கூட்டுறவு கூட்டாட்சி அமைப்பைத் தக்க வைத்துக் கொண்டு, 16வது நிதி ஆணையம் ஒரு புதிய அணுகுமுறையைக் காட்டியுள்ளது. ஒவ்வொரு மாநிலமும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் எவ்வளவு பங்களிக்கிறது என்பதைக் கருத்தில் கொள்வது மற்றும் மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்படும் பணத்தில் கூடுதல் நிபந்தனைகளை இணைப்பது போன்ற நடவடிக்கைகளை இது பரிந்துரைத்துள்ளது. இந்த அமைப்பு மாநிலங்கள் தங்கள் நிதிகளை பொறுப்புடன் நிர்வகிக்க ஊக்குவிக்குமா அல்லது மாநிலங்களின் நிதி சுதந்திரத்தைக் குறைக்குமா என்பதுதான் முக்கிய கேள்வியாக உள்ளது.
ஒவ்வொரு கூட்டாட்சி அமைப்பின் மையத்திலும் ஒரு அடிப்படை கேள்வி உள்ளது: பொது நிதியை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்? இந்தியாவில், இந்தக் கேள்விக்கு நிதி ஆணையம் மூலம் பதிலளிக்கப்படுகிறது. 1950-ல் இந்தியா தனது அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டபோது, அது ஒரு கடுமையான பிரச்சினையை எதிர்கொண்டது. நிதி அதிகாரங்களை மத்திய அரசுக்கும் மாநிலங்களுக்கும் இடையில் எவ்வாறு பிரிக்க வேண்டும்? என்பதுதான்.
அரசியலமைப்பின் 7-வது அட்டவணை மத்திய அரசுக்கும், மாநிலங்களுக்கும் இடையில் சட்டமன்ற அதிகாரங்களைப் பிரித்திருந்தாலும், நிதி அதிகாரங்களின் விநியோகம் பெரும்பாலும் சீரற்றதாகவே இருந்தது. மத்திய அரசு அதிக உற்பத்தி வருவாய் ஈட்டும் வரிகளைக் கட்டுப்படுத்தியது. அதேநேரத்தில், மாநிலங்கள் சுகாதாரம், கல்வி, விவசாயம் மற்றும் உள்ளூர் நிர்வாகம் போன்ற துறைகளில் பெரிய செலவினப் பகுதிகளுக்கு பொறுப்பாக இருந்தன.
இந்த ஏற்றத்தாழ்வை நிவர்த்தி செய்வதற்காக, அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரிவு 280-ன் கீழ் நிதி ஆணையத்தை உருவாக்கியது. இந்திய குடியரசுத் தலைவர் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை ஒரு ஆணையத்தை அமைப்பதை இது கட்டாயமாக்குகிறது. ஆணையம் பின்வருவனவற்றில் பரிந்துரைகளை வழங்குகிறது:
மத்திய அரசுக்கும், மாநிலங்களுக்கும் இடையிலான மத்திய வரிகளைப் பகிர்ந்தளிப்பது செங்குத்து அதிகாரப் பகிர்வு (vertical devolution) என்று அழைக்கப்படுகிறது.
வெவ்வேறு மாநிலங்களுக்கிடையில் மாநிலங்களின் பங்கைப் பகிர்ந்தளிப்பது கிடைமட்ட அதிகாரப் பகிர்வு (horizontal devolution) என்று அழைக்கப்படுகிறது.
மாநிலங்களுக்கு மானிய உதவிகளை நிர்வகிக்கும் கொள்கைகள் அரசியலமைப்புப் பிரிவு 275 இன் கீழ் குறிப்பட்டுள்ளன.
அரசியலமைப்புப் பிரிவு 270 மத்திய வரிகளைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்கான அடிப்படையை வழங்குகிறது. அதேநேரத்தில், பிரிவு 275 கூடுதல் வளங்கள் தேவைப்படும் மாநிலங்களை ஆதரிக்க ஒன்றியப் பிரதேசம் அனுமதிக்கிறது.
நிதி ஆணையம் ஒரு நடுநிலை அரசியலமைப்பு அமைப்பாக உருவாக்கப்பட்டது. அதன் பரிந்துரைகள் பிரிவு 281 இன் கீழ் பாராளுமன்றத்திற்கு வழங்கப்படுகின்றன. இந்த பரிந்துரைகள் மாநிலங்களுக்கு இடையே பணம் எவ்வாறு பகிரப்படுகிறது, அரசாங்க கடமைகள் எவ்வாறு நிதியளிக்கப்படுகின்றன மற்றும் காலப்போக்கில் கூட்டாட்சி அமைப்பு எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதைப் பாதிக்கிறது.
நிதி ஆணையம் எவ்வாறு உருவாகியுள்ளது?
1951-ம் ஆண்டு அதன் முதல் கூட்டத்திலிருந்து இந்திய ஒன்றியத்தின் நிதி சமநிலையை வடிவமைப்பதில் நிதி ஆணையம் முக்கிய பங்கு வகித்துள்ளது. காலப்போக்கில், அதன் பங்கு மாறிவிட்டது. 1950ஆம் ஆண்டு முதல் 1980ஆம் ஆண்டு வரை, சமநிலைப்படுத்தலில் முக்கிய கவனம் செலுத்தப்பட்டது. மாநிலங்கள் அடிப்படை செலவினங்களைச் சமாளிக்க முடியும் என்பதை உறுதி செய்வதற்காக நிதி ஆணையம் வருவாய் பற்றாக்குறை மானியங்களை பெரிதும் நம்பியிருந்தது. இதற்கான அணுகுமுறை எளிமையானது. ஒரு மாநிலத்தின் வரிகளில் அதன் பங்கைப் பெற்ற பிறகும் அதன் வருவாய் போதுமானதாக இல்லாவிட்டால், அதற்கான இடைவெளியை நிரப்ப மத்திய அரசு நிதி வழங்கும்.
1990-களில், இதற்கான அணுகுமுறை மாறத் தொடங்கியது. நிதி ஆணையம் இடைவெளி நிரப்பும் முறையைப் பின்பற்றுவதை நிறுத்தியது. முன்னதாக, மாநிலங்களின் நிதிப் பற்றாக்குறையை மட்டுமே அது ஈடுகட்டியது. பின்னர் அது நெறிமுறை மதிப்பீடுகளுக்கு மாறியது. மாநிலங்கள் நியாயமான நிதி முயற்சியை மேற்கொண்டால் மாநில நிதி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை மதிப்பிடத் தொடங்கியது. 2000-களில் நிதிப் பொறுப்பு கட்டமைப்பு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இந்தக் கட்டமைப்பு நிதி ஒழுக்கத்தை ஊக்குவிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டது. இந்தக் கட்டத்தில், நிதி ஆணையம் நிதி ஒழுக்கத்தின் முக்கியத் தூணாக மாறியது. இது பற்றாக்குறைகள் மற்றும் தங்கள் கடனை மிகவும் கவனமாகவும் பொறுப்புடனும் நிர்வகிக்க மாநிலங்களை ஊக்குவித்தது.
14-வது நிதி ஆணையத்துடன் (2015-20) ஒரு பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டது. இது மத்திய வரிகள் மற்றும் கடமைகளின் பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பில் மாநிலங்களின் பங்கை 32 சதவீதத்திலிருந்து 42 சதவீதமாக உயர்த்தியது. இந்த நடவடிக்கை மாநிலங்களுக்கு அதிக நிதி சுயாட்சியை வழங்கியது. ஆனால், ஜம்மு & காஷ்மீர் மறுசீரமைப்பைத் தொடர்ந்து 15-வது நிதி ஆணையம் (2021-26) பங்கை 41 சதவீதமாக திருத்தியது. மேலும், 16-வது நிதி ஆணையம் (2026-31) அதைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது.
எனவே, நிதி ஆணையத்தின் பங்கு வருவாய் இடைவெளிகளைக் குறைப்பதில் இருந்து விதி அடிப்படையிலான நிதி கூட்டாட்சியை வடிவமைப்பது வரை இது செயல்பட்டது. இந்த அமைப்பில், நிதி பரிமாற்றங்கள் ஊக்கத்தொகைகளுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. அவை நிதி ஒழுக்கம் மற்றும் பொறுப்புணர்வுடனும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.
செங்குத்து அதிகாரப் பகிர்வு : நிலைத்தன்மை அல்லது கட்டுப்பாடு?
இந்தியாவில் நிதி ஏற்றத்தாழ்வு பிரச்சினை நீடித்து வருகிறது. வருமான வரி, பெருநிறுவன வரி மற்றும் பொருட்கள் மற்றும் சேவை வரியின் (ஜிஎஸ்டி) பெரும் பங்கு போன்ற வருவாய் ஆதாரங்களை மத்திய அரசு கட்டுப்படுத்துகிறது. அதேநேரத்தில், மாநிலங்கள் செலவினங்களில் பெரும்பகுதியை ஏற்கின்றன. ஒன்றிய அரசு வரிகள் எவ்வாறு பகிரப்படுகின்றன என்பதை பரிந்துரைப்பதன் மூலம் நிதி ஆணையம் இந்த இடைவெளியைக் குறைக்கிறது. இது வருவாயை நேரடியாக விநியோகிப்பதில்லை. இருப்பினும், இந்தியாவில் நிதி கூட்டாட்சி எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை இது வடிவமைக்கிறது.
ஒன்றிய அரசு வரி வருவாய்கள் மாநிலங்களுடன் எவ்வாறு பகிரப்படுகின்றன என்பதை நிதி ஆணையம் தீர்மானிக்கிறது. இந்த செயல்முறை செங்குத்து அதிகாரப் பகிர்வு என்று அழைக்கப்படுகிறது. முன்னர் குறிப்பிட்டது போல், 16-வது நிதி ஆணையம் மத்திய வரிகள் மற்றும் கடமைகளின் பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பில் மாநிலங்களின் பங்கை 41 சதவீதமாக தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளது.
இருப்பினும், இந்தப் பங்கு பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பிற்கு மட்டுமே பொருந்தும். மத்திய அரசின் முழு வரி வருவாய்களுக்கும் பொருந்தாது. மாநிலங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப்படாத செஸ் வரிகள் மற்றும் கூடுதல் கட்டணங்களைத் தவிர்த்து, 2025-26 ஆம் ஆண்டில் பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பு மையத்தின் மொத்த வரி வருவாயில் சுமார் 81 சதவீதத்தை உருவாக்கியது. இதன் பொருள், நிலையான 41 சதவீத அதிகாரப் பகிர்வுடன் கூட, மாநிலங்களுக்குக் கிடைக்கும் பயனுள்ள நிதி இடமாக மத்திய அரசு அதன் வருவாயை எவ்வாறு உயர்த்துகிறது என்பதைப் பொறுத்தது.
பல மாநிலங்கள் மத்திய வரிகளில் தங்கள் பங்கை 45–50 சதவீதமாக அதிகரிக்கவும், செஸ் வரி மற்றும் கூடுதல் கட்டண வரிகளுக்கு வரம்பை நிர்ணயிக்கவும் கோரி வருகின்றன. இருப்பினும், நிதி ஆணையம் இந்தக் கோரிக்கைகளை ஏற்கவில்லை. இதன் விளைவாக, முக்கிய பங்கு மாறாமல் உள்ளது. இருப்பினும், விவாதம் தொடர்கிறது. 41 சதவீத நிலைத்தன்மையா அல்லது குறைந்து வரும் மொத்த நிதித் தொகுப்பில் உள்ள தடையா? என்பதுதான் முக்கிய கேள்வியாக உள்ளது.
கிடைமட்ட அதிகாரப் பகிர்வு : சலுகைகள் மற்றும் சமபங்குகளை மாற்றுதல்
மத்திய மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான மத்திய வரிகளின் பங்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டவுடன், அடுத்த படி கிடைமட்ட அதிகாரப் பகிர்வு (Horizontal devolution) ஆகும். இந்த தொகுப்பு மாநிலங்களுக்கு இடையே எவ்வாறு நிதி பிரிக்கப்படுகிறது என்பதை தீர்மானிக்கிறது. வழக்கமாக, சமபங்கு முக்கிய வழிகாட்டும் கொள்கையாக (guiding principle) இருந்தது. பின்தங்கிய மாநிலங்கள் பிராந்திய ஏற்றத்தாழ்வுகளை நிவர்த்தி செய்ய பெரிய இடமாற்றங்களைப் பெறுகின்றன.
16-வது நிதி ஆணையம் இந்த அணுகுமுறையைத் தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளது. கிடைமட்ட அதிகாரப் பகிர்வில் பல்வேறு காரணிகள் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன. அவற்றில் பின்வருவன அடங்கும்.
வருமான தூரம் (Income distance) என்பது பின்தங்கிய மாநிலங்களின் தனிநபர் வருமானம் வளர்ந்த மாநிலங்களை விட எவ்வளவு பின்தங்கியுள்ளது என்பதை இது அளவிடுகிறது. நிதி சமபங்கை மேம்படுத்துவதற்காக 16-வது நிதி ஆணையம் இந்த காரணிக்கு 42.5 சதவீத நிலையை ஒதுக்கியுள்ளது.
மக்கள்தொகை (2011) மற்றொரு காரணியாகும். இதற்கு 17.5 சதவீதத்தைக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
இதில், மக்கள்தொகை செயல்திறன், பரப்பளவு மற்றும் வனப்பகுதி ஆகியவையும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. இந்த காரணிகள், ஒவ்வொன்றும் 10 சதவீதம் முக்கியத்துவத்தைப் பெறுகின்றன.
மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) பங்களிப்பு விதிமுறையில் ஒரு புதிய காரணியாகும். இதற்கு 10 சதவீத முக்கியத்துவத்தை ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் பங்களிப்பைச் சேர்ப்பது, தேசிய உற்பத்தியை உருவாக்குவதில் பொருளாதார ரீதியாக வலுவான மாநிலங்களின் பங்கை அங்கீகரிக்க முயல்கிறது. எனவே, இந்த விதிமுறை சமநிலையை முயற்சிக்கிறது. பின்தங்கிய மாநிலங்களை ஆதரித்தல், அதேநேரத்தில் பொருளாதார ரீதியாக சிறப்பாக செயல்படும் மாநிலங்களுக்கு இது வெகுமதி அளிக்கிறது.
அட்டவணை 1: மத்திய வரிகளின் கிடைமட்டப் பகிர்வுக்கான அளவுகோல்கள்
மானிய உதவிகள்: ஆதரவிலிருந்து நிபந்தனைக்குட்பட்ட இடமாற்றங்கள் வரை
நிதி ஆணையத்தின் பரிந்துரைகளின் 3-வது முக்கியமான பகுதி மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்படும் மானியங்கள் தொடர்பானது. முந்தைய ஆணையங்கள் பெரும்பாலும் வருவாய் பற்றாக்குறை மானியங்களைப் பயன்படுத்தின. இந்த மானியங்கள் மாநிலங்கள் தங்கள் வருமானத்திற்கும் செலவினத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியை நிரப்ப உதவியது. 16-வது நிதி ஆணையம் இந்த அணுகுமுறையிலிருந்து விலகி, அத்தகைய மானியங்களை நிறுத்தியுள்ளது.
அதற்கு பதிலாக, ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு சுமார் ₹9.47 லட்சம் கோடி மானியங்களை பரிந்துரைத்துள்ளது. இந்தத் தொகையில், ₹7.91 லட்சம் கோடி கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த மானியங்கள் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. 80 சதவீதம் அடிப்படை மானியங்களாக வழங்கப்படுகிறது. 20 சதவீதம் செயல்திறன் சார்ந்த மானியங்களாக வழங்கப்படுகிறது. இந்த நிதியை வெளியிடுவது சில நிபந்தனைகளைப் பொறுத்தது. மாநிலங்கள் தணிக்கை செய்யப்பட்ட கணக்குகளை சமர்ப்பிக்க வேண்டும். மாநில நிதி ஆணையங்களும் சரியாகச் செயல்பட வேண்டும்.
இந்த மாற்றம் முக்கியத்துவத்தில் மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. மாநிலங்களுக்கான பரிமாற்றங்களும் தொடரும். இருப்பினும், அவை இப்போது நிறுவன செயல்திறன் மற்றும் நிதி ஒழுக்கத்துடன் இணைக்கப்படும். வருவாய் இடைவெளிகளை ஈடுகட்ட அவை இனி எளிய ஆதரவாக இருக்காது.
அட்டவணை 2: 15வது நிதி ஆணையத்திற்கு எதிராக 16வது நிதி ஆணையத்திற்கு மானியங்கள்
நிதி கட்டுப்பாட்டின் முக்கியத்துவம்
நிதி ஆணையம் நிதி கட்டுப்பாட்டிற்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. சமீப காலங்களில், பல மாநிலங்கள் செலவினங்களுக்கு நிதியளிக்க பொது நிறுவனங்கள் மூலம் நிதிநிலை அறிக்கைக்கு வெளியே கடன்களை நம்பியுள்ளன. அதேநேரத்தில், அவை தங்கள் பற்றாக்குறைகள் பரிந்துரைக்கப்பட்ட வரம்புகளுக்குள் இருப்பதாக அதிகாரப்பூர்வமாகக் காட்டின. பொது நிதிகளில் வெளிப்படைத்தன்மையை வலுப்படுத்த, அத்தகைய கடன்களை வெளிப்படுத்தி மாநில நிதிநிலை அறிக்கைகளில் இணைக்க வேண்டும் என்று நிதி ஆணையம் பரிந்துரைக்கிறது.
இந்தப் பிரச்சனை, இந்தியாவின் பரந்த கடன் நிலைமையுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளின் ஒருங்கிணைந்த கடன் 2026-27 நிதியாண்டில் மொத்த பொருளாதாரத்தில் (GDP) சுமார் 77.3 சதவீதமாகும். நிதி ஒருங்கிணைப்பு இலக்குகள் பின்பற்றப்பட்டால், 2030-31 ஆம் ஆண்டுக்குள் அதை 73.1 சதவீதமாகக் குறைப்பதே இதன் நோக்கமாகும்.
இந்த நிலைமையை ஆதரிக்க, மாநிலங்கள் தங்கள் நிதிப் பற்றாக்குறையை மொத்த மாநில உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GSDP) 3 சதவீதத்திற்குள் வைத்திருக்க வேண்டும் என்றும், மத்திய அரசு அதன் பற்றாக்குறையை 3.5 சதவீதமாகக் குறைக்க வேண்டும் என்றும் ஆணையம் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது.
அட்டவணை 3: 16வது நிதி ஆணையத்தால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட நிதி இலக்குகள்
எனவே, 16-வது நிதி ஆணையம் கூட்டுறவு கூட்டாட்சியின் கட்டமைப்பை அப்படியே வைத்திருக்கிறது. இருப்பினும், வருவாய் பற்றாக்குறை மானியங்களை நீக்குதல், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி பங்களிப்பை அறிமுகப்படுத்துதல், பற்றாக்குறை வரம்புகள் மற்றும் பரிமாற்றங்களில் அதிக நிபந்தனைகள் போன்ற அணுகுமுறையில் மாற்றத்தைக் குறிக்கின்றன. இது இந்த கட்டமைப்பு பொறுப்பான நிதிகளை ஊக்குவிக்கிறதா அல்லது மாநிலங்களின் நிதி சுயாட்சியைக் கட்டுப்படுத்துகிறதா? என்ற ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது.
Original article : How Finance Commission becomes an anchor of fiscal discipline? -Pushpendra Singh and Archana Singh