வளங்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன மற்றும் எவ்வளவு சிறப்பாகச் செயல்படுகின்றன என்பதைக் கண்காணிப்பதற்கான தெளிவான வழிகளுடன் வர வேண்டும்.
சந்திரபாபு நாயுடுவும், நிதிஷ் குமாரும் தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி அரசுக்கு முக்கியமானவர்கள். அவர்கள் தங்கள் மாநிலங்களுக்கு சிறப்புப் பிரிவு அந்தஸ்து பெற கடுமையாக அழுத்தம் கொடுத்து, புதுப்பிக்கப்பட்ட ஆற்றலுடன் தேவையை புதுப்பிக்கின்றனர்.
ஆந்திராவின் வாக்குறுதி
தெலுங்கானா தனி மாநிலமாக பிரிக்கப்பட்டபோது ஆந்திராவுக்கு இந்த அந்தஸ்து வழங்கப்படும் என அப்போதைய பிரதமர் மன்மோகன் சிங் நாடாளுமன்றத்தில் வாக்குறுதி அளித்தார். ஆந்திராவில் இருந்து தெலுங்கானா பிரிக்கப்பட்டபோது இந்த வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டது. ஆந்திராவின் மிகவும் வளமான மாவட்டங்கள், ஹைதராபாத் மற்றும் ரங்கா ரெட்டி போன்ற இரண்டு தெலுங்கானாவிற்கு சென்றது. இந்த மாவட்டங்கள் பிரிக்கப்படாத மாநிலத்திற்கான வருவாயில் பெரும்பகுதியைப் பெற்றன.
பீகாருக்கு சிறப்பு அந்தஸ்து வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை நிதிஷ்குமார் தொடர்ந்து எழுப்பி வருகிறார். பீகாரின் பின்தங்கிய நிலையை (backwardness) நிவர்த்தி செய்ய ஏன் இந்த நிலை தேவை என்பதை எடுத்துக்காட்டும் ஒரு சிறப்புக் கட்டுரையையும் அவர் தயாரித்துள்ளார்.
ஏன் சிறப்புப் பிரிவு அந்தஸ்து?
எட்டு வடகிழக்கு மாநிலங்கள் மற்றும் இமாலய மாநிலங்களான ஜம்மு & காஷ்மீர், உத்தரகண்ட் மற்றும் இமாச்சலப் பிரதேசம் உட்பட பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய 11 மாநிலங்கள் "சிறப்பு வகை மாநிலங்களின்" (Special Category States) குழுவை உள்ளடக்கியது.
இந்தக் குறிப்பிட்ட மாவட்டங்கள், தொலைவில் இருந்ததாலும், புவியியல் ரீதியாக தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாலும், வருவாய், வளங்கள் மற்றும் உள்கட்டமைப்புகள் இல்லாததாலும் பல பிரச்சனைகளை எதிர்கொண்டனர். இந்த பிரச்சினைகளுக்கு மத்திய அரசு "சிறப்பு வகை அந்தஸ்து" (special category status) வழங்கி, அவர்களுக்கு ஒன்றியத்தின் நிதியை தாராளமாக அணுகுவதன் மூலம் தீர்வு கண்டறியபட்டது.
சிறப்புப் பிரிவு நிலை என்பது கற்பனைக்கு எட்டாத, தற்காலிகத் தீர்வாகும். இது உள்ளார்ந்த கட்டமைப்பு பலவீனங்கள் மற்றும் திறன் கட்டுப்பாடுகளை புறக்கணித்து, நிதிகளின் பயன்பாட்டை மட்டுமே நம்பியிருந்தது. இந்த நிதிகள் மூலம், குறிப்பிட்ட உதவி முறை நிரந்தரமாக பின்பற்றப்படுகிறது. சில மாநிலங்கள் ஒன்றிய வளங்களைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தினாலும், மற்றவை நீண்டகால கிளர்ச்சி மற்றும் தவறான நிர்வாகத்துடன் அரசியல் உறுதியற்ற தன்மை உள்ளிட்ட பல்வேறு காரணங்களால் அவ்வாறு செய்ய முடியவில்லை.
எந்தவொரு செயல்திறனின் எதிர்பார்ப்புகள் அல்லது பொறுப்புத் தன்மையுடன் இணைக்கப்படாத மத்திய நிதிகளின் பகிர்வு, இந்த மாநிலங்களை ஒன்றியத்தின் மீது அதிக அளவில் சார்ந்திருப்பதை உருவாக்கியது, மட்டுமில்லாமல் மனநிறைவுக்கும் வழிவகுத்தது.
பின்னணி சிக்கல்கள்
திட்டமிடல் காலத்தில், காட்கில் விதிமுறையின் (Gadgil formula) கீழ் மாநிலங்களுக்கு ஒன்றிய திட்ட உதவி வழங்கப்பட்டது. மொத்த திட்ட உதவியில் 30 சதவீதம் சிறப்பு வகை மாநிலங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டது. இந்த உதவி ஒன்றியத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட திட்டங்களுக்கு 90 சதவீத மானியமாகவும், 10 சதவீத கடனாகவும் வழங்கப்பட்டது. இது நிதி ஆணையத்தின் (Finance Commission) அதிகாரப் பகிர்வு விதிமுறைகளின் கீழ் கட்டப்படாத இடமாற்றங்களிலிருந்து வேறுபட்டது.
1969-ல் இருந்து 30 சதவீத நிதி ஒதுக்கீடு மாறாமல் இருந்தது. அத்தகைய மாநிலங்களின் எண்ணிக்கை 1969-ல் மூன்றில் இருந்து 2001-ல் 11 ஆக அதிகரித்தது. காலப்போக்கில், 90 சதவீத மானியங்கள் மற்றும் 10 சதவீத கடன் விதிமுறைகளின் படி ஒன்றிய அரசு வழங்கும் திட்டங்களுக்கு (Centrally-Sponsored Schemes (CSS)) மட்டுமே கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. ஆரம்பத்தில், 70-80 சதவீத திட்ட இடமாற்றங்கள் காட்கில் விதிமுறையின் கீழ் செய்யப்பட்டன. ஆனால், ஒன்றிய அரசு வழங்கும் திட்டத்தின் (CSS) சரிபார்க்கப்படாத பெருக்கம் மற்றும் பெரும்பாலான திட்ட வளங்களை நேரடி பட்ஜெட் பரிமாற்றங்கள் மூலம் ஒதுக்கியதால், காட்கில் இடமாற்றங்கள் சுருங்கியது.
2013-14ல், அரசியல் சாசனப் பிரச்சினையாகக் கருதப்பட்ட மாநில அரசுகளைத் தவிர்த்துவிட்டதால், 'நேரடி இடமாற்றங்கள்' (direct transfers) ரத்து செய்யப்பட்டன. அதே காலகட்டத்தில், சிறிய திட்டங்களை ஒருங்கிணைத்து பெரிய "குடை" (Umbrella) திட்டங்களாக மத்திய துறை திட்டங்கள் (Central Sector Schemes (CSS)) மறுகட்டமைக்கப்பட்டன. மேலும், 2014-ல் திட்ட ஆணையம் கலைக்கப்பட்டது.
மத்திய துறை திட்டங்கள் (CSS) மூலம் நிதிகள் சிறப்பு மாநிலங்களுக்குச் செல்கின்றன. ஆனால், இதன் பொறுப்புத் தன்மையால் சிக்கல்கள் தீர்க்கப்படவில்லை.
14-வது நிதி ஆணையத்தின் அறிக்கை
2014-ல் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட 4-வது நிதி ஆணைய அறிக்கையில், சிறப்பு மாநிலங்களுக்கான குறிப்பிட்ட பரிந்துரைகள் எதுவும் செய்யப்படவில்லை. இது சிறப்புப் பிரிவு அந்தஸ்து நடைமுறையில் ரத்து செய்யப்பட்டுவிட்டது என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியது. இந்தக் கருத்தை அப்போதைய நிதியமைச்சர் அருண் ஜெட்லி தெரிவித்தார்.
ஆனால், இந்த நிபந்தனை இன்னும் செயலில் உள்ளதா என்பதை மதிப்பிடுவதற்கு, இந்த மாநிலங்களின் வளங்கள் குறைக்கப்பட்டுள்ளதா மற்றும் அவற்றின் ஒப்பீட்டு நன்மைகளைத் தக்கவைத்துக் கொள்கின்றனவா என்ற இரண்டு விஷயங்களைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். உண்மை என்னவென்றால், இந்த மாநிலங்கள் அனுபவிக்கும் நன்மைகள் நன்கு பாதுகாக்கப்படுகின்றன.
போக்குவரத்து, காப்பீடு, வட்டி போன்றவற்றில் மானியங்கள் தவிர, இந்த மாநிலங்களுக்குள் புதிய தொழில்துறை அலகுகளை அமைக்க நிறுவனங்களுக்கு குறிப்பிடத்தக்க கலால் வரிச் சலுகைகள் மற்றும் வருமானவரி விடுமுறைகள் வழங்கப்படுகின்றன. இருப்பினும், சந்தை, உள்கட்டமைப்பு மற்றும் உள்ளூர் வளங்கள் இல்லாத நிலையில், இந்த சலுகைகள் முதலீடுகளை ஈர்க்க உதவவில்லை.
மறுபார்வை தேவை
ஆந்திரா மற்றும் பீகார் மாநிலங்களுக்கு அந்தஸ்து புதிதாக வழங்கப்படுமானால், தற்போதுள்ள வழிமுறையில் உள்ள குறைபாடுகளை சரி செய்ய வேண்டும். இந்தக் குறைபாடுகளில் உள்ள பொறுப்புத் தன்மை மற்றும் கண்காணிப்புக்கான செயல்முறை இல்லாதது அடங்கும். இதற்கான நிலையை அவ்வப்போது மதிப்பாய்வு செய்ய வேண்டும். உதவி வழங்குவதற்கு இலக்கு அடிப்படையிலான, காலக்கெடுவுக்கான அணுகுமுறை பின்பற்றப்பட வேண்டும். சிறந்த செயல்திறனுக்கான பொருத்தமான ஊக்கத்தொகைகள் மற்றும் துணை-உகந்த செயல்திறனுக்கான ஊக்கத்தொகைகள் அமைப்பில் கட்டமைக்கப்பட வேண்டும்.
இந்த மாநிலங்களால் தற்போதுள்ள பட்ஜெட் ஒதுக்கீட்டில் கணிசமான பகுதியைப் பயன்படுத்த முடியவில்லை. அவர்கள் தங்கள் நிறுவன திறன்களை மேம்படுத்தாத வரை, கூடுதல் நிதிகள் கூடுதல் விரயத்திற்கு வழிவகுக்கும்.
எழுத்தாளர் இந்தியாவின் தலைமைக் கணக்குத் தணிக்கையாளரின் (CAG) முன்னாள் இயக்குனர் ஜெனரலாக இருந்தவர்.