உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பிற்கு நீண்டகாலத்திற்கு முன்பே, அசாமின் குடியுரிமைப் பிரச்சினையை அம்பேத்கர் எவ்வாறு கையாண்டார்? -ஜதின் ஆனந்த்

இந்த வாரம், உச்சநீதிமன்றம் 27 வழக்குகளை மீண்டும் புதிய விசாரணைக்காக அந்தந்த 'வெளிநாட்டினர் தீர்ப்பாயங்களுக்கு' (Foreigners' Tribunals) திருப்பி அனுப்பியுள்ளது. இந்த முடிவு, 1949-ஆம் ஆண்டு நடந்த அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபை விவாதங்களின்போது, அசாம் மாநிலத்தின் புலம்பெயர்ந்தோர் தொடர்பான கவலைகளை பி. ஆர். அம்பேத்கர் எவ்வாறு கையாண்டார் என்பதை நினைவுகூர்கிறது.

திங்கட்கிழமை ஜூலை மாதம் 13-ஆம் தேதி, ஒருவருடைய குடியுரிமை என்பது நியாயமான, சட்டப்பூர்வமான மற்றும் முறையான நடைமுறையின் மூலமாகவே தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது. எனவே, அசாம் மாநிலத்தில் உள்ள வெளிநாட்டினர் தீர்ப்பாயங்கள் (Foreigners' Tribunals) இந்த 27 வழக்குகளையும் மீண்டும் புதியதாக விசாரித்துத் தீர்ப்பு வழங்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் திருப்பி அனுப்பியுள்ளது.

1949-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதத்தில், ஆகஸ்ட் மாதம் 10-ஆம் தேதி முதல் 12-ஆம் தேதி வரை மூன்று நாட்கள் நடந்த விவாதங்களின்போது, தலைவர் ராஜேந்திர பிரசாத் தலைமையில் கூடிய அரசியல் நிர்ணய சபை, இந்தியக் குடியுரிமையை எவ்வாறு வரையறுப்பது என்பது குறித்து விவாதித்தது. அந்தநேரத்தில், புதிதாக சுதந்திரம் பெற்ற இந்தியா, பஞ்சாப் பிரிவினைக்குப் பிறகு கோடிக்கணக்கான மக்கள் இடம்பெயர்ந்த சிக்கலை எதிர்கொண்டிருந்தது; இது நாடு முழுவதும் அகதிகளின் பெரும் வருகைக்கு வழிவகுத்தது.

பெரும்பாலான விவாதங்கள் இந்தியாவின் வடக்கு மற்றும் மேற்குப் பகுதிகளுக்கு வந்த அகதிகளைக் குறித்து அமைந்திருந்தன. இருப்பினும், அசாம் மாநிலத்திற்குள் மக்கள் புலம்பெயர்ந்து வருவது குறித்த கவலைகளும் விவாதத்தில் எழுப்பப்பட்டன. இதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, குடியுரிமை தொடர்பான அரசியலமைப்பு வரைவு விதிகளில் சேர்க்கப்பட்டிருந்த பாதுகாப்பு அம்சங்களை பி. ஆர். அம்பேத்கர் ஆதரித்துப் பேசினார்.

முன்மொழியப்பட்ட சுமார் 140 திருத்தங்களை ஒரு "உண்மையான காடு" (Veritable jungle) எனக் குறிப்பிட்ட ராஜேந்திர பிரசாத், வரைவு அரசியலமைப்பின் குடியுரிமை தொடர்பான 5 மற்றும் 6-வது பிரிவுகளை விளக்குமாறு அம்பேத்கரிடம் கேட்டுக்கொண்டார். இந்த விவாதத்தின்போது பேசிய அம்பேத்கர், மற்ற எந்தவொரு விதியையும்விட 5-வது பிரிவுதான் வரைவுக் குழுவிற்கு (Drafting Committee) மிக அதிகமான சிரமங்களைக் கொடுத்தது என்று கூறினார்.

“ஐயா, வரைவு அரசியலமைப்பில் உள்ள மற்றொரு விதியைத் தவிர, வேறு எந்த ஒரு விதியும் இந்த குறிப்பிட்ட விதியைப் போல வரைவுக் குழுவிற்கு (Drafting Committee) இவ்வளவு பெரிய தலைவலியைத் தந்திருக்காது என்று நான் நினைக்கிறேன். இந்த விதியின்கீழ் கொண்டுவரப்பட வேண்டியது அவசியமானது மற்றும் விரும்பத்தக்கது என்று கருதப்பட்ட அனைத்துச் சூழல்களையும் உள்ளடக்குவதற்கு, எத்தனை வரைவுகள் தயாரிக்கப்பட்டன, எத்தனை வரைவுகள் போதிய அளவில் இல்லை என்று அழிக்கப்பட்டன என்பது எனக்கே தெரியவில்லை,” என்று அவர் கூறியதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

குடியுரிமை பற்றிய வரைவு விதிகள்

அரசியலமைப்பின் 5 மற்றும் 6-ஆவது பிரிவுகளைப் பற்றிக் குறிப்பிட்ட அம்பேத்கர், "இந்த அரசியலமைப்புச் சட்டம் அமலுக்கு வரும் தேதியில்" யார் இந்தியக் குடிமகனாக இருக்க முடியும் என்பதைப் பிரிவு 5 வரையறுக்கிறது என்றார். அதன்படி: (அ) இந்தியப் பகுதிக்குள் பிறந்த ஒரு நபர், அல்லது (ஆ) அவரது பெற்றோரில் எவரேனும் ஒருவர் இந்தியப் பகுதிக்குள் பிறந்திருந்தால் அல்லது               (இ) இந்த அரசியலமைப்புச் சட்டம் அமலுக்கு வரும் தேதிக்கு முந்தைய ஐந்து ஆண்டுகளுக்குக் குறையாமல் இந்தியப் பகுதியில் வழக்கமாக வசித்து வந்தவர்கள். அத்தகைய நபர், "அவர் தானாக முன்வந்து எந்தவொரு வெளிநாட்டுத் தேசத்தின் குடியுரிமையையும் பெறாதிருக்கும்பட்சத்தில், இந்தியாவின் குடிமகனாக இருப்பார்".

சட்டப்பிரிவு-5A பாகிஸ்தானில் இருந்து குடியேறியவர்களுக்கான தனி விதிகளை வகுத்துக் கொடுத்தது. அதன்படி, ஜூலை மாதம் 19-ஆம் தேதி, 1948-ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு இந்தியாவிற்கு வந்தவர்களில் — அவர்களோ அல்லது அவர்களின் பெற்றோரோ அல்லது தாத்தா பாட்டியோ பிரிக்கப்படாத இந்தியாவில் பிறந்திருந்து, அவர்கள் குடியேறியதில் இருந்து இந்தியாவில் வழக்கமாக வசித்து வந்திருந்தால் அவர்களுக்குக் குடியுரிமை வழங்கப்பட்டது. இந்தத் தேதிக்குப் பிறகு வந்தவர்கள், இந்தியாவில் ஆறு மாதங்கள் வசித்த பிறகு குடியுரிமைக்காகப் பதிவு செய்வது கட்டாயமாக்கப்பட்டது.

சட்டப்பிரிவு-5AA, மார்ச் மாதம் 1-ஆம் தேதி, 1947-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு இந்தியாவில் இருந்து பாகிஸ்தானுக்குக் குடிபெயர்ந்தவர்களை (இந்தியக் குடியுரிமையிலிருந்து) விலக்கி வைத்தது. ஆனால், அவர்கள் நிரந்தரமாக மறுகுடியேற்றம் செய்வதற்கான முறையான அனுமதிச் சீட்டின்கீழ் மீண்டும் இந்தியா திரும்பியிருந்தால் இந்த விதிமுறை பொருந்தாது. அதேநேரத்தில், ஒரு நிரந்தரமான குடியுரிமைச் சட்டத்தை இயற்றும் அதிகாரத்தைப் நாடாளுமன்றத்திடமே பிரிவு-6 விட்டுவிட்டது.

அசாம் பற்றிய கேள்வி

அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையின் பல முக்கிய உறுப்பினர்களிடமிருந்து அம்பேத்கர் பல கேள்விகளை எதிர்கொண்டார். இவர்களில் அசாமில் இருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ரோகிணி குமார் சௌத்ரி எழுப்பிய கேள்விகள் மிகவும் முக்கியமானவையாகும்.

கிழக்குவங்கத்தில் "தங்களால் வாழ முடியாத சூழ்நிலை ஏற்பட்டதன் காரணமாக அங்கிருந்து வந்தவர்களுக்குக் குடியுரிமை வழங்க வேண்டும் என்று சௌத்ரி கோரினார். மேற்குவங்கத்திற்கோ அல்லது அசாமிற்கோ குடிபெயர்ந்து வந்துள்ள இந்த கிழக்குவங்க மக்களின் மனதில் எந்த ஒரு அசம்பாவிதம் பற்றிய பயமும் இல்லை என்று யாராவது ஒரு கணம் கூட நினைத்துப் பார்க்க முடியுமா?" என்று அவர் கேள்வி எழுப்பினார்.

மேலும், முதலில் அசாமின் சில்ஹெட் (Sylhet) பகுதியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்து, இந்தியப் பிரிவினைக்கு நீண்டகாலத்திற்கு முன்பே ஏதோ ஒரு தொழில் விஷயமாகவோ, அரசு ஊழியர்களாகவோ அல்லது வர்த்தகர்களின் பணியாளர்களாகவோ அசாம் பள்ளத்தாக்கிற்கு வந்த ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்கும் குடியுரிமை வழங்க வேண்டும் என்று அவர் கேட்டுக்கொண்டார்.

ஆனால், அதேநேரத்தில் "வெறும் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வந்து, சட்ட மறுப்பு இயக்கத்தைத் (Civil disobedience movement) தொடங்கி, தங்களுக்குச் சொந்தமில்லாத நிலங்களை வலுக்கட்டாயமாக ஆக்கிரமித்து, மாகாணத்தில் அமைதியை நிலைநாட்டுவதற்காகப் ராணுவத்தின் உதவியை நாடும்படி நல்லாட்சி செய்யும் அரசாங்கத்தையே கட்டாயப்படுத்திய நபர்களைக் குடியுரிமையில் இருந்து விலக்கி வைக்க வேண்டும் என்றும் சௌத்ரி கோரினார்.

"...யார் ரகசியமாக எனது மாகாணத்திற்குள் நுழைந்து, இப்போது தங்களின் சொந்தச் சகோதரர்களுடன் தங்களைக் கலந்துகொண்டு, தங்களின் சொந்த மாகாணங்களில் எந்த ஒரு பாதுகாப்பற்ற உணர்வும் இல்லாத நிலையிலும் அசாம் மாகாணத்தை மேலும் சுரண்ட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு குடியுரிமை உரிமைகளைக் கேட்கிறார்களோ, அத்தகைய நபர்களை நான் இதிலிருந்து விலக்க விரும்புகிறேன்," என்றும் அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

பாகிஸ்தானைச் சேர்ந்த பலர் அசாமில் எந்தவொரு பாதுகாப்பற்ற சூழலும் இல்லாதபோதிலும் அங்கு நுழைந்துள்ளதாகக் குறிப்பிட்ட அவர், அதேநேரத்தில் கிழக்குவங்கத்தில் உள்ள சிறுபான்மையினரின் நிலைமையையும் சுட்டிக்காட்ட விரும்பினார்.

"அங்குள்ள சிறுபான்மையினருக்கு எந்தவொரு அரசுப் பணியும் கிடைப்பதில்லை. சிறுபான்மைச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர்கூட அங்கு ஒரு சிறிய பதவியில்கூட இல்லை... அப்படியிருக்க, அனைத்து நன்மைகளையும் அனுபவித்து வரும் கிழக்குவங்கத்தைச் சேர்ந்த பெரும்பான்மைச் சமூக மக்கள் அசாமுக்கு வருவதற்கு என்ன காரணம்? அசாமைச் சுரண்டுவதும், சில நன்மைகளைப் பெறுவதுமே அதற்குக் காரணம். இதை நீங்கள் ஊக்குவிக்கப் போகிறீர்களா?" என்று அவர் கேள்வி எழுப்பினார்.

மேலும், இது போன்ற ஊடுருவல்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான அனுமதிகளை வழங்கும் அதிகாரத்தைத் தங்களுக்கு வழங்குமாறு அசாம் அரசு இந்திய அரசிடம் கோரியிருந்ததாகவும், ஆனால் அது மறுக்கப்பட்டுவிட்டதாகவும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

"ஒரு மாகாணத்தை நீங்கள் சரியாக ஆட்சி செய்ய விரும்பினால், அங்குள்ள மக்கள்தொகையின் சமநிலை எந்தவொரு பாதிப்பும் அடையாமல் இருப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும். மேலும், இந்தியாவின் நலன்களுக்கு ஏற்றதாக இல்லாத மற்றும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய நபர்களுக்கு நீங்கள் குடியுரிமை வழங்கக் கூடாது. இந்த விவகாரங்களில் நான் இந்த விதியைத்தான் பின்பற்றுவேன்," என்று அவர் கூறினார்.

அம்பேத்கரின் பதில்

இறுதியாக, அரசியலமைப்பின் 5 மற்றும் 6-ஆவது பிரிவுகளில் அம்பேத்கர் முன்மொழிந்த திருத்தங்களை ஏற்றுக்கொள்வதற்காக, நிர்ணய சபையில் தேவையான எண்ணிக்கையைவிட அதிகமான வாக்குகள் செலுத்தப்பட்டு அவை நிறைவேற்றப்பட்டன. அம்பேத்கருக்குப் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேருவின் ஆதரவு கிடைத்தது. குறிப்பாகப் பிரிவினையால் (Partition) ஏற்பட்ட சவால்கள் காரணமாக, குடியுரிமை தொடர்பான இந்தப் பிரிவுகள் "கடந்த சில மாதங்களாக இந்த அரசியலமைப்பில் உள்ள மற்ற எந்தப் பிரிவையும்விட அதிக சிந்தனைக்கும் பரிசீலனைக்கும் உட்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம்" என்று நேருவும் ஒப்புக்கொண்டார்.

இந்த விவாதத்திற்குப் பதிலளித்துப் பேசிய அம்பேத்கர், பாகிஸ்தானில் இருந்து இந்தியாவிற்கு வந்தவர்கள், இந்தியாவில் இருந்து பாகிஸ்தானிற்குச் சென்றவர்கள் மற்றும் அசாம் மாநிலம் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்கள் குறித்த கவலைகளுக்குப் விளக்கமளித்தார்.

இந்த வரைவுச் சட்டம் கிழக்குவங்கத்திலிருந்து வரும் புலம்பெயர்ந்தோருக்காக "கதவுகளைத் திறந்துவிட்டுள்ளது" என்ற சவுத்ரியின் வாதத்திற்குப் பதிலளித்த அம்பேத்கர், சவுத்ரி இந்த விதிகளைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டுள்ளார் என்றும், அவரது அச்சங்கள் "முற்றிலும் அடிப்படையற்றவை" என்றும் கூறினார்.

“அவர் இந்த விதிமுறைகளை மீண்டும் வாசித்துப் பார்த்தால், 1948-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 19-ஆம் தேதிக்கு முன்னர் அசாமிற்குள் நுழைந்தவர்கள் மட்டுமே, அவர்கள் இந்தியப் பகுதிக்குள் வசித்திருந்தால், தானாகவே அசாமின் குடிமக்களாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பதை அவர் அறிந்துகொள்வார்,” என்றும் தெளிவுபடுத்தினார்.

1948-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 19-ஆம் தேதிக்குப் பிறகு, இந்து வங்காளிகளாக இருந்தாலும் சரி, முஸ்லிம்களாக இருந்தாலும் சரி, அசாமில் நுழைந்தவர்கள் குறித்து அம்பேத்கர், குடியுரிமை என்பது "எந்த வகையிலும் தானாகக் கிடைக்கக்கூடிய ஒன்றல்ல" என்று அம்பேத்கர் கூறினார். இந்தத் தேதிக்குப் பிறகு அசாமிற்குள் நுழைந்தவர்களுக்கு மூன்று நிபந்தனைகளை அவர் பட்டியலிட்டார்: முதலாவதாக, அந்த நபர் குடியுரிமைக்கு விண்ணப்பிக்க வேண்டும்; இரண்டாவதாக, அவர் அந்த மாநிலத்தில் ஆறு மாதங்கள் வசித்திருப்பதை நிரூபிக்க வேண்டும்; இறுதியாக, "இந்திய டொமினியன் (Dominion of India) அரசால் நியமிக்கப்பட்ட ஒரு அதிகாரியால் அவர் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். இந்த மூன்றாவது நிபந்தனையை மிகவும் கடுமையானது மற்றும் முழுமையான அதிகாரம் (Plenary power) கொண்டது என்று குறிப்பிட்ட அவர், ஒரு விண்ணப்பதாரரைப் பதிவு செய்யலாமா வேண்டாமா என்பதை முடிவு செய்வதில் அரசு அதிகாரிக்கு "போதிய விருப்ப அதிகாரம்" (Enough discretion) உள்ளது என்பதையும் வலியுறுத்தினார்.

“வேறுவிதமாகச் சொல்வதானால், அந்த நபர் இந்தியாவுக்கு வந்ததன் நோக்கம் என்ன என்பதைத் தீர்மானிக்க, அங்குள்ள ஆதாரங்களை அந்த அதிகாரி ஆய்வு செய்யலாம். அதாவது, அந்த நபர் உண்மையிலேயே இந்தியாவின் நிரந்தரக் குடிமகனாக மாற வந்துள்ளாரா அல்லது வேறு ஏதேனும் நோக்கத்திற்காக வந்துள்ளாரா என்பதை அவர் ஆராயலாம்," என்று அவர் கூறினார்.

Original Link: Long before Supreme Court ruling, how Ambedkar grappled with Assam’s citizenship question.

Read More →

அவசரநிலை மீண்டும் கவனம் பெற்றுள்ளது -ரோஷ்னி யாதவ்

தற்போதைய செய்தி

சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் இந்திய வரலாற்றின் மிகவும் கடுமையான காலகட்டங்களில் ஒன்றான 1975-77-ஆம் ஆண்டுகளில் கொண்டுவரப்பட்ட  அவசரநிலை, முதன்முறையாக 9-ஆம் வகுப்பு சமூக அறிவியல் பாடப்புத்தகத்தில் இடம்பெற்றுள்ளது. இந்திய ஜனநாயகம் கடந்து வந்த முக்கிய சவால்களில் ஒன்றாக இதனை தேசியக் கல்வி ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சி மன்றம் (National Council of Educational Research and Training (NCERT)) விளக்கியுள்ளது.

இந்தச் சூழலில், நமது அரசியலமைப்பில் அவசரநிலை தொடர்பாக என்ன விதிகள் உள்ளன என்பதையும், இந்தியாவில் அவசரநிலை அறிவிக்கப்பட்ட வரலாறு என்ன என்பதையும் அறிந்து கொள்வோம்.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. இந்திய அரசியலமைப்பின் பகுதி XVIII-ல், அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 352 முதல் 360 வரை உள்ள பிரிவுகள், மூன்று வகையானஅவசரநிலைகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகின்றன. இந்த விதிகள் ஜெர்மனியின் வீமர் அரசியலமைப்பிலிருந்து ஈர்க்கப்பட்டவை (German Weimar constitution) ஆகும்.

2. இந்திய அரசியலமைப்பில் அவசரநிலைகள் தொடர்பான அரசியலமைப்பு விதிகள்

இந்திய அரசியலமைப்பின் 352-வது பிரிவு, “அவசரநிலை பிரகடனம்” (proclamation of emergency) குறித்து விவரிக்கிறது.

பிரிவு 353, “அவசரநிலைப் பிரகடனத்தின் தாக்கம்” (Effect of Proclamation of Emergency) குறித்து விவரிக்கிறது.

பிரிவு 354, “அவசரநிலைப் பிரகடனம் அமலில் இருக்கும்போது வருவாய்ப் பகிர்வு தொடர்பான விதிகளைப் பயன்படுத்துதல்” குறித்து விவரிக்கிறது.

பிரிவு 355, “வெளிநாட்டு ஆக்கிரமிப்பு மற்றும் உள்நாட்டுக் குழப்பங்களிலிருந்து நாடுகளைப் பாதுகாக்கும் ஒன்றிய அரசின் கடமையை” பற்றி குறிப்பிடுகிறது.

பிரிவு 356, “மாநிலங்களில் அரசியலமைப்புச் சட்ட அமைப்பு தோல்வி அடையும் சூழலில்  பின்பற்ற வேண்டிய வழிமுறைகள்” பற்றி குறிப்பிடுகிறது.

பிரிவு 357, “பிரிவு 356-ன் கீழ் வெளியிடப்பட்ட பிரகடனத்தின் மூலம் சட்டமன்ற அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்துதல்” பற்றி குறிப்பிடுகிறது.

பிரிவு 358 – தேசிய அவசரநிலை   அறிவிக்கப்பட்டவுடன், சட்டப் பிரிவு 19-ன் வழங்கப்பட்டுள்ள "சுதந்திர உரிமைகள்" (Right to Freedom) மீதான அனைத்து கட்டுப்பாடுகளிலிருந்தும் அரசுக்கு விலக்கு அளிக்கிறது.

  பிரிவு 359, அவசரநிலைக் காலங்களில் பகுதி III-ன் கீழ் வழங்கப்பட்ட உரிமைகளைச் செயல்படுத்துவதை நிறுத்திவைப்பது தொடர்பான விதிகளைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறது.

பிரிவின் 360-ன் கீழ் நிதி நெருக்கடி (financial emergency) குறித்த விதிகள்  இடம் பெற்றுள்ளன.

அவசரநிலைகளின் வகைகள் யாவை?

அரசியலமைப்பின் XVIII-வது பகுதியில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பல்வேறு விதிகள், மூன்று வகையான அவசரநிலைகளுக்கு வழிவகை செய்கின்றன: அவை தேசிய அவசரநிலை, குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி, நிதி நெருக்கடி நிலை ஆகும்.

தேசிய அவசரநிலை

அரசியலமைப்பின் 352-வது பிரிவின்கீழ், “போர் அல்லது வெளிநாட்டு ஆக்கிரமிப்பு அல்லது ஆயுதக் கிளர்ச்சி” ஆகியவற்றால் இந்தியாவின் அல்லது நாட்டின் எந்தவொரு பகுதியின் பாதுகாப்பிறக்கும் அச்சுறுத்தல் ஏற்பட்டால், பிரதமர் தலைமையிலான அமைச்சரவையின் ஆலோசனையின் பேரில் குடியரசுத் தலைவர் அவசரநிலைப் பிரகடனம் பற்றியை வெளியிடலாம். (குறிப்பு: 1975-ல், ஆயுதக் கிளர்ச்சிக்குப் பதிலாக, “உள்நாட்டுக் குழப்பம்” (internal disturbance) என்ற அடிப்படையில் அரசாங்கம் அவசரநிலையைப் பிரகடனப்படுத்தியது. இது போன்ற  அவசரநிலை பொதுவாக “தேசிய அவசரநிலை” (national emergency) என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

அவசரநிலையின் போது, மக்களவையின் ஐந்து ஆண்டு பதவிக்காலத்தை நாடாளுமன்றம் சட்டத்தின் மூலம் ஒவ்வொரு முறையும் ஓராண்டு வீதம் நீட்டிக்கலாம். மாநிலப் பட்டியலில் உள்ள துறைகள் குறித்துச் சட்டங்களை இயற்றலாம். ஒன்றிய அரசு தனது நிர்வாக அதிகாரங்களை மாநிலங்களுக்கும் விரிவுபடுத்தலாம். ஒன்றியம் மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான நிதி வளப் பகிர்வு தொடர்பான அரசியலமைப்பு விதிகளை, நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலுடன் குடியரசுத் தலைவர் மாற்றியமைக்கலாம்.

குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 356(1)-ன்படி, ஒரு மாநிலத்தின் ஆளுநரிடமிருந்து அறிக்கை பெறுவதன் மூலம் அல்லது வேறு எந்த ஒரு நிலையிலும், அந்த மாநிலத்தின் அரசு அரசியலமைப்பின் விதிகளின்படி மாநில  அரசை நடத்தமுடியாத சூழ்நிலை ஏற்பட்டுள்ளது என்று குடியரசுத் தலைவர் திருப்தியடைந்தால், அவர் ஒரு பிரகடனத்தை (Proclamation) வெளியிட்டு:

(அ) மாநில அரசின் அனைத்து அல்லது ஏதேனும் ஒரு பணியையும், மாநிலச் சட்டமன்றத்தைத் தவிர்த்து மாநிலத்திலுள்ள ஆளுநர் அல்லது ஏதேனும் அமைப்பு அல்லது அதிகார அமைப்பிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள அல்லது அவர்களால் செயல்படுத்தப்படக்கூடிய அனைத்து அல்லது ஏதேனும் சில அதிகாரங்களையும்  வைத்துக் கொள்ளலாம்.

(ஆ) மாநிலச் சட்டமன்றத்தின் அதிகாரங்களை நாடாளுமன்றமோ அல்லது அதன் அதிகாரத்தின் கீழோ செயல்படுத்தலாம் என்று அறிவிக்கலாம்;

(இ) பிரகடனத்தின் நோக்கங்களைச் செயல்படுத்துவதற்குத் தேவையான அல்லது தேவை (necessary) என்று குடியரசுத் தலைவருக்குத் தோன்றும் தற்செயலான மற்றும் தொடர்ச்சியான விதிகளை உருவாக்கலாம். இதில் மாநிலத்தில் உள்ள எந்தவொரு அமைப்பு அல்லது அதிகாரம் தொடர்பான இந்த அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் எந்தவொரு விதிகளையும் முழுமையாகவோ அல்லது பகுதியாகவோ இடைநிறுத்துவதற்கான விதிகளும் இடம் பெற்றிருக்கும்

நிதி நெருக்கடி நிலை (Financial Emergency)

இந்திய அரசியலமைப்பின் 360-வது பிரிவு நிதி நெருக்கடி நிலை குறித்த ஏற்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளது. அதன்படி, இந்தியா முழுவதிலோ அல்லது அதன் எந்தப் பகுதியிலோ நிதி நிலைத்தன்மை (Financial Stability) அல்லது கடன் நம்பகத்தன்மை அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்கிறது என்று குடியரசுத் தலைவர் திருப்தி அடைந்தால், அதனை அறிவிக்கும் வகையில் அவர் ஒரு பிரகடனத்தை வெளியிட்டு நிதி அவசரநிலையை அறிவிக்கலாம்.

இந்தியாவில் எத்தனை முறை அவசரநிலை அமல்படுத்தப்பட்டுள்ளது?

இந்தியாவில் இதுவரை மூன்று முறை அவசரநிலை அமல்படுத்தப்பட்டுள்ளது:

1. முதல் அவசரநிலை, 1962-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 26 அன்று, போர்க் காரணங்களுக்காக அறிவிக்கப்படுத்தப்பட்டது.

2. இரண்டாவது அவசரநிலை 1971-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 3-ஆம் தேதி அப்போதைய போரின் அடிப்படையில் அமல்படுத்தப்பட்டது.

3. மூன்றாவது அவசரநிலை ஜூன் 25, 1975 அன்று "உள்நாட்டு அமைதியின்மை" காரணமாக அறிவிக்கப்பட்டது. குறிப்பு: "உள்நாட்டு அமைதியின்மை" (internal disturbance) என்ற வார்த்தை, 1978-ஆம் ஆண்டின் 44-வது அரசியலமைப்புச் சட்டத் திருத்தத்தின் மூலம் நீக்கப்பட்டது.

Original Link: Emergency back in focus

Read More →

2011 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில் மக்களவை தொகுதிகளை மாநிலங்களுக்கு இடையே மறுபகிர்வு செய்ய ஒன்றிய அரசு முன்மொழிகிறது. - வர்கீஸ் கே. ஜார்ஜ், ஷோபனா கே. நாயர்

அரசாங்கமானது அரசியலமைப்புத் திருத்த மசோதா (Constitution Amendment Bill) மற்றும் தொகுதி மறுவரையறை மசோதா (Delimitation Bill) ஆகியவற்றின் வரைவுகளை வெளியிட்டுள்ளது. இந்த முன்மொழிவுகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால், தென் மாநிலங்களின் மக்களவை இடங்களின் பங்கு குறையும் மற்றும் மக்களவையின் மொத்த உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகபட்சமாக 850 இடங்கள் வரை உயர்த்த இம்மசோதாக்கள் முன்மொழிகின்றன.

மத்திய அரசால் வெளியிடப்பட்டுள்ள அரசியலமைப்புத் திருத்த மசோதா (Constitution Amendment Bill) மற்றும் தொகுதி மறுவரையறை மசோதா (Delimitation Bill) ஆகியவற்றின் வரைவுகளில் உள்ள முன்மொழிவுகள் சட்டமாக இயற்றப்பட்டால், கடந்த சில பத்தாண்டுகளாகத் தங்கள் மக்கள்தொகையை கவனமாகக் கட்டுப்படுத்தி வைத்துள்ள மாநிலங்களின் நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவப் பங்கு குறையும் நிலை ஏற்படலாம்.

மக்களவை மற்றும் மாநிலச் சட்டமன்றங்களில் பெண்களுக்கு 33% இட ஒதுக்கீடு அளிக்கும் திட்டத்தைச் செயல்படுத்துவதை விரைவுபடுத்துவதையே இம்மசோதா நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளதாக கூறும் அரசாங்கமானது, 'அரசியலமைப்பு (131-வது) திருத்த மசோதா' (Constitution (131st) Amendment Bill) மற்றும் 'தொகுதி மறுவரையறை மசோதா' (Delimitation Bill) ஆகியவற்றை விவாதிப்பதற்காக, நாடாளுமன்றத்தின் பட்ஜெட் கூட்டத்தொடர் ஏப்ரல் 16, 2026 வியாழக்கிழமை அன்று மீண்டும் கூடவுள்ளது.

மறைமுகமான தொகுதி மறுவரையறை

2029 மக்களவைத் தேர்தலுக்கு முன்னதாகவே, எவ்விதக் கலந்தாலோசனையும் இன்றி மாநிலங்களுக்கு இடையிலான மக்களவை இடங்களை மறுபகிர்வு செய்யும் திட்டத்தை வலுக்கட்டாயமாகச் செயல்படுத்த, பெண்கள் இட ஒதுக்கீட்டை ஒரு முகமூடியாக அரசாங்கம் பயன்படுத்துவதாக எதிர்க்கட்சியான காங்கிரஸ் குற்றம் சாட்டியுள்ளது. "இந்த மறைமுகமான தொகுதி மறுவரையறை முயற்சியை நாங்கள் எதிர்ப்போம். மேலும், பெண்கள் இட ஒதுக்கீட்டிற்கு நாங்கள் 100% ஆதரவு அளிக்கிறோம், அதேபோல் மக்களவை மற்றும் சட்டமன்றங்களின் தற்போதைய மொத்த உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கைக்குள்ளேயே இந்த பெண்கள் இட ஒதுக்கீட்டை உடனடியாகச் செயல்படுத்த வேண்டும் என்றும் நாங்கள் கோருகிறோம்," என்று காங்கிரஸ் எம்.பி. அபிஷேக் மனு சிங்வி தெரிவித்தார். "மாநிலங்களுக்கு இடையிலான இடப்பங்கீட்டு விகிதங்கள் மாற்றமின்றித் தொடரும் என்று அரசாங்கம் பலமுறை அளித்த உறுதிமொழியைப் பற்றிய ஒரு சிறு குறிப்பு கூட, தற்போதைய முன்மொழிவுகளில் இடம்பெறவில்லை" என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

இந்த முன்மொழிவுகள், இடப் பங்கீட்டு முறையை மாற்றியமைக்க வேண்டும் என்று மிகத் திட்டவட்டமாக வலியுறுத்துகின்றன. இந்த நோக்கம், அரசியலமைப்புத் திருத்த மசோதாவின் "நோக்கங்கள் மற்றும் காரணங்கள்" குறித்த விளக்கத்திலேயே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த விளக்கம் பின்வருமாறு குறிப்பிடுவதாவது, "1971-ம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு விவரங்களின் அடிப்படையில் இடங்களை முடக்கி வைத்திருந்த நடவடிக்கை ஒரு முக்கியக் கொள்கை நோக்கத்தை நிறைவேற்றிய போதிலும், அதன் பிறகு நாட்டின் மக்கள்தொகை சார்ந்த அமைப்பில் (demographic profile) கணிசமான மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. மாநிலங்களுக்கு இடையிலான மற்றும் மாநிலங்களுக்குள்ளான குறிப்பிடத்தக்க மக்கள்தொகை இடப்பெயர்வுகள் உட்பட, சமீபத்தில் வெளியிடப்பட்ட மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு விவரங்கள் இம்மாற்றங்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன."

தொகுதி மறுவரையறை மசோதாவின் வரைவு பின்வருமாறு தெளிவுபடுத்துகிறது. "சமீபத்திய மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு விவரங்களின் அடிப்படையில், மக்களவையில் மாநிலங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ள இடங்களை மறுசீரமைப்பது இக்குழுவின் (ஆணையத்தின்) கடமையாகும்."

இந்த முன்மொழிவுகள் சட்டமாக இயற்றப்பட்டால், இந்தி பேசும் மாநிலங்களின் மக்களவை இடங்களின் பங்கு தற்போதைய 38.1 சதவீதத்திலிருந்து 43.1 சதவீதமாக உயரக்கூடும். அதேவேளையில், தென் மாநிலங்களின் இடங்களின் பங்கு 24.3 சதவீதத்திலிருந்து 20.7 சதவீதமாகக் குறையும்.

தற்போதைய அரசியலமைப்பு நடைமுறையின்படி, மக்களவை இடங்கள் மாநிலங்களுக்கு இடையே 1971-ம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையிலும், ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்குள்ளும் 2001-ம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையிலும் பகிர்ந்தளிக்கப்படுகின்றன. "2026-ம் ஆண்டிற்குப் பிறகு நடத்தப்படும் முதல் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் தொடர்புடைய விவரங்கள் வெளியிடப்படும் வரை" இந்த நடைமுறை தொடர்ந்து நீடிக்கும் என்று அரசியலமைப்பின் 82-வது விதி (Article 82) குறிப்பிடுகிறது.

முன்மொழியப்பட்டுள்ள இந்தத் திருத்தச் சட்டம், மேற்கூறிய விதியை முழுமையாக நீக்கிவிடுகிறது. "பெண்களுக்கான இட ஒதுக்கீட்டைச் செயல்படுத்தும் என்ற பெயரில் அறிமுகப்படுத்தப்படும் இந்த மசோதாக்கள், கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் அடிப்படையில் இயங்கும் இந்தியாவிற்கு எழுதப்பட்ட ஒரு மரண சாசனத்திற்கு ஒப்பானவை," என்று மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் (CPI-M) நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஜான் பிரிட்டாஸ் கருத்து தெரிவித்தார்.

இம்மசோதாக்கள் அனைத்தும் ஒருங்கிணைந்து, சமீபத்திய மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு விவரங்களின் அடிப்படையில் மாநிலங்களுக்கிடையே மக்களவை இடங்களை மறுபகிர்வு செய்யவும், தற்போதுள்ள 550 இடங்கள் என்ற உச்சவரம்பை நீக்கி, மக்களவையின் மொத்த இடங்களை அதிகபட்சமாக 850-ஆக (மாநிலங்களுக்கு 815 மற்றும் ஒன்றியப் பிரதேசங்களுக்கு 35) உயர்த்தவும், அதேவேளையில், பெண்களுக்கென 33 சதவீத இடங்களை ஒதுக்கீடு செய்யவும் முன்மொழிகின்றன. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 81 மற்றும் 82-வது பிரிவுகளில் இடம்பெற்றுள்ள, மக்களவை இடங்களை மறுசீரமைப்பதற்கான தற்காலிகத் தடையானது (freeze), 2001-ம் ஆண்டில் அப்போதைய பாஜக பிரதமரான அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் முன்னின்று உருவாக்கிய அரசியலின் ஒருமித்த கருத்தின் அடிப்படையில், ஒரு அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தின் வாயிலாக இந்த ஒப்பந்தம் சட்டவடிவம் பெற்றது. தற்போது நரேந்திர மோடி தலைமையிலான அரசு, அந்தப் பாதுகாப்பு ஏற்பாட்டை நீக்கிவிட்டு, சமீபத்திய மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் (தற்போதைய நிலையில், அது 2011-ம் ஆண்டின் கணக்கெடுப்பாகும்) அடிப்படையில் மக்களவை இடங்களை உடனடியாக மறுபகிர்வு செய்ய முன்மொழிகிறது.

தமிழ்நாடு, கேரளா, கர்நாடகா, தெலங்கானா மற்றும் பஞ்சாப் ஆகிய மாநிலங்கள், தற்போது நடைமுறையில் உள்ள இடஒதுக்கீடு மறுசீரமைப்புத் தடையை 2026-ம் ஆண்டிற்குப் பிறகும் மேலும் 25 ஆண்டுகளுக்கு நீட்டிக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை விடுத்திருந்தன. அக்கோரிக்கை புறக்கணிக்கப்பட்டது மட்டுமல்லாமல், இந்தியாவின் நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவ நிலையை உடனடியாக மறுவரையறை செய்வதற்கான நாடாளுமன்ற ஒப்புதலையும் மத்திய அரசு தற்போது கோருகிறது.

“நாடாளுமன்றம் மீண்டும் கூடுவதற்கு இன்னும் 36 மணி நேரமே உள்ள நிலையில், பலமுறை கோரிக்கைகள் விடுக்கப்பட்டும் எந்தவொரு அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டமும் நடத்தப்படாமலும், இந்த மசோதாக்களை நாடாளுமன்றக் குழுவின் பரிசீலனைக்கு அனுப்ப எந்த முயற்சியும் மேற்கொள்ளப்படாமலும், அரசாங்கம் தனது விருப்பங்களை நாட்டின் மீது தன்னிச்சையாகத் திணிக்க முயற்சிக்கிறது. இதற்கும் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டிற்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. மாறாக, பாஜக-வின் 2029 தேர்தல் திட்டங்களுக்கான தொகுதி மறுவரையறை குறித்து  அமைந்திருப்பதாக உள்ளது” என்று சிங்வி கூறினார்.

அதேவேளையில், அனுமதிக்கப்பட்ட 815 இடங்களும் முழுமையாக ஒதுக்கப்படுவதாகக் கொண்டால், அனைத்துப் பெரிய மாநிலங்களுக்கும் மக்களவையில் சில கூடுதல் இடங்கள் கிடைக்கும் என்றபோதிலும், சில மாநிலங்களின் பிரதிநிதித்துவ வலிமை வியத்தகு முறையில் அதிகரிக்கும். 2011-ம் ஆண்டின் மக்கள்தொகை விநியோகத்தின் அடிப்படையில் இந்த 815 இடங்களும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டால், உத்தரப்பிரதேச மாநிலம் தனது தற்போதைய 80 இடங்களுடன் கூடுதலாக 58 இடங்களைப் பெற்றுக்கொள்ளும். அதேவேளையில், கேரள மாநிலம் வெறும் மூன்று இடங்களை மட்டுமே கூடுதலாகப் பெற்று, அதன் எண்ணிக்கை 20-லிருந்து 23-ஆக உயரும்.

மக்களவையில் உத்தரப்பிரதேசத்தின் பங்கு 14.73 சதவீதத்திலிருந்து 16.24 சதவீதமாக உயரக்கூடும். அதேசமயம், கேரளத்தின் பங்கு 3.68 சதவீதத்திலிருந்து 2.7 சதவீதமாகக் குறையும். பீகார் மாநிலம் தனது தற்போதைய 40 இடங்களிலிருந்து (7.37%) 72 இடங்களாகவும் (8.47%), மகாராஷ்டிரா 48-லிருந்து 78-ஆகவும், தமிழ்நாடு 39-லிருந்து 50-ஆகவும் உயரும் எனினும், தமிழ்நாட்டின் தற்போதைய பங்கு விகிதம் 7.18 சதவீதத்திலிருந்து 5.88 சதவீதமாகக் குறையும்.

Original Link: Centre moots inter-State redistribution of Lok Sabha seats based on 2011 Census.

Read More →

திருநங்கையர் (உரிமைகள் பாதுகாப்பு) திருத்த மசோதா ஒரு குறைபாடுள்ள தீர்வாகும் -கோபி சங்கர் மதுரை

இந்த மசோதா பாலின அடையாளங்களுக்கிடையிலான குழப்பத்தை மேலும் அதிகப்படுத்துவதுடன், இத்துறையில் உள்ள மிக முக்கியமான மற்றும் அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைக் கண்டுகொள்ளாமல் புறக்கணிக்கிறது.

திருநங்கையர் (உரிமைகள் பாதுகாப்பு) திருத்தச் சட்டம், 2026 (மசோதா எண். 79/2026) (Transgender Persons (Protection of Rights) Amendment Bill, 2026 (Bill No. 79 of 2026), மார்ச் மாதம் 13-ஆம் தேதி, 2026-ஆம் ஆண்டு மக்களவையில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, மார்ச் மாதம் 25-ஆம் தேதி, 2026-ஆம் ஆண்டு மாநிலங்களவையில் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்த மசோதா 2019-ஆம் ஆண்டு சட்டத்தில் பல அதிரடி மாற்றங்களைக் கொண்டுவருகிறது. இது "திருநங்கைகள்" (Transgender person) என்பதற்கான வரையறையை சுருக்கி, கின்னர், ஹிஜ்ரா, அரவாணி, ஜோக்தா, திருநம்பிகள் அல்லது உயிரியல்ரீதியாக வரையறுக்கப்பட்ட இருபாலின பண்பு போன்ற குறிப்பிட்ட சமூக-கலாச்சார அடையாளங்களுக்குள் மட்டுமே அடக்குகிறது. மேலும், உடல் உறுப்பு சிதைப்பு, ஆண்மை நீக்கம் அல்லது அறுவை சிகிச்சை மற்றும் ஹார்மோன் நடைமுறைகள் மூலம் கட்டாயப்படுத்தி இந்த அடையாளத்திற்குள் தள்ளப்பட்டவர்களையும் இது உள்ளடக்குகிறது. மிக முக்கியமாக, மாறுபட்ட பாலியல் விருப்பத்தேர்வுகள் கொண்டவர்களையும், பாலின அடையாளத்தில் நிலையற்ற (Gender fluid) நபர்களையும் இந்த வரையறையிலிருந்து இது வெளிப்படையாகவே  விலக்கி வைக்கிறது.

இந்தச் சட்ட மசோதா, பிரிவு 4(2)-ல் உள்ள "சுய விருப்பத்தின் அடிப்படையிலான பாலின அடையாள" உரிமையை நீக்குகிறது. இதற்குப் பதிலாக, மாவட்ட ஆட்சியரிடம் விண்ணப்பிக்கும் எளிய நடைமுறையை மாற்றி, தலைமை மருத்துவ அதிகாரி (Chief Medical Officer (CMO)) தலைமையிலான மருத்துவக் குழுவின் பரிந்துரையைப் பெற வேண்டும் என்ற நிபந்தனையைக் கொண்டு வருகிறது. மேலும், திருநங்கைகளுக்கு மேற்கொள்ளப்படும் ஒவ்வொரு அறுவைச் சிகிச்சை குறித்தும் மருத்துவமனைகள் கட்டாயமாக மாவட்ட ஆட்சியரிடமும், அந்த மருத்துவக் குழுவிடமும் அறிக்கை சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என இந்த மசோதா வலியுறுத்துகிறது.

கட்டமைப்புரீதியான சிக்கல்களின் தொடர்ச்சி 

2019-ஆம் ஆண்டு சட்டத்தில் இருந்த தெளிவற்ற தன்மைகளையும், அதைச் செயல்படுத்துவதில் ஏற்பட்ட தோல்விகளையும் புதிய சட்டத் திருத்தங்கள் சரிசெய்வதாக அரசாங்கம் கூறுகிறது. ஒவ்வொரு ஆண்டும், ஆயிரக்கணக்கான இருபாலின பண்புடைய (Intersex) குழந்தைகள் கொல்லப்படுகிறார்கள் அல்லது மருத்துவ அறநெறிகளுக்கு முரணாக, அவர்களின் சம்மதமின்றி பாலினத் தேர்வு அறுவை சிகிச்சைகளுக்கு உட்படுத்தப்படுகிறார்கள். "இயல்பான நிலை" என்கிற தவறான இலக்கை அடைவதற்காக, வாழ்நாள் முழுவதும் உடல் மற்றும் மனரீதியான பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் வகையில் இக்குழந்தைகளின் உறுப்புகள் சிதைக்கப்படுகின்றன. நமது மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு முறைகளில் கோடிக் கணக்கான இருபாலின பண்புடைய நபர்கள் இன்னும் "புலப்படாத மனிதர்களாகவே" உள்ளனர். அவர்களின் பிறப்பு மற்றும் இறப்புகள் பதிவு செய்யப்படாததால், சட்டப்பூர்வ பாதுகாப்புகளும் சமூக சேவைகளும் அவர்களுக்குக் கிடைக்காமல் போகின்றன.

உயர்ந்த அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் கூட பாலின அடையாளம் (Sex identity) மற்றும் சமூகப் பாலின அடையாளம் (Gender identity) ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான அடிப்படை வேறுபாடுகளைப் புரிந்துகொள்வதில்லை என்கின்றனர். அதேபோல், இருபாலின பண்பு வேறுபாடுகள் மற்றும் திருநங்கையர் அடையாளங்களுக்கு  இடையேயான வித்தியாசங்களையும் அவர்கள் அறியவில்லை. இந்தப் புரிதல் குறைபாடே பரவலான பாகுபாட்டிற்கு முக்கியக் காரணமாகிறது. இந்த சட்ட மசோதாவே ஆண் மற்றும் பெண் என்பதை "சமூகப் பாலின அடையாளம்"  என்று குறிப்பிடுகிறது, இது அடிப்படையிலேயே தவறானது என்றும் கூறப்படுகிறது. ஏனெனில், ஆண் மற்றும் பெண் என்பவை "பாலின அடையாளங்கள்". பாலின அடையாளத்தை சமூகப் பாலின அடையாளங்களின்கீழ் வகைப்படுத்துவதன் மூலம், இந்தப் புதிய சட்டம் இருக்கும் பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாகப் புதிய சிக்கல்களையே உருவாக்குகிறது.

இந்தியாவில் திருநங்கைகள் மற்றும் இருபால் தன்மையுடையவர்கள் குறித்த நம்பகமான தரவுகள் அரசிடம் இல்லை. அவர்களுக்கு உரிமைகளை வழங்க அரசு முற்பட்டாலும், அவர்கள் யார் என்பதைத் தெளிவாக அடையாளம் காண்பதில் சிக்கல் நீடிக்கிறது. அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களில் 'உயிரியல் பாலினம்' மற்றும் 'பாலின அடையாளம்' ஆகியவற்றை தனித்தனி பிரிவுகளாகப் பிரிப்பது, இந்தப் பிரச்சினையின் அடிப்படை காரணங்களுக்குத் தீர்வாக அமையும் என்கின்றனர். 

புதிய சொல்லாடல்கள் பயன்படுத்தப்பட்ட போதிலும், இந்த மசோதா இன்னும் "இருபாலின பண்பு வேறுபாடுகள் கொண்ட நபர்களை", "திருநங்கைகள்" என்ற வரையறைக்குள்ளேயே வைத்திருக்கிறது. "திருநங்கைகள்" என்ற சொல் பெரும்பாலும் பல்வேறு அடையாளங்களை ஒன்றாகக் கலந்து விடுகிறது. இடைபாலினத்தவர்களை "திருநங்கைகள்" என்ற பிரிவில் சேர்ப்பதன் மூலம், இந்தச் சட்டம் அவர்களுக்கென இருக்கும் பிரத்யேகத் தேவைகளைப் புறக்கணிக்கிறது. இருபாலின பண்புநிலை (Intersex) என்பது ஒரு இயற்கையான உயிரியல் மாறுபாடாகும் (இது உலகம் முழுவதும் சுமார் 1%–2% மக்களிடம் காணப்படுகிறது), ஆனால் திருநங்கை அடையாளம் என்பது ஒரு உளவியல் மற்றும் சமூகம் சார்ந்த கருத்தாகவே கருதப்படுகிறது.

இவை இரண்டையும் ஒரே பிரிவின்கீழ் வைத்திருப்பது, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 21-வது பிரிவின்கீழ் வழங்கப்பட்டுள்ள உடல் முழுமைத்தன்மை மற்றும் தனிமனித உரிமை ஆகிய உரிமைகளை மீறுவதாக அமைகிறது. மேலும், இது இடைபாலினக் குழந்தைகளுக்கு போதிய பாதுகாப்பை வழங்கத் தவறுவதோடு, அவர்களை "இயல்பாக்குவதற்காக" செய்யப்படும் அறுவை சிகிச்சைகளுக்குத் தெளிவான தடையையும் விதிக்கவில்லை. இருபாலின பண்புடைய நபர்களுக்கென்று தனிச் சட்டம் வேண்டும் என்ற நீண்டகாலக் கோரிக்கையையும் இந்த மசோதா புறக்கணிக்கிறது.

இந்த மசோதாவின் வரையறையானது சர்வதேச தரநிலைகளுக்கு முரணாக அமைந்துள்ளது. ஐக்கிய நாடுகள் சபை மற்றும் உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO) ஆகியவை, 'இருபாலின பண்பு' (Intersex) என்பதை வழக்கமான ஆண் அல்லது பெண் பிரிவுகளுக்குள் அடங்காத பாலின பண்புகளின் இயற்கையான வேறுபாடுகள் என்று வரையறுக்கின்றன. மேலும், இவர்களுக்குத் தனித்துவமான சட்ட அங்கீகாரம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும், அவர்களின் சம்மதம் இன்றி செய்யப்படும் மருத்துவ அறுவை சிகிச்சைகளிலிருந்து பாதுகாப்பு அளிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் அவை வலியுறுத்துகின்றன. ஆனால், இந்த மசோதா 'இருபாலின பண்பு' கொண்ட நபர்களைக் கட்டாயப்படுத்தி 'திருநங்கை' பிரிவின்கீழ் கொண்டு வருவதன் மூலம், உலகளாவிய தரநிலைகளை வலுவிழக்கச் செய்வதோடு, இந்தியா நிலைநிறுத்த ஒப்புக்கொண்ட மனித உரிமை கட்டமைப்பையும் சீர்குலைக்கிறது.

இந்த மசோதா, திருநங்கைகளுக்கான தேசிய அமைப்பு (National Council for Transgender Persons (NCTP)) மற்றும் அனைத்து மாநில நலவாரியங்களின் காலாவதியான பெயர்களையே மாற்றமில்லாமல் அப்படியே வைத்துள்ளது. இவற்றை தேசிய பாலின அடையாளம், வெளிப்பாடு மற்றும் உடல்ரீதியான பாலின பண்புகள் (Gender Identity/Expression and Sex Characteristics (GIESC)) நல அமைப்பு மற்றும் மாநில GIESC நல வாரியங்கள் எனப் பெயர் மாற்றம் செய்ய வேண்டும் என்ற நீண்டகால கோரிக்கையை இந்த மசோதா புறக்கணித்துள்ளது. இதன் விளைவாக, கொள்கை கட்டமைப்பு மிகவும் துல்லியமானதாகவும் அனைவரையும் உள்ளடக்கியதாகவும் மாறுவதற்குப் பதிலாக, "திருநங்கை" என்ற ஒற்றை அடையாளப் பெயருக்குள்ளேயே வழங்கப்படுகிறது. இதன் மூலம் ஒன்றிய அரசு தேசிய அளவில் ஒரு குறிப்பிட்ட அடையாளத்தை மட்டுமே தொடர்ந்து முன்னிறுத்துவதாகத் தெரிவிக்கின்றனர்.

இந்த ஒருபாலின ஈர்ப்பு முறைமை சார்ந்த (Heteronormative) மசோதா, திருநங்கைகள் உள்ளிட்ட பாலின அடையாளம், வெளிப்பாடு மற்றும் பாலின பண்புகள் (Gender Identity, Expression and Sex Characteristics (GIESC) சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் திருநங்கை ஓரினச்சேர்க்கையாளர் (Trans Gay), திருநங்கை பெண்ணினச் சேர்க்கையாளர் (Translesbian), திருநங்கை இருபாலினச் சேர்க்கையாளர் (Transbisexual) அல்லது பால்புதுமையினர் (Queer) போன்ற பல்வேறு பாலின ஈர்ப்புகளைக் கொண்டிருக்கலாம் என்ற உண்மையை கவனிக்கத் தவறுகிறது.

சுரண்டல் தன்மையுள்ள கட்டமைப்புகளுக்குச் சட்டரீதியாக அதிகாரமளித்தல்

சட்டப்பிரிவு 18-ல் (Section 18) சேர்க்கப்பட்டுள்ள புதிய விதிகள், பெரியவர்களையோ அல்லது குழந்தைகளையோ வலுக்கட்டாயமாக "திருநங்கை அடையாளத்திற்கு" மாற்றுவது, பிச்சை எடுக்கவைப்பது அல்லது கொத்தடிமைகளாக நடத்துவது போன்ற செயல்களுக்கு 5 முதல் 14 ஆண்டுகள் வரை கடுமையான சிறைத்தண்டனையை விதிக்கின்றன. இருப்பினும், இந்த மசோதா காலனித்துவ காலத்து 'ஹிஜ்ரா ஜமாத்-கரானா' (Hijra Jamath-Gharana) முறையை முறைப்படுத்தவோ அல்லது அகற்றவோ இல்லை என்கின்றனர். வெளிநபர்களால் செய்யப்படும் குற்றங்களில் மட்டும் கவனம் செலுத்தி, இந்த அமைப்பிற்குள் இருக்கும் அதிகார படிநிலைகளை புறக்கணிப்பதன் மூலம், இந்தத் திருத்தம் நீண்டகாலமாக இருக்கும் இந்த முறைக்கு சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரத்தை வழங்கி வலுப்படுத்துவதாக அமைகிறது. இத்தகைய கட்டமைப்புகள் முற்றிலும் பாரம்பரியமானவை அல்ல என்றும் பழங்கால இந்திய அமைப்புகள் பல்வேறு அடையாளங்களைக் கொண்டவர்களைத் தன்னுள் உள்ளடக்கியதாகவும், அவர்களுக்கு ஆதரவாக இருந்ததாகவும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

தற்போது, திருநங்கை (Hijra) சமூகத்தின் முக்கியத் தலைவர்கள், பிச்சை எடுத்தல் மற்றும் பாலியல் தொழில் மூலம் தங்களுக்குக் கீழ் உள்ளவர்கள் ஈட்டும் வருமானத்தைக் கட்டுப்படுத்துகின்றனர். இதனால், பெரும்பாலும் கைவிடப்பட்ட மற்றும் சமூக அடையாளங்களுக்கு உட்படாத பாலினத் தன்மையைக் கொண்ட குழந்தைகள் கொத்தடிமைத் தனத்தில் சிக்கவைக்கப்படுகின்றனர். அத்தகைய குழந்தைகள் பலரும் சுரண்டல் நிறைந்த திருநங்கை சமூக அமைப்புகளான ஜமாத் கரானாக்கள் (Jamath Gharanas), ஹவேலிகள் மற்றும் தாயாக்களில் (Dayars) கட்டாயமாகச் சேர்க்கப்படுகின்றனர். அங்கு அவர்களுக்குக் கல்வி கிடைப்பதில் உள்ள சிக்கல்கள் உள்ளதோடு, பிச்சை எடுப்பதும் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுவதும் அவர்கள் மீது வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்கப்படுகின்றன.

பாலின விதிமுறைகளுக்கு உட்படாத (Gender Non-conforming (GNC)) குழந்தைகள் காணாமல் போகும்போது, அவர்கள் குறித்த புகார்களைப் பதிவுசெய்ய காவல்துறை பெரும்பாலும் மறுக்கிறது. மேலும், அத்தகைய குழந்தைகளை மனிதக் கடத்தல் மற்றும் வன்கொடுமைகளிலிருந்து பாதுகாக்கத் தனிப்பட்ட கொள்கைகள் ஏதும் வரையறுக்கப்படவில்லை. அவர்களின் சீர்திருத்தம், மறுவாழ்வு அல்லது பாதுகாப்பிற்கென எந்தவொரு முறையான அமைப்பும் உருவாக்கப்படவில்லை. முறையான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் இன்றி, காலனித்துவ காலத்து பழைய கட்டமைப்புகளைப் பாதுகாப்பதன் மூலம், இந்தியாவிலிருந்த முந்தைய உள்ளடக்கிய மற்றும் அனைவரையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் பாரம்பரியங்களை இந்த மசோதாவின் மூலம் அரசாங்கம் பலவீனப்படுத்துகிறது.

இந்த மசோதா, அறுவை சிகிச்சைக்கான சான்றிதழ் பெறுவதற்கு முன்பாக மருத்துவ நிபுணர்களால் வழங்கப்படும் மரபணு ஆலோசனையையோ, இருபாலின பண்புடையவருக்கான (Intersex) அறுவை சிகிச்சைகளையோ அல்லது அது தொடர்பான சுகாதார சேவைகளையோ கட்டாயமாக்கவில்லை என்கின்றனர். மேலும், பாலின உறுதிப்படுத்தும் அறுவை சிகிச்சைகள் குறித்து இந்திய சூழலுக்கு ஏற்ற நீண்டகால ஆய்வுகளை மேற்கொள்ள இந்த மசோதாவில் தெளிவான வரையறைகள் இல்லை என்றும் குற்றம்சாட்டுகின்றனர். மேலும், பலவீனமான பாதுகாப்பு வழிமுறைகளால் தனிநபர் தரவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் தனியுரிமை குறித்த கவலைகளையும் எழுப்புவதாகத் தெரிவிக்கின்றனர்.

பல்வேறு பாலின அடையாளங்கள் மற்றும் பண்புகளைக் கொண்ட சமூகங்கள் (Gender Identity, Expression, and Sex Characteristics (GIESC)) எதிர்கொள்ளும் உண்மையான பிரச்சினைகளான நிர்வாகச் சிக்கல்கள் மற்றும் முறையற்ற மருத்துவ நடைமுறைகளான (அரசு ஊக்குவிக்கும் தீவிர உடல்நல அபாயங்கள் கொண்ட) பாலின உறுதிப்படுத்தும் அறுவை சிகிச்சைகள் மற்றும் ஹார்மோன் சிகிச்சைகள் போன்றவற்றைத் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக, இந்த மசோதா அவர்களின் தேவைகளுக்குச் சற்றும் தொடர்பில்லாத மேலோட்டமான நடவடிக்கைகளையே வழங்குகிறது. குறிப்பாக, 2019-ஆம் ஆண்டின் ஐக்கிய நாடுகளின் மாற்றுத்திறனாளிகள் உரிமைகள் உடன்படிக்கை (United Nations Convention on the Rights of Persons with Disabilities (UN CRPD)) பரிந்துரைகளின்படி, இருபாலின பண்புடையவர்களின் (Intersex) நலன் மற்றும் கண்ணியத்திற்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும் என்று கூறப்பட்டிருந்தும், இந்த சிக்கல்கள் இன்னும் பெருமளவில் புறக்கணிக்கப்பட்டே வருகின்றன.

பிரிவுகளுக்கு இடையேயான பாகுபாடு இல்லை 

பட்டியல் சாதியினர் அல்லது பழங்குடியினர் (Scheduled Caste/Scheduled Tribe (SC/ST)) மற்றும் மாற்றுத்திறனாளி பின்னணி கொண்ட திருநங்கைகள் இப்போதும் பலவிதமான பாகுபாடுகளை எதிர்கொள்கின்றனர். ஆனால், இவர்களுக்கான குறிப்பிட்ட தீர்வுகள் எதையும் இந்த மசோதா வழங்கவில்லை. கொள்கை மாற்றங்களைச் செய்வதற்கு முன்னால் தேவையான முறையான மற்றும் சான்றுகள் அடிப்படையிலான ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளத் தவறியதன் மூலம், இந்தியாவின் குடும்பம் சார்ந்த சமூகக் கட்டமைப்பை இந்த மசோதா பாதுகாக்கத் தவறிவிட்டது. மிக முக்கியமாக, பன்முகத்தன்மை கொண்ட அடையாளங்களுக்கான சமூக மற்றும் திருமண உரிமைகளைப் பற்றி இந்த மசோதா எதையும் குறிப்பிடவில்லை. திருநங்கைகளுக்கான திருமணம், தத்தெடுத்தல், வாரிசுரிமை, விவாகரத்து அல்லது சொத்துரிமை போன்ற குடும்பச் சட்டங்கள் குறித்து எந்த விதிகளையும் இந்த சட்டத் திருத்தம் வழங்காததால், அவர்களுக்கு முழுமையான சட்ட அங்கீகாரம் கிடைக்காமல் போவதோடு, முக்கியமான சமூக நிறுவனங்களில் இருந்து அவர்கள் தொடர்ந்து விலக்கி வைக்கப்படுவதாகவும் குற்றம்சாட்டுகின்றனர்.

2026-ஆம் ஆண்டு திருத்தச் சட்டம் சில வரையறைகளைத் தெளிவுபடுத்துவதோடு, கட்டாயச் சுரண்டலுக்கான தண்டனைகளையும் அதிகரிக்கிறது. இருப்பினும், இது முக்கியமான கட்டமைப்புச் சிக்கல்களைத் தீர்க்கத் தவறிவிட்டது. இது பல்வேறு பாலின நோக்குநிலை, பாலின அடையாளம், பாலின வெளிப்பாடு மற்றும் பாலினப் பண்புகள் (Sexual Orientation, Gender Identity, Gender Expression and Sex Characteristics (SOGIESC)) சார்ந்த அடையாளங்களைப் புறக்கணிக்கிறது. சமூகம் சார்ந்த மற்றும் திருமண உரிமைகளை கவனத்தில் கொள்ளவில்லை. மேலும், பண்டைய இந்திய மரபுகளைப் பிரதிபலிப்பதற்குப் பதிலாக, காலனித்துவ காலத்திய 'ஹிஜ்ரா' (Hijra) கட்டமைப்புகளையே தொடர்ந்து பின்பற்றுகிறது. உயிரியல் பாலினத்திற்கும் சமூகப் பாலின அடையாளத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைத் தெளிவாகக் காட்டும் ஒரு அறிவியல்பூர்வமான மற்றும் கலாச்சாரரீதியிலான அணுகுமுறை இந்தியாவிற்குத் தேவைப்படுகிறது. இது வெறும் சித்தாந்தங்களைச் சார்ந்து இருக்காமல் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டும் என்கின்றனர். சம்மதமில்லாத இடைபாலின அறுவை சிகிச்சைகளை தடைசெய்யவும், சம உரிமைகளை உறுதிசெய்யவும், சுரண்டல் அமைப்புகளை நீக்கவும், இருபாலின தன்மை கொண்ட நபர்கள் (Intersex Persons) மற்றும் பாலின விதிமுறைகளுக்கு உட்படாத குழந்தைகளின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாக்கவும் வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்துகின்றனர். நமது இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் இதையே எதிர்பார்ப்பதாகவும் தெரிவிக்கின்றனர். 

கோபி சங்கர் மதுரை அவர்கள், இந்திய தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையத்தின்கீழ், பாலின நோக்குநிலை, பாலின அடையாளம் மற்றும் வெளிப்பாடு, மற்றும் பாலின பண்புகள் தொடர்பான உரிமைகளுக்கான சிறப்புக்  கண்காணிப்பாளராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளார்.

Original link:

The Transgender Persons Amendment Bill is a flawed fix.

Read More →

மதமாற்றத்திற்குப் பிறகும் பட்டியல் சாதியினருக்கான பாதுகாப்பு உரிமைகள் தொடருமா? சட்டம் என்ன சொல்கிறது? - அமால் ஷேக்

மதமாற்றம் மற்றும் பட்டியல் சாதி அந்தஸ்து குறித்த நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பானது, ஒரு நபர் பின்பற்றும் மதத்துடன் அவரது சாதி அடையாளத்தை இணைக்கும், அரசியலமைப்பு மற்றும் சட்டரீதியான விதிகளின் தொகுப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது.

கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறிய ஒரு நபர், பட்டியல் சாதியினருக்குக் கிடைக்கும் பாதுகாப்புகளைத் தொடர்ந்து கோர முடியாது என்று உச்ச நீதிமன்றம்  நேற்று தீர்ப்பளித்தது.

நீதிபதிகள் பிரஷாந்த் குமார் மிஸ்ரா மற்றும் மன்மோகன் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, ஆந்திரப் பிரதேச உயர் நீதிமன்றத்தின் உத்தரவை உறுதிசெய்து, இந்து, சீக்கிய மதம் அல்லது பௌத்த மதம் தவிர, “ஒருவர் ஒரே நேரத்தில் ஒரு மதத்தைப் பின்பற்றி, அதே சமயம் பட்டியல் சாதியைச் சேர்ந்தவர் என்றும் உரிமை கோர முடியாது. தனிப்பட்ட, சமூக மற்றும் ஆன்மீக காரணங்களுக்காக அந்த மதத்தை பின்பற்றும் நபர், சட்டரீதியாக அரசு வழங்கும் சலுகைகளைப் பெறுவதற்காக தன்னை ஒரு பட்டியல் சாதியைச் சேர்ந்தவர் என்று உரிமை கோர முடியாது. இந்த இரண்டு நிலைப்பாடுகளும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை என்பதோடு, அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படை அமைப்பிற்கும் எதிராக  உள்ளதாக கூறியது.

இந்தத் தடை "முழுமையானது" (absolute) என்றும், இதில் "எந்த விதமான விதிவிலக்குகளுக்கும் இடமில்லை" என்றும் உச்ச நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.

இந்த உத்தரவானது, ஒன்றுக்கொன்று முரணான இரு கருத்துக்களின் சந்திப்பில் அமைந்துள்ளது. அவற்றுள் ஒன்று, 'பட்டியலிடப்பட்ட சாதி' (Scheduled Caste) அங்கீகாரத்திற்கான அரசியலமைப்பு வடிவமைப்பு ஆகும். இது 'அரசியலமைப்பு (பட்டியலிடப்பட்ட சாதிகள்) ஆணை, 1950-ன் வாயிலாக வரையறுக்கப்பட்ட ஒரு சட்டரீதியான அங்கீகாரமாக இருப்பதுடன், ஒரு சமூக அடையாளமாகவும் திகழ்கிறது. மற்றொன்று, சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடு ஆகும். மதம் மாறிய பின்னரும்,  தலித் கிறிஸ்தவர்களிடையே  இந்தப்பாகுபாடு தொடர்ந்து நிலவி வருகிறது.

வழக்கின் பின்னணி

ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் பிட்டலவனிபாலேம் கிராமத்தைச் சேர்ந்த போதகர் சிந்தடா ஆனந்த் பால் என்பவர் 2021-ஆம் ஆண்டில் அளித்த புகாரின் அடிப்படையில்  இந்த வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டது. தன்னை நோக்கித் தொடர்ந்து சாதி ரீதியான தவறான சொற்களைப் பயன்படுத்தித் திட்டியதாகவும், கொலை மிரட்டல் விடுத்ததாகவும், இரண்டு முறை உடல்ரீதியாகத் தாக்கியதாகவும் அவர் புகாரில் குறிப்பிட்டிருந்தார். அந்தத் தாக்குதல்களில் ஒருமுறை பிரார்த்தனைக் கூட்டத்தின்போதும், மற்றொரு முறை கூட்டத்திலிருந்து திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோதும் நிகழ்ந்ததாக அவர் தெரிவித்திருந்தார்.

அவரது புகாரின் அடிப்படையில், பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பழங்குடியினர் (SC/ST) வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டது. அத்துடன், இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின் (Indian Penal Code (IPC)) கீழ் வரும் சட்டவிரோதத் தடுப்பு, குற்றவியல் மிரட்டல் மற்றும் காயம் ஏற்படுத்துதல் ஆகிய குற்றவியல் பிரிவுகளும் இந்த வழக்கில் சேர்க்கப்பட்டன.

பின்னர் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள், வழக்கை ரத்து செய்யுமாறு  ஆந்திரப் பிரதேச உயர் நீதிமன்றத்தை அணுகினர். அவர்களின் வாதம் ஒரே ஒரு முக்கிய அம்சத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது: புகார் அளித்தவர் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கிறித்தவ மதத்திற்கு மாறி, ஒரு பாதிரியாராக (pastor) செயல்பட்டு வந்தார். எனவே, அவரால் பட்டியல் சாதியைச் சேர்ந்தவர் என்று உரிமையை கோர  முடியாது.   பட்டியல் சாதி மற்றும் பழங்குடியினர் சட்டத்தை (SC/ST Act) பயன்படுத்தவும் முடியாது.

புகார்தாரர், தன்னை அங்கீகரிக்கப்பட்ட பட்டியல் சாதியைச் சேர்ந்த 'இந்து-மடிகா' (Hindu-Madiga) என அடையாளப்படுத்தும் தனது சாதிச் சான்றிதழைச் சார்ந்திருந்து இதற்கு மறுப்பு தெரிவித்தார். மேலும், சாதியானது பிறப்புடன் இணைந்திருப்பதால், மதமாற்றத்தினால் அது மறைந்துவிடுவதில்லை என்றும் அவர் வாதிட்டார்.

சூழலை விளக்க, வரலாற்று ரீதியாக சாதிப் பாகுபாடு, வன்முறை மற்றும் சமூகப் புறக்கணிப்பை எதிர்கொண்ட இந்தியாவின் மிகவும் விளிம்புநிலை சமூகங்களுக்கு சட்டப் பாதுகாப்பு தேவைப்பட்டதாலேயே பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பழங்குடியினர் (வன்கொடுமைத் தடுப்பு) சட்டம் இயற்றப்பட்டது. அது குறிப்பிட்ட குற்றங்களையும், கடுமையான தண்டனைகளையும், ஒரு பிரத்யேக நீதிமன்றக் கட்டமைப்பையும் உருவாக்குகிறது. ஒருவர் மதமாற்றத்தின் மூலம் தானாக முன்வந்து சமூகத்தை விட்டு வெளியேறிய பிறகும், அந்தச் சட்டப் பாதுகாப்பு  தொடருமா என்பதே நீதிமன்றம் கையாள வேண்டிய பிரச்சினையாக இருந்தது.

ஆந்திரப் பிரதேச உயர் நீதிமன்றம் ஏப்ரல் 2025-ல், சாதி அமைப்பு கிறித்தவ மதத்திற்கு வெளிப்பட்டது” (alien) என்று கூறியது. மேலும், SC/ST சட்டம் என்பது குறிப்பாக பட்டியல் சாதி மற்றும் பழங்குடியின சமூக உறுப்பினர்களைக் காக்க உருவாக்கப்பட்ட பாதுகாப்பு சட்டமாகும் என்றும் தெரிவித்தது. அந்த சட்டத்தின் விதிகளை, அந்த வரையறைக்குள் வராத ஒருவர் பயன்படுத்த முடியாது என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது.

நீதிமன்றம், சாட்சிகளின் வாக்குமூலங்களில் முரண்பாடுகள் இருந்ததையும், அவற்றை உறுதிப்படுத்தும் ஆதாரங்கள் இல்லாததையும் சுட்டிக்காட்டியது. எனவே, வழக்கை தொடர்ந்து நடத்துவதில் எந்த பயனும் இல்லை என்றும், அது குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களை தேவையற்ற விசாரணைக்கு உட்படுத்துவதற்கு (unnecessary trial) சமம் என்றும் தெரிவித்தது.

சட்டம்

மதமாற்றம் மற்றும் பட்டியல் சாதி அங்கீகாரம் குறித்த நீதிமன்றத்தின் வாதம், ஒரு நபரின் சாதி அடையாளத்தை அவர் பின்பற்றும் மதத்துடன் இணைக்கும் அரசியலமைப்பு மற்றும் சட்டப்பூர்வ விதிகளின் தொகுப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்தக் கட்டமைப்பு, அரசியலமைப்பின் 341-வது பிரிவின் கீழ் வெளியிடப்பட்ட 1950-ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பு பட்டியல் சாதி ((Scheduled Caste) Order) ஆணையின்   மூலம் தொடங்குகிறது. அந்த ஆணையின் 3-வது பத்தி, "இந்து, சீக்கிய அல்லது பௌத்த மதங்களிலிருந்து வேறுபட்ட மதத்தைப் பின்பற்றும் எந்தவொரு நபரும் பட்டியல் சாதியைச் சேர்ந்தவராகக் கருதப்பட மாட்டார் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இவ்வாறு, கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறுவதை, பட்டியல் சாதி  அங்கீகாரம் முடிவுக்கு வரும் ஒரு புள்ளியாக சட்டம் கருதுகிறது.

இந்த வகைப்பாடு இந்திய அரசியலமைப்பால் மேலும் வலுப்படுத்தப்படுகிறது. அரசியலமைப்பின் 366(24)-வது பிரிவு, அரசியலமைப்பின் 341-வது பிரிவின் கீழ் குடியரசுத் தலைவர் அறிவிக்கும் சமூகங்களாக வரையறுக்கப்படுகின்றன. இந்த இரண்டு விதிகளும் இணைந்து செயல்படுகின்றன. மேலும், பட்டியல் சாதியினர்/பழங்குடியினர் (வன்கொடுமைத் தடுப்பு) சட்டமும் இதே வரையறைகளையே ஏற்றுக்கொள்கிறது. இதன் விளைவாக, ஒரு நபரின் பட்டியல் சாதி என்ற சட்டப்பூர்வ அடையாளம், அவர் பின்பற்றும் மதத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாத வகையில் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒருவர் அந்த சமூகத்துடன் கொண்டுள்ள சமூக உறவு முடிவடைந்தவுடன், அதனுடன் தொடர்புடைய சட்ட பாதுகாப்புகளும் முடிவடைகின்றன.

உச்ச நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பு

நீதிபதிகள் குழு, மீண்டும் மதமாற்றம் (reconversion) செய்ததாகவோ அல்லது மீண்டும் தனது பட்டியல் சமூகத்தை பின்பற்றி வருவதாகவோ எந்தக் கோரிக்கையும் முன்வைக்கப்படவில்லை என்று குறிப்பிட்டது. மாறாக, பதிவுகள் (record) காட்டியது என்னவெனில், முறையீட்டாளர் தொடர்ந்து கிறித்தவ மதத்தை பின்பற்றி, பத்தாண்டுகளுக்கு மேலாக பாதிரியாராக (pastor) செயல்பட்டு வருகிறார் என்று ஆவணங்கள் காட்டுகின்றன.

சம்பவம் நடந்ததாக கூறப்படும் நேரத்தில், அவர் பிரார்த்தனை கூட்டத்தை நடத்தி வந்தார்” என்பது ஏற்கப்பட்ட உண்மை என்றும், இந்த உண்மைகள் அந்த நேரத்தில் அவரது நிலை குறித்து எந்த சந்தேகத்திற்கும் இடமளிக்கவில்லை என்றும் நீதிமன்றம் தெரிவித்தது.

அரசியலமைப்பு விதிகளின்படி, ஒரு மதத்தை "பின்பற்றுவது" என்பது ஒருவர் நம்புவது மட்டுமல்ல, அவர் வாழ்க்கையில் வெளிப்படையாக கடைப்பிடிப்பதையும், உலகிற்கு காட்டுவதையும் குறிக்கிறது. “பகிரங்கமாக ஒப்புக்கொள்” (Profess) என்ற சொல், மதத்தை பொதுவாக அறிவித்து பின்பற்றுவதை குறிக்கிறது; இது வெறும் தனிப்பட்ட நம்பிக்கை அல்ல, வெளிப்படையான செயல்பாடுகளையும் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது. அந்த அளவுகோலின்படி, பிரார்த்தனைகளை வழிநடத்துதல், கூட்டங்களை ஏற்பாடு செய்தது, அவரது சட்ட உரிமையை தெளிவாக நிரூபிப்பதாகக் கருதப்பட்டது.

நீதிமன்றம்,  1950-ஆம் ஆண்டின் உத்தரவை மீண்டும் எடுத்துக்காட்டி, அதன் தாக்கத்தைக் எடுத்துகாட்டியது. இது “தெளிவானதும் சந்தேகமற்றதுமானதும்” (categorical and unambiguous) ஆணை எனக் கூறப்பட்டது. இந்த ஆணையின் படி, இந்து, சிக் அல்லது புத்த மதத்தைத் தவிர வேறு மதத்தை பின்பற்றும் நபர், பட்டியல் சாதியை சேர்ந்த நபராக  கருதப்பட முடியாது என்று கூறியது.

மேல்முறையீட்டாளரின் பிறப்புச் சாதி எதுவாக இருந்தாலும், அவர் பட்டியல் சாதியை சேர்ந்தவராக கருதப்பட முடியாது என்று நீதிமன்றம் கூறியது. மேலும், மதமாற்றத்தின் விளைவு உடனடியானது என்றும், அவர் கிறித்தவ மதத்திற்கு மாறிய உடன், முன்பு அவருக்கு இருந்த சாதி நிலை சட்டத்தின் பார்வையில் நீங்கிவிட்டது என்றும் தெரிவித்தது.

சாதி சான்றிதழ் (caste certificate) குறித்து, ஆவணங்களுக்கும் சட்டத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை நீதிமன்றம் விளக்கியது. நீதிமன்றம், சான்றிதழ் வைத்திருப்பது மட்டும் எந்தப் பயனையும் அளிக்காது என்று தெரிவித்தது. மேலும், இத்தகைய சான்றிதழ்கள் அரசியலமைப்பு (பட்டியலிடப்பட்ட சாதிகள்) ஆணை, 1950-க்கு ஏற்ப செயல்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியது.

மதம் தீர்மானிக்கும் காரணியாக இல்லாத பட்டியல் பழங்குடியினருக்கு நிலைமை வேறுபட்டது என்றும் நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது. அங்கு மதம் தீர்மானிக்கும் முக்கிய காரணியாக இல்லை. ஆனால் அங்கும், ஒரு நபரின் அடையாளம் அவர் அந்த சமூகத்தின் பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் அங்கீகாரம் அடிப்படையில் தொடர்ந்து அதன் பகுதியாக உள்ளாரா என்பதைக் கொண்டு தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

இருப்பினும், இந்த வழக்கில் இப்படியான சிக்கல் எதுவும் இல்லை. உண்மைகளும் சட்டமும் தெளிவாக இருந்தன. மேல்முறையீட்டாளர் மதமாற்றம் செய்து, கிறித்தவ மதத்தை வெளிப்படையாக தொடர்ந்து பின்பற்றி வந்தார். மேலும், தனது பழைய சமூகத்திற்குத் திரும்பவில்லை.

Original ink:

Do protections for Scheduled Castes carry over with religious conversion? What the law says.

Read More →

மும்பை மேயரின் 'சிவப்பு விளக்கு' (Lal Batti) சர்ச்சை: வாகனங்களில் சுழல் விளக்குகளைப் பயன்படுத்துவது குறித்த விதிகள் யாவை? - ஜீஷான் ஷேக்

சட்டப்படி, அரசியல் தலைவர்கள், அமைச்சர்கள் மற்றும் அரசு அதிகாரிகள் தங்கள் வாகனங்களில் சிவப்பு நிறச் சுழல் விளக்குகளைப் (red beacon lights) பயன்படுத்த அனுமதி இல்லை. அவசரக்காலச் சேவைகள் அல்லது சட்டம்-ஒழுங்கு பாதுகாப்புப் பணிகளில் ஈடுபடும் வாகனங்கள் மட்டுமே இத்தகைய ஒளிரும் விளக்குகளைப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்படுகின்றன.

மும்பை மேயர் ரிது தாவ்டேயின் அதிகாரப்பூர்வ வாகனத்தில் சிவப்பு மற்றும் நீல நிற சுழல் விளக்குகள் பொருத்தப்பட்டிருந்த புகைப்படங்கள் சமூக வலைதளங்களில் வெளியாகி கடந்த வாரம் பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தின. விதிமுறைகளை மீறி இந்த விளக்குகள் பயன்படுத்தப்பட்டதாக விமர்சனங்கள் எழுந்த நிலையில், மேயரின் கார் மற்றும் அவருக்குப் பாதுகாப்பாகச் செல்லும் வாகனத்தில் இருந்த அந்த விளக்குகள் அகற்றப்பட்டுவிட்டதாக பிரஹன்மும்பை மாநகராட்சி (Brihanmumbai Municipal Corporation (BMC)) கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை மார்ச்  மாதம் 15-ஆம் தேதியன்று  தெரிவித்தது.

மகாராஷ்டிராவில் வாகனங்களில் ஒளிரும் சுழல் விளக்குகளை பயன்படுத்துவது குறித்த விதிகள் மீது இந்தச் சம்பவம் மீண்டும் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது.

இந்தச் சர்ச்சைக்குக் காரணம் என்ன?

கடந்த வாரம், மேயரின் அதிகாரப்பூர்வ காரின் முன்பக்கத்தில் சிவப்பு மற்றும் நீலநிற விளக்குகள் பொருத்தப்பட்டிருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டி சமூக வலைதளங்களில் பதிவுகள் வெளியாகின.

இந்த விவகாரம் வெளிச்சத்திற்கு வந்ததையடுத்து, மேயரின் கார் மற்றும் அவருக்குப் பாதுகாப்பாகச் செல்லும் வாகனத்தில் இருந்த சுழல் விளக்குகளை பிரஹன்மும்பை மாநகராட்சி (BMC) ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று அகற்றியது. மாநகராட்சிப் பொறுப்பாளர்கள் பதவியேற்கும்போது அவர்களுக்கு நிர்வாகத்தின் சார்பாக வாகனங்கள் வழங்கப்படுவதாகவும், இந்த விதிமீறல் கவனத்திற்கு வந்தவுடன் உடனடியாக அந்த விளக்குகள் நீக்கப்பட்டதாகவும் மாநகராட்சி நிர்வாகம் தெரிவித்துள்ளது.

விதிமுறைகள் என்ன கூறுகின்றன?

இந்தியாவில் வாகனங்களில் சுழல் விளக்குகள் அல்லது ஒளிரும் விளக்குகளைப் பயன்படுத்துவது முக்கியமாக 1989-ஆம் ஆண்டின் மத்திய மோட்டார் வாகன விதிகளின்கீழ் (Central Motor Vehicles Rules, 1989) கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது; எந்தெந்த வகை வாகனங்கள் இத்தகைய விளக்குகளைப் பொருத்தலாம் என்பதை இந்த விதிகளே தீர்மானிக்கின்றன.

பல ஆண்டுகளாக, அமைச்சர்கள், உயர் அதிகாரிகள் மற்றும் பிற முக்கியப் பிரமுகர்கள் தங்களின் அதிகாரத்தையும் அந்தஸ்தையும் சாலையில் வெளிப்படுத்துவதற்காக "லால் பத்தி" (lal batti) என்று அழைக்கப்படும் சிவப்பு நிறச் சுழல் விளக்குகளைத் தங்கள் வாகனங்களில் பயன்படுத்தி வந்தனர்.

இந்தியச் சாலைகளில் நிலவிவந்த "விஐபி கலாச்சாரத்தை" (VIP culture) ஒழிக்கும் நோக்கில், ஒன்றிய அரசு 2017-ஆம் ஆண்டு விதிகளில் திருத்தம் செய்து, நாடு முழுவதும் அரசு வாகனங்களில் சிவப்பு சுழல் விளக்குகளைப் பயன்படுத்தத் தடை விதித்தது. இந்த நடைமுறை மாற்றம் மே மாதம் 1-ஆம் தேதி, 2017-ஆம் ஆண்டு முதல் அமலுக்கு வந்தது. இதன் மூலம் முக்கியப் பொறுப்புகளில் இருப்பவர்கள் தங்களைச் சாமான்ய மக்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டும் பழைய வழக்கம் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது.

திருத்தப்பட்ட புதிய விதியின்படி, அரசியல் தலைவர்கள், அமைச்சர்கள் மற்றும் அரசு அதிகாரிகள் தங்களது வாகனங்களில் சிவப்பு சுழல் விளக்குகளைப் பயன்படுத்த அனுமதி இல்லை என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. 

எந்தெந்த வாகனங்கள் ஒளிரும் விளக்குகளைப் பயன்படுத்தலாம்?

காவல்துறை வாகனங்கள், மருத்துவ ஊர்திகள், தீயணைப்பு வாகனங்கள் மற்றும் பேரிடர் மீட்பு வாகனங்கள் போன்ற அவசரக்கால அல்லது சட்டம்-ஒழுங்கு பாதுகாப்புப் பணிகளுக்காகப் பயன்படுத்தப்படும் வாகனங்களில் மட்டுமே தற்போது ஒளிரும் விளக்குகளை பயன்படுத்த அனுமதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த விளக்குகள் மற்ற ஓட்டுநர்களை எச்சரிக்கவும், அவசரச் சூழல்களில் இந்த வாகனங்கள் விரைவாகச் செல்வதற்கு வழிவிடவும் பெரிதும் உதவுகின்றன.

சிவப்பு மற்றும் நீல நிற விளக்குகள் பொதுவாக காவல்துறை அல்லது அவசரக்கால வாகனங்களுடன் மட்டுமே தொடர்புடையவை ஆகும். எனவே, அரசியல்வாதிகள் அல்லது அரசு அதிகாரிகளின் வாகனங்களில் இத்தகைய விளக்குகளைப் பயன்படுத்துவது, விதிமீறல்கள் குறித்த சந்தேகங்களை மக்களிடையே எழுப்பக்கூடும் என்றும் தெரிவிக்கின்றனர். 

அனுமதியின்றி இத்தகைய விளக்குகளைப் பயன்படுத்துவது சட்டவிரோதமானது என்றும், அவ்வாறு பயன்படுத்துபவர்களுக்கு மோட்டார் வாகனச் சட்டத்தின்கீழ் (Motor Vehicles Act) அபராதம் அல்லது தண்டனைகள் விதிக்கப்படலாம் என்றும் போக்குவரத்துத் துறையினர் பலமுறை எச்சரித்துள்ளனர்.

இந்த விதிகள் மத்திய மோட்டார் வாகன விதிகளின் (Central Motor Vehicles Rules (CMVR)) ஒரு பகுதியாக இருப்பதால், இவை மகாராஷ்டிரா உட்பட அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் பொருந்தும் என்கின்றனர். உரிய அனுமதியின்றி தனியார் அல்லது அரசு வாகனங்களில் இத்தகைய விளக்குகளைப் பொருத்துவது போக்குவரத்து காவல்துறையினரின் சட்டப்பூர்வ நடவடிக்கைக்கு வழிவகுக்கும் என்றும் எச்சரிக்கப்படுகிறது. 

இதற்கான அரசியல்ரீதியான எதிர்வினை என்னவாக இருந்தது?

முன்னாள் மும்பை மேயர் கிஷோரி பெட்னேகர் இந்த நடவடிக்கையை கடுமையாக விமர்சித்ததோடு, விதிகள் எவ்வாறு அலட்சியப்படுத்தப்பட்டன அல்லது புறக்கணிக்கப்பட்டன என்றும் கேள்வி எழுப்பினார்.

இருப்பினும், மேயர் மீது அநியாயமாகக் குற்றம் சாட்டப்படுவதாகவும், சிவப்பு விவிளக்குகளைப் பயன்படுத்துவதற்கான தடை குறித்து அவருக்கு முன்பே தெரிந்திருந்தது என்றும் தேவேந்திர ஃபட்னாவிஸ் தெரிவித்தார்.

இந்த விவகாரத்தைப் பற்றி விசாரித்ததாகவும், அப்போது அந்த வாகனத்தின் முகப்பில் சிவப்பு சுழல் விளக்கு பொருத்தப்பட்டிருந்ததை அறிந்ததாகவும் பட்னாவிஸ் கூறினார். மேலும், இதில் மேயர் மீது எந்தத் தவறும் இல்லை என்றும் மாநிலத்தில் ஏற்கனவே சிவப்பு சுழல் விளக்குகளைப் பயன்படுத்தத் தடை விதிக்கும் விதி அவருக்கும் தெரியும் என்றும் மேயர் அவர்கள் மீது அவர் தேவையில்லாமல் குற்றம் சாட்டப்படுவதாகவும் பட்னாவிஸ் செய்தியாளர்களிடம் தெரிவித்தார்.

Original Link: Mumbai Mayor’s ‘lal batti’ controversy: What are the rules on using beacon lights on vehicles?

Read More →