டைகர் குளோபல் வழக்கு : ஒப்பந்த சலுகைகளையும் வரி நிலுவைகளையும் உச்ச நீதிமன்றம் எவ்வாறு வேறுபடுத்தியது? -அமால் ஷேக்

முதலீட்டு அமைப்பு வணிக ரீதியான பொருளைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்றும், இந்தியா-மொரிஷியஸ் ஒப்பந்தம் அல்லது அதன் பழைய ஒப்பந்த விதிகளின் கீழ் (grandfathering) பாதுகாப்பைக் கோர முடியாது என்றும் நீதிமன்ற அமர்வு கூறியது.

கடந்த வாரம், ஜனவரி 15 அன்று, உச்சநீதிமன்றம், ஃபிளிப்கார்ட்டில் (Flipkart) இருந்து வெளியேறியதன் மூலம் டைகர் குளோபல் (Tiger Global) நிறுவனத்திற்கு மூலதன ஆதாயங்களுக்கான வரி விலக்கு அளிக்க மறுத்தது. ஒப்பந்தப் பலன்கள் தானாகவே கிடைத்துவிடாது என்றும், முதலீட்டு அமைப்பு பெரும்பாலும் காகித அளவில் மட்டுமே இருந்தால், அனைத்து ஆவணங்களும் சரியான வரிசையில் இருப்பதாகத் தோன்றினாலும் இது நிகழலாம்.

டைகர் குளோபலுக்கு ஆதரவாக முன்னர் தீர்ப்பளித்த டெல்லி உயர் நீதிமன்ற உத்தரவை நீதிபதி ஜே பி பர்திவாலா மற்றும் ஆர் மகாதேவன் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு ரத்து செய்தது. முதலீட்டு அமைப்பு வணிகரீதியான பொருளைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்றும், இந்தியா-மொரிஷியஸ் ஒப்பந்தம் அல்லது அதன் பழைய ஒப்பந்த விதிகளின் கீழ் பாதுகாப்பைக் கோர முடியாது என்றும் நீதிமன்ற அமர்வு கூறியது. வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்கள் தங்களுக்கு சொந்தமாக எந்தவொரு உண்மையான வணிக நடவடிக்கையையும் மேற்கொள்ளாவிட்டால், சிக்கலான கடல்சார் கட்டமைப்புகளை நம்பியிருக்க முடியாது என்று தீர்ப்பில் கூறப்பட்டுள்ளது.

2018-ம் ஆண்டு வால்மார்ட் (Walmart’s) மின்-வணிக நிறுவனத்தை (e-commerce company) கையகப்படுத்துவதன் ஒரு பகுதியாக, டைகர் குளோபல் தனது பிளிப்கார்ட் (Flipkart) பங்குகளை விற்றதில் இருந்து இந்த வழக்கு எழுந்தது. மொரீஷியஸ் வழித்தடம் முக்கியமாக வரிகளைத் தவிர்ப்பதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டதாக வரி அதிகாரிகள் வாதிட்டாலும், ஒப்பந்தத்தின் கீழ் அனுமதிக்கப்பட்ட முறையான வரித் திட்டமிடல் என்று டைகர் குளோபல் கூறியது.

வழக்கின் பின்னணி

இந்த தகராறு, டைகர் குளோபல் ஃப்ளிப்கார்ட்டில் தனது முதலீட்டை எவ்வாறு கட்டமைத்தது மற்றும் அதன் இறுதி வெளியேற்றம் எப்படி இருந்தது என்பதிலிருந்து தொடங்குகிறது. மொரிஷியஸில் இணைக்கப்பட்ட மூன்று நிறுவனங்கள்—டைகர் குளோபல் இன்டர்நேஷனல் II, III மற்றும் IV ஹோல்டிங்ஸ்—முதலீட்டு வாகனங்களாக அமைக்கப்பட்டன மற்றும் மொரிஷியஸ் அதிகாரிகளால் வழங்கப்பட்ட செல்லுபடியான வரி வசிப்பிடச் சான்றிதழ்களை (Tax Residency Certificates) வைத்திருந்தன. இந்த நிறுவனங்கள் சிங்கப்பூரில் இணைக்கப்பட்ட ஃப்ளிப்கார்ட் பிரைவேட் லிமிடெட் நிறுவனத்தில் பங்குகளை வைத்திருந்தன; ஆனால் அந்த நிறுவனத்தின் பெரும்பாலான மதிப்பு இந்தியாவில் அதன் செயல்பாடுகளிலிருந்து பெறப்பட்டது.

2018-ம் ஆண்டில், வால்மார்ட் ஃபிளிப்கார்ட்டின் அதிகபட்ச பங்குகளை வாங்கியபோது, ​​மொரீஷியஸ் நிறுவனங்கள் உலகளாவிய பரிவர்த்தனையின் ஒரு பகுதியாக சிங்கப்பூர் நிறுவனத்தில் தங்கள் பங்குகளை விற்றன. விற்பனையை முடிப்பதற்கு முன்பு, வரிக் குறைப்பு இல்லாமல் பரிவர்த்தனையைத் தொடர அனுமதிக்கும் சான்றிதழ்களுக்காக இந்திய வரி அதிகாரிகளிடம் விண்ணப்பித்தனர். அந்த நிறுவனங்கள் மொரீஷியஸிலிருந்து உண்மையிலேயே கட்டுப்படுத்தப்படவில்லை என்று வாதிட்டு, வரித் துறை அந்தக் கோரிக்கையை நிராகரித்தது.

பின்னர் நிறுவனங்கள் முன்கூட்டிய தீர்ப்புகளுக்கான ஆணையத்தை (Authority for Advance Rulings (AAR)) அணுகின. ஆனால், அது அந்த வழக்கை விசாரிக்க மறுத்துவிட்டது. முதல் பார்வையிலேயே, அந்தப் பரிவர்த்தனை வரியைத் தவிர்ப்பதற்காகவே வடிவமைக்கப்பட்டதாகத் தெரிகிறது என்று அது கூறியது. டெல்லி உயர் நீதிமன்றம் (DHC) இந்த முடிவை ரத்து செய்தது. அந்த நிறுவனங்கள் வெறும் "கைப்பாவைகள்" (puppets) அல்ல. ஏனெனில், அவற்றின் இயக்குநர்கள் குழுக்கள் சுதந்திரமாக முடிவெடுத்தன. ஒரு செல்லுபடியாகும் வரி வசிப்பிடச் சான்றிதழ் (valid Tax Residency Certificate) என்பது வசிப்பிடம் மற்றும் உண்மையான உரிமைக்கான வலுவான சான்றாகும். இது மோசடிக்கான தெளிவான மற்றும் வலுவான ஆதாரம் இல்லாமல் வரி அதிகாரிகள் அதை புறக்கணிக்க முடியாது என்று அது கூறியது. பின்னர் வரித்துறை உச்சநீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தது.

கேள்விக்குரிய சட்டம்

இந்த சர்ச்சையின் மையத்தில் இருப்பது, இந்திய வரி அதிகாரிகள் எல்லை தாண்டிய பரிவர்த்தனைகளை ஆய்வு செய்வதில் எந்த அளவிற்குச் செல்ல முடியும் என்பதுதான். இந்தப் பரிவர்த்தனைகள் ஒப்பந்தத் தேவைகளுக்கு முறையாக இணங்கினாலும், வரி ஏய்ப்பு செய்வதற்காகவே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன என்று குற்றம் சாட்டப்படுகிறது.

வருமான வரிச் சட்டத்தின் பிரிவு 9(1)(i)-ன்படி, வருமானம் எப்போது இந்தியாவில் ஈட்டப்பட்டதாகக் கருதப்படும் என்பதை விளக்குகிறது. இந்தியாவில் அமைந்துள்ள ஒரு மூலதனச் சொத்தை மாற்றுவதன் மூலம் வருமானம் ஈட்டப்பட்டால், அது இந்தியாவில் ஈட்டப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. ஒரு வெளிநாட்டு நிறுவனத்தின் பங்குகளும் அத்தகைய மூலதனச் சொத்தாகக் கருதப்படலாம். அந்தப் பங்குகள் தங்களின் மதிப்பில் பெரும்பகுதியை இந்தியாவில் அமைந்துள்ள சொத்துக்களிலிருந்து பெற்றால் இது பொருந்தும்.

இந்த உள்நாட்டு சட்டக் கட்டமைப்பு, இந்தியா-மொரிஷியஸ் இரட்டை வரிவிதிப்பு தவிர்ப்பு ஒப்பந்தம் உட்பட இந்தியாவின் வரி ஒப்பந்தங்களுடன் இணைந்து செயல்படுகிறது. சட்டத்தின் பிரிவு 90(2), ஒரு வரி செலுத்துபவர் தனக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் ஒப்பந்தத்தை நம்பியிருக்க அனுமதிக்கிறது.

இருப்பினும், நாடாளுமன்றம் இந்தப் பாதுகாப்பை வெளிப்படையாகக் கட்டுப்படுத்தியுள்ளது. பிரிவு 90(2A), பொது வரி தவிர்ப்புத் தடுப்பு விதி பயன்படுத்தப்படும் இடங்களில் ஒப்பந்த நன்மைகள் பொருந்தாது என்று வழங்குகிறது. இது தவறான பயன்பாடு செய்யக்கூடிய ஏற்பாடுகளுக்கு ஒப்பந்தப் பாதுகாப்பு நீட்டிக்கப்படாது என்பதை தெளிவுபடுத்துகிறது.

ஒரு முக்கிய ஏற்பாடாக வடிவமைக்கப்பட்ட பொதுத் தவிர்ப்பு எதிர்ப்பு விதி (General Anti-Avoidance Rule(GAAR)), ஒரு ஏற்பாட்டின் "முக்கிய நோக்கம் வரிச் சலுகையைப் பெறுவதாகும்" மற்றும் உண்மையான வணிக நடவடிக்கையும் இல்லாதபோதும் வரி அதிகாரிகள் வரிச் சலுகைகளை மறுக்க அனுமதிக்கிறது. இது வரி அதிகாரிகள் கடந்தகால ஆவண அடிப்படையிலான ஏற்பாடுகளைப் பார்க்கவும், "ஊடுருவிப் பார்க்கக்கூடிய நிறுவனங்கள்" அல்லது இடைத்தரகு நிறுவனங்களைப் புறக்கணிக்கவும், பரிவர்த்தனை எவ்வாறு முறையாக கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதைவிட என்ன மேற்கொள்ளப்படுகிறது என்பதன் அடிப்படையில் வரி விதிக்கவும் அனுமதிக்கிறது.

நீதிமன்றத்தின் வாதம்

ஆரம்பத்தில், பரிவர்த்தனையில் முறையான ஆவணங்கள் அல்லது தனிமைப்படுத்தப்பட்ட படிகளுக்கு மட்டும் அது தன்னை கட்டுப்படுத்தாது என்று உச்சநீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது. அதற்குப் பதிலாக, நீதிமன்றம் "முழுமையாகப் பார்க்கும்" அணுகுமுறை என்று அழைத்த ஒன்றை ஏற்றுக்கொண்டது. இதன்கீழ், முதலீட்டுக் கட்டமைப்பு எவ்வாறு அமைக்கப்பட்டது, கட்டுப்படுத்தப்பட்டது மற்றும் பயன்படுத்தப்பட்டது என்பது உட்பட, வரி அதிகாரிகளும் நீதிமன்றங்களும் ஒரு பரிவர்த்தனையை ஒட்டுமொத்தமாக ஆராய வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியது.

அடிப்படை கட்டமைப்பின் வடிவமைப்பு மற்றும் நோக்கத்தை புறக்கணித்து, பங்குகளின் விற்பனையை தனிமைப்படுத்தும் "பகுப்பாய்வு அணுகுமுறை" போதுமானதல்ல என்று நீதிமன்றம் கூறியது. டைகர் குளோபல் அனைத்து முறையான சட்டப்பூர்வ நடவடிக்கைகளையும் பின்பற்றினதா என்பது முக்கியப் பிரச்சினை அல்ல. மாறாக அந்த நடவடிக்கைகள் ஒப்பந்தத்தின் உண்மையான சாரம்சத்தைப் பிரதிபலிக்கின்றனவா என்பதுதான் தீர்ப்பின் மீதமுள்ள பகுதிக்கு இந்த கட்டமைப்பு வடிவத்தை அமைத்தது.

நீதிமன்றம், முன்கூட்டியே தீர்ப்பளிக்கும் ஆணையத்தின் (AAR) அதிகாரங்களை ஆய்வு செய்தது. வருமான வரிச் சட்டத்தின் பிரிவு 245R(2), "முதன்மையாக வருமான வரியைத் தவிர்ப்பதற்கான" பரிவர்த்தனையுடன் தொடர்புடையதாக இருந்தால், முன்கூட்டியே தீர்ப்பளிக்கும் ஆணையம் (AAR) விண்ணப்பத்தை ஏற்க மறுக்க அனுமதிக்கிறது. முன்கூட்டியே தீர்ப்பளிக்கும் ஆணையத்திற்கு (AAR) முன் இருந்த ஆவணம், வரியைத் தவிர்ப்பதற்காக ஒரு பரிவர்த்தனை கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை நியாயமாகக் குறிப்பிட்டால், AAR விண்ணப்பத்தை நிராகரிக்க உரிமை உண்டு என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியது. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் AAR அதன் அதிகார வரம்பை மீறவில்லை என்றும் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.

இந்தத் தீர்ப்பின் மையக்கருத்து, நீதிமன்றம் எவ்வாறு வடிவத்தைவிட சாராம்சத்திற்கே முக்கியத்துவம் என்ற கொள்கையைப் பயன்படுத்தியதுதான். இந்தக் கொள்கை ஒரு பரிவர்த்தனையின் உண்மையான தன்மையைப் பார்க்கிறது. அந்த அமைப்பு உண்மையான வணிகச் செயல்பாட்டைப் பிரதிபலிக்கிறதா என்றும் அந்த அமைப்பு முக்கியமாக காகிதத்தில் மட்டுமே உள்ளதா என்றும் அது கேட்கிறது. டைகர் குளோபல் முதலீடு செய்த மொரீஷியஸ் நிறுவனங்கள் உண்மையான வணிகப் பொருளைக் கொண்டிருந்தனவா அல்லது அவை வெறும் "வெளிப்படையான நிறுவனங்கள்" அல்லது "வெறும் இடைத்தரகர்களாக இருந்தனவா" என்பதை நீதிமன்றம் ஆராய வேண்டியிருந்தது. இதை முடிவு செய்ய, நீதிமன்றம் "தலை மற்றும் மூளை" (head and brain) சோதனையைப் பயன்படுத்தியது.

இந்தச் சோதனை, உண்மையான கட்டுப்பாடு மற்றும் முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகள் எங்கு நடைபெறுகின்றன என்பதை ஆராய்கிறது. முக்கிய நிதி முடிவுகளில் யாருக்கு அதிகாரம் உள்ளது, வங்கிக் கணக்குகளை யார் இயக்க முடியும், மொரீஷியஸ் நிறுவனங்களின் வாரியங்கள் சுதந்திரமாக செயல்பட்டனவா என்பதை தலைமை மற்றும் மூளை சோதனை ஆராய்கிறது.

ஒரு குறிப்பிட்ட வரம்புக்கு மேல் உள்ள பரிவர்த்தனைகளுக்கு, முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் மொரீஷியஸ் இயக்குநர்களிடம் அல்ல, அமெரிக்காவில் வசிக்கும் ஒரு தனிநபரிடமே உள்ளது என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. மொரீஷியஸில் உள்ள எந்தவொரு உள்ளூர் நபருக்கும் பெரிய தொகைகளுக்கான காசோலைகளில் கையெழுத்திட அதிகாரம் இல்லை என்றும் அது குறிப்பிட்டது. இந்த அடிப்படையில்தான் நீதிமன்றம் அந்த நிறுவனங்களை சுதந்திரமான கட்டுப்பாடு இல்லாத "வெளிப்படையான நிறுவனங்கள்" (see-through entities) என்று விவரித்தது. அந்த நிறுவனங்களுக்கு ஃபிளிப்கார்ட் தவிர வேறு எந்த முதலீடுகளும் இல்லை என்றும், "இரட்டை வரிவிதிப்பு தவிர்ப்பு ஒப்பந்தத்தின் (Double Taxation Avoidance Agreement (DTAA)) கீழ் நன்மைகளைப் பெறுவதே முதன்மை நோக்கத்துடன்" அமைக்கப்பட்டன என்றும் அது கவனித்தது. உண்மையான வணிகப் பொருள் இல்லாததுதான், இறுதியில் மொரீஷியஸ் நிறுவனங்களை முதலீட்டு வாகனங்கள் அல்லாமல் வெறும் வழித்தடங்களாகக் கருத நீதிமன்றம் வழிவகுத்தது.

இந்தப் பின்னணியில், நீதிமன்றம் வரி வசிப்பிடச் சான்றிதழை (Tax Residency Certificate (TRC)) நோக்கித் திரும்பியது. பல ஆண்டுகளாக, மொரீஷியஸ் அதிகாரிகளால் வழங்கப்பட்ட வரி வசிப்பிடச் சான்றிதழ் (TRC), இந்திய வரி உரிமைகோரல்களுக்கு எதிராக ஒரு வலுவான கேடயமாக கருதப்பட்டது. முந்தைய மத்திய நேரடி வரி வாரிய சுற்றறிக்கைகள் வரி வசிப்பிடச் சான்றிதழை (TRC) குடியிருப்பு மற்றும் பயனாளி உரிமைக்கான "போதுமான சான்று" என்று விவரித்துள்ளன.

இது சரிதான் என்றாலும், வருமான வரிச் சட்டத்தில் திருத்தங்கள் மற்றும் பொதுத் தவிர்ப்பு எதிர்ப்பு விதி (GAAR) அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதைத் தொடர்ந்து சட்ட நிலைமை மாறிவிட்டது என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியது. வரி வசிப்பிடச் சான்றிதழ் (TRC) இப்போது ஒரு "தகுதி நிபந்தனை" மட்டுமே என்றும், வசிப்பிடத்திற்கான உறுதியான ஆதாரம் அல்ல என்றும் உச்சநீதிமன்றம் கூறியது. வரி வசிப்பிடச் சான்றிதழ் (TRC) ஒப்பந்த கட்டமைப்பிற்குள் ""நுழைவதற்கான ஒரு நுழைவுச்சீட்டு" என்று அது விவரித்தது.

வரி ஏய்ப்புக்கான ஒரு கருவியாக அந்த நிறுவனம் இடைநிறுத்தப்பட்டதாகக் கூற போதுமான ஆதாரம் இருக்கும் பட்சத்தில், சட்டப்பூர்வ அதிகாரிகளுக்கு வரி வசிப்பிடச் சான்றிதழை (TRC) தாண்டிச் சென்று ஆராய உரிமை உண்டு. "இடைநிறுத்தப்பட்ட நிறுவனம் வரி ஏய்ப்பதற்கான ஒரு கருவி என்று நிறுவப்பட்டால், வெறும் வரி வசிப்பிடச் சான்றிதழை வைத்திருப்பது மட்டுமே ஒரு விசாரணையைத் தடுக்காது," என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

உள்நாட்டு வரி ஏய்ப்புத் தடுப்புச் சோதனைக்கு வரி ஒப்பந்தங்கள் ஒரு முழுமையான தடையாகும் என்ற வாதத்தை நீதிமன்றம் நிராகரித்தது. வரி ஒப்பந்தங்கள் வரிவிதிப்பு உரிமைகளை பகிர்ந்தளிக்கின்றன. ஆனால், ஒரு நாடு தனது வரி இறையாண்மையை விட்டுக்கொடுக்கிறது என்று அர்த்தமல்ல என்று நீதிமன்றம் கூறியது. அரசியலமைப்பின் பிரிவு 265-ன் கீழ் வழங்கப்பட்டுள்ளபடி, அதன் பிராந்தியத்துடன் தொடர்புடைய வருமானத்திற்கு வரி விதிக்க மாநிலத்திற்கு உள்ளார்ந்த அதிகாரம் உள்ளது.

இதே கருத்தை ஒப்புக்கொண்ட நீதிபதி பர்திவாலா, வரி இறையாண்மையை ஒரு "பொன் விதி" (golden rule) என்று விவரித்தார். சிக்கலான நிதிக் கட்டமைப்புகள் என்ற போர்வையில் மேற்கொள்ளப்படும் வரி துஷ்பிரயோகம் "ஒரு தேசத்தை பலவீனப்படுத்துகிறது" என்று எச்சரித்தார். துஷ்பிரயோக தடுப்புச் சட்டங்கள் அமல்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும், "எந்தவொரு கருணையும் வரி இறையாண்மையை சமரசம் செய்வதற்கான மற்றொரு வடிவமாகும்" என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

பொதுத் தவிர்ப்பு எதிர்ப்பு விதி (GAAR) வழக்கில், டைகர் குளோபல் நிறுவனம் தனது முதலீடு ஏப்ரல் 2017-க்கு முன்பு செய்யப்பட்டதாகவும், எனவே இந்தியா மொரீஷியஸுடனான வரி ஒப்பந்தத்தை திருத்தியபோது அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பழைய சட்டப் பாதுகாப்பு விதிகளால் பாதுகாக்கப்படுவதாக அது வாதிட்டது. பொதுத் தவிர்ப்பு எதிர்ப்பு விதி (GAAR) "முதலீடுகளுக்கு" (investments) மட்டுமல்ல "ஏற்பாடுகளுக்கும்" (arrangements) பொருந்தும் என்றும், GAAR நடைமுறைக்கு வந்த பிறகு வரிச் சலுகை எழுந்தது என்றும் வருவாய்த்துறை எதிர்த்தது.

வருமான வரி விதிகளின் விதி 10U(2)-ஐ குறிப்பிட்டபடி, வருமான வரி விதிகளின் விதி 10U(2)-ஐ குறிப்பிட்டு, முதலீடு ஏப்ரல் 2017-க்கு முந்தையதாக இருந்தாலும், வரிச் சலுகை பின்னர் பெறப்பட்டிருந்தால் கூட, பொதுத் தவிர்ப்பு எதிர்ப்பு விதியை (GAAR) ஏற்பாடுகளுக்குப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கிறது. இந்த விஷயத்தில், பங்குகளின் விற்பனை 2018-ல் நடந்ததால், உணமையான முதலீட்டின் நேரம் வரி ஏய்ப்பு தடுப்பு ஆய்வுக்கு தடையாக இல்லை என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. அது ஒரு போலியானது என்று கண்டறியப்பட்டவுடன், "அந்த ஏற்பாட்டின் கால அளவு பொருத்தமற்றது" என்று அது கூறியது.

வரி திட்டமிடலுக்கும் வரி தவிர்ப்புக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை எவ்வாறு வரையறுத்தது என்பதையும் நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது. வரி திட்டமிடல் "சட்டத்தின் கட்டமைப்பின்" செயல்பட்டால் அது சட்டபூர்வமானதாக இருக்கலாம். ஆனால், ஒரு கட்டமைப்பு வரிப் பொறுப்பைத் தவிர்ப்பதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட "போலி வழிமுறைகள்", "சந்தேகத்திற்குரிய முறைகள்" அல்லது "தந்திரங்களை" உள்ளடக்கியிருந்தால், அது அனுமதிக்க முடியாததாகிவிடும்.

இந்த வழக்கில், வணிகரீதியான சாராம்சம் இல்லாமை, ஒப்பந்த அதிகார வரம்பிற்கு வெளியே கட்டுப்பாடு குவிந்து கிடப்பது மற்றும் ஒப்பந்த சலுகைகளைப் பெறுவதற்கான முக்கிய நோக்கம் ஆகியவை ஆகும். இந்தக் காரணங்களால், அந்த ஏற்பாடு வரியைத் தவிர்ப்புக்காக வடிவமைக்கப்பட்டது என்ற முடிவுக்கு நீதிமன்றம் இட்டுச் சென்றது. அந்த முடிவுக்கு வந்தவுடன், ஒப்பந்தப் பாதுகாப்பு மறைந்துவிட்டது. ஒரு செயல்முறை போலியானது எனக் கண்டறியப்பட்டவுடன், "அது இனி ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய வரித் திட்டமிடலாக இருக்காது. மேலும், அது அனுமதிக்கப்படாத வரித் தவிர்ப்பு அல்லது வரி ஏய்ப்பாக ஆகிவிடுகிறது” என்று அது கூறியது.

 Original Article : Tiger Global case: How Supreme Court drew a line between treaty benefits and tax dues? -Amaal Sheikh