கேரளாவிலிருந்து கேரளம் : மசோதாவுக்கு மக்களவை ஒப்புதல் அளித்த நிலையில், மாநிலம் ஏன் அந்த பெயர்மாற்ற கோரிக்கை விடுத்தது?

அரசியலமைப்பில் மாநிலத்தின் பெயரை 'கேரளம்' என மாற்றுவதற்கு வழிவகுக்கும் 2026-ஆம் ஆண்டு 'கேரள (பெயர் மாற்றம்) மசோதாவை,   மக்களவை ஆகஸ்ட் 11 அன்று குரல் வாக்கெடுப்பு மூலம் நிறைவேற்றியது.

ஆகஸ்ட் 11-ஆம் தேதி அன்று, எதிர்க்கட்சிகளின் எதிர்ப்புக்கு இடையே 2026-ஆம் ஆண்டு “கேரளா (பெயர் மாற்றம்) மசோதாவை, குரல் வாக்கெடுப்பு மூலம் நிறைவேற்றியது. அரசியலமைப்பில் இடம்பெற்றுள்ள மாநிலத்தின் “கேரளா” என்ற பெயரை “கேரளம்” என மாற்றுவதே இந்த மசோதாவின் நோக்கமாகும்.

இந்த மசோதா, கேரள சட்டப்பேரவையில் 2023 ஆகஸ்ட் மற்றும் 2024 ஜூன் மாதங்களில் ஒருமனதாக நிறைவேற்றப்பட்ட இரண்டு தீர்மானங்களைத் தொடர்ந்து கொண்டுவரப்பட்டது. இந்தப் பெயர் மாற்ற முன்மொழிவுக்கு மத்திய அமைச்சரவை இந்த ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் ஒப்புதல் அளித்தது. அதன் பின்னர், மசோதா மாநில சட்டப்பேரவைக்கு அனுப்பப்பட்ட நிலையில், சட்டப்பேரவையும் அதனை ஒருமனதாக ஆதரவளித்தது.

கேரளா  இந்தப் பெயரை மாற்ற கோரிக்கை விடுத்தது, ஏன்?

2024-ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம், அரசியலமைப்பின் 3-வது பிரிவின்கீழ் மாநிலத்தின் பெயரை கேரளம் என மாற்றுவதற்கு மத்திய அரசு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தும் தீர்மானத்தை மாநில சட்டமன்றம் ஒருமனதாக நிறைவேற்றியது. 2023-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டில் நிறைவேற்றப்பட்ட முந்தைய தீர்மானத்திற்குப் பிறகு, சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட 2-வது தீர்மானம் இதுவாகும்.

மலையாளத்தில் மாநிலத்தின் பெயர் ‘கேரளம்’ என்றும், ஆங்கிலத்தில் பயன்படுத்தப்படும் "கேரளா", அரசியலமைப்பின் முதல் அட்டவணையிலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதாகவும் சட்டமன்றம் வாதிட்டது.

‘கேரளா’ மற்றும் ‘கேரளம்’ ஆகிய பெயர்கள் எங்கிருந்து வந்தன?

கேரளம் என்ற சொல்லின் வேர்ச்சொல் தோற்றம் குறித்து பல்வேறு கோட்பாடுகள் உள்ளன.

இந்தச் சொல்லின் ஆரம்பகால பயன்பாடுகளில் ஒன்று கி.மு.257-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த பேரரசர் அசோகரின் பாறைக்கல்வெட்டு II-ல் காணப்படுகிறது. அந்தக் கல்வெட்டில், “சோழர்கள், பாண்டியர்கள், சத்தியபுத்திரர்கள்,  கேரளபுத்திரர்கள்” போன்ற தெற்கு எல்லைப் பகுதிகளை ஆட்சி செய்த அரசர்களைப்பற்றி குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதனை கல்வெட்டியல் அறிஞர் டி. ஆர். பண்டார்கர் மொழிபெயர்த்துள்ளார்.

“கேரளபுத்திரர்” என்பது சமஸ்கிருதத்தில் “கேரளத்தின் மகன்” ஆகும். தென்னிந்தியாவின் மூன்று முக்கிய அரசுகளில் ஒன்றான சேரர்களின் வம்சத்தை இந்த சொல் குறிக்கிறது.

ஆரம்பகால மலையாள-ஆங்கில அகராதியைத் தொகுத்த ஜெர்மானிய சமயப் பரப்புரையாளரும் மொழியியலாளருமான ஹெர்மன் குண்டர்ட், கன்னட வார்த்தையான “கேரம்” (keram) என்பதற்கும், கர்நாடகாவில் உள்ள கோகர்ணாவிற்கும், இந்தியாவின் தென்கோடி முனையான தமிழ்நாட்டில் உள்ள கன்னியாகுமரிக்கும் இடையேயான கடலோர நிலத்தைக் குறிக்கும் “சேரம்” (cheram) என்பதற்கும் இடையே ஒரு தொடர்பு இருப்பதைக் குறிப்பிட்டார். மற்றொரு கருத்தின்படி, இது “சேர்” (cher) என்ற பழைய தமிழ் வேர்ச்சொல்லிலிருந்தும், “ஆலம்” (alam) என்றால் பகுதி அல்லது நிலம் என்ற பொருள்படும் சொல்லிலிருந்தும் உருவானதாகக் கூறப்படுகிறது.

நவீன கேரள மாநிலம் எவ்வாறு உருவானது?

மலையாளம் பேசும் மக்கள் வரலாற்றுரீதியாக பல்வேறு அரசியல் அமைப்புகளின்கீழ் வாழ்ந்து வந்தனர். அவற்றில் திருவிதாங்கூர் மற்றும் கொச்சி சமஸ்தானங்களும், மெட்ராஸ் பிரசிடென்சியின் மலபார் மாவட்டமும் அடங்கும்.

மலையாளம் பேசும் பகுதிகளை ஒன்றிணைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை 1920-களில் நடைபெற்ற “ஐக்கிய கேரளா” (Aikya Kerala – United Kerala) இயக்கத்தின் மூலம் வலுப்பெற்றது.

இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற பின்னர், திருவிதாங்கூர் மற்றும் கொச்சி சமஸ்தானங்கள் 1949-ஆம் ஆண்டு ஒன்றிணைக்கப்பட்டு திருவிதாங்கூர்-கொச்சி மாநிலம் உருவாக்கப்பட்டது.

அதனைத் தொடர்ந்து, மொழிவாரி மாநில மறுசீரமைப்பு (States Reorganisation Commission) மலையாளம் பேசும் தனி மாநிலம் உருவாக வழிவகுத்தது. சியத் ஃபஸல் அலி தலைமையிலான மாநில மறுசீரமைப்பு ஆணையத்தின் பரிந்துரைகளைத் தொடர்ந்து, 1956 நவம்பர் 1-ஆம் தேதி நவீன கேரள மாநிலம் உருவானது.

மலபார் மாவட்டமும் காசர்கோடு தாலுக்கும் புதிய மாநிலத்தில் இணைக்கப்பட்டன. அதேவேளையில், திருவிதாங்கூரின் தெற்குப்பகுதிகளில் இருந்த தோவாளை, அகஸ்தீஸ்வரம், கல்குளம் மற்றும் விளவங்கோடு ஆகிய நான்கு தாலுக்குகளும், செங்கோட்டை பகுதியின் சில பகுதிகளும் புதிய கேரள மாநிலத்தில் சேர்க்கப்படாமல், பின்னர் தமிழ்நாட்டின் பகுதிகளாக இணைந்தன.

மலையாள மொழியில் புதிய மாநிலம் “கேரளம்” (Keralam) என்று அழைக்கப்பட்டது. ஆனால், ஆங்கிலத்திலும் அரசியலமைப்பிலும் அதன் பெயர் “கேரளா” என்றே தொடர்ந்தது.

ஒரு மாநிலத்தின் பெயர் எவ்வாறு மாற்றப்படுகிறது?

ஒரு மாநிலத்தின் பெயரை மாற்றுவதற்கான அதிகாரத்தை இந்திய நாடாளுமன்றத்திற்கு அரசியலமைப்பு தெளிவாக வழங்கியுள்ளது.

அரசியலமைப்பின் 3-வது பிரிவின்கீழ், மாநிலத்தின் பெயரை மாற்றுவதற்கான மசோதா குடியரசுத்தலைவரின் பரிந்துரையின் பேரிலேயே நாடாளுமன்றத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட முடியும். அந்த முன்மொழிவு ஒரு மாநிலத்தின் பரப்பளவு, எல்லைகள் அல்லது பெயரை பாதிக்கும் பட்சத்தில், குடியரசுத் தலைவர் அந்த மசோதாவை சம்பந்தப்பட்ட மாநில சட்டப்பேரவைக்கு அனுப்பி, மாநில சட்டப்பேரவையின் கருத்துகளைத் தெரிவிப்பதற்கான வாய்ப்பை வழங்குகிறார். இருப்பினும், மாநில சட்டமன்றத்தின் கருத்து நாடாளுமன்றத்தைக்கட்டுப்படுத்தாது.

கேரளாவைப் பொறுத்தவரை, 2026-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் மத்திய அமைச்சரவை முன்மொழிவுக்கு ஒப்புதல் அளித்த பின்னர், குடியரசுத் தலைவர் கேரளா (பெயர் மாற்றம்) மசோதா, (Kerala (Alteration of Name) Bill, 2026) மசோதாவை கேரள சட்டப்பேரவைக்கு அனுப்பினார். சட்டப்பேரவையும் மசோதாவை ஒருமனதாக ஏற்றுக்கொண்டது.

இந்த மசோதா பின்னர் ஆகஸ்ட் 10-ஆம் தேதி மக்களவையில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, ஆகஸ்ட் 11-ஆம் தேதி குரல் வாக்கெடுப்பு மூலம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இனி இந்த மசோதா மாநிலங்களவையால் நிறைவேற்றப்பட்டு, குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதல் பெற வேண்டும். அதன் பின்னரே “கேரளா” என்பதிலிருந்து “கேரளம்” என்ற பெயர் மாற்றம் சட்டப்பூர்வமாக நடைமுறைக்கு வரும்.

Original Link: Kerala to Keralam: As Lok Sabha clears Bill, why the state sought the change.

Read More →

நியமிக்கப்பட்ட ஆளுநரின் 'பாரபட்சமற்ற தன்மை' -எம்.ஏ. பேபி

கடந்தகால விவாதங்கள் காரணமாக ஆளுநர்களின் அதிகாரம் குறித்த விவாதம் இன்று மிகவும் பொருத்தமானது.

ஆளுநர்களின் பங்கு குறித்த இந்திய உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பும், அதைத் தொடர்ந்து 16-வது குடியரசுத் தலைவர் பரிந்துரையில் உச்சநீதிமன்ற அரசியலமைப்பு அமர்வு வழங்கிய ஆலோசனையும் அரசியலமைப்பின் எழுத்து மற்றும் ஆன்மா குறித்த விவாதத்தைத் தூண்டியுள்ளன. அரசியலமைப்பு சபையால் (Constituent Assembly) ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட இறுதி வரைவில் இடம் பெற்ற வார்த்தைகள், அவையில் நடந்த விவாதங்களின் உணர்வைப் பிரதிபலித்தன. தற்செயலாக, அரசியலமைப்பு நவம்பர் 26, 1949 அன்று ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.

சட்டசபையில் ஆளுநர்களின் பங்கு குறித்த விவாதம் தரம் மற்றும் பொருள் சார்ந்ததாக இருந்தது. சுதந்திர இந்தியாவில் ஆளுநரின் பதவி, பங்கு மற்றும் அதிகாரங்கள் குறித்து பல கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன. பாபாசாகேப் டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் தலையிட்டார். வரைவில் கவனமாக சிந்திக்கப்பட்ட யோசனைகளை அவர் தெளிவுபடுத்தினார்.

பரிந்துரைக்கப்பட்ட ஆளுநரின் பாரபட்சமற்றத் தன்மை குறித்து உறுப்பினர்களால் சந்தேகங்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டன. ஆளுநர் மத்திய அரசின் நியமனமாகவும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படாமலும் இருப்பதால், அவர் "தொலை இயக்கியாக" (remote-controlled) செய்யப்படுவார் என்று அவர்கள் வாதிட்டனர். 1935-ம் ஆண்டு இந்திய அரசுச் சட்டத்தின்கீழ் பழைய மாகாண ஆளுநர்களிடமிருந்து வேறுபட்டவர் அல்ல என்றும் அவர்கள் வாதிட்டனர். பதவியில் இருப்பவர் சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்டவராக இருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்பினர். அவர் "வைஸ்ராயின் வேட்பாளர்களின் பிரதி" (replica of the Viceroy’s nominees) ஆக மாறக்கூடும் என்று அவர்கள் அஞ்சினர்.

'முற்றிலும் அரசியலமைப்பு ரீதியான ஆளுநர்'

1947-ம் ஆண்டிலும், பின்னர் 1949-ம் ஆண்டிலும், அரசியலமைப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்கு முன்பு, உறுப்பினர்களால் எழுப்பப்பட்ட இந்த அச்சங்களுக்கு பதிலளித்த டாக்டர் அம்பேத்கர், "சில உறுப்பினர்கள் பரிந்துரைக்கப்பட்ட ஆளுநர் மாகாணத்தின் பிரதிநிதியாக இல்லாமல் ஒன்றிய அரசின் பிரதிநிதியாக இருப்பார் என்ற அச்சத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். ஆளுநர் தனது அமைச்சர்களின் ஆலோசனையின் பேரில் செயல்பட வேண்டும் என்பதில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. அவர் ஒன்றிய அரசின் முகவராக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை." மேலும், "அரசியலமைப்பின் கீழ் ஆளுநர் முற்றிலும் அரசியலமைப்பு ரீதியான ஆளுநர் என்பதை உறுதியாகக் கூற வேண்டும். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைச்சகத்திற்கு போட்டியாக அல்ல, நாடாளுமன்ற அமைப்பைச் செயல்பட வைப்பதற்காகவே அவர் இருக்கிறார்" என்று அவர் மேலும் கூறினார்.

அடுத்ததாக நடந்த முக்கிய விவாதம் ஆளுநரின் விருப்புரிமை அதிகாரங்கள் (discretionary powers) பற்றியது. மீண்டும் ஒருமுறை, விவாதத்தில் பங்கேற்ற பல உறுப்பினர்கள் இத்தகைய விதிகளுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். இந்த அதிகாரங்கள் 1935 சட்டத்தை நினைவூட்டுவதாக அவர்கள் கூறினர். அதற்கு டாக்டர் அம்பேத்கர் மீண்டும் ஒருமுறை பதிலளித்ததாவது, "இந்த விதியின் மூலம் நாம் 1935-ன் சர்ச்சைகளை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கிறோம் என்று சொல்வது தவறு. அந்த அரசியலமைப்பானது ஆளுநருக்கு ஒரு பொதுவான அதிகாரத்தை வழங்கியது. நமது அரசியலமைப்பு அவ்வாறு செய்யவில்லை" என்று குறிப்பிட்டார். சபை உறுப்பினர்கள் தங்கள் கருத்துக்கணிப்புகளை தொடர்ந்து தெரிவித்ததால் அவர் இன்னும் திட்டவட்டமாக குறிப்பிட்டதாவது, "உறுப்பினர்கள் அரசியலமைப்பில் உள்ளதை விட அதிகமாகப் படிக்க மாட்டார்கள் என்று நம்புகிறேன். ஆளுநர் தலையிடும் அதிகாரமாக இருக்கக்கூடாது. அவரது விருப்புரிமை மிகவும் வரையறுக்கப்பட்ட விருப்புரிமையாக" இருக்கும். 'வரையறுக்கப்பட்ட விருப்புரிமை' (limited discretion) என்பதன் மூலம், தேர்தல்களுக்குப் பிறகு ஒரு புதிய அரசாங்கத்தை அமைப்பதற்கு ஒரு முதலமைச்சரைத் தேர்ந்தெடுப்பது அல்லது அரசியலமைப்பில் வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பிற பிரச்சினைகள் போன்றவற்றை அவர் குறிப்பிட்டார். மிக முக்கியமாக, எதிர்க்கட்சிகள் ஆளும் மாநிலங்களில் உள்ள பல தற்போதைய ஆளுநர்கள் பெரும்பாலும் செய்வது போல, 'தலையிடும் அதிகாரியாக' செயல்படும் ஆளுநர் இருப்பதை அவர் கற்பனை செய்யவில்லை.

இன்று ஒரு பொருத்தமான விவாதம்

மசோதாக்களுக்கு ஒப்புதல் அளிக்காமல் இருக்க ஆளுநர்களின் அதிகாரம் குறித்த விவாதம் இன்று இன்னும் பொருத்தமானது. உறுப்பினர்கள் மீண்டும் 1935 சட்டத்தைக் குறிப்பிட்டனர். என்.ஜி. ரங்கா தனது கருத்தை சுருக்கமாக குறிப்பிட்டதாவது, “தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட ஒரு மசோதா, பரிந்துரைக்கப்பட்ட ஆளுநரைச் சார்ந்து இருக்கக்கூடாது. இது ஆபத்தானது. இது மற்றொரு போர்வையில் ஆளுநருக்கு விருப்புரிமை அதிகாரத்தை வழங்குவதாகும்.” ரோகிணி குமார் சவுத்ரியும் இந்தப் பிரச்சினை குறித்து பதிலளித்ததாவது, “ஐயா, ஒரு மசோதாவை குடியரசுத் தலைவருக்கு ஒதுக்கும் ஆளுநரின் அதிகாரம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்றத்திற்கு நேரடி அவமதிப்பு. இது வைஸ்ராயின் முகவர்களாக இருந்த பிரிட்டிஷ் ஆளுநர்களால் பயன்படுத்தப்பட்ட பழைய அதிகாரங்களின் எச்சத்தைத் தவிர வேறில்லை… ஆளுநர் தலையிடக்கூடாது என்று எங்களுக்கு பலமுறை கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அவருக்கு இந்த அதிகாரம் இருந்தால், அவர் தலையிடும் அதிகாரியாக மாறுகிறார்.”

டாக்டர் அம்பேத்கர் உறுப்பினர்களின் அச்சங்களை நிவர்த்தி செய்தார். அவர் குறிப்பிட்டதாவது, “இந்த அதிகாரத்தின் தன்மை குறித்து சில தவறான புரிதல்கள் இருப்பதாகத் தெரிகிறது. மசோதாக்களை குடியரசுத் தலைவரின் பரிசீலனைக்காக ஒதுக்குவது என்பது ஆளுநர் தனது சொந்த உரிமையில் பயன்படுத்த வேண்டிய ஒரு விருப்புரிமை அதிகாரம் அல்ல... அதேபோல், ஆளுநருக்கு ஒரு பொதுவான அதிகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ளது என்று கருதுவது தவறாகும். அவருக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை... ஒரு மசோதா மத்திய அரசின் நிலையை அச்சுறுத்தும் அல்லது அடிப்படை அரசியலமைப்பு விதிகளை மீறும் ஒரு சில சந்தர்ப்பங்களில் மட்டுமே மசோதாக்களை முன்பதிவு செய்வது அவசியம்."

அவர் கூறியபோது இதை தெளிவுப்படுத்தியதாவது, “சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாக்களை ஆளுநர் தீர்மானிக்கக் கூடாது என்பதை நான் அவைக்கு உறுதியளிக்க விரும்புகிறேன். அவரது செயல்பாடுகள் முறையானவை… அரசியலமைப்புச் சட்டம் அவர் ஆலோசனையின்பேரில் செயல்பட வேண்டும் என்று கூறும் இடங்களில், அவர் அந்த ஆலோசனையைப் பின்பற்ற வேண்டும். அவர் தனது விருப்புரிமையின் பேரில் செயல்பட வேண்டும் என்று கூறும் இடங்களில் மட்டுமே அவர் அவ்வாறு செய்ய முடியும். அரசியலமைப்பை முழுவதுமாகப் படிக்க வேண்டும். வெளிப்படையாக வழங்கப்படாவிட்டால் எந்த விருப்புரிமை அதிகாரத்தையும் ஊகிக்கக்கூடாது.” அவர் உறுதியாக மீண்டும் வலியுறுத்தியதாவது “ஆளுநர் ஒரு போட்டி அதிகாரியாக மாறுவார் என்ற அச்சத்திற்கு எந்த காரணமும் இல்லை.”

டாக்டர் அம்பேத்கரின் கூற்றுப்படி, ஒரு ஆளுநருக்கு அவசரநிலையின்போதுகூட எந்த சிறப்பு அதிகாரங்களும் இல்லை. ஆளுநர்கள் எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் அமைச்சர்கள் குழுவின் ஆலோசனையைப் பின்பற்ற வேண்டும். உண்மையில், ஆளுநர்களின் வரையறுக்கப்பட்ட பங்கு குறித்து அவர் மிகவும் நம்பிக்கையுடன் இருந்தார். அதனால் அவர் குறிப்பிட்டதாவது, "ஆளுநரின் அதிகாரங்கள் மிகவும் குறைவாகவும், பெயரளவிலும், அவரது பதவி மிகவும் அலங்காரமாகவும் இருந்தன... மிகச் சிலரே தேர்தலில் நிற்க விரும்புவார்கள்" என்று நான் நினைக்கிறேன்.

ஆளுநரின் அதிகாரங்கள் மற்றும் மாநில நிர்வாகத்தில் அவரது பங்கு பற்றிய அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்களின் புரிதல் அப்படித்தான் இருந்தது. அவர்கள் இன்னும் நமது நாட்டின் யதார்த்தங்களுக்கு பொருந்தக்கூடிய ஒரு அரசியலமைப்பை வடிவமைத்தனர். ஆனால் ஒரு சில சார்புடைய நபர்கள் இந்த 'உயர்ந்த' பதவியை ஆக்கிரமிக்கும் ஒரு காலத்தை அவர்கள் கற்பனை செய்து பார்த்திருக்க முடியாது. டாக்டர் அம்பேத்கரின் நம்பிக்கை தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட்டது என்பதைக் காட்ட இந்த நபர்கள் உறுதியாகத் தெரிந்தனர்.

இங்கே, முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் கே.ஆர். நாராயணன் எழுப்பிய கேள்வியைக் குறிப்பிடுவது பொருத்தமானது. குடியரசின் 50-வது ஆண்டு விழாவில் கே.ஆர். நாராயணன், “அரசியலமைப்பு நம்மைத் தவறவிட்டதா அல்லது அரசியலமைப்பைத் தவறவிட்டது நாம்தானா என்பதை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.”

'தீய தன்மையை' சரிசெய்தல்

ஆளுநர்களின் பங்கு குறித்த தற்போதைய விவாதத்தில், அரசியலமைப்பைத் தவறவிடுபவர்கள் நிச்சயமாக சம்பந்தப்பட்ட நபர்கள்தான். ஆளுநர்கள் தங்கள் முடிவை ‘முடிந்தவரை விரைவில்’ அறிவிக்க வேண்டும் என்ற அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் சொற்றொடர் இப்போது நேர்மாறான முறையில் விளக்கப்படுகிறது. அதாவது ‘முடிந்தவரை தாமதமாக’. இங்குதான் நீதிமன்றங்கள் தலையிட எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அவர்கள் அரசியலமைப்பின் உணர்வை சரியாக விளக்கி, இன்று இந்தியாவில் அதன் வார்த்தைகளை அர்த்தமுள்ள வகையில் பயன்படுத்த வேண்டும். துரதிர்ஷ்டவசமாக, நீதிமன்றம் டாக்டர் அம்பேத்கரின் கருத்தை முழுமையாகப் பரிசீலிக்கவில்லை: “புதிய அரசியலமைப்பின்கீழ் விஷயங்கள் தவறாக நடந்தால்... மனிதன் மோசமானவன் என்று நாம் சொல்ல வேண்டும்.” நீதிமன்றங்கள் அத்தகைய மோசமான செயல்களைச் சரிசெய்ய நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்றால் அவை தங்கள் கடமையிலிருந்து தவறிவிடுகின்றன.

எம்.ஏ. பேபி இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்) பொதுச் செயலாளர்.

Original Article: The ‘impartiality’ of a nominated Governor 

Read More →

இந்திய மற்றும் அமெரிக்க குடியரசுத் தலைவர்களின் கருணை அதிகாரம் எவ்வாறு வேறுபடுகிறது? -திலீப் பி சந்திரன்

இந்தியாவில், குடியரசுத் தலைவரின் மன்னிப்பு வழங்கும் அதிகாரத்தை நீதிமன்றங்கள் ஓரளவுக்கு மட்டுமே ஆய்வு செய்ய முடியும். ஆனால், அமெரிக்காவில், மன்னிப்பு வழங்க அதிபருக்கு முழு அதிகாரம் உள்ளது. ஒவ்வொரு நாட்டின் அரசியலமைப்பு மற்றும் அரசியல் முறைமை இந்த ஜனாதிபதி கருணை அதிகாரங்கள் எவ்வளவு பரந்ததாக அல்லது குறைவாக வரையறுக்கப்பட்டதாக இருக்கின்றன என்பதை எவ்வாறு வடிவமைக்கின்றன?

கேஹர் சிங் vs இந்திய யூனியன் வழக்கில் (1988), உச்சநீதிமன்றம், அரசியல் அமைப்பின் 72-வது பிரிவின் கீழ் குடியரசுத் தலைவருக்கு உள்ள அதிகாரம் என்பது ஒரு நீதித்துறை சார்ந்த விஷயம் என்றும், அதை நீதிமன்றங்கள் மறு ஆய்வு செய்ய முடியும் என்றும் தெரிவித்தது குறிப்பிடத்தக்கது. 

இந்தியாவில் குடியரசுத் தலைவரின் மன்னிப்பு அதிகாரம் வரையறுக்கப்பட்ட நீதித்துறை மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டது என்பதை இது அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. இந்திய குடியரசுத் தலைவரின் மன்னிப்பு அதிகாரத்தையும் அது அமெரிக்க ஜனாதிபதியின் மன்னிப்பு அதிகாரத்துடன் எவ்வாறு ஒப்பிடுகிறது என்பதையும் ஆராய்வோம்.

இந்தியாவில் குடியரசுத் தலைவரின் மன்னிப்பு அதிகாரம்

இந்தியாவில், மன்னிக்கும் அதிகாரம் காலனித்துவ காலத்தில் இருந்து வந்தது. அப்போது பிரிட்டிஷ் மன்னருக்கோ அல்லது ராணிக்கோ முழுமையான மன்னிப்பு அளிக்கும் அதிகாரம் இருந்தது. இது மன்னரின் கருணை சிறப்புரிமை (royal prerogative of mercy) என்று அழைக்கப்பட்டது. இது ஒரு காலத்தில் வரம்பற்றதாக இருந்தாலும், இப்போது அரசியலமைப்பு விதிகளால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. 

1. மன்னர் இப்போது அமைச்சர்களின் ஆலோசனையின் பேரில் செயல்பட வேண்டியுள்ளது.

2. அதிகாரமானது வரையறுக்கப்பட்ட நீதித்துறை ஆய்வுக்கு உட்பட்டது.

இருப்பினும், காலனித்துவ ஆட்சி காலத்தில், பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் கவர்னர் ஜெனரலுக்கு பிரிட்டிஷ் மன்னருக்கு இருந்தது போன்ற அதிகாரங்கள் இருந்தன. அவரால் தண்டனைகளை நிறுத்தி வைக்கவோ, குறைக்கவோ அல்லது மாற்றவோ முடியும். இந்த அதிகாரங்கள் இந்திய அரசாங்கச் சட்டம், 1935-ன் பிரிவு 295(1)-ல் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தன.

இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள், சில சமயம், நீதிமன்றத்தின் தவறுகளைச் சரிசெய்யும் வகையில், குடியரசுத் தலைவருக்கு மன்னிக்கும் அதிகாரத்தை வழங்கினர். இந்த அதிகாரம் நீதிமன்றங்களிடமிருந்து தன்னிச்சையாகச் செயல்படுகிறது. இது அமெரிக்கக் குடியரசுத் தலைவரின் மன்னிக்கும் அதிகாரத்துடன் எவ்வாறு ஒப்பிடப்படுகிறது?

இந்தியா மற்றும் அமெரிக்காவில் அரசியலமைப்பு விதிகள்

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டமும் அமெரிக்க அரசியலமைப்பும் அந்தந்த குடியரசுத் தலைவர்களுக்கு மன்னிப்பு வழங்கும் கருணை அதிகாரத்தை வழங்குகின்றன.

இந்தியாவின் நிலை

இந்தியாவில், சட்டப்பிரிவு 72-ஆனது, மத்திய சட்டத்தின் கீழ் குற்றவாளியாகக் காணப்பட்டவர்கள், இராணுவ நீதிமன்றத்தால் தண்டிக்கப்பட்டவர்கள் அல்லது மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களின் தண்டனையை மன்னிக்க குடியரசுத் தலைவருக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது.

சட்டப்பிரிவு 72(1) ஆனது, குற்றத்திற்காக எவருக்கும் விதிக்கப்பட்ட தண்டனையை மன்னிக்கவோ, குறைக்கவோ அல்லது நிறுத்தி வைக்கவோ குடியரசுத் தலைவருக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது. இதன் பொருள், குடியரசுத் தலைவர் பின்வருவனவற்றைச் செய்யலாம்:

மன்னிப்பு - தண்டனை மற்றும் குற்றவாளி என்ற நிலையையும் நீக்குவது.

குறைத்தல் - ஒரு தண்டனையை அதற்குக் குறைவான மற்றொரு தண்டனையாக மாற்றுவது.

தண்டனைக் காலக்குறைவு - ஒரு தண்டனையின் கால அளவைக் குறைப்பது..

தண்டனைத் தற்காலிக குறைப்பு - உடல் ஊனம் போன்ற சூழ்நிலைகளைக் கருத்தில் கொண்டு தண்டனையைக் குறைப்பது.

தண்டனை நிறைவேற்றத் தாமதம் - தண்டனையை நிறைவேற்றுவதைத் தற்காலிகமாகத் தாமதப்படுத்துவது.

மன்னிப்பு அளிக்கும்போது, குடியரசுத் தலைவர் ஒரு நீதிமன்றத்தைப் போலச் செயல்படுவதில்லை, மேலும் வாய்வழி விசாரணை எதுவும் கிடையாது. மன்னிப்பு ஏன் வழங்கப்பட்டது அல்லது மறுக்கப்பட்டது என்று குடியரசுத் தலைவர் விளக்க வேண்டியதில்லை, இருப்பினும் நடைமுறைச் சிக்கல்களுக்காக இந்த செயல்முறையை நீதிமன்றங்களால் ஆய்வு செய்ய முடியும் என்று கூறுகின்றனர். 

உதாரணமாக, 2006-ஆம் ஆண்டில் நடந்த எபுரு சுதாகர் வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம், மன்னிக்கும் அதிகாரம் தன்னிச்சையாக இருந்தால், தவறான எண்ணத்துடன் செய்யப்பட்டிருந்தால், அல்லது சட்டத்திற்க்குப் பொருத்தமற்ற வகையில் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால், அதை நீதிமன்றங்கள் மறுபரிசீலனை செய்யலாம் என்று தீர்ப்பளித்தது.

அமெரிக்க அரசியலமைப்புச் சட்டம், ஜனாதிபதிக்கு மாநில குற்றங்களுக்கோ அல்லது பதவி நீக்க வழக்குகளுக்கோ அல்லாமல், ஒன்றியக் குற்றங்களுக்கு (federal crimes) மட்டுமே மன்னிப்பு வழங்க அனுமதிக்கிறது. அரசியலமைப்பின் இரண்டாம் பிரிவில், பிரிவு 2, ஜனாதிபதிக்கு “ஐக்கிய நாடுகளுக்கு எதிரான குற்றங்களுக்காக, பதவி நீக்க வழக்குகளைத் தவிர, மன்னிப்புகளையும் விடுவிப்புகளையும்  வழங்குவதற்கான அதிகாரம் உண்டு” என்றும் கூறுகிறது.

இதன் பொருள், அமெரிக்க ஜனாதிபதியின் மன்னிப்பு அதிகாரம் மத்திய அதிகார வரம்பிற்கு உட்பட்ட விஷயங்களுக்கு மட்டுமே நீட்டிக்கப்பட்டுள்ளது, அதே சமயம் மாநில ஆளுநர்களுக்கு அந்தந்த மாநிலச் சட்டங்களின் கீழ் மட்டுமே அதிகாரங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. இதனால், இந்திய குடியரசுத் தலைவரைப் போன்று, அமெரிக்க ஜனாதிபதிக்கு மாநிலச் சட்டத்தின்கீழ் உள்ள குற்றங்கள்மீது அதிகாரம் இல்லை என்கின்றனர். 

இருப்பினும், அமெரிக்க அரசியலமைப்பின் இரண்டாம் பிரிவில் (Article II) உள்ள பரந்த மொழியானது, முன்கூட்டியே மன்னிப்பு வழங்குவதற்கு (pre-emptive pardons) வழிவகுக்கும் என்று பொருள் கொள்ளப்படுகிறது. இதன் பொருள் என்னவென்றால், அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஒருவர், ஒரு நபர் அதிகாரபூர்வமாக குற்றம் சாட்டப்படுவதற்கு, தண்டிக்கப்படுவதற்கு, அல்லது விசாரிக்கப்படுவதற்கு முன்பேகூட அவருக்கு மன்னிப்பு வழங்க முடியும். உதாரணமாக, முன்னாள் ஜனாதிபதி ஜோ பைடன் தனது பதவிக்காலம் முடிவதற்கு சற்று முன்பு, அவருக்கு அடுத்து வரும் அரசாங்கத்தின் மூலம் ஏற்படக்கூடிய பழிவாங்கலில் இருந்து அவர்களைப் பாதுகாக்க சிலருக்கு முன்கூட்டியே மன்னிப்பு வழங்கினார். இதற்கு மாறாக, இந்தியாவில் இத்தகைய முன்கூட்டிய மன்னிப்புக்கு அரசியலமைப்பு ரீதியான அடிப்படை இல்லை என்று தெரிவிக்கின்றனர். 

தன்னிச்சையான அதிகாரங்கள்

அமெரிக்க ஜனாதிபதியின் மன்னிப்பு வழங்கும் அதிகாரம் இறுதியானது. ஒருமுறை மன்னிப்பு வழங்கப்பட்டால், அதை காங்கிரஸ் சபையால் மறுபரிசீலனை செய்யவோ அல்லது மாற்றவோ முடியாது என்கின்றனர். மேலும் வழக்கமாக, எந்தவொரு பிற்கால ஜனாதிபதியாலும் அதை ரத்து செய்ய முடியாது என்றும் கூறப்படுகிறது. 

அரசியலமைப்பு வரம்புகள் என்னவென்றால், ஜனாதிபதி பதவி நீக்க வழக்குகளிலோ அல்லது மாநிலச் சட்டக் குற்றங்களுக்கோ மன்னிக்கும் அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்த முடியாது. இதற்கு மாறாக, இந்தியக் குடியரசுத் தலைவர் மன்னிப்பு வழங்கும் போது தனிப்பட்ட விருப்பம் மிகக் குறைவாகவே உள்ளது.

மத்திய அமைச்சரவையின் ஆலோசனையை இந்தியக் குடியரசுத் தலைவர் பின்பற்ற வேண்டும். இது மரு ராம் (1980) மற்றும் தனஞ்சோய் சட்டர்ஜி (1994) வழக்குகளில் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், கருணை மனுக்கள் குறித்து முடிவெடுப்பதில் நியாயமற்ற முறையில் அமைச்சரவை தாமதம் செய்யும்பட்சத்தில், குடியரசுத் தலைவர் தமது சொந்த விருப்புரிமையைப் பயன்படுத்தலாம் என்றும் வரையறுக்கப்படுகிறது. 

அமைச்சகத்தால் ஏற்படும் நியாயமற்ற தாமதங்கள் சில சமயங்களில் நீதிமன்றங்கள் தலையிட வழிவகுத்துள்ளன. உதாரணமாக, 2022-ஆம் ஆண்டு ஏ.ஜி. பேரறிவாளன் வழக்கில், தமிழக ஆளுநர் கருணை மனு முடிவை தாமதப்படுத்தியதால் உச்சநீதிமன்றம் தலையிட்டு அவரை விடுதலை செய்ய உத்தரவிட்டது குறிப்பிடத்தக்கது. 

இந்திய குடியரசுத் தலைவருக்கும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டின் அதிபருக்கும் தண்டனை குறைப்பு அதிகாரத்தில் வேறுபாடுகள் உள்ளன. ஏனெனில் இந்தியாவில் பாராளுமன்ற ஆட்சிமுறை (Parliamentary system) உள்ளது, அதேசமயம் அமெரிக்காவில் அதிபர் ஆட்சிமுறை (Presidential system) உள்ளது. இந்த இரு நாடுகளிலும் இந்த அதிகாரங்களை மறுபரிசீலனை செய்வதில் நீதிமன்றங்களின் பங்கும் வேறுபடுகிறது.

நீதித்துறை தலையீடு

இந்தியாவில், குடியரசுத் தலைவரின் அதிகாரத்தை நீதிமன்றங்கள் மறுபரிசீலனை செய்யலாம் என்று கேஹர் சிங் vs இந்திய யூனியன் (1988) வழக்கில், உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. அரசியலமைப்பின் 72-வது பிரிவின்கீழ் உள்ள குடியரசுத் தலைவரின் அதிகாரத்தை நீதித்துறை மறுஆய்வு மூலம் பரிசோதிக்கலாம் என்றும் தெரிவித்துள்ளது  குறிப்பிடத்தக்கது. 

இருப்பினும், நடைமுறை நியாயம் பூர்த்தி செய்யப்படாத இடங்களில் தலையிட அதிகாரங்கள் இருந்தபோதிலும், நீதிமன்றங்கள், வழக்குகளின் தகுதிகளை மறுபரிசீலனை செய்ய முடியாது என்பதையும் அது தெளிவுபடுத்தியது. மரு ராம் vs இந்திய ஒன்றியம் (1980) மன்னிப்பு விஷயங்களில் நீதிமன்றத் தலையீட்டுக்கு வரம்புகளை நிர்ணயித்துள்ளது. 

அமெரிக்க அதிபரின் மன்னிப்பு வழங்கும் அதிகாரத்தை நீதிமன்றங்கள் மறுஆய்வு செய்ய முடியாது. அமெரிக்க அதிபர்கள் மன்னிப்பு வழங்க முழு அரசியலமைப்பு அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளனர். மேலும், அதிகாரப் பிரிவினை நீதித்துறையின் தலையீட்டைத் தடுக்கிறது. இருப்பினும், இந்தியாவில், பொறுப்புடைமையை உறுதிப்படுத்த, மன்னிப்பு அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்துவதை நீதிமன்றங்கள் இன்னும் மேற்பார்வையிடுகின்றன.

இந்தியக் குடியரசுத் தலைவருக்கு மத்திய சட்டத்திற்கு அப்பாற்பட்ட பரந்த மன்னிப்பு வழங்கும் அதிகாரங்கள் உள்ளன. ஆளுநர்களுக்கும் அரசியலமைப்பின் சட்டப்பிரிவு 161-ன் கீழ் மன்னிப்பு வழங்கும் அதிகாரம் உள்ளது. இது சில சமயங்களில் குடியரசுத் தலைவரின் அதிகாரத்துடன் ஒன்றுடன் ஒன்று சேரும். இருப்பினும், குடியரசுத் தலைவர் ஒரு கருணை மனுவை ஏற்கெனவே நிராகரித்துவிட்டார் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக ஆளுநரின் அதிகாரத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்றும் தெரிவிக்கப்படுகிறது. 

ஆளுநர்களின் அதிகாரம் தனித்துவமானது மற்றும் சுதந்திரமானது, மேலும் குடியரசுத் தலைவரின் மன்னிக்கும் அதிகாரம் ஆளுநரின் அதிகாரத்தைவிட மேலானது அல்ல. எனினும், ஆளுநர்களின் அதிகாரத்திற்கு இரண்டு வரம்புகள் உள்ளன. அவை: 

1.  ஒரு ஆளுநர் மரண தண்டனைகளை மன்னிக்க முடியாது.

2. நீதிமன்றத் தீர்ப்பாயங்களால் விசாரிக்கப்பட்ட வழக்குகளில் ஒரு ஆளுநருக்கு மன்னிக்கும் அதிகாரம் இல்லை.

3. அமெரிக்காவைப் பொறுத்தவரை, ஒரு கூட்டாட்சிக்கும் - மாநில அரசுக்கும் இடையே தெளிவான பிரிவு உள்ளது.

மேலும், இந்தியாவிலும் அமெரிக்காவிலும் தலைவர்கள் மன்னிப்பு வழங்கும் அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்துவது ஒவ்வொரு அமைப்பின் அரசியல் தன்மையைக் காட்டுகிறது. அமெரிக்காவில், அதிபரின் கருணை பெரும்பாலும் அரசியல் உள்நோக்கம் கொண்டது என்று விமர்சிக்கப்படுவதும் குறிப்பிடத்தக்கது. 

இந்தியாவில், குடியரசுத் தலைவர் மற்றும் ஆளுநர்களின் மன்னிக்கும் அதிகாரம் குறைவாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது, மேலும் பொதுவாக பெரிய சர்ச்சைகள் இன்றி இருக்கும். அவர்களின் முடிவுகள் வரையறுக்கப்பட்ட நீதிமன்ற ஆய்வுக்கு உட்பட்டவை. வரையறுக்கப்பட்ட விருப்புரிமை அதிகாரங்களும் மற்றும் தெளிவான அரசியலமைப்புச் சட்டக் கட்டமைப்பும், மன்னிப்பு வழங்கும் அதிகாரத்தைத் தன்னிச்சையாகப் பயன்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பைக் குறைக்கின்றன.

சுருக்கமாக, அமெரிக்காவிலும் இந்தியாவிலும் மன்னிப்பு அதிகாரம் செயல்படும் விதத்தில் உள்ள வேறுபாடுகள், அமெரிக்காவில் உள்ள அதிபர் முறை மற்றும் இந்தியாவில் நடைமுறையில் உள்ள நாடாளுமன்ற முறை போன்ற வெவ்வேறு அரசாங்க அமைப்புகளிலிருந்து வருகின்றன.

Original Article: How the pardoning power of the Indian and US Presidents differs

Read More →

ஆளுநரின் தன்னிச்சை அதிகாரத்தின் விரிவு -ஆர். மோகன்

உச்சநீதிமன்றத்தின் ஆலோசனை, ஆளுநரின் தன்னிச்சை அதிகாரத்தின் நோக்கத்தை விரிவுபடுத்தியுள்ளது. மேலும், அதை நீதிமன்ற விசாரணைக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும் ஆக்கியுள்ளது.

“ஆனால், அரசியிடம் (Queen) அப்படிப்பட்ட வீட்டோ (தடை) அதிகாரம் இல்லை. இரு அவைகளும் ஒருமனதாக ஒரு சட்டத்தை அவருக்கு அனுப்பினால், அவர் தன் மரணம் தொடர்பான ஆவணத்தில்கூட கையெழுத்திட வேண்டும். அவருக்குச் சட்டமியற்றும் அதிகாரம் இருப்பதாகக் கூறுவது கடந்த காலத்தின் கற்பனையான விஷயம் ஆகும் (The English Constitution, Walter Bagehot, 1865).”

அரசியலமைப்பின் பிரிவு 143-ன் கீழ் குடியரசுத் தலைவர் எழுப்பிய 14 கேள்விகளில் 11 கேள்விகளுக்கு இந்திய உச்சநீதிமன்றம் பதிலளித்துள்ளது. இந்தக் கேள்விகள் முக்கியமாக, அரசியலமைப்பின் பிரிவு 200-ல் விளக்கப்பட்டுள்ளபடி, மாநில சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாக்களைக் கையாளும்போது ஒரு மாநில ஆளுநரின் பங்கு என்னவாக இருக்க வேண்டும் என்பது பற்றியதாக உள்ளது.

ஆளுநர்கள் எவ்வாறு நியமிக்கப்படுகிறார்கள் மற்றும் அவர்கள் தங்கள் விருப்புரிமை அதிகாரங்களை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பது அரசியல் தலைவர்கள் மற்றும் அரசியலமைப்பு நிபுணர்களின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. 75 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஆளுநர் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவது எவ்வாறு மோதல்களுக்கும் வழக்குகளுக்கும் வழிவகுத்தது என்பதை பகுப்பாய்வு செய்ய வேண்டிய நேரம் இது என்று கருதப்படுகிறது. 

கவனிக்க வேண்டிய புள்ளிகள் 

தமிழ்நாடு வழக்கில் மற்றும் அதைத் தொடர்ந்து வந்த குடியரசுத் தலைவர் பரிந்துரையில் நீதிமன்றத்தின்முன் வந்த இரண்டு முக்கிய அரசியலமைப்பு கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன. முதலாவதாக, ஒரு மசோதாவிற்கு ஒப்புதல் அளிக்கும்போது, ஒப்புதலை நிறுத்தி வைக்கும்போது மற்றும் குடியரசுத் தலைவரின் பரிசீலனைக்காக ஒரு மசோதாவை ஒதுக்கி வைக்கும்போது ஆளுநருக்கு தன்னிச்சையான அதிகாரம் இருக்கிறதா என்பது பற்றியதாக உள்ளது. இரண்டாவதாக, சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட ஒரு மசோதாவின் மீது ஆளுநர் அல்லது குடியரசுத் தலைவர் எவ்வளவு காலக்கெடுவுக்குள் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்பது பற்றியும் இருந்தன.

நீதிமன்றத்தின் கருத்தின்படி, ஒரு மசோதா முன்வைக்கப்படும்போது ஆளுநருக்குக் கிடைக்கும் மூன்று செயல்பாடுகளில் தன்னுடைய விருப்பப்படி முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் உள்ளது, மேலும் அதற்கென்று காலக்கெடு எதுவும் நிர்ணயிக்கப்பட முடியாது. இருப்பினும், நீண்டகாலமாக, விளக்கமளிக்கப்படாமல் மற்றும் வெளிப்படையான செயலின்மை நிகழ்வுகளில், நீதிமன்றத்திற்கு வரையறுக்கப்பட்ட நீதித்துறை மறுபரிசீலனை செய்யும் அதிகாரம் உள்ளது.

ஒரு மசோதா நிறுத்தி வைக்கப்பட்டு சட்டமன்றத்திற்கு அனுப்பப்பட்டால், அது மீண்டும் சமர்ப்பிக்கப்படுகிறபோது, ஆளுநர் விரைவில் ஒப்புதல் அளிக்க வேண்டும் என்பதையும் இங்குக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இந்திய அரசாங்கச் சட்டம், 1935-ல், மசோதாக்களை அங்கீகரிக்கவோ, நிராகரிக்கவோ அல்லது திருப்பி அனுப்பவோ கவர்னர்-ஜெனரல் மற்றும் ஆளுநருக்கு அதிகாரம் இருந்தது. ஆனால், அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அசல் வரைவுப் பிரிவு 175-ன் படி, ஒரே ஒரு அவை கொண்ட சட்டமன்றத்திற்கு ஒரு மசோதாவைச் செய்தியுடன் திருப்பி அனுப்பும் இந்த அதிகாரம் ஆளுநருக்கும் வழங்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையில் நடந்த விவாதங்களுக்குப் பிறகு, ஆளுநருக்கு இந்த ‘தன்னிச்சையான அதிகாரத்தை’  வழங்கும் வார்த்தைகளும், ‘ஒரே அவை’ என்ற குறிப்பும் நீக்கப்பட்டன என்றும் கூறப்படுகிறது. 

1985-ஆம் ஆண்டில் அரசமைப்பில் பத்தாவது அட்டவணை  சேர்க்கப்படுவதற்கு முன்னர், மசோதாக்கள் அமைச்சரவையின் ஆதரவின்றி நிறைவேற்றப்படுவதற்கு ஒரு இயல்பான சாத்தியக்கூறு இருந்தது என்று நீதிமன்றம் கருதியது. கட்சித் தாவல் தடுப்புச் சட்டத்திற்குப் பிறகு, கட்சி உறுப்பினர்கள் கட்சியின் கொறடாவுக்கு (party whip) எதிராகச் செயல்பட முடியாது என்பதையும் நீதிமன்றம் மறைமுகமாகக் குறிப்பிடுகிறது.

எனவே, மசோதாவை மறுபரிசீலனைக்குத் திருப்பி அனுப்புவதற்கோ அல்லது குடியரசுத் தலைவருக்கு அனுப்புவதற்கோ அமைச்சரவை ஆளுநருக்கு அறிவுரை வழங்குவது என்பது சாத்தியமற்றது என்று நீதிமன்றம் தெரிவித்துள்ளது. 

இருப்பினும், இந்தக் கருத்து, A மற்றும் B ஆகிய இரண்டு கட்சிகளைக் கொண்ட கூட்டணி அரசாங்கம் சட்டமன்றத்தில் ஒரு மசோதாவை நிறைவேற்றும் சூழ்நிலையைக் கருத்தில் கொள்வதில்லை.

மசோதா ஒப்புதலுக்கு அனுப்பப்படும்போது, ​​ஒரு அரசியல் மாற்றம் ஏற்பட்டு, கட்சி B கட்சி C கட்சியுடன் கூட்டணி அமைக்கிறது. அவர்களின் புதிய ஒப்பந்தத்தின் ஒரு பகுதியாக, கட்சி B மசோதாவை முன்மொழிய வேண்டாம் என்று முடிவு செய்கிறது. எனவே, புதிய அரசாங்கம் இயற்கையாகவே ஆளுநருக்கு மசோதாவை சட்டமன்றத்திற்கு திருப்பி அனுப்புமாறு அறிவுறுத்த வாய்ப்புள்ளது. இதே போன்ற சூழ்நிலைகளை அரசியலமைப்பு ஆலோசகர் பி.என். ராவ் முன்னர் குறிப்பிட்டிருந்தார். இவை அனைத்தும் பிரிவு 200-ன் கீழ் எந்த மறைக்கப்பட்ட விருப்புரிமை அதிகாரத்தையும் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதை தெளிவாகக் காட்டுகிறது என்கின்றனர். 

உதவி மற்றும் ஆலோசனை குறித்து

அரசியலமைப்பின் சட்டப்பிரிவு 200-ன் கீழ் ஆளுநருக்கு சில உள்ளார்ந்த விருப்புரிமை இருக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் தெரிவித்துள்ளது. இல்லையெனில், அரசியலமைப்பிற்கு முரணான ஆலோசனையை அமைச்சரவை வழங்கினாலும், ஆளுநர் அதைப் பின்பற்ற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும் என்று கூறியுள்ளது. 

இங்கே மூன்று கேள்விகள் எழுகின்றன. முதலில், அமைச்சரவை உறுப்பினர்கள் அரசியலமைப்பிற்குக் கட்டுப்பட்டு இருப்பதாகப் பிரமாணம் செய்யும் நிலையில், அவர்கள் ஏன் அத்தகைய ஆலோசனையை வழங்குவார்கள்? இரண்டாவதாக, அரசியலமைப்புக்கு முரணான அத்தகைய ஆலோசனை ஆளுநருக்கு வழங்கப்பட்டால், ஆளுநருக்கு அமைச்சரவையின் உதவியும் ஆலோசனையும் தேவையில்லாத பிரிவு 356-ன் கீழ், ஒன்றிய அரசுக்கு ஒரு அறிக்கையை அனுப்புவதிலிருந்து அவர்/அவள் தடுக்கப்படுகிறாரா? மூன்றாவதாக, அத்தகைய ஆலோசனை மத்திய அமைச்சரவையால் வழங்கப்பட்டால், குடியரசுத் தலைவருக்கு ஏதேனும் தன்னிச்சையான அதிகாரம் உள்ளதா?

சர்க்காரியா ஆணையத்தின் அறிக்கை, பிரிவு 200-ன் இரண்டாவது நிபந்தனையின் கீழ் மட்டுமே ஆளுநருக்கு விருப்புரிமை உள்ளது என்றும், அது மிகவும் குறைந்த அளவு தான் என்றும் கூறியது. இதற்கு மாறாக, தற்போதைய ஆலோசனை ஆளுநரின் தன்னிச்சையான அதிகாரத்தின் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தியுள்ளது. மேலும், அதனை நீதிமன்ற ஆய்வுக்கு உட்படுத்த முடியாததாகவும் ஆக்கியுள்ளது. ஒப்புதல் அளித்தல், நிறுத்தி வைத்தல் மற்றும் செய்திகளை அனுப்புதல் (தனியாக நிறுத்தி வைத்தல் இருக்க முடியாது என்று ஆலோசனை கூறுகிறது) ஆகிய அதிகாரங்கள் விருப்புரிமையின் கீழ் வருபவையாகவும், நீதிமன்ற மறுஆய்வுக்கு உட்படாத ஒன்றாகவும் இருக்கும்பட்சத்தில், அதன் விளைவு மாநிலங்கள் ஆளுநரின் நிர்வாகத்தின் ஒரு வடிவமாக உருவாகிவிடும் என்று எச்சரிக்கின்றனர். 

ஆளுநர் மத்திய அரசு ஊழியர் அல்ல என்பதையும் ஹர்கோவிந் பாண்ட் எதிர். ரகுகுல திலக், 1979 (Hargovind Pant vs Raghukul Tilak, 1979) வழக்கில்  நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. இருப்பினும், சர்க்காரியா, வெங்கடாசலய்யா மற்றும் பூஞ்சி ஆணையங்கள் பரிந்துரைத்த, ஆளுநர்களை நியமிப்பதற்கான வழிமுறைகள் எதையும் ஒன்றிய அரசு தீவிரமாக கவனத்தில் கொள்ளவில்லை என்றும் தெரிவிக்கப்படுகிறது. 

சொராப்ஜியின் கவனிப்பு

1985-ஆம் ஆண்டில், சாலி சொராப்ஜி (Soli Sorabjee) ஓய்வுபெற்ற அரசியல்வாதிகளுக்கு அல்லது அதிக அரசியல் அதிகாரத்தைத் தேடுபவர்களுக்கு ஆளுநர் பதவிகளை வழங்கும் நடைமுறை வளர்ந்து வருவதை வன்மையாகக் கண்டித்தார். இதனால், மத்தியிலும் மாநிலங்களிலும் வெவ்வேறு கட்சிகள் ஆட்சி செய்யும் போது மோதல்கள் ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்புள்ளது என்றும் கூறினார்.  ஆளுநர்கள் எவ்வாறு நியமிக்கப்பட வேண்டும் என்று மத்திய-மாநில உறவுகள்

குறித்து மூன்று ஆணையங்கள் (Centre-State relations commissions) அளித்த பயனுள்ள பரிந்துரைகளை, இப்போது ஆளுநர்களைக் குறை கூறுபவர்கள் அன்று புறக்கணித்தார்கள் என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியது அவசியம் என்றும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். 

ஆளுநர்களால் ஏற்படும் மசோதா மீதான நீண்ட காலதாமதங்கள் குறித்து மாநிலங்கள் நீதிமன்றத்தில் முறையிட்டபோது, மசோதாக்கள் குறித்து முடிவெடுப்பதற்கான நிலையான காலக்கெடுவை நிர்ணயிக்கும் நடவடிக்கை குறித்த யோசனை எழுந்தது. முன்னாள் கர்நாடக முதலமைச்சர் ராமகிருஷ்ண ஹெக்டே, பல்வேறு ஆளுநர்களால் அனுப்பப்பட்ட 74 மசோதாக்களுக்கு குடியரசுத் தலைவர் ஒப்புதல் அளிக்கவில்லை என்று சுட்டிக்காட்டினார். சில மசோதாக்கள் ஏழு, ஆறு, ஐந்து அல்லது மூன்று ஆண்டுகளாகக் காத்திருந்தன என்றும் கூறினார்.  மேலும், 58 மசோதாக்கள் ஒரு வருடமாக நிலுவையில் இருந்தன. மேலும், கர்நாடகத்தை ஆறு ஆண்டுகள் காத்திருக்க வைத்த பிறகு, அதன் 1983-ஆம் ஆண்டின் கல்வி மசோதா இன்னும் "பரிசீலனையில் உள்ளது" என்று உள்துறை அமைச்சகம் இறுதியாக மாநிலத்திற்குத் தெரிவித்ததாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார். (Mainstream, June 8, 1991).

மூன்று ஆணையங்களும் தெளிவான காலக்கெடுவை நிர்ணயிக்கப் பரிந்துரைத்தன. யூனியன் மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையே சுமூகமான ஒத்துழைப்பு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு அமைப்பில், ஒருமித்த கருத்தை எட்டி, சட்டப்பிரிவு 200-ஐ திருத்தி காலக்கெடுவை ஏன் சேர்க்கக்கூடாது? என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. இன்று ஆளும் கட்சியாக இருப்பவர் நாளைக்கு எதிர்க்கட்சியாக இருக்கலாம், மற்றும் அதற்கு நேர்மாறாகவும் இருக்கலாம் என்றும் கூறுகின்றனர். 

தமிழ்நாட்டு வழக்கில் இருந்த முந்தைய நிலைப்பாட்டை நீதிபதிகளின் ஆலோசனை முடிவு தற்போது மாற்றியமைத்துள்ளது. இந்தத் தீர்ப்பு சட்டபூர்வமாக ஆலோசனையுடன் ஒன்றிணைக்கப்படாவிட்டாலும், இந்த ஆலோசனைக்கு வலுவான வாதத்திறன் மதிப்பு உள்ளது என்கின்றனர். அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 200-வது பிரிவின் கீழ், ஆளுநர்கள் தங்கள் சொந்த விருப்ப அதிகாரங்களை தெளிவான காலக்கெடுக்கள் இல்லாமல் பயன்படுத்த அனுமதித்தால் நிலைமை மாறுமா? என்பது மட்டுமே இப்போதைய முக்கியக் கேள்வி என்கின்றனர். 

ஆர். மோகன், இந்திய வருவாய் பணித்துறையின் முன்னாள் அதிகாரி.

 Original Article: The amplitude of gubernatorial discretion 

Read More →

உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஆலோசனைக் கருத்து எதைக் குறிக்கிறது? -ரங்கராஜன் ஆர்.

 ஏப்ரல் மாதம் 2025-ஆம் ஆண்டில் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பின் விளைவாக குடியரசுத் தலைவரின் குறிப்பால் எழுப்பப்பட்ட கேள்விகள் என்னென்ன? உச்சநீதிமன்றம் தனது கருத்தில் தெரிவித்த முக்கிய அம்சங்கள் என்னென்ன? ஆளுநர்கள் அமைச்சரவையின் உதவி மற்றும் ஆலோசனையின் பேரில் செயல்பட வேண்டுமா?

உச்சநீதிமன்றம், அரசியலமைப்பின் 143-வது பிரிவின் கீழ் செய்யப்பட்ட குடியரசுத் தலைவரின் குறிப்பு குறித்த தனது கருத்தைத் தெரிவித்துள்ளது. அதன் கருத்தில், ஏப்ரல் மாதம் 2025-ஆம் ஆண்டில் வழங்கப்பட்ட இரு நீதிபதிகள் அமர்வின் முடிவை அது பெரும்பாலும் நிராகரித்துள்ளது.

குடியரசுத் தலைவரின் குறிப்பு என்ன?

தற்போதைய குறிப்பு, ஏப்ரல் மாதம் 2025-ஆம் ஆண்டில் தமிழ்நாடு மாநிலத்திற்கும் தமிழ்நாடு ஆளுநருக்கும் இடையே இரண்டு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வின் தீர்ப்பின் விளைவாகும். அதில் மாநில சட்டமன்றங்களால் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாக்கள் மீது ஆளுநர்கள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவர் முடிவெடுக்க மூன்றுமாத காலக்கெடுவை நிர்ணயித்திருந்தது. அத்தகைய மசோதாக்கள் மீதான ஆளுநர்கள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவரின் முடிவுகள் நீதித்துறை மறுஆய்வுக்கு உட்பட்டவை என்றும் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இது தனது அசாதாரண அதிகாரமான சட்டப்பிரிவு 142-ஐப் பயன்படுத்தி, ஆளுநரால் ஒப்புதல் அளிக்கப்படாத, தமிழ்நாடு சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாக்களுக்கு 'ஒப்புதல் வழங்கப்பட்டதாகக் கருதப்படும்' ('deemed assent') என்கிற அங்கீகாரத்தை வழங்கியது.

சட்டப்பிரிவுகள் 200 மற்றும் 201 எவ்வாறு விளக்கப்பட வேண்டும் என்பது குறித்து 14 கேள்விகளை இந்தக் குறிப்பு எழுப்பியுள்ளது. அரசியலமைப்பில் எந்த காலக்கெடுவும் குறிப்பிடப்படாதபோது, நீதிமன்றங்கள் காலஅட்டவணைகளை நிர்ணயிக்க முடியுமா என்று கேள்விகள் எழுப்பப்படுகின்றன. ஒரு மசோதா சட்டமாவதற்கு முன்பு ஆளுநர்கள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவரின் நடவடிக்கைகளை நீதிமன்றங்கள் ஆய்வுசெய்ய முடியுமா என்றும் அரசு கேட்டது. கூடுதலாக, சட்டப்பிரிவு 142-ன் கீழ் உச்சநீதிமன்றத்தின் அதிகாரங்கள் எவ்வளவு தூரம் நீட்டிக்க முடியும் என்பது குறித்தும் அது தெளிவுபடுத்தக் கோரியது.

தற்போதைய கருத்து என்ன?

உச்சநீதிமன்றத்தின் ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு எழுப்பப்பட்ட பிரச்சினைகள் குறித்து தனது கருத்தைத் தெரிவித்தது. இது ஒரு 'செயல்பாட்டுக் குறிப்பு' (functional reference) என்று கூறியது. ஏனெனில், இது முக்கிய அரசியலமைப்பு அதிகாரிகளின் அன்றாட செயல்பாட்டையும், மாநிலச் சட்டமன்றம், ஆளுநர் மற்றும் குடியரசுத் தலைவர் ஆகியோருக்கு இடையேயான உறவையும் பாதிக்கிறது. இந்த கருத்தின் முக்கிய அம்சங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

ஒரு மாநிலச் சட்டமன்றம் ஒரு மசோதாவை நிறைவேற்றும்போது, ​​ஆளுநருக்கு அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 200-ன் கீழ் மூன்று தேர்வுகள் உள்ளன: அதற்கு ஒப்புதல் அளிப்பது, அதை குடியரசுத் தலைவரின் பரிசீலனைக்கு அனுப்புவது, அல்லது கருத்துகளுடன் அதனைத் திருப்பி அனுப்புவது ஆகும். ஆளுநர் இந்தத் தேர்வுகளுக்கு இடையே சுதந்திரமாகத் தேர்ந்தெடுக்கலாம் மற்றும் அமைச்சர்களின் ஆலோசனையைப் பின்பற்ற வேண்டியதில்லை. பொதுவாக, நீதிமன்றங்கள் இம்முடிவுகளை கேள்வி கேட்க முடியாது. ஆனால், ஆளுநர் எந்த விளக்கமும் இன்றி மிக நீண்டகாலம் தாமதித்தால், நீதிமன்றங்கள் ஆளுநரைச் செயல்பட உத்தரவிடலாம். அரசியலமைப்புச் சட்டம் காலக்கெடுவை நிர்ணயிக்காததால், ஆளுநர் அல்லது குடியரசுத் தலைவருக்கு நீதிமன்றங்களும் காலக்கெடுவை உருவாக்க முடியாது. பிரிவுகள் 200 மற்றும் 201-ன் கீழ் ஆளுநர் மற்றும் குடியரசுத் தலைவரின் முடிவுகள், அந்த மசோதா சட்டமாவதற்கு முன்பு, நீதிமன்றத்தில் சவால் செய்யப்பட முடியாது. மேலும், ஆளுநர் அல்லது குடியரசுத் தலைவரின் அதிகாரங்களுக்குப் பதிலாக உச்சநீதிமன்றம் பிரிவு 142-ஐப் பயன்படுத்த முடியாது. எனவே, "நிகழ்நிலை ஒப்புதல்" (deemed assent - தாமதத்தால் தானாகவே ஒப்புதல் ஆனது) என்ற கருத்து அனுமதிக்கப்படவில்லை.

பிரச்சினைகள் என்ன?

சர்க்காரியா கமிஷன் (Sarkaria Commission) (1987) ஒரு மசோதா தெளிவாக அரசியலமைப்பிற்கு முரணாக இருந்து, குடியரசுத் தலைவருக்கு அனுப்பப்பட வேண்டிய அரிதான நிகழ்வுகளில் மட்டுமே ஆளுநர் தனது தன்னிச்சையான அதிகாரத்தை பயன்படுத்த முடியும் என்று கூறியது. ஷம்ஷேர் சிங் (1974) மற்றும் நபாம் ரெபியா (2016) போன்ற வழக்குகளில், ஆளுநர்கள் வழக்கமாக அமைச்சரவையின் ஆலோசனையின் அடிப்படையில் செயல்பட வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியுள்ளது. ஆனால் தற்போதைய தீர்ப்பில், ஒரு மசோதா ஒப்புதலுக்காக ஆளுநரிடம் அனுப்பப்படும்போது, பிரிவு 200-ன் கீழ் எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகள் ஆளுநரின் தன்னிச்சையான அதிகாரங்களுக்குள் உட்படும் என்று முந்தைய வழக்குகளை நீதிமன்றம் விளக்கியுள்ளது. இது ஜனநாயக முறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில அரசுகளின் சட்டமன்ற அதிகாரத்தை பலவீனப்படுத்தக்கூடும் என்றும் எச்சரிக்கப்படுகிறது.

 

பஞ்ச் கமிஷன் (Punchhi Commission) (2010), ஆளுநரின் ஒப்புதலுக்காக அனுப்பப்படும் மசோதாக்கள் குறித்து ஆறு மாதங்களுக்குள் அவர் முடிவெடுக்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது. கே. எம். சிங் வழக்கில் (2020), அரசியலமைப்பு எந்த காலக்கெடுவையும் நிர்ணயிக்கவில்லை என்றாலும், சபாநாயகர்கள் தகுதி நீக்க மனுக்கள் குறித்து மூன்று மாதங்களுக்குள் முடிவெடுக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆளுநர்கள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவருக்கு காலக்கெடு நிர்ணயிப்பதை தமிழ்நாடு வழக்குத் தீர்ப்பும் ஆதரித்தது. ஆனால், தற்போதைய கருத்து இந்த நிலைப்பாட்டை மறுத்துள்ளது என்றும் தெரிவிக்கின்றனர்.

முன்னேறிச் செல்வதற்கான வழி என்ன?

நமது கூட்டாட்சி அமைப்பில் உள்ள முக்கியப் பிரச்சினை என்னவென்றால், ஆளுநர் பதவி மிகவும் அரசியல்மயமாக்கப்பட்டுவிட்டது என்கிற கருத்து நிலவுகிறது.  ஒன்றிய அரசால் நியமிக்கப்படும் ஆளுநர், தேசிய ஒருமைப்பாட்டைக் காக்க உதவ வேண்டியவர். ஆனால், கூட்டாட்சி என்பதும் நமது அரசியலமைப்பின் ஒரு முக்கியமான பகுதியாகும். எனவே, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில அரசுகளின் முடிவுகளை ஆளுநர்கள் தடுப்பதற்கான ஒரு காரணமாக இந்தப் பதவி பயன்படுத்தப்படக் கூடாது என்று கருத்து தெரிவிக்கின்றனர். நியமிக்கப்படும் ஆளுநர்கள் பொறுப்புடன் செயல்பட்டு, மாநில சட்டமன்றங்களால் நிறைவேற்றப்படும் மசோதாக்களுக்கு சரியான நேரத்தில் ஒப்புதல் அளிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. 

ஆர். ரங்கராஜன் ஒரு முன்னாள் IAS அதிகாரி மற்றும் ‘Courseware on Polity Simplified’ என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியர். இவர் தற்போது ‘Officers IAS Academy’-இல் பயிற்சி அளிக்கிறார்.

Original Article: What does the SC’s advisory opinion imply?

Read More →

எழுத்து வென்றது, ஆனால் உணர்வு இழக்கவில்லை -கோபாலகிருஷ்ண காந்தி

16-வது குடியரசுத் தலைவர் குறிப்பில், உச்ச நீதிமன்றம் அரசியலமைப்பின் எழுத்தையும், அதன் உணர்வையும் நிலைநிறுத்தியுள்ளது.

இந்தியா 16 குடியரசுத் தலைவர் பதவிகளில் 15 குடியரசுத் தலைவர்களைக் கொண்டுள்ளது. ஏனெனில், முதல் குடியரசுத் தலைவராக டாக்டர் ராஜேந்திர பிரசாத் இரண்டு முறை பதவி வகித்துள்ளார். 1947 முதல் நியமிக்கப்பட்ட ஆளுநர்களின் எண்ணிக்கையில், இந்த எண்ணிக்கை கணக்கிட முடியாத அளவுக்கு அதிகமாக உள்ளது.

இந்த இரண்டு உயர் பதவிகளையும் வைத்திருப்பவர்கள் பெரும் நன்மையைச் செய்ய முடியும். சிலசமயங்களில் கூட, சிறிதும் தீங்கு விளைவிக்க மாட்டார்கள். மேலும் பெரும்பாலும், எந்த அடையாளத்தையும் கொண்டிராத தன்னலமின்மையை விரும்புகிறார்கள். இது ஒரு சுய பாதுகாப்பு வழிமுறையாகவும் செயல்படுகிறது. எதிர்மறையான முறையில் நினைவுகூரப்படுவதைவிட நினைவுகூரப்படாமல் இருப்பது நல்லது. இந்த உயர் அதிகாரிகள், அவர்கள் எப்போதும், ​​தங்கள் கோட்டுகளின் பைகளில் பேனாக்களை ஏன் எடுத்துச் செல்கிறார்கள் என்று நான் அடிக்கடி யோசித்திருக்கிறேன். அவர்கள் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்வதில் பேனா ஒரு அவசியமான பகுதியாகத் தெரிகிறது. அவர்கள் எங்கிருந்தாலும், அவர்கள் முன் வைக்கப்படும் எந்த காகிதத்திலும் அல்லது ஆவணங்களிலும் கையெழுத்திடத் தயாராக இருப்பதை இது காட்டுகிறது.

தலைசிறந்த சித்திரப்படமான அபு ஆபிரகாம், 1975-ம் ஆண்டு அப்போதைய குடியரசுத் தலைவர் தேசிய அவசரநிலை பிரகடனத்தில் கையெழுத்திட்ட தருணத்தை மறக்கமுடியாத நிகழ்வான ஒரு அற்புதமான சித்திரப்படமாக வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த காகிதம் அவருக்குக் கொண்டுவரப்பட்டபோது (இந்த முறை சிறந்த வடிவத்துடன்) அவர் கையெழுத்திடுவதை மிகவும் விசித்திரமான தருணத்தில் காட்டியது. கையொப்பங்களை இடுவது மிகவும் எளிதானது. ஆனால், சில நேரங்களில் ‘இல்லை, மன்னிக்கவும், முடியாது’ என்று சொல்ல வேண்டும். அதற்குக் காரணம், அந்த உயர்பதவி வகிக்கும் இடத்தில் இருக்கக் கிடைத்த நன்றியுணர்வாக இருக்கலாம்.

அதேபோல், உண்மையான கவலைகள் காரணமாக அல்லாமல், சில நேரங்களில் பாரபட்சமான காரணத்திற்காக கையொப்பம் மறுக்கப்பட்டால், அது ஒரு பிரச்சனையாக மாறும். இதுபோன்ற தருணங்களில், சூழ்நிலையை தெளிவாகக் காட்ட ஒரு அபு ஆபிரகாம் அல்லது ஆர்.கே. லட்சுமணன் தங்கள் கலை மூலம் சூழ்நிலையைக் காட்ட வேண்டும். பயத்தின் காரணமாக ஒப்புதல் அளிக்கப்படும்போது அல்லது பாரபட்சம் காரணமாக மறுக்கப்படும்போது, ​​அது அரசியலமைப்பு கடமையை மீறுவதாக மாறும்.

கடந்த காலத்தின் பிரதிபலிப்புகள்

ஒரு குடியரசுத் தலைவர் சில நேரங்களில் ஒரு ஆவணத்தில் தனிப்பட்ட முறையில் கையெழுத்திட முடியும் என்பதை நான் கண்டிருக்கிறேன். அவர் இதை 'உதவி அல்லது ஆலோசனை' (aid or advice) இல்லாமல் செய்ய முடியும். அவரது நடவடிக்கை அங்கீகரிக்கப்படுமா இல்லையா என்பது பற்றி கவலைப்படாமல் அவரால் அதைச் செய்ய முடியும். 1987 முதல் 1992ஆம் ஆண்டு வரை குடியரசுத் தலைவராகப் பணியாற்றிய ஆர். வெங்கடராமன் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. 1997 முதல் 2002ஆம் ஆண்டு வரை குடியரசுத் தலைவராகப் பணியாற்றிய கே.ஆர். நாராயணனையும் நான் நினைவில் கொள்கிறேன். ஆர்.வெங்கடராமன் தனது பேனாவை நம்பிக்கையுடன் பயன்படுத்தினார். கே.ஆர்.நாராயணன் அதை சுதந்திரமாகப் பயன்படுத்தினார். எந்த அமைச்சரவையும் ஒருபோதும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லை. இருவரும் தெளிவான அறநெறி மற்றும் நியாய உணர்வுடன் செயல்பட்டனர்.

ஆர்.வெங்கடராமனின் ஆட்சிக் காலத்தில் பிரதமர்களாக இருந்தவர்களில் ராஜீவ் காந்தி, வி.பி. சிங் மற்றும் சந்திர சேகர் ஆகியோர் அடங்குவர். அவர்கள் அனைவரும் விருப்பமுள்ளவர்களாக இருந்தனர். இருப்பினும், மூவரும் முதல் முறையாக அந்த முக்கியமான பதவியை வகித்தனர். அதே நேரத்தில் ஆர்.வெங்கடராமனின் அரசியல் மற்றும் அரசியலமைப்பு பதவி அனுபவம் எல்லையற்றதாக இருந்தது. எனவே, அவரது ஆலோசனையை அவர்கள் மதிப்பது இயல்பானதாக இருந்தது.  ஒரு மசோதா அல்லது எந்தவொரு பரிந்துரையிலும் அவர் அமைச்சரவையுடன் உடன்படாத போதெல்லாம், அவர் தனிப்பட்ட முறையில் தனது கருத்துக்களை விளக்கினார். அதுவே அவரது வழக்கமான முறையாகும். ஆர்.வெங்கடராமனுடன் பணியாற்றிய 4-வது பிரதமர் பி.வி. நரசிம்ம ராவ், தனது சொந்த அமைச்சரவை உறுப்பினர்களைவிட அவருடன் அதிகமாக எண்ணங்களையும் ஆலோசனைகளையும் பகிர்ந்தார். அவர்களுக்குள் எந்த விதமான மோதல்களுக்கும் இவர்கள் இடமளிக்கவில்லை.

1997-ம் ஆண்டில், பிரதமர் ஐ.கே. குஜ்ரால் தலைமையிலான மத்திய அமைச்சரவை, உத்தரபிரதேசத்தில் கல்யாண் சிங் தலைமையிலான பாரதிய ஜனதா கட்சி (பிஜேபி) அரசாங்கத்தை கலைக்க கே.ஆர்.நாராயணனுக்கு பரிந்துரைத்தது. கே.ஆர்.நாராயணனின் உலகக் கண்ணோட்டமும், பாஜகவின் பார்வையிலிருந்து வேறுபட்டது. ஆனால், அவர் இந்தியாவின் குடியரசுத் தலைவர், ராஷ்டிரபதி பவனில் வசிப்பவர் மட்டுமல்ல, அரசியலமைப்பின் மதிப்புகளுக்குப் பொறுப்பானவர். அரசாங்கத்தை கலைக்க வேண்டும் என்ற ஆலோசனையை அவர் ஏற்கவில்லை. மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு அவர் பரிந்துரையை திருப்பி அனுப்பினார். ஆனால் அந்த பரிந்துரை திரும்ப வரவில்லை.

1998 காலகட்டத்தில், மத்தியில் பாஜக ஆட்சிக்கு வந்தது. புதிதாக நியமிக்கப்பட்ட பீகார் ஆளுநர், ராப்ரி தேவியின் அரசாங்கத்தை கலைத்து, இந்திய அரசியலமைப்பின் 356-வது பிரிவின் கீழ் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியை அமல்படுத்த பரிந்துரைத்தார். நிதி நிர்வாகக் குறைபாடுகள் மற்றும் மோசமான சட்டம் ஒழுங்கு குறைபாடுகளாக உள்ளதையும் காட்டும் உறுதியான ஆதாரங்களை அனுப்பியதாக கூறப்பட்டது. கே.ஆர்.நாராயணன் அதற்கு மறுப்பு தெரிவித்து, பரிந்துரையைத் திருப்பி அனுப்பினார். பிரதமர் ஏ.பி. வாஜ்பாயின் அமைச்சரவை அந்தப் பரிந்துரையை மீண்டும் மேற்கொள்ளவில்லை. இந்தப் பரிந்துரைகளைத் திருப்பி அனுப்பிய கே.ஆர்.நாராயணனின் நடவடிக்கையில் எந்த அரசியல் நோக்கமும் இல்லை. அரசியலமைப்பு நெறிமுறையின் அடிப்படையில், நேர்மையாக மட்டும் இருந்தது. மேலும், நேர்மையும் நெறிமுறையும் எப்போதும் தெளிவாக இருப்பதன் அடிப்படையில் அவற்றின் எதிர்மறையான நிகழ்வுகளும் அப்படியே இருக்கும்.

வெளிப்படையாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டபோது ஆர்.வெங்கடராமன் மற்றும் கே.ஆர்.நாராயணன் அரசாங்கத்துடன் வெளிப்படையாக இருக்க முடியும். இதற்குக் காரணம், அவர்கள் நேர்மையாகச் சொன்னது குறை கூறுவதற்காக அல்ல, எச்சரிக்கவும் திருத்திக்கொள்ள உதவவும் என்பதற்காக என்பதை அரசு அறிந்திருந்தது.

'எச்சரிக்கையாகவும் உயிர்ப்புடனும்'

வளர்ந்துவரும் ஒரு நாட்டில் அரசியலமைப்பின் கடிதத்துக்கும் அதன் உணர்விற்கும் விழிப்புடனும் உயிர்ப்புடனும் இருக்கும் எண்ணங்களைக் கொண்ட குடியரசுத் தலைவர்களும் ஆளுநர்களும் இருக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் பரிந்துரைகள் கடிதத்துடன் ஒத்துப்போகின்றன என்பதை அவர்கள் பார்க்க வேண்டும். கடிதம் சில நேரங்களில் உணர்வுகளைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தப் பயன்படுத்தப்படலாம் என்பதையும் அவர்கள் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இது அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள் கற்பனை செய்து பார்த்திருக்க முடியாத ஒரு முரண் ஆகும். இது நடக்கலாம் என்று பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் எப்போதாவது நினைத்திருப்பார்களா? இந்திய அரசியலமைப்பு நேர்மையான நோக்கங்களுடன் உருவாக்கப்பட்டது. இது நேர்மையாக செயல்படுத்தப்பட வேண்டும்.

ஆர்.வெங்கடராமன் மற்றும் கே.ஆர்.நாராயணன் ஆகியோரால் எந்த கோப்புகளும் (file) சில நாட்களுக்கு மேல் கிடப்பில் வைத்திருக்கப்படவில்லை. அவர்கள் துப்பறியும்-குடியரசுத் தலைவர்களாக (detective-Presidents) இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இதற்காக எந்த தாமதமும் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்படவில்லை. கூட்டங்கள் அல்லது இரகசியக் கலந்துரையாடல்கள் நடத்த நேரமில்லை. சிறுச்சிறு குழுக்களில் கருத்துகளை கேட்கவும், அமைதியாக சொல்லவும் வாய்ப்பு இல்லை. பாக்கெட்-வீட்டோவைப் பயன்படுத்த யாருக்கும் இடம் கிடைக்கவில்லை.

ஆனால், அரசியலமைப்பு நெறிமுறை மற்றும் நியாயத்தன்மை பற்றிய அவர்களின் உணர்வு, முழுநேர வேலையாக, 24X7 என, குறைபாடுகள் அல்லது தவறுகளை அவர்கள் கவனிக்க வைக்கவில்லை.

குடியரசுத் தலைவருர்களும், ஆளுநர்களும் ரோபோக்கள் அல்ல, அவர்கள் ரிங்-மாஸ்டர்களும் அல்ல. அரசாங்கம் கொடுக்கும் எந்த ஆவணத்திலும் மெதுவாகவோ அல்லது வலுக்கட்டாயமாகவோ அழுத்தக்கூடிய செயலற்ற ரப்பர் முத்திரைகள் அவை அல்ல. அவர்கள் அப்படிச் செய்தால், தாங்களே நகைச்சுவைக்குரியவர்களாகிவிடுவார்கள். அரசியலமைப்பு கருத்தை வழங்கும்போது எந்த நிற மையையும் அல்லது அவர்கள் விரும்பும் எந்த வார்த்தைகளையும் தேர்ந்தெடுக்கக்கூடிய பேனாக்கள் அவை அல்ல.

பழமைவாதம் மற்றும் யதார்த்தமானது

இந்திய தலைமை நீதிபதி (CJI) பி.ஆர். கவாய் தலைமையிலான ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு, தலைமை நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்ட சூர்யா காந்த் உட்பட, குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்முவின் 16-வது குடியரசுத் தலைவர் குறிப்புக்கு அளித்த 'பதில்களில்' ஒரு முக்கியமான உண்மையை பிரதிபலிக்கின்றன. அரசியலமைப்பின் கடிதத்தை நிலைநிறுத்தி, மாநில ஆளுநர்கள் மசோதாக்களை ஆய்வு செய்வதற்காக இந்திய உச்சநீதிமன்றம் ஒரு காலக்கெடுவை நிர்ணயிக்க முடியாது என்று நீதிமன்ற அமர்வு கூறியது. ஆளுநர்கள் தவிர்க்கும் செயலற்ற தன்மை மூலம் நடவடிக்கைகளை தாமதப்படுத்த முடியாது என்றும் அமர்வு தெளிவாகக் கூறியது. இந்தக் கருத்து அரசியலமைப்பின் உணர்வை ஆதரிக்கிறது.

முதலாவதாக, நீதிமன்ற அமர்வு பழமைவாதமாக இருந்து வருகிறது. இரண்டாவதாக, அது யதார்த்தமாக இருந்து வருகிறது. ஆளுநர்களின் நடவடிக்கையும் செயலற்றத் தன்மையும் அவர்கள் படிப்பில் ஆர்வமுள்ளவர்களாகவும், கடின உழைப்பாளிகளாகவும் இருப்பதால் அல்ல, மாறாக அவர்கள் அரசியல்ரீதியாக முன்னோக்கிச் செயல்படுவதால் இருக்கலாம் என்பதை நீதிமன்றம் அறிந்திருப்பதாக அமர்வு தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. ‘இது உங்கள் காலக்கெடு’ என்று ஆளுநரின் சுவரில் எந்த நாட்காட்டியையும் தொங்கவிட முடியாது என்று நீதிபதிகள் கூறுகின்றனர்.

அவர்களின் பதில்கள் அவர்களின் மேசையில் ஒரு கடிகாரத்தை வைத்துள்ளன, அது சத்தமாகவும் தெளிவாகவும் ஒலிக்கிறது. மேலும், ‘படிப்பானது’ சாதாரண படிப்பு நேரத்திற்கு அப்பால் நீடித்தால், நீதிமன்றத்தில் தாமதத்தை கேள்விக்குட்படுத்துவதை சாத்தியமாக்குகிறது.

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் மத்திய-மாநில உறவுகளில் ஒத்துழைப்பைக் கோருகிறது. இருப்பினும், இந்தியாவின் கூட்டாட்சி அமைப்பு இரு தரப்பினரும் (மத்திய, மாநில) ஒன்றாகச் செயல்படும்போது மட்டுமே செயல்படுகிறது. அதைச் செயல்படுத்த இரண்டும் தேவை, ஆனால் அதை அழிக்க இரண்டில் ஒன்று மட்டுமே தேவை. இறுதியில், சட்டமன்றம் மற்றும் ஆளுநர் அல்லது குடியரசுத் தலைவர் இருவரும் தங்கள் தலைமைகளை சரியாகச் செய்யும்போது மட்டுமே ஒரு அரசியலமைப்பு ஏற்பாடு செயல்படும். அவர்கள் அரசியலமைப்பிற்கும் ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை காட்ட வேண்டும்.

ஐந்து நீதிபதிகளும் இரு தரப்பினரையும் மதிக்கவோ அல்லது ஆசிரியரைப் போல் ஏற்கவோ சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி மறுத்துவிட்டனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அவர்கள் இரு தரப்பினருக்கும் வெற்றியையோ தோல்வியையோ வழங்கவில்லை. சட்டத்தின் வார்த்தை வென்றது, ஆனால் சட்டத்தின் உணர்வு தோற்கடிக்கப்படவில்லை. அவர்களின் அறிக்கை ஒரு கருத்தாகும், ஒரு உத்தரவு அல்ல. ஏனெனில், அவர்கள் மேல்முறையீட்டைக் கேட்கவில்லை. அவர்கள் மிகவும் தெளிவாகவும் சரியாகவும் ஒன்றைச் சொன்னார்கள். உச்ச நீதிமன்றம் ஒரு குடியரசுத் தலைவர் அல்லது ஆளுநரிடம் அவர்கள் எப்படிச் செயல்பட வேண்டும் என்று சொல்லக்கூடாது. அவ்வாறு செய்வது நீதிமன்றத்திற்குச் சொந்தமில்லாத அதிகாரத்தை எடுத்துக்கொள்வதாகும். இது 'ஒர் அதிகார வரம்பில் இறுக்கமாகப் பிடிப்பது' (‘clutching at a jurisdiction’) போன்றதாகும் என ஆர். வெங்கட்ராமன் கூறினார்.

நீதிமன்ற அமர்வு இரு தரப்பினரையும் சமநிலைப்படுத்த முயற்சித்ததா? அது நடக்கவில்லை. அதற்கு பதிலாக, சரியானதைச் செய்வதற்கான அதிகாரத்திற்கும் அதைச் செய்வதற்கான சரியான முறைக்கும் இடையில் சமநிலையைக் கண்டறிய முயன்றது.

இந்திய அரசியலை நடத்த வேண்டியது திறமையான தலைவர்கள் விளையாடும் அதிகார விளையாட்டுகளால் அல்ல. உயர் பதவியில் இருக்கும்போது தங்கள் தனிப்பட்ட வரம்புகளுக்கு அப்பால் உயர்ந்த பதவியில் உள்ளவர்களால் இது வழிநடத்தப்பட வேண்டும். சிலர் தங்கள் பதவிகளை சிறந்ததாக்குகிறார்கள். சில அலுவலகங்கள் அவற்றில் உள்ள மக்களை சிறந்ததாக்குகின்றன. நீதிபதிகள் கவனித்தபடி, சோகம் என்னவென்றால், இதற்கு நேர்மாறாகவும் நடக்கலாம்.

கோபாலகிருஷ்ண காந்தி குடியரசுத் தலைவரின் செயலாளராகவும், மேற்கு வங்கம் மற்றும் பீகார் ஆளுநராகவும் இருந்தவர்.

 Original Article: The letter has won but the spirit has not lost 

Read More →