எழுத்து வென்றது, ஆனால் உணர்வு இழக்கவில்லை -கோபாலகிருஷ்ண காந்தி

16-வது குடியரசுத் தலைவர் குறிப்பில், உச்ச நீதிமன்றம் அரசியலமைப்பின் எழுத்தையும், அதன் உணர்வையும் நிலைநிறுத்தியுள்ளது.

இந்தியா 16 குடியரசுத் தலைவர் பதவிகளில் 15 குடியரசுத் தலைவர்களைக் கொண்டுள்ளது. ஏனெனில், முதல் குடியரசுத் தலைவராக டாக்டர் ராஜேந்திர பிரசாத் இரண்டு முறை பதவி வகித்துள்ளார். 1947 முதல் நியமிக்கப்பட்ட ஆளுநர்களின் எண்ணிக்கையில், இந்த எண்ணிக்கை கணக்கிட முடியாத அளவுக்கு அதிகமாக உள்ளது.

இந்த இரண்டு உயர் பதவிகளையும் வைத்திருப்பவர்கள் பெரும் நன்மையைச் செய்ய முடியும். சிலசமயங்களில் கூட, சிறிதும் தீங்கு விளைவிக்க மாட்டார்கள். மேலும் பெரும்பாலும், எந்த அடையாளத்தையும் கொண்டிராத தன்னலமின்மையை விரும்புகிறார்கள். இது ஒரு சுய பாதுகாப்பு வழிமுறையாகவும் செயல்படுகிறது. எதிர்மறையான முறையில் நினைவுகூரப்படுவதைவிட நினைவுகூரப்படாமல் இருப்பது நல்லது. இந்த உயர் அதிகாரிகள், அவர்கள் எப்போதும், ​​தங்கள் கோட்டுகளின் பைகளில் பேனாக்களை ஏன் எடுத்துச் செல்கிறார்கள் என்று நான் அடிக்கடி யோசித்திருக்கிறேன். அவர்கள் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்வதில் பேனா ஒரு அவசியமான பகுதியாகத் தெரிகிறது. அவர்கள் எங்கிருந்தாலும், அவர்கள் முன் வைக்கப்படும் எந்த காகிதத்திலும் அல்லது ஆவணங்களிலும் கையெழுத்திடத் தயாராக இருப்பதை இது காட்டுகிறது.

தலைசிறந்த சித்திரப்படமான அபு ஆபிரகாம், 1975-ம் ஆண்டு அப்போதைய குடியரசுத் தலைவர் தேசிய அவசரநிலை பிரகடனத்தில் கையெழுத்திட்ட தருணத்தை மறக்கமுடியாத நிகழ்வான ஒரு அற்புதமான சித்திரப்படமாக வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த காகிதம் அவருக்குக் கொண்டுவரப்பட்டபோது (இந்த முறை சிறந்த வடிவத்துடன்) அவர் கையெழுத்திடுவதை மிகவும் விசித்திரமான தருணத்தில் காட்டியது. கையொப்பங்களை இடுவது மிகவும் எளிதானது. ஆனால், சில நேரங்களில் ‘இல்லை, மன்னிக்கவும், முடியாது’ என்று சொல்ல வேண்டும். அதற்குக் காரணம், அந்த உயர்பதவி வகிக்கும் இடத்தில் இருக்கக் கிடைத்த நன்றியுணர்வாக இருக்கலாம்.

அதேபோல், உண்மையான கவலைகள் காரணமாக அல்லாமல், சில நேரங்களில் பாரபட்சமான காரணத்திற்காக கையொப்பம் மறுக்கப்பட்டால், அது ஒரு பிரச்சனையாக மாறும். இதுபோன்ற தருணங்களில், சூழ்நிலையை தெளிவாகக் காட்ட ஒரு அபு ஆபிரகாம் அல்லது ஆர்.கே. லட்சுமணன் தங்கள் கலை மூலம் சூழ்நிலையைக் காட்ட வேண்டும். பயத்தின் காரணமாக ஒப்புதல் அளிக்கப்படும்போது அல்லது பாரபட்சம் காரணமாக மறுக்கப்படும்போது, ​​அது அரசியலமைப்பு கடமையை மீறுவதாக மாறும்.

கடந்த காலத்தின் பிரதிபலிப்புகள்

ஒரு குடியரசுத் தலைவர் சில நேரங்களில் ஒரு ஆவணத்தில் தனிப்பட்ட முறையில் கையெழுத்திட முடியும் என்பதை நான் கண்டிருக்கிறேன். அவர் இதை 'உதவி அல்லது ஆலோசனை' (aid or advice) இல்லாமல் செய்ய முடியும். அவரது நடவடிக்கை அங்கீகரிக்கப்படுமா இல்லையா என்பது பற்றி கவலைப்படாமல் அவரால் அதைச் செய்ய முடியும். 1987 முதல் 1992ஆம் ஆண்டு வரை குடியரசுத் தலைவராகப் பணியாற்றிய ஆர். வெங்கடராமன் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. 1997 முதல் 2002ஆம் ஆண்டு வரை குடியரசுத் தலைவராகப் பணியாற்றிய கே.ஆர். நாராயணனையும் நான் நினைவில் கொள்கிறேன். ஆர்.வெங்கடராமன் தனது பேனாவை நம்பிக்கையுடன் பயன்படுத்தினார். கே.ஆர்.நாராயணன் அதை சுதந்திரமாகப் பயன்படுத்தினார். எந்த அமைச்சரவையும் ஒருபோதும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லை. இருவரும் தெளிவான அறநெறி மற்றும் நியாய உணர்வுடன் செயல்பட்டனர்.

ஆர்.வெங்கடராமனின் ஆட்சிக் காலத்தில் பிரதமர்களாக இருந்தவர்களில் ராஜீவ் காந்தி, வி.பி. சிங் மற்றும் சந்திர சேகர் ஆகியோர் அடங்குவர். அவர்கள் அனைவரும் விருப்பமுள்ளவர்களாக இருந்தனர். இருப்பினும், மூவரும் முதல் முறையாக அந்த முக்கியமான பதவியை வகித்தனர். அதே நேரத்தில் ஆர்.வெங்கடராமனின் அரசியல் மற்றும் அரசியலமைப்பு பதவி அனுபவம் எல்லையற்றதாக இருந்தது. எனவே, அவரது ஆலோசனையை அவர்கள் மதிப்பது இயல்பானதாக இருந்தது.  ஒரு மசோதா அல்லது எந்தவொரு பரிந்துரையிலும் அவர் அமைச்சரவையுடன் உடன்படாத போதெல்லாம், அவர் தனிப்பட்ட முறையில் தனது கருத்துக்களை விளக்கினார். அதுவே அவரது வழக்கமான முறையாகும். ஆர்.வெங்கடராமனுடன் பணியாற்றிய 4-வது பிரதமர் பி.வி. நரசிம்ம ராவ், தனது சொந்த அமைச்சரவை உறுப்பினர்களைவிட அவருடன் அதிகமாக எண்ணங்களையும் ஆலோசனைகளையும் பகிர்ந்தார். அவர்களுக்குள் எந்த விதமான மோதல்களுக்கும் இவர்கள் இடமளிக்கவில்லை.

1997-ம் ஆண்டில், பிரதமர் ஐ.கே. குஜ்ரால் தலைமையிலான மத்திய அமைச்சரவை, உத்தரபிரதேசத்தில் கல்யாண் சிங் தலைமையிலான பாரதிய ஜனதா கட்சி (பிஜேபி) அரசாங்கத்தை கலைக்க கே.ஆர்.நாராயணனுக்கு பரிந்துரைத்தது. கே.ஆர்.நாராயணனின் உலகக் கண்ணோட்டமும், பாஜகவின் பார்வையிலிருந்து வேறுபட்டது. ஆனால், அவர் இந்தியாவின் குடியரசுத் தலைவர், ராஷ்டிரபதி பவனில் வசிப்பவர் மட்டுமல்ல, அரசியலமைப்பின் மதிப்புகளுக்குப் பொறுப்பானவர். அரசாங்கத்தை கலைக்க வேண்டும் என்ற ஆலோசனையை அவர் ஏற்கவில்லை. மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு அவர் பரிந்துரையை திருப்பி அனுப்பினார். ஆனால் அந்த பரிந்துரை திரும்ப வரவில்லை.

1998 காலகட்டத்தில், மத்தியில் பாஜக ஆட்சிக்கு வந்தது. புதிதாக நியமிக்கப்பட்ட பீகார் ஆளுநர், ராப்ரி தேவியின் அரசாங்கத்தை கலைத்து, இந்திய அரசியலமைப்பின் 356-வது பிரிவின் கீழ் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியை அமல்படுத்த பரிந்துரைத்தார். நிதி நிர்வாகக் குறைபாடுகள் மற்றும் மோசமான சட்டம் ஒழுங்கு குறைபாடுகளாக உள்ளதையும் காட்டும் உறுதியான ஆதாரங்களை அனுப்பியதாக கூறப்பட்டது. கே.ஆர்.நாராயணன் அதற்கு மறுப்பு தெரிவித்து, பரிந்துரையைத் திருப்பி அனுப்பினார். பிரதமர் ஏ.பி. வாஜ்பாயின் அமைச்சரவை அந்தப் பரிந்துரையை மீண்டும் மேற்கொள்ளவில்லை. இந்தப் பரிந்துரைகளைத் திருப்பி அனுப்பிய கே.ஆர்.நாராயணனின் நடவடிக்கையில் எந்த அரசியல் நோக்கமும் இல்லை. அரசியலமைப்பு நெறிமுறையின் அடிப்படையில், நேர்மையாக மட்டும் இருந்தது. மேலும், நேர்மையும் நெறிமுறையும் எப்போதும் தெளிவாக இருப்பதன் அடிப்படையில் அவற்றின் எதிர்மறையான நிகழ்வுகளும் அப்படியே இருக்கும்.

வெளிப்படையாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டபோது ஆர்.வெங்கடராமன் மற்றும் கே.ஆர்.நாராயணன் அரசாங்கத்துடன் வெளிப்படையாக இருக்க முடியும். இதற்குக் காரணம், அவர்கள் நேர்மையாகச் சொன்னது குறை கூறுவதற்காக அல்ல, எச்சரிக்கவும் திருத்திக்கொள்ள உதவவும் என்பதற்காக என்பதை அரசு அறிந்திருந்தது.

'எச்சரிக்கையாகவும் உயிர்ப்புடனும்'

வளர்ந்துவரும் ஒரு நாட்டில் அரசியலமைப்பின் கடிதத்துக்கும் அதன் உணர்விற்கும் விழிப்புடனும் உயிர்ப்புடனும் இருக்கும் எண்ணங்களைக் கொண்ட குடியரசுத் தலைவர்களும் ஆளுநர்களும் இருக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் பரிந்துரைகள் கடிதத்துடன் ஒத்துப்போகின்றன என்பதை அவர்கள் பார்க்க வேண்டும். கடிதம் சில நேரங்களில் உணர்வுகளைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தப் பயன்படுத்தப்படலாம் என்பதையும் அவர்கள் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இது அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள் கற்பனை செய்து பார்த்திருக்க முடியாத ஒரு முரண் ஆகும். இது நடக்கலாம் என்று பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் எப்போதாவது நினைத்திருப்பார்களா? இந்திய அரசியலமைப்பு நேர்மையான நோக்கங்களுடன் உருவாக்கப்பட்டது. இது நேர்மையாக செயல்படுத்தப்பட வேண்டும்.

ஆர்.வெங்கடராமன் மற்றும் கே.ஆர்.நாராயணன் ஆகியோரால் எந்த கோப்புகளும் (file) சில நாட்களுக்கு மேல் கிடப்பில் வைத்திருக்கப்படவில்லை. அவர்கள் துப்பறியும்-குடியரசுத் தலைவர்களாக (detective-Presidents) இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இதற்காக எந்த தாமதமும் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்படவில்லை. கூட்டங்கள் அல்லது இரகசியக் கலந்துரையாடல்கள் நடத்த நேரமில்லை. சிறுச்சிறு குழுக்களில் கருத்துகளை கேட்கவும், அமைதியாக சொல்லவும் வாய்ப்பு இல்லை. பாக்கெட்-வீட்டோவைப் பயன்படுத்த யாருக்கும் இடம் கிடைக்கவில்லை.

ஆனால், அரசியலமைப்பு நெறிமுறை மற்றும் நியாயத்தன்மை பற்றிய அவர்களின் உணர்வு, முழுநேர வேலையாக, 24X7 என, குறைபாடுகள் அல்லது தவறுகளை அவர்கள் கவனிக்க வைக்கவில்லை.

குடியரசுத் தலைவருர்களும், ஆளுநர்களும் ரோபோக்கள் அல்ல, அவர்கள் ரிங்-மாஸ்டர்களும் அல்ல. அரசாங்கம் கொடுக்கும் எந்த ஆவணத்திலும் மெதுவாகவோ அல்லது வலுக்கட்டாயமாகவோ அழுத்தக்கூடிய செயலற்ற ரப்பர் முத்திரைகள் அவை அல்ல. அவர்கள் அப்படிச் செய்தால், தாங்களே நகைச்சுவைக்குரியவர்களாகிவிடுவார்கள். அரசியலமைப்பு கருத்தை வழங்கும்போது எந்த நிற மையையும் அல்லது அவர்கள் விரும்பும் எந்த வார்த்தைகளையும் தேர்ந்தெடுக்கக்கூடிய பேனாக்கள் அவை அல்ல.

பழமைவாதம் மற்றும் யதார்த்தமானது

இந்திய தலைமை நீதிபதி (CJI) பி.ஆர். கவாய் தலைமையிலான ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு, தலைமை நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்ட சூர்யா காந்த் உட்பட, குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்முவின் 16-வது குடியரசுத் தலைவர் குறிப்புக்கு அளித்த 'பதில்களில்' ஒரு முக்கியமான உண்மையை பிரதிபலிக்கின்றன. அரசியலமைப்பின் கடிதத்தை நிலைநிறுத்தி, மாநில ஆளுநர்கள் மசோதாக்களை ஆய்வு செய்வதற்காக இந்திய உச்சநீதிமன்றம் ஒரு காலக்கெடுவை நிர்ணயிக்க முடியாது என்று நீதிமன்ற அமர்வு கூறியது. ஆளுநர்கள் தவிர்க்கும் செயலற்ற தன்மை மூலம் நடவடிக்கைகளை தாமதப்படுத்த முடியாது என்றும் அமர்வு தெளிவாகக் கூறியது. இந்தக் கருத்து அரசியலமைப்பின் உணர்வை ஆதரிக்கிறது.

முதலாவதாக, நீதிமன்ற அமர்வு பழமைவாதமாக இருந்து வருகிறது. இரண்டாவதாக, அது யதார்த்தமாக இருந்து வருகிறது. ஆளுநர்களின் நடவடிக்கையும் செயலற்றத் தன்மையும் அவர்கள் படிப்பில் ஆர்வமுள்ளவர்களாகவும், கடின உழைப்பாளிகளாகவும் இருப்பதால் அல்ல, மாறாக அவர்கள் அரசியல்ரீதியாக முன்னோக்கிச் செயல்படுவதால் இருக்கலாம் என்பதை நீதிமன்றம் அறிந்திருப்பதாக அமர்வு தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. ‘இது உங்கள் காலக்கெடு’ என்று ஆளுநரின் சுவரில் எந்த நாட்காட்டியையும் தொங்கவிட முடியாது என்று நீதிபதிகள் கூறுகின்றனர்.

அவர்களின் பதில்கள் அவர்களின் மேசையில் ஒரு கடிகாரத்தை வைத்துள்ளன, அது சத்தமாகவும் தெளிவாகவும் ஒலிக்கிறது. மேலும், ‘படிப்பானது’ சாதாரண படிப்பு நேரத்திற்கு அப்பால் நீடித்தால், நீதிமன்றத்தில் தாமதத்தை கேள்விக்குட்படுத்துவதை சாத்தியமாக்குகிறது.

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் மத்திய-மாநில உறவுகளில் ஒத்துழைப்பைக் கோருகிறது. இருப்பினும், இந்தியாவின் கூட்டாட்சி அமைப்பு இரு தரப்பினரும் (மத்திய, மாநில) ஒன்றாகச் செயல்படும்போது மட்டுமே செயல்படுகிறது. அதைச் செயல்படுத்த இரண்டும் தேவை, ஆனால் அதை அழிக்க இரண்டில் ஒன்று மட்டுமே தேவை. இறுதியில், சட்டமன்றம் மற்றும் ஆளுநர் அல்லது குடியரசுத் தலைவர் இருவரும் தங்கள் தலைமைகளை சரியாகச் செய்யும்போது மட்டுமே ஒரு அரசியலமைப்பு ஏற்பாடு செயல்படும். அவர்கள் அரசியலமைப்பிற்கும் ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை காட்ட வேண்டும்.

ஐந்து நீதிபதிகளும் இரு தரப்பினரையும் மதிக்கவோ அல்லது ஆசிரியரைப் போல் ஏற்கவோ சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி மறுத்துவிட்டனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அவர்கள் இரு தரப்பினருக்கும் வெற்றியையோ தோல்வியையோ வழங்கவில்லை. சட்டத்தின் வார்த்தை வென்றது, ஆனால் சட்டத்தின் உணர்வு தோற்கடிக்கப்படவில்லை. அவர்களின் அறிக்கை ஒரு கருத்தாகும், ஒரு உத்தரவு அல்ல. ஏனெனில், அவர்கள் மேல்முறையீட்டைக் கேட்கவில்லை. அவர்கள் மிகவும் தெளிவாகவும் சரியாகவும் ஒன்றைச் சொன்னார்கள். உச்ச நீதிமன்றம் ஒரு குடியரசுத் தலைவர் அல்லது ஆளுநரிடம் அவர்கள் எப்படிச் செயல்பட வேண்டும் என்று சொல்லக்கூடாது. அவ்வாறு செய்வது நீதிமன்றத்திற்குச் சொந்தமில்லாத அதிகாரத்தை எடுத்துக்கொள்வதாகும். இது 'ஒர் அதிகார வரம்பில் இறுக்கமாகப் பிடிப்பது' (‘clutching at a jurisdiction’) போன்றதாகும் என ஆர். வெங்கட்ராமன் கூறினார்.

நீதிமன்ற அமர்வு இரு தரப்பினரையும் சமநிலைப்படுத்த முயற்சித்ததா? அது நடக்கவில்லை. அதற்கு பதிலாக, சரியானதைச் செய்வதற்கான அதிகாரத்திற்கும் அதைச் செய்வதற்கான சரியான முறைக்கும் இடையில் சமநிலையைக் கண்டறிய முயன்றது.

இந்திய அரசியலை நடத்த வேண்டியது திறமையான தலைவர்கள் விளையாடும் அதிகார விளையாட்டுகளால் அல்ல. உயர் பதவியில் இருக்கும்போது தங்கள் தனிப்பட்ட வரம்புகளுக்கு அப்பால் உயர்ந்த பதவியில் உள்ளவர்களால் இது வழிநடத்தப்பட வேண்டும். சிலர் தங்கள் பதவிகளை சிறந்ததாக்குகிறார்கள். சில அலுவலகங்கள் அவற்றில் உள்ள மக்களை சிறந்ததாக்குகின்றன. நீதிபதிகள் கவனித்தபடி, சோகம் என்னவென்றால், இதற்கு நேர்மாறாகவும் நடக்கலாம்.

கோபாலகிருஷ்ண காந்தி குடியரசுத் தலைவரின் செயலாளராகவும், மேற்கு வங்கம் மற்றும் பீகார் ஆளுநராகவும் இருந்தவர்.

 Original Article: The letter has won but the spirit has not lost