கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் UPI (Unified Payments Interface) பரிவர்த்தனைகள் மிக வேகமான வளர்ச்சியைக் கண்டுள்ளன. அதேநேரத்தில், 12 நாடுகள் இந்தியாவின் இந்த டிஜிட்டல் பணப்பரிவர்த்தனை முறையை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளன. இந்த மிகப்பெரிய செயல்பாட்டு அளவு, டிஜிட்டல் பொருளாதார அரங்கில் ஒரு உலகளாவிய முன்மாதிரியை அமைத்ததோடு மட்டுமல்லாமல், இந்தியாவின் வளர்ந்துவரும் டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்பு வெளியுறவுக் கொள்கைக்கு (Digital Infrastructure Diplomacy) எவ்வாறு வழிவகுத்துள்ளது?
வங்கிகள் மற்றும் கட்டண சேவை நிறுவனங்கள், ‘UPI’ மற்றும் ‘RuPay’ பரிவர்த்தனைகளுக்குக் கட்டணம் வசூலிக்க அனுமதிக்கும் மசோதா ஒன்று கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது. கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் ‘UPI’ பரிவர்த்தனைகள் மிக வேகமான வளர்ச்சியைக் கண்டுள்ள நிலையிலும், இந்தியாவின் இந்த டிஜிட்டல் பணப்பரிவர்த்தனை முறையை 12 நாடுகள் ஏற்றுக்கொண்டுள்ள சூழலிலும் இந்த மசோதா தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளது.
இந்தக் கட்டணங்கள் குறித்த சந்தேகங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் வகையில் அரசு தெளிவான விளக்கம் அளித்துள்ளது. அதன்படி, சாதாரணப் பொதுமக்கள் ‘UPI’ பயன்படுத்துவதற்கு எந்தவொரு பரிவர்த்தனைக் கட்டணமும் செலுத்தத் தேவையில்லை. குறிப்பிட்ட அளவிற்குமேல் பெரிய அளவில் வணிகம் செய்யும் வியாபாரிகளுக்கு மட்டுமே மிகவும் "குறைந்தபட்ச" கட்டணம் விதிக்கப்படும் என்று தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த வியாழக்கிழமை ஆகஸ்ட் மாதம் 6-ஆம் தேதி மக்களவையில் 'வரி விதிப்பு மற்றும் பிற சட்டங்கள் (திருத்த) மசோதா (Taxation and Other Laws (Amendment) Bill, (2026)) நிறைவேற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து ஒன்றிய அரசு இந்த விளக்கத்தை அளித்துள்ளது.
இருப்பினும், இந்த வளர்ச்சி ஒரு பெரிய கேள்வியை எழுப்புகிறது: இந்தியாவின் டிஜிட்டல் பணப்பரிவர்த்தனையின் அடித்தளமாக ‘UPI’ எவ்வாறு உருவெடுத்தது? மேலும், இந்தியாவின் வளர்ந்து வரும் டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்பு வெளியுறவுக் கொள்கைக்கு எவ்வாறு அடித்தளமிட்டுள்ளது?
‘UPI’ முதல் டிஜிட்டல் ராஜதந்திரம் வரை
2016-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 11-ஆம் தேதி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதில் இருந்தே, இந்தியாவிலும் பிற நாடுகளிலும் ‘UPI’ பணப்பரிவர்த்தனைகள் பெரிய அளவிலான வளர்ச்சியைப் பதிவு செய்துள்ளன. நிதியாண்டு 2021–22 மற்றும் 2025–26-க்கு இடைப்பட்ட காலத்தில், ‘UPI’ பரிவர்த்தனைகளின் எண்ணிக்கை 4,595.61 கோடியிலிருந்து (இதன் மதிப்பு 84.16 லட்சம் கோடி ரூபாய்) 24,161.69 கோடியாக (இதன் மதிப்பு 314.23 லட்சம் கோடி ரூபாய்) வளர்ச்சி அடைந்துள்ளது.
அதேபோல, 2022-ஆம் ஆண்டு மற்றும் 2025-ஆம் ஆண்டு ஆகிய ஆண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில், இந்தியாவிற்கு வெளியே நடைபெற்ற ‘UPI’ பணப்பரிவர்த்தனைகளின் எண்ணிக்கை வெறும் 180-லிருந்து 7.5 லட்சத்திற்கும் மேலாக அதிகரித்துள்ளது. ‘UPI’ பணப்பரிவர்த்தனைகளின் இந்த வளர்ச்சியைக் கருத்தில்கொண்டு, சர்வதேச நாணய நிதியம் இதனை பணப்பரிவர்த்தனை எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் உலகின் மிகப்பெரிய சில்லறை உடனடி செலுத்துகை முறைமை (Retail Fast Payment System) என அங்கீகரித்துள்ளது. தற்சமயம் உலகளவில் நடைபெறும் மொத்த நிகழ்நேரப் பணப்பரிவர்த்தனைகளில் பாதி அளவை இந்தியா மட்டுமே கொண்டுள்ளது.
டிஜிட்டல் பொருளாதார அரங்கில் ஒரு சர்வதேச முன்னுதாரணமாகத் திகழ்வது மட்டுமின்றி, இந்தியாவின் வளர்ந்துவரும் டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்பு வெளியுறவு கொள்கைக்கும் ‘UPI’ எவ்வாறு அடித்தளம் அமைத்துள்ளது என்பதை இந்தத் தரவுகள் காட்டுகின்றன. ‘UPI’ பரிவர்த்தனைகளின் வளர்ந்து வரும் சர்வதேச முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி அறிவதற்குமுன், இந்த கட்டண முறைமை எவ்வாறு மற்றும் ஏன் உருவாக்கப்பட்டது என்பதை அறிந்துகொள்வோம்.
இந்தியாவில் ‘UPI’ எவ்வாறு உருவாக்கப்பட்டது: அதிக பயன்பாடு மற்றும் சர்வதேச விரிவாக்கம் குறித்து
இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் ஒழுங்குமுறை மேற்பார்வையின்கீழ், இந்திய தேசிய செலுத்தல் கழகத்தால் (National Payments Corporation of India (NPCI)) தொடங்கப்பட்ட ‘UPI’ அமைப்பானது, ரொக்கப் பணத்தையே பெரிதும் நம்பியிருந்த இந்திய நாட்டின் பொருளாதாரப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வுகாணவே உருவாக்கப்பட்டது. ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்படாத, சிதறடிக்கப்பட்ட பணப்பரிவர்த்தனை முறைகளை ஒருங்கிணைப்பதே இதன் முக்கிய நோக்கமாகும்.
இந்தியா மூன்று குறிப்பிட்ட சிக்கல்களை எதிர்கொண்டது, அவை:
1. பல்வேறு அளவிலான நூற்றுக்கணக்கான நிறுவனங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு வங்கி அமைப்பு.
2. வங்கிகள் அனைத்திற்கும் எந்தப் பாரபட்சமும் இன்றி, நடுநிலையாகச் செயல்பட வேண்டிய ஒரு இடைமுகம்.
3. ஒவ்வொரு பரிவர்த்தனைக்கும் ஒரு ரூபாய் கட்டணம் வசூலித்தால் கூட, அதனைப் பெரும் சுமையாகக் கருதும் பயனர்கள்.
இந்தச் சிக்கலை இந்தியா எவ்வாறு கையாண்டது என்பதுதான், பின்னாளில் இந்தத் தீர்வை மற்ற நாடுகளுக்கும் முன்மாதிரியாய் வழங்கும் அளவுக்குச் சிறப்புமிக்கதாக மாற்றியது. இதில் எடுக்கப்பட்ட மிக முக்கியமான நடவடிக்கைகளில் ஒன்று, இந்திய தேசிய செலுத்தல் கழகத்தை (NPCI) லாப நோக்கற்ற ஒரு பொது நிறுவனமாக, அதாவது அனைத்து வங்கிகளுக்கும் கூட்டாகச் சொந்தமான ஒரு அமைப்பாக உருவாக்கியதாகும். வெறும் அரசாங்க விதிகளால் மட்டும் சாத்தியமாகியிருக்க முடியாத நடுநிலைத் தன்மையை, இந்த வங்கிகளின் கூட்டு உரிமை முறை உறுதி செய்ய உதவியது.
இத்தகைய ஒரு அமைப்பை ஒரு ஒரு தனியார் நிறுவனம் உருவாக்கியிருந்தால், அது உள்நாட்டில் இந்த அளவுக்கு வெற்றிகரமாகச் செயல்பட்டிருக்கலாம்; ஆனால், பிற நாடுகளுக்கு எளிதில் கொண்டு சென்றிருக்க முடியாது. இந்திய தேசிய செலுத்தல் கழகமானது (NPCI) பல வங்கிகள் கூட்டுச் சொந்தமாக இயங்குவதுதான், அதை ஒரு பொதுச் சேவையாக மாற்றி அதன் நம்பகத்தன்மையையும் பிற நாடுகளுக்கு விரிவுபடுத்தும் திறனையும் உறுதிப்படுத்தியது. ஒரே கூட்டுத் தரநிலையின்கீழ் இயங்கியதால், இது மிகக் குறைந்த செலவில் வெளிப்படையான, நெகிழ்வுத்தன்மை கொண்ட ஒரு கட்டண முறையை உருவாக்கியது. இதன் காரணமாகவே, பிற வளர்ந்துவரும் நாடுகளும் இந்த அமைப்பைத் தங்களின் தேவைகளுக்கேற்ப எளிதாக ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தது.
சேவை ஏற்றுமதியிலிருந்து, ஒரு வெற்றிகரமான மாதிரி ஏற்றுமதி வரை
ஒரு எளிமையான கட்டமைப்பு மாதிரியாகத் தொடங்கிய திட்டம், மூன்று முக்கியக் கட்டங்களாக வளர்ந்து பரவலான பயன்பாட்டிற்கு வந்தது. ஒவ்வொரு கட்டமும் அதற்கு முந்தைய கட்டத்தின் குறைகளை நிவர்த்தி செய்யும் வகையில் அமைந்திருந்தது. முதல் கட்டத்தில், சேவை சார்ந்த இருதரப்பு விரிவாக்கத்திற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டது. இதன் மூலம் 2023-ஆம் ஆண்டிலேயே சிங்கப்பூரின் 'PayNow' அமைப்பும், இந்தியாவின் 'UPI' அமைப்பும் இணைக்கப்பட்டு, இரு நாடுகளுக்கும் இடையே பணப்பரிவர்த்தனை சாத்தியமானது.
2026-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, பிரான்ஸ், நேபாளம் உட்பட ஆறு நாடுகள் ‘UPI’ மூலமான பணப்பரிவர்த்தனையை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளன. இதன் மூலம் இந்தியப் பயணிகள் மற்றும் வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்கள் அங்கிருக்கும் உள்ளூர் கடைகளில் எளிதாகப் பணம் செலுத்த முடிகிறது. இருப்பினும், ஒவ்வொரு நாட்டின் பணப்பரிவர்த்தனை அமைப்புகளும் அவற்றின் தரநிலைகள் மற்றும் செயல்பாடுகளில் வேறுபடுவதால், ஒவ்வொரு நாட்டுடனும் தனித்தனியாகத் தொழில்நுட்ப இணைப்பு, சட்டப்பூர்வ ஒப்புதல்கள் மற்றும் ஒழுங்குமுறை பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்த வேண்டியிருந்தது. இத்தகைய இருதரப்பு இணைப்புகளைப் பெருமளவில் விரிவுபடுத்துவது கடினம். மேலும், இந்த உத்தி சில நாடுகளோடு முடங்கிப்போகும் அபாயம் இருந்ததும் குறிப்பிடத்தக்கது.
எனவே, இரண்டாம் கட்டப் பணியானது ‘UPI’ அமைப்பை வெறும் ஒரு சேவையாக மட்டும் இல்லாமல், 'டிஜிட்டல் பொது உள்கட்டமைப்பு' (Digital Public Infrastructure) எனும் பரந்த கருத்தாக்கத்தை உலக அளவில் கொண்டு செல்வதில் கவனம் செலுத்தியது. 2023-ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் தலைமையின்கீழ் நடைபெற்ற ‘G20’ உச்சிமாநாடு, இந்தத் திட்டத்தை வெறும் செயலி (App) விரிவாக்கத்தைத் தாண்டி அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் சென்றது. 'டிஜிட்டல் பொதுக் கட்டமைப்பு' குறித்த திட்டம் புதுடெல்லி தலைவர்களின் பிரகடனத்தில் (New Delhi Leaders’ Declaration (NDLD)) சேர்க்கப்பட்டது. மேலும் 2024-ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற 'Voice of the Global South' மாநாட்டில் 123 நாடுகளைச் சேர்ந்த உறுப்பினர்களின் முன்னிலையில் இந்தத் திட்டம் அதிகாரப்பூர்வமாக முன்வைக்கப்பட்டது.
இந்தத் திட்டத்தை ஒரு பரந்த கட்டமைப்பு கொள்கையாக வரையறுத்ததன் மூலம், ஒவ்வொரு நாட்டுடனும் தனித்தனியாகப் பணப்பரிவர்த்தனைத் தொடர்புகளை ஏற்படுத்துவது போன்ற சிக்கலான பேச்சுவார்த்தைகளுக்கு அவசியமில்லாமல் போனத. மேலும், உலகளாவிய டிஜிட்டல் பொது உள்கட்டமைப்பு களஞ்சியத்தை (Global DPI Repository) உருவாக்கி, சமூகத் தாக்க நிதியத்தின் (Social Impact Fund (SIF)) மூலம் குறைந்த மற்றும் நடுத்தர வருவாய் கொண்ட நாடுகளில் இதற்கான முன்னோடித் திட்டங்களுக்கு நிதியுதவி அளித்து, இந்தியா இந்தக் கொள்கைக்கு வலுவான அடித்தளமிட்டது.
மூன்றாவது கட்டம், தொழில்நுட்பத்தை மாற்றுவது மட்டுமின்றி, அத்தகைய அமைப்புகளை உருவாக்கும் மற்றும் இயக்கும் திறனையும் வழங்குவதன் மூலம் இந்த ஆற்றலை வலுப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துகிறது. இந்தத் திறன் பகிர்வு என்பது மூன்று வடிவங்களில் நடைபெற்றுள்ளது: இணைத்தல் (Connecting), உருவாக்குதல் (Building) மற்றும் பகிர்ந்து கொள்ளுதல் (Sharing). இவை ஒவ்வொன்றும் பல்வேறு பங்களிப்பு நிறுவனங்கள் மற்றும் நிறுவனக் கூட்டாண்மைகள் மூலம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.
ஏற்கனவே சொந்தமாகப் பணப்பரிவர்த்தனை அமைப்புகளை வைத்திருக்கும் நாடுகளுடன் இந்தியா தனது அமைப்பை இணைக்கிறது. இதன் மூலம், எல்லை கடந்த பணப்பரிவர்த்தனைகள் வெறும் ஒரு நிமிடத்திற்குள் உரிய இடத்தை அடைகின்றன. சர்வதேச பணம் செலுத்துதல்களுக்கான வங்கி (Bank for International Settlements (BIS)) மற்றும் மலேசியா, பிலிப்பைன்ஸ், சிங்கப்பூர், தாய்லாந்து ஆகிய நாடுகளின் மத்திய வங்கிகளுடன் இணைந்து இந்திய ரிசர்வ் வங்கி 'Project Nexus' திட்டத்தில் இணைந்தது. இதன் மூலம், ஒவ்வொரு பணப்பரிவர்த்தனை அமைப்பும் ஒவ்வொரு புதிய நாட்டிற்கும் தனித்தனி இணைப்புகளை உருவாக்க வேண்டிய அவசியமில்லாமல், இந்த ஒரே பொதுவான தளத்தின் மூலம் மட்டுமே எளிதாக இணைந்துக்கொள்ள முடியும்.
இரண்டாவது வடிவம் கட்டமைப்பு (Building) ஆகும். டிஜிட்டல் பணப்பரிவர்த்தனைக்கான சொந்த கட்டமைப்பு வசதிகள் இல்லாத நாடுகளுக்கு, ‘NPCI International Payments Limited’ நிறுவனம் அவர்களின் கூட்டு நிறுவனங்களுடன் இணைந்து ஒட்டுமொத்த பணப்பரிவர்த்தனை அமைப்பையும் உருவாக்க உதவுகிறது. நமீபியா (Namibia), டிரினிடாட் மற்றும் டொபாகோ (Trinidad and Tobago), மற்றும் பெரு (Peru) ஆகிய நாடுகள் தங்களுக்கான சொந்தக் கட்டண முறைகளை உருவாக்க ‘NPCI International Payments Limited’ நிறுவனம் உதவியுள்ளது. அதேவேளையில், இந்தத் தளங்களின் முழுஉரிமையும் அந்தந்த நாடுகளிடமே இருக்கும் என்றும் கூறப்படுகிறது.
இந்தோனேசியா, தனது நாட்டின் 'Indonesia Open Network' அமைப்பை உருவாக்க முயன்றபோது, அது இந்தியாவின் ‘Open Network for Digital Commerce’ அமைப்பால் ஈர்க்கப்பட்டு, 'Beckn 2.0' எனும் திறந்தநிலை நெறிமுறையின் அடிப்படையில் வடிவமைக்கப்பட்டது. அப்போது இந்தியா முக்கியமாக, பல்வேறு கணினி அமைப்புகள் ஒன்றாக இணைந்து செயல்படத் தேவையான தரவு வடிவங்கள், தகவல் கட்டமைப்பு மற்றும் பரிமாற்ற வரிசைகளை வரையறுக்கும் நெறிமுறையை மட்டுமே பகிர்ந்துகொண்டது. இது மூன்றாவது வடிவமான பகிர்வு (Sharing) என்பதைக் குறிக்கிறது. இதில் இந்தியா வெளியிடப்பட்ட தரநிலையை மட்டுமே வழங்குகிறது. இதன் மூலம் உருவாகும் அமைப்பில் இந்தியாவுக்கு எந்த உரிமையோ அல்லது பங்கோ இருக்காது என்றும் கூறப்படுகிறது.
இதேபோன்ற டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்பு ஒப்பந்தங்கள், உலகளாவிய டிஜிட்டல் ஒத்துழைப்பை ஊக்குவிப்பதற்காகவும், ஐந்து பிராந்தியங்களில் உள்ள 24 நாடுகளுக்கு "மக்கள்தொகை அளவிற்கு ஏற்ற டிஜிட்டல் தீர்வுகளை" (Population-scale digital solutions) உருவாக்க உதவுவதற்காகவும், அந்த நாடுகளுடன் ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்தாகியுள்ளன.
டிஜிட்டல் பொதுச் சொத்துக்களிலிருந்து உள்கட்டமைப்பு அதிகாரம் வரை
‘NPCI International Payments Limited’ நிறுவனம், பிற நாடுகள் தங்களது பணப்பரிவர்த்தனைக் கட்டமைப்பில் "சுயசார்பு" நிலையை அடைய உதவி செய்வதாக வெளிப்படையாகவே கூறுகிறது. இந்தியா சேவைகளை வழங்கும் நிலையிலிருந்து, கூட்டு பங்குதாரராக மாறி, தற்போது உலகளாவிய தரநிலைகளை நிர்ணயிக்கும் நிலைக்கு உயர்ந்துள்ளது. இந்தச் செயல்பாட்டில், டிஜிட்டல் பொதுச் சொத்துக்கள் (Digital Public Goods (DPG)) மற்றும் அடிப்படை டிஜிட்டல் அமைப்புகளை உருவாக்குவதற்கான நடைமுறை அனுபவம் ஆகிய இரண்டு விஷயங்களை இந்தியா உலகிற்கு வழங்குகிறது.
இன்றைய தரவு சார்ந்த உலகில், சமூகவியலாளர் மைக்கேல் மேன் "கட்டமைப்பு அதிகாரம்" என்று குறிப்பிட்டதன் ஒரு நவீன வடிவத்தை, வளர்ந்து வரும் நாடுகள் பெறுவதற்கு இவை உதவக்கூடும். மைக்கேல் மேன், இந்த அதிகாரத்தை "சர்வாதிகார அதிகாரம்" (Despotic power) என்பதிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டினார். சர்வாதிகார அதிகாரம் என்பது சமூகத்தோடு எந்தவொரு பேச்சுவார்த்தையும் நடத்தாமல், ஆட்சியாளர்கள் தன்னிச்சையாக முடிவுகளை எடுக்கும் திறனாகும். அதற்கு மாறாக, கட்டமைப்பு அதிகாரம் என்பது ஒரு அரசு தனது எல்லை முழுவதும் சமூகத்தின் அனைத்துத் தரப்பையும் சென்றடைந்து, தனது முடிவுகளைத் திறம்படச் செயல்படுத்தும் திறனாகும். எளிமையாக, இது ஒரு அரசு தனது குடிமக்களை நேரடியாகச் சென்றடைந்து, அவர்களுக்குச் சேவைகளை வழங்கும் திறனாகும்.
மேற்கத்திய நாடுகள் மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்புகள், பதிவு அமைப்புகள் மற்றும் வங்கி முறைகள் போன்ற அமைப்புகளின் மூலம் பல நூற்றாண்டுகளாக இந்தத் திறனை வளர்த்துக் கொண்டன. டிஜிட்டல் பொதுக் கட்டமைப்பு (DPI) பெருமளவில் செயல்படும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட டிஜிட்டல் அமைப்புகளை உருவாக்குவதன் மூலம் இந்தச் செயல்பாட்டின் சில பகுதிகளை விரைவுபடுத்த முடியும். ஒரு அடையாள அடுக்கு (Identity layer) அரசு தனது மக்களை அடையாளம் காணவும் புரிந்துகொள்ளவும் உதவுகிறது. ஒரு பணப்பரிவர்த்தனை அடுக்கு (Payment layer) நிதிரீதியாக குடிமக்களைச் சென்றடைய உதவுகிறது. மேலும், ஒரு தரவு அடுக்கு அரசுத் துறைகள் மிகவும் திறம்பட இணைந்து பணியாற்ற அனுமதிக்கிறது.
இருப்பினும், ஒரு திறந்த கட்டண முறையை (Open payment platform) இலவசமாக ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்வதை வெறும் தாராள மனப்பான்மையாக மட்டும் கருதிவிட முடியாது. ஐரோப்பிய ஒன்றியம் தனது மிகப்பெரிய சந்தை அளவைப் பயன்படுத்தி, இரண்டு வழிகளில் தனது தரவு பாதுகாப்பு விதிகளை உலகளவில் விரிவாக்கம் செய்கிறது. முதலாவதாக, ஐரோப்பிய நாடுகளைச் சேர்ந்த பயனர்களுக்கு சேவைகளை வழங்கும் நிறுவனங்கள் அனைத்தும் கண்டிப்பாக ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் பொதுத் தரவு பாதுகாப்பு விதிகளுக்கு (General Data Protection Regulation (GDPR)) கட்டுப்பட வேண்டும். இரண்டாவதாக, பொதுத் தரவு பாதுகாப்பு விதிகளுக்கு இணங்குவதற்காகத் தனித்தனி தரநிலைகளைப் பராமரிப்பதில் ஏற்படும் கூடுதல் செலவையும் சிக்கல்களையும் தவிர்க்கும் விதமாக, பல சர்வதேச நிறுவனங்கள் இந்த விதிகளைத் தங்களின் ஒட்டுமொத்த உலகளாவிய செயல்பாடுகளுக்கும் ஒரே மாதிரியாகப் பின்பற்றி வருகின்றன.
ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் தரவு பாதுகாப்பு சட்டங்களுக்கு ஏற்பத் தங்கள் நாட்டின் சட்டங்களை அமைப்பது, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திடமிருந்து 'தகுந்த நிலைமை தீர்மானம்' (Adequacy Decision) பெற உதவுகிறது. இந்தத் தீர்மானம், ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துடன் தடையில்லாமல் தரவுகளை பரிமாறிக்கொள்ள வழிவகுக்கிறது. இதன் காரணமாகவே பல நாடுகளின் அரசுகள் இந்த அணுகுமுறையைப் பின்பற்றுகின்றன. பிரேசில் நாடு ஜனவரி மாதம் 2026-ஆம் ஆண்டில் இத்தகைய தீர்மானத்தைப் பெற்றது. ஆப்பிரிக்கா மற்றும் தெற்காசியாவைத் தவிர்த்து, உலகளவில் இருபதிற்கும் குறைவான ஆட்சிப்பகுதிகளே இந்தச் சிறப்பைப் பெற்றுள்ளன. இதன் விளைவாக, சர்வதேச வர்த்தகச் சட்ட வல்லுநரான அனு பிராட்போர்ட் 'பிரஸ்ஸல்ஸ் விளைவு' (Brussels Effect) எனக் குறிப்பிடும் தத்துவத்தைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், பிரேசில் முதல் இஸ்ரேல் வரையிலான பல்வேறு நாடுகளின் தரவு தனியுரிமைச் சட்டங்கள் தொடர்ந்து உருவாக்கப்பட்டு வருகின்றன.
Brussels Effect (பிரஸ்ஸல்ஸ் விளைவு): சர்வதேச சட்ட வல்லுநர் அனு பிராட்போர்ட் என்பவரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட சொல். ஐரோப்பிய ஒன்றியம் தனது சந்தைக்காக உருவாக்கும் கடுமையான விதிகளை, உலகளவில் வணிகம் செய்ய விரும்பும் பிற நாடுகளும் சர்வதேச நிறுவனங்களும் தானாகவே ஏற்றுக்கொண்டு பின்பற்றும் நிகழ்வைக் குறிக்கிறது. |
டிஜிட்டல் அதிகாரத்திற்கு இந்தியா எவ்வாறு ஒரு 'மூன்றாவது வழியை' வழங்குகிறது?
ஐரோப்பிய ஒன்றியம் தங்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள தரவுகளை பிற நாடுகள் எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதற்கான விதிமுறைகளை விரிவாக்கம் செய்து வரும் நிலையில், இந்தியாவோ நிகழ்நேர பணப்பரிவர்த்தனை முறைமை, டிஜிட்டல் தளக் கட்டமைப்பு மற்றும் அவற்றை இயக்குவதற்குத் தேவையான தொழில்நுட்ப நிபுணத்துவத்தையே நேரடியாக விரிவாக்கம் செய்து வருகிறது. இவ்வாறு இந்தியத் தொழில்நுட்பத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளும் நாடுகள், அந்த அமைப்புகளின் முழு உரிமையையும் தங்களது சொந்தக் கட்டுப்பாட்டிலேயே வைத்துக்கொள்கின்றன. மாறாக, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் விதிமுறைகளைப் பின்பற்றாத நிறுவனங்கள் அந்நாட்டின் பயனர்களை இழக்கும் அபாயமும், அவற்றை நிராகரிக்கும் அரசாங்கங்கள் தடையில்லா தரவுப் பரிமாற்றத்தை இழக்கும் அபாயமும் இருப்பதால் மட்டுமே அவர்களின் தரநிலைகள் பிற நாடுகளிடையே பரவலாகி வருகின்றன.
இந்தியாவின் செல்வாக்கு என்பது பிறநாடுகளை ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும் என்ற அச்சுறுத்தல்களைச் சார்ந்திருக்கவில்லை, மாறாக, அதன் பிரம்மாண்டமான மக்கள்தொகை மற்றும் அதன் டிஜிட்டல் தளங்களில் தினமும் நடைபெறும் எண்ணற்ற பணப் பரிவர்த்தனைகளின் அளவிலிருந்தே வருகிறது. இந்தியாவின் இந்த டிஜிட்டல் தரநிலைகள் மற்றும் தொழில்நுட்பங்கள் வளர்ந்துவரும் மற்றும் ஏழை நாடுகள் மற்றும் அதன் அண்டை நாடுகளில் வேகமாகப் பரவி வருகின்றன. ஏனெனில், இவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு பயன்படுத்துவதற்கு மிகக் குறைந்த செலவே ஆகிறது. அதேநேரத்தில், இது அந்நாடுகளுக்குப் பெரிய அளவிலான டிஜிட்டல் தொழில்முறைத் திறனையும் வழங்குகிறது.
விலையுயர்ந்த வெளிநாட்டுத் தளங்களைப் பயன்படுத்துவதா அல்லது புதிதாகத் தங்கள் சொந்த அமைப்புகளை உருவாக்குவதா என்ற குழப்பத்தில் உள்ள வளரும் நாடுகளுக்கு, இந்தியா ஒரு சிறந்த மூன்றாவது வழியைக் காட்டியுள்ளது. இந்த அணுகுமுறை தற்போது இந்தியாவின் அண்டை நாடுகளைத் தாண்டி ஆப்பிரிக்கா, கரீபியன் மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியப் பகுதிகளுக்கும் பரவி வருகிறது. இதனால், டிஜிட்டல் பணப்பரிவர்த்தனை மற்றும் அடையாளச் சான்று அமைப்புகள், கடனுதவிகள் மற்றும் வர்த்தக ஒப்பந்தங்களைப் போலவே இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கையின் முக்கியக் கருவிகளாக மாறியுள்ளன. இது, வளரும் நாடுகளின் முன்னணித் தலைவராக உருவெடுக்கும் இந்தியாவின் நிலைப்பாட்டை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது.
