2047ஆம் ஆண்டிற்குள் $30 டிரில்லியன் பொருளாதாரமாக மாறும் நமது "வளர்ந்த இந்தியா" (Viksit Bharat) இலக்கு, இந்த வளர்ச்சியின் பெரும்பகுதியை நகரங்கள் தங்கவைக்கவும் முன்கூட்டியே செயல்படுத்தவும் தேவைப்படும்.
இன்று இந்தியாவிற்கு நகரங்கள் முக்கியமானவை. 2047ஆம் ஆண்டிற்குள் $30 டிரில்லியன் பொருளாதாரமாக மாறும் நமது "வளர்ந்த இந்தியா" இலக்கு, இந்த வளர்ச்சியின் பெரும்பகுதியை நகரங்கள் தங்கவைக்கவும் முன்கூட்டியே செயல்படுத்தவும் தேவைப்படும். நாம் 2070ஆம் ஆண்டிற்குள் நிகர பூஜ்ஜியத்தை (net zero) அடைவது மற்றும் 2030ஆம் ஆண்டிற்குள் குறிப்பிடத்தக்க பசுமை இல்ல வாயு (greenhouse gas (GHG)) குறைப்புகளை மேற்கொள்வது என்ற நமது காலநிலை உறுதிமொழிகளை நிறைவேற்ற வேண்டுமானால், தேவையான நடவடிக்கைகளில் நகரங்கள் முன்னணியில் இருக்க வேண்டும்.
நமது மக்கள்தொகை ஈவுத்தொகையை (demographic dividend) கருத்தில் கொண்டு, இளைஞர்களுக்கு வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்க வேண்டும். பெரும்பாலான வேலைவாய்ப்புகள் நகரங்களில் இருக்கும். இறுதியாக, புவியானது அனைத்து வகையான பேரழிவுகளுக்கும் பாதிக்கப்படக்கூடியது. மேலும், அதிக மக்கள் தொகை அடர்த்தி கொண்ட நகரங்கள் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவை. இது தொற்றுநோய் காலத்தில் மிகவும் தெளிவாக இருந்தது. இதன் பொருள் நகரங்கள் முன்னெப்போதையும் விட தாங்குதிறன் (resilient) கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்.
இது போன்ற சூழலில்தான், இந்தியா தனது நகரங்களை எவ்வாறு திட்டமிட்டு நிர்வகித்து வருகிறது என்பதை மறுபரிசீலனை செய்து, என்ன மாற்றங்கள் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டும். நமது நகரங்களுக்கு வேறு அணுகுமுறை தேவையா? பொருளாதார இயக்கிகளில் நாம் போதுமான அளவு கவனம் செலுத்துகிறோமா அல்லது நில பயன்பாட்டுத் திட்டமிடலுக்கு நம்மை குறைத்துக்கொள்கிறமோ? இயற்கை வளங்கள் மற்றும் அவை விதிக்கும் வரம்புகள் பற்றி நாம் போதுமான அளவு சிந்திக்கிறோமா? நமது நாட்டில் உள்ள அனைத்து நகரங்களிலும் கவனம் செலுத்துகிறோமா அல்லது சில பெரிய நகரங்களுக்கு மட்டுமே கவனம் செலுத்துகிறோமா? போன்றவை பதிலளிக்கப்பட வேண்டிய சில கேள்விகள் ஆகும்.
நமது திட்டமிடல் செயல்முறையுடன் தொடங்கலாம். தற்போதைய திட்டமிடல் அமைப்புகள் முதன்மையாக 1800ஆம் ஆண்டுகளின் நடுப்பகுதியில் உருவாக்கப்பட்டன. அப்போது பல நகரங்களில் பிளேக் தாக்கியது. சுகாதாரப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க வேண்டிய அவசியம் சிறந்த நகரத் திட்டமிடலுக்கு வழிவகுத்தது. எனவே, பொது சுகாதாரப் பிரச்சினைகளுக்கான பதிலாக திட்டமிடல் தொடங்கியது. இதன் அடிப்படையில் இன்றும் திட்டமிடல் பெரும்பாலும் நிலப் பயன்பாட்டில் கவனம் செலுத்துகிறது. மேலும், நிலத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகள் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது. இந்தத் திட்டங்களிலிருந்து எந்தவொரு மாற்றத்திற்கும் பொதுவாக நீண்ட மற்றும் சிக்கலான ஒப்புதல் செயல்முறை தேவைப்படுகிறது.
சிறந்த வாழ்க்கைச் சூழலுக்காக மட்டுமல்லாமல், மக்கள் முக்கியமாக வேலைவாய்ப்புகள் மற்றும் வாழ்வாதாரங்களுக்காக அங்கு செல்வதால், நகரங்கள் "வளர்ச்சி இயந்திரங்கள்" என்று அழைக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், நகர மேம்பாட்டிற்கு வழிகாட்டும் முக்கிய சட்ட ஆவணங்களான பெரிய திட்டங்கள் பொதுவாக கடந்த கால போக்குகளின் அடிப்படையில் மக்கள்தொகை வளர்ச்சியைத் திட்டமிடுகின்றன. பின்னர் அந்த எண்களின்படி உள்கட்டமைப்பு மற்றும் சேவைகளைத் திட்டமிடுகின்றன. நகர்ப்புற திட்டமிடல் செயல்பாட்டில் நாட்டின் தற்போதைய விரைவான வளர்ச்சி இலக்குகளைச் சேர்க்க எந்த அமைப்பும் இல்லை. மேலும், இந்தத் திட்டங்களில் தெளிவான பொருளாதார பார்வை எதுவும் அமைக்கப்படவில்லை.
இது சரிசெய்யப்பட வேண்டிய ஒரு பெரிய பிரச்சனை. நகர திட்டமிடல் என்பது அடுத்த 20-50 ஆண்டுகளில் நகரத்தின் வளர்ச்சியை எது இயக்கும் என்பதைக் காட்டும் தெளிவான பொருளாதார தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் தொடங்க வேண்டும். பின்னர், திட்டமிடுபவர்கள் எதிர்பார்க்கப்படும் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தின் அடிப்படையில் மக்கள்தொகை வளர்ச்சியை மதிப்பிட வேண்டும். இது என்ன உள்கட்டமைப்பு மற்றும் நிலம் தேவை என்பதை தீர்மானிக்க உதவுகிறது. அத்தகைய பயிற்சி இல்லாத நிலையில், நில பயன்பாட்டுத் திட்டங்களுக்கு நம்பகமான அடிப்படை இல்லை.
இது மட்டும் அல்ல. வளர்ந்து வரும் நகர்ப்புற மக்கள்தொகையுடன், நகரங்கள் இயற்கை வளங்களின் பற்றாக்குறையை எதிர்கொள்கின்றன. திட்டமிடல் இயற்கை வள பட்ஜெட் (natural resources budgeting) பயிற்சியை மேற்கொள்ள வேண்டும் மற்றும் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய போதுமான விநியோகம் இருப்பதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். மாற்றாக, வரையறுக்கப்பட்ட இயற்கை வளங்கள் திறமையாகப் பயன்படுத்தப்படும் வகையில் தேவையை நிர்வகிக்க நகரங்களும் திட்டமிட வேண்டும். ஒவ்வொரு நகரமும் எவ்வளவு ஆதரிக்க முடியும் என்பதற்கு ஒரு வரம்பு உள்ளது. மேலும், திட்டமிடல் இதைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
அதேபோல, காலநிலை மாற்றத்தின் வளர்ந்து வரும் முக்கியத்துவம் மற்றும் நமது உறுதிமொழிகளை பூர்த்தி செய்வதில் நகரங்கள் முன்னணியில் இருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை கருத்தில் கொண்டு, ஒவ்வொரு நகரமும் குறைந்த உமிழ்வுகளுடன் வளர்ச்சியை செயல்படுத்துவதற்கான அதன் பாதைகளை விவரிக்கும் காலநிலை நடவடிக்கை திட்டத்தை (climate action plan) கொண்டிருக்க வேண்டும். காலநிலை மாற்றத்தால் ஏற்படும் பிரச்சினைகளைக் கையாள்வதற்கான திட்டங்களும் அதில் இருக்க வேண்டும்.
பல இந்திய நகரங்கள் காற்று மாசுபாட்டின் தீவிர பிரச்சினைகளையும் எதிர்கொள்கின்றன. எனவே, நகரத் திட்டங்களில் சுற்றுச்சூழல் மேலாண்மைத் திட்டம், குறிப்பாக காற்று மாசு மேலாண்மைத் திட்டம் ஆகியவை இருக்க வேண்டும். காற்று மாசுபாட்டிற்கு போக்குவரத்துத் துறை பெரும் பங்களிப்பை அளிக்கிறது. தேசிய கொள்கைகள், நெரிசல் மற்றும் காற்று மாசுபாட்டை கையாள்வதற்கான வழியாக பொது போக்குவரத்து மற்றும் மோட்டார் இல்லாத முறைகளின் அதிக பயன்பாட்டை பரிந்துரைத்துள்ளன. எனவே, ஒவ்வொரு நகரமும் ஒரு "விரிவான இயக்கத் திட்டத்தை" (comprehensive mobility plan) உருவாக்குவது முக்கியம். இது மிகவும் நிலையான பயண முறைகளை நோக்கி ஒரு மாற்றத்தை எவ்வாறு முன்மொழிகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
எளிமையான நகர திட்டமிடல் பெரும்பாலும் நகர எல்லைகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துகிறது. ஆனால், பெரும்பாலான நகர்ப்புற வளர்ச்சி அதற்கு வெளியே நிகழ்கிறது. எனவே, பொருளாதார திட்டமிடல் நகரத்தை விட மிகப் பெரிய பகுதியை உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும். எந்தவொரு நகர்ப்புறப் பகுதியின் பொருளாதாரமும் சுற்றியுள்ள கிராமப்புறங்களின் பொருளாதாரத்துடன் நெருங்கிய தொடர்பைக் கொண்டுள்ளது. இந்த தொடர்புகள் அங்கீகரிக்கப்பட்டு கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும். அதேபோல, இந்தியாவின் "வளர்ந்த இந்தியா" (Viksit Bharat) லட்சியங்களில் சிறிய நகரங்கள் மிகவும் முக்கியமான பங்கு வகிக்கின்றன. ஏனெனில், பெரிய உற்பத்தி நடவடிக்கைகள் பெரிய நில தேவைகள் மிகவும் மலிவாக இருக்கும் சிறிய நகரங்களில் மட்டுமே வர முடியும். திட்டமிடல் செயல்முறை சிறிய நகரங்கள் ஒரு பெரிய பிராந்திய திட்டத்தின் பகுதியாக இருக்க வேண்டும் என்பதையும் அங்கீகரிக்க வேண்டும்.
இன்று, நமது நகர திட்டமிடல் மிகவும் கால வாதியானதாக உள்ளது. பெரும்பாலும் நகரங்களின் நிர்வாக எல்லைக்குள் நில பயன்பாட்டு திட்டமிடலுக்கு மட்டும் தன்னை குறைத்து கொள்கிறது. தற்போதைய, சூழலில் இந்த நடவடிக்கை போதுமானதாக இருக்காது. குறிப்பாக, நமது தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதை நோக்கமாக கொண்ட வளர்ச்சி இலக்குகள் மற்றும் உடனடி காலநிலை அச்சுறுத்தல்களை கருத்தில் கொண்டு செயல்பட வேண்டும். இவை நவீன அணுகுமுறையை நோக்கி மாற வேண்டும். இதற்கு நமது தற்போதைய திட்டமிடல் சட்டங்கள் மற்றும் விதிமுறைகளில் மாற்றங்கள் தேவைப்படும். வரவிருக்கும் ஆண்டுகளில் நாட்டிற்கு தேவைப்படும் வகையான திறமையை உருவாக்க வேண்டிய நமது கல்வித் திட்டங்களில் மாற்றமும் தேவைப்படும். இவ்வாறு, வளர்நத் இந்தியாவிற்கான "பொருளாதார வளர்ச்சி மையங்களாக" (economic growth hubs) நமது நகரங்களை மறுபரிசீலனை செய்வதற்கான தெளிவான காரணமும் உள்ளது.
சுப்பிரமணியம் நிதி ஆயோக்கின் தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாகவும், அகர்வால் நிதி ஆயோக்கின் புகழ்பெற்ற உறுப்பினராகவும், ISPPயின் பயிற்சிப் பேராசிரியராகவும் உள்ளார்.