நம்பிக்கை, கண்ணியம் மற்றும் அரசியலமைப்பு உரிமைகளை சமநிலைப்படுத்துதல் -சுஹ்ரித் பார்த்தசாரதி

 சபரிமலை மறுஆய்வின் இறுதி வாதங்கள் இந்தியாவின் மத சுதந்திரம் நீதித்துறையின் பரந்த கட்டமைப்பில் கவனம் செலுத்தும்.

இந்திய இளம் வழக்கறிஞர்கள் சங்கம் vs கேரள மாநிலம் (Indian Young Lawyers Association vs State of Kerala) என்ற வழக்கில், கேரளத்தின் சபரிமலை கோயிலின் கதவுகளை அனைத்து வயது பெண்களுக்கும் திறந்து வைத்து, 2018 செப்டம்பரில் இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தின் ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு தனது தீர்ப்பை வழங்கியபோது, ​​அது பலவிதமான எதிர்வினைகளைத் தூண்டியது. நாடு முழுவதும், குறிப்பாக கேரளாவில் போராட்டங்கள் நடந்தன. அங்கு நீதிமன்றம் மத நம்பிக்கையை புறக்கணித்துவிட்டதாகவும், அவமதித்ததாகவும் என்று பலர் நம்பினர். மற்றவர்கள் இந்தத் தீர்ப்பை மாற்றத்தக்கதாகவும், அரசியலமைப்பை வலுப்படுத்தும் ஒரு சக்திவாய்ந்த பார்வையை வழங்கியதாக அவர்கள் உணர்ந்தனர். இப்போது, ​​கிட்டத்தட்ட பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, முந்தைய தீர்ப்பையும் அது வகுத்த சட்டத்தையும் ரத்து செய்ய முயலும் மறுஆய்வு மனுக்கள் மீதான இறுதி வாதங்களை நீதிமன்றம் பரிசீலிக்கும்.

கருத்து, கருத்து வேறுபாடு மற்றும் திருப்புமுனை

முதல் தீர்ப்பு 4:1 பெரும்பான்மை மூலம் வழங்கப்பட்டது. அப்போதைய இந்திய தலைமை நீதிபதி (CJI) தீபக் மிஸ்ராவின் கருத்தானது, அதில் நீதிபதி ஏ.எம். கான்வில்கர் அவரது கருத்துடன் உடன்பட்டார். நீதிபதிகள் ரோஹிண்டன் நாரிமன் மற்றும் டி.ஒய். சந்திரசூட் ஆகியோரிடமிருந்து தனித்தனியான, ஒத்த கருத்துகளும், நீதிபதி இந்து மல்ஹோத்ராவிடமிருந்து கடுமையான மாறுபட்ட கருத்தும் எழுந்தது. ஆனால், ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட காரணங்களில் வேறுபாடுகள் இருந்தபோதிலும், பெரும்பான்மையினரின் கண்டுபிடிப்புகள் தெளிவாக இருந்தன.

முதலாவதாக, ஐயப்ப பக்தர்கள் ஒரு தனி மதப் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இரண்டாவதாக, 10 முதல் 50 வயதுக்குட்பட்ட பெண்கள் கோயிலுக்குள் நுழைவதற்கு விதிக்கப்பட்ட தடை, பெண்களின் மத சுதந்திரத்திற்கான உரிமைகளை மீறுவதாகும். மூன்றாவதாக, கேரள இந்து பொது வழிபாட்டுத் தலங்கள் (நுழைவு அங்கீகாரம்) விதிகள்-1965-ன் (Kerala Hindu Places of Public Worship (Authorisation of Entry) Rules) விதி 3(b), இதன் அடிப்படையில் தடை விதிக்கப்பட்டது. அரசியலமைப்பை மட்டுமல்ல, அதன் முதன்மைச் சட்டத்தின் பிரிவு 3-ஐயும் மீறியது. இந்தப் பிரிவு அனைத்து வகை இந்துக்களுக்கும் கோயில்களில் இலவச நுழைவை உறுதி செய்தது.

நீதிபதி மல்ஹோத்ரா தனது மாறுபட்ட கருத்தில், மற்றவற்றுடன், மதச்சார்பற்ற அரசியலில் அடிப்படை உரிமைகள் இணக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்று கண்டறிந்தார். சமத்துவம் என்ற பொதுவான கோட்பாடு தனிநபர்கள் தங்கள் பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் இலட்சியங்களுக்கு ஏற்ப தங்கள் நம்பிக்கையைப் பின்பற்றுவதற்கான கூட்டு உரிமைகளை மீற முடியாது. வழக்கப்படி, ஒரு குறிப்பிட்ட வயதுடைய பெண்கள் கோவிலின் வளாகத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டுள்ளனர். மேலும், இது ஒரு அவமதிக்க முடியாத "அத்தியாவசிய மத நடைமுறை" (essential religious practice) என்று அவர் கண்டறிந்தார்.

இந்தக் கண்டுபிடிப்பு முழு வழக்கும் முடிவு செய்யப்பட்ட மையப் புள்ளியாக மாறியது. அரசியலமைப்பு மத சுதந்திரத்தை ஒரு தனிநபர் உரிமையாகவும், மத விஷயங்களில் தங்கள் சொந்த விவகாரங்களை நிர்வகிக்க மதப் பிரிவுகளின் உரிமைகளாகவும் அங்கீகரிக்கிறது. இரண்டு உரிமைகளும் பொது ஒழுங்கு, ஒழுக்கம் மற்றும் சுகாதாரத்திற்கும், கூடுதலாக, ஒரு தனிநபரின் மத சுதந்திரத்திற்கான உரிமை பிற அடிப்படை உரிமைகளாலும் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.

சமூகத்தின் நலன்களை தனிநபரின் மனசாட்சியுடன் சமநிலைப்படுத்துவது நமது சட்ட அமைப்பில் நீண்டகாலப் பிரச்சினையாக இருந்து வருகிறது. பல ஆண்டுகளாக, இந்த வகையான பதட்டங்களைத் தீர்க்க முன்வந்தபோது, ​​நீதிமன்றம் ஒரு குறிப்பிட்ட சோதனையை ஏற்றுக்கொண்டது. இந்த சோதனை நீதிமன்றத்தை மத நடைமுறைகளை உன்னிப்பாக ஆராய அனுமதித்துள்ளது. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அது கிட்டத்தட்ட ஒரு இறையியல் அதிகாரம் போல செயல்பட்டுள்ளது. அதாவது, கேள்விக்குரிய ஒரு நடைமுறை மதத்திற்கு அவசியமானதா இல்லையா என்பது குறித்து இது ஆராய்ந்து ஒரு உண்மை முடிவுக்கு வருகிறது. இதன் பொருள், அரசு தலையிடுவது அரசியலமைப்புரீதியாக நியாயப்படுத்தப்படக்கூடிய பகுதிகளை மட்டுமல்லாமல், எந்த வகையான நடைமுறைகள் முதலில் அரசியலமைப்பு பாதுகாப்பிற்கு தகுதியானவை என்பதையும் நீதிமன்றம் திறம்பட தீர்மானித்துள்ளது.

உதாரணமாக, சாஸ்திரி யக்ஞபுருஷாத்ஜி vs முல்தாஸ் புதர்தாஸ் வைஷ்யா-1966 (Sastri Yagnapurushadji vs Muldas Bhudardas Vaishya)  வழக்கில், சுவாமிநாராயண் பிரிவைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு எது அவசியம் என்பதை, பின்பற்றுபவர்களின் மனசாட்சி உண்மையில் என்ன கட்டளையிடுகிறது என்று கேட்காமல், இந்து நூல்களின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட குறிப்புகள் மூலம் தலைமை நீதிபதி பி.பி. கஜேந்திரகட்கர் தீர்மானிக்க முயன்றார். தீர்ப்பின் ஒரு பகுதியில், "வழக்கின் தோற்றம்... மூடநம்பிக்கை, அறியாமை மற்றும் இந்து மதத்தின் உண்மையான போதனைகள் பற்றிய முழுமையான தவறான புரிதலின் அடிப்படையில் நிறுவப்பட்டது" என்று கூட அவர் முடிவு செய்தார்.

மதம் தொடர்பான தார்மீக நடுவராக நீதிமன்றம் அமர்வது மதச்சார்பின்மைக்கு என்ற கருத்துக்கு எதிரானது. எனவே, அத்தியாவசிய மத நடைமுறைகளிலிருந்து விலகிச் செல்லும் ஒரு கோட்பாடு நமக்குத் தேவை என்பது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி இருக்க வேண்டும். நீதிபதி சந்திரசூட் இந்திய இளம் வழக்கறிஞர்கள் சங்கத்தில் தனது தீர்ப்பில் குறிப்பிட்டது போல், “ஒரு மத சமூகம் அதன் மதத்தின் ஒரு முக்கிய அம்சத்தை வரையறுக்க அனுமதிப்பதற்கான காரணம், மதங்கள் மற்றும் மதப் பிரிவுகளின் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதாகும். அந்த சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பது அரசியலமைப்பின் தாராளமய மதிப்புகளை மேம்படுத்துகிறது. மதத்தின் ஒரு முக்கியப் பகுதியாக என்ன இருக்கிறது அல்லது இல்லை என்ற கோட்பாட்டு பிரச்சினைகளில் நுழைவதன் மூலம், நீதிமன்றம், ஒரு அவசியமான விளைவாக, ஒரு மதரீதியில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளது.”

இந்தச் சோதனையில் பிற நடைமுறை வரம்புகளும் உள்ளன. வாய்மொழி ஆதாரங்களையோ அல்லது சாட்சிகளை குறுக்கு விசாரணைக்கு உட்படுத்தவோ சாட்சிகளை அனுமதிக்காமல், முழுமையாக வடிவமைக்கப்பட்ட உண்மை முடிவுகளை அடைய அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்தை இது கோருகிறது. மேலும், உண்மையில் கோட்பாட்டளவில் ஒரு வெளிப்படையான பிரச்சினைக்கு தெளிவான தீர்வை வழங்கவில்லை. மதத்திற்கு அவசியமானதாகக் கருதும் ஒரு நடைமுறை தனிநபர்களின் கண்ணியத்தை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தும் அல்லது அதற்கு விரோதமானதாக இருக்கும்போது ஒரு நீதிமன்றம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

‘விலக்கு எதிர்ப்பு சோதனை’ குறித்து

இந்தக் காரணத்திற்காகவே நீதிபதி சந்திரசூட் “விலக்கு எதிர்ப்பு சோதனை” (anti-exclusion test) ஒன்றை முன்மொழிந்தார். அவரது பார்வையின்படி, ஒவ்வொரு மதக் குழுவிற்கும் சரியான மரியாதை வழங்கப்பட வேண்டும். அவர்கள் தங்கள் சொந்த கோட்பாடுகள் மற்றும் நம்பிக்கைகளைத் தீர்மானிக்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டும். நீதிமன்றங்கள் இந்த முடிவுகளுக்கு உரிய மரியாதை காட்டவேண்டும். அதேநேரத்தில், அத்தகைய எந்தவொரு நடைமுறையும் ஒரு தனிநபரின் கண்ணியத்தை பாதிக்கும் அல்லது அடிப்படை பொருட்களை அணுகுவதைத் தடுக்கும் வகையில் விலக்கினால், “மத சுதந்திரம் ஒரு தாராளவாத அரசியலமைப்பின் மிகைப்படுத்தப்பட்ட மதிப்புகளுக்கு வழிவகுக்க வேண்டும்”.

கோட்பாட்டளவில், சோதனை சிக்கல்களுக்கு அப்பாற்பட்டது அல்ல. முதல் பார்வையில், அத்தியாவசியமான மத நடைமுறைக் கோட்பாட்டை நீண்டகாலமாகப் பாதித்துள்ள சில சிரமங்களை இது பிரதிபலிப்பதாகத் தோன்றலாம். ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான விலக்கு, கண்ணியத்தை அல்லது அடிப்படை பொருட்களை அணுகுவதை பாதிக்கிறதா என்பதைத் தீர்மானிக்க, ஒரு நீதிமன்றம் தவிர்க்க முடியாமல் கேள்விக்குரிய நடைமுறையின் அர்த்தத்தையும் நோக்கத்தையும் கையாள வேண்டும். அத்தகைய விசாரணையை பொதுவான இடத்தில் மேற்கொள்ள முடியாது. இது நம்பிக்கையின் நெறிமுறையான உள்ளடக்கத்திலேயே தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும். ஆனால் அது வேறுபடும் இடத்தில், விசாரணை இறையியல் சொற்களைவிட அரசியலமைப்புக் கொள்கைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு

எளிமையான சொன்னால், விலக்கு எதிர்ப்பு சோதனை (anti-exclusion test), ஒரு நடைமுறை மதத்திற்கு அவசியமானதா என்று கேட்கப்படவில்லை. ஒரு நடைமுறையின் விளைவுகள் அரசியலமைப்பின் சமத்துவம் மற்றும் பாதுகாப்பிற்கான உத்தரவாதங்களுடன் ஒத்துப்போகிறதா என்று கேட்கிறது. இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது. அத்தியாவசிய மத நடைமுறைகள் சோதனையின்கீழ், அரசியலமைப்பு பாதுகாப்பு ஒரு நீதிமன்றம் நம்பிக்கையைப் பயன்படுத்துவதற்கு ஒரு நடைமுறையை அவசியமாகக் கருதுகிறதா என்பதைப் பொறுத்தது.

இதற்கு நேர்மாறாக, விலக்கு எதிர்ப்பு சோதனையின் (anti-exclusion test) கீழ், ஒரு நீதிமன்றம், ஒரு தொடக்கப் புள்ளியாக, மதக் குழுக்கள் தங்கள் சொந்தக் கொள்கைகளை வரையறுக்க சுயாட்சியை (autonomy) ஏற்றுக்கொள்கிறது. அந்த சுதந்திரத்தைப் பயன்படுத்துவது, கண்ணியமான வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கான அவர்களின் திறனுக்கு ஒருங்கிணைந்த இடங்களிலிருந்தோ அல்லது சலுகைகளிலிருந்தோ தனிநபர்களை முறையாக விலக்குவதற்கு வழிவகுக்காது என்பதை உறுதிசெய்ய மட்டுமே அது தலையிடுகிறது.

ஒன்பது நீதிபதிகள் கொண்ட நீதிமன்ற அமர்வு அதன் விசாரணைகளைத் தொடங்கும்போது, ​​இந்தியாவின் மத சுதந்திர விதிகளின் பரந்த கட்டமைப்பைப் பற்றி ஆராய ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும். இது வகுத்துள்ள கொள்கைகள் சபரிமலை சர்ச்சையில் மட்டுமல்லாமல், தாவூதி போஹ்ரா சமூக உறுப்பினர்களின் மத விலக்கத்திற்கு எதிரான உரிமைகள் மற்றும் பார்சி பெண்கள் மதத்திற்கு வெளியே திருமணம் செய்து கொண்டால் ஜோராஸ்ட்ரிய நம்பிக்கையைத் தொடர்ந்து பின்பற்றுவதற்கான உரிமைகள் உட்பட பல சர்ச்சைகளிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.

அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள் அங்கீகரித்தபடி, மதமும் சமூக வாழ்க்கையும் இந்தியாவில் பிரிக்கமுடியாத வகையில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. இதனால் நீதிமன்றங்கள் மத நடைமுறையின் உண்மையான வாழ்க்கை விளைவுகளைப் பற்றி புறக்கணிக்க முடியாது. விலக்கு எதிர்ப்புத் தேர்வு, நம்பிக்கை அதன் சொந்த களத்தில் தன்னாட்சி பெற்றதாக இருக்க வேண்டும் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறது. அதேநேரத்தில், சமூகத்தில் பொதுவாக மதம் பின்பற்றப்படும்போது, ​​அது அனைத்து தனிநபர்களுக்கும் சமமான தார்மீக நிலை உறுப்பினர் பதவிக்கான அரசியலமைப்பின் உறுதிப்பாட்டுடன் ஒத்துப்போக வேண்டும்.

தனிநபர் அரசியலமைப்பு அக்கறையின் அடிப்படை அலகாக இருக்க வேண்டுமென்றால், சமூக உரிமைகோரல்கள் குடிமை வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் இடங்கள் மற்றும் அமைப்புகளை அணுகுவதற்கான ஒரு நபரின் உரிமையை மீற முடியாது. விசாரணையின் முக்கிய கண்ணோட்டமாக கண்ணியத்தை வைப்பதில், விலக்கு எதிர்ப்புத் தேர்வு, அரசியலமைப்பின் மாற்றும் வாக்குறுதிக்கு உண்மையாக இருக்கும் ஒரு கட்டமைப்பை வழங்குகிறது. அதேநேரத்தில், நம்பிக்கையின் பெயரில் பாகுபாட்டை அனுமதிக்காது.

சுஹ்ரித் பார்த்தசாரதி சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் பயிற்சி செய்யும் ஒரு வழக்கறிஞர்.

Original tittle :  Balancing faith, dignity and constitutional rights -Suhrith Parthasarathy