உலகளாவிய எரிசக்தி சீர்குலைவுகளுக்கு மத்தியில் நிலக்கரி வாயுவாக்கத்தில் இந்தியாவின் கவனம் அதிகரித்து வருகிறது. -அபினவ் ராய்

 கச்சா எண்ணெய் மற்றும் திரவ இயற்கை எரிவாயுவுடன் ஒப்பிடுகையில், நிலக்கரியின் விலைகள் ஒப்பீட்டளவில் குறைந்த ஏற்ற இறக்கங்களைக் கொண்டுள்ளன. நிலக்கரி வாயுவாக்கம் (coal gasification) போன்ற தொழில்நுட்பங்கள் மூலம், இந்தியா தனது பரந்த நிலக்கரி இருப்புகளின் தூய்மையான பயன்பாட்டை எவ்வாறு ஊக்குவித்து, தன்னிறைவை மேம்படுத்துகிறது?

மேற்கு ஆசியாவில் நிலவி வரும் நெருக்கடியானது, எரிசக்தி, உரங்கள் மற்றும் பெட்ரோலிய வேதிப்பொருட்கள் ஆகிய துறைகளில் இந்தியா தன்னிறைவை வலுப்படுத்த வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தைத் தனது உள்நாட்டு நிலக்கரி வளங்களைச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்திக்கொள்வதன் மூலம்  வலியுறுத்தியுள்ளது. இந்தியாவின் வணிக ரீதியான எரிசக்தி உற்பத்தியில்  55 சதவீதத்திற்கும், மொத்த மின் உற்பத்தியில் 70 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான பங்களிப்பை நிலக்கரி அளிக்கிறது. உலக அளவிலும், உலகளாவிய எரிசக்தி விநியோகத்தில் நிலக்கரி இன்றும் ஏறத்தாழ 28 சதவீதப் பங்களிப்பை வழங்கி வருகிறது.

இந்தச் சூழலில், நிலக்கரி அடிப்படையிலான எரிசக்தி உற்பத்திக்குப் பயன்படுத்தப்படும் தொழில்நுட்பங்களைக் கையகப்படுத்துவதில் அதிகரித்துவரும் முக்கியத்துவம், உலகின் 5-வது பெரிய இந்திய நிலக்கரி இருப்புகளை மதிப்புக்கூட்டிப் பயன்படுத்துவதை நோக்கிய ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. நிலக்கரி வாயுவாக்கம் என்பது அது போன்ற  ஒரு தொழில்நுட்பமாகும். இது வழக்கமான எரிப்பு முறைக்கு (நிலக்கரி எரிப்பு) ஒரு தூய்மையான, அதிக செயல்திறன் மிக்க மற்றும் நீடித்த மாற்றை வழங்குகிறது.

நிலக்கரி வாயுவாக்கம் (coal gasification) என்றால் என்ன?

நிலக்கரி வாயுவாக்கம் என்பது நிலக்கரியை, கார்பன் மோனாக்சைடு (CO), கார்பன் டை ஆக்சைடு (CO2), ஹைட்ரஜன் (H2) மற்றும் மீத்தேன் (CH4) போன்ற எரிபொருள்  அதிகமுள்ள  வாயுக்களின் கலவையாகும். இந்தச் செயற்கை வாயுவைக் கொண்டு செயற்கை இயற்கை எரிவாயு (Synthetic Natural Gas (SNG)), எரிபொருட்கள் (மெத்தனால் மற்றும் எத்தனால்), உரங்களுக்கான அம்மோனியா மற்றும் பெட்ரோலிய வேதிப்பொருட்களை உற்பத்தி செய்ய முடியும்.

நிலக்கரி வாயுவாக்கம் (Coal Gasification) செயல்முறை என்பது, அதிக வெப்பநிலை மற்றும் அழுத்தத்தில் நிலக்கரியை ஆக்ஸிடேஷன் (oxidation) செய்யும் மூலம் சின்கேஸ் உருவாக்கப்படும் செயல்முறையாகும். வாயுவாக்கலில் இரண்டு முக்கிய வகைகள் உள்ளன: அவை 

1) மேற்பரப்பு வாயுவாக்கம்

2) நிலத்தடி நிலக்கரி வாயுவாக்கம் (Underground coal gasification (UCG)) ஆகும்.

செயற்கை வாயுவைப் பயன்படுத்திப் பின்வருவனவற்றை உற்பத்தி செய்யலாம்: அவை,

1) செயற்கை இயற்கை எரிவாயு

2) எரிபொருட்கள் (மெத்தனால், டைமெத்தில் ஈதர் (DME), செயற்கை எரிபொருட்கள்)

3) உரங்கள் (அம்மோனியா, யூரியா)

4) பெட்ரோலிய வேதிப்பொருட்கள் மற்றும் பிற தொழில்துறை மூலப்பொருட்கள் ஆகும்.

எனவே, இந்தத் தொழில்நுட்பம் முக்கிய எரிசக்தி, பெட்ரோலிய வேதிப்பொருட்கள், உரங்கள் மற்றும் உணவுப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றில் தன்னிறைவை வலுப்படுத்தவும், வெளி இறக்குமதி சார்புகளைக் குறைக்கவும் உதவுவதாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்தியாவில் நிலக்கரியின் உருவாக்கம், வகைகள் மற்றும் பரவல்

நிலக்கரி புவியியல் கடந்த காலத்தில் தோன்றியது. கார்போனிஃபெரஸ் காலத்தில், இது 359 முதல் 299 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை இருந்தது. பரந்த வனப்பகுதிகள் வண்டல் படிவுகளுக்கு அடியில் புதைக்கப்பட்டன.

காலப்போக்கில், அதிக வெப்பம் மற்றும் வெளிப்புற அழுத்தத்தின்கீழ், நிலக்கரியாக்கம் எனப்படும் ஒரு செயல்முறையின் மூலம் மரம் நிலக்கரியாக மாறுகிறது. நிலக்கரியாதல் செயல்முறையானது, நீர், மீத்தேன் மற்றும் கார்பன்-டை-ஆக்சைடு ஆகியவற்றின் படிப்படியான இழப்பையும், கார்பன் உள்ளடக்கத்தின் அதிகரிப்பையும் உள்ளடக்கியுள்ளது.

கார்பன் உள்ளடக்கம், ஈரப்பதம், ஆவியாகும் பொருட்கள் மற்றும் சாம்பல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் கார்பனின் தரம் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. நிலக்கரி பொதுவாக நான்கு வகைகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது: அவை,

ஆந்த்ராசைட் (80-95 சதவீதம் கார்பன்) – ஜம்மு காஷ்மீரில் மிகச் சிறிய அளவில் காணப்படும், மிகச்சிறந்த தரத்திலான நிலக்கரி ஆகும்.

பிட்யூமினஸ் (40-80 சதவீதம் கார்பன்) – இந்தியாவில் மிகவும் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படும் நிலக்கரி ஆகும். இது ஜார்கண்ட், ஒடிசா, மேற்கு வங்கம், சத்தீஸ்கர் மற்றும் மத்தியப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்களில் காணப்படுகிறது.

லிக்னைட் (40-55 சதவீதம் கார்பன்) – குறைந்த தரத்திலான ‘பழுப்பு நிலக்கரி’ (brown coal) ஆகும். அதிகப்படியான ஈரப்பதம் கொண்டிருப்பதால், இது அதிக புகையையும் மிகக் குறைந்த வெப்பத்தையும் மட்டுமே வெளியிடுகிறது. இந்தியாவில் லிக்னைட் வளங்கள் அதிக அளவில் உள்ள மாநிலம் தமிழ்நாடு ஆகும்.

பீட் (40 சதவீதத்திற்கும் குறைவான கார்பனைக் கொண்டது) – இது நிலக்கரி உருவாகும் செயல்முறையின் முதல் நிலையாகும்.

இந்தியாவின் நிலக்கரி இருப்பு மற்றும் சவால்கள்

இந்தியாவில் 378 பில்லியன் டன்கள் நிலக்கரி இருப்பு இருப்பதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதில் 70 சதவீதம் ஒடிசா, ஜார்க்கண்ட் மற்றும் சத்தீஸ்கர் ஆகிய மாநிலங்களில் அதிகமாக உள்ளது. இதில், 199 பில்லியன் டன்கள் 'நிரூபிக்கப்பட்ட' கையிருப்புகளாகும். ஒரு விரிவான பூர்வாங்க சாத்தியக்கூறு ஆய்வின் அடிப்படையில், நியாயமான உறுதியுடன் பொருளாதாரரீதியாக இவ்வேளையை வெட்டி எடுக்க முடியும் என்பதாகும்.

2024–25 நிதியாண்டில், இந்தியா 1 பில்லியன் டன் அளவை மீறிய நிலக்கரியை உற்பத்தி செய்தது. இது இதுவரை இல்லாத அதிகபட்ச உற்பத்தியாகும். மேலும், 2030-ஆம் ஆண்டளவில் தேவை 1.5 பில்லியன் டன் வரை அதிகரிக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இருப்பினும், தரம் சார்ந்த சிக்கல்கள் மற்றும் அளிப்புக்கும் தேவைக்கும் இடையிலான ஏற்றத்தாழ்வுகள் ஆகிய காரணங்களால், இந்தியா ஆண்டுதோறும் 243 மில்லியன் டன்கள் நிலக்கரியை இறக்குமதி செய்கிறது. இந்தியாவின் மொத்த இறக்குமதியில் 80 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான பங்கு இந்தோனேசியா, ஆஸ்திரேலியா மற்றும் தென் ஆப்பிரிக்கா ஆகிய நாடுகளிலிருந்து வருகிறது.

கோல் இந்தியா லிமிடெட் (Coal India Ltd (CIL)) உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 80 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான பங்கைக் கொண்டுள்ளது. மேலும், உள்நாட்டு உற்பத்தியை விரிவுபடுத்துதல், தரத்தை மேம்படுத்துதல் மற்றும் பிற தேவையான நடவடிக்கைகள் மூலம் 15 கோடி டன் இறக்குமதி செய்யப்படும் நிலக்கரிக்கு மாற்றாக அந்நிறுவனம் தற்போது தீவிரமாகத் திட்டமிட்டு வருகிறது.

இந்திய நிலக்கரியின் ஒரு முக்கிய வரம்பு, உலக சராசரியான 10–20 சதவீதத்துடன் ஒப்பிடுகையில், அதன் சாம்பல் உள்ளடக்கம் (30–45 சதவீதம்) மிக அதிகமாக இருப்பதுதான். இது நிலக்கரி வாயுவாக்கச் செயல்முறையின் (gasification) செலவை அதிகரிக்கிறது. மேலும், இந்தியாவில் உள்ள மொத்த நிலக்கரி வளங்களில்   40 சதவீதம், 300 மீட்டர் ஆழத்தில் அமைந்துள்ளன. வழக்கமான சுரங்க முறைகளைப் பயன்படுத்தி இந்த வளங்களை வெட்டியெடுப்பது கடினமானது மட்டுமல்லாமல், அதிக மூலதனம் தேவைப்படும் ஒரு செயல்முறையாகவும் உள்ளது.

நிலத்தடி நிலக்கரி வாயுவாக்கம் (Underground Coal Gasification (UCG)) போன்ற நவீனத் தொழில்நுட்பங்கள் தற்போது ஆராயப்பட்டு வருகின்றன. நிலத்தடி நிலக்கரி வாயுவாக்கம் என்பது ஒரு 'இடத்திலியே நிகழும்' (in-situ) வாயுவாக்கல் செயல்முறையாகும். இது நிலக்கரியை பூமிக்கு அடியிலேயே 'செயற்கை வாயுவாக' (syngas) மாற்றுகிறது. மேம்பட்ட நிலக்கரி வாயுவாக்கல் தொழில்நுட்பங்களை ஏற்றுக்கொள்வதில் வளர்ந்து வரும் ஆர்வத்தை உணர்த்தும் வகையில், இந்தியா தனது முதல் நிலத்தடி நிலக்கரி வாயுவாக்க முன்னோடித் திட்டத்தை 2024-ஆம் ஆண்டில் ஜார்கண்ட் மாநிலத்திலுள்ள 'காஸ்டா' (Kasta)  தொகுதியில் தொடங்கியது.

நிலக்கரி வாயுவாக்கத்தை நோக்கிய கொள்கை உந்துதல்

உலகின் 2-வது மிகப்பெரிய நிலக்கரி நுகர்வோராகவும், உலகின் 5-வது மிகப்பெரிய நிலக்கரி இருப்பைக் கொண்ட நாடாகவும் இருந்தபோதிலும், இந்தியா தனது நிலக்கரி வாயுவாக்கத் திட்டத்தை (Coal Gasification Mission) 2020-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கியது. சீனா போன்ற நாடுகளுடன் ஒப்பிடுகையில், நிலக்கரி வாயுவாக்கத் தொழில்நுட்பங்களை மேம்படுத்துவதிலோ அல்லது அவற்றில் முதலீடு செய்வதிலோ இந்தியா இதுவரை பெரிய அளவில் ஈடுபடவில்லை.

தற்போது, ​​சீனாவின் அம்மோனியா உற்பத்தியில் 90 சதவீதமும், மெத்தனால் உற்பத்தியில் 70 சதவீதமும் நிலக்கரி வாயுவாக்கத்தின் மூலமே உற்பத்தி செய்யப்படுகின்றன. சீனா ஆண்டுக்கு 70 மில்லியன் டன்கள் (million tonnes per annum (MTPA)) அம்மோனியாவை (இது உலகளாவிய உற்பத்தியில் 30 சதவீதம்) மற்றும் 80 மில்லியன் டன்கள் யூரியாவை (இது உலகளாவிய உற்பத்தியில் ஏறத்தாழ 40 சதவீதம்) உற்பத்தி செய்கிறது. உலகின் மொத்த மெத்தனால் உற்பத்தித் திறனில் 54 சதவீதத்தைக் கொண்டுள்ள சீனா, மெத்தனால் உற்பத்தியிலும் முதலிடத்தில் உள்ளது. இதில் மூன்றில் இரண்டு பங்குக்கும் அதிகமான உற்பத்தி நிலக்கரியிலிருந்தே பெறப்படுகிறது.

நிலக்கரி வாயுவாக்கத் தொழில்நுட்பத்தை சீனா முன்கூட்டியே ஏற்றுக்கொண்டதும், அதனோடு தொடர்புடைய பெரிய அளவிலான தொழில்துறைகளை மேம்படுத்தியதும், எரிசக்தி மற்றும் உரத் துறைகள் போன்ற முக்கியத் துறைகளில் அந்நாடு இறக்குமதியைச் சார்ந்திருப்பதை வெகுவாகக் குறைத்ததுடன், அதன் பொருளாதார வளர்ச்சியிலும்  முக்கியப் பங்காற்றியது.

ஆனால், இந்தியா இத்தகைய தொழில்நுட்பங்களை ஏற்கும் நோக்கில் வேகமாக முன்னேறி வருகிறது. 'தேசிய நிலக்கரி வாயுவாக்கத் திட்டத்திற்கான' (National Coal Gasification Mission (NCGM)) பட்ஜெட் ஒதுக்கீடு, 2025–26 நிதியாண்டில் ரூ.300 கோடியாக இருந்த நிலையில், 2026–27 நிதியாண்டில் ரூ. 3,525 கோடியாக உயர்த்தப்பட்டுள்ளது. மேலும், 2026 முதல் 2031 வரை அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் நிலக்கரி மற்றும் லிக்னைட் ஆய்வுக்காக கூடுதலாக ரூ.5,925 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. ஜனவரி 2024-ல், இந்த நிலக்கரி மற்றும் பழுப்பு நிலக்கரி வாயுவாக்கத் திட்டங்களுக்கு நிதியுதவிச் சலுகைகளாக ரூ. 8,500 கோடியை ஒன்றிய அரசு ஒப்புதல் அளித்துள்ளது.

நிலக்கரி வாயுவாக்கல் திட்டங்கள்

தற்போது, ​​ஜிண்டால் ஸ்டீல் லிமிடெட் நிறுவனம் ஒடிசாவின் அங்குல் மாவட்டத்தில் இந்தியாவின் ஒரே வாயுவாக்கல் திட்டத்தை (1.80 MTPA) செயல்படுத்தி வருகிறது. ஜிண்டால் ஸ்டீல் லிமிடெட் நிறுவனம் நான்கு நிலக்கரி வாயுவாக்கல் திட்டங்களை உருவாக்கி வருகிறது: அவை,

ஒடிசா தால்சேர் நிலக்கரி அடிப்படையிலான அம்மோனியா-யூரியா வளாகம் .

ஒடிசா பாரத் நிலக்கரி வாயுவாக்கம் மற்றும் இரசாயனங்கள் லிமிடெட்.

மேற்கு வங்க கோல் கேஸ் இந்தியா லிமிடெட்.

மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில்  வெஸ்டர்ன் கோல்ஃபீல்ட்ஸ் லிமிடெட் நிறுவனத்தில் CIL திட்டம்.

தனியார் துறை திட்டங்களும் திட்டமிடப்பட்டுள்ளன. மேலும், ஒடிசாவில் உள்ள தால்சேர் உர ஆலை, நிலக்கரி வாயுவாக்கல் தொழில்நுட்பத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்தியாவின் முதல் யூரியா ஆலையாகும். அது ஆண்டுக்கு 12.7 லட்சம் டன் கொள்ளளவு கொண்டது. இது முதலில் செப்டம்பர் 2023-க்கு முன்னர் முடிக்கத் திட்டமிடப்பட்டிருந்தது. தற்போது டிசம்பர் 2027-க்கு மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளது.

நிலக்கரிச் சுரங்க ஒதுக்கீடுகளில் நகர்ப்புற நிலக்கரிச் சுரங்கத்தையும் (UCG) அரசாங்கம் இணைக்கத் தொடங்கியுள்ளது.

பயன்பாட்டை விரைவுபடுத்துவதை நோக்கி

உலகின் அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட நாடான இந்தியாவில், கச்சா எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயுவின் கையிருப்பு குறைவாகவே உள்ளது. மேலும், இந்தியா இறக்குமதியையே சார்ந்துள்ளது. இது, விலை ஏற்ற இறக்கங்கள், விநியோகத் தடைகள் மற்றும் எரிசக்திப் பாதுகாப்பு அபாயங்களுக்கு நாட்டை ஆளாக்குகிறது. புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தியை நோக்கிய செயல்முறை அதிகரித்து வந்தபோதிலும், நிலக்கரி அடிப்படையிலான அனல் மின் உற்பத்தி, 2030-ஆம் ஆண்டில் மின்சார உற்பத்தியில் 55 சதவீதத்தைக் கொண்டிருக்கும் என்றும், 2047-ஆம் ஆண்டில் 27 சதவீதமாகக் குறையும் என்றும் கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

மின்சார உற்பத்தியைத் தவிர, நிலக்கரி முக்கியமாக எஃகு மற்றும் சிமெண்ட் துறைகளால் பயன்படுத்தப்படுகிறது. காகிதம், ஜவுளி, உரங்கள், ரயில்வே, பாதுகாப்பு மற்றும் சிறு மற்றும் நடுத்தர நிறுவனங்கள் (small and medium enterprises (SMEs)) போன்ற தொழில்களும் நிலக்கரியைப் பயன்படுத்துகின்றன.

இந்தியாவில் நிலக்கரி கையிருப்பு ஏராளமாக உள்ளது. மேலும், கச்சா எண்ணெய் மற்றும் திரவ இயற்கை எரிவாயுவுடன் (LNG) ஒப்பிடும்போது, நிலக்கரியின் விலைகள் ஒப்பீட்டளவில் குறைவான ஏற்ற இறக்கங்களைக் கொண்டுள்ளன. எனவே, நிலக்கரி வாயுவாக்கம் என்பது நிலக்கரியைத் தூய்மையாகப் பயன்படுத்துவதற்கும், கார்பன் பிடிப்பு, பயன்பாடு மற்றும் சேமிப்பு (Carbon Capture, Utilization, and Sequestration (CCUS)) தொழில்நுட்பங்களுடன் ஒருங்கிணைப்பதற்கும் ஒரு முக்கியமான பாதையாகும். இது இந்தியாவின் நிகர பூஜ்ஜிய இலக்குகளுடன் ஒத்துப்போகிறது.

நகர்ப்புற வாயுவாக்கல் மீதான இந்த முக்கியத்துவம் சரியாக எடுக்கப்பட்ட ஒரு நடவடிக்கையாக இருந்தாலும், அதற்கு அதிக மூலதனம் தேவைப்படுகிறது மற்றும் அதிநவீன தொழில்நுட்பமும்  முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இதன் செயல்பாட்டை விரைவுபடுத்த, இந்தியா நிரூபிக்கப்பட்ட உலகளாவிய தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம். அதேசமயம், இந்திய நிலக்கரியின் அதிக சாம்பல் தன்மைக்கு ஏற்றவாறு வடிவமைக்கப்பட்ட வாயுவாக்கல் தொழில்நுட்பங்களின் உள்நாட்டு ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டிலும் முதலீடு செய்யலாம்.

Original article : India’s growing focus on coal gasification amid global energy disruptions. -Abhinav Rai

Read More →

இந்திய இணையவழி விளையாட்டு ஆணையம் (Online Gaming Authority of India (OGAI)) என்பது என்ன? - குஷ்பூ குமாரி

 இந்தியாவின் இணையவழி விளையாட்டுத் துறைக்கான ஒருங்கிணைந்த ஒழுங்குமுறை அமைப்பாக இந்திய இணையவழி விளையாட்டு ஆணையம்  உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் முக்கியப் பொறுப்புகள் யாவை?

தற்போதைய செய்தி :

'இணையவழி விளையாட்டுகளை ஊக்குவித்தல் மற்றும் ஒழுங்குபடுத்துதல் (Promotion and Regulation of Online Gaming Rules) விதிகள், 2026' ஆனது மே 1, 2026 அன்று நடைமுறைக்கு வந்தது. இது இத்துறையின் 'டிஜிட்டல் மையமாக்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும்' ஒழுங்குமுறை அமைப்பான இந்திய இணையவழி விளையாட்டு ஆணையம் அமைவதற்கு வழிவகுத்தது. இதன் மூலச் சட்டமான 'இணையவழி விளையாட்டுகளை ஊக்குவித்தல் மற்றும் ஒழுங்குபடுத்துதல் சட்டம்' (Promotion and Regulation of Online Gaming Act) கடந்த ஆண்டு நாடாளுமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்டது.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. இந்திய இணையவழி விளையாட்டு ஆணையம் (Online Gaming Authority of India (OGAI)) என்பது மின்னணுவியல் மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்ப அமைச்சகத்தின் (Ministry of Electronics and Information Technology (MietY)) கீழ் இயங்கும் ஒரு ஒருங்கிணைந்த ஒழுங்குமுறை அமைப்பாகும். இந்த ஆணையம் இணைய விளையாட்டுகளை வகைப்படுத்தும், செயல்முறைகளைக் கண்காணிக்கும், பயனர் குறைகளைக் கையாளும், மேலும், நிதி நிறுவனங்கள் மற்றும் சட்ட அமலாக்க முகமைகளுடன் இணைந்து அமலாக்கத்தை ஒருங்கிணைக்கும்.

2. இந்திய இணையவழி விளையாட்டு ஆணையம் ஒரு விளையாட்டு எந்த வகையைச் சேர்ந்தது என்பதை நிர்ணயிக்கும்: அது இணையப் பண விளையாட்டு (பயனர் கட்டணம் செலுத்தி அல்லது பணம் வைத்து விளையாடுவது), இணையச் சமூக விளையாட்டு (பணம் வைத்து விளையாடாதது) அல்லது மின்னணு விளையாட்டு (உடல் திறன் மற்றும் தந்திரமான சிந்தனை போன்ற திறன்களை உள்ளடக்கிய போட்டி அமைப்பில் நடைபெறும் விளையாட்டுகள்) என வகைப்படுத்தும்.

3. விளையாட்டு ஆணையம் வழிகாட்டுதல்களை வழங்கவும், புகார்களை விசாரிக்கவும், அபராதங்களை விதிக்கவும் அதிகாரம் பெற்றது. ஆணையம் முற்றிலும் அரசாங்கத்தால் வழிநடத்தப்படும் 6 உறுப்பினர்களைக் கொண்டுள்ளது. இதன் தலைவராக மின்னணுவியல் மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்ப அமைச்சகத்தின் கூடுதல் செயலாளர் உள்ளார். மற்ற ஐந்து உறுப்பினர்களில் உள்துறை அமைச்சகம், தகவல் மற்றும் ஒளிபரப்பு அமைச்சகம், இளைஞர் விவகாரங்கள் மற்றும் விளையாட்டு அமைச்சகம், நிதிச் சேவைகள் துறை மற்றும் சட்ட விவகாரங்கள் துறை ஆகியவற்றின் இணைச் செயலாளர்கள் அடங்குவர்.

4. இந்த விதிமுறை, உலகளவில் கட்டாயமில்லாத “உறுதிப்படுத்தல் மற்றும் பதிவு” (determination and registration) முறைமையின் கட்டமைப்பை அறிமுகப்படுத்தியது. சில குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகளில் மட்டுமே விளையாட்டுகள் அதிகாரப்பூர்வ வகைப்பாட்டை பெறவேண்டிய சூழல் உள்ளது. உதாரணமாக, ஒழுங்குபடுத்தும் அமைப்பு உத்தரவிட்டால், மின்னணு விளையாட்டு ஆக அங்கீகரிக்ப்படும்போது அல்லது பரிவர்த்தனை மதிப்பு அல்லது அளவு போன்ற காரணிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு அரசு சில வகைகளை அறிவிக்கிறது. அதேபோல், பதிவு செய்வதும் அறிவிக்கப்பட்ட நிபந்தனைகளின்கீழ் அல்லது மின்னணு விளையாட்டு வகை விளையாட்டுகளுக்கு மட்டுமே இந்த அறிவிப்பு கட்டாயமானதாகும்.

5. இந்த விதிகள், நிதி நிறுவனங்களை நேரடியாக ஒழுங்குமுறை அமைப்பிற்குள் கொண்டு வருவதன் மூலம், செயல்முறையின் எல்லையை விரிவுபடுத்தின. வங்கிகள், கட்டண நுழைவாயில்கள் மற்றும் பிற இடைத்தரகர்கள், பரிவர்த்தனைகளைச் செயல்படுத்துவதற்கு முன், ஒரு விளையாட்டின் ஒழுங்குமுறை நிலையைச் சரிபார்க்க வேண்டும்.

6. தடைசெய்யப்பட்ட இணையவழி   பண விளையாட்டுகளைப் பொறுத்தவரை, பணம் செலுத்துதலை தடுப்பது அல்லது கட்டுப்படுத்துவது உள்ளிட்ட இந்திய இணையவழி விளையாட்டு ஆணைய (Online Gaming Authority of India (OGAI)) வழிகாட்டுதல்களின்படி அவர்கள் செயல்பட வேண்டும். இது, பணம் செலுத்தும் முறையை ஒரு முக்கிய அமலாக்கக் கருவியாக  மாற்றுகிறது.

7. இந்தக் கட்டமைப்பின்கீழ், இரண்டு அடுக்கு குறைதீர்ப்பு முறையும் கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது. முதலில், இணையவழி தளங்கள் தங்களுக்குள் ஒரு உள்நாட்டு குறைதீர் அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும். அதன் பிறகு, பயனர்கள் தங்கள் புகார்களை இந்திய இணையவழி விளையாட்டு ஆணையத்தில் மேல்முறையீடு செய்யலாம். மேலும், அரசாங்கத்திற்குள் இயங்கும் ஒரு மேல்முறையீட்டு அதிகார அமைப்பிடம் கூடுதல் மேல்முறையிட்டு மனுவை வழங்கலாம்.

8. இது தரவு உள்ளூர்மயமாக்கல் (data localisation) கடமைகளையும் அறிமுகப்படுத்துகிறது. அதன்படி, சமூக விளையாட்டுகள் (social games) அல்லது மின்னணு விளையாட்டு வழங்கும் இணையவழி விளையாட்டு தளங்கள், பயனர் போக்குவரத்து  மற்றும் தொடர்புடைய தரவுகளை இந்தியாவின் உள்ளேயே சேமிக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில், விளம்பரம் , பயனர் பாதுகாப்பு மற்றும் செயல்பாட்டு இணக்கம் போன்ற துறைகளில் எதிர்கால வழிகாட்டுதல்களை வழங்க இந்திய இணையவழி விளையாட்டு ஆணையத்திற்கு (Online Gaming Authority of India (OGAI)) அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால், ஒழுங்குமுறை வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்பு ஏற்பட்டுள்ளது.

இணையவழி சூதாட்ட ஊக்குவிப்பு மற்றும் ஒழுங்குமுறைச் சட்டம், 2025-ன் முக்கிய அம்சங்கள்

1. இணையவழி பணம் வைத்து விளையாடும் விளையாட்டுகளுக்குத் தடை: அனைத்து வகையான ஆன்லைன் பண விளையாட்டுகளும் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளன. இதனால், Dream11, Mobile Premier League, Winzo போன்ற செயலிகளுக்கும் தடைவிதிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், இந்த வகை விளையாட்டுகளுக்கான விளம்பரங்களும் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளன. இணையவழி பண விளையாட்டுகளை விளையாடுவது, உதவுவது, அல்லது ஏதேனும் விதத்தில் ஈடுபடுவது போன்ற அனைத்து தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது.

2. சட்டத்தை மீறுவதற்கான தண்டனைகள்: இணையவழி பண விளையாட்டுச் சேவையை வழங்கினால், மூன்று ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனையும், ஒரு கோடி ரூபாய் வரை அபராதமும் விதிக்கப்படலாம். அடிக்கடி குற்றம் செய்தால், சிறைத்தண்டனை ஐந்து ஆண்டுகள் வரையிலும், அபராதம் இரண்டு கோடி ரூபாய் வரையிலும் நீட்டிக்கப்படலாம்.

 சமூக ஊடக செல்வாக்குள்ளவர்கள் மற்றும் பிரபலங்கள் உட்பட, இதுபோன்ற விளையாட்டுகளை விளம்பரப்படுத்துவது அல்லது ஊக்குவிப்பது, இரண்டு ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை மற்றும் 50 லட்சம் ரூபாய் அபராதத்தில் முடியலாம்.

 அடிக்கடி குற்றம் செய்பவர்களுக்கு மூன்று ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனையும், ஒரு கோடி ரூபாய் வரை அபராதம் விதிப்பதற்கான வாய்ப்பும் ஏற்படலாம்.

வங்கிகள் மற்றும் பிற நிதி நிறுவனங்கள், இணையவழி பண விளையாட்டுச் சேவைகளுக்கான எந்தவொரு பரிவர்த்தனையையும் எளிதாக்குவதற்குத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது. இதை மீறுபவர்களுக்கு 3 ஆண்டு சிறைத் தண்டனையும், ஒரு கோடி ரூபாய் வரை அபராதமும் விதிக்கப்படலாம்.

3. மின்னணு விளையாட்டை ஒரு விளையாட்டாக அங்கீகரித்தல் (Recognising esports as sports): மின்னணு விளையாட்டு என்பது பல-விளையாட்டு நிகழ்வுகளின் ஒரு பகுதியாக விளையாடப்படும் ஒரு இணையவழி விளையாட்டு என வரையறுக்கப்படுகிறது. இது தனிநபர்கள் அல்லது அணிகளுக்கு இடையே ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட போட்டி நிகழ்வுகளை உள்ளடக்கியது. மேலும், இது தேசிய விளையாட்டு ஆளுமைச் சட்டத்தின்கீழ் முறையாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.

இதன் முடிவுகள் உடல் திறன், மன சுறுசுறுப்பு, தந்திரமான சிந்தனை போன்ற காரணிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. இதில் எந்தவிதமான பந்தயம், சூதாட்டம் அல்லது பணம் வைத்து விளையாடுதல் போன்றவைகளும் இடம்பெறாது. ஒருவர் பங்கேற்பாளராக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், இது போன்ற பந்தயம் அல்லது பணம் சார்ந்த செயல்களில் ஈடுபடுவது மற்றும் அதிலிருந்து வெற்றி பெறுவது போன்றவை அனைத்தும் இதில் இடம்பெறாது.

மின்னணு விளையாட்டு நாடுகளின் தேசிய கோப்பை 2026 (Esports Nations Cup (ENC))

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை நடைபெறும், நாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு முதன்மையான போட்டியான மின்னணு விளையாட்டு நாடுகளின் தேசிய கோப்பையின் முதல் பதிப்பு, சவுதி அரேபியாவின் ரியாத் நகரில், நவம்பர் 2 முதல் 29 வரை  நடைபெறத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. தனியார் அணிகள் போட்டியிடும் வழக்கமான போட்டிகளைப் போல் இல்லாமல், மின்னணு விளையாட்டு நாடுகளின் தேசிய கோப்பையில் வீரர்கள் தங்கள் சொந்த நாடு அல்லது பிராந்தியத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தி விளையாட அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள். சர்வதேச மின்னணு விளையாட்டு துறைக்கு ஒரு முறையான கட்டமைப்பை வழங்குவதற்காகவே மின்னணு விளையாட்டு நாடுகளின் தேசிய கோப்பை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

தேசிய விளையாட்டு ஆளுமை சட்டம்

1. 2025-ஆம் ஆண்டில் நிறைவேற்றப்பட்ட தேசிய விளையாட்டு ஆளுமைச் சட்டத்தின்கீழ், தேசிய விளையாட்டு ஆளுமை (தேசிய விளையாட்டு அமைப்புகள்) விதிகள், 2026 அறிவிக்கப்பட்டன.

2. நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரப்படும் இந்த விதிகள், தேசிய ஒலிம்பிக் குழு, தேசிய பாராலிம்பிக் குழு, தேசிய விளையாட்டுக் கூட்டமைப்புகள் மற்றும் மண்டல விளையாட்டுக் கூட்டமைப்புகள் உள்ளிட்ட தேசிய விளையாட்டு அமைப்புகளை நிறுவுதல் மற்றும் அவற்றின் நிர்வாகக் கட்டமைப்பு தொடர்பானவை ஆகும்.

3. இந்தச் சட்டம் தேசிய ஒலிம்பிக் குழு, தேசிய பாராலிம்பிக் குழு மற்றும் ஒவ்வொரு விளையாட்டுக்குமான தேசிய மற்றும் பிராந்திய விளையாட்டுக் கூட்டமைப்புகளை நிறுவுகிறது. இந்த அமைப்புகள் ஒவ்வொன்றும், ஒவ்வொரு விளையாட்டிலும் நிலவும் சர்வதேச சிறந்த நடைமுறைகளுக்கு ஏற்ப ஒரு நடத்தை விதிமுறைகளை உருவாக்குவது கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது.

4. மேலும், ஒவ்வொரு விளையாட்டுக் கூட்டமைப்பின் செயற்குழுவும், குறைந்தது 2 தலைசிறந்த விளையாட்டு வீரர்கள் மற்றும் 4 பெண்களை உள்ளடக்கிய, 15 உறுப்பினர்கள் வரை கொண்டிருக்க வேண்டும் என்றும் இந்தச் சட்டம் கட்டாயமாக்குகிறது.

5. விளையாட்டுச் சங்கங்கள் தொடர்பான பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பதற்காக, ஒரு தேசிய விளையாட்டுத் தீர்ப்பாயம்  அமைக்கப்படும்.

Original article : What is the Online Gaming Authority of India (OGAI)? -Khushboo Kumari

Read More →

அலகாபாத் உயர் நீதிமன்ற உத்தரவின் மூலம் வன உரிமைச் சட்டம் (Forest Rights Act) மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது எப்படி? -சி.ஆர். பிஜோய்

 மாவட்ட அளவிலான குழுவின் (District Level Committee (DLC)) முடிவில் நீதிமன்றம் ஏன் தலையிட்டது? கால்நடைகளை வெளியேற்றுவது மற்றும் மேய்ச்சல் உரிமைகள் குறித்து சட்டம் என்ன சொல்கிறது?

தற்போதைய நிகழ்வு  :

ஏப்ரல் 20 அன்று, உத்தரப் பிரதேசத்தின் லக்கிம்பூரில் உள்ள வன உரிமைச் சட்டம் 2006-ன் கீழ் செயல்படும் மாவட்ட அளவிலான குழுவிற்கு (DLC), அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றத்தின் லக்னோ கிளை, பிந்தைய சட்டத்துடன் முரண்பட்டால், முந்தைய நீதிமன்ற உத்தரவு செல்லாததாகிவிடும் என்று கூறியது.

இந்த உத்தரவு ஏன் முக்கியமானது?

மாவட்ட அளவிலான குழுவின் (DLC) மார்ச் 2021 முடிவை உயர்நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. இந்த முடிவில், பாலியா கலான் தாலுகாவைச் சேர்ந்த பழங்குடி சமூகமான 'தாரு' (Tharu) அவர்களின் வன உரிமை கோரிக்கைகளை மாவட்ட அளவிலான குழு (DLC) நிராகரித்திருந்தது. மாவட்ட அளவிலான குழு, 2000-ம் ஆண்டில் உச்சநீதிமன்றம் பிறப்பித்த இடைக்கால உத்தரவைச் சார்ந்திருந்தது. அந்த உத்தரவு, அடுத்த உத்தரவுகள் பிறப்பிக்கப்படும் வரை "காடுகள், சரணாலயங்கள் மற்றும் தேசியப் பூங்காக்களின் ஒதுக்கீட்டை நீக்குவதை" நிறுத்தியிருந்தது.

மாவட்ட ஆட்சியரின் தலைமையில் இயங்கும் மாவட்ட அளவிலான குழுவில், கோட்ட வன அலுவலர், மாவட்ட பழங்குடியினர் நல அலுவலர் மற்றும் மூன்று மாவட்ட பஞ்சாயத்து உறுப்பினர்கள் அடங்குவர்.

சட்டம் இயற்றுவதில் உள்ள முக்கிய சட்டக் கோட்பாடு என்னவென்றால், முந்தைய சட்டங்கள் மற்றும் நீதிமன்ற உத்தரவுகளில் உள்ள, பிற்காலச் சட்டத்தின் விதிகளுடன் முரண்படும் அனைத்து விதிகளும் செல்லாதவை ஆகும். 2006-ம் ஆண்டின் வன உரிமைச் சட்டமே (Forest Rights Act(FRA)), "தற்சமயம் நடைமுறையில் உள்ள வேறு எந்தச் சட்டத்திலும் உள்ள எதையும் பொருட்படுத்தாமல் மற்றும் இந்தச் சட்டத்தின் விதிகளுக்கு உட்பட்டு" வன உரிமைகள் அங்கீகரிக்கப்பட்டு வனமக்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன என்று கூறுகிறது. மாவட்ட அளவிலான குழு (DLC) இந்த விதியை மீறியுள்ளது, இது தண்டனைக்குரிய குற்றமாகும்.

மாவட்ட அளவிலான குழு (DLC) தண்டிக்கப்பட்டதா?

இந்த நீதிமன்ற உத்தரவு நாடு முழுவதும் நிவாரணத்தை அளித்திருந்தாலும், விதிமீறுபவர்களைத் தண்டிப்பதற்காக வன உரிமைச் சட்டம் (FRA) வழங்கும் வழிமுறையை உயர்நீதிமன்றம் பயன்படுத்தவில்லை. வன உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் கிராம சபை (Gram Sabha) ஒரு சட்டப்பூர்வ அதிகார அமைப்பாகும். சட்டத்தை மீறும் அதிகார அமைப்புக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுப்பதற்குமுன், அது மாநில அளவிலான கண்காணிப்புக் குழுவுக்கு 60 நாட்கள் முன்னறிவிப்பு வழங்க வேண்டும்.

இருப்பினும், உயர்நீதிமன்றம் இந்த விதியை புறக்கணித்துவிட்டு, அதற்குப் பதிலாக மாவட்ட அளவிலான குழுவையே (DLC) தனது குற்றத்தை மறுபரிசீலனை செய்து, தற்போதுள்ள சட்டம் மற்றும் நீதிமன்ற உத்தரவுகளுக்கு இணங்க புதிதாக முடிவெடுக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டது.

வன உரிமைச் சட்டம் (Forest Rights Act(FRA)) இத்தகைய சலுகைகளை அனுமதிப்பதில்லை.

வன உரிமைச் சட்டம் (Forest Rights Act(FRA)) எவ்வாறு ரத்து செய்யப்பட்டுள்ளது?

வனப்பகுதிகளில் வசிப்பவர்களின் உரிமைக் கோரிக்கைகளை அங்கீகரித்து சரிபார்க்கும் செயல்முறை முழுமையாக நிறைவடையும் வரை, அவர்கள் ஆக்கிரமிப்பில் உள்ள வன நிலங்களிலிருந்து அவர்களை வெளியேற்றவோ அல்லது அகற்றவோ வன உரிமைச் சட்டம் (FRA) அனுமதிக்காது. எடுத்துக்காட்டாக, ஜனவரி 2026-இல், உரிமைக் கோரிக்கைகள் குறித்த இறுதி முடிவு எட்டப்படும் வரை, வனத்துறை எவ்விதமான வற்புறுத்தல் நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்ளக்கூடாது என்று உத்தரகாண்ட் உயர் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. இந்த உத்தரவில், மனுதாரர்களை வெளியேற்றக்கூடாது என்பதும், அவர்கள் ஆக்கிரமிப்பில் உள்ள நிலத்தில் அவர்கள் மேற்கொண்டு வரும் அமைதியான உடைமை மற்றும் விவசாய நடவடிக்கைகளில் தலையிடக்கூடாது என்பதும் அடங்கும்.

இருப்பினும், வன உரிமைச் சட்டம் (FRA) தொடர்ந்து புறக்கணிக்கப்பட்டும் மீறப்பட்டும் வருகிறது. உதாரணமாக, செப்டம்பர் 2014-ல், தேனி மாவட்டம் ஆசாரிப்பள்ளத்தைச் சேர்ந்த மனுதாரர்கள் தாக்கல் செய்த ஒரு மனுவை சென்னை உயர்நீதிமன்றம் தள்ளுபடி செய்தது. தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட வெளியேற்ற அறிவிப்புகளை (eviction notices) எதிர்த்தும், வன உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் தங்களுக்குள்ள உரிமைக் கோரிக்கைகளை பரிசீலிக்க வேண்டும் என்றும் அவர்கள் அம்மனுவில் கோரியிருந்தனர். அம்மனுதாரர்கள் ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் என்றும், வன உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் உரிமைகள் பெற அவர்களுக்குத் தகுதி இல்லை என்றும் வன அதிகாரி அளித்த விளக்கத்தின் அடிப்படையிலேயே இந்தத் தள்ளுபடி உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது.

வன உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் உரிமைக் கோரும் நடைமுறைகளை மேற்கொள்வது, அதிகாரிகளின் நேரத்தை வீணடிப்பதாகவே அமையும் என்றும் சென்னை உயர் நீதிமன்றம் அப்போது குறிப்பிட்டது. எனவே, நீதிமன்றம் அம்மனுவைத் தள்ளுபடி செய்தது.

இதே உயர்நீதிமன்றம், 2017-ல் பெரம்பலூர், 2020-ல் தூத்துக்குடி, 2021-ல் சிவகங்கை மற்றும் 2022-ல் தேனி ஆகிய மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த மனுதாரர்கள் வன உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் தாக்கல் செய்த இதேபோன்ற மனுக்களைத் தள்ளுபடி செய்துள்ளது. மேலும், வன உரிமைச் சட்டத்தால் அத்தகைய உத்தரவுகள் ரத்து செய்யப்பட்டிருந்த போதிலும், 1882-ம் ஆண்டு தமிழ்நாடு வனச் சட்டத்தின் (Tamil Nadu Forest Act (TNFA)) கீழ் அதிகாரிகள் தொடர்ந்து வெளியேற்றும் உத்தரவுகளைப் (eviction orders) பிறப்பித்து வருகின்றனர்.

வன உரிமைச் சட்டம் (FRA) கால்நடைகளை மேய்க்க அனுமதிக்கிறதா?

இந்த ஆண்டு மார்ச் 13 அன்று, சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் மதுரை கிளை, "வனவிலங்குகளைப் பாதுகாக்கவும், நோய் பரவுவதைத் தடுக்கவும், தமிழ்நாடு வனச் சட்டத்தின் 57-வது பிரிவின்கீழ் வனங்களுக்குள் கால்நடைகள் அத்துமீறி நுழைவதைத் தடைசெய்யும் விதிமுறைகளே" அந்தத் தடைக்கான சரியான சட்ட அடிப்படை என்று குறிப்பிட்டு, மார்ச் 2022 உத்தரவுக்கு எதிரான மறுஆய்வு மனுவைத் தள்ளுபடி செய்தது.

உயர்நீதிமன்றம் ஆரம்பத்தில் தமிழ்நாட்டின் அனைத்து வனப் பகுதிகளிலும் கால்நடைகளை மேய்ப்பதற்குத் தடை விதித்திருந்தது. பின்னர் அதே மாதத்தில், அந்தத் தடை உத்தரவைப் புலிகள் காப்பகங்கள், தேசியப் பூங்காக்கள் மற்றும் வனவிலங்கு சரணாலயங்களுக்கு மட்டும் கட்டுப்படுத்தியது. இருப்பினும், புலிகள் காப்பகங்கள், தேசியப் பூங்காக்கள் மற்றும் வனவிலங்கு சரணாலயங்களுடன் ஒருங்கிணைந்துள்ள பகுதிகள் உட்பட அனைத்துக் காடுகளிலும் மேய்ச்சல் உரிமைகளை அங்கீகரிக்கும் வன உரிமைச் சட்டத்தை (FRA) அது குறிப்பிடவில்லை. மேலும், வன உரிமைச் சட்டமும் ஒரு மத்திய சட்டமாகும். எனவே மேய்ச்சலுக்கான தடை மற்றும் அனுமதி ஆகிய இரண்டிலும் அது ஒரு மாநிலச் சட்டத்தை மீறிச் செயல்படும்.

இதனால்தான், பிந்தைய சட்டத்தில் உள்ள விதிகள், முந்தைய சட்டங்களில் உள்ள முரண்பாடான விதிகளையும், ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும் நீதிமன்ற உத்தரவுகளையும் மீறிச் செயல்படும் என்பதை அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியிருப்பது ஒரு வரவேற்கத்தக்க முன்னேற்றமாக அமைந்துள்ளது.

சி.ஆர். பிஜோய் இயற்கை வள முரண்பாடுகள் மற்றும் நிர்வாகப் பிரச்சினைகளை ஆராய்கிறார்.

Original article : How Forest Rights Act was reaffirmed by Allahabad HC order? -C.R. Bijoy

Read More →

பிரதமரின் பரப்புரை ஒளிபரப்பு தேர்தல் நடத்தை விதிகளை (Model Code of Conduct (MCC)) மீறியதா? -வி. வெங்கடேசன்

 பொது வளங்களைப் பயன்படுத்துவது குறித்து பகுதி-7 என்ன கூறுகிறது? தேர்தல் சட்டம் இத்தகைய மேல்முறையீடுகளை எவ்வாறு கையாளுகிறது? பிரச்சாரச் செய்திகளுக்காகப் பொது ஒளிபரப்பாளர்களைப் பயன்படுத்தலாமா? தேர்தல் ஆணையம் இதுவரை ஏன் நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை?

தற்போதைய நிகழ்வு :

தேர்தல்களின் போது அரசியல் கட்சிகளுக்கும், வேட்பாளர்களுக்கும் வழிகாட்டும் தேர்தல் நடத்தை விதிகள் (MCC), முதன்முதலில் 1960-ல் கேரள அரசால் வரைவு செய்யப்பட்டது. இதை தேர்தல் ஆணையம் 1968-ம் ஆண்டில் முறையாக ஏற்றுக்கொண்டது. இது 1974-ம் ஆண்டில் இந்த விதிகளைத் திருத்தியது மற்றும் 1979-ல் "ஆளும் கட்சி" (party in power) குறித்த அரசியலமைப்புப் பகுதி-7-ஐச் சேர்த்தது. முன்னாள் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் டி.என். சேஷன் 1991-ம் ஆண்டு முதல் தேர்தல் நடத்தை விதிகளை மிகவும் கடுமையாக அமல்படுத்தினார். பிரதமர் நரேந்திர மோடியின் ஏப்ரல் 18 உரையானது, அந்த தேர்தல் நடத்தை விதிகளை மீறியதா என்ற கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது.

தேர்தல் நடத்தை விதிகள் (Model Code of Conduct(MCC)) எவ்வாறு உருவானது?

மொகிந்தர் சிங் கில் vs தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர்-1978 (Mohinder Singh Gill vs Chief Election Commissioner) வழக்கில், உச்ச நீதிமன்றம் 324-வது சட்டப்பிரிவை "அதிகாரத்தின் ஒரு களஞ்சியம்" (a reservoir of power) என்று விவரித்தது. இதன் பொருள், நாடாளுமன்றம் சட்டம் இயற்றாத சூழ்நிலைகளிலும் இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் செயல்பட முடியும் என்பதாகும். ஹர்பன்ஸ் சிங் ஜலால் vs இந்திய ஒன்றியம்-1997 (Harbans Singh Jalal vs Union of India) வழக்கில், பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியானா உயர் நீதிமன்ற தீர்ப்பானது, தேர்தல்கால அட்டவணை அறிவிக்கப்பட்டதிலிருந்து இந்தச் சட்டம் அமலுக்கு வருகிறது என்று தீர்ப்பளித்தது. 1968-ம் ஆண்டு தேர்தல் சின்னங்கள் உத்தரவின் 16A பிரிவின்கீழ், தேர்தல் நடத்தை விதிமுறைகளை மீறுவதற்கான, கண்டனம் தெரிவிப்பதில் இருந்து கட்சி அங்கீகாரத்தை இடைநீக்கம் செய்வது வரை தண்டனைகள் விதிக்கப்படுகின்றன.

நரேந்திர மோடியின் உரை தூர்தர்ஷன், சன்சத் தொலைகாட்சி மற்றும் அகில இந்திய வானொலியில் நேரலையாக ஒளிபரப்பப்பட்டது. அவர் நான்கு எதிர்க்கட்சிகளின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டதோடு, மக்களவையில் 131-வது அரசியலமைப்புத் திருத்த மசோதாவைத் எதிர்த்ததற்காக, ஏப்ரல் 23 தேர்தலில் அந்தக் கட்சிகளைத் தோற்கடிக்குமாறு தமிழ்நாடு மற்றும் மேற்கு வங்கத்தில் உள்ள பெண் வாக்காளர்களை அவர் வலியுறுத்தினார்.

பிரதமரின் உரை தேர்தல் நடத்தை விதிகளை மீறுகிறதா?

தேர்தல் நடத்தை விதியின் (MCC) பகுதி-7 உட்பிரிவுகள் 1(a), 1(b) மற்றும் 4, ஆகியவை, ஆளும் கட்சி அதிகாரப்பூர்வப் பயணங்களை தேர்தல் பிரச்சாரத்துடன் இணைப்பதையும், பிரச்சாரப் பணிகளுக்காக அரசாங்க அமைப்பைப் பயன்படுத்துவதையும் மற்றும் தேர்தல் காலத்தில் ஒருதலைபட்சமான செய்திகளுக்காக பொது நிதியுதவி பெறும் தீவிரமான ஊடகங்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவதையும் தடை செய்கின்றன. இந்த உரை, தேர்தல் நடத்தை விதிமுறை மற்றும் 1951-ம் ஆண்டின் மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம் (Representation of the People Act) ஆகிய இரண்டின் கீழும் தனித்துவமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

தேர்தல் நடத்தை விதிகள், ஆளும் கட்சி பொது வளங்களை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறது என்பதை முக்கியமாக ஆராய்கிறது. தடைசெய்யப்பட்ட அரசியல் முறையீடுகளின் நிலையான அல்லது வரையறுக்கப்பட்ட முழுமையான பட்டியல் இந்த தேர்தல் நடத்தை விதிகளில் இல்லை. இந்த நெகிழ்வுத்தன்மை வேண்டுமென்றே ஏற்படுத்தப்பட்டது. பொதுவான பார்வையில், ஏப்ரல் 18-ம் தேதி உரையானது, அரசியலமைப்புப் பகுதி-7 வரம்பிற்குள் தெளிவாகப் பொருந்துவதாகத் தெரிகிறது. இருப்பினும், இதை எழுதும் நேரத்தில், இந்தியத் தேர்தல் ஆணையம் தனக்கு வந்த புகார்கள் மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை.

இந்தச் சட்டம், சட்டத் தொகுப்பை விட குறைவான நெகிழ்வுத்தன்மை கொண்டது. 1961-ல் திருத்தப்பட்ட, மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம், 1951-ன் பிரிவு 123(3) இன் கீழ், ஒரு வேட்பாளரோ அல்லது அவரது முகவரோ, வாக்காளர்களிடம் "தனது" மதம், இனம், சாதி, சமூகம் அல்லது மொழி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் வாக்குக் கோருவது ஒரு ஊழல் நடைமுறையாகக் கருதப்படுகிறது. இச்சட்டப்பிரிவானது, "தனது" (his) எனும் ஒரு பிரதிப்பெயரையும், பட்டியலிடப்பட்டுள்ள ஐந்து பெயர்ச்சொற்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. அபிராம் சிங் vs சி.டி. கொமாச்சென்-2017 (Abhiram Singh vs C.D. Commachen) வழக்கில், உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஏழு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு, 4:3 என்ற பெரும்பான்மை அடிப்படையில், "தனது" எனும் அப்பிரதிப்பெயரானது வேட்பாளருக்கு மட்டுமல்லாமல் வாக்காளருக்கும் பொருந்தும் என்று தீர்ப்பளித்தது.

இதுபோன்ற மேல்முறையீடுகள் குறித்து சட்டமும் நீதிமன்றங்களும் என்ன கூறுகின்றன?

இருப்பினும், அபிராம் சிங் வழக்கானது, பட்டியலிடப்பட்ட பெயர்களைக் கையாளாமல், முக்கியமாகப் பிரதிப்பெயர் பற்றியதாகவே அமைந்திருந்தது. 1961-ம் ஆண்டில் நாடாளுமன்றம், மதம், இனம், சாதி, சமூகம் மற்றும் மொழி ஆகியவை இந்திய அரசியலின் ஆதிக்கத்தின் அடிப்படைகளாகத் திகழ்ந்த அக்காலகட்டத்தின் பிரிவினைவாத முறையீடுகளுக்கு எதிராக சட்டம் இயற்றியது. எனவே, அனைத்து வகையான அரசியல் அல்லது கட்சிசார் வேண்டுகோள்களையும் ஒழுங்குபடுத்தும் நோக்கில் பிரிவு 123(3) இயற்றப்படவில்லை.

ஏப்ரல் 18 அன்று ஒளிபரப்பான நிகழ்ச்சி பல்வேறு தளங்களில் அமைந்திருந்தது. இதில் மக்களைத் திரட்டும் ஒரு பிரிவாக 'பாலினம்', இலக்காக 'கட்சிக்கட்டுப்பாடு' மற்றும் ஊடகமாகத் தூர்தர்ஷனில் பிரதமரின் தேசிய ஒளிபரப்பு உரை ஆகியவை அத்தளங்களாகும். இங்கு எழுப்பப்படும் கருத்துக் கணிப்பானது பார்வையாளர்களின் அடையாளம் குறித்ததல்ல. மாறாக, பொது நிதியில் இயங்கும் ஊடகத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சி சார்ந்த நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தியதே அந்த கருத்துக் கணிப்பாகும். சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அந்த ஐந்து பெயர்ச்சொற்களும், இத்தகைய சூழலைக் கையாள்வதற்காக ஒருபோதும் வகுக்கப்படவில்லை.

கேரளாவில் சமீபத்தில் நடந்து முடிந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிட்ட வேட்பாளரும், முன்னாள் காங்கிரஸ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான டி.என்.பிரதாபன் தாக்கல் செய்துள்ள, உச்சநீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் உள்ள ஒரு ரிட் மனு (டைரி எண் 24600/2026), ஒரு மாறுபட்ட சட்ட வழியைப் பின்பற்றுகிறது. இது பிரிவு 123(3)-ஐ அல்ல, பிரிவு 123(7)-ஐ அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. ஒரு வேட்பாளரின் தேர்தல் வாய்ப்புகளை மேம்படுத்துவதற்காக, அரசாணை அதிகாரிகள் உட்பட அரசு பணியாளர்களின் உதவியைப் பெறுவதையோ அல்லது ஏற்பாடு செய்வதையோ பிரிவு 123(7) ஆனது ஒரு ஊழல் நடைமுறையாக ஆக்குகிறது. தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்காக காவல்துறை மற்றும் வருவாய் அதிகாரிகளுக்கு அழுத்தம் கொடுப்பதிலிருந்து வேட்பாளர்களைத் தடுப்பதற்காக இந்த துணைப் பிரிவு உருவாக்கப்பட்டது. இதன் வரம்பு பொது ஒளிபரப்பாளர்கள் மற்றும் பிரதமரின் அலுவலகத்திற்கும் பொருந்துமா என்று மனு இப்போது கேட்கிறது.

ஒரு சார்பு செய்தியைத் தயாரித்து ஒளிபரப்புவதற்காக தூர்தர்ஷன், சன்சாத் டிவி மற்றும் பிரதமரின் அலுவலகப் பணியாளர்களைப் பயன்படுத்துவது இந்தத் தடையின்கீழ் வரக்கூடும் என்று மனு வாதிடுகிறது. பிரிவு 123(3) ஒரு மேல்முறையீட்டிற்கான காரணங்களில் கவனம் செலுத்தும் அதேவேளையில், பிரிவு 123(7) அதை வழங்குவதற்கு யார் பணியில் அமர்த்தப்பட்டார்கள் என்பதில் கவனம் செலுத்துகிறது.

அந்த விளக்கத்தின்படி, சட்டம் ஏப்ரல் 18-ஐ அதன் ஐந்து பெயர்ச்சொற்கள் மூலம் அல்ல, மாறாக அதன் பணியாளர் பிரிவு காரணமாக உள்ளடக்கியுள்ளது. 

இது விவாதத்தை மீண்டும் தேர்தல் நடத்தை விதிக்கே கொண்டு செல்கிறது. சட்டத்தைப் போலல்லாமல், தேர்தல் நடத்தை விதிகள் (MCC) பலதரப்பட்ட அம்சங்களைக் கொண்டதாக எழுதப்பட்டது. அரசியலமைப்பு பகுதி-7, ஆட்சியில் உள்ள கட்சி பொது வளங்களைக் கொண்டு என்ன செய்தது என்று கேட்கிறது. சட்டமோ, மேல்முறையீடு ஐந்து வகைகளில் எதைக் கோரியது அல்லது யாருடைய உதவியைப் பெற்றது என்று கேட்கிறது. சட்டமானது ஊழல் நடைமுறைக்கு ஒரு குறைந்தபட்ச வரம்பை நிர்ணயிக்கிறதே தவிர, தேர்தல் நடத்தை விதிகள் எட்டக்கூடிய உச்சவரம்பை அல்ல.

நரேந்திர மோடியின் ஒளிபரப்பு உரை குறித்து ஆணையம் மௌனம் காப்பது ஒரு கொள்கைரீதியான சிக்கல் அல்ல. அது, இந்தியத் தேர்தல் ஒழுங்குமுறையில் உள்ள ஒரே ஒரு கருவியைப் பயன்படுத்த வேண்டாம் என்ற கருத்து, சட்டம் தாமதமாகவோ அல்லது சில சமயங்களில் செயல்படாமலும் போகக்கூடிய சூழல்களுக்காகவே வேண்டுமென்றே திறந்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. நீதிமன்றம் இந்த மனுவை ஏற்றுக்கொண்டு, ஆணையம் பதிலளிக்க நிர்பந்திக்கப்பட்டால், தேர்தல் நடத்தை விதிகளை (MCC) அமல்படுத்தும் கட்டமைப்பு இதுவரை இல்லாத மிகக் கடுமையான சோதனையை எதிர்கொள்ளக்கூடும்.

வி. வெங்கடேசன் ஒரு பத்திரிகையாளர் மற்றும் சட்ட ஆய்வாளர்.

Original article : Did the Prime Minister’s broadcast violate MCC? -V. Venkatesan

Read More →

ஹார்முஸ் ஜலசந்தி பகுதியில் ஏற்பட்ட இடையூறுகளுக்குப் பிறகு, ஆசிய நாடுகள் தங்களின் எரிசக்தி பாதுகாப்பிற்காக ஒரு வலுவான கூட்டணியை உருவாக்க வேண்டும். -விக்ரம் எஸ் மேத்தா

 ஆசியாவில் எண்ணெய் இறக்குமதி செய்யும் நாடுகளுக்காக ஓர் அமைப்பை உருவாக்குவதற்கான முயற்சியை இந்தியா முன்னெடுக்க வேண்டும். அந்த அமைப்பு மூன்று முக்கிய இலக்குகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

சர்வதேச எரிசக்தி முகமையின் (International Energy Agency (IEA)) தலைவர் பாத்திஹ் பிரோல், உலகம் தற்போது இதுவரை கண்டிராத மிகப்பெரிய எரிசக்தி பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தலை எதிர்கொண்டுள்ளதாக சமீபத்தில் எச்சரித்துள்ளார். இது யோம் கிப்பூர் போர், ஈரானிய புரட்சி மற்றும் ரஷ்யா-உக்ரைன் மோதல் ஆகியவற்றின் கூட்டு விளைவுகளைவிட மோசமானது என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். 1973-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற போருக்குப் பிறகுதான் சர்வதேச எரிசக்தி முகமை உருவாக்கப்பட்டது. அந்தப் போர், எண்ணெய் விலையை கடுமையாக உயர்த்தியதுடன் உலகளாவிய பொருளாதார மந்தநிலையை ஏற்படுத்தியது. இதற்குப் பதிலடியாக, எண்ணெய் விநியோகத் தடைகளையும், அரபு பெட்ரோலிய ஏற்றுமதி நாடுகளின் கூட்டமைப்பின் (Organisation of Arab Petroleum Exporting Countries (OAPEC)) ஆதிக்கத்தையும் எதிர்கொள்வதற்கான ஒரு அமைப்பை உருவாக்க, 1974-ஆம் ஆண்டில் ஹென்றி கிஸிஞ்சர் மேற்கத்திய நாட்டுத் தலைவர்களின் கூட்டத்தைக் கூட்டினார். இதன் விளைவாகவே சர்வதேச எரிசக்தி முகமை (IEA) உருவானதாகக் கூறப்படுகிறது.

ஐம்பத்திரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஹார்முஸ் ஜலசந்தி (Strait of Hormuz) மூடப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, கச்சா எண்ணெய் இறக்குமதி செய்யும் ஆசிய நாடுகளை ஒன்றிணைத்து ஒரு வலுவான அமைப்பை இந்தியா உருவாக்க  வேண்டும். இந்த அமைப்பு மூன்று முக்கிய நோக்கங்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்: முதலாவதாக, ஆசிய கடல்வழிப் பாதை வழியாக உறுப்பு நாடுகளின் கப்பல்கள் தடையின்றி பயணிக்கும் உரிமையைப் பாதுகாப்பது; இரண்டாவதாக, உறுப்பு நாடுகளின் கூட்டு கொள்முதல் வலிமையைப் பயன்படுத்தி, மத்திய கிழக்கு ஏற்றுமதியாளர்களின் விலையை நிர்ணயிக்கும் அதிகாரத்தைக் குறைப்பது; மூன்றாவதாக, உறுப்பு நாடுகளின் பகிரப்பட்ட தொழில்நுட்ப, நிதி மற்றும் மனித வளங்களைப் பயன்படுத்தி பசுமை ஆற்றல் மாற்றத்தை விரைவுபடுத்துவது. இந்த அமைப்பிற்கு, ஆசிய எரிசக்தி ஒத்துழைப்புக் கழகம் Asian Energy Collaborative Compact (AECC)) என்று பெயரிடலாம் என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

ஹார்முஸ் ஜலசந்தி மூடப்பட்டிருப்பது, எரிசக்தி இறக்குமதியைச் சார்ந்திருக்கும் ஆசிய நாடுகளுக்கு இரண்டு பெரிய பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இது கடுமையான எரிசக்தி தட்டுப்பாட்டை உருவாக்கியதுடன், கடல்வழிப் போக்குவரத்து நெரிசல் புள்ளிகளை மட்டுமே நம்பியிருப்பதிலுள்ள அபாயத்தையும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. ஏறத்தாழ 1.3 கோடி பேரல்கள் கச்சா எண்ணெய் இந்த கடல்வழிப் பாதையில் சிக்கியுள்ளன. இதில் சுமார் 85% ஆசிய சந்தைகளுக்காகக் கொண்டு வரப்பட்டவை ஆகும். இதன் விளைவாக, பல ஆசிய நாடுகள் எரிசக்தி நெருக்கடியை எதிர்கொண்டு வருகின்றன. பிலிப்பைன்ஸ் நாடு 'தேசிய எரிசக்தி அவசரநிலையை' பிரகடனப்படுத்தியுள்ளது, ஜப்பான் தனது படகு மற்றும் பேருந்து சேவைகளைக் குறைத்துள்ளது, மற்றும் இந்தியா வணிகரீதியான பயன்பாட்டிற்கான சமையல் எரிவாயு (LPG) விநியோகத்தைக் கட்டுப்படுத்தியுள்ளது. சீனா தனது உள்நாட்டு பயன்பாட்டைக் குறைத்துள்ளது, இருப்பினும் ரஷ்யாவிலிருந்து வரும் விநியோகம் மற்றும் அதன் எண்ணெய் இருப்பு காரணமாக அந்நாட்டின் பாதிப்பு ஓரளவுக்குக் குறைந்துள்ளது.

இந்தக் கடல்வழிப் பாதை முடக்கம், மற்ற முக்கிய கடல்வழிப் பாதைகள் மூலமாகத் தங்களுக்கு எவ்வளவு ஆபத்துகள் ஏற்படக்கூடும் என்பதை உலக நாடுகள் உணர்ந்துள்ளன. ஹார்முஸ் ஜலசந்தி (Strait of Hormuz) மட்டுமின்றி, எரிசக்தி விநியோகங்கள் மலாக்கா ஜலசந்தி (Strait of Malacca) மற்றும் கிழக்கே உள்ள தைவான் ஜலசந்தி (Taiwan Strait) மற்றும் தென் சீனக் கடல் (South China Sea) வழியாகவும் செல்ல வேண்டியுள்ளது. சர்வதேச கடல் சட்டத்திற்கான ஐக்கிய நாடுகள் உடன்படிக்கையின்கீழ் (United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS)), சர்வதேச எல்லைக்குட்பட்ட இந்த நீர்வழிப் பாதைகளில் அனைத்துக் கப்பல்களுக்கும் "தடையற்ற மற்றும் அமைதியான முறையில் கடந்து செல்லும் உரிமை" உண்டு. ஈரானின் இந்த நடவடிக்கை, அந்த உரிமையை மீறியுள்ளதுடன், ஒரு முக்கியமான கவலையையும் எழுப்பியுள்ளது: மற்ற முக்கிய பாதைகளும் இதேபோல் முடக்கப்பட்டால் என்ன நடக்கும்? உதாரணமாக, கிழக்கு ஆசியாவின் கடல்வழி வர்த்தகத்தில் 60% பங்கைக் கொண்டுள்ள மலாக்கா ஜலசந்தி பாதிக்கப்பட்டால் அல்லது தைவான் ஜலசந்தி மற்றும் தென் சீனக் கடலில் போக்குவரத்து விதிமுறைகள் அல்லது சுங்கக் கட்டணங்கள் மூலம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டால் என்ன நடக்கும்? இத்தகைய அபாயங்களைத் தவிர்க்க, நிலத்தின் வழியாகவோ அல்லது கடலுக்கு அடியிலோ குழாய்கள் அமைப்பது போன்ற மாற்று விநியோகப் பாதைகளை ஆராய வேண்டிய அவசியத்தை இந்தச் சூழல் ஏற்படுத்துகிறது.

அரசியல் அமைப்புகள், வளர்ச்சி நிலைகளில் வேறுபாடுகள் இருந்தபோதிலும், பெரும்பாலான ஆசிய நாடுகள் இத்தகைய பொதுவான கவலைகளைக் கொண்டுள்ளன. எனவே, இவை குறித்து அனைவரும் ஒன்றிணைந்து விவாதிக்க வேண்டும். ஆசிய எரிசக்தி ஒத்துழைப்புக் கழகம் (AECC) இத்தகைய விவாதங்களை நடத்துவதற்கான ஒரு சிறந்த தளமாகச் செயல்பட முடியும் என்கின்றனர்.

முன்பு, ஆசிய நாடுகள் கச்சா எண்ணெய்க்கு வழங்கும் கூடுதல் விலை ‘North Sea benchmark’ எனப்படும் உலகளாவிய விலையைவிட ஆசிய நாடுகள் கூடுதலாகச் செலுத்தும் தொகை)  ஒரு பேரலுக்கு சுமார் 3 முதல் 6 டாலர் வரை இருந்தது. இது "ஆசிய பிரீமியம்" (Asian Premium) என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆனால், குண்டுவெடிப்புத் தாக்குதல்கள் தொடங்கிய பிறகு, இந்த விலை ஒரு பேரலுக்கு 60 டாலராக உயர்ந்தது. தற்போது இந்த விலை சற்று குறைந்திருந்தாலும், ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது: இந்த விலையேற்றம் குறைந்த விநியோகம் மற்றும் நிலையான தேவை காரணமாக மட்டுமே ஏற்பட்டதா? அல்லது ஆசிய நாடுகள் தங்களின் கூட்டுப் பேச்சுவார்த்தை சக்தியை சரியாகப் பயன்படுத்தாததால் ஏற்பட்டதா?

ஜனவரி மாதம் 1974-ஆம் ஆண்டில், ஹென்றி கிசிஞ்சர் என்பவர் அரபு பெட்ரோலிய ஏற்றுமதி நாடுகளின் கூட்டமைப்பிற்கு (OAPEC) எதிராகப் போராட மேற்கத்திய நாடுகளின் தலைவர்களை ஒன்றிணைத்தார். அதேபோன்று, ஒரு ஒப்பீட்டளவிலான இலக்கை அடைய ஆசிய எரிசக்தி ஒத்துழைப்புக் கழகம் (AECC) உருவாக்கப்பட வேண்டும். இந்த அமைப்பு நாடுகள் சுதந்திரமாக வர்த்தகம் செய்ய அனுமதிக்கும் அமைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும்; அதே நேரத்தில், சிறந்த விநியோக நிபந்தனைகள், குறைந்த சரக்கு போக்குவரத்து மற்றும் காப்பீட்டுச் செலவுகளுக்காக உறுப்பினர்கள் ஒன்றிணைந்து பேச்சுவார்த்தை நடத்தவும் உதவ வேண்டும். மேலும், விநியோகத் தடைகள், உள்கட்டமைப்பு சிக்கல்கள் மற்றும் புவிசார் அரசியல் முன்னேற்றங்கள் குறித்த உடனுக்குடனான தகவல்களை ஆசிய எரிசக்தி ஒத்துழைப்புக் கழகம் (AECC) வழங்க வேண்டும். தற்போது, இந்தப் பணியைச் சர்வதேச எரிசக்தி முகமை (International Energy Agency (IEA)) செய்து வருகிறது, ஆனால் ஆசியாவுக்கு என்று ஒரு சிறப்பு முகமை தேவைப்படுகிறது. ஏனெனில், சர்வதேச எரிசக்தி முகமை பொருளாதார ஒத்துழைப்பு மற்றும் மேம்பாட்டு அமைப்போடு (Organization for Economic Co-operation and Development (OECD)) தொடர்பு கொண்டிருப்பதால் மேற்கத்திய நாடுகளுக்குச் சார்பாகச் செயல்படும் போக்கைக் கொண்டுள்ளதாகவும் கூறப்படுகிறது.

ஐக்கிய அரபு அமீரகம் (UAE), பெட்ரோலிய ஏற்றுமதி நாடுகளின் அமைப்பிலிருந்து (OPEC) வெளியேறியிருப்பது, வளைகுடா எண்ணெய் ஏற்றுமதி நாடுகளுக்கு இடையே வளர்ந்து வரும் கருத்து வேறுபாடுகளையும், உலகளாவிய எண்ணெய் சந்தையின் நிலையற்ற தன்மையையும் காட்டுகிறது. இது ஆசிய நாடுகள் பெட்ரோலிய எரிபொருட்களிலிருந்து புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி பயன்பாட்டுக்கு மாற வேண்டியதன் அவசியத்தை அதிகப்படுத்தியுள்ளது. பெரும்பாலான ஆசிய நாடுகள் ஏற்கனவே பசுமை ஆற்றல் திட்டங்களைக் கொண்டுள்ளன, சில நாடுகள் இதில் நல்ல முன்னேற்றத்தையும் அடைந்துள்ளன. இருப்பினும், எந்தவொரு நாடும் இதுவரை புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தியைத் தனது முதன்மை ஆற்றல் மூலமாக மாற்றவில்லை. எனவே, இந்த மாற்றத்தை எவ்வாறு விரைவுபடுத்துவது என்பதே தற்போதைய கேள்வியாக உள்ளது. இது முதலில் நடைமுறைக்கு அப்பாற்பட்டதாகத் தோன்றினாலும், ஆசிய நாடுகள் தங்களிடம் உள்ள தொழில்நுட்பம், நிதி, இயற்கை வளங்கள் மற்றும் திறமையான பணியாளர்கள் போன்ற பலத்தைப் பயன்படுத்தி, பசுமை ஆற்றல் மாற்றத்தில் பொதுவான இலக்குகளை நோக்கி ஒன்றிணைந்து செயல்படலாம். சர்வதேச எரிசக்தி முகமை (IEA) நாடுகளைப் போலன்றி, ஆசிய நாடுகளிடையே பொதுவான அரசியல் அமைப்போ அல்லது கொள்கையோ இல்லாததால் இந்த யோசனை கடினமாகத் தோன்றலாம். இருப்பினும், கார்பன் உமிழ்வைக் குறைத்தல் மற்றும் எரிசக்தி பாதுகாப்பை உறுதி செய்தல் ஆகிய பொதுவான இலக்குகளை கொண்டுள்ளன. எனவே, ஒரு எரிசக்தி ஆராய்ச்சி அமைப்பாக, ஆசிய எரிசக்தி ஒத்துழைப்பு மையம் (AECC) உறுப்பு நாடுகள் எவ்வாறு தங்களின் பலத்தை ஒருங்கிணைத்து, அனைவருக்கும் பயனளிக்கும் பசுமை விளைவுகளை அடையலாம் என்பது குறித்து ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

விக்ரம் எஸ் மேத்தா, சமூக மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சி மைய (CSEP) ஆராய்ச்சி அறக்கட்டளையின் தலைவராகவும் மற்றும் சிறந்த ஆய்வாளராகவும் பணியாற்றி வருகிறார்.

Original article : After the Hormuz disruption, Asia should build an energy security alliance

Read More →

'சப்கா பீமா சப்கி ரக்ஷா' (காப்பீட்டுச் சட்டத் திருத்தம்) சட்டத்தின் முக்கிய அம்சங்கள் யாவை? -குஷ்பூ குமாரி

 இந்தியாவில் காப்பீட்டுத் துறையில் 100% நேரடி வெளிநாட்டு முதலீட்டை (Foreign Direct Investment (FDI)) 'தானியங்கி முறை' மூலம் ஒன்றிய அரசு சனிக்கிழமை அனுமதித்தது. இதன்மூலம் அதிகப்படியான உலகளாவிய முதலீட்டாளர்கள் இந்தியாவில் தொழில் தொடங்க முடியும். மேலும், இந்தியாவில் காப்பீட்டுத் தொழிலை நடத்த இனி இந்தியக் கூட்டு நிறுவனப் பங்குதாரர் கண்டிப்பாக இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமும் நீக்கப்பட்டுள்ளது.

முக்கிய அம்சங்கள்:

— அரசாணை அறிவிப்பின்படி, இந்தியக் காப்பீட்டு நிறுவனங்களில் வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்கள் மற்றும் பங்குச் சந்தை முதலீட்டாளர்கள் மேற்கொள்ளும் மொத்த முதலீடு, அந்த நிறுவனத்தின் செலுத்தப்பட்ட மூலதனத்தில் 100% வரை அனுமதிக்கப்படுகிறது. இது தானியங்கி வழிமுறையின்கீழ் அனுமதிக்கப்பட்டாலும், இந்தியக் காப்பீட்டு ஒழுங்குமுறை மற்றும் மேம்பாட்டு ஆணையத்தின் (Insurance Regulatory and Development Authority of India (IRDAI)) ஒப்புதல் மற்றும் சரிபார்ப்புக்கு உட்பட்டது.

— இருப்பினும், இந்திய ஆயுள் காப்பீட்டுக் கழகத்தில் (Life Insurance Corporation of India (LIC)) வெளிநாட்டு முதலீடு 'தானியங்கி வழிமுறை' மூலம் 20% என்ற அளவிலேயே கட்டுப்படுத்தப்படும்; இது மற்ற துறைகளிலிருந்து மாறுபட்டு ஒரு தனித்துவமான விதிமுறையின்கீழ் நிர்வகிக்கப்படும்.

— இந்திய ஆயுள் காப்பீட்டுக் கழகத்தில் (LIC) மேற்கொள்ளப்படும் வெளிநாட்டு முதலீடுகள், ஆயுள் காப்பீட்டுக் கழகச் சட்டம் 1956-ன்படி (Life Insurance Corporation Act, 1956) அமைந்திருக்க வேண்டும் என்று இந்த அறிவிப்பு கூறுகிறது. மேலும், இந்திய ஆயுள் காப்பீட்டுக் கழகச் சட்டத்தின் பிரிவு 43-ன்கீழ் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள காப்பீட்டுச் சட்டம் 1938-ன் தொடர்புடைய விதிகளுக்கும் இந்த முதலீடுகள் உட்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பது அவசியமாகும்.

— இந்தக் கொள்கை மாற்றம், 'சப்கா பீமா சப்கா ரக்ஷா' (காப்பீட்டுச் சட்டத் திருத்தம்) சட்டம் 2025-க்கு ஏற்ப, வெளிநாட்டு முதலீட்டு விதிகளைக் கொண்டு வருகிறது. இந்தப் புதிய சட்டத்தின் பெரும்பாலான பகுதிகள் பிப்ரவரி மாதம் 5-ஆம் தேதி முதல் நடைமுறைக்கு வந்துள்ளன. ஆனால், பிரிவு 25 (Section 25) மட்டும் இன்னும் அமல்படுத்தப்படவில்லை.

— ஒழுங்குமுறை மற்றும் உள்நாட்டுக் கட்டுப்பாட்டைப் பராமரிப்பதற்காக, வெளிநாட்டு முதலீடு கொண்ட காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் குறைந்தபட்சம் ஒரு இந்தியக் குடியுரிமை பெற்றவரைத் தலைவராக (Chairperson), நிர்வாக இயக்குநராக (Managing Director) அல்லது முதன்மைச் செயல் அதிகாரியாக (CEO) நியமிக்க வேண்டும்.

— வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களின் பங்குதாரர் உரிமையை (Foreign shareholding) அதிகரிக்கும்போது, அது இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் (Reserve Bank of India (RBI)) அந்நியச் செலாவணி மேலாண்மைச் சட்டத்தின்கீழ் (Foreign Exchange Management Act (FEMA) நிர்ணயிக்கப்பட்ட விலை நிர்ணய விதிகளைப் பின்பற்றியே அமைய வேண்டும்.

— இந்தியா ஏற்கனவே 2020-ஆம் ஆண்டில் காப்பீட்டு இடைத்தரகர் நிறுவனங்களில் 100% நேரடி வெளிநாட்டு முதலீட்டை (FDI) அனுமதித்துள்ளது.  மேலும், 2022-ஆம் ஆண்டில் இந்திய ஆயுள் காப்பீடுக் கழக நிறுவனத்தில் 20% நேரடி வெளிநாட்டு முதலீட்டை அனுமதித்தது. இதனைத் தொடர்ந்து, ஓய்வூதியத் துறையிலும் மாற்றங்கள் எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன. காப்பீட்டுத் துறையைப் போலவே, ஓய்வூதியத் துறையிலும் நேரடி வெளிநாட்டு முதலீட்டு வரம்பு 100%-ஆக உயர்த்தப்பட வாய்ப்புள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.

—  சமீபத்தில், ஜெர்மனியைச் சேர்ந்த அலியான்ஸ் குழுமம் (Allianz Group), ‘Jio Financial Services’ நிறுவனத்துடன் 50:50 என்ற விகிதத்தில் ஒரு கூட்டு முயற்சியைத் தொடங்கி இந்திய சந்தையில் மீண்டும் நுழைவதாக அறிவித்துள்ளது. இந்த கூட்டணியின் மூலம் பொதுக் காப்பீடு (General Insurance) மற்றும் மருத்துவக் காப்பீடு (Health Insurance) சேவைகளை வழங்கத் திட்டமிட்டுள்ளனர். மேலும், இதே போன்றதொரு கூட்டு ஒப்பந்தத்தின் மூலம் ஆயுள் காப்பீடு துறையிலும் தடம்பதிக்க முடிவு செய்துள்ளனர்.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

— காப்பீட்டுத் துறையில் வெளிநாட்டு நேரடி முதலீட்டு (FDI) வரம்பை 74 சதவீதத்திலிருந்து 100 சதவீதமாக உயர்த்துவதற்கான 'சப்கா பீமா சப்கி ரக்ஷா' (காப்பீட்டுச் சட்டத் திருத்தம்) மசோதா, 2025-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டது. இருப்பினும், இதற்கு முந்தைய 74 சதவீத முதலீட்டு வரம்பைக் கூட நிறுவனங்கள் முழுமையாகப் பயன்படுத்தவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. உதாரணமாக, இந்தியாவில் உள்ள 19 ஆயுள் காப்பீட்டு நிறுவனங்களில் நான்கு நிறுவனங்கள் மட்டுமே அந்த 74 சதவீத வரம்பை எட்டியிருந்தன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

Original article : What are the major features of the Sabka Bima Sabki Raksha (Amendment of Insurance laws) Act?

Read More →

குடிமக்களுக்கான புதிய அவசரகால செய்தி அனுப்பும் முறையை இந்தியா சோதிக்கிறது : அலைபேசி தொலைதொடர்பு (cell broadcast) எவ்வாறு செயல்படுகிறது?, அதன் முக்கியத்துவம் என்ன? -பாஸ்கர் சர்மா

 தற்போது, ​​அரசாங்கம் ஏற்கனவே குறுஞ்செய்தி (SMS) மூலம் பேரிடர் எச்சரிக்கைகளை வெளியிட்டு வருகிறது. இருப்பினும், பலரால் தவறவிடப்படக்கூடிய குறுஞ்செய்தி எச்சரிக்கைகளைப் போலல்லாமல், சனிக்கிழமையன்று பயன்படுத்தப்பட்ட அலைபேசி தொலைதொடர்புத் தொழில்நுட்பத்தைப் புறக்கணிக்கவே முடியாது.

சேச்செட் அவசர எச்சரிக்கை அமைப்பு (SACHET emergency alert system) : சனிக்கிழமை காலை சுமார் 11.40 மணியளவில், இந்தியா முழுவதும் பல திறன்பேசிகளில் (smartphones) திடீரென ஒரு கடுமையான பீப் ஒலி எழுந்து அதிர்வுறத் தொடங்கியது. ‘மிகவும் கடுமையான எச்சரிக்கை’ என்ற தலைப்புடன் ஆங்கிலம், இந்தி மற்றும் பிற மொழிகளில் ஒரு பாப்-அப் செய்தி (pop-up message) அலைபேசி திரைகளில் தோன்றியது.

இந்த திடீர் அதிர்வுகளையும் ஒலியையும் கண்டு பலர் திகைத்திருக்கலாம் என்றாலும், இது அடிப்படையில் இயற்கை அல்லது மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட பேரிடர்களின் போது மக்களை எச்சரிப்பதற்காக, அலைபேசி தொலைதொடர்பு (cell broadcast) எனப்படும் ஒரு தீவிர ஒலிபரப்பு அமைப்பின் அகில இந்திய அளவிலான சோதனையாகும்.

தற்போது, ​​அரசாங்கம் ஏற்கனவே குறுஞ்செய்தி (SMS) மூலம் பேரிடர் எச்சரிக்கைகளை வெளியிட்டு வருகிறது. ஆனால், பலரால் தவறவிடப்படக்கூடிய குறுஞ்செய்தி எச்சரிக்கைகளைப் போலல்லாமல், சனிக்கிழமையன்று பயன்படுத்தப்பட்ட அலைபேசி தொலைதொடர்பு தொழில்நுட்பத்தை எவராலும் புறக்கணிக்க இயலாது.

இத்தொழில்நுட்பம், சுனாமி எச்சரிக்கைகளை விடுத்த ஜப்பான் போன்ற நாடுகளில் பயன்படுத்தப்படும் தொழில்நுட்பங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது.

இந்தியாவில் சில காலமாக இத்தொழில்நுட்பத்தைச் சோதித்து வந்தாலும், இவ்வளவு பெரிய அளவில் பயன்படுத்தப்பட்டது இதுவே முதல் முறையாகும்.

அலைபேசி தொலைதொடர்பு (cell broadcast) தொழில்நுட்பம் என்றால் என்ன? அது எவ்வாறு செயல்படுகிறது? மற்றும் ஒரு நாட்டிற்கு இத்தகைய எச்சரிக்கை அமைப்பு இருப்பது ஏன் மிகவும் இன்றியமையாதது என்பதைப் பற்றிய விவரங்கள் இங்கே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

அலைபேசி தொலைதொடர்பு (cell broadcast) தொழில்நுட்பம் என்றால் என்ன?

அலைபேசி தொலைதொடர்பு (cell broadcast) என்பது, வரையறுக்கப்பட்ட ஒரு புவியியல் எல்லைக்குள் அமைந்துள்ள பல அலைபேசிகளுக்கு ஒரே நேரத்தில் குறுஞ்செய்திகளை அனுப்ப உதவும் ஒரு தொழில்நுட்பமாகும்.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் ஓர் அமைப்பான சர்வதேச தொலைத்தொடர்பு ஒன்றியத்தின் (International Telecommunication Union(ITU)) கூற்றுப்படி, இந்த அமைப்பு ஒரே நேரத்தில் மிக அதிக எண்ணிக்கையிலான சாதனங்களுக்குச் செய்திகளை அனுப்ப முடியும் அல்லது ஒரு சிறிய பகுதியை மட்டுமே பாதித்தால், அந்த குறிப்பிட்ட இடத்தில் உள்ள கைபேசிகளுக்கு மட்டுமே செய்தியை அனுப்ப முடியும். இந்த அமைப்பு எந்தவொரு வலையமைப்பு நெரிசலையும் மீறிச் செயல்படுவதால், செய்திகள் உடனடியாக அனுப்பப்படுகின்றன.

இந்த அமைப்பு 1990-களின் முற்பகுதியில், ஐரோப்பா முழுவதிலுமுள்ள தொலைத்தொடர்பு நிறுவனங்கள் மற்றும் உபகரண உற்பத்தியாளர்களின் உள்ளீடுகளுடன், ஐரோப்பிய தொலைத்தொடர்பு தரநிர்ணய நிறுவனத்தால் (European Telecommunications Standards Institute) உருவாக்கப்பட்டது.

இம்முறை முதன்முதலில் 1997-ல் பாரிஸில் செயல்விளக்கம் அளிக்கப்பட்டது. பின்னர் பல நாடுகளால் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதிக்குள் உள்ள மக்களுக்கு இயற்கை பேரழிவுகள் (சுனாமிகள், நிலநடுக்கங்கள் மற்றும் மின்னல் தாக்குதல்கள்) அல்லது மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட பேரழிவுகள் (எரிவாயு கசிவுகள் அல்லது இரசாயன அபாயங்கள் போன்றவை) குறித்து ஒரே நேரத்தில் எச்சரிக்கை விடுப்பதற்காக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.

இந்தத் தொழில்நுட்பம் ஒரு சர்வதேச சிறந்த நடைமுறையாகக் கருதப்படுகிறது. மேலும், தற்போது 30-க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் அவசரகால எச்சரிக்கை தகவல் தொடர்பு அமைப்புகளுக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்த எச்சரிக்கைகள், பயனரின் மொழி போன்ற குறிப்பிட்ட தேவைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்கக்கூடியவையாகவும் உள்ளன.

அலைபேசி தொலைதொடர்பு (cell broadcast) எவ்வாறு செயல்படுகிறது?

சாதாரண வலையமைப்பு செயல்பாடுகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் உலகளாவிய அமைப்பான ஜிஎஸ்எம் அசோசியேஷனின் (GSM Association) கூற்றுப்படி, அன்றாட வலையமைப்பு செயல்பாட்டின் ஒரு பகுதியாக, அலைபேசி கோபுரங்கள் (cell towers) தங்கள் எல்லைக்குள் உள்ள தொலைபேசிகளுடன் தொடர்பு கொண்டு, அவை இணைக்கப்பட்டுள்ள வலையமைப்பு போன்ற தகவல்களை வழங்குகின்றன.

இந்தத் தகவல் பொதுவாகப் பயனருக்குத் தெரியாது. வலையமைப்பு அது செயல்பட வேண்டிய விதத்தில் செயல்பட உதவுவதே இதன் ஒரே நோக்கமாகும்.

அலைபேசி கோபுரங்களிலிருந்து கைபேசிகளுக்குத் தகவல்களை அனுப்புவதும், அதனைச் சாத்தியமாக்கும் தொழில்நுட்பமும், பரவலாக அலைபேசி தொலைதொடர்பு என்று அழைக்கப்படுகின்றன எனத் தொழில்துறை அமைப்பு கூறுகிறது.

எனவே, அலைபேசி கோபுரங்களுக்கும் தொலைபேசிகளுக்கும் இடையிலான இந்த ஒருவழித் தொடர்பு முறையை அரசாங்க அதிகாரிகள் அவசரகால எச்சரிக்கைகளை விடுக்கப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்.

இந்த அமைப்பு, தனித்தனியாக குறுஞ் செய்திகளை அனுப்புவதற்குப் பதிலாக, ஒரு அலைபேசி வலையமைப்பு கோபுரத்திலிருந்து அந்தக் கோபுரத்துடன் இணைக்கப்பட்ட அனைத்து தொலைபேசிகளுக்கும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு செய்தியை அனுப்புவதன் மூலம் செயல்படுகிறது.

இது ஒரு குறுஞ்செய்தியிலிருந்து எவ்வாறு வேறுபடுகிறது?

ஒருவருக்கொருவர் தொடர்புகொள்ளும் (one-to-one) ஒரு வழிமுறையாகச் செயல்படும் குறுஞ்செய்திக்கு மாறாக, 'அலைபேசி தொலைதொடர்பு' (Cell Broadcast - CB) என்பது ஒரு செய்தியைப் பலருக்கு ஒரே நேரத்தில் அனுப்பும் (one-to-many) ஒரு தொழில்நுட்பமாகும். இதன் பொருள் என்னவென்றால், ஒரேயொரு செய்தியைச் சில வினாடிகளுக்குள் லட்சக்கணக்கான சாதனங்களுக்கு அனுப்ப முடியும்.

சந்தாதாரரின் இருப்பிடத்தின் அடிப்படையில், குறிப்பிட்ட அலைபேசி கோபுர தளங்கள் வழியாக செய்தி உள்ளடக்கத்தை விநியோகிப்பதன் மூலம் அலைபேசி தொலைதொடர்பு (CB) செயல்படுகிறது. குறுஞ்செய்தியைப் போலல்லாமல், ஒரு செய்தியை அனுப்ப அலைபேசி தொலைதொடர்புக்கு (CB) தொலைபேசி எண் தேவையில்லை என்று GSM அமைப்பு கூறுகிறது.

எனவே, அவர்களின் சாதனங்களைப் பதிவு செய்யவோ அல்லது கண்காணிக்கவோ தேவையின்றி, குறிப்பிட்ட இடங்களுக்கு அவசரகால எச்சரிக்கைகளை அனுப்ப இது அனுமதிக்கிறது.

மேலும், இந்த அமைப்பு குறுஞ்செய்தியை (SMS) விட அதிக தனியுரிமை கொண்டது மட்டுமல்லாமல், பாதிக்கப்பட்ட பகுதியில் உள்ள பார்வையாளர்கள், பிற நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் உட்பட, எச்சரிக்கைகளைப் பெறலாம். இந்த அமைப்பு பன்மொழி வசதி கொண்டதாக இருந்தால், அவர்கள் தங்களது சொந்த மொழியில்கூட எச்சரிக்கைகளைப் பெறுவார்கள்" என்று அது கூறுகிறது.

மேலும், இது ஒரு குறுஞ்செய்தியைவிட மிகவும் எளிதில் கவனத்தை ஈர்க்கக்கூடியதாக உள்ளது.

எந்தெந்த நாடுகள் இந்த அமைப்பைச் செயல்படுத்தியுள்ளன?

உலகெங்கிலும் உள்ள பல நாடுகள் தற்போது, ​​பேரிடர்கள் மற்றும் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்கள் குறித்து குடிமக்களை எச்சரிப்பதற்காக, அலைபேசி தொலைதொடர்பு அடிப்படையிலான அவசரகால எச்சரிக்கை அமைப்புகளைப் பயன்படுத்துகின்றன.

2007-ல் இந்த முறையை ஏற்றுக்கொண்ட முதல் நாடுகளில் ஜப்பானும் ஒன்றாகும். அதன் ஜே-அலர்ட் (J-Alert) அமைப்பு, நிலநடுக்கங்கள், சுனாமிகள், எரிமலை வெடிப்புகள் மற்றும் பாலிஸ்டிக் ஏவுகணைகள் போன்ற அச்சுறுத்தல்கள் குறித்த உடனடி அவசரகாலத் தகவல்களை சைரன்கள் (sirens) மூலம் அனுப்புகிறது. 1995-ல் கிட்டத்தட்ட 6,500 பேரைக் கொன்ற பேரழிவுகரமான நிலநடுக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மேற்கு நகரமான கோபேயில் (Kobe) இது சோதனை செய்யப்பட்டது என்று பிசிஜி ஆதரவு பெற்ற இலாப நோக்கற்ற அமைப்பான 'சென்டர் ஃபார் பப்ளிக் இம்பாக்ட்' (Centre for Public Impact) கூறுகிறது.

பின்னர் பல நாடுகள் இதேபோன்ற அமைப்புகளை அறிமுகப்படுத்தின. அமெரிக்கா 2012-ல் தனது கம்பியில்லா அவசரகால எச்சரிக்கை (Wireless Emergency Alerts (WEA)) அமைப்பை அறிமுகப்படுத்தியது. ஐரோப்பா முழுவதும், குறிப்பாக 2018-ல் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் ஓர் உத்தரவு, உறுப்பு நாடுகள் 2022-க்குள் அலைபேசி தொலைதொடர்பு தொழிநுட்பத்தைப் (cell broadcast technology) பயன்படுத்தி பொது எச்சரிக்கை அமைப்புகளைச் செயல்படுத்த வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டபிறகு, உலகளாவிய நாடுகள் EU-அலர்ட் (EU-Alert) கட்டமைப்பின்கீழ் இதேபோன்ற அமைப்புகளை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளன.

ஆசியாவில், ஜப்பானைத் தவிர, தென் கொரியா மற்றும் சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகளும் கடந்த பத்தாண்டுகளில் நாடு தழுவிய எச்சரிக்கை அமைப்புகளைச் செயல்படுத்தியுள்ளன. கனடா, நியூசிலாந்து மற்றும் சிலி உள்ளிட்ட பிற நாடுகள், காட்டுத்தீ, நிலநடுக்கம் மற்றும் வெள்ளம் போன்ற அபாயங்களுக்கு ஏற்றவாறு, இதேபோன்ற தொலைதொடர்பு அடிப்படையிலான எச்சரிக்கைகளை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளன.

இந்த அமைப்பின் நன்மைகள் என்னென்ன?

சர்வதேச தொலைத்தொடர்பு ஒன்றியத்தின் (ITU) கூற்றுப்படி, அலைபேசி தொலைதொடர்பு தொழில்நுட்பம் எந்தவொரு தனிப்பட்ட தரவையும் பயன்படுத்துவதில்லை. பயனர்கள் தங்கள் தொலைபேசி எண்கள் அல்லது இருப்பிடத் தரவைப் பகிர வேண்டிய அவசியமின்றி, அலைபேசிகளால் செய்திகளைப் பெறமுடியும்.

இதற்கு எந்த செயலியோ அல்லது சந்தாவோ தேவையில்லை. அலைபேசி இயக்கப்பட்டிருப்பதும், இதுபோன்ற செய்திகளை ஏற்கும் வகையில் அமைக்கப்பட்டிருப்பதும் மட்டுமே இதற்கான ஒரே தேவையாகும் (அமைப்புகள் → பாதுகாப்பு மற்றும் அவசரநிலை → கம்பியில்லா அவசர எச்சரிக்கைகள் → சோதனை எச்சரிக்கைகள்).

ஒரு குறுஞ்செய்தியைப் போலல்லாமல், அதன் தனித்துவமான எச்சரிக்கை ஒலிகள் மற்றும் அதிர்வு முறையையும் காரணமாக இது மிகவும் எளிதில் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. இதனால், இரைச்சல் மிகுந்த சூழல்களிலும்கூட மக்களின் கவனத்தை ஈர்க்க முடியும்.

பயனர் அதைப் படித்து, ‘சரி’ (OK) பொத்தானை அழுத்தும் வரை, இந்த பாப்-அப் செய்தி திரையில் நிலைத்திருக்கும்.

இந்த எச்சரிக்கை, அழைப்புகள் உட்பட, ஒரு கைபேசியில் நடந்துகொண்டிருக்கும் அனைத்து செயல்பாடுகளையும் மீறிச் செயல்படக்கூடியது. சாதனம் அமைதி பயன்முறையில் (silent mode) அல்லது தொந்தரவு செய்யாதே பயன்முறையில் (Do-Not-Disturb mode) இருக்கும்போதும் இது வழங்கப்படலாம்.

இந்தக் காரணத்திற்காக, இது மிகவும் குறைவாகவே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். குறிப்பாக, மனித உயிர்களுக்கு ஆபத்து ஏற்படும் சூழல்களிலேயே இது பயன்படுத்தப்படும். இவ்வெச்சரிக்கைகளை அனுப்புவதற்கான குறிப்பிட்ட விதிமுறைகள் வகுக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், ஏதேனும் ஒரு பேரிடரால் யாருடைய உயிருக்கோ அல்லது உடைமைக்கோ ஆபத்து உள்ளதோ, அவர்களுக்கு மட்டுமே இது வழங்கப்படும். ஒரு பொதுவான ஆலோசனை அல்லது எச்சரிக்கையை வழங்குவதற்கு இது பயன்படுத்தப்படாது. பெரும் நிலநடுக்கங்கள், பனிப்பாறை ஏரி உடைப்புகள், நிலச்சரிவு, திடீர் வெள்ளம் அல்லது அணை உடைப்புகள் போன்ற சூழ்நிலைகளில் எச்சரிக்கை அனுப்ப வேண்டியிருக்கலாம்.

இந்தியாவின் நிலை என்ன?

தற்போது, ​​இந்தியா தனது 36 மாநிலங்கள் மற்றும் ஒன்றியப் பிரதேசங்கள் அனைத்திலும் செயல்பாட்டில் உள்ள குறுஞ்செய்தி அடிப்படையிலான எச்சரிக்கை அமைப்பைப் பயன்படுத்தி வருகிறது.

இந்திய அரசாங்கத்தின் கூற்றுப்படி, இந்த அமைப்பு பேரிடர் மேலாண்மை அதிகாரிகளால் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. இதன் மூலம், இயற்கை பேரிடர்கள், வானிலை எச்சரிக்கைகள் மற்றும் புயல் நிகழ்வுகளின் போது, ​​19-க்கும் மேற்பட்ட இந்திய மொழிகளில் 134 பில்லியனுக்கும் அதிகமான குறுஞ்செய்தி (SMS) எச்சரிக்கைகள் பரப்பப்பட்டுள்ளன.

மேலும், அலைபேசி தொலைதொடர்பு தொழில்நுட்பமானது கடந்த சில ஆண்டுகளாக உருவாக்கப்பட்டு வருகிறது. இது அவசர மற்றும் பேரிடர் சூழ்நிலைகளில் உயிர்களையும் உடைமைகளையும் பாதுகாக்க ஒரு பயனுள்ள கருவியாகக் கருதப்படுகிறது. இதற்கு முன்பு குறைந்த அளவிலான சோதனைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்தாலும், இதுவே முதல் பெரிய சோதனையாகும்.

தொலைத்தொடர்புத் துறையின் (DoT) ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு மையமான டெலிமேட்டிக்ஸ் மேம்பாட்டு மையம் (Centre for Development of Telematics (C-DOT)), இந்தியாவில் இந்த தீவிர தொலைதொடர்பு தொழில்நுட்பத்தை உருவாக்கியுள்ளது.

இந்த அமைப்பு நாடு முழுவதும் முழுமையாக எப்போது பயன்பாட்டிற்கு வரும் என்பது குறித்த தெளிவான தகவல் இன்னும் இல்லை.

உங்கள் அலைபேசிகளில் எச்சரிக்கைச் செய்தி வந்தால், பதற்றமடைய வேண்டாம். சனிக்கிழமையன்று சோதனை முடிந்த பிறகு, தொலைத்தொடர்புத் துறை (DoT) வெளியிட்ட அறிவிப்பில்: “பேரிடர்களின்போது சரியான நேரத்தில் துல்லியமான தகவல்களைப் பெறுவதற்காக, இது அவசரகால எச்சரிக்கை அமைப்பைச் (Emergency Alert System) சோதிக்கும் ஒரு பகுதியாகும். சோதனையின் போது, ​​இந்தச் செய்தி மீண்டும் மீண்டும் தோன்றக்கூடும். அதைப் புறக்கணிக்கவும்; நீங்கள் எதுவும் செய்யத் தேவையில்லை.”

இது ஏன் முக்கியமானது?

காலநிலை தொடர்பான பேரழிவுகள் அடிக்கடி மற்றும் கடுமையாக நிகழ்ந்து வருவதால், உயிர்வாழ்வதற்கு அலைபேசி தொலைதொடர்பு போன்ற தொழில்நுட்பங்கள் மிகவும் முக்கியமானதாகின்றன.

குறிப்பாக இந்தியாவில், திடீர் வெள்ளம், கடும் வெப்பநிலை மற்றும் புயல்கள் போன்ற இயற்கை பேரழிவுகள் அடிக்கடி ஏற்பட்டு வருகின்றன.

சர்வதேச தொலைத்தொடர்பு ஒன்றியத்தின் (ITU) கூற்றுப்படி, காலநிலை மாற்றத்தின் தாக்கங்களுக்கு ஏற்ப சமூகங்கள் தங்களைத் தகவமைத்துக் கொள்ள இத்தகைய அமைப்புகள் பெரும் பங்காற்ற முடியும். அலைபேசி தொலைதொடர்பு போன்ற தொழில்நுட்பங்கள், "ஆபத்தில் உள்ள மக்களுக்கு முன்கூட்டிய எச்சரிக்கை அறிவிப்புகளை வழங்குவதற்கான முக்கியக் கூறுகள்" என்று அது கூறுகிறது.

சர்வதேச தொலைத்தொடர்பு ஒன்றியம் (ITU) செயல்படுத்த உதவும் ஐ.நா-வின் “அனைவருக்கும் முன்கூட்டிய எச்சரிக்கைகள்” முன்முயற்சியின் கீழ், வெள்ளம், புயல் அல்லது வெப்ப அலைகள் போன்ற பேரிடர்களின் போது மக்கள் சரியான நேரத்தில், துல்லியமான எச்சரிக்கைகளைப் பெறுவதை உறுதி செய்வதற்கான ஒரு முக்கிய கருவியாக அலைபேசி தொலைதொடர்பு கருதப்படுகிறது. இதனால் இது காலநிலை தழுவலின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக விளங்குகிறது.

பொது எச்சரிக்கைகளுக்கு அலைபேசி தொலைதொடர்பு பயன்பாட்டைக் கட்டாயமாக்குவதற்கான ஒரு ஒழுங்குமுறை அணுகுமுறையைப் பரிசீலிக்குமாறு நாடுகளை ஊக்குவிப்பதாக சர்வதேச தொலைத்தொடர்பு ஒன்றியம் (ITU) கூறுகிறது.

Original article : India tests new emergency messaging system for citizens: How cell broadcast works, why it matters?

Read More →