தற்போதைய நிகழ்வு : கடந்த வாரம் உச்சநீதிமன்றம் வாதங்களைக் கேட்டு முடித்து, மசோதாக்களுக்கு ஒப்புதல் அளிப்பதில் குடியரசுத் தலைவர் மற்றும் ஆளுநர்களின் அதிகாரங்கள் குறித்து குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்மு கூறிய முக்கியமான குறிப்பில் தனது கருத்தை ஒதுக்கியுள்ளது.
முக்கிய அம்சங்கள் :
உச்சநீதிமன்றத்தின் ஆலோசனை அதிகார வரம்பைத் (advisory jurisdiction) தூண்டும் குறிப்பு, 10 மசோதாக்களுக்கு ஒப்புதல் அளிப்பதில் தமிழக ஆளுநர் ஆர்.என்.ரவியின் தாமதம் அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு முரணானது என்று ஏப்ரல் மாதத் தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்பட்டது. நிலுவையில் உள்ள மசோதாக்களுக்கு ஒப்புதல் அளிப்பதற்கும், ஆளுநர்கள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவர் ஆகியோர் தங்கள் அலுவலகத்திற்குச் சென்றபிறகு செயல்படுவதற்கான காலக்கெடுவை நிர்ணயிப்பதற்கும் அரசியலமைப்புப் பிரிவு-142-ன் கீழ் நீதிமன்றம் அதன் அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தியது.
அரசியலமைப்பின் பிரிவு 143(1) பொது முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சட்டம் அல்லது உண்மை தொடர்பான கேள்விகளில் உச்சநீதிமன்றத்தின் கருத்தைக் கேட்க குடியரசுத் தலைவருக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது. நீதிமன்றத்தின் கருத்து குடியரசுத் தலைவர் இந்த பிரச்சினையில் செயல்பட "சுதந்திரமான ஆலோசனையாக" (independent advice) கருதப்படவேண்டும். எவ்வாறாயினும், குடியரசுத் தலைவர் மற்றும் ஆளுநர்களுக்கான காலக்கெடுவை நீதிமன்றம் நிர்ணயித்திருக்க முடியுமா என்று அடிப்படையில் கேள்வி எழுப்பியதில், இந்தக் குறிப்பு நிர்வாகத்திற்கு மற்றும் நீதித்துறைக்கு இடையே ஒரு முக்கியக் குறிப்பாக மாறியுள்ளது.
குறிப்பின் தன்மை : அதன் ஆலோசனை அதிகார வரம்பில், உச்சநீதிமன்றம் தனது கருத்தை வழங்குவதை நிராகரிக்க தேர்வு செய்யலாம். கடந்தகாலங்களில், நீதிமன்றம் குறைந்தது இரண்டு குறிப்புகளுக்குப் பதிலளிக்காமல் திருப்பி அனுப்பியுள்ளது. எனவே, மத்திய அரசுக்கு முதல் சவால் என்னவென்றால், இந்தக் குறிப்பு செல்லுபடியாகும் என்றும் அதற்கு பதிலளிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் உச்சநீதிமன்றத்தை நியாயப்படுத்துவதாகும்.
குறிப்பு (reference) நிராகரிக்கப்பட வேண்டும் என்று மாநிலங்கள் வாதிட்டன. ஏனெனில், இது பிரச்சினையை மறுபரிசீலனை செய்ய முயல்கிறது. மேலும், இது ஏப்ரல் மாதம் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புக்கு எதிராக மேல்முறையீடு செய்யும் தன்மையில் உள்ளது. உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு, அமர்வு பலமாக இருந்தாலும், இது நாட்டின் அரசியலமைப்புச் சட்டமாகும். இந்தத் தீர்ப்பை எதிர்த்து மேல்முறையீடு செய்ய முடியாது, மேலும் அரசியலமைப்பு மறுஆய்வு (Constitution review) செய்ய அனுமதித்தாலும், தீர்ப்பை வழங்கிய அதே நீதிபதிகளால் அது செய்யப்படுகிறது.
எவ்வாறாயினும், சட்டப்பிரிவு 143-ன் கீழ் நீதிமன்றத்தின் ஆலோசனை அதிகார வரம்பு வேறுபட்டது என்றும், கடந்தகால தீர்ப்புகள் இருந்தாலும்கூட, அரசியலமைப்புச் சந்தேகங்களைத் தெளிவுபடுத்துவதற்குப் பயன்படுத்தலாம் என்றும் சொலிசிட்டர் ஜெனரல் துஷார் மேத்தா வலியுறுத்தினார்.
ஆளுநரின் அதிகாரங்கள் : மாநிலங்கள், ஆளுநர் அரசியலமைப்பின் 163-வது பிரிவின்கீழ் மாநில அமைச்சரவையின் ஆலோசனை மற்றும் உதவியால் கட்டுப்படுத்தப்படுவார் என்று கூறின, மக்களின் விருப்பத்தை பிரதிபலிக்கும் ஆட்சி ஆளுநரால் பறிக்கப்பட முடியாது என்பதை வலியுறுத்தின. இந்த வாதம், பல தசாப்தங்களாக உச்சநீதிமன்றத்தின் பல அரசியலமைப்பு தீர்ப்புகளுக்கு ஏற்ப உள்ளது, இது ஆளுநரின் அதிகாரங்களைக் கட்டுப்படுத்தி, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கத்திற்கு முதன்மையை அளித்துள்ளது.
மறுபுறம், ஆளுநர் அலுவலகம் அரசியலமைப்புக் கட்டமைப்பில் ஒரு தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது என்றும், அது "தபால்காரர்" (postman) அல்லது "காட்சிப் பொருளாக" (showpiece) இருக்க விரும்பவில்லை என்றும் மத்திய அரசு வாதிட்டது. அனைத்து விருப்ப அதிகாரங்களையும் நீக்கக் கோரி அரசியலமைப்புச் சபையில் செய்யப்பட்ட திருத்தங்கள் வெளிப்படையாக நிராகரிக்கப்பட்டன என்று மேத்தா கூறினார்.
ஆளுநரின் வீட்டோ : ஆளுநரின் சட்டமன்ற செயல்முறையில் உள்ள அதிகாரங்கள் தொடர்பான முக்கியப் பிரச்சினையாக, அவர் ஒரு மசோதாவை காலவரையின்றி நிறுத்தி வைக்கும்போது என்ன நடக்கிறது என்பது உள்ளது. உச்சநீதிமன்றம், தனது ஏப்ரல் தீர்ப்பில், இந்த சூழ்நிலையை முன்னறிந்து, ஆளுநர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தின்மீது “பாக்கெட் வீட்டோ” (மறைமுகமாக மறுப்பு) செய்ய முடியாது என்று முடிவு செய்தது.
இருப்பினும், மத்திய அரசு, குடியரசுத் தலைவர் முன்வைப்பு தொடர்பாக வாதிடும்போது, உச்சநீதிமன்றத்திடம், “ஒரு மசோதா நிறுத்தி வைக்கப்பட்டால், அது தோல்வியடையும்” என்று கூறியது. அரசாங்கம், காலனித்துவ இந்திய அரசு சட்டம், 1935-ஐ குறிப்பிட்டு, ஆளுநரின் “ஆரம்ப மறுப்பு ஒரு முழுமையான வீட்டோவாக இருந்தது” என்று வாதிட்டது. மேத்தா நீதிமன்றத்திடம், இதேபோன்ற மொழி பின்னர் அரசியலமைப்பில் ஏற்கப்பட்டதாக தெரிவித்தார்.
காலக்கெடுவின் நீதித்துறை அமலாக்கம் : ஆளுநர்கள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவருக்கான காலக்கெடுவை அமைப்பதில் உச்சநீதிமன்றத்தின் ஏப்ரல் மாத தீர்ப்பில் ஒன்றியம் வலுவான இட ஒதுக்கீடுகளைக் கொண்டிருந்தது. ஆளுநர்கள் ஒப்புதல் வழங்குவதற்கு "நேரடி" காலக்கெடுவை விதிப்பது அரசியலமைப்பின் நீதித்துறை திருத்தத்திற்குச் சமம் என்றும் அரசியலமைப்பு செயல்பாடுகளை ஆக்கிரமிப்பதாகவும் அது கூறியது.
அரசியலமைப்புச் சபை ஒப்புதலுக்கான முன்மொழியப்பட்ட காலக்கெடுவை வேண்டுமென்றே நீக்கிவிட்டு, ஆறு வார வரம்பை "முடிந்தவரை விரைவில்" என்ற சொற்றொடருடன் மாற்றியமைத்ததாக அட்டர்னி ஜெனரல் ஆர். வெங்கட்கரமன் சுட்டிக்காட்டினார்.
மாநிலங்களின் அடிப்படை உரிமைகள் : அரசியலமைப்பின் 32-வது பிரிவின் கீழ் மாநிலங்கள் ரிட் மனுக்களை தாக்கல் செய்ய அனுமதிக்கும் உச்சநீதிமன்றத்தின் ஏப்ரல்மாத தீர்ப்பை மத்திய அரசு கடுமையாக எதிர்த்தது. அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 32 தீர்வுகள் அடிப்படை உரிமைகளைச் செயல்படுத்துவதாகவும், மாநிலங்கள் அவற்றை "தனக்காகக் கோர முடியாது" என்றும் மேத்தா சமர்பித்தார். ஆளுநர்கள் மத்திய அரசைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதில்லை என்றும் அவர் வாதிட்டார்.
உங்களுக்குத் தெரியுமா?
உச்சநீதிமன்றத்தைப் பற்றிய ஒரு குறிப்பில், குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்மு உச்சநீதிமன்றத்தின் ஏப்ரல் 8-ம் தேதி அளித்த 14 முக்கியமான கேள்விகளை முன்வைத்துள்ளார். இது மாநில சட்டசபைகளால் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாக்கள் மீது ஆளுநர்கள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவர் செயல்படுவதற்கான காலக்கெடுவை நிர்ணயித்துள்ளது.
பிரிவு 143(1)-ன் கீழ் உச்சநீதிமன்றத்தின் கருத்தைக் கேட்ட குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்மு, ஆளுநர்கள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவரின் நடவடிக்கைகள் நியாயமானவையா என்பதையும், அரசியலமைப்பில் அத்தகைய ஏற்பாடு எதுவும் இல்லாத நிலையில் அவர்கள் மீது அத்தகைய காலக்கெடுவை விதிக்க முடியுமா என்பதையும் அறிய முற்பட்டார்.
"இந்திய அரசியலமைப்பின் 201-வது பிரிவின்கீழ் இந்திய குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதல் நியாயமானதா இல்லையா என்பதில் உச்சநீதிமன்றத்தின் முரண்பட்ட தீர்ப்புகள் உள்ளன" என்று குறிப்பு சுட்டிக்காட்டியது.
அரசியலமைப்புப் பிரிவு 145(3)-ன் படி, குடியரசுத் தலைவர் நீதிமன்றத்தின் கருத்தைக் கோரும்போது, அது ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வால் பரிசீலிக்கப்படுகிறது.