தற்போது ஆளுநர் பதவிகளை வகிக்கும் சில 'பிரிவினர்' நல்லவர்களாக இருந்து வருகிறார்களாக என்ற அச்சம் எனக்கு ஏற்படுகிறது. அவர்கள் எதற்காக நியமிக்கப்பட்டார்கள் என்பதை நான் வாசகரிடம் விட்டுவிடுகிறேன். அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள், என்ன செய்யவில்லை என்பது நமது நாட்டு மக்களுக்கு நன்றாக தெரியும்.
இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு 168, ஒவ்வொரு மாநிலமும் ஒரு சட்டமன்றத்தைக் கொண்டிருக்கும் என்று கூறுகிறது. அதில் ஆளுநர் மற்றும் ஒன்று அல்லது இரண்டு அவைகள் அடங்கும். மாநில சட்டமன்றத்தின் ஒரு பகுதியாக ஆளுநரைக் கொண்டிருப்பது தேவையற்றது என்று நான் எப்போதும் உணர்ந்திருக்கிறேன். தேர்ந்தெடுக்கப்படாத ஒரு அதிகாரி ஏன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களின் பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட சட்டமன்றத்தின் உறுப்பினராக இருக்க வேண்டும்? சட்டமன்றத்தில் உரை நிகழ்த்துவது மற்றும் பிற அலுவல் பணிகள்
(பிரிவுகள் 202–207) போன்ற மரபுகளை, ஆளுநர் மாநில சட்டமன்றத்தின் ஒரு பகுதியாக இல்லாமலேயே செய்யமுடியும் - இங்கிலாந்து மன்னர் சடங்குக் கடமைகளைச் செய்வது போல இதைச் செய்யலாம்.
மாநில சட்டமன்றத்தில் ஆளுநரின் முக்கியப் பணி மசோதாக்களுக்கு ஒப்புதல் அளிப்பதாகும். ஆளுநர் ஒப்புதல் அளித்த பின்னரே ஒரு மசோதா சட்டமாக மாறும் என்பதால் ஆளுநரின் ஒப்புதல் முக்கியமானது. சட்டமன்றம் அரசியலமைப்பின் வரம்புகளை மீறவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்த, ஒருவருக்கு மசோதாக்களை அங்கீகரிக்கவோ அல்லது நிராகரிக்கவோ அதிகாரம் தேவை.
சரிபார்க்கவும், நிறுத்த வேண்டாம்
ஒரு மாநிலத்தின் சட்டமன்றத்தால் ஒரு மசோதா நிறைவேற்றப்பட்டவுடன் அது ஆளுநரிடம் சமர்ப்பிக்கப்படும். மேலும், ஆளுநர் மசோதாவுக்கு ஒப்புதல் அளிப்பதாகவோ அல்லது அதற்கான ஒப்புதலை நிறுத்தி வைத்திருப்பதாகவோ அல்லது மசோதாவை குடியரசுத் தலைவரின் பரிசீலனைக்காக ஒதுக்கி வைத்திருப்பதாகவோ அறிவிக்க வேண்டும் என்று பிரிவு 200 கூறுகிறது.
இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு 200, ஆளுநர் ஒரு மசோதாவை விரைவாக சட்டமன்றத்திற்கு திருப்பி அனுப்பலாம், முழு மசோதாவையோ அல்லது குறிப்பிட்ட பகுதிகளையோ மறுபரிசீலனை செய்யுமாறும், ஆளுநர் பரிந்துரைக்கும் ஏதேனும் மாற்றங்களைப் பற்றி சிந்திக்குமாறும் கேட்டுக்கொள்கிறது. சட்டமன்றத்தைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்க இது ஒரு வழியாகும். ஆனால், சட்டம் இயற்றும் செயல்முறையை சீர்குலைக்கும் உரிமையை ஆளுநருக்கு இந்தப் பிரிவு வழங்கவில்லை.
ஆளுநர்கள் - குறிப்பாக எதிர்க்கட்சி ஆளும் மாநிலங்களில் - பிரிவு 200-ன் கீழ் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட அதிகாரத்தை அதிகமாக பயன்படுத்தி வருகின்றனர். சரிபார்க்கும் அவர்களின் அதிகாரம் முடக்குவதற்கான உரிமம் என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள். எனவே, அவர்கள் 'மறைமுக தடை' (pocket veto)-வைக் கண்டுபிடித்தனர். 'மறைமுக தடை' (pocket veto) என்பது வெறுமனே எந்த விதமான நடவடிக்கை எடுக்காமல் இருப்பதாகும்; வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், ஒப்புதலை வழங்காமல் இருப்பது; அல்லது ஒப்புதலை நிறுத்தி மசோதாவை மறுபரிசீலனைக்காக சட்டமன்றத்திற்கு திருப்பி அனுப்புவது; அல்லது மசோதாவை குடியரசுத்தலைவரின் பரிசீலனைக்கு ஒதுக்குவது அல்ல. 'மறைமுக தடை' (pocket veto) என்பது முழுமையான தீமைத்தன்மை (unalloyed malice) கொண்ட செயல்முறையாகும். சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாவில் காட்டப்பட்டுள்ளபடி, மக்கள் விரும்பும் சட்டத்தைத் தடுக்க 'மறைமுக தடை' (pocket veto) பயன்படுத்தப்படுகிறது. அரசியலமைப்புச் சட்டம் இந்த வகையான அதிகாரத்தை அனுமதிக்கவில்லை.
உச்ச நீதிமன்றத்தின் இரண்டு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு ஒரு மசோதா சமர்ப்பிக்கப்படும்போது ஆளுநருக்கு, அவர் ஒப்புதல் அளிக்கலாம்; அல்லது ஒப்புதலை நிறுத்தி வைத்து மசோதாவை விரைவில் சட்டமன்றத்திற்கு மறுபரிசீலனைக்காக திருப்பி அனுப்பலாம்; அல்லது அதை குடியரசுத்தலைவரின் பரிசீலனைக்கு ஒதுக்கலாம். அமர்வு 'மறைமுக தடை' (pocket veto)-வை சட்டவிரோதமாக்கியது. ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பை உறுதிப்படுத்தியது. இரண்டு அமர்வுகளும் வேறுபட்ட சில புள்ளிகள் இருந்தன. ஆனால், அந்த புள்ளிகள் சாதாரண குடிமகனுக்கு எந்தவிதமான பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அந்தக் கருத்துக்களை விவாதிக்க சட்ட அறிஞர்களிடம் விட்டுவிடலாம்.
குடிமகனின் கவலை
குடிமகனுக்கு மிகவும் கவலையளிக்கும் விஷயம் என்னவென்றால், ஆளுநர் ஒரு மசோதாவின்மீது செயல்படுவதற்கான கால வரம்புகளை நிர்ணயிப்பதில் இரண்டு அமர்வுகளிடையே இடையிலான வேறுபாடாகும். இரண்டு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு கடுமையான கால வரம்புகளை நிர்ணயித்தது, ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு முன்னர் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பை மறுத்து ரத்து செய்தது. அரசியலமைப்புச் சட்டம், ஒரு மசோதாவின் மீது ஆளுநர் நடவடிக்கை எடுப்பதற்கான காலக்கெடுவை நிர்ணயிக்கவில்லை என்பதை பெரிய அமர்வு ஒப்புக்கொண்டது. ஆளுநர்கள் தங்கள் வேலையைச் செய்வதற்கும், வெவ்வேறு சூழ்நிலைகளைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வதற்கும், சட்டம் இயற்றுவதில் சமநிலையைப் பேணுவதற்கும் நெகிழ்வுத்தன்மை தேவை என்பதை அவர்கள் வலியுறுத்தினர். இந்தக் கொள்கைகள் கோட்பாட்டு ரீதியாகவும் அரசியலமைப்பு ரீதியாகவும் விதிவிலக்கானவை அல்ல என்று ஐந்து நீதிபதிகளை கொண்ட அமர்வு விளக்கியது.
இருப்பினும், உச்சநீதிமன்றம் டாக்டர் அம்பேத்கரின் எச்சரிக்கையையும் கருத்தில் கொண்டிருக்க வேண்டும். மனித பலவீனங்களை பிரதிபலிக்கும் வகையில், அரசியலமைப்பு சபையில் தனது இறுதி உரையில் டாக்டர் அம்பேத்கர், ‘ஒரு அரசியலமைப்பு எவ்வளவு நல்லதாக இருந்தாலும், அது நிச்சயமாக மோசமாக மாறும். ஏனென்றால், அதைச் செயல்படுத்துபவர்கள் மோசமானவர்களாகவே இருப்பார்கள். ஒரு அரசியலமைப்பு எவ்வளவு மோசமாக இருந்தாலும், அதைச் செயல்படுத்துபவர்கள் நல்லவர்களாக இருந்தால் அது நல்லதாகவே மாறக்கூடும்’ என்று கூறினார்.
தற்போது ஆளுநர் பதவிகளை வகிக்கும் சில 'பிரிவினர்' நல்லவர்களாக இருந்து வருகிறார்களா என்ற அச்சம் எனக்கு ஏற்படுகிறது. அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள், அதை நான் வாசகரிடம் விட்டுவிடுகிறேன். அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள், என்ன செய்யவில்லை என்பது நமது நாட்டு மக்களுக்கு நன்றாக தெரியும். முறையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட ஒரு மசோதா பல மாதங்களாகவோ, இல்லை பல ஆண்டுகளாகவோ முடங்கிக் கிடக்கும் போது, அரசியலமைப்புச் சட்டம் செயல்படுத்தப்படாமல், சிதைக்கப்படுகிறது. மக்களின் விருப்பம் சிதைக்கப்படுகிறது.
உச்சநீதிமன்றத்தின்முன், குறிப்பாக ஜார்க்கண்ட், கர்நாடகா, கேரளா, பஞ்சாப், தமிழ்நாடு மற்றும் மேற்கு வங்கம் போன்ற எதிர்க்கட்சிகள் ஆளும் மாநிலங்களில் ஆளுநர்கள் சட்டமன்றத்திற்கு எதிராகச் செயல்பட்ட பல வழக்குகள் இருந்தன. ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு ஆளுநருக்கும் சட்டமன்றத்திற்கும் இடையிலான சமநிலையை மீட்டெடுக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. நீதிமன்றம் ஒரு சிறந்த பகுப்பாய்வைச் செய்தது. ஆனால் அதன் முடிவு கோட்பாட்டின் அடிப்படையில்
அமைந்தது, அதன் முன் வழக்குகளால் காட்டப்பட்ட உண்மையான சூழ்நிலைகளின் அடிப்படையில் அல்ல.
சட்டம் மற்றும் நிகழ்நிலை
சட்டம் யதார்த்தத்திற்கு ஏற்ப பதிலளிக்க வேண்டும். நீதித்துறையின் சுதந்திரம் பாதிக்கப்படலாம் என்று உச்சநீதிமன்றம் கருதியபோது, அது அரசியலமைப்பின் 217-வது பிரிவை விளக்கி, உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்தது, நியமனத்திற்கு பரிந்துரை செய்யும் அதிகாரத்தை தானே எடுத்துக்கொண்டது. 200-வது பிரிவு மிகவும் கடுமையான பிரச்சினையை எழுப்பியது. சட்டங்களை இயற்றும் சட்டமன்றத்தின் திறன் என்பது ஜனநாயகத்தின் மற்றும் சட்டத்தின் ஆட்சியின் சாராம்சமாகும். சட்டங்கள் நியாயமற்ற முறையிலும் வேண்டுமென்றே தடுக்கப்படும்போது, பகுத்தறிவுக்கு மட்டும் முறையிடுவது பயனற்றதாக இருக்கும்.
Original article link:
Appeal to reason in an unreasonable age.