உயர்ந்தன. பின்னர் ₹44,549 கோடியாகக் குறைந்தன. ஆனால், அதன் பொறுப்புகள் இன்னும் GSDPயில் 28% க்கு அருகில் இருந்தன. கேரளாவின் கடன்கள் ₹69,735 கோடியாக உயர்ந்தன. பின்னர் ₹54,007 கோடியாகக் குறைந்தன. ஆனால், அதன் கடன் சுமை GSDPயில் சுமார் 37% ஆக அதிகமாகவே இருந்தது. சிறிய மாநிலங்கள் மிதமான எண்ணிக்கையைக் காட்டின. இமாச்சலப் பிரதேசத்தின் கடன்கள் GSDPயில் கிட்டத்தட்ட 48%-ஐ எட்டின. அதே நேரத்தில் ஜார்க்கண்டின் கடன்கள் ₹7,000 முதல் ₹13,500 கோடி வரை இருந்தன. இது நிலையான கடன் அளவு GSDPயில் சுமார் 27% ஆகும்.
இந்தக் குழுவில் உயர்ந்த மற்றும் குறைந்த போக்குகள் இரண்டும் உள்ளன. மகாராஷ்டிராவின் கடன்கள் 2018-19ஆம் ஆண்டில் ₹26,025 கோடியிலிருந்து 2020-21-ஆம் ஆண்டில் ₹1,18,516 கோடியாகக் கடுமையாக உயர்ந்தன. பின்னர் 2022-23-ஆம் ஆண்டில் ₹94,702 கோடியாகக் குறைந்தது. ஆனால் அதன் பெரிய பொருளாதாரம் கடனை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 20% ஆக வைத்திருந்தது. பஞ்சாப் கடுமையான அழுத்தத்தில் இருந்தது. 2016-17ஆம் ஆண்டில் ₹83,627 கோடிக்கும் 2022-23ஆம் ஆண்டில் ₹89,544 கோடிக்கும் இடையில் கடன்கள் இருந்தன. மேலும், பொறுப்புகள் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 45% ஆக உயர்ந்தன. ஒடிசா விதிவிலக்காக இருந்தது, சுரங்க வருமானம் காரணமாக கடன்கள் ₹11,223 கோடியிலிருந்து ₹5,347 கோடியாகக் குறைக்கப்பட்டன. இதனால் பொறுப்புகள் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 15% ஆகக் குறைக்கப்பட்டன. இது இந்தியாவின் மிகக் குறைவான சதவீதமாகும்.
மணிப்பூரின் கடன் ₹1,551 கோடியிலிருந்து ₹11,116 கோடியாகவும்; மேகாலயா ₹1,210 கோடியிலிருந்து ₹6,221 கோடியாகவும்; மிசோரம் ₹756 கோடியிலிருந்து ₹4,019 கோடியாகவும்; நாகாலாந்து ₹5,444 கோடியிலிருந்து ₹7,159 கோடியாகவும் அதிகரித்துள்ளது. தொகைகள் சிறியதாக இருந்தாலும், இந்த மாநிலங்கள் அதிக சுமைகளை எதிர்கொள்கின்றன. மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 40% முதல் 60% வரை பொறுப்புகள் உள்ளன. இது அதிகரித்து வரும் நிதி சார்புகளைக் காட்டுகிறது.
அட்டவணை 4 ராஜஸ்தான், சிக்கிம், தமிழ்நாடு, தெலுங்கானா, திரிபுரா, உத்தரபிரதேசம், உத்தரகண்ட் மற்றும் மேற்கு வங்கம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. ராஜஸ்தான் மற்றும் தமிழ்நாடு ஆகியவை முக்கிய கடன் வாங்குபவர்களாக இருந்தன. ராஜஸ்தானின் கடன்கள் நான்கு மடங்கு உயர்ந்தன. அவை 2016-17-ஆம் ஆண்டில் ₹43,889 கோடியிலிருந்து 2022-23-ஆம் ஆண்டில் ₹1,60,565 கோடியாக உயர்ந்தது. இது நாட்டின் மிகப்பெரிய அதிகரிப்புகளில் ஒன்றாகும். மேலும், அதன் பொறுப்புகள் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 40%-ஆக உயர்ந்தன. தமிழ்நாட்டின் கடன்கள் ₹66,143 கோடியிலிருந்து ₹1,01,062 கோடியாக படிப்படியாக உயர்ந்தன. அதன் கடன் விகிதம் சுமார் 33% ஆக உயர்ந்தது. தெலுங்கானாவின் கடன்கள் ₹44,819 கோடியிலிருந்து ₹1,26,884 கோடியாக வளர்ந்தன. ஆனால், வலுவான வளர்ச்சி அதன் கடன்களை சுமார் 28%-இல் மிதமாக வைத்திருந்தது.
மேற்கு வங்கம் மிதமான வளர்ச்சியைக் காட்டியது. கடன்கள் ₹37,524 கோடியிலிருந்து ₹70,243 கோடியாக உயர்ந்தன. ஆனால், அதன் பொறுப்புகள் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 37% ஆக உயர்ந்தன. உத்தரப் பிரதேசம் 2016-17 ஆம் ஆண்டில் ₹67,685 கோடியிலிருந்து 2022-23-ஆம் ஆண்டில் ₹66,847 கோடியாகக் கடன்களைக் குறைத்து. கடன்களை சுமார் 31%-ல் நிலையாக வைத்திருந்தது. உத்தரகாண்டின் கடன்களும் ₹10,592 கோடியிலிருந்து ₹9,431 கோடியாகக் குறைந்தன. இருப்பினும், அதன் கடன்கள் GSDPயில் 32%-க்கும் அதிகமாக இருந்தன. திரிபுரா கடன்களை ₹1,140 கோடியிலிருந்து ₹877 கோடியாகக் குறைத்தது. ஆனால், இன்னும் கடன் சுமையை 30%-க்கும் அதிகமாகக் கொண்டிருந்தது. சிக்கிம் சிறியதாகவே இருந்தது, ₹2,100 கோடிக்கும் குறைவான கடன்களும் GSDP-ல் 24% கடன்களும் இருந்தன.
தொற்றுநோய் காலத்தில் எல்லா இடங்களிலும் கடன்கள் கடுமையாக உயர்ந்தன. ஆனால் அதன் பிறகு, போக்குகள் வேறுபட்டன: ஆந்திரப் பிரதேசம், ராஜஸ்தான் மற்றும் தெலுங்கானா போன்ற சில மாநிலங்கள் கடன்களை அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தன; கர்நாடகா, கேரளா மற்றும் மகாராஷ்டிரா அவற்றைக் குறைத்தன; மேலும் ஒடிசா, உத்தரப் பிரதேசம் மற்றும் திரிபுரா போன்ற சில மாநிலங்கள் அவற்றை இன்னும் குறைத்தன. இது மிகவும் மாறுபட்ட நிதி உத்திகளைக் காட்டுகிறது.
பொதுநல முரண்பாடு
சில மாநிலங்கள் பட்ஜெட் உபரியைக் காட்டுகின்றன. ஆனால் உண்மையில், அவை மத்திய இடமாற்றங்கள், பட்ஜெட்டிற்கு வெளியே கடன்கள் மற்றும் தாமதமான ஜிஎஸ்டி இழப்பீடு ஆகியவற்றை பெரிதும் சார்ந்துள்ளன. இந்த மாநிலங்களில் பல நலத்திட்டங்களுக்கு போதுமான அளவு செலவிடுவதில்லை. எனவே, அறிவிக்கப்பட்ட உபரிகள் உண்மையான வளர்ச்சி இல்லாமல் கணக்கியல் லாபங்களாக மட்டுமே இருக்கலாம். எடுத்துக்காட்டாக, பஞ்சாப் நீண்டகால கடனுடன் போராடுகிறது. கேரளா நிலையற்ற லாட்டரி வருவாயைச் சார்ந்துள்ளது. மேலும், ஆந்திரா மற்றும் உத்தரபிரதேசம் இலவச மின்சாரம், விவசாய தள்ளுபடிகள், உத்தரவாதங்கள் மற்றும் சிறப்பு நோக்க வாகனங்கள் மூலம் செலவுகளை மறைக்கப்பட்ட அமைப்புகளுக்குள் தள்ளுகின்றன.
பெருநிறுவன வரி குறைப்புக்கள், ஜிஎஸ்டி கூடுதல்வரி மற்றும் சமூக செலவினங்கள் போன்றவை உண்மையான சுமையை மறைத்து, நிதி ஒழுக்கத்தை பொய்யாகக் காட்டுகின்றன. சமீபத்திய ஜிஎஸ்டி மாற்றங்கள் மற்றும் அதிக வருவாய் இழப்புகள் எதிர்பார்க்கப்படுவதால், ஏற்கனவே வரையறுக்கப்பட்ட நலத்திட்டங்களுக்கான மாநில செலவினங்களை இது எவ்வாறு பாதிக்கும் என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. இருப்பினும், இதில் பலவீனம் இருந்தபோதிலும், ஒன்றியத்தால் நிதியளிக்கப்படும் நலத்திட்டங்கள் பரவலாகப் பரவியுள்ளன: பிஎம்-கிசான் வைப்புத்தொகைகள், உஜ்வாலா எரிவாயு சிலிண்டர்கள் மற்றும் ஆயுஷ்மான் பாரத் அட்டைகள் போன்றவை அரசியல் மேம்பாட்டின் சின்னங்களாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இது ஆளும் கட்சியையும் அதன் தலைவரையும் நலத்திட்டங்களின் ஆதரவாளர்களாகக் காட்டுகின்றன.
இது இந்தியாவின் நலத்திட்ட முரண்பாட்டைக் காட்டுகிறது. அதன் வருவாய் அழுத்தத்தில் இருந்தாலும் நலத்திட்டங்களுக்கு மாநிலம் பெரிதும் செலவிடுகிறது. உலகின் மிகப்பெரிய நலன்புரி அமைப்புகளில் ஒன்றை இந்த நாடு கட்டமைத்துள்ளது. ஆனால், இது நடுத்தர வருமான நாடுகளில் பலவீனமான நிதி அடிப்படைகளில் ஒன்றைக் கொண்டுள்ளது. அதேநேரத்தில் கடன்களை அதிகமாகச் சார்ந்துள்ளது. இந்த முரண்பாடு, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் தடுக்கும் நிதித் திறனுடன், அசாதாரண வாக்குறுதியை முன்வைக்கும் ஒரு தேசிய அரசை பிரதிபலிக்கிறது. மேலும், நிதிப் பற்றாக்குறையின் விளிம்பில் ஒரு பராமரிப்பு அமைப்பை உருவாக்க முயல்கிறது.
தீபன்சு மோகன் பேராசிரியர் மற்றும் தலைவர், O.P. ஜிண்டால் குளோபல் பல்கலைக்கழகம் (JGU), LSE மற்றும் ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தின் ஆராய்ச்சியாளர். கீதாலி மல்ஹோத்ரா மற்றும் அதிதி லாசரஸ், முறையே CNES, JGU உடன் ஆராய்ச்சி ஆய்வாளர்கள் இந்த கட்டுரைக்கு பங்களித்தனர்.