குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்மு வெள்ளிக்கிழமை அன்று மணிப்பூரில் உள்ள இம்பாலுக்குச் சென்று, 86வது நூபி லான் தினத்தைக் குறிக்கும் விதமாக நினைவுச் சின்னத்தில் அஞ்சலி செலுத்தினார்.
மெய்தெய் மொழியில் "பெண்களின் போர்" என்று பொருள்படும் நூபி லான் (Nupi Lan), பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ ஆட்சிக்கு எதிராகப் பெண்களால் முன்னெடுக்கப்பட்ட இரண்டு இயக்கங்களைக் குறிக்கிறது. ஒன்று 1908-ஆம் ஆண்டிலும் மற்றொன்று 1939-ஆம் ஆண்டிலும் நடந்தது. இந்தச் சொல் இரண்டு எழுச்சிகளையும் உள்ளடக்கிய போதிலும், இரண்டாவது இயக்கம் தொடங்கிய நாளான டிசம்பர் மாதம் 12-ஆம் தேதி அன்று நூபி லான் தினம் அனுசரிக்கப்படுகிறது.
இரண்டாவது நூபி லான், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் போது மகாராஜாவின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் மற்றும் மார்வாரி வர்த்தகர்களின் சுரண்டல் ஆகியவற்றுக்கு எதிராக மணிப்பூரிப் பெண்களின் போராட்டமாகத் தொடங்கியது. காலப்போக்கில், இது மணிப்பூரில் அரசியலமைப்பு மற்றும் நிர்வாக சீர்திருத்தங்களைக் கோரும் ஒரு பரந்த இயக்கமாக வளர்ந்தது.
வரலாற்றாசிரியர் சணமணி யம்பம் (Sanamani Yambem) 1976ஆம் ஆண்டில் Economic and Political Weekly இதழில் எழுதிய ஒரு கட்டுரையில், இந்த இயக்கம் இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு ஒரு புதிய மணிப்பூர் உருவாவதற்கான அடித்தளத்தை அமைக்க உதவியது என்று குறிப்பிட்டார்.
கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது இரண்டாவது நூபி லானின் சுருக்கமான வரலாறு ஆகும்.
மணிப்பூரிகள், மார்வாடிகள் மற்றும் அரிசி அரசியல்
மணிப்பூரி மக்கள் அரிசியை அதிகம் விரும்பி உண்பவர்களாக இருந்தாலும், வளமான இம்பால் பள்ளத்தாக்கு மட்டுமே நெல் பயிரிட ஏற்றதாக இருந்தது. காலனித்துவ காலத்திற்கு முன்னர் இது ஒரு பிரச்சினையாக இருக்கவில்லை. ஏனெனில், மணிப்பூரில் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட பெரும்பாலான அரிசி உள்ளூரிலேயே பயன்படுத்தப்பட்டது.
1891-ஆம் ஆண்டில் பிரிட்டிஷார் அந்த ராஜ்யத்தைக் கைப்பற்றிய பிறகு, அதிக அளவிலான அரிசி ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டது. இது பெரும்பாலும் அந்தப் பள்ளத்தாக்கில் பற்றாக்குறையையும் விலை உயர்வையும் ஏற்படுத்தியது. 20-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், மாட்டு வண்டிகளுக்குப் பதிலாக மோட்டார் வாகனங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டபோது ஏற்றுமதி மேலும் அதிகரித்தது. இந்த அதிகரித்து வந்த தேவை முக்கியமாக பிரிட்டிஷ் நிர்வாகத்திடமிருந்தும், வடகிழக்கு எல்லையில் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்த ராணுவத்திடமிருந்தும் வந்தது.
இந்த வணிகத்தில் பெரும்பாலானவை, பிரிட்டிஷாருடன் வந்த மார்வாரி வணிகர்களின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தன. 1930ஆம் ஆண்டுகளில், ஏற்றுமதி செய்யப்படும் அரிசிக்கான வண்டி வரியில் (Cart Tax) அவர்களுக்கு சலுகைகள் வழங்கப்பட்டது. மேலும், அவர்கள் விவசாயிகளிடமிருந்து மகாராஜாவுக்குச் செலுத்தியதைவிட மிக அதிக விகிதத்தில் வரிகளை வசூலித்தனர். இது அரிசி ஏற்றுமதிக்கு எதிரான எதிர்ப்பு வலுவடைய வழிவகுத்தது.
யம்பெம், தான் எழுதிய ‘Nupi Lan: Manipur Womens Agitation, 1939’ என்ற நூலில் குறிப்பிட்டது போல, 1921 மற்றும் 1939-ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில், அரிசி சாகுபடி பரப்பு வெறும் 18,838 ஏக்கர் மட்டுமே அதிகரித்தது. அதேசமயம், அரிசி ஏற்றுமதி 2,92,174 மவுண்டுகளாக (சுமார் 37 கிலோ) உயர்ந்தது. இது 1938-ஆம் ஆண்டில் 3,72,174 மவுண்டுகள் என்ற மிக அதிகபட்ச அளவை எட்டியது என்கின்றனர்.
மோசமான அறுவடை & பரிதாபமற்ற முடியாட்சி
1939-ஆம் ஆண்டு ஜூலை-ஆகஸ்ட் மாதங்களில் பெய்த அதிகப்படியான மழையானது மணிப்பூரின் ஆரம்பகால நெல் பயிரை மோசமாக சேதப்படுத்தியது, அதே சமயம் நவம்பர் மாதத்தில் ஏற்பட்ட ஆலங்கட்டி மழையானது பிந்தைய பயிரை அழித்தது. முந்தைய ஆண்டு சாதனை அளவிலான ஏற்றுமதி காரணமாக, எந்தவிதமான சேமிப்பு இருப்பும் (buffer stock) இல்லாததால், இந்த மாநிலத்தின் பயன்பாட்டுக்கு எதுவும் இருப்பு இல்லாத நிலை ஏற்பட்டது.
மகாராஜாவின் நிர்வாகத்தில் இருந்த பல அதிகாரிகள் அரிசி ஏற்றுமதிக்குத் தடை விதிக்க விரும்பினாலும், இரண்டாம் உலகப் போர் தொடங்கிய பிறகு வடகிழக்கில் இருந்த பிரிட்டிஷ் இந்தியப் படைகளுக்கு உணவு தேவைப்பட்டதால், பிரிட்டிஷ் அரசியல் முகவர் இந்த நடவடிக்கையை எதிர்த்தார். மார்வாரி வணிகர்கள் மற்றும் பிரிட்டிஷ் முகவரின் அழுத்தத்தின்கீழ், மகாராஜா சூராசந்திர சிங் (Churachandra Singh) அந்த முடிவுவை ஏற்றுக்கொண்டார். ஒரு குறுகிய 40 நாள் தடைக்குப் பிறகு, நவம்பர் மாதம் 21-ஆம் தேதி அரிசி ஏற்றுமதி மீண்டும் தொடங்கியது.
மகாராஜாவின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் மற்றும் மார்வாரி வணிகர்களின் தடையற்ற சுரண்டல் ஆகியவற்றின் மீது ஏற்கனவே கோபத்தில் இருந்த மக்களிடையே, இந்த முடிவு ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது. பற்றாக்குறை நிலைமையானது முழுவதும் பரவி, அரிசி விலை உயர்ந்ததால், பள்ளத்தாக்கில் பஞ்சம் போன்ற நிலைமைகள் உருவாயின. இது ஒரு பெரிய அளவிலான மக்கள் எழுச்சிக்கு காரணமாக அமைந்தது என்கின்றனர்.
பெண்களால் வழிநடத்தப்பட்ட ஒரு மக்கள் இயக்கம்
மணிப்பூரின் வேளாண் பொருளாதாரத்தில், குறிப்பாக உள்ளூர் சந்தைகளில் அரிசி மற்றும் பிற பொருட்களை விற்பனை செய்வதன் மூலம், பெண்கள் எப்போதும் வணிகத்தில் முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளனர். அரிசி பற்றாக்குறையாகி, இருப்பில் இருந்த இருப்புக்கள் "வெளியாட்களால்" வாங்கப்பட்டபோது, பெண்களின் வாழ்வாதாரம் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டது.
டிசம்பர் மாதம் 11-ஆம் தேதி, சுமார் 50 முதல் 60 பெண் வர்த்தகர்கள் இம்பாலின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க க்வைராம்பந்த் பஜார் (Khwairamband Bazar) (தற்போது இமா சந்தை அல்லது "தாய்மார்களின் சந்தை" என்று அறியப்படுகிறது) பகுதிக்குச் சென்றனர். ஆனால், அங்கு வாங்குவதற்கோ அல்லது விற்பதற்கோ அரிசி இல்லை என்பதைக் கண்டறிந்தனர். அவர்கள் அடுத்த நாள் ஒரு போராட்டத்தைத் தொடங்க முடிவு செய்தனர். மேலும், இந்தச் செய்தி வேகமாகப் பரவியது.
டிசம்பர் மாதம் 12-ஆம் தேதி, ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் நிர்வாக அலுவலகத்திற்கு அருகில் கூடி, அரிசி ஏற்றுமதிக்கு உடனடியாகத் தடை விதிக்கக் கோரி ஆர்ப்பாட்டம் செய்தனர். அவர்கள் பிரிட்டிஷ் அதிகாரி டி. ஏ. ஷார்ப் மற்றும் பிற அதிகாரிகளைத் தந்தி அலுவலகத்தில் பிணை வைத்தனர்.
நிர்வாகம் வன்முறையைக் கையாளத் தீர்மானித்தது. சிறைபிடிக்கப்பட்ட அதிகாரிகளை விடுவிக்க அசாம் ரைபிள்ஸ் படையின் ஒரு குழு அனுப்பப்பட்டது. ஆனால் இது, ஆயிரக்கணக்கான போராட்டக்காரர்களை மேலும் தீவிரமானவர்களாக மட்டுமே மாற்றியது. பெண் போராட்டக்காரர்களுக்கும் பிரிட்டிஷ் படைவீரர்களுக்கும் இடையில் மோதல்கள் வெடித்தபோது, “வந்தே மாதரம்” என்ற கோஷங்கள் ஒலித்தன.
டிசம்பர் மாதம் 14-ஆம் தேதி அரிசி ஏற்றுமதிக்குத் தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், நூபி லான் (Nupi Lan) மணிப்பூரி சமூகத்தில் ஒரு வலுவான அரசியல் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியது. பெண்கள் ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக க்வைராம்பந்த் பஜாரை (Khwairamband Bazar) புறக்கணித்தனர். மேலும், சுரண்டல் மிகுந்த மார்வாரி வணிகர்களுக்கு எதிராகப் போராடுவதில் தங்கள் கவனத்தைத் திருப்பினர். முந்தைய தவறுகளிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்ட நிர்வாகம், பெண்கள் தலைமையிலான போராட்டங்களைக் கையாள்வதில் அதிக எச்சரிக்கையுடன் செயல்பட்டது.
அக்காலத்திய அரசியல் முகவராக இருந்த கிறிஸ்டோபர் கிம்சன் (Christopher Gimson) என்பவர், பொருளாதார நெருக்கடி அல்லது அரசியல் குழப்பம் ஆகியவை மீண்டும் ஒருமுறை மணிப்பூரிப் பெண்களை வேறு வகையான போராட்ட வடிவங்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வாய்ப்புள்ளது என்றும், அவர்கள் முன்னரும் அவ்வாறு செய்துள்ளனர் என்றும் குறிப்பிட்டார்.
புதிய மணிப்பூருக்கான அடித்தளத்தை அமைத்தல்
1891-ஆம் ஆண்டு முதல், மகாராஜா மீது பெரும் ஆதிக்கம் செலுத்திய ஒரு அரசியல் முகவர் மூலம் ஆங்கிலேயர்கள் மணிப்பூரை ஆட்சி செய்தனர். மக்கள் இந்த அமைப்பை வெறுக்கத் தொடங்கினர்: இது 1938 ஆம் ஆண்டு முதல் நிர்வாக மற்றும் அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தங்களுக்கான வளர்ந்து வரும் இயக்கத்திற்கு வழிவகுத்தது.
இருப்பினும், நூபி லான் (Nupi Lan) இயக்கமே நிலைமையை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றது: ஆரம்பத்தில் அரிசி ஏற்றுமதியை முடிவுக்குக் கொண்டு வரக்கோரி போராட்டக்காரர்கள் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டனர்; பின்னர், நிர்வாக அமைப்பை முழுமையாகச் சீரமைக்க வேண்டும் என்ற இலட்சியக் கோரிக்கைகளை அவர்கள் முன்வைத்தனர்.
1941-ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில், ஜப்பானியப் படையெடுப்பு அச்சுறுத்தல், பெண்கள் இயக்கம் உட்பட மற்ற அனைத்துப் பிரச்சினைகளையும் பின்னுக்குத் தள்ளியது. இருப்பினும், போருக்குப் பிந்தைய மற்றும் சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய ஒரு புதிய மணிப்பூருக்கான அடித்தளம் ஏற்கனவே உருவாக்கப்பட்டுவிட்டது. யம்பேம் குறிப்பிட்டது போல, இந்த மாற்ற காலகட்டத்திற்குத் தலைமை தாங்கியவர்கள் மணிப்பூரின் பெண்களே ஆவர்.
Original link:
Nupi Lan: The ‘Women’s War’ that laid ground for a new Manipur after World War II