நீதிமன்றம் இரண்டு முக்கிய கேள்விகளை ஆராய்ந்தது: முதலாவது, டெல்லி பள்ளிக் கல்விச் சட்டம் (Delhi School Education Act (DSEA)) (1973) மற்றும் டெல்லி பள்ளிக் கல்வி விதிகள் (Delhi School Education Rules (DSER)) (1973) ஆகியவற்றின் கீழ், உதவி பெறாத தனியார் பள்ளிகள் தங்கள் கட்டணங்களை உயர்த்துவதை கல்வி இயக்குநரகம் (Directorate of Education (DoE)) தடுக்க முடியுமா என்று கேட்டது. இரண்டாவது, கூடுதல் அல்லது அதிகப்படியான கட்டணமாகக் கருதும் கட்டணங்களைத் திருப்பித் தருமாறு இந்தப் பள்ளிகளுக்கு உத்தரவிட கல்வி இயக்குநரகத்திற்கு அதிகாரம் உள்ளதா என்று கேள்வி எழுப்பியது.
உதவி பெறாத தனியார் பள்ளிகளின் கட்டணக் கட்டமைப்பில் கல்வி இயக்குநரகம் (DoE) "லாபம் தேடுதல், வணிகமயமாக்கல் அல்லது மூலதனக் கட்டணம் வசூலிப்பதை"த் தவிர வேறு எதையும் செய்ய முடியாது என்று டெல்லி உயர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது.
தலைமை நீதிபதி தேவேந்திர குமார் உபாத்யாயா மற்றும் நீதிபதி துஷார் ராவ் கெடேலா ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, வியாழக்கிழமை (அக்டோபர் 9) வழங்கிய தீர்ப்பில், கட்டணங்களை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கான கல்வி இயக்குநரகத்தின் (DoE) அதிகாரங்கள் “வணிகமயமாக்கல், லாபம் ஈட்டுதல் மற்றும் மூலதனக் கட்டணம் வசூலிப்பதில் ஈடுபடுவதைத் தடுக்கும் நடவடிக்கைகளுக்கு அப்பால் பயணிக்க முடியாது” என்று கூறியது.
நீதிமன்றம் இரண்டு முக்கிய கேள்விகளை ஆராய்ந்தது: முதலாவது, டெல்லி பள்ளிக் கல்விச் சட்டம் (Delhi School Education Act (DSEA)) (1973) மற்றும் டெல்லி பள்ளிக் கல்வி விதிகள் (Delhi School Education Rules (DSER)) (1973) ஆகியவற்றின் கீழ், உதவி பெறாத தனியார் பள்ளிகள் தங்கள் கட்டணங்களை உயர்த்துவதை கல்வி இயக்குநரகம் (Directorate of Education (DoE)) தடுக்க முடியுமா என்று கேட்டது. இரண்டாவது, கூடுதல் அல்லது அதிகப்படியான கட்டணமாகக் கருதும் கட்டணங்களைத் திருப்பித் தருமாறு இந்தப் பள்ளிகளுக்கு உத்தரவிட கல்வி இயக்குநரகத்திற்கு அதிகாரம் உள்ளதா என்று கேள்வி எழுப்பியது. இந்த பள்ளிகள் முழுக்க முழுக்க கட்டணம் மற்றும் தனியார் நிதியில் இயங்குகின்றன, உதவி பெறும் மற்றும் அரசுப் பள்ளிகளைப் போலல்லாமல், அவை மாநில நிதியைப் பெறுகின்றன மற்றும் கல்வி இயக்குநரகத்தின் (DoE) அதிகக் கட்டுப்பாட்டிற்கு உட்பட்டவை. தனியார் பள்ளிக் கட்டணம் தொடர்பான சர்ச்சைகளில் மீண்டும் மீண்டும் வரும் பிரச்சினையான அரசாங்க மேற்பார்வைக்கும் நிறுவன சுயாட்சிக்கும் இடையிலான எல்லையை இந்த முடிவு மறுபரிசீலனை செய்கிறது.
இந்த வழக்கு டெல்லியில் உள்ள இரண்டு பள்ளிகளான ப்ளூபெல்ஸ் ஸ்கூல் இன்டர்நேஷனல் மற்றும் லீலாவதி வித்யா மந்திர் சீனியர் செகண்டரி ஸ்கூல் தொடர்பான வழக்குகளுடன் தொடங்கியது. கல்வி இயக்குநரகம் (DoE) ஏழாவது மத்திய ஊதியக் குழுவின் பரிந்துரைகளை அமல்படுத்திய பிறகு, இந்தப் பள்ளிகள் 2017–18 கல்வியாண்டிற்கான கட்டணத்தை அதிகரித்தன.
ஏழாவது மத்திய ஊதியக் குழு என்பது மத்திய அரசு ஊழியர்களின் ஊதியம் மற்றும் சலுகைகளை திருத்துவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு அரசு அமைப்பாகும். ஜனவரி 2016ஆம் ஆண்டு முதல் நடைமுறைக்கு வந்த அதன் பரிந்துரைகள், அரசாங்க ஊதிய விதிகளைப் பின்பற்றும் பள்ளிகளில் உள்ள ஊழியர்களுக்கு உட்பட, அதிக சம்பளம் மற்றும் பரிமாற்றகளுக்கு வழிவகுத்தன.
பள்ளிகள் தங்கள் கட்டணத்தை உயர்த்திய பிறகு, இந்த அதிகரிப்பு நியாயமற்றது என்று பெற்றோர்கள் புகார் கூறினர். பின்னர், கல்வித் துறை 2018 மற்றும் 2019ஆம் ஆண்டுகளில் அறிவிப்புகளை வெளியிட்டது. கட்டணத்தை அதிகரிப்பதற்கு முன்பு பள்ளிகள் தங்கள் தற்போதைய நிதி இருப்புகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்றும், வசூலிக்கப்பட்ட கூடுதல் பணத்தைத் திரும்பப் பெற வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்தியது.
கல்வி இயக்குநரகத்தின் (DoE) முன் ஒப்புதல் தேவைப்படும் எந்தவொரு "நில விதிமுறைக்கும்" பின்பற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை என்று புளூபெல்ஸ் வாதிட்டது. மத்திய ஊதியக் குழுவின் (Central Pay Commission) ஊதிய பரிந்துரையை ஈடுகட்ட கட்டணங்களை 10% உயர்த்தியதாக பள்ளி கூறியது. "நில விதிமுறை" என்பது சில நில ஒதுக்கீடுகளில் உள்ள ஒரு விதியைக் குறிக்கிறது. இது கட்டணங்களைத் திருத்துவதற்கு முன்பு பள்ளிகள் கல்வி இயக்குநரகத்தின் (DoE) ஒப்புதலைப் பெற வேண்டும் என்று கேட்கிறது.
லீலாவதி வித்யா மந்திர் தனது முன்மொழியப்பட்ட கட்டண உயர்வு நிராகரிக்கப்பட்டதை பெற்றோருக்கு தெரிவிக்குமாறு அறிவுறுத்தப்பட்டது. இரண்டு பள்ளிகளும் கட்டணங்களை உயர்த்தாமல் தங்கள் வருடாந்திர செலவுகளை ஈடுகட்ட போதுமான நிதி இருப்பதாக கல்வி இயக்குநரகம் (DoE) கூறியது.
கூடுதல் பணம் (முதன்மைக் கட்டணம்) எடுத்ததாகவோ அல்லது நியாயமற்ற லாபம் ஈட்டியதாகவோ எந்த ஆதாரமும் இல்லாததால், கல்வி இயக்குநரகத்திற்கு (DoE) கட்டணங்களை உயர்த்துவதைத் தடுக்க எந்த உரிமையும் இல்லை என்று பள்ளிகள் வாதிட்டன. இந்தப் பிரச்சினைகள் முதன்மைக் கட்டணம், லாபம் ஈட்டுதல் மற்றும் வணிகமயமாக்கல் சார்ந்த சிறிய கொள்கை விஷயங்கள் மட்டுமல்ல; அவை கல்வித் துறை நடவடிக்கை எடுக்க அனுமதிக்கும் முக்கிய காரணங்களாகும். இதுபோன்ற சிக்கல்கள் இல்லாமல், கல்வித் துறையால் பள்ளிக் கட்டணங்களை ஒழுங்குபடுத்த முடியாது.
கல்வி இயக்குநரகம் (DoE) முக்கியமாக டெல்லி பள்ளிக் கல்விச் சட்டம், 1973-ன் பிரிவு 17(3)-ஐச் சார்ந்திருந்தது. அங்கீகரிக்கப்பட்ட பள்ளிகள் தங்கள் முன்மொழியப்பட்ட கட்டணக் கட்டமைப்பை இயக்குநரிடம் ஒப்புதலுக்காக சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்றும், அந்தப் ஒப்புதல் இல்லாமல் கூடுதல் கட்டணங்களை வசூலிக்க முடியாது என்றும் இந்தப் பிரிவு கூறுகிறது.
பிரிவு 18(3) அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு உதவி பெறாத பள்ளியும் "அங்கீகரிக்கப்பட்ட உதவி பெறாத பள்ளி நிதியை" பராமரிக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது. பிரிவு 18(4) குறிப்பிட்ட கல்வி நோக்கங்களுக்காக மட்டுமே கட்டணங்களிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானத்தைப் பயன்படுத்துவதைக் கட்டுப்படுத்துகிறது.
டெல்லி பள்ளிக் கல்வி விதிகள், 1973-ன் விதி 177-ன் படி, உதவி பெறாத அங்கீகரிக்கப்பட்ட பள்ளிகளால் வசூலிக்கப்படும் கட்டணம் முக்கியமாக ஊழியர்களின் சம்பளம், பரிமாற்றங்கள் மற்றும் கட்டணச் சலுகைகளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். லிலாவதி வித்யா மந்திர் அதன் நிதியில் சிலவற்றை கட்டிடக் கட்டுமானத்திற்காகப் பயன்படுத்தியதாகக் கூறியது. இது விதி 177-க்கு எதிரானது.
அரசாங்கக் கட்டுப்பாட்டில் வரம்புகளை நிர்ணயிக்கும் பல உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்புகள் மூலம் இந்த விதிகளின் பொருள் தெளிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது.
டி.எம்.ஏ. பை அறக்கட்டளை vs கர்நாடகா மாநிலம் (T.M.A. Pai Foundation vs. State of Karnataka) (2002) வழக்கில், ஒரு நிறுவனத்தைத் தொடங்குவதற்கும் நடத்துவதற்கும் உள்ள உரிமை அரசியலமைப்பின் பிரிவு 19(1)(g)-ன் கீழ் "தொழில்" சுதந்திரத்தின் ஒரு பகுதியாகும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது. மேலும், நிறுவனங்கள் தங்கள் கட்டண அமைப்புகளை முக்கியமாகத் தீர்மானிக்க வேண்டும் என்றும் அது கூறியது.
மாடர்ன் ஸ்கூல் vs இந்திய யூனியன் (Modern School vs. Union of India) (2004) போன்ற பிந்தைய வழக்குகளில், லாபம் ஈட்டுதல், வணிகமயமாக்கல் மற்றும் மூலதனக் கட்டணங்களை வசூலிப்பதை நிறுத்த மட்டுமே அரசாங்கம் கட்டணங்களை ஒழுங்குபடுத்த முடியும் என்பதை நீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியது.
உயர் நீதிமன்றம் என்ன தீர்ப்பு வழங்கியது?
இந்த வழக்கை முதன்முதலில் 2024ஆம் ஆண்டு நீதிபதி சி ஹரி சங்கர் என்ற தனி நீதிபதி விசாரித்தார். கல்வி இயக்குநரகத்தின் (DoE) அறிவிப்புகளை அவர் ரத்து செய்தார். லாபம் ஈட்டும்போது அல்லது பள்ளிகள் மூலதனக் கட்டணத்தை வசூலிக்கும்போது மட்டுமே பள்ளிக் கட்டணங்களை நிர்ணயிப்பதில் கல்வித் துறை தலையிட முடியும் என்று நீதிபதி கூறினார். உதவி பெறாத தனியார் பள்ளிகளால் கல்வி வணிகமயமாக்கப்படுவதைத் தடுப்பது மட்டுமே கல்வித் துறையின் அதிகாரம் என்று நீதிமன்றம் விளக்கியது.
கல்வித் துறை சரியான காரணங்களைக் கூறாமலோ அல்லது லாபம் ஈட்டுதல் அல்லது வணிகமயமாக்கலை நிரூபிக்காமலோ பள்ளிகளின் இருப்புநிலைக் குறிப்பை மாற்றியமைத்ததாகவும் நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. கல்வித் துறையின் நடவடிக்கைகள் அகநிலை மற்றும் தெளிவான அளவுகோல்கள் இல்லாதவை என்று அது விவரித்தது. பள்ளிகளில் போதுமான உபரி நிதி இருப்பதால் கட்டண உயர்வை மறுக்க துறைக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை என்று நீதிமன்றம் இறுதியாக தீர்ப்பளித்தது.
தற்போதைய அமர்வு முந்தைய தீர்ப்பை உறுதி செய்துள்ளது. பிரிவு 17(3) கல்வி இயக்குநரகத்தின் (DoE) ஒழுங்குமுறை அதிகாரங்களை வழங்குகிறது. ஆனால், இவை லாபம் ஈட்டுவதைத் தடுப்பதற்கும் மூலதனக் கட்டணங்களை வசூலிப்பதற்கும் மட்டுமே என்று அது கூறியது. கல்வி இயக்குநரகத்தின் (DoE) அதன் நிதி குறித்த பள்ளி நிர்வாகத்தின் தீர்ப்பை அதன் சொந்தக் கருத்துடன் மாற்ற முடியாது.
நிதியை தவறாகப் பயன்படுத்துவது உட்பட டெல்லி பள்ளிக் கல்விச் சட்டம் (Delhi School Education Act (DSEA)) (1973) மற்றும் டெல்லி பள்ளிக் கல்வி விதிகள் (Delhi School Education Rules (DSER)) (1973) மீறல்களுக்கு எதிராககல்வி இயக்குநரகம் (DoE) இன்னும் செயல்பட முடியும் என்று அமர்வு தெளிவுப்படுத்தியது. இருப்பினும், எந்தவொரு எதிர்மறையான முடிவும் எடுக்கப்படுவதற்கு முன்பு பள்ளிகளுக்கு கேட்க வாய்ப்பு அளிக்கும் வகையில், சட்ட நடைமுறை மற்றும் இயற்கை நீதியின் கொள்கைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று கூறியது.