வெளிநாட்டு நிதியுதவி பெறும் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகளைக் கட்டுப்படுத்தும் நோக்கில், புதிய வெளிநாட்டுப் பங்களிப்பு (ஒழுங்குமுறை) சட்ட (Foreign Contribution (Regulation) Act (FCRA)) விதிகளை மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் இந்த வார தொடக்கத்தில் வெளியிட்டது. இந்த விதிகளின்படி, வெளிநாட்டு நிதியுதவிகளை வழிபாட்டுத் தலங்களைக் கட்டுவதற்கோ அல்லது பராமரிப்பதற்கோ, புனித நூல்களை அச்சிடுவதற்கோ மற்றும் டிஜிட்டல் மயமாக்குவதற்கோ, ஆன்மீகப் பயணிகளுக்கு வசதிகளை உருவாக்குவதற்கோ பயன்படுத்தலாம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
வெளிநாட்டு நிதி பெறும் தொண்டு நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகளைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக, மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் வெளிநாட்டுப் பங்களிப்பு ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தின்கீழ் (FCRA) புதிய விதிகளை இந்த வாரத் தொடக்கத்தில் அறிமுகப்படுத்தியது. இந்தப் புதிய விதிகளின்படி, வெளிநாட்டு நிதியைக் கொண்டு வழிபாட்டுத் தலங்களைக் கட்டுவதற்கும் பராமரிப்பதற்கும், புனித நூல்களை அச்சிடுவதற்கும் மற்றும் டிஜிட்டல் மயமாக்குவதற்கும், ஆன்மீகப் பயணிகளுக்கான வசதிகளை உருவாக்குவதற்கும், பொது அன்னதானக் கூடங்களை நடத்துவதற்கும், மற்றும் உள்ளூர் மற்றும் பழங்குடியினரின் வழிபாட்டு முறைகளை ஊக்குவிப்பதற்கும் அனுமதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், வெளிநாட்டு நிதியை மதமாற்ற நடவடிக்கைகளுக்குப் பயன்படுத்துவதற்கு இந்த விதிகள் முற்றிலும் தடை விதிக்கின்றன.
இந்தச் சட்டத் திருத்தங்கள் அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்படுவதற்கு முன்பே, அவை இந்தியா மற்றும் அமெரிக்காவில் பெரும் விவாதத்தை ஏற்படுத்தின. வெளிநாட்டுப் பங்களிப்பு ஒழுங்குமுறைச் சட்டத்தில் (FCRA) முன்மொழியப்பட்ட மாற்றங்கள், சமீபத்தில் கேரளா மற்றும் தமிழ்நாட்டில் நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தல்களின்போது ஒரு முக்கியத் தேர்தல் பிரச்சினையாக உருவெடுத்தன. இந்த விவாதம் வாஷிங்டனில் (Washington) உள்ள அமெரிக்க நாடாளுமன்றக் கட்டிடம் (Capitol Hill) வரை எதிரொலித்தது. அங்கிருக்கும் செனட் வெளியுறவு உறவுக் குழுவின் தலைவரான ஜேம்ஸ் ரிஷ், சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களின் மனித உரிமைகளை மீறும் நாடுகளைச் சுட்டிக்காட்ட அமெரிக்கா ஒருபோதும் தயங்காது என்று எச்சரித்தார்.
மத மாற்றங்கள் பற்றிய விவாதங்கள் ஆங்கிலயேர் ஆட்சியின் காலனித்துவக் காலத்திலிருந்தே நடந்து வருகின்றன. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, ஒடிசா (1967), மத்தியப் பிரதேசம் (1968) மற்றும் அருணாச்சலப் பிரதேசம் (1978) போன்ற மாநிலங்கள் மதமாற்றத் தடைச் சட்டங்களை (Anti-conversion laws) அறிமுகப்படுத்தின. அதன் பிறகு, சத்தீஸ்கர் (2000), குஜராத் (2003), இமாச்சலப் பிரதேசம் (2006), ஜார்க்கண்ட் (2017), உத்தராகண்ட் (2018), உத்தரப் பிரதேசம் (2021), ஹரியானா (2022), ராஜஸ்தான் (2025) மற்றும் மகாராஷ்டிரா (2026) ஆகிய மாநிலங்களிலும் இது போன்ற சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டன.
பல கிறிஸ்தவ அமைப்புகள், தங்களின் மதத்தைப் "பரப்பும் உரிமை" (Right to propagate) என்பதில் மற்றவர்களைத் தங்கள் மதத்திற்கு மாற்றுவதற்கான உரிமையும் அடங்கும் என்று வாதிடுகின்றனர். இருப்பினும், ரெவரெண்ட் ஸ்டெனிஸ்லாஸ் vs மத்தியப் பிரதேச அரசு (Rev. Stainislaus vs State of Madhya Pradesh (1977)) வழக்கின்போது, உச்சநீதிமன்றம் ஒரு முக்கியத் தீர்ப்பை வழங்கியது. அதில், இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு-25 (Article 25) மக்களுக்குத் தங்களுக்குப் பிடித்த மதத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் சுதந்திரத்தை வழங்குகிறதே தவிர, மற்றவர்களை மதமாற்றம் செய்யும் உரிமையை வழங்கவில்லை என்று நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது. அரசாங்கத்தின் தற்போதைய இந்த நடவடிக்கை, உச்சநீதிமன்றத்தின் அந்தத் தீர்ப்பைப் பின்பற்றியே மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.
சுதந்திரத்திற்கு முன்பு, ராஜா ராம் மோகன் ராய், சுவாமி விவேகானந்தர் மற்றும் மகாத்மா காந்தி போன்ற தலைவர்களும் சீர்திருத்தவாதிகளும் மதமாற்றங்கள் குறித்துக் கேள்விகளை எழுப்பினர். மார்ச் மாதம் 1931-ஆம் ஆண்டில் அளித்த ஒரு நேர்காணலில் காந்தி, "வெளிநாட்டு மதபோதகர்கள் (Missionaries) தங்களை வெறும் மனிதநேயப் பணிகளுடனும், ஏழைகளுக்கு உதவுவதுடனும் மட்டுமே நிறுத்திக்கொண்டால், அவர்கள் இங்கு தங்கலாம். ஆனால், அவர்கள் மக்களை மதமாற்றம் செய்வதற்காக மருத்துவ உதவியையோ அல்லது கல்வியையோ ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தினால், நான் அவர்களை நாட்டை விட்டு வெளியேறச் சொல்வேன்" என்று குறிப்பிட்டார். 1935 மே மாதம் 11-ஆம் தேதி, 'Harijan' இதழில் வெளியான மற்றொரு நேர்காணலில் காந்தி, "எனக்குச் சட்டங்களை இயற்றும் அதிகாரம் இருந்தால், நான் நிச்சயமாக அனைத்து மதமாற்றங்களையும் தடுத்து நிறுத்துவேன்; ஏனெனில் அவை தேவையற்ற மோதல்களை உண்டாக்குகின்றன" என்று கூறினார்.
இருப்பினும், 1946-ஆம் ஆண்டில் ஜவஹர்லால் நேரு கிறிஸ்தவ மதபோதகர்களுக்கு ஒரு உறுதியை அளித்தார். அவர், "கிறிஸ்தவர்கள் இந்த நாட்டின் மூன்றாவது பெரிய மதக் குழுவாக இருக்கிறார்கள்; எனவே அவர்களின் மத அல்லது பிற உரிமைகள் மறுக்கப்படும் என்று நினைப்பது நியாயமற்றது" என்று கூறினார். அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையில், மதத்தைப் பரப்புவதற்கான உரிமை மற்றும் மதமாற்றங்கள் போன்ற முக்கியப் பிரச்சினைகள் குறித்து உறுப்பினர்கள் விவாதித்தனர். இதற்கு முன்பாகவே, காங்கிரஸ் கட்சியின் தேர்தல் அறிக்கை மக்கள் தங்களுக்குப் பிடித்த மதத்தைப் பின்பற்றவும், கடைப்பிடிக்கவும் சுதந்திரம் உண்டு என்று உறுதியளித்திருந்தது. ஆனால், மதபோதகர்கள் தங்களுக்கு மதத்தைப் பரப்புவதற்கான உரிமை வேண்டும் என்றும், அதில் மற்றவர்களைத் தங்கள் மதத்திற்கு மாற்றுவதற்கான உரிமையும் அடங்கும் என்றும் கோரினர். கே. எம். முன்ஷி, அல்லாடி கிருஷ்ணசுவாமி அய்யர் மற்றும் சி. ராஜகோபாலாச்சாரி போன்ற தலைவர்கள் 'மதமாற்ற உரிமை' என்ற யோசனையை வலுவாக எதிர்த்தனர். சர்தார் படேல் மற்றும் மௌலானா ஆசாத் போன்ற தலைவர்கள்கூட, மதபோதகர்கள் பெருமளவிலான மதமாற்றங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று வாதாடினர். இருப்பினும், இந்த கருத்துக்களுக்கு அரசியல் நிர்ணய சபையில் பெரும்பான்மை ஆதரவு கிடைக்கவில்லை. இதன் விளைவாக, இந்திய அரசியலமைப்பின் 19-வது பிரிவில் (Article 19) "மதத்தைப் பரப்புவதற்கு" (to propagate religion) என்ற சொற்றொடர் இறுதியாகச் சேர்க்கப்பட்டது.
கிறிஸ்தவ மதபோதகர்களின் செயல்பாடுகள் குறித்து தொடர்ந்து கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டு வந்தன. மத்தியப் பிரதேச அரசால் 1954-ஆம் ஆண்டு நியமிக்கப்பட்ட 'நியோகி குழு' (Niyogi Committee), அந்த மாநிலத்தின் பழங்குடியினப் பகுதிகளில் மதபோதகர்கள் மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகள் குறித்து ஆய்வு செய்து, அவர்களுக்கு எதிராக மிகக் கடுமையான அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டது. அந்த அறிக்கையின் முக்கியப் பரிந்துரைகள் பின்வருமாறு: மதமாற்றம் செய்வதையே தங்களின் முதன்மை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ள மதபோதகர்கள் அங்கிருந்து வெளியேற உத்தரவிட வேண்டும்; மேலும், வெளிநாட்டு மதபோதகர்கள் இந்தியாவிற்குள் நுழைவதைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். வெளிநாட்டினர் இங்கு மதப்பிரச்சாரம் செய்வதைத் தடுக்கவும், சட்டவிரோத வழிகளில் மதமாற்றம் நடப்பதைத் தவிர்க்கவும் ஏதுவாக இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் திருத்தப்பட வேண்டும். மேலும், தவறான வழிகளில் நடக்கும் மதமாற்றங்களைக் கட்டுப்படுத்த முறையான சட்ட நடவடிக்கைகள் இயற்றப்பட வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது.
ஆனால், அப்போதைய நேரு அரசாங்கம் இந்த நியோகி குழுவின் குற்றச்சாட்டுகளையும் பரிந்துரைகளையும் நிராகரித்தது. இப்போது, 70 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மோடி அரசாங்கம் அந்தப் பரிந்துரைகளைச் செயல்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு வருகிறது.
கட்டுரையாளர், ‘India Foundation’ அமைப்பின் தலைவராகவும், பாரதிய ஜனதா கட்சியில் பொறுப்பிலும் உள்ளார்.