மனித மூலதனத்தில் முதலீட்டை ஒத்திவைப்பதன் மூலம் ஒருங்கிணைப்பை அடைய நிதிநிலை அறிக்கை முயல்கிறது. இந்த அணுகுமுறை, நீடித்த நிதி நிலைத்தன்மை சார்ந்த வளர்ச்சியின் அடிப்படையையே பலவீனப்படுத்துகிறது.
நிதி ஒருங்கிணைப்பு (Fiscal consolidation) என்பது பேரியல் பொருளாதாரக் கொள்கையின் பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு இலக்காகும். குறிப்பாக, உயர்ந்த பொதுக் கடன் (public debt) மற்றும் அதிகரித்த உலகளாவிய நிச்சயமற்ற தன்மை (global uncertainty) கொண்ட சூழலில் இது மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஒரு நம்பகமான நிதி ஒருங்கிணைப்பு நிலை எதிர்பார்ப்புகளை வலுப்படுத்துவதன் மூலமும் கடன் நிலைத்தன்மையைப் பாதுகாப்பதன் மூலமும் பேரியல் பொருளாதார நிலைத்தன்மையை வலுப்படுத்த முடியும். நிதிநிலை அறிக்கை 2026 இந்த நோக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 4.3 சதவீத நிதிப்பற்றாக்குறை, பொது மூலதனச் செலவினங்களுக்கு நிலையான உறுதிப்பாடு மற்றும் கடன்-மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி விகிதத்தில் 55.6 சதவீதமாகக் குறையும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இவை அனைத்தும் பெருந்தொற்று ஆண்டுகளின் அசாதாரண விரிவாக்கத்திற்குப் பிறகு நிதிச் சுதந்திரத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் ஒரு முயற்சியைக் காட்டுகின்றன.
இந்த நிதி ஒருங்கிணைப்புத் திட்டம் இறுதியில் பயனுள்ளதாக நிரூபிக்கப்படுமா என்பது வெறும் இலக்கங்களை அடைவதை மட்டும் சார்ந்தது அல்ல. நிதி சரிசெய்தலின் அமைப்பு, அது நிதியளிக்கப்படும் விதம் மற்றும் காலப்போக்கில் அது எவ்வளவு நீடித்ததாக அமைகிறது என்பதையும் சார்ந்துள்ளது. தற்போதைய ஆதாரங்களின்படி, 2026 நிதிநிலை அறிக்கை தலைப்புச் செய்திகளில் உள்ள புள்ளிவிவரங்கள் குறிப்பிடுவதைவிட மிகவும் அடித்தளத்தை நம்பியிருப்பதாகத் தெரிகிறது.
முதலாவதாக, 2027 நிதியாண்டில் அரசாங்கத்தின் நிதி விவரங்களைப் கவனித்தால், வருவாய் வரவுகள் தோராயமாக ₹35.33 லட்சம் கோடியாக நிதிநிலை அறிக்கை ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ளன. அதேநேரத்தில், வருவாய் செலவினம் சுமார் ₹41.25 லட்சம் கோடியாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது கிட்டத்தட்ட ₹5.92 லட்சம் கோடி (மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 1.5 சதவீதம்) வருவாய் பற்றாக்குறையைக் குறிக்கிறது. எனவே, அரசாங்கக் கடனில் கணிசமான பங்கு, சொத்து உருவாக்கத்திற்குப் பதிலாக, வழக்கமான நுகர்வுக்கு குறிப்பாக சம்பளம், ஓய்வூதியங்கள் மற்றும் மானியங்களுக்கு நிதியளிப்பதற்காகவே தொடர்கிறது என்பதை இது குறிக்கிறது. மூலதனச் செலவு ₹12.22 லட்சம் கோடியாக வரவு செலவுத் திட்டத்தில் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 3.1 சதவீதம் ஆகும். இருப்பினும், இந்த மூலதனச் செலவின் ஒரு பகுதியும் கடன்கள் மூலமாகவே நிதியளிக்கப்படுகிறது. ஏனெனில், மொத்த செலவினங்களை ஈடுகட்ட வருவாய்கள் போதுமானதாக இல்லை. இதன் விளைவாக, அதிகாரப்பூர்வ நிதிப்பற்றாக்குறை, கடன் வாங்குதலின் உண்மையான அளவைக் குறைத்துக் காட்டுகிறது. உற்பத்தியற்ற செலவினங்களுக்கு ஆதரவளிக்க எவ்வளவு கடன் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை இது வெளிப்படையாக காட்டவில்லை.
இரண்டாவதாக, கடந்தகாலக் கடனின் சுமையால் நிதி ஒருங்கிணைப்பு கடினமாகி வருகிறது. 2027 நிதியாண்டில், வட்டி செலுத்துதல்கள் ₹14.03 லட்சம் கோடியாக நிதிநிலை அறிக்கை ஒதுக்கீடு செய்யப்படுகின்றன. இது மத்திய செலவினத்தில் கிட்டத்தட்ட 26.3 சதவீதம் மற்றும் வருவாய் வரவுகளில் சுமார் 40 சதவீதத்தை உள்வாங்குகிறது. இதன் பொருள், அரசாங்க வருவாயில் ஒரு பெரிய பங்கு ஏற்கனவே கடன் சேவைக்காக ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதாகும். வட்டிப் பொறுப்புகளைச் சந்திக்க வருவாய்கள் மட்டும் போதுமானதாக இல்லாததால், செலவினக் கட்டமைப்பு அல்லது வருவாய் தளத்தை மறுசீரமைப்பதன் மூலம் அல்லாமல், விருப்பப்படி செலவினங்களை குறைப்பதன் மூலம் சரிசெய்தல் நிகழ வாய்ப்புள்ளது.
ஒருங்கிணைப்பின் தரம்
மூன்றாவதாக, வருவாய்களின் அமைப்பு நிதி ஒருங்கிணைப்பின் தரத்தை மேலும் கட்டுப்படுத்துகிறது. மொத்த வரிவசூல் சுமார் ₹44 லட்சம் கோடியாக இருக்கும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், மாநிலங்களுக்கு சட்டப்பூர்வமாகப் பிரித்துக் கொடுத்தபிறகு, நிகர வரி வருவாய் சுமார் ₹28.7 லட்சம் கோடியாகக் குறைகிறது. இந்த நிகர வரி வருவாய்கள் மொத்த வருவாய் வரவுகளில் 80 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாகும். பயனுள்ள வரித் தளம் குறுகியதாகவே உள்ளது. வரிவசூல் தனிநபர் வருமான வரி மற்றும் ஜிஎஸ்டியில் குவிந்துள்ளது. இதனால், வருவாய்களைப் பொருளாதாரச் சுழற்சிகளுக்கு எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடியதாக ஆக்குகிறது. வரி அல்லாத வருவாய்கள் சுமார் ₹6.7 லட்சம் கோடி என வரவு செலவுத் திட்டத்தில் மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது மொத்த வருவாய் வரவுகளில் தோராயமாக 19 சதவீதமாகும். இந்த வருவாய்கள் பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் மற்றும் ரிசர்வ் வங்கியின் ஈவுத்தொகை மற்றும் லாபங்களிலிருந்து அதிகரித்து வருகின்றன. இது நிச்சயமற்ற மற்றும் தற்செயலான வருவாய் வரவுகளை அதிகளவில் சார்ந்திருக்கும் நிலையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
நான்காவதாக, இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் உபரி பரிமாற்றங்களை அதிகரித்து வருவது இந்த பாதிப்பை எடுத்துக்காட்டுகிறது. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், அரசாங்கம் ரிசர்வ் வங்கியிடமிருந்து அசாதாரணமான பெரிய அளவிலான பரிமாற்றங்களைப் பெற்றுள்ளது. இதில் 2025 நிதியாண்டில் ஈவுத்தொகையாக ₹2.69 லட்சம் கோடி அடங்கும். இத்தகைய பரிமாற்றங்கள் வருவாய் பற்றாக்குறையைக் குறைப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளன. அவை அரசாங்கத்தின் கடன் வாங்குவதைக் கட்டுப்படுத்தவும் உதவியுள்ளன. இத்தகைய பரிமாற்றங்கள் நிறுவனரீதியாக சட்டபூர்வமானவை என்றாலும், அவை இயல்பாகவே நிதிச் சந்தை நிலைமைகள் மற்றும் மத்திய வங்கியின் இருப்புநிலைக் குறிப்பையும் சார்ந்துள்ளது. இந்த எதிர்பாராத வருமானங்களை ஏறக்குறைய நிரந்தர வருவாய் ஆதாரங்களாகக் கருதுவது அடிப்படை நிதி பலவீனங்களை மறைக்கும் அபாயத்தை ஏற்படுத்துகிறது மற்றும் நிதித் திட்டமிடலில் இருப்புநிலைக் குறிப்பைச் சார்ந்திருக்கும் ஒரு தன்மையையும் அறிமுகப்படுத்துகிறது.
பொது மூலதனச் செலவு இந்த கட்டுப்பாடுகளுக்கு ஈடுசெய்யும் வளர்ச்சியாக இருக்க வேண்டும். மேலும், இது நிதிநிலை அறிக்கையின் பொருளாதார விவரிப்பின் மையப் பகுதியாக உள்ளது. மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் ஒரு பங்காக, மூலதனச் செலவுகள் முழுமையான வகையில் கணிசமாக அதிகரித்திருந்தாலும், அவை 2026 நிதியாண்டிற்கான திருத்தப்பட்ட மதிப்பீடுகளிலிருந்து மாறாமல் 3.1 சதவீதமாக பரவலாக நிலையாகவே உள்ளன. வேலையின்மை மற்றும் பலவீனமான தனியார் முதலீடு ஆகியவற்றால் குறிக்கப்பட்ட ஒரு பொருளாதாரத்தில், பொது மூலதனத்திலிருந்து வளர்ச்சி நிலைகள் காலவரையின்றி உயரும் என்று கருதமுடியாது. குறிப்பாக, துணைபுரியும் நிறுவன சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் நம்பகமான தேவை விரிவாக்கம் இல்லாத நிலையில் இது குறிப்பாக உண்மை.
மனித மேம்பாடு
ஐந்தாவது, மனித மேம்பாட்டைப் பார்க்கும்போது சமரசங்கள் இன்னும் தெளிவாகின்றன. 2027 நிதியாண்டில் சுகாதாரத்திற்கான மத்திய செலவினம் தோராயமாக ₹1.06 லட்சம் கோடி (அல்லது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 0.27 சதவீதம்) என நிதிநிலை அறிக்கை நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. மாநில செலவினங்களைச் சேர்த்த பிறகும், மொத்த பொது சுகாதாரச் செலவு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 1.4 சதவீதத்திற்கும் குறைவாகவே உள்ளது. இது தேசிய சுகாதாரக் கொள்கையால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட 2.5 சதவீத இலக்கை விட மிகக் குறைவு. கல்விக்கான மத்திய செலவினம் சுமார் ₹1.39 லட்சம் கோடி (மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 0.35 சதவீதம்) ஆகும். அதேநேரத்தில் ஒருங்கிணைந்த பொதுச் செலவு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 4.1 முதல் 4.6 சதவீதமாக உள்ளது. இது தேசிய கல்விக் கொள்கையில் தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்பட்ட 6 சதவீத இலக்குக்குக் கணிசமாகக் குறைவாகவே உள்ளது. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் நுகர்வோர் பணவீக்கம் 4.5-5 சதவீதமாகக் குறைந்திருப்பதால், பெயரளவிலான அதிகரிப்புகள் செலவினங்களை விரிவுபடுத்துவதற்குப் பதிலாக, உண்மையான செலவின நிலைகளைப் பாதுகாப்பதற்கு மட்டுமே உதவுகின்றன. இதன் விளைவாக, மனித மூலதனத்தில் செய்யப்படும் முதலீடுகளை ஒத்திவைப்பதன் மூலம் நிதி நிலைத்தன்மை அடையப்படுகிறது; இது, நீடித்த நிதி நிலைத்தன்மைக்கு அடிப்படையாக இருக்கும் வளர்ச்சியின் அடித்தளத்தையே பலவீனப்படுத்துகிறது.
எனவே, மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கு எதிரான கடன் விகிதம் 55.6 சதவீதமாகக் குறையும் என்ற கணிப்பு, நிதி நிலைத்தன்மைக்குத் தேவையான ஆனால் போதுமானதல்லாத ஒரு நிபந்தனையாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும். கடன் அளவுகள் நிதிப் பற்றாக்குறையைக் குறைப்பதை மட்டும் சார்ந்தது அல்ல. அவை நிதி கொள்கை ஆதரிக்கும் பொருளாதார வளர்ச்சியின் தரத்தையும் சார்ந்துள்ளன. சமூகச் செலவினங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலமும், தற்காலிக வருவாய்களைச் சார்ந்திருப்பதன் மூலமும் செய்யப்படும் நிதி ஒருங்கிணைப்பு, குறுகியகாலத்தில் விகிதங்களை நிலைப்படுத்தலாம். ஆனால், மனித மூலதனம் மற்றும் வருவாய் ஈட்டும் திறனில் வலுவான முதலீடுகள் இல்லாமல், அது எந்த வளர்ச்சி மந்தநிலைகளிலிருந்து தன்னைப் பாதுகாக்க முயல்கிறதோ, அதே மந்தநிலைகளுக்கு ஆளாக நேரிடும்.
கட்டுரையை எழுதியவர்கள் ஐஐஎம் ராஞ்சியில் உள்ள பொருளாதாரம் மற்றும் பொதுக் கொள்கைத் துறையின் ஆசிரிய உறுப்பினர்கள் ஆவர்.