கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில், இந்தியாவின் வேளாண் சார்ந்த சூரிய ஆற்றல் திட்டமான PM-KUSUM, 25 லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட சூரியசக்தி நீர் இறைப்பான்களை (solar pumps) நிறுவியுள்ளது. இதன் மூலம், மானியங்கள் வழியாக சிறு விவசாயிகளுக்கு அவை மலிவு விலையில் கிடைக்கின்றன. அரசாங்கம் PM-KUSUM-2.0 திட்டத்திற்குத் தயாராகி வரும் நிலையில், நிலத்தடி நீரைத் தொடர்ந்து அளவுக்கு அதிகமாகச் சுரண்டாமல், தூய ஆற்றல் மாற்றத்தை முன்னெடுத்துச் செல்வதே சவாலாக உள்ளது.
"சூரியசக்தி மூலம் நீர்ப்பாசனம் செய்வது நிலத்தடி நீர் நெருக்கடியை மோசமாக்கும்." இந்தியாவில் சூரியசக்தி நீர்ப்பாசனத்தின் விரைவான வளர்ச்சி குறித்த விவாதங்களில் இந்தக் கவலை பொதுவாக முன்வைக்கப்படுகிறது. இங்கு, பல பகுதிகளில் அதிக மானியம் அல்லது இலவச மின்சாரம், நீடிக்க முடியாத அளவுக்கு நிலத்தடி நீர் உறிஞ்சப்படுவதற்கு வழிவகுத்துள்ளது. இதனால் நிலத்தடி நீர் மட்டம் குறைவதற்கும், நீர்நிலைகள் வற்றுவதற்கும், மின்சாரப் பயன்பாட்டு நிறுவனங்கள் மீதான நிதிச் சுமை அதிகரிப்பதற்கும் பங்களிக்கிறது.
இவ்வாறு, சூரியசக்தி நீர்ப்பாசனம் கிட்டத்தட்ட இலவச மின்சாரத்தை வழங்குவதாலும், நீரை உறிஞ்சுவதைக் கட்டுப்படுத்த எந்த ஊக்கமும் இல்லாததாலும், விவசாயிகள் அதிக நிலத்தடி நீரைப் பயன்படுத்தவும், நீண்டநேரம் நீரை இறைக்கவும் வாய்ப்புள்ளது.
இருப்பினும், இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய மூன்று குறிபாடுகள் உள்ளன. முதலாவதாக, தற்போதைய விவாதங்கள் பெரும்பாலும் சூரியசக்தி நீர்ப்பாசனத்தை ஒரே மாதிரியான ஒரு திட்டமாகவே கருதுகின்றன. அதாவது, ஒரு விவசாயி தனிப்பட்ட முறையில் சூரியசக்தி இறைப்பானை இயக்குவதாகவும், அவருக்கு நீரைச் சேமிப்பதற்கான எந்த ஊக்கமும் இல்லை என்றும் பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது.
உண்மையில், சூரியசக்தி நீர்ப்பாசன மாதிரிகள் வடிவமைப்பு, உரிமை அமைப்பு மற்றும் விலை சார்ந்த சலுகைகள் ஆகியவற்றால் வேறுபடுத்தப்பட்டு, பல்வேறு வடிவங்களிலும் அளவுகளிலும் வருகின்றன. இவை அனைத்தும் நிலத்தடி நீர் தொடர்பான விளைவுகளைப் பாதிக்கின்றன.
மாதிரியைச் சார்ந்திருத்தல்
உதாரணமாக, மின்கட்டமைப்புடன் இணைக்கப்பட்ட சூரியசக்தி மாதிரிகள், விவசாயிகள் தங்கள் உபரி சூரிய மின்சாரத்தை மீண்டும் மின்கட்டமைப்பிற்கு விற்க அனுமதிக்கின்றன. இது தண்ணீரை மிகவும் திறமையாகப் பயன்படுத்த ஒரு ஊக்கத்தை உருவாக்குகிறது. குஜராத்தின் சூர்யசக்தி கிசான் யோஜனா (Suryashakti Kisan Yojana (SKY)) திட்டத்தில், சுமார் 100 விவசாய மின் இணைப்புகள் சூரிய ஆற்றல்மயமாக்கப்பட்டன (solarised). சூரிய ஆற்றல் விவசாயிகள், சூரிய ஆற்றல் அல்லாத விவசாயிகளைவிட ஆற்றல் நுகர்வு மற்றும் நீர்ப்பாசனப் பயன்பாட்டில் குறிப்பிடத்தக்க மெதுவான வளர்ச்சியைக் கொண்டிருந்தனர் என்பது இதிலிருந்து கிடைக்கும் சான்றுகள் காட்டுகின்றன. இது மிகவும் நிலையான நீர் பயன்பாட்டைக் குறிக்கிறது.
சூர்யசக்தி கிசான் யோஜனா (SKY) திட்டம், ஒரு யூனிட் ஆற்றலுக்கு சுமார் ரூ.7 ஊக்கத்தொகையாக வழங்கியது. இது விவசாயிகளுக்கு மின்சாரத்தைச் சேமித்து, அந்த உபரி மின்சாரத்தை மின்கட்டமைப்பிற்கு விற்க ஒரு வலுவான காரணத்தைக் கொடுத்தது. மேலும், ஆற்றலை ஏற்றுமதி செய்வதன் மூலம், விவசாயிகள் ஆண்டுக்குச் சராசரியாக சுமார் ரூ.21,900 சம்பாதித்தனர். இது அவர்களை ஆற்றல் நுகர்வோரிலிருந்து ஆற்றல் உற்பத்தியாளர்களாகத் திறம்பட மாற்றியது.
அதேபோல், வங்காளதேசத்தில், 'சேவைக்கான கட்டணம் அடிப்படையிலான மையப்படுத்தப்பட்ட சூரியசக்தி மாதிரி' (fee-for-service centralised solar model) எனப்படும் மிகவும் பொதுவான சூரியசக்தி மாதிரியில், நீரேற்று நிலைய உரிமையாளர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிக்குள் உள்ள பல விவசாயிகளுக்கு நீர் வழங்குவதன் மூலம் வருவாய் ஈட்டி வருகின்றனர். சூரியஆற்றல் நீர்ப்பாசனம் 20-30% மலிவானதாக இருந்தபோதிலும், டீசலைப் பயன்படுத்திய விவசாயிகளை விட, சூரிய நீர்ப்பாசனத்தைப் பயன்படுத்திய விவசாயிகள் அதிக நீரைப் பயன்படுத்தவில்லை என்பதை இந்த மாதிரி காட்டியது. இதற்குக் காரணம், ஒரு விவசாயி அதிக நீரைப் பயன்படுத்தினால், மற்ற விவசாயிகளுக்கு நீர் வழங்குவதற்கான விசைக் குழாய் இயக்குபவரின் திறன் குறைகிறது. இதனால், நிதிரீதியாக நிலைத்திருக்க விரும்பும் வணிகங்களுக்கு, நீர்ப்பாசனத்திற்காக நிலத்தடி நீரைத் திறமையாகவும் சமமாகவும் பயன்படுத்துவது அவசியமாகிறது.
எனவே, சூரியஆற்றல் நீர்ப்பாசனம் நிலத்தடி நீருக்கு இயல்பாகவே நல்லதா அல்லது கெட்டதா என்பது உண்மையான கேள்வி அல்ல. மாறாக, எந்த வகையான சூரியஆற்றல் நீர்ப்பாசன மாதிரி, எங்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது?, என்ன ஊக்கத்தொகைகள் வழங்கப்படுகின்றன? என்பதே உண்மையான கேள்வியாகும்.
பிரதம மந்திரி கிசான் உர்ஜா சுரக்ஷா ஏவம் உத்தன் மகாபியான் (PM-KUSUM) திட்டத்தின் கீழ் உள்ள மின்கட்டமைப்புடன் தொடர்பில்லாத தனித்த விசைக் குழாய்களில்கூட (standalone off-grid pumps), சூரியப் விசைக் குழாய்களின் பயன்பாடு மற்றும் டீசல் மற்றும் மின்கட்டமைப்பு மின்சாரத்தை எந்த அளவிற்கு மாற்றுகின்றன என்பது பம்பின் நிறுவப்பட்ட திறன், நிலத்தடி நீர் மட்டத்தின் ஆழம் மற்றும் விவசாயிகள் விசைக் குழாய்களைப் பயன்படுத்திய ஆண்டுகளின் எண்ணிக்கைகளைப் பொறுத்து பரவலாக மாறுபடுகிறது என்பதற்கு சான்றுகள் உள்ளன.
பல்வேறுபட்ட விளைவுகள்
இரண்டாவதாக, தற்போதைய விவாதம், உள்ளூர் நீரியல் புவியியல் மற்றும் விவசாயத்தின் தாக்கத்தைக் குறைத்து மதிப்பிட்டு, நிலத்தடி நீர் விளைவுகளைத் தீர்மானிக்கும் ஒரே காரணியாக சூரிய ஆற்றலைக் கருதுகிறது. விவசாயிகளின் நீர்ப்பாசனப் பழக்கவழக்கங்களில் சூரியஆற்றல் நீர்ப்பாசனத்தின் தாக்கம், உள்ளூர் நீரியல் நிலவியல், பயிர் சாகுபடி முறைகள், நீர்ப்பாசனத்தின் இறுதிநிலை வருமானம் மற்றும் மண் வகை போன்ற பல காரணிகளால் வடிவமைக்கப்படுகிறது என்பதை ஆதாரங்கள் காட்டுகின்றன.
குறைந்த நீர் சேமிப்புத் திறன் கொண்ட கடினப் பாறை நீர்ப்படுகைகள் உள்ள பகுதிகளிலும், மழையை நம்பிப் பயிரிடப்படும் பகுதிகளிலும், ஒவ்வொரு கூடுதல் அலகு நீர்ப்பாசன நீரும் அதிக இறுதிநிலை நன்மைகளைத் தருவதால், சூரியஆற்றல் மற்றும் சூரியஆற்றல் அல்லாத பயன்பாடுகளுக்கு இடையே நீர் பயன்பாட்டில் பெரிய மாற்றம் ஏற்படவில்லை (பிந்தைய நிலையில், ஆற்றல் மூலத்தைப் பொருட்படுத்தாமல்). கொள்கைகளை வடிவமைக்கும்போது, விளைவுகளில் ஏற்படும் இந்த வேறுபாட்டை ஒரு முக்கியக் கருத்தாகக் கொள்ள வேண்டும்.
பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியானா போன்ற பகுதிகளில், நீர்ப்பாசனம் ஏற்கனவே பரவலாக இருப்பதாலும், நெல் மற்றும் கோதுமை போன்ற அதிக நீர் தேவைப்படும் பயிர்கள் அங்கு ஆதிக்கம் செலுத்துவதாலும், நீர்ப்பாசனப் பரப்பை விரிவுபடுத்துவதற்கு அதிக வாய்ப்பில்லை. இதனால், சூரியஆற்றல் நீர்ப்பாசனம் மேலும் நிலத்தடி நீர் அதீத சுரண்டலுக்கு வழிவகுக்கும் என்பது சாத்தியமற்றதாகிறது. இத்தகைய பகுதிகளில் உள்ள முக்கியக் கேள்வியானது, சூரியஆற்றல் நிலத்தடி நீருக்கு அச்சுறுத்தலாக உள்ளதா என்பதல்ல, மாறாக அது நீர், ஆற்றல் மற்றும் உணவு அமைப்புகளை மேலும் நிலையானதாக மாற்ற முடியுமா என்பதுதான். மானியம் பெறும் புதைபடிவ எரிபொருள் மின்சாரத்திற்குப் பதிலாக மின்கட்டமைப்புடன் (grid) இணைக்கப்பட்ட சூரிய ஆற்றலையைப் பயன்படுத்துவது, மானியச் செலவுகளைக் குறைத்து, வெளியேற்றப்படும் புகையின் அளவைக் குறைத்து, மேலும் திறமையான நீர் மற்றும் ஆற்றல் பயன்பாட்டை ஊக்குவிக்கும்.
மறுபுறம், கிழக்கு இந்தியா ஒரு மாறுபட்ட தன்மையை அளிக்கிறது. அங்கு நீரை விட எரிசக்தி கிடைப்பதாலேயே நீர்பாசன விரிவாக்கம் அதிகம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. பெரும் பகுதிகள் மழையை நம்பியே இருக்கின்றன. இதனால் விவசாயிகள் அதிக டீசல் விலை மற்றும் பாசனத்திற்கான நம்பகமற்ற மின்சாரம் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்கின்றனர். அத்தகைய பகுதிகளில், சூரிய ஆற்றல் மூலம் மேற்கொள்ளப்படும் நீர்ப்பாசனம் விவசாய உற்பத்தித்திறனையும் பருவநிலை மாற்றத்தைத் தாங்கும் திறனையும் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் மேம்படுத்தும்.
நிலத்தடி நீர் தொடர்பான சூரியப் பாசனக் கொள்கையானது, சூழலுக்கு ஏற்ற சூரியப் பாசன மாதிரிகளைப் பயன்படுத்துதல், வலுவான நிலத்தடி நீர் கண்காணிப்பு மற்றும் உருவாகும் அழுத்தத்தை முன்கூட்டியே கண்டறியும் தகவமைப்பு மேலாண்மை ஆகியவற்றுடன் இணைந்த ஒரு வேறுபட்ட பிராந்திய அணுகுமுறையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதை இது காட்டுகிறது.
உமிழ்வுகள், மானியச் சுமைகள்
மூன்றாவது குறைபாடு என்னவென்றால், சூரிய ஆற்றல் நீர்ப்பாசனத்தை ஒரு நீர் அல்லது ஆற்றல் சார்ந்த நடவடிக்கையாகவோ மட்டும் தனித்து மதிப்பிடும்போது, அதன் விளைவுகள் நீர், ஆற்றல் மற்றும் உணவு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாக அமைகிறது. உதாரணமாக, இந்தியாவில் நிலத்தடி நீர் பாசனம் ஆண்டுக்கு 45-62 மில்லியன் டன் கார்பன்-டை-ஆக்சைடை உருவாக்குவதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மாநிலங்கள் முழுவதும் விவசாய மின்சார மானியங்கள் ஆண்டுக்கு ₹1 லட்சம் கோடிக்கும் அதிகமாக உள்ளன. சூரிய ஆற்றல் நீர்ப்பாசனம் கார்பன் உமிழ்வு மற்றும் இந்த மானியங்களால் ஏற்படும் நிதிச் சுமை ஆகிய இரண்டையும் குறைக்க உதவும்.
குஜராத்தில் இருந்து வரும் மதிப்பீடுகளின்படி, மின் கட்டமைப்புடன் இணைக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு சூரிய விவசாயியும், பண்ணையில் பயன்படுத்தும் சூரிய ஆற்றல் மற்றும் மின் கட்டமைப்புக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படும் மின்சாரம் மூலம் ஆண்டுக்கு சுமார் 12.3 டன் CO2 உமிழ்வைத் தவிர்க்க முடிகிறது. அதே நேரத்தில், முதல் இரண்டு ஆண்டுகளில் அரசாங்க முதலீடுகளில் கிட்டத்தட்ட நான்கில் ஒரு பங்கை மானியங்கள் ஈடு செய்தன. இந்தியாவின் 25 மில்லியனுக்கும் அதிகமான விவசாயப் விசைக் குழாய்களில் இதை விரிவுபடுத்தும்போது, தணிப்பு மற்றும் நிதிசார் தாக்கங்கள் கணிசமானவையாக இருக்கும்.
எனவே, சூரிய ஆற்றல் நீர்பாசனம் நிலத்தடி நீர் அபாயங்களை மோசமாக்குமா என்பதல்ல நாம் கேட்கவேண்டிய கேள்வி. மாறாக, அதன் பலன்களை அதிகபட்சமாகப் பெறுவதற்கு சூரிய ஆற்றல் பாசனத்தை எவ்வாறு சிறந்த முறையில் பயன்படுத்தலாம் என்பதே ஆகும்.
அணுகலை விரிவுபடுத்துதல்
கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில், இந்தியாவின் வேளாண் சூரிய ஆற்றல் திட்டமான PM-KUSUM, 2.5 மில்லியனுக்கும் அதிகமான சூரிய ஆற்றல் விசைக் குழாய்களை நிறுவியுள்ளது. இதன் மூலம், மானியங்கள் வழியாக சிறு விவசாயிகளுக்கு அவை மலிவு விலையில் கிடைக்கின்றன. அரசாங்கம் PM-KUSUM 2.0 திட்டத்திற்குத் தயாராகி வரும் நிலையில், நாட்டின் ஏற்கனவே அளவுக்கு அதிகமாகச் சுரண்டப்பட்ட நிலத்தடி நீரை மேலும் மோசமாக்காமல், தூய்மையான ஆற்றல் மாற்றத்தை முன்னெடுத்துச் செல்வதே சவாலாக உள்ளது.
நீர்ப் பற்றாக்குறை உள்ள பகுதிகளில், மின்கட்டமைப்புடன் இணைக்கப்பட்ட சூரிய ஆற்றலைத் தனிப்பட்ட விசைக் குழாய்கள் மூலமாகவோ அல்லது முழு வேளாண் மின்சார விநியோக அமைப்புகளையும் சூரிய ஆற்றலாக மாற்றுவதன் மூலமாகவோ விரிவுபடுத்தலாம். சிறந்தபட்சமாக, இந்த இரண்டு மாதிரிகளும் நீரைச் சேமிக்கும் விவசாயிகளுக்குப் பலனளிப்பதோடு, ஆற்றல் விநியோக நிறுவனங்கள் (distribution companies (DISCOMs)) தூய்மையான ஆற்றலுக்கு மாறுவதற்கும் உதவ வேண்டும்.
இருப்பினும், உபரி மின்சாரத்தை மின்கட்டமைப்பிற்கு விற்பதன் மூலம் நீரைச் சேமிக்க விவசாயிகளுக்குப் பணம் வழங்கும் தற்போதைய அணுகுமுறை குறைந்த அளவிலேயே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. மின்வழங்கி அளவிலான சூரிய ஆற்றல்மயமாக்கல் சிறப்பாகச் செயல்பட்டுள்ளது. ஆனால் அதன் தற்போதைய வடிவம் விசைக் குழாய்களைப் பயன்படுத்தும் பழக்கத்தை மாற்றுவதற்குப் பெரிதாக உதவுவதில்லை. எனவே, இரண்டு மாதிரிகளையும் மேம்படுத்த வேண்டும்.
தனிநபர் நீரேற்று விசைக் குழாய் மாதிரிக்கு, எளிமையான மின்கட்டமைப்பு இணைப்பு நடைமுறைகளும், நீர் மற்றும் பயிர்களின் உள்ளூர் மதிப்பை பிரதிபலிக்கும் கவர்ச்சிகரமான மீள் கொள்முதல் விலைகளும் (attractive buyback prices) தேவைப்படுகின்றன. மேலும், இதற்கு ஆதரவளிக்க மின் விநியோக நிறுவனங்களும் (DISCOMs) ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும். இதற்கிடையில், விநியோக நிறுவனங்களுக்கு (DISCOMs) மட்டும் பயனளிக்காமல், நீர் மற்றும் ஆற்றல் பயன்பாடு இரண்டையும் குறைப்பதற்காக, மின் விநியோகக் குழாய் மட்டத்திலான சூரிய ஆற்றல் பயன்பாட்டானது நீர் சேமிப்பு ஊக்கத்தொகைகளுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும். பஞ்சாபின் ‘நீரைக் காப்பாற்று, பணத்தைக் குறை’ (Pani Bachao, Paisa Kamao) மற்றும் ஹரியானாவின் ‘என் நீர் என் விராசத்’ (Mera Pani Meri Virasat) திட்டங்களைப் போலவே, நுண் பாசனத்திற்கான ஆதரவு மற்றும் நீரேற்றுவதைக் குறைப்பதற்கான நேரடிப் பணப் பரிமாற்றங்கள் போன்றவை இதில் அடங்கும்.
இருப்பினும், விவசாயிகளுக்கு இன்னும் நம்பகமான நீர்ப்பாசன வசதி இல்லாத இடங்களில், நீரைச் சேமிப்பதைவிட, நீர் கிடைப்பதை விரிவுபடுத்துவதற்கே முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது. எனவே, குறைந்த நீர்ப்பாசனம், மோசமான மின் கட்டமைப்பு வசதி மற்றும் குறைந்த நிலத்தடி நீர் அபாயம் உள்ள பகுதிகளில், தனித்த சூரிய ஆற்றல் விசைக் குழாய்களே விரும்பத்தக்க தேர்வாக இருக்க வேண்டும். தனிநபர் உரிமையில் கவனம் செலுத்துவதை விட, இந்தியாவின் மிகவும் நீர்ப்பாசன வசதியற்ற பகுதிகளில் உள்ள நீர் பயனர் சங்கங்கள், நீர் விற்கும் தொழில்முனைவோர் மற்றும் விவசாயக் கூட்டுறவு சங்கங்கள் மூலம் அவற்றை விரிவுபடுத்துவதில் அதிக கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டும்.
முகமது ஃபைஸ் ஆலம், சர்வதேச நீர் மேலாண்மை நிறுவனத்தின் மூத்த பிராந்திய ஆராய்ச்சியாளர் ஆவார். அலோக் சிக்கா, சர்வதேச நீர் மேலாண்மை நிறுவனத்தில் ஓய்வுபெற்ற விஞ்ஞானி மற்றும் இந்தியா, பங்களாதேஷுக்கான முன்னாள் நாட்டுப் பிரதிநிதி ஆவார்.