பெரிய சில்லறை விற்பனையாளர்களுக்கான, UPI பணப் பரிவர்த்தனைகளுக்கு ஏன் கட்டணம் விதிக்கப்படலாம்? - சித்தார்த் உபாசனி

 

UPI (Unified Payments Interface) என்பது ஒருமித்த செலுத்துகை இடைமுகம் அல்லது ஒருங்கிணைந்த கட்டண இடைமுகம் ஆகும். இது வங்கிக் கணக்குகளுக்கு இடையே உடனடியாகப் பணத்தை அனுப்பவும் பெறவும் உதவும் ஒரு நவீன டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பமாகும்.

ஒருங்கிணைந்த கட்டண இடைமுகம் (UPI) வாயிலாகச் செய்யப்படும் பணப் பரிமாற்றங்கள் உண்மையில் இலவசமானவை அல்ல. பல ஆண்டுகளாக இதற்கான செலவுகளை வங்கிகள் (banks), கட்டணச் சேவை வழங்குநர்கள் (payment service providers) மற்றும் அரசாங்கமே (government) ஏற்று வந்துள்ளன. நாடாளுமன்றத்தில் தற்போது அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ள மசோதா, நிதித் துறையைச் சேர்ந்த இந்த நிறுவனங்கள் யுபிஐ (UPI) மற்றும் ரூபே பற்று அட்டை (RuPay Debit Card) பரிவர்த்தனைகளுக்குக் கட்டணம் வசூலிக்க வழிவகுக்கும்.

இந்தியாவில் பொருட்களை வாங்கும்போதோ அல்லது சேவைகளைப் பெறும்போதோ அதற்கான கட்டணத்தைச் செலுத்துவது முன்பைவிட எளிதாகவும் மலிவாகவும் மாறியுள்ளது. ஆனால், அந்தப் பணம் செலுத்தும் முறைக்கான செலவு என்பது ஒருபோதும் இலவசமாக இருந்ததில்லை.

உதாரணமாக, இந்திய ரிசர்வ் வங்கி பணத்தாள்களை (currency notes) அச்சிட ஆண்டுதோறும் சுமார் ரூ. 5,000 கோடியைச் செலவிடுகிறது. அதேபோல, கட்டணம் செலுத்தும் அட்டைகளுக்கான (payment cards) செலவுகளை அவற்றை வழங்கும் நிறுவனங்களே ஏற்கின்றன. பின்னர், அந்தச் செலவு பயனர்களிடமிருந்து வசூலிக்கப்படுகிறது. பொதுத்துறை வங்கிகள், பற்று அட்டைகளின் (Debit Card) வருடாந்திர பராமரிப்புக்காக 2021-22-ல் ரூ. 3,905 கோடியை வசூலித்த நிலையில், 2025-26-ல் அந்தத் தொகை ரூ. 7,564 கோடியாக அதிகரித்துள்ளது.

யுபிஐ பரிவர்த்தனைகளுக்கான செலவுகளையும் வங்கிகள் மற்றும் பிற நிதிச் சேவை நிறுவனங்களே ஏற்கின்றன. ஆண்டுதோறும் ரூ. 20,000 கோடி வரைகூட இருக்கக்கூடிய இந்தச் செலவுக்கான ஈடுபாட்டைப் பெற பல ஆண்டுகளாக முயன்று வந்த நிலையில், இறுதியாக அவர்களின் கோரிக்கை நிறைவேறக்கூடும்.

செவ்வாய்க்கிழமையன்று, நிதியமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் நாடாளுமன்றத்தில் 'வரிவிதிப்பு மற்றும் பிற சட்டங்கள் (திருத்த) மசோதா-2026' ஐ (The Taxation and Other Laws (Amendment) Bill) அறிமுகப்படுத்தினார். 'பணம் செலுத்துதல் மற்றும் தீர்வு அமைப்புகள் சட்டம்-2007' இல் (Payment and Settlement Systems Act) முன்மொழியப்பட்டுள்ள மாற்றங்கள், யுபிஐ (UPI) மற்றும் ரூபே பற்று அட்டை (RuPay Debit Card) பரிவர்த்தனைகளுக்குக் கட்டணம் வசூலிக்க வங்கிகள் மற்றும் கட்டணச் சேவை வழங்குநர்களை அனுமதிக்கக்கூடும்.

சாத்தியமான யுபிஐ கட்டணங்கள்

குறிப்பிடத்தக்க வகையில், அனைத்து யுபிஐ (UPI) மற்றும் ரூபே பற்று அட்டை (RuPay Debit Card) பரிவர்த்தனைகளுக்கும் 'வணிகர் தள்ளுபடி விகிதம்' (Merchant Discount Rate (MDR)) விதிக்கப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படவில்லை. பரிவர்த்தனை செயலாக்கம், தீர்வு மற்றும் உள்கட்டமைப்புச் செலவுகளை ஈடுகட்ட உதவும் வகையில், பரிவர்த்தனைகளைச் செயல்படுத்தும் வங்கிகளால் வணிகர்களிடம் இந்த வணிகர் தள்ளுபடி விகிதக் (MDR) கட்டணம் வசூலிக்கப்படுகிறது.

"பெரிய வணிகர்களுக்கு, குறிப்பாக ஆண்டுக்கு ரூ. 50 கோடிக்கு மேல் மொத்த வருவாய் (turnover) கொண்டவர்களுக்கு, யுபிஐ பரிவர்த்தனைகள் மீது 0.3-0.6% வணிகர் தள்ளுபடி விகிதத்தை (MDR) பரிசீலிப்பது ஒரு நியாயமான அணுகுமுறையாக இருக்கும்" என்று நிதித் தொழில்நுட்ப (fintech) உள்கட்டமைப்பு தளமான 'Decentro'-வின் கூட்டணிகள் மற்றும் கூட்டாண்மைப் பிரிவு துணைத் தலைவர் ஸ்ரீதர் குண்டுகு கூறினார்.

மேலும் குண்டுகுவின் கூற்றுப்படி, யுபிஐ பரிவர்த்தனைகள் மீதான 0.3-0.6% வணிகர் தள்ளுபடி விகிதமானது (MDR), "மதிப்பிடப்பட்ட ஒட்டுமொத்தச் செயல்பாட்டுச் செலவுடன் (ecosystem cost) ஏறக்குறைய ஒத்துப்போகிறது". அதனால், இது லாபத்தை ஈட்டுவதற்குப் பதிலாக செலவுகளை மீட்டெடுக்க மட்டுமே உதவும்.

வங்கி தொழில்நுட்ப உள்கட்டமைப்பு நிறுவனமான ஸீட்டாவின் (Zeta) வாடிக்கையாளர் வெற்றி, உத்தி மற்றும் வளர்ச்சிப் பிரிவின் மூத்த துணைத் தலைவரான மெஹுல் மிஸ்ட்ரி போன்ற மற்ற நிறுவனர்கள், வேறுபட்ட புள்ளிவிவரங்களைக் கொண்டுள்ளனர். மிஸ்ட்ரியின் கூற்றுப்படி, தற்போதைய விவாதங்கள் யுபிஐ (UPI) கட்டணங்களுக்கு 0.05-0.07% என்ற குறைந்தளவிலான வணிகர் தள்ளுபடி விகிதத்தைச் (MDR) சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இருப்பினும், இது ஆண்டுக்குக் குறைந்தபட்சம் ரூ. 1 கோடி முதல் 1.5 கோடி வரை மொத்த விற்பனை (turnover) செய்யும் வணிகர்களுக்கானது, ரூ. 50 கோடிக்கு அல்ல, இது ஒரு சிறிய கட்டணம் என்றாலும், வணிகர் மொத்த விற்பனை (turnover) வரம்பு குறைவாக உள்ளது.

இப்புள்ளிவிவரங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால், பற்று அட்டைகளுக்கு 1-3% வணிகர் தள்ளுபடி விகிதமும் (MDR), பற்று அட்டைகளுக்கு பரிவர்த்தனை மதிப்பில் 0.9% வரையும் விதிக்கப்படுகிறது. இந்த முரண்பாட்டையும் சரிசெய்ய வேண்டும்.

"அமேசான் மற்றும் ஃபிளிப்கார்ட் போன்ற பெரிய வணிகர்கள் ஏற்கனவே விசா/மாஸ்டர்கார்டு டெபிட் மற்றும் கிரெடிட் கார்டுகளில் வணிகர் தள்ளுபடி விகிதம் (MDR) செலுத்துகின்றனர். அதே வணிகர்களுக்கான காலவரையற்ற யுபிஐ விலக்கு என்பது, அதில் அதிக அளவில் பரிவர்த்தனை செய்யும் வணிகர்களுக்குப் பதிலாக வங்கிகள் மற்றும் கட்டணச் சேவை வழங்குநர்களால் (Payment Service Provider (PSP)) நிதியளிக்கப்படும், ஒரே வழித்தடத்திற்கான ஒரு கட்டமைப்பு மானியமாகும்," என்று டெசென்ட்ரோவின் குண்டுகு கூறினார்.

முக்கியமாக, யுபிஐ (UPI) மற்றும் ரூபே பற்று அட்டை (RuPay Debit Card) கட்டணங்கள் மீதான வணிகர் தள்ளுபடி விகிதம் (MDR) என்பது ரூ.2,000-க்கு மேற்பட்ட பரிவர்த்தனைகளுக்கு மட்டுமே விதிக்கப்படலாம். இது ஒரு முக்கியமான அம்சம். ஏனெனில், 2025-26-ஆம் ஆண்டில், தனிநபரிலிருந்து வணிகருக்கு (P2M) மேற்கொள்ளப்பட்ட யுபிஐ கட்டணங்களில் 4% மட்டுமே ரூ. 2,000-க்கும் அதிகமாக இருந்தன. ஆனால், இந்த 4% பரிவர்த்தனைகள் மொத்த யுபிஐ கட்டண மதிப்பில் மூன்றில் இரண்டு பங்கை வகித்தன.

2025-26 ஆம் ஆண்டில், ரூ. 314 லட்சம் கோடி மதிப்பிலான 24,000 கோடிக்கும் அதிகமான யுபிஐ பரிவர்த்தனைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. எனவே, பெரும்பான்மையான யுபிஐ கட்டணங்கள் தொடர்ந்து இலவசமாகவே இருக்கும்.

தற்போது, ​​'ரூபே பற்று அட்டைகள் (RuPay Debit Card) மற்றும் குறைந்த மதிப்புள்ள BHIM-UPI பரிவர்த்தனைகளை (P2M) ஊக்குவிப்பதற்கான ஊக்கத்தொகைத் திட்டம்' மூலம், சிறிய வணிகர்களுக்குச் செய்யப்படும் ரூ. 2,000 வரையிலான கட்டணங்களுக்கு மட்டுமே அரசு மானியம் வழங்கி வருகிறது. வழங்கப்படும் ஊக்கத்தொகை பரிவர்த்தனை மதிப்பில் 0.15% வரை மட்டுமே வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. இது வங்கிகள், கட்டணச் சேவை வழங்குநர்கள் மற்றும் மூன்றாம் தரப்பு செயலி (app) வழங்குநர்கள் இடையே பகிர்ந்தளிக்கப்படுகிறது.

ரூ. 20,000 கோடி இடைவெளி

இந்தக் கட்டணங்கள் எந்தெந்த உள்கட்டமைப்புச் செலவுகளை ஈடுகட்டப் பயன்படுகின்றன?

மொபைல் செயலி, அதை உருவாக்குதல் மற்றும் அதற்கான வாடிக்கையாளர் சேவை ஆகியவை இதில் அடங்கும்.  மற்றொரு செலவு பயனர்களுக்கான வாடிக்கையாளர் ஆதரவு சேவையாகும். இதில் பரிவர்த்தனைகளை அங்கீகரித்தல், கணக்குச் சரிபார்ப்பு (reconciliation) மற்றும் தீர்வு காணுதல் (settlement) ஆகியவை அடங்கும். பிற செலவுகளைப் புரிந்துகொள்வது எளிது. அதாவது, இணையப் பாதுகாப்பு (cybersecurity), வாடிக்கையாளர் விவரச் சரிபார்ப்பு (KYC) நடைமுறைகள், கிளவுட் சேமிப்பு (cloud storage), பேரிடர் மீட்பு அமைப்பு (disaster recovery systems), மோசடி கண்டறிதல், தகராறு தீர்வு, தொடர்ச்சியான வலைப்பின்னல் கண்காணிப்பு மற்றும் ஒழுங்குமுறை அறிக்கையிடல் போன்றவை இதில் அடங்கும்.

இதற்கெல்லாம் கட்டணச் சேவைத் துறை (payments industry) எவ்வளவு செலவிடுகிறது? இது குறித்த அதிகாரப்பூர்வ புள்ளிவிவரங்கள் எதுவும் இல்லையென்றாலும், Zeta நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த மிஸ்ட்ரி (Mistry), யுபிஐ (UPI) மற்றும் ரூபே பற்று அட்டை (RuPay Debit Card) உள்கட்டமைப்பை இயக்குவதற்கான ஆண்டுச் செலவு "குறைந்தது ரூ. 10,000 கோடியாக இருக்கலாம்" என்று துறைசார் மதிப்பீடுகள் தெரிவிப்பதாகக் கூறினார்.

மிஸ்ட்ரியின் இந்த மதிப்பீடு ஒரு குறைவான மதிப்பீடாக (conservative estimate) இருக்கலாம்.

நிதி விவகாரங்களுக்கான நிலைக்குழுவின் (Standing Committee on Finance) மார்ச் மாத அறிக்கையின்படி, 2021-22 முதல் 2024-25 வரையிலான காலத்தில் மேற்கூறிய அரசு ஊக்கத்தொகைத் திட்டத்தின் மூலம் வழங்கப்பட்ட மானியமானது, "டிஜிட்டல் கட்டணச் சேவைத் துறைக்கு ஏற்பட்ட செலவில் 11% மட்டுமே" ஆகும். குறிப்பிட்ட நான்கு ஆண்டுகளில் ஊக்கத்தொகைத் திட்டத்தின் கீழ் மத்திய அரசு ரூ.8,730 கோடியை வழங்கியது. இத்தொகை டிஜிட்டல் பணப்பரிவர்த்தனைத் துறைக்கு ஏற்பட்ட செலவில் 11% மட்டுமே என்றால், மொத்த ஆண்டுச் செலவு ரூ.20,000 கோடிக்கும் சற்று குறைவாகவே இருக்கும்.

இந்தக் கட்டணத்தை யார் செலுத்துவது?

பெரிய அளவிலான யுபிஐ பணப் பரிவர்த்தனைகளுக்குக் கட்டணம் விதிக்கப்பட்டால், மக்களின் பணப்பரிவர்த்தனை முறைகள் மாறுமா? வணிகர்கள் யுபிஐ பரிவர்த்தனைகளுக்கான வணிகர் தள்ளுபடி விகிதம் (MDR) சுமையை வாடிக்கையாளர்கள்மீது சுமத்தினால், கணிசமான எண்ணிக்கையிலான மக்கள் தங்கள் முறையை மாற்றிக்கொள்ளக்கூடும் என்று தோன்றுகிறது.

'லோக்கல் சர்க்கிள்ஸ்' (LocalCircles) நடத்திய 20,000-க்கும் மேற்பட்டோருடனான கருத்துக்கணிப்பின்படி, பெரிய வணிகர்களிடம் ரூ. 3,000-க்கு மேற்பட்ட யுபிஐ பரிவர்த்தனைகளுக்குக் கட்டணம் விதிக்கப்பட்டால், 12% பேர் மட்டுமே தொடர்ந்து யுபிஐ-ஐப் பயன்படுத்துவதாகக் கூறினர். ரூ. 3,000-க்கு மேற்பட்ட யுபிஐ பரிவர்த்தனைகளுக்கு வணிகர்கள் வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து பரிவர்த்தனைக் கட்டணத்தை வசூலித்தால் என்ன செய்வீர்கள் என்று கேட்டபோது, ​​இந்த விகிதம் மேலும் குறைந்து 2%-ஆக இருந்தது.

புதன்கிழமையன்று இந்திய ரிசர்வ் வங்கி ஆளுநர் சஞ்சய் மல்ஹோத்ரா கூறியது போல, அதற்கான செலவை யாராவது ஒருவர்தான் ஏற்க வேண்டும். "இறுதியில், ஏதோ ஒரு வகையில் நுகர்வோர் தான் அதற்கான கட்டணத்தைச் செலுத்துகிறார்கள். அது அதே நுகர்வோராக இல்லாமல் பரந்த பொருளாதாரத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம், அதனால் அது நேரடியாகத் தெரிவதில்லை... எப்படியாயினும், அந்தச் செலவு ஏற்கனவே மாற்றப்படுகிறது. அது 'பயன்படுத்துபவரே கட்டணம் செலுத்தும்' (user-pays) கொள்கையின் அடிப்படையில் நேரடியாக இல்லாமல் இருக்கலாம்."

Original articles: Why UPI payments to large retailers could attract a fee? -Siddharth Upasani

Read More →

அமெரிக்காவில் பிறப்புரிமை அடிப்படையிலான குடியுரிமைக்கான அரசியலமைப்பு அடிப்படை என்ன? - பிரியா குமாரி சுக்லா

 அமெரிக்க உச்சநீதிமன்றம் கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை ஜூன் மாதம் 30-ஆம் தேதி ஒரு முக்கியத் தீர்ப்பை வழங்கியது. அமெரிக்க மண்ணில் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்குத் தார்மீகமாக வழங்கப்படும் குடியுரிமையை (Birthright citizenship) சட்டவிரோதமானது என அறிவித்த டிரம்ப் நிர்வாகத்தின் நிர்வாக உத்தரவு, அமெரிக்க அரசியலமைப்புக்கு எதிரானது என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. மேலும், ஒரு குழந்தையின் பெற்றோர் அமெரிக்காவில் சட்டவிரோதமாகவோ அல்லது தற்காலிகமாகவோ தங்கியிருந்தாலும்கூட, அமெரிக்க மண்ணில் பிறக்கும் குழந்தைகள் அந்நாட்டின் 14-வது அரசியலமைப்பு திருத்தத்தின்படி (Fourteenth Amendment) அமெரிக்கக் குடிமக்களே என்பதை நீதிமன்றம் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

முக்கிய அம்சங்கள்:

• 6-3 என்ற நீதிபதிகளின் பெரும்பான்மைத் தீர்ப்பில், அத்தகைய குழந்தைகள் அமெரிக்காவின் சட்ட வரம்பிற்குள் வரமாட்டார்கள் என்ற அரசாங்கத்தின் வாதத்தை நீதிமன்றம் நிராகரித்தது. மேலும், இந்த நிர்வாக உத்தரவு அமெரிக்க அரசியலமைப்பின் 'குடியுரிமைப் பிரிவை' (Citizenship Clause) மீறுவதாகவும், உச்சநீதிமன்றத்தின் நீண்டகால வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்புகளுக்கு முரணாக இருப்பதாகவும் நீதிமன்றம் தெரிவித்தது.

• இந்தத் தீர்ப்பு, அமெரிக்க அதிபரின் இரண்டாவது பதவிக்காலத்திற்கான குடியேற்றக் கொள்கைத் திட்டங்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள மிகப்பெரிய சட்டரீதியான பின்னடைவுகளில் ஒன்றாகும். மேலும், 150 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நடைமுறையில் இருந்து வரும், பிறப்புரிமை அடிப்படையிலான குடியுரிமைக்கான அரசியலமைப்பு உத்தரவாதத்தையும் இந்தத் தீர்ப்பு மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

• இந்தத் தீர்ப்பிற்குப் பிறகு, டிரம்ப் இந்த முடிவை நமது நாட்டிற்கு மிகவும் மோசமானது என்று கூறினார். மேலும், பிறப்புரிமை அடிப்படையிலான குடியுரிமையைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான முயற்சிகளைத் தனது அரசாங்கம் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளும் என்றும் தெரிவித்தார். அதுமட்டுமல்லாமல், நாடாளுமன்றம் நினைத்தால் ஒரு சாதாரணச் சட்டத்தின் மூலம் இந்த நீதிமன்றத் தீர்ப்பை ரத்து செய்துவிட முடியும் என்றும் தவறாகக் குறிப்பிட்டார்.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

• அமெரிக்காவில் பிறந்த அல்லது குடியுரிமை பெற்ற மற்றும் அதன் சட்ட அதிகார வரம்பிற்கு உட்பட்ட அனைத்து நபர்களும், அமெரிக்காவின் குடிமக்களும், அவர்கள் வசிக்கும் மாநிலத்தின் குடிமக்களும் ஆவர் என்றும் அமெரிக்க அரசியலமைப்பின் 14-வது திருத்தம் கூறுகிறது.

• அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போருக்குப் பிறகு 1868-ஆம் ஆண்டில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட இந்தத் திருத்தம், முன்பு அடிமைகளாக இருந்தவர்கள் அமெரிக்கக் குடிமக்களாக அங்கீகரிக்கப்படுவதை உறுதி செய்வதற்காகக் கொண்டுவரப்பட்டது.

அமெரிக்க மண்ணில் பிறக்கும் அனைவருக்கும் குடியுரிமை வழங்குவதற்கே இந்த விதி வழிவகை செய்கிறது என்று நீதிமன்றங்கள் நீண்டகாலமாக விளக்கம் அளித்து வருகின்றன. எனினும், இதில் நீண்டகாலமாக இரண்டு விதிவிலக்குகள் உள்ளன:

— வேறு நாட்டிற்கு விசுவாசமாக இருக்கும் வெளிநாட்டுத் தூதர்களின் குழந்தைகள்.

— போர்க் காலங்களில் அமெரிக்காவிற்குள் ஆக்கிரமிப்பில் ஈடுபடும் எதிரிகள்.

• அமெரிக்க அரசியலமைப்புச் சட்டம் உருவாக்கப்படுவதற்கு முன்பே,                    ஒரு மண்ணில் பிறப்பதன் மூலமாகவே குடியுரிமை பெறும் உரிமை நடைமுறையில் இருந்தது. இது 'மண்ணின் உரிமை' (jus soli) என்ற ஆங்கிலேயப் பொதுச் சட்டக் கொள்கையிலிருந்து உருவானதாகும். இக்கொள்கையின்படி, ஒரு குழந்தைக்கு அவனது பெற்றோரின் குடியுரிமையைக் கணக்கில் கொள்ளாமல், அக்குழந்தை எந்த இடத்தில் பிறக்கிறது என்பதன் அடிப்படையிலேயே குடியுரிமை வழங்கப்படுகிறது.

• பெற்றோரின் குடியுரிமை நிலை எப்படிப்பட்டதாக இருந்தாலும், அமெரிக்க மண்ணில் பிறக்கும் அனைவருக்கும் அந்நாட்டின் 14-வது அரசியலமைப்பு திருத்தம் குடியுரிமை வழங்குவதை உறுதி செய்கிறது என்பதை ஜூன் மாதம் 30-ஆம் தேதி வழங்கிய தனது தீர்ப்பில், அமெரிக்க உச்சநீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

• தனது இரண்டாவது பதவிக்காலத்தைத் தொடங்கிய சில மணி நேரங்களிலேயே, அமெரிக்காவில் சட்டவிரோதமாகவோ அல்லது தற்காலிகமாகவோ தங்கி வாழும் தம்பதியினருக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு அமெரிக்கக் குடியுரிமை வழங்கக் கூடாது என்ற புதிய நிர்வாக உத்தரவில் டொனால்ட் டிரம்ப் கையெழுத்திட்டார். அமெரிக்காவின் 14-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தின்படி, இத்தகைய பெற்றோர்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் அமெரிக்காவின் "சட்ட வரம்பிற்கு உட்பட்டவர்கள்" அல்ல என்றும், எனவே அவர்களுக்குக் குடியுரிமை பெற தகுதியில்லை என்றும் அந்த உத்தரவில் கூறப்பட்டுள்ளது. டிசம்பர் மாதம் 2024-ஆம் ஆண்டில் தேர்தல் வெற்றிக்குப் பிறகு அளித்த தனது முதல் பேட்டியில் டிரம்ப், நாம் இதற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும். உலகிலேயே இந்த மாதிரியான சட்டத்தைக் கொண்டுள்ள ஒரே நாடு அமெரிக்கா மட்டும்தான், என்று கூறியிருந்தார்.

அந்தக் கூற்று தவறானது. தென் அமெரிக்கா மற்றும் கரீபியன் பகுதிகளில் உள்ள நாடுகள் உட்பட உலகெங்கிலும் உள்ள குறைந்தபட்சம் 37 பிற நாடுகள், தங்களது மண்ணில் பிறக்கும் யாருக்கும், அவர்களது பெற்றோர் எந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும், நிபந்தனையற்ற குடியுரிமையை வழங்குகின்றன. ஆனால், இந்தியா இந்த நிபந்தனையற்ற பிறப்புரிமை அடிப்படையிலான குடியுரிமையைப் பின்பற்றுவதில்லை; அதேபோல் பல ஐரோப்பிய நாடுகளும் இதனைப் பின்பற்றுவதில்லை.

• இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்கிய தலைவர்கள் எதிர்கொண்ட மிக முக்கியமான சவால்களில் ஒன்று, 'பிறப்புரிமை குடியுரிமை' (Birthright citizenship) பற்றிய பிரச்சனை ஆகும். அதாவது, ஒரு நாட்டின் குடியுரிமை என்பது ஒரு நபர் அந்த நாட்டில் பிறந்ததன் அடிப்படையில் வழங்கப்பட வேண்டுமா அல்லது அவரது வம்சாவளி அடிப்படையில் வழங்கப்பட வேண்டுமா என்பதை அவர்கள் தீர்மானிக்க வேண்டியிருந்தது. அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையின் சில உறுப்பினர்கள், குறிப்பாக மகாராஷ்டிராவைச் சேர்ந்த இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் உறுப்பினரான பி. எஸ். தேஷ்முக் போன்றவர்கள், பிறந்ததன் அடிப்படையில் குடியுரிமை வழங்குவதை எதிர்த்தனர். அவ்வாறு வழங்கினால், அது இந்திய குடியுரிமையை உலகிலேயே மிக மலிவான ஒன்றாக மாற்றிவிடும் என்று வாதிட்டனர்.

• இருப்பினும், பி. ஆர். அம்பேத்கர் மற்றும் சர்தார் வல்லாபாய் படேல் உள்ளிட்ட பிற உறுப்பினர்கள், பிறப்புரிமை அடிப்படையிலான குடியுரிமையை ஆதரித்தனர். அவர்களின் இந்தக் கருத்து அரசியலமைப்பில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. அரசியலமைப்பின் 5-வது பிரிவு, இந்த அரசியலமைப்புச் சட்டம் அமலுக்கு வருவதற்கு முன்பு இந்தியாவில் பிறந்த ஒவ்வொரு நபரும் இந்தியாவின் குடிமகனாகக் கருதப்படுவார் என்று கூறுகிறது.

• பின்னர், நாடாளுமன்றம் 1955-ஆம் ஆண்டின் குடியுரிமைச் சட்டத்தை இயற்றியது. இந்தச் சட்டத்தின் பிரிவு 3-ன்கீழ், ஜனவரி மாதம் 26-ஆம் தேதி, 1950-ஆம் ஆண்டு அன்றோ அல்லது அதற்குப் பிறகோ இந்தியாவில் பிறந்த ஒவ்வொரு நபருக்கும் பிறப்பின் அடிப்படையில் குடியுரிமை வழங்கப்பட்டது. இதற்கு இரண்டு விதிவிலக்குகள் மட்டுமே இருந்தன: இந்தியக் குடிமகனாக இல்லாத ஒரு வெளிநாட்டுத் தூதரக அதிகாரியின் குழந்தையாகப் பிறந்தவர்கள். எதிரி நாட்டின் ஆக்கிரமிப்பில் இருந்த ஒரு பகுதியில், எதிரி நாட்டின் குடிமகனுக்குக் குழந்தையாகப் பிறந்தவர்கள். இந்த இரு தரப்பினருக்கு மட்டுமே பிறப்பின் அடிப்படையிலான இந்தியக் குடியுரிமை மறுக்கப்பட்டது.

Original articles : What are the constitutional basis of birthright citizenship in the United States? -Priya Kumari Shukla

Read More →

புதிய வெளிநாட்டு நிதிப் பங்களிப்பு ஒழுங்குமுறைச் சட்ட விதிகளும் இந்தியாவில் மதமாற்றம் குறித்த வரலாற்று விவாதமும் -ராம் மாதவ்

வெளிநாட்டு நிதியுதவி பெறும் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகளைக் கட்டுப்படுத்தும் நோக்கில், புதிய வெளிநாட்டுப் பங்களிப்பு (ஒழுங்குமுறை) சட்ட (Foreign Contribution (Regulation) Act (FCRA)) விதிகளை மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் இந்த வார தொடக்கத்தில் வெளியிட்டது.                               இந்த விதிகளின்படி, வெளிநாட்டு நிதியுதவிகளை வழிபாட்டுத் தலங்களைக் கட்டுவதற்கோ அல்லது பராமரிப்பதற்கோ, புனித நூல்களை அச்சிடுவதற்கோ மற்றும் டிஜிட்டல் மயமாக்குவதற்கோ, ஆன்மீகப் பயணிகளுக்கு வசதிகளை உருவாக்குவதற்கோ பயன்படுத்தலாம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

வெளிநாட்டு நிதி பெறும் தொண்டு நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகளைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக, மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் வெளிநாட்டுப் பங்களிப்பு ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தின்கீழ் (FCRA) புதிய விதிகளை இந்த வாரத் தொடக்கத்தில் அறிமுகப்படுத்தியது. இந்தப் புதிய விதிகளின்படி, வெளிநாட்டு நிதியைக் கொண்டு வழிபாட்டுத் தலங்களைக் கட்டுவதற்கும் பராமரிப்பதற்கும், புனித நூல்களை அச்சிடுவதற்கும் மற்றும் டிஜிட்டல் மயமாக்குவதற்கும், ஆன்மீகப் பயணிகளுக்கான வசதிகளை உருவாக்குவதற்கும், பொது அன்னதானக் கூடங்களை நடத்துவதற்கும், மற்றும் உள்ளூர் மற்றும் பழங்குடியினரின் வழிபாட்டு முறைகளை ஊக்குவிப்பதற்கும் அனுமதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், வெளிநாட்டு நிதியை மதமாற்ற நடவடிக்கைகளுக்குப் பயன்படுத்துவதற்கு இந்த விதிகள் முற்றிலும் தடை விதிக்கின்றன.

இந்தச் சட்டத் திருத்தங்கள் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்படுவதற்கு முன்பே, அவை இந்தியா மற்றும் அமெரிக்காவில் பெரும் விவாதத்தை ஏற்படுத்தின. வெளிநாட்டுப் பங்களிப்பு ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தில் (FCRA) முன்மொழியப்பட்ட மாற்றங்கள், சமீபத்தில் கேரளா மற்றும் தமிழ்நாட்டில் நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தல்களின்போது ஒரு முக்கியத் தேர்தல் பிரச்சினையாக உருவெடுத்தன.                   இந்த விவாதம் வாஷிங்டனில் (Washington) உள்ள அமெரிக்க நாடாளுமன்றக் கட்டிடம் (Capitol Hill) வரை எதிரொலித்தது. அங்கிருக்கும் செனட் வெளியுறவு உறவுக் குழுவின் தலைவரான ஜேம்ஸ் ரிஷ், சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களின் மனித உரிமைகளை மீறும் நாடுகளைச் சுட்டிக்காட்ட அமெரிக்கா ஒருபோதும் தயங்காது என்று எச்சரித்தார். 

மத மாற்றங்கள் பற்றிய விவாதங்கள் ஆங்கிலயேர் ஆட்சியின் காலனித்துவக் காலத்திலிருந்தே நடந்து வருகின்றன. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, ஒடிசா (1967), மத்தியப் பிரதேசம் (1968) மற்றும் அருணாச்சலப் பிரதேசம் (1978) போன்ற மாநிலங்கள் மதமாற்றத் தடைச் சட்டங்களை (Anti-conversion laws) அறிமுகப்படுத்தின.                 அதன் பிறகு, சத்தீஸ்கர் (2000), குஜராத் (2003), இமாச்சலப் பிரதேசம் (2006), ஜார்க்கண்ட் (2017), உத்தராகண்ட் (2018), உத்தரப் பிரதேசம் (2021), ஹரியானா (2022), ராஜஸ்தான் (2025) மற்றும் மகாராஷ்டிரா (2026) ஆகிய மாநிலங்களிலும் இது போன்ற சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டன.

பல கிறிஸ்தவ அமைப்புகள், தங்களின் மதத்தைப் "பரப்பும் உரிமை" (Right to propagate) என்பதில் மற்றவர்களைத் தங்கள் மதத்திற்கு மாற்றுவதற்கான உரிமையும் அடங்கும் என்று வாதிடுகின்றனர். இருப்பினும், ரெவரெண்ட் ஸ்டெனிஸ்லாஸ் vs மத்தியப் பிரதேச அரசு (Rev. Stainislaus vs State of Madhya Pradesh (1977)) வழக்கின்போது, உச்சநீதிமன்றம் ஒரு முக்கியத் தீர்ப்பை வழங்கியது. அதில், இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு-25 (Article 25) மக்களுக்குத் தங்களுக்குப் பிடித்த மதத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் சுதந்திரத்தை வழங்குகிறதே தவிர, மற்றவர்களை மதமாற்றம் செய்யும் உரிமையை வழங்கவில்லை என்று நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது. அரசாங்கத்தின் தற்போதைய இந்த நடவடிக்கை, உச்சநீதிமன்றத்தின் அந்தத் தீர்ப்பைப் பின்பற்றியே மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

சுதந்திரத்திற்கு முன்பு, ராஜா ராம் மோகன் ராய், சுவாமி விவேகானந்தர் மற்றும் மகாத்மா காந்தி போன்ற தலைவர்களும் சீர்திருத்தவாதிகளும் மதமாற்றங்கள் குறித்துக் கேள்விகளை எழுப்பினர். மார்ச் மாதம் 1931-ஆம் ஆண்டில் அளித்த ஒரு நேர்காணலில் காந்தி, "வெளிநாட்டு மதபோதகர்கள் (Missionaries) தங்களை வெறும் மனிதநேயப் பணிகளுடனும், ஏழைகளுக்கு உதவுவதுடனும் மட்டுமே நிறுத்திக்கொண்டால், அவர்கள் இங்கு தங்கலாம். ஆனால், அவர்கள் மக்களை மதமாற்றம் செய்வதற்காக மருத்துவ உதவியையோ அல்லது கல்வியையோ ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தினால், நான் அவர்களை நாட்டை விட்டு வெளியேறச் சொல்வேன்" என்று குறிப்பிட்டார். 1935 மே மாதம் 11-ஆம் தேதி, 'Harijan' இதழில் வெளியான மற்றொரு நேர்காணலில் காந்தி, "எனக்குச் சட்டங்களை இயற்றும் அதிகாரம் இருந்தால், நான் நிச்சயமாக அனைத்து மதமாற்றங்களையும் தடுத்து நிறுத்துவேன்; ஏனெனில் அவை தேவையற்ற மோதல்களை உண்டாக்குகின்றன" என்று கூறினார்.

இருப்பினும், 1946-ஆம் ஆண்டில் ஜவஹர்லால் நேரு கிறிஸ்தவ மதபோதகர்களுக்கு ஒரு உறுதியை அளித்தார். அவர், "கிறிஸ்தவர்கள் இந்த நாட்டின் மூன்றாவது பெரிய மதக் குழுவாக இருக்கிறார்கள்; எனவே அவர்களின் மத அல்லது பிற உரிமைகள் மறுக்கப்படும் என்று நினைப்பது நியாயமற்றது" என்று கூறினார். அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையில், மதத்தைப் பரப்புவதற்கான உரிமை மற்றும் மதமாற்றங்கள் போன்ற முக்கியப் பிரச்சினைகள் குறித்து உறுப்பினர்கள் விவாதித்தனர். இதற்கு முன்பாகவே, காங்கிரஸ் கட்சியின் தேர்தல் அறிக்கை மக்கள் தங்களுக்குப் பிடித்த மதத்தைப் பின்பற்றவும், கடைப்பிடிக்கவும் சுதந்திரம் உண்டு என்று உறுதியளித்திருந்தது. ஆனால், மதபோதகர்கள் தங்களுக்கு மதத்தைப் பரப்புவதற்கான உரிமை வேண்டும் என்றும், அதில் மற்றவர்களைத் தங்கள் மதத்திற்கு மாற்றுவதற்கான உரிமையும் அடங்கும் என்றும் கோரினர்.                     கே. எம். முன்ஷி, அல்லாடி கிருஷ்ணசுவாமி அய்யர் மற்றும் சி. ராஜகோபாலாச்சாரி போன்ற தலைவர்கள் 'மதமாற்ற உரிமை' என்ற யோசனையை வலுவாக எதிர்த்தனர். சர்தார் படேல் மற்றும் மௌலானா ஆசாத் போன்ற தலைவர்கள்கூட, மதபோதகர்கள் பெருமளவிலான மதமாற்றங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று வாதாடினர். இருப்பினும், இந்த கருத்துக்களுக்கு அரசியல் நிர்ணய சபையில் பெரும்பான்மை ஆதரவு கிடைக்கவில்லை. இதன் விளைவாக,                                  இந்திய அரசியலமைப்பின் 19-வது பிரிவில் (Article 19) "மதத்தைப் பரப்புவதற்கு" (to propagate religion) என்ற சொற்றொடர் இறுதியாகச் சேர்க்கப்பட்டது.

கிறிஸ்தவ மதபோதகர்களின் செயல்பாடுகள் குறித்து தொடர்ந்து கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டு வந்தன. மத்தியப் பிரதேச அரசால் 1954-ஆம் ஆண்டு நியமிக்கப்பட்ட 'நியோகி குழு' (Niyogi Committee), அந்த மாநிலத்தின் பழங்குடியினப் பகுதிகளில் மதபோதகர்கள் மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகள் குறித்து ஆய்வு செய்து, அவர்களுக்கு எதிராக மிகக் கடுமையான அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டது.               அந்த அறிக்கையின் முக்கியப் பரிந்துரைகள் பின்வருமாறு: மதமாற்றம் செய்வதையே தங்களின் முதன்மை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ள மதபோதகர்கள் அங்கிருந்து வெளியேற உத்தரவிட வேண்டும்; மேலும், வெளிநாட்டு மதபோதகர்கள் இந்தியாவிற்குள் நுழைவதைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். வெளிநாட்டினர் இங்கு மதப்பிரச்சாரம் செய்வதைத் தடுக்கவும், சட்டவிரோத வழிகளில் மதமாற்றம் நடப்பதைத் தவிர்க்கவும் ஏதுவாக இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் திருத்தப்பட வேண்டும். மேலும், தவறான வழிகளில் நடக்கும் மதமாற்றங்களைக் கட்டுப்படுத்த முறையான சட்ட நடவடிக்கைகள் இயற்றப்பட வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது.

ஆனால், அப்போதைய நேரு அரசாங்கம் இந்த நியோகி குழுவின் குற்றச்சாட்டுகளையும் பரிந்துரைகளையும் நிராகரித்தது. இப்போது, 70 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மோடி அரசாங்கம் அந்தப் பரிந்துரைகளைச் செயல்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு வருகிறது.

கட்டுரையாளர், ‘India Foundation’ அமைப்பின் தலைவராகவும், பாரதிய ஜனதா கட்சியில் பொறுப்பிலும் உள்ளார்.

Original Link: New FCRA Rules and the Historical Debate on Religious Conversion in India.

Read More →

கட்சியில் இணைதல், சட்டப்படி எப்போது செல்லுபடியாகும்? திரிணாமுல் காங்கிரஸ் கட்சி பிளவுடன், கட்சி மாற்றத் தடைச் சட்டம் என்ன சொல்கிறது, என்ன விட்டுவிடுகிறது? -அமால் ஷேக்

 திரிணாமுல் காங்கிரஸ் (TMC) கட்சியில் ஏற்பட்டுள்ள இந்த சர்ச்சை, இந்திய அரசியலமைப்பின் பத்தாவது அட்டவணை (கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம்) இதுவரை தெளிவாகப் பதிலளிக்காத ஒரு கேள்வியை அடிப்படையாகக் கொண்டது.     அதாவது, ஒரு கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு (2/3) பேர் பிரிந்து செல்லும்போது அங்கு கட்சியின் 'இணைப்பு' நடந்துவிடுகிறதா, அல்லது முதலில் அந்த அரசியல் கட்சியே அதிகாரப்பூர்வமாக மற்றொன்றுடன் இணைய வேண்டுமா?

திரிணாமுல் காங்கிரஸ் (TMC) கட்சிக்குள் தற்போது நடந்துவரும் இந்த மோதலில், அக்கட்சியின் 20 அதிருப்தி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் ஜூன் மாதம் 14-ஆம் தேதி மக்களவைத் தலைவர் ஓம் பிர்லாவைச் சந்தித்து, தாங்கள் இந்திய தேசியவாத குடிமக்கள் கட்சியுடன் (NCPI) இணைந்துவிட்டதாகக் கூறி உரிமை கோரியுள்ளனர். 

ககோலி கோஷ் தஸ்திதார் மற்றும் சுதீப் பந்தோபாத்யாய் ஆகியோர் தலைமையிலான இந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், திரிபுராவை தளமாகக் கொண்ட அந்தக் கட்சியில் இணைந்துள்ளனர். இந்தக் கட்சி கடந்த 2023-ஆம் ஆண்டு சட்டமன்றத் தேர்தலின்போது இரண்டு தொகுதிகளில் வெறும் 822 வாக்குகளை மட்டுமே பெற்றிருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. மேலும், நாடாளுமன்றத்தில் தங்களுக்கு மீதமுள்ள திரிணாமுல் காங்கிரஸ் (TMC) நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களிடமிருந்து தனியாக அமரும் வசதியை வழங்குமாறும் கோரிக்கை விடுத்துள்ளனர். 

திரிணாமூல் காங்கிரஸ் கட்சியின் மக்களவை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கிற்கும் அதிகமானோரின் ஆதரவு தங்களுக்கு இருப்பதாக அந்த அதிருப்தி குழு உரிமை கோருகிறது. கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்தின்கீழ் (Anti-defection law) தகுதி நீக்கம் செய்யப்படுவதைத் தவிர்த்து, அவையில் தங்களின் பதவியைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்கு மக்கள் பிரதிநிதிகளுக்குத் தேவைப்படும் குறைந்தபட்ச ஆதரவு எண்ணிக்கை இதுவாகும்.

இந்த இணைப்புக் கோரிக்கையைப் பற்றி இறுதி முடிவெடுப்பதற்குமுன், மக்களவைத் தலைவர் ஓம் பிர்லா இருதரப்பு வாதங்களையும் கேட்பார்.            இதற்கு முன்னதாக, திரிணாமூல் காங்கிரஸ் கட்சியின் தேசியப் பொதுச் செயலாளர் அபிஷேக் பானர்ஜி அவருக்கு எழுதிய கடிதத்தில், தங்களது கட்சி, ஒற்றை, பிரிக்க முடியாத அரசியல் கட்சியாகவே நீடிக்கிறது என்றும், கட்சியில் எந்தவொரு அதிகாரப்பூர்வ இணைப்பும் நடைபெறவில்லை என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

இந்த சர்ச்சை, இந்திய அரசியலமைப்பின் பத்தாவது அட்டவணை (கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம்) இதுவரை தெளிவாகப் பதிலளிக்காத ஒரு கேள்வியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அதாவது, ஒரு கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு (2/3) பேர் பிரிந்து செல்லும்போது அங்கு கட்சியின் 'இணைப்பு' நடந்துவிடுகிறதா, அல்லது முதலில் அந்த அரசியல் கட்சியே அதிகாரப்பூர்வமாக மற்றொரு கட்சியுடன் இணைய வேண்டுமா?

இதேபோன்ற ஒரு சர்ச்சை சிவ சேனா (உத்தவ் பாலசாஹேப் தாக்கரே)  கட்சிக்குள்ளும் உருவாகி வருகிறது. சட்டமன்ற அல்லது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு, கட்சியிலிருந்து பிரிந்து சென்ற எந்தவொரு குழுவையும் அங்கீகரிக்கக் கூடாது என்று அக்கட்சி மக்களவைத் தலைவர் ஓம் பிர்லாவிடம் கேட்டுக்கொண்டுள்ளது. கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்தின் 4-வது பத்தி என்பது, வெறும் மூன்றில் இரண்டு பங்கு (2/3) நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் ஆதரவை மட்டும் குறிக்கவில்லை, மாறாக ஒட்டுமொத்த மூல அரசியல் கட்சியே மற்றொரு கட்சியுடன் இணைவதைத்தான் கட்டாயமாக்குகிறது என்று அக்கட்சியின் தலைவர்கள் வாதிடுகின்றனர். இந்த நிலைப்பாடு திரிணாமுல் காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமை எடுத்த முடிவைப் போன்றதே ஆகும்.

கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் கூறுவது என்ன? 

நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர் தனது சொந்தக் கட்சியிலிருந்து விலகினாலோ அல்லது கட்சியின் கொறடா உத்தரவை (Party whip) மீறிச் செயல்பட்டாலோ, பத்தாவது அட்டவணையின் 2-ஆவது பத்தியின்படி அவர் பொதுவாகத் தகுதி நீக்கம் செய்யப்படுவார்.

இருப்பினும், 4-ஆவது பத்தியானது கட்சிகள் ஒன்றிணைவதற்கு ஒரு விதிவிலக்கை அளிக்கிறது. பத்தி 4(1)-ன்படி, ஒரு மூல அரசியல் கட்சியின் உறுப்பினர்கள் தங்களின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பதவியை இழக்காமல் மற்றொரு கட்சியுடன் இணைய அனுமதிக்கிறது. ஆனால், பத்தி 4(2)-ன்படி, சட்டமன்றத்திலோ அல்லது நாடாளுமன்றத்திலோ உள்ள அக்கட்சியின் உறுப்பினர்களில் குறைந்தபட்சம் மூன்றில் இரண்டு பங்கினர் (2/3) இந்த இணைப்பிற்குச் சம்மதித்தால் மட்டுமே இது சாத்தியமாகும் என்று கூறுகிறது.

இந்த அட்டவணையில் உள்ள இரண்டு சொற்கள் மிகவும் முக்கியமானவை. ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினரின் "மூல அரசியல் கட்சி" என்பது, அவர்களைத் தேர்தலில் வேட்பாளராக நிறுத்திய, இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்தில் பதிவு செய்யப்பட்ட மற்றும் நாடாளுமன்றத்திற்கு வெளியேயான கட்சி நடவடிக்கைகளுக்குப் பொறுப்பான ஒரு கட்சியாகும். ஆனால், "சட்டமன்றக் கட்சி" அல்லது "சட்டமன்றக் குழு" என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட அவையில் இருக்கும் அந்தக் கட்சியின் உறுப்பினர்களை மட்டுமே கொண்ட ஒரு சிறிய குழுவாகும்.

மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மை கிடைத்தவுடன், கட்சி இணைப்பில் இணையும் உறுப்பினர்கள் மற்றும் அந்த இணைப்பை நிராகரித்துவிட்டுத் தனிக் குழுவாகத் தொடரும் உறுப்பினர்கள் ஆகிய இருதரப்பினருமே தகுதி நீக்கத்திலிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறார்கள்.

1985-ஆம் ஆண்டின் 10-வதுஅட்டவணையில் (கட்சித்தாவல் தடைச் சட்டம்), பத்தி 3-ன்கீழ் கட்சிகள் பிரிவதற்கு மிக எளிமையான விதிமுறை இருந்தது. ஒரு சட்டமன்ற அல்லது நாடாளுமன்றக் கட்சியின் மூன்றில் ஒரு பங்கு உறுப்பினர்கள் பிரிந்து சென்றால், அது "கட்சிப் பிளவு" எனக் கருதப்பட்டு அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கப்பட்டது. இருப்பினும், இந்த விதிமுறை பெருமளவில் கட்சித்தாவலை ஊக்குவிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டதால், 2003-ஆம் ஆண்டின் 91-ஆவது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டம் (91st Amendment Act, 2003) இந்த விதியை நீக்கியதுடன், தேவையான உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை மூன்றில் இரண்டு பங்காக உயர்த்தியது. எனவே, தகுதி நீக்கத்தைத் தவிர்ப்பதற்கு இப்போது பத்தி 4-ன்கீழ் நடக்கும் கட்சி இணைப்புகள் மட்டுமே ஒரே வழியாகும்.

ஒரே சட்டப்பிரிவை வெவ்வேறு விதமாகப் புரிந்துகொள்ளுதல்

திரிணாமுல் காங்கிரஸ் கட்சியின் அதிருப்தி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், பத்தாவது அட்டவணையின் 4-வது சட்டப்பிரிவை தங்களின் ஒரே தகுதித்தேர்வாகக் காட்டுகின்றனர். அதாவது, மூன்றில் இரண்டு பங்கு என்ற எல்லையைக் கடந்துவிட்டால், கட்சி இணைப்பு உறுதியாகிவிடுகிறது என்பது அவர்களின் வாதம் ஆகும். ஆனால், கட்சியின் தலைவரான மமதா பானர்ஜியின் கடிதம், இந்த வாதம் முற்றிலும் தவறானது என்று வாதிட்டது.

இந்த விஷயத்தில்  திரிணமூல் காங்கிரஸ் கட்சி வேறொரு கட்சியுடன் உண்மையில் இணைந்திருக்க வேண்டும், மற்றும் சட்டமன்றத்தில் உள்ள உறுப்பினர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு ஆதரவு இருக்க வேண்டும் ஆகிய இரண்டு நிபந்தனைகளை பத்தாவது அட்டவணையின் 4-வது பத்தி வரையறுக்கிறது என்றும், இதில் இரண்டாவதாகக் கூறப்பட்ட சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் ஆதரவை மட்டும் பெற்றிருப்பது தனியாக எந்தப் பயனும் தராது என்றும் வாதிட்டது.

அவரது கடிதத்தில், கட்சியின் கொறடா (Whip) மற்றும் கட்சியின் தலைவர் ஆகியோர் கட்சி அமைப்பால் மட்டுமே நியமிக்கப்படுகிறார்கள். அவையில் எந்தக் குழுவிடம் அதிக உறுப்பினர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்து அது முடிவு செய்யப்படுவதில்லை என்று கூடுதல் தகவல் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. பிரிந்து சென்ற எந்தவொரு குழுவும் தங்களுக்குப் போட்டியாக ஒரு கொறடாவை நியமிக்கவோ அல்லது தங்களுக்குத் தனி அங்கீகாரம் கோரவோ முடியாது. அப்படிச் செய்தால் அது அவர்களையே தகுதி நீக்கம் செய்ய வழிவகுக்கும் என்றும் அந்தக் கடிதத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது.

இந்த விவகாரம் இந்தியாவின் நீதிமன்றங்கள் மற்றும் அவைத் தலைவர்களிடையே பல ஆண்டுகளாகக் கருத்து வேறுபாட்டை ஏற்படுத்திப் பிரித்து வைத்துள்ளது. இந்தத் தற்கருத்து வேறுபாட்டிற்குக் காரணமே பத்தாவது அட்டவணைதான் (கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம்). ஏனெனில், இது ஒரு "அரசியல் கட்சி" மற்றும் ஒரு "சட்டமன்ற/நாடாளுமன்றக் கட்சி" ஆகிய இரண்டையும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய, ஆனால் தனித்தனியான அமைப்புகளாகக் கருதுகிறது.

கட்சிகள் இணைவதற்கான விதிவிலக்கின்படி, மிக முக்கியமான கேள்வி என்னவென்றால்: உண்மையான மூல அரசியல் கட்சி முழுமையாக மற்றொன்றுடன் இணைந்துவிட்டது என்பதற்கான ஆதாரம் தேவையா, அல்லது அவையிலுள்ள மூன்றில் இரண்டு பங்கு மக்கள் பிரதிநிதிகளின் ஆதரவு மட்டுமே இந்த விதிவிலக்கைப் பெற போதுமானதா என்பதுதான்.

சிவசேனா கட்சி உடைந்தது குறித்து (சுபாஷ் தேசாய் வழக்கு)                   2023-ஆம் ஆண்டு உச்சநீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பில், அவையில் இருக்கும் பெரும்பான்மை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அல்லது சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் கொண்ட குழுவிற்கு கொறடா (Whip) மற்றும் தலைவரை நியமிக்கும் அதிகாரம் இல்லை, மாறாக ஒட்டுமொத்த மூல அரசியல் கட்சிக்குத்தான் அந்த அதிகாரம் உள்ளது என்று தீர்ப்பளித்தது.

இருப்பினும், அதிருப்தி குழுவினர் கோவா நீதிமன்ற முன்னுதாரணத்தை நம்பியிருக்கின்றனர். கிரிஷ் சோடன்கர் vs  அவைத் தலைவர் (Girish Chodankar vs Speaker), கோவா மாநில சட்டப்பேரவை (2022) என்ற வழக்கில், கோவா சட்டமன்ற காங்கிரஸ் கட்சியின் மூன்றில் இரண்டு பங்கு உறுப்பினர்களாக இருந்த 10 காங்கிரஸ் சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள்), 2019-ஆம் ஆண்டில் பாரதிய ஜனதா கட்சியில் (BJP) இணைந்தனர்.

மக்களவைத் தலைவர் அவர்களுக்கு எதிரான தகுதிநீக்க மனுவை நிராகரித்தார், மேலும் பம்பாய் உயர்நீதிமன்றத்தின் கோவா அமர்வும் அந்த முடிவை உறுதி செய்தது. சட்டமன்றக் கட்சிக்குள் மூன்றில் இரண்டு பங்கு (2/3) உறுப்பினர்களின் ஆதரவு இருந்தாலே, அது மூல அரசியல்  கட்சி வேறொரு கட்சியுடன் இணைந்ததாகக் கருதப்படும் என்றும், அவைக்கு வெளியே உள்ள காங்கிரஸ் கட்சி அமைப்பு பாஜகவுடன் இணைந்ததற்கான தனியான ஆதாரம் எதுவும் தேவையில்லை என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது.

மமதா பானர்ஜியின் கடிதம் கோவா நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளைப் பற்றி நேரடியாக எதுவும் பேசவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, சிவசேனா (Shiv Sena) கட்சிக்குள் உத்தவ் தாக்கரே மற்றும் ஏக்நாத் ஷிண்டே இடையே ஏற்பட்ட பிளவிலிருந்து உருவான 'சுபாஷ் தேசாய்' வழக்கில், உச்சநீதிமன்றத்தின் அரசியலமைப்பு அமர்வு வழங்கிய தீர்ப்பின் கொள்கைகளையே நம்பியிருக்கிறது.

அந்த வழக்கு ஒரு கட்சி இணைப்பைப் பற்றியது அல்ல. இங்கு, ஷிண்டே தரப்பினர் தங்களை மற்றொரு கட்சியுடன் இணைந்த அமைப்பாகக் காட்டாமல், தங்களது தரப்புதான் உண்மையான சிவசேனா என்று உரிமை கோரினர்.      ஆனால், உச்சநீதிமன்ற அமர்வு, "ஒரு சட்டமன்ற/நாடாளுமன்றக் கட்சி, அதை உருவாக்கிய மூல அரசியல் கட்சியிடமிருந்து தன்னைத் துண்டித்துக் கொள்ள முடியாது. கொறடா (Whip) மற்றும் தலைவரை நியமிக்கும் அதிகாரம் கட்சி நிறுவனத்திற்கே உரியது, மாறாக நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அல்லது சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் இடையில் யாருக்குப் பெரும்பான்மை இருக்கிறது என்பதைப் பொறுத்தது அல்ல என்றும், இந்தக் கேள்வி வெறும் எண்களை மட்டும் மையமாகக் கொண்ட விளையாட்டு அல்ல, அதையும் தாண்டிய ஒன்று  எனவும் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.

நாடாளுமன்ற/சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் வெறும் பெரும்பான்மையின் பலத்தை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, ஒரு கட்சி இணைப்பு நடந்துவிட்டதாகத் தன்னிச்சையாக அறிவிக்க முடியாது என்று வாதிடுவதற்கு பானர்ஜியின் கடிதம் அதே  வாதத்தைப் பயன்படுத்துகிறது.

ஆனால், மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மை இருந்தால் கட்சி இணைப்பு செல்லுபடியாகும் என்ற வாதம், ஏற்கனவே ஒரு உயர்நீதிமன்றத்தால் மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை, அது நடைமுறையிலும் செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில், ஆம் ஆத்மி கட்சியின் (AAP) 10 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களில் 7 பேர், இதே மூன்றில் இரண்டு பங்கு விதியைப் பயன்படுத்தி தாங்கள் பாரதிய ஜனதா கட்சியுடன் இணைந்துவிட்டதாக அறிவித்தனர். அவர்களுக்கு எதிராக ஆம் ஆத்மி கட்சி (AAP), மாநிலங்களவைத் தலைவரிடம் தகுதி நீக்க மனுவைத் தாக்கல் செய்தது. ஆனால், சில நாட்களிலேயே, மாநிலங்களவைத் தலைவர் அந்த இணைப்பை ஏற்றுக்கொண்டார், மேலும் அந்த 7 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் (MPs) முறைப்படி பாரதிய ஜனதா கட்சியில் (BJP) இணைந்தனர். கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்தின் 4-வது பத்தி தொடர்பான மாறுபட்ட கருத்துக்கள் எவ்வாறு பரிசீலிக்கப்பட்டன என்பது குறித்த விரிவான விளக்க ஆணை எதுவும் இதுவரை பொதுமக்களுக்கு வெளியிடப்படவில்லை.

அவைத் தலைவரின் பங்கு 

வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கீஹோட்டோ ஹொல்லோஹன் vs சாகில்ஹு (Kihoto Hollohan vs Zachillhu - 1992) வழக்குத் தீர்ப்பு, பத்தாவது அட்டவணையின் (கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம்) செல்லுபடியாகும் தன்மையை உறுதி செய்தது. மேலும், மக்கள் பிரதிநிதிகளைத் தகுதி நீக்கம் செய்யும் வழக்குகளை விசாரித்து முடிவெடுக்கும் போது, அவைத் தலைவர் நாடாளுமன்ற அல்லது சட்டமன்றத்தின் சாதாரண சலுகைகளைப் பயன்படுத்தும் ஒரு உறுப்பினராகச் செயல்படாமல், ஒரு நீதிமன்றத் தீர்ப்பாயம் போலச் செயல்படுகிறார் என்றும் அந்தத் தீர்ப்பு கூறியது.

இது  அவைத் தலைவரின் முடிவுகளை நீதிமன்றங்கள் மறுபரிசீலனை செய்ய அனுமதிக்கிறது. இருப்பினும், இந்தத் தீர்ப்பானது, நீதிமன்றங்களின் இத்தகைய மறுபரிசீலனை அதிகாரத்தை, அதிகார வரம்பு மீறல், இயற்கை நீதிக்கான கோட்பாடுகளை மீறுதல் அல்லது சட்டப் பிழைகள் போன்ற குறிப்பிட்ட காரணங்கள் உள்ள வழக்குகளுக்கு மட்டுமே என்று வரம்பிற்குள் கொண்டு வந்தது. மேலும், அவைத் தலைவர் ஒரு இறுதி முடிவை எடுப்பதற்கு முன்பாக நீதிமன்றங்களின் தலையீட்டை தடுத்தது.

Original article : When is a party merger valid? With TMC split, here is what the defection law says — and omits -Amaal Sheikh

Read More →

2011 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில் மக்களவை தொகுதிகளை மாநிலங்களுக்கு இடையே மறுபகிர்வு செய்ய ஒன்றிய அரசு முன்மொழிகிறது. - வர்கீஸ் கே. ஜார்ஜ், ஷோபனா கே. நாயர்

அரசாங்கமானது அரசியலமைப்புத் திருத்த மசோதா (Constitution Amendment Bill) மற்றும் தொகுதி மறுவரையறை மசோதா (Delimitation Bill) ஆகியவற்றின் வரைவுகளை வெளியிட்டுள்ளது. இந்த முன்மொழிவுகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால், தென் மாநிலங்களின் மக்களவை இடங்களின் பங்கு குறையும் மற்றும் மக்களவையின் மொத்த உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகபட்சமாக 850 இடங்கள் வரை உயர்த்த இம்மசோதாக்கள் முன்மொழிகின்றன.

மத்திய அரசால் வெளியிடப்பட்டுள்ள அரசியலமைப்புத் திருத்த மசோதா (Constitution Amendment Bill) மற்றும் தொகுதி மறுவரையறை மசோதா (Delimitation Bill) ஆகியவற்றின் வரைவுகளில் உள்ள முன்மொழிவுகள் சட்டமாக இயற்றப்பட்டால், கடந்த சில பத்தாண்டுகளாகத் தங்கள் மக்கள்தொகையை கவனமாகக் கட்டுப்படுத்தி வைத்துள்ள மாநிலங்களின் நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவப் பங்கு குறையும் நிலை ஏற்படலாம்.

மக்களவை மற்றும் மாநிலச் சட்டமன்றங்களில் பெண்களுக்கு 33% இட ஒதுக்கீடு அளிக்கும் திட்டத்தைச் செயல்படுத்துவதை விரைவுபடுத்துவதையே இம்மசோதா நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளதாக கூறும் அரசாங்கமானது, 'அரசியலமைப்பு (131-வது) திருத்த மசோதா' (Constitution (131st) Amendment Bill) மற்றும் 'தொகுதி மறுவரையறை மசோதா' (Delimitation Bill) ஆகியவற்றை விவாதிப்பதற்காக, நாடாளுமன்றத்தின் பட்ஜெட் கூட்டத்தொடர் ஏப்ரல் 16, 2026 வியாழக்கிழமை அன்று மீண்டும் கூடவுள்ளது.

மறைமுகமான தொகுதி மறுவரையறை

2029 மக்களவைத் தேர்தலுக்கு முன்னதாகவே, எவ்விதக் கலந்தாலோசனையும் இன்றி மாநிலங்களுக்கு இடையிலான மக்களவை இடங்களை மறுபகிர்வு செய்யும் திட்டத்தை வலுக்கட்டாயமாகச் செயல்படுத்த, பெண்கள் இட ஒதுக்கீட்டை ஒரு முகமூடியாக அரசாங்கம் பயன்படுத்துவதாக எதிர்க்கட்சியான காங்கிரஸ் குற்றம் சாட்டியுள்ளது. "இந்த மறைமுகமான தொகுதி மறுவரையறை முயற்சியை நாங்கள் எதிர்ப்போம். மேலும், பெண்கள் இட ஒதுக்கீட்டிற்கு நாங்கள் 100% ஆதரவு அளிக்கிறோம், அதேபோல் மக்களவை மற்றும் சட்டமன்றங்களின் தற்போதைய மொத்த உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கைக்குள்ளேயே இந்த பெண்கள் இட ஒதுக்கீட்டை உடனடியாகச் செயல்படுத்த வேண்டும் என்றும் நாங்கள் கோருகிறோம்," என்று காங்கிரஸ் எம்.பி. அபிஷேக் மனு சிங்வி தெரிவித்தார். "மாநிலங்களுக்கு இடையிலான இடப்பங்கீட்டு விகிதங்கள் மாற்றமின்றித் தொடரும் என்று அரசாங்கம் பலமுறை அளித்த உறுதிமொழியைப் பற்றிய ஒரு சிறு குறிப்பு கூட, தற்போதைய முன்மொழிவுகளில் இடம்பெறவில்லை" என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

இந்த முன்மொழிவுகள், இடப் பங்கீட்டு முறையை மாற்றியமைக்க வேண்டும் என்று மிகத் திட்டவட்டமாக வலியுறுத்துகின்றன. இந்த நோக்கம், அரசியலமைப்புத் திருத்த மசோதாவின் "நோக்கங்கள் மற்றும் காரணங்கள்" குறித்த விளக்கத்திலேயே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த விளக்கம் பின்வருமாறு குறிப்பிடுவதாவது, "1971-ம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு விவரங்களின் அடிப்படையில் இடங்களை முடக்கி வைத்திருந்த நடவடிக்கை ஒரு முக்கியக் கொள்கை நோக்கத்தை நிறைவேற்றிய போதிலும், அதன் பிறகு நாட்டின் மக்கள்தொகை சார்ந்த அமைப்பில் (demographic profile) கணிசமான மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. மாநிலங்களுக்கு இடையிலான மற்றும் மாநிலங்களுக்குள்ளான குறிப்பிடத்தக்க மக்கள்தொகை இடப்பெயர்வுகள் உட்பட, சமீபத்தில் வெளியிடப்பட்ட மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு விவரங்கள் இம்மாற்றங்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன."

தொகுதி மறுவரையறை மசோதாவின் வரைவு பின்வருமாறு தெளிவுபடுத்துகிறது. "சமீபத்திய மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு விவரங்களின் அடிப்படையில், மக்களவையில் மாநிலங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ள இடங்களை மறுசீரமைப்பது இக்குழுவின் (ஆணையத்தின்) கடமையாகும்."

இந்த முன்மொழிவுகள் சட்டமாக இயற்றப்பட்டால், இந்தி பேசும் மாநிலங்களின் மக்களவை இடங்களின் பங்கு தற்போதைய 38.1 சதவீதத்திலிருந்து 43.1 சதவீதமாக உயரக்கூடும். அதேவேளையில், தென் மாநிலங்களின் இடங்களின் பங்கு 24.3 சதவீதத்திலிருந்து 20.7 சதவீதமாகக் குறையும்.

தற்போதைய அரசியலமைப்பு நடைமுறையின்படி, மக்களவை இடங்கள் மாநிலங்களுக்கு இடையே 1971-ம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையிலும், ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்குள்ளும் 2001-ம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையிலும் பகிர்ந்தளிக்கப்படுகின்றன. "2026-ம் ஆண்டிற்குப் பிறகு நடத்தப்படும் முதல் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் தொடர்புடைய விவரங்கள் வெளியிடப்படும் வரை" இந்த நடைமுறை தொடர்ந்து நீடிக்கும் என்று அரசியலமைப்பின் 82-வது விதி (Article 82) குறிப்பிடுகிறது.

முன்மொழியப்பட்டுள்ள இந்தத் திருத்தச் சட்டம், மேற்கூறிய விதியை முழுமையாக நீக்கிவிடுகிறது. "பெண்களுக்கான இட ஒதுக்கீட்டைச் செயல்படுத்தும் என்ற பெயரில் அறிமுகப்படுத்தப்படும் இந்த மசோதாக்கள், கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் அடிப்படையில் இயங்கும் இந்தியாவிற்கு எழுதப்பட்ட ஒரு மரண சாசனத்திற்கு ஒப்பானவை," என்று மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் (CPI-M) நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஜான் பிரிட்டாஸ் கருத்து தெரிவித்தார்.

இம்மசோதாக்கள் அனைத்தும் ஒருங்கிணைந்து, சமீபத்திய மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு விவரங்களின் அடிப்படையில் மாநிலங்களுக்கிடையே மக்களவை இடங்களை மறுபகிர்வு செய்யவும், தற்போதுள்ள 550 இடங்கள் என்ற உச்சவரம்பை நீக்கி, மக்களவையின் மொத்த இடங்களை அதிகபட்சமாக 850-ஆக (மாநிலங்களுக்கு 815 மற்றும் ஒன்றியப் பிரதேசங்களுக்கு 35) உயர்த்தவும், அதேவேளையில், பெண்களுக்கென 33 சதவீத இடங்களை ஒதுக்கீடு செய்யவும் முன்மொழிகின்றன. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 81 மற்றும் 82-வது பிரிவுகளில் இடம்பெற்றுள்ள, மக்களவை இடங்களை மறுசீரமைப்பதற்கான தற்காலிகத் தடையானது (freeze), 2001-ம் ஆண்டில் அப்போதைய பாஜக பிரதமரான அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் முன்னின்று உருவாக்கிய அரசியலின் ஒருமித்த கருத்தின் அடிப்படையில், ஒரு அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தின் வாயிலாக இந்த ஒப்பந்தம் சட்டவடிவம் பெற்றது. தற்போது நரேந்திர மோடி தலைமையிலான அரசு, அந்தப் பாதுகாப்பு ஏற்பாட்டை நீக்கிவிட்டு, சமீபத்திய மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் (தற்போதைய நிலையில், அது 2011-ம் ஆண்டின் கணக்கெடுப்பாகும்) அடிப்படையில் மக்களவை இடங்களை உடனடியாக மறுபகிர்வு செய்ய முன்மொழிகிறது.

தமிழ்நாடு, கேரளா, கர்நாடகா, தெலங்கானா மற்றும் பஞ்சாப் ஆகிய மாநிலங்கள், தற்போது நடைமுறையில் உள்ள இடஒதுக்கீடு மறுசீரமைப்புத் தடையை 2026-ம் ஆண்டிற்குப் பிறகும் மேலும் 25 ஆண்டுகளுக்கு நீட்டிக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை விடுத்திருந்தன. அக்கோரிக்கை புறக்கணிக்கப்பட்டது மட்டுமல்லாமல், இந்தியாவின் நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவ நிலையை உடனடியாக மறுவரையறை செய்வதற்கான நாடாளுமன்ற ஒப்புதலையும் மத்திய அரசு தற்போது கோருகிறது.

“நாடாளுமன்றம் மீண்டும் கூடுவதற்கு இன்னும் 36 மணி நேரமே உள்ள நிலையில், பலமுறை கோரிக்கைகள் விடுக்கப்பட்டும் எந்தவொரு அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டமும் நடத்தப்படாமலும், இந்த மசோதாக்களை நாடாளுமன்றக் குழுவின் பரிசீலனைக்கு அனுப்ப எந்த முயற்சியும் மேற்கொள்ளப்படாமலும், அரசாங்கம் தனது விருப்பங்களை நாட்டின் மீது தன்னிச்சையாகத் திணிக்க முயற்சிக்கிறது. இதற்கும் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டிற்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. மாறாக, பாஜக-வின் 2029 தேர்தல் திட்டங்களுக்கான தொகுதி மறுவரையறை குறித்து  அமைந்திருப்பதாக உள்ளது” என்று சிங்வி கூறினார்.

அதேவேளையில், அனுமதிக்கப்பட்ட 815 இடங்களும் முழுமையாக ஒதுக்கப்படுவதாகக் கொண்டால், அனைத்துப் பெரிய மாநிலங்களுக்கும் மக்களவையில் சில கூடுதல் இடங்கள் கிடைக்கும் என்றபோதிலும், சில மாநிலங்களின் பிரதிநிதித்துவ வலிமை வியத்தகு முறையில் அதிகரிக்கும். 2011-ம் ஆண்டின் மக்கள்தொகை விநியோகத்தின் அடிப்படையில் இந்த 815 இடங்களும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டால், உத்தரப்பிரதேச மாநிலம் தனது தற்போதைய 80 இடங்களுடன் கூடுதலாக 58 இடங்களைப் பெற்றுக்கொள்ளும். அதேவேளையில், கேரள மாநிலம் வெறும் மூன்று இடங்களை மட்டுமே கூடுதலாகப் பெற்று, அதன் எண்ணிக்கை 20-லிருந்து 23-ஆக உயரும்.

மக்களவையில் உத்தரப்பிரதேசத்தின் பங்கு 14.73 சதவீதத்திலிருந்து 16.24 சதவீதமாக உயரக்கூடும். அதேசமயம், கேரளத்தின் பங்கு 3.68 சதவீதத்திலிருந்து 2.7 சதவீதமாகக் குறையும். பீகார் மாநிலம் தனது தற்போதைய 40 இடங்களிலிருந்து (7.37%) 72 இடங்களாகவும் (8.47%), மகாராஷ்டிரா 48-லிருந்து 78-ஆகவும், தமிழ்நாடு 39-லிருந்து 50-ஆகவும் உயரும் எனினும், தமிழ்நாட்டின் தற்போதைய பங்கு விகிதம் 7.18 சதவீதத்திலிருந்து 5.88 சதவீதமாகக் குறையும்.

Original Link: Centre moots inter-State redistribution of Lok Sabha seats based on 2011 Census.

Read More →

ஜன் விஸ்வாஸ் 2.0 என்பது முழுமையாக நம்பிக்கை அடிப்படையிலான இணக்கத்தைப் பற்றியது. -சந்திரஜித் பானர்ஜி

 தெளிவு மற்றும் விகிதாசாரத்தன்மை ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ள ஜன் விஸ்வாஸ் 2.0 திட்டம், இந்திய வணிகங்களை 'நம்பிக்கை சார்ந்த இணக்க கலாச்சாரத்தை' நோக்கி நகர்த்த உதவும் என்று நம்பப்படுகிறது.

ஜன் விஸ்வாஸ் (நிபந்தனைகள் திருத்தச் சட்டம்), 2026 (Jan Vishwas (Amendment of Provisions) Bill, 2026) நிறைவேற்றப்பட்டது. சட்ட அமலாக்கம் மற்றும் ஆதரவு ஆகியவற்றுக்கு இடையே ஒரு சரியான சமநிலையை உருவாக்க இந்திய அரசாங்கம் எடுத்துள்ள தெளிவான மற்றும் தொலைநோக்கு முடிவைக் காட்டுகிறது. மேலும், ஒழுங்குமுறை அமைப்பில் 'நம்பிக்கையை' ஒரு முக்கிய அங்கமாக மாற்ற இந்தச் சட்டத் திருத்தத்தின் மூலம் முயற்சி மேற்கொள்ளப்படுகிறது. இந்த சீர்திருத்தமானது, சிறு தவறுகளுக்குக்கூட கடுமையான குற்றவியல் தண்டனைகளை வழங்குவதிலிருந்து விலகி, சட்ட விதிகளைப் பின்பற்றுவதற்கு மிகவும் நியாயமான, கணிக்கக்கூடிய மற்றும் ஆதரவான அணுகுமுறையை ஊக்குவிக்கிறது.

சமீபகாலங்களில், வணிகம் தொடர்பான சிறிய அளவிலான குற்றங்களைச் குற்றவியல் நடவடிக்கையிலிருந்து நீக்குவது இந்தியாவின் சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளில் ஒரு முக்கிய அங்கமாக மாறியுள்ளது. இதன் பின்னணியில் உள்ள நோக்கம் மிகவும் தெளிவானது: அதாவது, தொழில் தொடங்குவதற்கான விதிமுறைகளை எளிமையாக்குதல், வணிகம் செய்வதை எளிதாக்குதல் மற்றும் அச்சத்தின் காரணமாக விதிகளைப் பின்பற்றுவதற்குப் பதிலாக, தாமாகவே முன்வந்து விதிகளை மதிக்கும் ஒரு ஒழுங்குமுறை கலாச்சாரத்தை உருவாக்குதல் ஆகும். தொழில்நுட்ப ரீதியான மற்றும் நடைமுறைச் சார்ந்த சிறிய குற்றங்களுக்குக் கூட அதிகப்படியான குற்றவியல் நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது, தொழிலதிபர்களிடையே ஒருவித பதற்றத்தை உருவாக்கியதோடு, புதிய தொழில்முனைவோரை ஊக்கப்படுத்தத் தவறியது. மேலும், இது மிகவும் கடுமையான குற்றங்களைக் கவனிப்பதிலிருந்து நிர்வாக மற்றும் நீதித்துறை வளங்களைத் திசைதிருப்பியதாகவும் கூறப்படுகிறது.

சீர்திருத்தத்திற்கான ஒரு பயணம்

இந்தச் சீர்திருத்தப் பயணம் ஜன் விஸ்வாஸ் (திருத்தச் சட்ட விதிகள்) சட்டம், 2023 (Jan Vishwas Act, 2023) மூலம் தொடங்கியது. இந்தச் சட்டம் 19 அமைச்சகங்கள் மற்றும் துறைகளால் நிர்வகிக்கப்படும் 42 மத்தியச் சட்டங்களில் உள்ள 183 விதிகளை மாற்றியமைத்து, சிறிய அளவிலான குற்றங்களுக்கான குற்றவியல் தண்டனைகளை நீக்கியது. தொழில்நுட்பரீதியான அல்லது நடைமுறை சார்ந்த விதிமீறல்களுக்குக் குற்றவியல் தண்டனைகளை வழங்குவதற்குப் பதிலாக, அபராதம் போன்ற  அபராத நடவடிக்கைகள் அல்லது நிர்வாக நடவடிக்கைகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. இது வணிக நிறுவனங்கள் மற்றும் குடிமக்கள் சட்டவிதிகளைப் பின்பற்றுவதில் இருந்த சுமையைக் குறைத்ததுடன், தொழில் செய்வதையும் எளிதாக்கியுள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.

இதன் தொடர்ச்சியாக, ஜன விஸ்வாஸ் 2.0 (2026 மசோதா) இந்தச் சீர்திருத்தத்தை கணிசமாக விரிவுபடுத்துகிறது. இது 23 அமைச்சகங்கள் மற்றும் துறைகளின்கீழ் உள்ள 79 மத்தியச் சட்டங்களில் (Central Acts), சுமார் 784 விதிகளில் மாற்றங்களைச் செய்ய முன்மொழிகிறது. இதில் 717 விதிகளை குற்றவியல் நடவடிக்கையிலிருந்து நீக்குவதும் அடங்கும் என்கின்றனர். மேலும், இந்தத் திருத்தமானது, காலாவதியான மற்றும் தேவையற்ற குற்றப் பிரிவுகளை நீக்கி, இந்தியாவின் ஒழுங்குமுறை அமைப்பின் தெளிவு மற்றும் நம்பகத்தன்மையை மேம்படுத்த உதவும் என்கின்றனர்.

அரசாங்கம், தொழில் அமைப்புகள், நிபுணர்கள் மற்றும் பிற பங்குதாரர்களிடையே நடைபெற்ற ஆலோசனைகள், சில சிறிய குற்றங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட குற்றவியல் தண்டனைகள் மிகவும் கடுமையானவை என்பதைக் கண்டறிய உதவியது. இந்த உரையாடல்கள், விதிமுறைகள் தங்களின் வீரியத்தை இழக்காமல், அதேசமயம் நடைமுறைக்கு ஏற்றதாகவும் வணிகங்களுக்கு ஆதரவாகவும் இருப்பதை உறுதி செய்துள்ளன. வருங்காலத்திலும், மாறிவரும் பொருளாதாரச் சூழலுக்கு ஏற்ப விதிமுறைகளை மாற்றி அமைக்க, இதுபோன்ற தொடர்ச்சியான ஆலோசனைகள் மிகவும் அவசியமானதாகிறது.

ஒருமித்த கலந்துரையாடல் செயல்முறை

இந்தியத் தொழில்துறை கூட்டமைப்பு (Confederation of Indian Industry (CII)), கொள்கை முடிவெடுப்பவர்களுடன் தொடர்ந்து ஆதாரபூர்வமான கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொண்டதன் மூலம், இந்தச் சீர்திருத்தத் திட்டங்களை வடிவமைக்க உதவியதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆவணங்களைத் தாக்கல் செய்வதில் ஏற்படும் தாமதம், விடுபட்ட ஆவணங்கள் அல்லது எழுத்துப் பிழைகள் போன்ற பல சட்டமீறல்கள் மிகச் சிறியவை அல்லது நடைமுறை சார்ந்தவை மட்டுமே என்பதைச் சுட்டிக்காட்டிய இந்தியத் தொழில்துறை கூட்டமைப்பு (CII), இவற்றுக்காகக் குற்றவியல் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வது தேவையற்றது என்பதைத் தெளிவுபடுத்தியது. இத்தகைய சிறு தவறுகளுக்குக் குற்றவியல் தண்டனைகளை நீக்குவது, சட்ட அமலாக்கத்தை பலவீனப்படுத்தாது என்றும் மாறாக நிறுவனங்கள் சட்டங்களை முறையாகப் பின்பற்றவே உதவும் என்பதை இந்தியத் தொழில்துறை கூட்டமைப்பு சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

குற்றவியல் நடவடிக்கைகளை நீக்குவதுடன் மட்டுமல்லாமல், இன்னும் கூடுதல் மாற்றங்களையும் பரிந்துரைத்துள்ளது. நீதிமன்றம் விதிக்கும் அபராதங்களுக்குப் பதிலாக, நிர்வாக அதிகாரிகளால் கையாளப்படும் ஒழுங்குமுறை அபராதங்களைக் கொண்டு வரவேண்டும் என்றும் இந்தியத் தொழில் கூட்டமைப்பு (CII) பரிந்துரைத்தது. இத்தகைய நடைமுறை தெளிவான விதிகள், நேர்மை மற்றும் விரைவான தீர்வுகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தியது. மேலும், இந்தச் சீர்திருத்தங்கள் ஏற்கனவே நீதிமன்றங்களில் நிலுவையில் உள்ள வழக்குகளுக்கும் பொருந்தும் வகையில் அமல்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் தெரிவித்துள்ளது. ஜன் விஸ்வாஸ் 2.0 மசோதா, நீண்டகாலமாக இருந்து வரும் இந்தச் சிக்கல்களுக்குச் சிறந்த முறையில் தீர்வுகாணும் வகையில் அமைந்துள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.

மொத்தத்தில், ஜன் விஷ்வாஸ் 2.0 என்பது ஒழுங்குமுறை சிந்தனையில் ஏற்பட்டுள்ள ஒரு மிகப்பெரிய மாற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. அதாவது, தண்டனை வழங்குவதைவிட நம்பிக்கை, நியாயம் மற்றும் செயல்திறன் ஆகியவற்றிற்கு இது முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. தொழில்நுட்பரீதியான அல்லது நடைமுறைச் சார்ந்த விதிமீறல்கள் பெரும்பாலும் தீய எண்ணத்துடன் செய்யப்படுவதில்லை என்பதையும், அவற்றை உரிமையியல் அல்லது நிர்வாக நடைமுறைகள் மூலமாகவே கையாள்வது சிறந்தது என்பதையும் இது அங்கீகரிக்கிறது. அதேவேளையில், பொதுநலன், பாதுகாப்பு, சுற்றுச்சூழல் அல்லது தேசிய முன்னுரிமைகள் தொடர்பான கடுமையான குற்றங்களுக்கு மட்டும் கடுமையான சட்ட அமலாக்கம் தொடர்ந்து கடைபிடிக்கப்படுகிறது. ஏற்றுமதி, ஜவுளி, சுற்றுச்சூழல் மற்றும் போக்குவரத்து போன்ற துறைகளை உள்ளடக்கிய இந்தச் சீர்திருத்தங்கள், முதல்முறை செய்யப்படும் தவறுகள் அல்லது சிறிய விதிமீறல்களுக்கு எச்சரிக்கை மற்றும் குறைந்த அபராதம் போன்ற அடுக்குமுறை அமலாக்கத்தை அறிமுகப்படுத்துகின்றன. இந்த நடவடிக்கைகள் ஒழுங்குமுறை தொடர்பான நிச்சயமற்ற தன்மையைக் குறைத்து, குறிப்பாக அதிக சுமைகளை எதிர்கொள்ளும் குறு, சிறு மற்றும் நடுத்தரத் தொழில்களின் (Micro, Small, and Medium Enterprises (MSMEs)) நம்பிக்கையை அதிகரிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

நீதிமன்ற நெரிசலைக் குறைப்பது

இந்த சீர்திருத்தங்கள் இந்திய நீதித்துறையின் சுமையைப் பெருமளவு குறைக்கக்கூடும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இந்தியாவில் ஏறக்குறைய 5 கோடி வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. அவற்றில் பல சிறிய நடைமுறைச் சிக்கல்கள் அல்லது தொழில்நுட்பக் குறைபாடுகள் தொடர்பானவை ஆகும். இத்தகைய விவகாரங்களை குற்றவியல் நீதிமன்றங்களிலிருந்து வெளியே கொண்டு வருவதன் மூலம், நீதிமன்ற நெரிசலைக் குறைத்து செயல்திறனை மேம்படுத்த முடியும் என்கின்றனர். இந்த மசோதா நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட பிறகு, புதிய முறையின்கீழ் நிலுவையில் உள்ள பல சிறிய வழக்குகள் மறுபரிசீலனை செய்யப்பட்டு முடிக்கப்படலாம் என்று அரசாங்கம் தெரிவித்துள்ளது.

இந்தச் சட்ட மசோதா, முதல் முறை விதிகளை மீறுபவர்களுக்கு 'மேம்பாட்டு அறிவிப்புகள்' மற்றும் 'விகிதாசார அபராதங்களை' அறிமுகப்படுத்துவதன் மூலம், நம்பிக்கை சார்ந்த ஒழுங்குமுறை முறையை ஊக்குவிக்கிறது. பெரும்பாலான வணிகங்களும் குடிமக்களும் நேர்மையுடனேயே செயல்படுகிறார்கள் என்பதையும், விதிமுறைகள் தெளிவாகவும், கணிக்கக்கூடியதாகவும், நியாயமாகவும் இருக்கும்போது அவர்கள் விதிகளைச் சிறப்பாகப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்பதையும் இந்த அணுகுமுறை அங்கீகரிக்கிறது.

ஜன் விசுவாஸ் 2.0 திட்டத்தின் வெற்றி, அது எவ்வளவு சிறப்பாகச் செயல்படுத்தப்படுகிறது என்பதைப் பொறுத்தே அமையும் என்கின்றனர். நிர்வாகரீதியான முடிவுகளை எடுப்பதற்கு வலுவான அமைப்புகளை உருவாக்குதல், சட்டங்களை முறையாகவும் சீராகவும் நடைமுறைப்படுத்துவதை உறுதிசெய்தல் மற்றும் ஒழுங்குமுறைக்கு உட்பட்ட நிறுவனங்களுக்குத் தெளிவான வழிகாட்டுதல்களை வழங்குதல் ஆகியவை மிக அவசியமாகிறது. இவை சரியாக அமையும்பட்சத்தில்தான், தொழில் துறையினருக்கும் பொதுமக்களுக்கும் இந்தச் சீர்திருத்தத்தின் முழுப்பலன்களும் சென்றடையும் என்கின்றனர்.

ஜன விஷ்வாஸ் 2.0 திட்டம் நம்பிக்கை, சமநிலை மற்றும் வளர்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு கட்டமைப்பை நோக்கி நகர்வதன் மூலம், முதலீட்டாளர்களுக்குத் தெளிவான, வெளிப்படையான மற்றும் சாதகமான ஒரு சூழலை உருவாக்கும் என்றும் நம்பிக்கை தெரிவிக்கின்றனர். இறுதியில், சட்டதிட்டங்களை முறையாகப் பின்பற்றுவது என்பது தெளிவு, நேர்மை மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக 'நம்பிக்கை' ஆகியவற்றின் மூலம் வழிநடத்தப்படும் போதுதான் சிறப்பாக அமையும் என்கிற ஒரு எளிமையான மற்றும் வலிமையான கருத்தை இந்தச் சீர்திருத்தம் வலியுறுத்துகிறது.

சந்திரஜித் பானர்ஜி, இந்தியத் தொழில்துறை கூட்டமைப்பின் பொது இயக்குநர் ஆவார்.

Original article : Jan Vishwas 2.0 is all about trust-based compliance. -Chandrajit Banerjee

Read More →

அயற்பணி நியமனங்களில் (Deputation) ஐ.பி.எஸ் அதிகாரிகளின் பொறுப்பை உறுதிசெய்யும் ஒரு சட்ட மசோதா. - ஆர்.கே.விஜ்

மத்திய ஆயுதக் காவல் படைகள் (பொது நிர்வாகம்) மசோதா, 2026 (Central Armed Police Forces (General Administration) Bill, 2026), சேவை விதிகளை வலுப்படுத்துவதோடு, இந்தியக் காவல் பணி (IPS) அதிகாரிகளின் பணிமாற்ற நியமன (Deputation) கொள்கையைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

மார்ச் மாதம் 25-ஆம் தேதி, 2026-ஆம் ஆண்டு, மத்திய ஆயுதக் காவல் படைகளில் (Central Armed Police Forces (CAPF)) பணிபுரியும் குரூப்-ஏ பொதுப் பணி அதிகாரிகள் (Group A General Duty Officers (GAGDO)) மற்றும் இதர அதிகாரிகளின் ஆட்சேர்ப்பு மற்றும் சேவை நிபந்தனைகளை முறைப்படுத்துவதற்காக, ஒன்றிய அரசு மத்திய ஆயுதக் காவல் படைகள் (பொது நிர்வாகம்) மசோதா, 2026-ஐ மாநிலங்களவையில் தாக்கல் செய்தது. இந்த மசோதாவின்படி, காவல்துறைத் தலைவர் (Inspector General (IGI) பதவிகளில் 50 சதவீதமும், கூடுதல் தலைமை இயக்குநர் (Additional Director General (ADG)) பதவிகளில் குறைந்தது 67 சதவீதமும், மற்றும் அனைத்து சிறப்புத் தலைமை இயக்குநர் (Special Director General (SDG)) மற்றும் தலைமை இயக்குநர் (Director General - DG) பதவிகளும் இந்தியக் காவல் பணியில் (IPS) இருந்தே பணிமாற்றம் (Deputation) மூலம் நிரப்பப்படும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

அனைத்து மத்திய ஆயுதக் காவல் படைகளுக்கும் பொருந்தும்.

இதன் அடிப்படையில், துணை ஆய்வாளர் (Deputy Inspector General (DIG)) மற்றும் அதற்குக் கீழுள்ள பதவிகளுக்கான பனிமாற்ற (Deputation) நியமனங்கள் தற்போதைய விதிகளின்படியே தொடரும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும், பொதுப்பிரிவு 'ஏ' அதிகாரிகள் (GAGDO) பெற்று வரும் நிதிச் சலுகைகளுக்கும் இந்த மசோதா பாதுகாப்பு அளிக்கிறது. இந்தச் சட்டம் இந்தியாவின் ஐந்து மத்திய ஆயுதக் காவல் படைகளான (Central Armed Police Forces (CAPF)) மத்திய இருப்புக்காவல் படை (Central Reserve Police Force (CRPF)), எல்லைப் பாதுகாப்புப் படை (Border Security Force (BSF)), மத்திய தொழிலகப் பாதுகாப்புப் படை (Central Industrial Security Force (CISF)), இந்தோ-திபெத்திய எல்லைக் காவல் படை (Indo-Tibetan Border Police (ITBP)) மற்றும் சசஸ்த்ர சீமா பால் (Sashastra Seema Bal (SSB)) ஆகியவற்றுக்குப் பொருந்தும் என்கின்றனர். மத்திய ஆயுதக் காவல் படைகளில் இந்தியக் காவல்பணி அதிகாரிகளின் நீண்டகாலப் பங்களிப்பை முறைப்படி அங்கீகரிப்பதே இந்த மசோதாவின் நோக்கம் என்றாலும், மே மாதம் 2025-ஆம் ஆண்டில் சஞ்சய் பிரகாஷ் வழக்கில் (Sanjay Prakash case (May 2025)) உச்சநீதிமன்றம் வழங்கிய உத்தரவுகளை மாற்றியமைக்கும் முயற்சியாகவே இந்தச் சட்டமசோதா பார்க்கப்படுகிறது.

நீதிமன்றம் முக்கியமாக இரண்டு விவகாரங்களில் தீர்ப்பளித்தது: குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் நிலுவையில் உள்ள பதவி உயர்வு நடைமுறைகளை முடிப்பது மற்றும் சேவை விதிகளை மறுஆய்வு செய்வது, அத்துடன் மத்திய ஆயுதக் காவல் படைகளில் (CAPF) பணிமாற்ற இடங்களை இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் மூத்த நிர்வாக நிலை (Senior Administrative Grade (SAG)) வரை படிப்படியாகக் குறைப்பது ஆகியவையாகும். எனவே, மத்திய ஆயுதக் காவல் படைகளை (CAPF) ஒரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குரூப் 'ஏ' சேவையாக (Organised Group ‘A’ Services (OGAS)) அங்கீகரிப்பது என்பது, இந்தப் படைகளில் இந்தியக் காவல் பணி (IPS) அதிகாரிகளின் பணிமாற்ற நியமனத்தை அனுமதிப்பதன் அடிப்படையிலேயே அமைந்துள்ளதாகத் தெரிவிக்கின்றனர். 

மாநில அரசுகள் மற்றும் மாநிலக் காவல் படைகளுடன் ஒருங்கிணைந்து செயல்படுவது போன்ற மத்திய ஆயுதக் காவல் படை (CAPF) பணியமர்த்தலில் உள்ள பல்வேறு சிக்கல்களை நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. இந்தப் படைகளின் கட்டமைப்பு மற்றும் செயல்பாட்டைச் சீராகப் பராமரிக்க, ஒவ்வொரு மத்திய ஆயுதக் காவல் படையிலும் (CAPF) இந்தியக் காவல் பணி (IPS) அதிகாரிகளை நியமிப்பது முக்கியம் என்று நீதிமன்றம் கூறியது. இது அந்தப் படைகளின் சேவை விதிகளின்படி எடுக்கப்பட்ட கொள்கை முடிவைப் பிரதிபலிக்கிறது. மேலும், இந்தப் படைகளுக்கு யார் தலைமை தாங்க வேண்டும் என்ற விவகாரம் ஒருபோதும் சர்ச்சைக்குள்ளாக்கப்படவில்லை என்றும் மேலும், மனுதாரர்கள் பணியில் சேர்ந்த பிறகு அவர்களின் சேவை நிபந்தனைகள் மோசமடைந்துவிட்டதாக எந்தக் கோரிக்கையும் முன்வைக்கப்படவில்லை என்பதையும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. 

ஒருங்கிணைக்கும் இணைப்பு

மாநிலங்களில் உள்ள பெரும்பாலான உயர்மட்ட செயல்பாட்டுப் பதவிகளில் கூடுதல் தலைமை இயக்குநர் (Additional Director General (ADG)) அல்லது சிறப்புத் தலைமை இயக்குநர் (Special Director General (SDG)) அந்தஸ்துள்ள அதிகாரிகளே பணியாற்றுகின்றனர். எனவே, மாநிலப் படைகளுடன் சுமுகமான உறவைப் பேண, மத்திய ஆயுதக் காவல் படைகளின் (CAPF) உயர்மட்டப் பதவிகளில் இந்தியக் காவல் பணி (IPS) அதிகாரிகளை நியமிப்பது அவசியமானதாகும். இவர்களின் தேர்வு முறை, பயிற்சி மற்றும் கள அனுபவம் ஆகியவை மாநிலப் படைகளுடன் இணைந்து பணியாற்றுவதில் ஒரு விரிந்த பார்வையையும் கூடுதல் திறனையும் வழங்குகின்றன. இந்தியக் காவல் பணி அதிகாரிகளைப் காவல் படைகளுக்குள் திணிப்பதாக  விமர்சிப்பவர்கள் ஒன்றிய அரசுக்கும் மாநிலங்களுக்கும் இடையே ஒரு பாலமாக இந்தியக் காவல் பணி அதிகாரிகள் இருக்க வேண்டும் என்ற சர்தார் படேலின் (Sardar Patel) தொலைநோக்குப் பார்வையைத் தவறவிடுகிறார்கள். பல ஆண்டுகளாக இந்த அதிகாரிகள் தங்களின் அரசியலமைப்புரீதியிலான கடமையைச் சிறப்பாக மேற்கொண்டு வருகின்றனர்.

மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் (Ministry of Home Affairs (MHA)), 2026-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில் இந்தியக் காவல் பணி (IPS) அதிகாரிகளை ஒன்றிய அரசுப் பணிகளில் சேர்ப்பதற்கான விதிகளில் மாற்றம் செய்துள்ளது; இதன்படி, அவர்கள் மத்திய அரசில் காவல்துறைத் தலைவராக (IGl) பதவி உயர்வு பெறுவதற்கு, குறைந்தபட்சம் இரண்டு ஆண்டுகள் மத்தியப் பணிகளில் பணியாற்றுவது கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் காரணமாக, இந்தியக் காவல் பணி அதிகாரிகளை மத்திய ஆயுதக் காவல் படைகளில் (CAPF) காவல் கண்காணிப்பாளர் (Superintendent of Police (SP)) அல்லது துணை காவல்துறைத் தலைவராக (Deputy Inspector General (DIG)) நியமிப்பதன் மூலம், அந்தந்தப் படைப்பிரிவு அதிகாரிகளுடனான ஒருங்கிணைப்பு மேலும் வலுப்பெறும் என்றும் கூறப்படுகிறது. 

பதவி உயர்வு அல்லது பணியிடமாற்ற அடிப்படையில் வழங்கப்படும் பணியிடங்களைக் குறைப்பது தொடர்பாக, சட்டமன்றம் மற்றும் நிர்வாகத் துறையின்  அதிகார வரம்பிற்குள் மட்டுமே வரக்கூடிய ஒரு கொள்கை முடிவில் நீதிமன்றம் தலையிட்டுள்ளதாகத் தெரிகிறது. இந்தியக் காவல் பணி (IPS) அதிகாரிகளைப் பணி இடமாற்றம் செய்வது ஒரு கொள்கை முடிவு என்பதையும், மத்திய ஆயுதப் காவல் படைகளில் (CAPF) அவர்களின் பங்கு முக்கியமானது என்று ஒன்றிய அரசு கருதுவதையும் நீதிமன்றம் அங்கீகரித்த போதிலும், அந்தப் பணியிடங்களைக் குறைக்குமாறு அரசாங்கத்திற்கு உத்தரவிட்டது ஒரு தவறான முடிவாகக் கருதப்படுகிறது.

நீதித்துறையின் பங்கு

சட்டத்தை விளக்குவதே நீதிமன்றத்தின் கடமையாகச் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. சில பகுதிகளில் உள்ள இடைவெளிகளை  நீதிமன்றங்கள் நிரப்பலாமே தவிர, புதிய கூறுகளைச் சேர்ப்பதன் மூலம் கொள்கை உருவாக்கம் தொடர்பான பணிகளில் அவை ஈடுபடக்கூடாது. மற்றொரு விருப்பம் சிறந்தது என்று கருதுவதற்காக மட்டுமே ஒரு மேல்முறையீட்டு அதிகார அமைப்பாக நீதிமன்றம் செயல்பட முடியாது. மேலும், அரசாங்கக் கொள்கைகளின் புத்திசாலித்தனம் அல்லது பயன் குறித்து நீதிமன்றங்கள் பொதுவாக ஆய்வு செய்ய முடியாது என்றும் தெளிவுபடுத்துகின்றனர்.  ஆனால், அக்கொள்கைகள் சட்டத்தையோ அல்லது இந்திய அரசியலமைப்பையோ  மீறினாலோ, அல்லது அவை தன்னிச்சையானவை, பகுத்தறிவற்றவை அல்லது அதிகார துஷ்பிரயோகம் என்று தெரிந்தாலோ மட்டுமே நீதிமன்றம் தலையிட முடியும் என்று தீர்ப்பளிக்கப்பட்டுள்ளது.

கஜுலா தசரத ராம ராவ் vs ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலம் (Gazula Dasaratha Rama Rao vs State of Andhra Pradesh - 1960) வழக்கில், அரசியலமைப்பின்கீழ் உள்ள பணி விதிகள் குடிமக்களுக்கு எந்தவொரு அடிப்படை உரிமைகளையும் வழங்கவில்லை என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. அவை, ஒன்றிய அல்லது மாநில அரசுகளின்கீழ் குடிமைப் பணிகளில் நியமிக்கப்பட்டவர்களின் ஆட்சேர்ப்பு, பணி நிலைமைகள் மற்றும் பதவிக்காலம் ஆகியவற்றை மட்டுமே கையாளுகின்றன. அதேபோல், இந்திய முன்னாள் ராணுவத்தினர் இயக்கம் vs  இந்திய ஒன்றியம் (Indian Ex-Servicemen Movement vs Union of India) வழக்கில், 'ஒரே பதவி, ஒரே ஓய்வூதியம்' (One Rank One Pension (OROP)) கொள்கையில் அரசியலமைப்புரீதியாக எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை என்று நீதிமன்றம் தெரிவித்துள்ளது.

மத்திய ஆயுதக் காவல் படைகளின் (CAPF) சேவை நிலைமைகளைத் தொடர்ச்சியான பணியாளர் சேர்க்கை மற்றும் சரியான நேரத்தில் மேற்கொள்ளப்படும் பதவி உயர்வு மறுஆய்வுகள் மூலம் மேம்படுத்த முடியும் என்றும் இப்படைகளில் இந்தியக் காவல் பணி (Indian Police Service - IPS) அதிகாரிகளை பணிமாற்ற முறை மூலம் அமர்த்துவது என்பது நீதித்துறை ஆய்வுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு கொள்கை சார்ந்த விஷயமாகவும் கருதப்படுகிறது. இதனை முறையாகச் சட்டப்பூர்வமாகத் தொகுப்பதன் மூலம் வருங்காலத்தில் இது தொடர்பான மாறுபட்ட கருத்துக்கள் அல்லது தவறான புரிதல்கள் உருவாவதைத் தடுக்க முடியும் என்றும் தெரிவிக்கின்றனர். 

ஆர். கே. விஜ், முன்னாள் இந்தியக் காவல் பணி அதிகாரி ஆவார்.

Original Link:  A Bill that secures IPS officers’ role in deputation.

Read More →