குற்றவியல் விசாரணைகளில் சாட்சியங்கள் எவ்வாறு சமர்ப்பிக்கப்படுகின்றன என்பதுதான் பிரச்சினைக்குரியது. இந்த விசாரணைகளில், அரசு தரப்பு சாட்சிகள், குறிப்பாக காவல்துறை அதிகாரிகள், நீதிபதிக்கு வழக்கின் உண்மைகளை வடிவமைக்க உதவுகிறார்கள்.
செப்டம்பர் 8 திங்கட்கிழமை, டெல்லி காவல்துறையானது வழக்கறிஞர்கள் இந்தப் பிரச்சனையில் வேலைநிறுத்தம் செய்த சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, அனைத்து அதிகாரிகளும் சாட்சியங்களை சமர்பிப்பதற்காக நீதிமன்றத்தில் ஆஜராகுமாறு உத்தரவிட்டது.
காவல்துறை அதிகாரிகள் தங்கள் காவல் நிலையங்களில் இருந்து காணொளி மூலம் வாக்குமூலம் அளிக்க அனுமதிக்கும் வகையில், துணைநிலை-ஆளுநர் (Lieutenant Governor(L-G)) வெளியிட்ட அறிவிப்பை எதிர்த்து ஆகஸ்ட் மாதத்தில், வழக்கறிஞர்கள் ஆறு நாட்கள் நீதிமன்ற அறைகளுக்குச் செல்லாமல் இருந்தனர். இது குற்றவியல் நீதித்துறை அமைப்பின் முக்கியத்துவத்தை அச்சுறுத்துவதாக வழக்கறிஞர்கள் தெரிவித்தனர்.
இந்த மாதம் வெளியிடப்பட்ட காவல் சுற்றறிக்கையானது, மீண்டும் வழக்கறிஞர்கள் போராட்டங்களுக்கு அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தியது. நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது இங்கே குறிப்பிடுவதாவது,
எல்-ஜியின் அறிவிப்பு என்ன சொன்னது?
ஆகஸ்ட் 13-ம் தேதி பிறப்பிக்கப்பட்ட உத்தரவில், விசாரணை செயல்முறையை (trial process) விரைவுபடுத்தும் முயற்சியில், காவல் நிலையங்களில் உள்ள வீடியோ கான்பரன்சிங் அறைகள், காவலர்களின் சாட்சியங்களைப் பதிவு செய்வதற்கான "நியமிக்கப்பட்ட இடங்கள்" (designated places) என்று விவரித்தது. இது முந்தைய அதிகாரப்பூர்வ உத்தரவுகளிலிருந்து மாற்றத்தைக் குறித்தது.
ஜூலை 17, 2024 அன்று, டெல்லி உள்துறை அமைச்சகத்தின் அறிவிப்பு, நீதித்துறை மேற்பார்வையின் கீழ் சாட்சியங்களை பதிவு செய்வதற்காக டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மாவட்ட நீதிமன்றங்கள் உட்பட சில இடங்களை அடையாளம் கண்டுள்ளது. இதில், காவல் நிலையங்கள் சேர்க்கப்படவில்லை.
கடந்த ஆண்டு அப்போதைய உள்துறை செயலாளரான அஜய் பல்லாவின் மற்றொரு ஆலோசனை, "காவல் நிலையங்கள் அல்லது காவல்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள இடங்கள் மின்னணு ஆதாரங்களை பதிவு செய்வதற்கான தளங்களாக நியமிக்கப்படக்கூடாது" என்று கூறியது. இது, நீதித்துறை செயல்பாட்டின் மீதான நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டைத் தடுப்பதே காரணம்.
ஆதாரங்களை சேகரிப்பதில் சட்டம் என்ன சொல்கிறது?
பாரதிய நியாய சுரக்ஷா சன்ஹிதா-2023 (Bharatiya Nyaya Suraksha Sanhita), ஒலி-ஒளி முறைகள் (audio and video methods) மூலம் ஆதாரங்களை சேகரிக்க அனுமதிக்கிறது. பிரிவு-265, மாநில அரசாங்கத்தால் அறிவிக்கப்பட்ட நியமிக்கப்பட்ட இடங்களில் மின்னணு வழிகளில் சாட்சிகளை விசாரிக்க அனுமதிக்கிறது. பிரிவு-266 தற்காப்பு சாட்சிகளுக்கும் இதையே அனுமதிக்கிறது. இரண்டு பிரிவுகளும் விசாரணைகளில் ஏற்படும் தாமதங்களைக் குறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. இருப்பினும், அவை பாதுகாப்புகளுக்கு உட்பட்டவை.
மறுபுறம், பிரிவு-308, குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் முன்னிலையில், தலைமை நீதிபதியின் மேற்பார்வையின் கீழ் சாட்சியங்கள் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும் என்று கூறுகிறது. மின்னணு ஆதாரங்கள் குறித்த டெல்லி உயர் நீதிமன்றத்தின் சொந்த விதிகள் இதை வலுப்படுத்துகின்றன. "நியமிக்கப்பட்ட இடங்கள்" (designated places) என்பது "நீதிமன்ற புள்ளி" (court point) அல்லது பாதிக்கப்படக்கூடிய சாட்சி மையத்துடன் தொடர்பு கொள்ளும் வசதிகள் என வரையறுக்கப்படுகிறது.
நடைமுறையில், இதன் பொருள் சாட்சியம் பொதுவாக நீதித்துறை மேற்பார்வையின் கீழ் உள்ள இடங்களில் பதிவு செய்யப்படுகிறது. இது நிர்வாகத்துடன் தொடர்புடைய இடங்களில் பதிவு செய்யப்படுவதில்லை.
வழக்கறிஞர்களின் வாதம் என்ன?
காவல் நிலையங்கள் நடுநிலையான இடங்கள் அல்ல என்றும், அங்கிருந்து சாட்சியமளிப்பது, அரசியல் சாசனத்தின் 21-வது பிரிவு (வாழ்க்கை மற்றும் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான உரிமை) பரிந்துரைத்தபடி, விசாரணைகளை குறைவான அளவில் நியாயமாக்குகிறது என்றும் வழக்கறிஞர் சங்கங்கள் வாதிட்டன.
காவல் நிலையங்கள் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சூழலாக இருப்பதால், இதுபோன்ற சாட்சியங்கள் விசாரணை மற்றும் பொறுப்புணர்வைக் குறைக்கின்றன. ஏனெனில், அரசின் சாட்சியங்களைச் சோதித்து சவால் செய்வதே பொறுப்பாக இருக்கும். பாதுகாப்பு, அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள சூழலில் சாட்சியை எதிர்கொள்கிறது என்று வழக்கறிஞர்கள் தெரிவித்தனர்.
இந்திய பார் கவுன்சில் இந்த உத்தரவுக்கு கண்டனம் தெரிவித்தது. இது "நீதி அமைப்பில் முக்கிய பங்குதாரர்களை" கலந்தாலோசிக்காமல் இந்த உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது என்று கூறியது. உச்சநீதிமன்ற வழக்கறிஞர்கள்-பதிவு சங்கம் (Advocates-on-Record Association), இந்த உத்தரவு "நிறுவன ஏற்றத்தாழ்வு பற்றிய உணர்வை" (a perception of institutional imbalance) உருவாக்கியது. ஏனெனில், வழக்கை விசாரிக்கும் கிளை நீதித்துறை செயல்முறையை பாதிக்க அனுமதிக்கப்படுகிறது என்று அவர்கள் குறிப்பிட்டனர்.
குற்றவியல் விசாரணைகளில் சாட்சியங்கள் எவ்வாறு வழங்கப்படுகின்றன என்பதன் விவாதத்தில் கவனம் செலுத்துகிறது. இந்த விசாரணைகளில், அரசுத் தரப்பு சாட்சிகள், குறிப்பாக காவல்துறை அதிகாரிகள், நீதிபதிக்கு உண்மைகள் எவ்வாறு காட்டப்படுகின்றன என்பதில் செல்வாக்கு செலுத்துகிறார்கள்.
அத்தகைய சாட்சியங்கள் நீதித்துறை மேற்பார்வையிலிருந்து காவல் நிலையத்திற்கு மாறும்போது, நியாயத்தின் சமநிலை பாதிக்கப்படுகிறது என்று வழக்கறிஞர்கள் வாதிடுகின்றனர். இந்தப் பிரச்சினையில் வழக்கறிஞர் கபில் மதன், வழக்கறிஞர் குர்முக் சிங் அரோரா மற்றும் வழக்கறிஞர் ஆயுஷி பிஷ்ட் மூலம் டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தில் ஒரு பொது நல வழக்கு (public interest litigation (PIL)) தாக்கல் செய்தார்.
மற்ற சாட்சிகளிடம் இல்லாத தொலைதூர சாட்சியங்களை அவர்களின் பணியிடங்களிலிருந்து காவல்துறை சாட்சிகள் வசதியாக இந்த அறிவிப்பு அனுமதிக்கிறது. இது, அரசியலமைப்பின் 14-வது பிரிவின் (சமத்துவத்திற்கான உரிமை) கீழ் சமத்துவத்தை மீறுவதாகும். ஆகஸ்ட் 27 அன்று துணைநிலை-ஆளுநரின் அறிவிப்பை எதிர்த்து வேறு ஒரு பொதுநல வழக்கு உயர்நீதிமன்றத்தில் குறிப்பிடப்பட்டது. ஆனால், இறுதியில் ஒரு தீர்மானம் எட்டப்பட்டதால், அது இப்போது பயனற்றதாகக் கருதப்படுகிறது.
மற்றொரு பிரச்சினை என்னவென்றால், நிர்வாகத்தின்கீழ் வரும் விசாரணையும், நீதித்துறை சார்ந்த தீர்ப்பும் வரையறுக்கப்பட்ட நிலையாகும். காவல் நிலையங்கள் சாட்சியங்களை பதிவு செய்வதற்கான இடமாக மாற அனுமதிப்பதன் மூலம், நிர்வாகமானது நீதித்துறைக்குள் அதன் வரம்பை விரிவுபடுத்துகிறது.
காவல் நிலையத்தைவிட நீதிமன்ற அறைகள் நடுநிலையானவை என்று வழக்கறிஞர்கள் வாதிட்டனர். மேலும், நீதித்துறை நடவடிக்கைகளின் நேர்மையைவிட அரசு அதிகாரிகளின் வசதிக்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படும் ஒரு முன்னுதாரணமாக இது அமைந்தது.
இது நடைமுறையில் எவ்வாறு செயல்படும் என்பது குறித்து கவலைகள் இருந்தன. காவல் நிலையங்களில் இருந்து சாட்சியமளிப்பதை ஒரு தரமாக அனுமதிப்பது, சார்பு அல்லது ஊழலைச் சரிபார்ப்பதை கடினமாக்கும். ஊழல் தடுப்புச் சட்டம் பெரும்பாலும் காவல்துறை சாட்சிகளை நம்பியுள்ளது. மேலும், அதற்கு கவனமாக குறுக்கு விசாரணை மற்றும் பதிவுகளை மதிப்பாய்வு செய்வது அவசியம். சாட்சிய அமைப்பு ஒரு பக்கம் சாதகமாக இருந்தால் இந்தப் பாதுகாப்புகள் சிறப்பாக செயல்படாது என்று வழக்கறிஞர்கள் தெரிவித்தனர்.
இப்போது என்ன நடந்திருக்கிறது?
ஆகஸ்ட் மாதம் வழக்கறிஞர்களின் வேலைநிறுத்தம் தொடங்கியபிறகு, மத்திய உள்துறை அமைச்சர் வழக்கறிஞர் பிரதிநிதிகளைச் சந்தித்து இந்த விவகாரம் குறித்து விவாதிப்பார் என்று காவல்துறைத் தலைவர் அலுவலகம் தெரிவித்தது. சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து தரப்பினரையும் கேட்ட பின்னரே புதிய விதிகள் அமல்படுத்தப்படும் என்றும் அவர்கள் தெரிவித்தனர்.
இந்த சந்திப்பின் விளைவாக நியாயமான தீர்வுக்கான வாக்குறுதி கிடைத்தது, எனவே ஆகஸ்ட் 28 அன்று வழக்கறிஞர்கள் தங்கள் வேலைநிறுத்தத்தை முடித்துக் கொண்டனர். இருப்பினும், செப்டம்பர் 4 அன்று, கமிஷனர் அலுவலகத்திலிருந்து வந்த ஒரு புதிய சுற்றறிக்கையில், ஆகஸ்ட் 4 அன்று டெல்லி உயர்நீதிமன்ற அறிவிப்பின்படி, சிறைச்சாலைகள், தடயவியல் துறைகள், வழக்குரைஞர் அலுவலகங்கள் மற்றும் காவல் நிலையங்களில் சாட்சியங்களை பதிவு செய்யலாம் என்று கூறப்பட்டது. சாட்சிகள் வீடியோ கான்பரன்சிங் மூலம் சாட்சியமளிக்கவும் இந்த சுற்றறிக்கை அனுமதித்தது.
இது மத்திய உள்துறை அமைச்சரின் முந்தைய உறுதிமொழிக்கு எதிரானது என்று வழக்கறிஞர்கள் தெரிவித்தனர். நியாயமற்ற மற்றும் சட்டவிரோத அறிவிப்பு என்று அவர்கள் அழைத்ததை எதிர்த்துப் போராடுவதாக அவர்களின் ஒருங்கிணைப்புக் குழு அச்சுறுத்தியது, இது குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் உரிமைகளை மட்டுப்படுத்துவதாகவும், சுதந்திரமான மற்றும் நியாயமான விசாரணைகளுக்கு எதிரானதாகவும் கூறியது. புதிய சுற்றறிக்கைக்குப் பிறகு, போராட்டம் ரத்து செய்யப்பட்டது.