முக்கிய அம்சங்கள் :
கடந்த வாரம், பத்ரிநாத்-கேதார்நாத் கோயில் கமிட்டியின் (Badrinath-Kedarnath Temple Committee - BKTC) தலைவர் ஹேமந்த் திவேதி (Hemant Dwivedi), உள்ளூர் அர்ச்சகர்களின் (local priests) கோரிக்கையை ஏற்று ஒரு மாற்றத்தை முன்மொழிந்தார். கங்கோத்ரி மற்றும் யமுனோத்ரி தாம் (Gangotri and Yamunotri Dham) கமிட்டிகளும் இதேபோன்ற திட்டத்தை ஆராயப்போவதாகக் கூறின. இந்த முடிவு எப்படிச் செயல்படுத்தப்படும் மற்றும் இது அரசியலமைப்புச் சட்டப்படி (constitutionality) செல்லுமா என்ற கேள்விகள் எழுந்துள்ளன.
1939-ஆம் ஆண்டின் ஐக்கிய மாகாண பத்ரிநாத் மற்றும் கேதார்நாத் கோயில்கள் சட்டம் (United Provinces Shri Badrinath [and Kedarnath] Temples Act of 1939), பின்னர் 1948-ல் திருத்தப்பட்டது, கோயிலின் நிர்வாகம் மற்றும் அதன் நிதியை (funds) பராமரிக்கும் பொறுப்பை பத்ரிநாத் கேதார்நாத் கோயில் குழுவிடம் (BKTC) வழங்குகிறது. கோயில் நிதியின் உரிமை பத்ரிநாத் அல்லது கேதார்நாத் கடவுளுக்கே (deity) உரியது, கமிட்டி அதை நிர்வகிக்கும் உரிமையைப் பெற்றுள்ளது.
இந்தக் குழுவில் தொடக்கத்தில் உத்தரப் பிரதேச சட்டமன்றத்தின் இந்து உறுப்பினர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இரண்டு நபர்களும், உத்தரப் பிரதேச சட்ட மேலவையின் இந்து உறுப்பினர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு நபரும் (உத்தரகாண்ட் மாநிலம் உருவாக்கப்பட்ட பிறகு சட்டமன்றத்தின் உறுப்பினர்) இடம்பெற வேண்டும் என்று இருந்தது.
மேலும் நான்கு உறுப்பினர்கள் கார்வால், டெஹ்ரி கார்வால், உத்தரகாசி மற்றும் சமோலி மாவட்டங்களில் உள்ள அந்தந்த மாவட்டப் பஞ்சாயத்துகளின் இந்து உறுப்பினர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்.
இன்று, மாநில அரசானது குழுவின் தலைவர் மற்றும் ஏழு உறுப்பினர்களைப் பரிந்துரைக்கிறது. அது குழுவின் எந்த உறுப்பினரையும் துணைத் தலைவராக நியமிக்கலாம். 2025-ம் ஆண்டில், இரண்டு துணைத் தலைவர்களை அனுமதிக்கும் வகையில் அரசாங்கம் சட்டத்தைத் திருத்தியது.
இந்தக் குழு, கோயிலின் தலைமை அர்ச்சகரான ராவல் (Rawal) மற்றும் உதவி அர்ச்சகரான நாயப்-ராவல் (Naib-Rawal) ஆகியோரை நியமிக்கும். குழு தலைவருடன் ஆலோசனை நடத்திய பிறகு, தகுதியுள்ள ஒருவரை முக்கிய காரியாதிகாரி (Mukhya Karyadhikari) - அதாவது தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாக (chief executive officer) மாநில அரசு நியமிக்கும்.
முக்கியமாக, குழுவின் முடிவுகளை மீறும் அதிகாரம் மாநில அரசுக்கு உள்ளது. குழு ஒரு தலைமை அர்ச்சகர் அல்லது உதவி அர்ச்சகரை பணிநீக்கம் செய்ய முடிந்தாலும், அவர்கள் அரசாங்கத்திடம் மேல்முறையீடு செய்யலாம். கோயில் கணக்குகள் மற்றும் அறக்கட்டளைகளுக்கு மாநில அரசே ஒரு தணிக்கையாளரையும் நியமிக்கிறது. அரசாங்கம் குறிப்பிடும் நேரத்தில் கோயில் விவகாரங்களின் நிர்வாகம் குறித்த அறிக்கையையும் இந்தக்குழு சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அரசியலமைப்பின் 25 (மத சுதந்திரத்திற்கான உரிமை) மற்றும் 26 (மத விவகாரங்களை நிர்வகிப்பதற்கான சுதந்திரம்) ஆகிய பிரிவுகள் கீழ் தங்களின் மத உரிமைகளைப் பாதுகாக்கின்றன என்று துவிவேதி (Dwivedi) கூறினார்.
ஜனவரி 2024-ல் இதேபோன்ற ஒரு வழக்கில், சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் மதுரை கிளை (Madurai Bench of the Madras High Court), இந்து அல்லாதவர்கள் கோயிலின் கொடிமரம் (kodimaram or flagpole) தாண்டி உள்ளே வர அனுமதி இல்லை என்று அறிவிப்புப் பலகைகளை (boards) வைக்குமாறு மாநில அரசு, இந்து சமய அறநிலையத் துறை (Hindu Religious and Charitable Endowments Department) மற்றும் கோயில் அதிகாரிகளுக்கு உத்தரவிட்டது. திண்டுக்கல்லில் (Dindigul) உள்ள தண்டாயுதபாணி சுவாமி கோயில் (Dhandayuthapani Swamy Temple) அருகே பொம்மை கடை வைத்திருக்கும் ஒருவரின் மனுவைத் தொடர்ந்து இந்த உத்தரவு வந்தது.
அந்த மனுவில், இந்து அல்லாதவர்கள் கோயில்களை சுற்றுலாத் தலங்களாகக் (tourist spots) கருதி, மதப் புனிதத்தை (sanctity) மதிக்காமல் நடப்பதாகக் கூறப்பட்டது. அவர்கள் கோயில் வளாகத்திற்குள் அசைவ உணவுகளை உண்பதும், மற்ற மதப் பிரார்த்தனைகளைச் செய்ய முயல்வதும் இந்து பக்தர்களிடையே கவலையை ஏற்படுத்துவதாகக் கூறப்பட்டது.
கடவுள் நம்பிக்கை கொண்ட இந்து அல்லாதவர்களைத் தடுப்பது அவர்களின் அரசியலமைப்பு உரிமைகளுக்கு (constitutional rights) எதிரானது என்று தமிழ்நாடு அரசு (Tamil Nadu government) வாதிட்டது. இருப்பினும், இந்து மதச் சடங்குகளைப் பாதுகாப்பதை விட இந்து அல்லாதவர்களின் உணர்வுகளுக்கு அரசு அதிக முக்கியத்துவம் அளிப்பதாக நீதிமன்றம் அதைக் கண்டித்தது.
உத்தராகண்ட் உயர் நீதிமன்ற (Uttarakhand High Court) வழக்கறிஞர் டாக்டர் கார்த்திகேய ஹரி குப்தா (Dr Kartikeya Hari Gupta), உத்தராகண்டில் முன்மொழியப்பட்ட இந்தத் தடை சட்டவிரோதமானது (unconstitutional) என்று வாதிட்டார். இந்தியாவிற்குள் சுதந்திரமாக நடமாட அரசியலமைப்பின் 19(1)(d) பிரிவு (Article 19(1)(d)) உரிமை அளிக்கிறது என்று அவர் கூறினார்.
அரசியலமைப்புப் பிரிவு 25-ஐ அடிப்படையாகக் கொண்ட குழுவின் வாதங்களை சவால் செய்து, அதன் பயன்பாடு முழுமையானது அல்ல, நிபந்தனைக்கு உட்பட்டது என்று அவர் கூறினார். "உச்ச நீதிமன்றம் (Supreme Court) ஒரு மதச் சடங்கு அத்தியாவசியமானது என்பதை நிரூபிக்க ஒரு அத்தியாவசிய மத நடைமுறைகள் கோட்பாடு தேர்வை (essential religious practices doctrine test) வைத்துள்ளது. ஒரு மதக் குழு ஒரு செயல்பாட்டைப் பாதுகாக்க விரும்பினால், அது அந்த மதத்திற்கு மிகவும் அத்தியாவசியமானது என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும். ஒரு முஸ்லிம் உள்ளே வருவதைத் தடுப்பது, ஒரு கோயிலின் இந்து அடையாளத்திற்கு மிக அவசியமானது என்பதை இந்தக் கமிட்டிகள் நிரூபிக்க வேண்டும்" என்று குப்தா (Gupta) கூறினார்.
1950-களில் உருவான இந்த அத்தியாவசிய நடைமுறைகள் கோட்பாடு (essential practices doctrine), ஒரு மதத்தினர் எதை மிக முக்கியமாகக் கருதுகிறார்களோ அதை மட்டுமே 25-வது பிரிவு பாதுகாக்கும் என்று கூறுகிறது. 2018 சபரிமலை கோயில் (Sabarimala temple) வழக்கில், ஐயப்ப சுவாமியின் பிரம்மச்சரியத் தன்மையைக் காரணம் காட்டி பெண்களுக்குத் தடை விதிப்பது அத்தியாவசியமான மதச் சடங்கு அல்ல என்று நீதிமன்றம் கூறி அவர்களை அனுமதிக்க உத்தரவிட்டது.
உங்களுக்குத் தெரியுமா? :
"அத்தியாவசியம்" (doctrine of “essentiality”) என்ற கொள்கை 1954-ல் ஷிரூர் மடம் (Shirur Mutt) வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஏழு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வால் (seven-judge Bench) உருவாக்கப்பட்டது. ‘மதம்’ (religion) என்ற சொல், ஒரு மதத்திற்கு ‘அத்தியாவசியமான’ அனைத்து சடங்குகள் மற்றும் நடைமுறைகளையும் உள்ளடக்கும் என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்ததுடன், ஒரு மதத்தின் அத்தியாவசியமான மற்றும் அத்தியாவசியமற்ற நடைமுறைகளைத் தீர்மானிக்கும் பொறுப்பையும் நீதிமன்றம் தானே ஏற்றுக்கொண்டது.