சட்டம் பெண்களுக்குத் துணை நிற்கத் தவறும்போது, ​​வன்முறை அந்த இடத்தை நிரப்புகிறது. -டெரெக் ஓ'பிரையன்

  சட்டத்தில் சம்மதம் என்பது நிபந்தனைக்குட்பட்டதாக இருக்கும் வரை, அரசியலமைப்புச் சட்டம் உறுதியளிக்கும் கண்ணியம், சமத்துவம் மற்றும் தனிப்பட்ட சுதந்திரம் குறித்த வாக்குறுதிக்கு நேரெதிராக, பெண்களுக்கான நீதி யதார்த்தத்தில் நிபந்தனைக்குட்பட்டதாகவே இருக்கும்.

மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மணிப்பூரில் இனக்கலவரம் வெடித்தபோது, பல ​​உடல் மற்றும் பாலியல் வன்முறைச் சம்பவங்கள் செய்திகளில் வெளிவந்தன. இது பல பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகும் அதன் விளைவுகளை அனுபவிக்கக்கூடிய ஒரு உச்சகட்ட கொடுமையை மணிப்பூர் கண்டது. இந்த மாத தொடக்கத்தில், இனக்கலவரத்தின் போது கூட்டுப் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளான 20 வயதுப் பெண் ஒருவர் தனது காயங்களால் உயிரிழந்தார். இது மிகவும் வேதனை அளிக்கக்கூடிய நிகழ்வாகும். டெல்லியில் உள்ள அரசியலமைப்பு சபையில் பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் சகோதரி பேசும்போது, ​​"அவளுக்கு யாராலும் நீதி வழங்க முடியவில்லை" என்று கூறினார். இது மனதில் ஆழமாக பதிந்துள்ளது. இந்தியாவில் பெண்களுக்கு நீதி என்பது எப்படி இருக்கும்? முக்கிய சட்டங்களில் உள்ள இடைவெளிகள் பெண்களின் சம்மதத்தை எவ்வாறு தொடர்ந்து பலவீனப்படுத்துகின்றன? என்பதைப் பற்றி ஒரு ஆய்வு.

திருமணப் பாலியல் வன்முறை விதிவிலக்கு

1860-ம் ஆண்டு இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டு, பாரதிய நியாய சன்ஹிதாவின் பிரிவு 63-ல் தக்கவைக்கப்பட்டுள்ள இந்தச் சட்டம், ஒரு ஆண் தனது மனைவியுடன் அவரது சம்மதமின்றி மேற்கொள்ளும் பாலியல் உறவை வன்முறையின் வரையறையிலிருந்து தொடர்ந்து விலக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த விதிவிலக்கு திருமணத்திற்குள் பெண்களின் சம்மதத்தை முழுமையாக மறுக்கிறது. ஒரு கணவனுக்கு தன் மனைவி மீது நிரந்தரமான மற்றும் நிபந்தனையற்ற பாலியல் அணுகுமுறை உண்டு என்று இது கருதுகிறது. 2005-ம் ஆண்டு குடும்ப வன்முறையிலிருந்து பெண்களைப் பாதுகாக்கும் சட்டத்தின்கீழ் பெண்கள் சிவில் நிவாரணங்களைத் தேட முடிந்தாலும், வன்முறைக்கான குற்றவியல் நிவாரணத்தை சட்டம் அவர்களுக்கு மறுக்கிறது. இது திருமண நிலையை உடல் ஒருமைப்பாட்டைவிட மேலானது என்ற ஒரு படிநிலையை நிலைநிறுத்துகிறது. 1971-ம் ஆண்டின் 42-வது சட்ட ஆணைய அறிக்கை திருமண வன்முறையை குற்றமாக்கப் பரிந்துரைத்தது. இந்தப் பரிந்துரை இருந்தபோதிலும், பாரதிய நியாய சன்ஹிதா (BNS) அந்த விதிவிலக்கைத் தொடர்ந்து தக்கவைத்துள்ளது.

மாறுபட்ட திருமண வயதுகள்

குழந்தைத் திருமணத் தடைச் சட்டம்-2006 மற்றும் அது தொடர்பான சட்டங்களின்கீழ், பெண்களுக்கான குறைந்தபட்ச திருமணவயது 18 ஆண்டுகளாகவும், ஆண்களுக்கு 21 ஆண்டுகளாகவும் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த வேறுபாட்டிற்கு எந்த அறிவியல் பூர்வமான நியாயமும் இல்லை. முன்கூட்டிய திருமணத்தைத் தடுப்பதே அல்லது முதிர்ச்சியை உறுதி செய்வதே நோக்கமாக இருந்தால், அதேவயது அனைத்துப் பாலினத்தவருக்கும் பொருந்த வேண்டும். பெண்களைப் பாதுகாப்பதே நோக்கமாக இருந்தால், அவர்களுக்குக் குறைந்த திருமண வயதை நிர்ணயிப்பது அந்த இலக்கிற்கு எதிராகவே செயல்படுகிறது. இது தம்பதியினரிடையே வயது வித்தியாசத்தை சட்டப்பூர்வமாக்குகிறது. மேலும், இது பெண்களின் சார்புநிலையை வலுப்படுத்துவதுடன், அவர்களின் கல்விக்கான வாய்ப்புகளையும் கட்டுப்படுத்துகிறது. திருமணத்தின் தொடக்கத்திலேயே சமத்துவமின்மையை நிறுவனமயமாக்கும் ஒரு சட்டம், கண்ணியம், சமத்துவம் அல்லது அர்த்தமுள்ள சம்மதத்திற்கு உத்தரவாதம் அளிக்க முடியாது.

மணஉறவு உரிமை மீட்டெடுப்பு (Restitution of Conjugal Rights)

மணஉறவு உரிமைகளை மீட்டெடுத்தல் (Restitution of Conjugal Rights (RCR)) என்பது, ஒரு துணைவர் "நியாயமான காரணம்" எதையும் நிரூபிக்காமல் திருமணத்திலிருந்து விலகியிருந்தால், மற்ற துணைவர் அவரை மீண்டும் தங்களுடன் சேர்ந்து வாழும்படி கட்டாயப்படுத்த அனுமதிக்கிறது. இந்து திருமணச் சட்டத்தின் பிரிவு-9 மற்றும் சிறப்புத் திருமணச் சட்டத்தின் பிரிவு 22-ன் கீழ் குறியிடப்பட்டுள்ள இந்தத் தீர்வு, திருமணத்தில் சேர்ந்து வாழ்வதை சம்மதத்தின் அடிப்படையிலான ஒன்றாகக் கருதாமல், ஒரு சட்டப்பூர்வ கடமையாகக் கருதுகிறது.

திருமணத்திலிருந்து விலகிய துணைவர் மீது சட்டம் ஆதாரத்தைச் சமர்ப்பிக்கும் சுமையைச் சுமத்துகிறது. பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில், இந்தத் துணைவர் ஒரு பெண்ணாகவே இருக்கிறார். அவர் ஏன் விலகினார் என்பதை விளக்க வேண்டும் மற்றும் நியாயப்படுத்த வேண்டும். அவரது முடிவு உணர்ச்சிரீதியான துன்புறுத்தல், உளவியல் ரீதியான பாதிப்பு அல்லது பாலியல் வன்முறை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தாலும் இது தேவைப்படுகிறது. திருமண வன்கொடுமை குற்றமாக்கப்படாத நிலையில், மணஉறவு உரிமைகளை மீட்டெடுத்தல் (RCR) பெண்களை உடல் ஒருமைப்பாடு மற்றும் கண்ணியத்திற்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் சூழ்நிலைகளுக்குத் திரும்பும்படி கட்டாயப்படுத்தக்கூடும். சம்மதத்தைவிட திருமணத்தைப் பாதுகாப்பதற்கு முன்னுரிமை அளிப்பதன் மூலம், இந்தச் சட்டம் வாழ்வுரிமை, தனியுரிமை, உடல் தன்னாட்சி மற்றும் சமத்துவத்திற்கான உரிமைகளுடன் முரண்படுகிறது. அதே நேரத்தில், பெண்களும் சிறுமிகளும் தெளிவாக சம்மதம் தெரிவிக்கும் சூழ்நிலைகளும் உள்ளன. அந்தச் சந்தர்ப்பங்களில், சட்டம் அந்த சம்மதத்தை அங்கீகரிக்க மறுக்கிறது.

சம்மதத்துடன் கூடிய சிறார் உறவுகளைக் குற்றமாக்குதல்

2012-ம் ஆண்டின் போக்சோ சட்டத்தின் கீழ், பாலியல் வன்கொடுமை போன்ற குற்றங்களுக்குச் சம்மதம் இல்லை என்பதற்கான ஆதாரம் தேவையில்லை. 18 வயதுக்குட்பட்ட ஒருவர் பாலியல் செயலில் ஈடுபட்டால், சம்மதம் என்பது பொருத்தமற்றதாகிவிடுகிறது என்பதை இது குறிக்கிறது. போக்சோ வழக்குகளில் பெரும் பகுதியினர் பதின்ம வயதினரிடையே உள்ள காதல் உறவுகளிலிருந்து எழுகின்றன. இந்த வழக்குகள் பெரும்பாலும் இளம் பெண்களின் தேர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த விரும்பும் குடும்பங்களால் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. குறிப்பாக, சாதி கடந்த, மதம் கடந்த அல்லது சமூகத்தால் அங்கீகரிக்கப்படாத உறவுகளின்போது இது நிகழ்கிறது. சட்டம் சுரண்டலையும் இருதரப்பு சம்மதத்துடனான நெருக்கத்தையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்காததால், அது பதின்ம வயதினரின் தன்னுரிமையை பலவீனப்படுத்துகிறது. அதேநேரத்தில், இது பாலியல் அத்துமீறலுக்கு எதிரான பாதுகாப்பை குறிப்பிடத்தக்க அளவில் மேம்படுத்துவதில்லை.

திருமண உறுதிமொழி

பாரதிய நியாய சன்ஹிதா, 2023-ன் பிரிவு 69, திருமணத்தைப் பற்றிய ஒரு தவறான வாக்குறுதியின் மூலம் பெறப்படும் பாலியல் உறவை ஒரு குற்றமாக ஆக்குகிறது. இந்தச் சட்டம், பெண்களின் பாலியல் சம்மதம் திருமண எதிர்பார்ப்பைச் சார்ந்தது என்ற அனுமானத்தின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது. இதன் மூலம், இரு தரப்பினரும் தாமாக முன்வந்து உறவில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், சம்மதத்துடன் கூடிய திருமணமற்ற உறவுகள் ஏமாற்றுதல் அல்லது பாதிக்கப்பட்ட நிலைக்கான நிகழ்வுகளாக மறுவிளக்கம் செய்யப்படுகின்றன. உண்மையான வாழ்க்கையில், உறவுகளில் உள்ள நோக்கங்கள் காலப்போக்கில் மாறக்கூடும். இருப்பினும், இதுபோன்ற சூழ்நிலைகளை மதிப்பிடுவதற்கு சட்டம் தெளிவான தரநிலைகளை வழங்கவில்லை. இந்தத் தெளிவின்மை முரண்பாடான அமலாக்கத்திற்கு வழிவகுக்கும். இது தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவதற்கும் வழிவகுக்கும். சட்டத்தில் சம்மதம் நிபந்தனைக்குட்பட்டதாக இருக்கும் வரை, பெண்களுக்கு நீதி என்பது உண்மையில் நிபந்தனைக்குட்பட்டதாகவே இருக்கும். இது, அரசியலமைப்பின் கண்ணியம், சமத்துவம் மற்றும் தனிப்பட்ட சுதந்திரம் குறித்த வாக்குறுதிக்கு நேரடியான முரணாக அமைகிறது.

எழுத்தாளர் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மற்றும் அகில இந்திய திரிணாமுல் காங்கிரஸ் நாடாளுமன்றக் கட்சியின் தலைவர் ஆவார். ஆராய்ச்சி உரிமை: சாஹத் மங்தானி.

Original Article : When the law fails women, violence fills the gap. -Derek O’Brien