வனவிலங்கு சட்டத்தில் கேரளாவின் மாற்றங்கள் தேசிய பாதுகாப்புகளைப் பகிர்ந்தளிக்கும்.
1972-ம் ஆண்டு வனவிலங்கு (பாதுகாப்பு) சட்டத்தை (Wildlife (Protection) Act) திருத்துவதற்கான கேரளாவின் முடிவு இந்தியாவின் சுற்றுச்சூழல் நிர்வாக அமைப்பில் ஒரு முக்கியமான மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. புதிய வனவிலங்கு பாதுகாப்பு (கேரள திருத்தம்) மசோதா-2025 (WildLife Protection (Kerala Amendment) Bill) இதுவரை மத்திய அரசுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அதிகாரங்களை மாநிலத்திற்கு வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்த நடவடிக்கை ஒரு தீவிரமான மற்றும் தொடர்ச்சியான நெருக்கடியுடன் மாநிலத்தின் போராட்டத்திலிருந்து எழுகிறது. இருப்பினும், மத்திய அரசுக்கும் மாநிலத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடுகளைத் தவிர்க்க முயற்சிப்பதில், இந்த மசோதா சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பதற்கும் கூட்டாட்சி சமநிலையைப் பேணுவதற்கும் இடையிலான ஒரு வலுவான பதட்டங்களை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஒரு அட்டவணை II-ன் அடிப்படையில், விலங்கு 'பூச்சி இனமாக' (vermin) மாறும்போது, குறிப்பிட்ட பகுதிகள் மற்றும் காலகட்டங்களுக்கு அந்த அட்டவணையின்கீழ் பாதுகாப்புகளை இழக்க நேரிடும்போது மாநிலம் முடிவு செய்யலாம் என்று மசோதா வலியுறுத்துகிறது. ஒருவரைக் கடுமையாகக் காயப்படுத்திய எந்த விலங்குகளையும் கொல்லவோ, அமைதிப்படுத்தவோ, சிறைபிடிக்கவோ அல்லது இடமாற்றம் செய்யவோ கட்டளையிடும் அதிகாரத்தையும் தலைமை வனவிலங்கு காப்பாளருக்கு (Chief Wildlife Warden) இது வழங்குகிறது. மாநிலத்தின் அடர்ந்த மொசைக் பண்ணைகள் (dense mosaic of farms), குடியிருப்புகள் (settlements) மற்றும் காடுகளில் (forests) காட்டுப்பன்றிகளுடன் வன்முறை மோதல்கள் நடந்துள்ளன.
மத்திய சட்டத்தின் கீழ் காட்டுப்பன்றியை ‘பூச்சி இனம்’ (vermin) என அறிவிக்க வேண்டும் என்று சட்டசபை தீர்மானங்கள் மற்றும் அமைச்சர்கள் புது தில்லிக்கு மேற்கொண்ட பயணங்கள் பலனளிக்கவில்லை. மனித குடியிருப்புகள் முன்னாள் இடையக மண்டலங்களாக தொடர்ந்து விரிவடைந்து வருவதால், இந்த மாற்றம் விலங்கு ஆக்கிரமிப்புக்கு பதிலாக மனித ஆக்கிரமிப்பால் ஏற்படும் பிரச்சினைகளுக்கு விலங்குகளைக் கொல்வதை இயல்பானதாகத் தோன்றச் செய்யலாம். அதேநேரத்தில், ஒரு விலங்கை பூச்சியாக அறிவிக்கும் மத்திய அரசின் அதிகாரம் பெரும்பாலும் ஒரு வீட்டோ அதிகாரம் போல செயல்பட்டுள்ளது. இது தெளிவான அளவுகோல்களுடன் அல்லது வெவ்வேறு சுற்றுச்சூழல் நிலைமைகள் மற்றும் அழுத்தங்களை எதிர்கொள்ளும் மாநிலங்களுடன் சரியான நேரத்தில் கலந்துரையாடல்களுடன் பயன்படுத்தப்படவில்லை.
எவ்வாறாயினும், மாநிலத்திற்கு அதே கட்டுப்பாடற்ற அதிகாரத்தை வழங்குவது வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாத பிரச்சனையை தானாகவே நீக்காது. ஒரு நியாயமான சட்ட அணுகுமுறை உண்மையான சூழ்நிலையை ஆராய வேண்டும். அந்த சூழ்நிலை எவ்வாறு உருவாக்கப்பட்டது மற்றும் அனைத்து ஆபத்தான முறைகளும் முதலில் உண்மையிலேயே முயற்சிக்கப்பட்டதா என்று அது கேட்க வேண்டும். மத்தியச் சட்டத்தின் பிரிவு 62, விலங்குகளை சீரற்ற முறையில் கொல்வதைத் தடுப்பதற்காகவே உள்ளது. இது பாதுகாப்பு இலக்குகளுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும். வனவிலங்குகள் பொதுப் பட்டியலின் (Concurrent List) கீழ் உள்ள ஒரு துறையாகும். இதன் பொருள் மத்திய சட்டத்திற்கு எதிராகச் செல்லும் எந்தவொரு மாநிலச் சட்டத்திற்கும் குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதல் தேவை.
இந்தப் பிரச்சினையானது, மத்திய அரசுக்கு எதிராக மாநில அதிகாரங்களைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. கேரளாவின் அணுகுமுறையானது தேசிய பாதுகாப்புகளை பகிர்ந்தளிக்கப்பட்ட தன்மையில் மீண்டும் உருவாக்குகிறதா என்பது பற்றியது. ஒரு சரியான தீர்வு அடிப்படை தரங்களைப் பராமரிக்கும். அதாவது, அடிப்படை பாதுகாப்புகள் மற்றும் சர்வதேச கடமைகளை பலவீனப்படுத்தாமல், இது தெளிவான, வேகமான நடைமுறைகளுடன் சிறந்த மாநில அளவிலான அமைப்புகளை உருவாக்குதல், தரவு அடிப்படையிலான மற்றும் பொறுப்புணர்வு தீர்வு வரம்புகளுடன் மாநிலங்களுக்கு உயிரிழப்பு அல்லாத மேலாண்மை கருவிகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.
மனிதர்களுக்கும் வனவிலங்குகளுக்கும் இடையில் அமைதியான சகவாழ்வை ஊக்குவிக்க ஊக்கத்தொகைகள் சரிசெய்யப்பட வேண்டும். இது நடக்கும்வரை, காட்டுப்பன்றிகளை ‘பூச்சி இனம்’ (vermin) என அறிவிப்பது அல்லது குல்லாய் குரங்கை (bonnet macaque) மத்திய சட்டத்தின் அட்டவணை I -லிருந்து இரண்டாம் அட்டவணைக்கு தரமிறக்குவது, குறுகியகால அரசியல் நிவாரணத்தை மட்டுமே வழங்கக்கூடும். மோசமான நிர்வாகம் தீங்கு விளைவிக்கும் குறுக்குவழிகளுக்கு வழிவகுக்கும் ஒரு சுழற்சியை ஊக்குவிப்பதன் மூலம் இந்த நடவடிக்கைகள் சிக்கலை மோசமாக்கும். நிலைமை உண்மையிலேயே அவசரமாக இருந்தால், புத்திசாலித்தனமாக செயல்படுவது அதற்குச் சமமாக முக்கியமானது. வேகம் பகுத்தறிவை மாற்றக்கூடாது, மேலும் கூட்டாட்சி அதிகாரப் பகிர்வு கூட்டாட்சி புறக்கணிப்பாக மாறக்கூடாது.