அரசியலமைப்பில் ஆழமாக வேரூன்றிய திறனுணர்வுக்கு பிரிவு 41 ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு, அங்கு "வேலையின்மை, முதுமை மற்றும் நோய்" ஆகியவற்றுடன் இயலாமையும் சேர்த்துள்ளது..
ஒவ்வொரு ஆண்டும், அரசியலமைப்பு தினம் (நவம்பர் 26) நமது அரசியலமைப்பு பயணத்தைப் பற்றி சிந்திக்க ஒரு வாய்ப்பை வழங்குகிறது. அரசியலமைப்பு என்ன சொல்கிறது, என்ன விட்டுவிடுகிறது, வெவ்வேறு சமூகங்கள் அதை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கின்றன என்பதை உன்னிப்பாகக் கவனிக்க வேண்டிய நேரமிது. நீண்ட காலமாக, பெரும்பாலும் தாராளவாத ஆண்கள் தான் அரசியலமைப்பின் உண்மையான அர்த்தம் என்ன என்பதைத் தீர்மானிப்பவர்களாக இருந்து வருகின்றனர். இருப்பினும், ஒரு காலத்தில் சமூகத்தில் பின்தங்கி குழுக்கள் இப்போது அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறவும் தங்கள் இலக்குகளை வெளிப்படுத்தவும் அரசியலமைப்பைப் பயன்படுத்துகின்றன. அவர்கள் அரசியலமைப்பை விளக்கி, தங்கள் சொந்த விமர்சனங்களை வழங்குகிறார்கள். மாற்றுத்திறனாளிகளும் அரசியலமைப்பைப் பயன்படுத்தவும் விளக்கவும் முயற்சி செய்கிறார்கள். ஆனால், அரசியலமைப்பு அனைவரையும் உள்ளடக்கியதாக இருந்தாலும், அவர்கள் பெரும்பாலும் ஒதுக்கப்பட்டதாகவோ அல்லது புறக்கணிக்கப்பட்டதாகவோ உணர்கிறார்கள்.
அரசியலமைப்பு வரலாற்றில் சமீபத்திய மற்றும் குறிப்பிடத்தக்க தலையீடான, ரோஹித் தே மற்றும் ஆர்னிட் ஷானி ஆகியோரால் எழுதப்பட்ட “Assembling India’s Constitution” என்ற புத்தகம், இந்த உரையாடலில் ஒரு மதிப்புமிக்க தொடக்கப் புள்ளியை வழங்குகிறது. அரசியலமைப்பை உயர்குடி மக்கள் மட்டுமே உருவாக்கினர் என்ற பொதுவான கருத்தை இந்தப் புத்தகம் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. சாதாரண மக்கள் இந்திய அரசியலமைப்பு உரையை தங்கள் சொந்த வழியில் வடிவமைக்க முயன்றனர். அரசியலமைப்பு சபைக்கு மனுக்கள், கடிதங்கள் மற்றும் குறிப்புகளை அனுப்பினர். சமமான குடியுரிமை வழங்குவது மட்டும் போதாது என்று இந்திய காது கேளாதோர் மற்றும் வாய் பேசாதோர் சங்கம் கூறியது. தற்போதுள்ள சட்டங்களில் உள்ள பாகுபாடு நீக்கப்பட வேண்டும் என்றும், வேலைகளுக்கு சிறப்பு ஆதரவு அளிக்க வேண்டும் என்றும் அவர்கள் விரும்பினர். வாக்களிக்கும் உரிமைகள் மாற்றுத்திறனாளிகளைப் பாதுகாக்கும் என்று அரசியலமைப்புச் சபை பதிலளித்தது. ஆனால், இந்தப் பதில் சங்க உறுப்பினர்களை வருத்தப்படுத்தியது.
இது ஒர் இயலாமை கண்ணோட்டத்தில் மிகவும் முக்கியமானது. அரசியலமைப்பை வடிவமைப்பதில் மாற்றுத்திறனாளிகள் பங்கேற்க முயன்றாலும், அவர்கள் பெரும்பாலும் விலக்கப்பட்டதாக புத்தகம் காட்டுகிறது. இதன் விளைவாக, அரசியலமைப்பு திறன் சார்ந்த கருத்துக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது மற்றும் இயலாமையை ஒரு சிறிய அல்லது பலவீனமாகக் கருதுகிறது. உதாரணமாக, அரசியலமைப்புச் சட்டம் மாற்றுத்திறனாளிகளை வேலையில்லாதவர்கள், வயதானவர்கள் அல்லது நோய்வாய்ப்பட்டவர்களுடன் இணைக்கிறது. இது மாற்றுத்திறனாளிகள் வேலை செய்ய முடியாது என்று தவறாகக் கூறுகிறது. இது ஒரு தீங்கு விளைவிக்கும் அதாவது ஒரு குழுவினரைப் பற்றி மக்கள் கொண்டிருக்கும் ஒரு நிலையான மற்றும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட கருத்து (stereotype) ஆகும். "மனம் அல்லது உடலின் பலவீனம்" காரணமாக மாற்றுத்திறனாளி ஒருவரை வேலையிலிருந்து நீக்க முடியும் என்று கூறுவதன் மூலம் இது பாகுபாட்டை அனுமதிக்கிறது. மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு எதிரான பாகுபாடு அரசியலமைப்பில் எவ்வளவு ஆழமாக கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை இது காட்டுகிறது. அரசியலமைப்பில் ஆழமாக வேரூன்றிய திறனுணர்வுக்கு பிரிவு 41, மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு எதிரான தெளிவான சார்பைக் காட்டுகிறது. ஏனெனில், இது இயலாமையை "வேலையின்மை, முதுமை மற்றும் நோய்" உடன் தொகுத்து, அதை ஒரு பிரச்சனையாகவோ அல்லது பலவீனமாகவோ கருதுகிறது.
அரசியலமைப்பின் இந்த உள்ளார்ந்த திறன், பல்வேறு வடிவங்களில் இருந்தாலும், இயலாமை குறித்த நமது விவாதத்தில் தொடர்ந்து ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. 1995ஆம் ஆண்டு மாற்றுத்திறனாளிகள் சட்டம் (Persons with Disabilities Act), மருத்துவ மாதிரியை அடிப்படையாகக் கொண்ட இயலாமைக்கான வரையறையை வழங்கியது. இயலாமையின் சதவீதத்தைக் கணக்கிடுவதற்கு இந்தச் சட்டம் எந்த அளவுகோல்களையும் வழங்காததால், மருத்துவரின் எண்ணிக்கை மட்டுமே இயலாமைக்கான ஒரே நடுவராக மாறியது. 2016ஆம் ஆண்டு மாற்றுத்திறனாளிகள் உரிமைகள் சட்டம் இயற்றப்பட்டவுடன், நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புகளின் முற்போக்கான போக்கைக் கண்டோம். இருப்பினும், மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு ஆதரவாகத் தோன்றும் தீர்ப்புகள் மற்றும் அரசுத் திட்டங்களில் கூட, இன்னும் ஒரு சார்பு நிலை உள்ளது. இது சமீபத்திய தீர்ப்புகளிலும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
அரசியலமைப்பானது இயலாமை சார்ந்த யோசனைகளை உள்ளிணைத்துள்ளது. மேலும், அதன் வடிவங்கள் மாறியிருந்தாலும், இன்றும் மாற்றுத் திறனாளிகளைப் பற்றி நாம் சிந்திக்கும் விதத்தை இவை இன்னும் பாதிக்கின்றன. 1995-ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான சட்டம் மாற்றுத் திறனாளிகள் பற்றிய மருத்துவப் பார்வையைப் பயன்படுத்தியது, உடல் இயலாமையை அளவிடுவதற்கான தெளிவான விதிகள் இல்லாமல், யார் மாற்றுத் திறனாளிகள் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் முழு அதிகாரத்தையும் மருத்துவர்களுக்கு வழங்கியது. 2016-ஆம் ஆண்டு சட்டம் மேலும் முற்போக்கான நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. ஆனால், அரசியலமைப்பு ரீதியான இயலாமை, இத்தீர்ப்புகளிலும், அரசாங்கத் திட்டங்களிலும் இன்றும் காணப்படுகிறது. சமீபத்திய சில தீர்ப்புகள் முற்போக்காகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் ஒரு குறிப்பிட்ட வகை மாற்றுத் திறனாளிகளை மட்டுமே பாராட்டுகின்றன. அதாவது, ஒரு வெற்றிகரமான, அரசியலற்ற, மற்றும் தேசபக்தி சார்ந்த கடின உழைப்பு என்னும் கருத்துக்குப் பொருந்தும் நபரை மட்டுமே அவ்வாறு கருதுகிறது. உச்ச நீதிமன்றத்தின் 2024-ஆம் ஆண்டு ஓம் கார் ராமச்சந்திர கோண்ட் வழக்கில் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பு இத்தகைய போக்கைக் காட்டுகிறது. நீதிமன்றம் ஒரு சில மாற்றுத் திறனாளிகளை விதிவிலக்கான சாதனையாளர்களாகப் பாராட்டியது. இது நேர்மறையான நோக்கம் கொண்டிருந்தாலும், இத்தகைய பாராட்டு ஒரு "சிறந்த" மாற்றுத் திறனாளி குடிமகன் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்ற ஒரு குறுகிய பிம்பத்தை உருவாக்குகிறது. தேசியவாத முன்னுதாரணத்திற்குள் சிறந்து விளங்கும் மாற்றுத்திறனாளிகள் பாராட்டப்படுகிறார்கள். மேலும், இந்தத் தேசியவாத இலட்சியத்திற்குப் பொருந்தாத மாற்றுத் திறனாளிகள் மறைந்த பேராசிரியர் ஜி. என். சாய்பாபா அல்லது ஃபாதர் ஸ்டான் சுவாமி போன்றவர்கள், தொந்தரவு கொடுப்பவர்களாகவோ அல்லது விரும்பத்தகாதவர்களாகவோ பார்க்கப்படுகிறார்கள்.
சத்ய சாய் பாபா, 90%க்கும் அதிகமான குறைபாடுடையவராகவும், பார்கின்சன்ஸ் நோயால் பாதிக்கப்பட்ட சுவாமியாகவும் இருந்தும், மாற்றுத்திறனாளிகளின் உரிமைகளுக்குத் தேவையான பராமரிப்பு மற்றும் புரிதலைப் பெறவில்லை. அவர்களின் குறைபாடுகள் அவர்களுக்கு அரசியலமைப்புப் பாதுகாப்பையோ அல்லது நிறுவனங்களிடமிருந்து உணர்வுப்பூர்வமான சிகிச்சையையோ பெற்றுத் தரவில்லை. இது ஒரு தீவிரமான சிக்கலைக் காட்டுகிறது: மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான உரிமைகள் பெரும்பாலும் ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே வழங்கப்படுகின்றன. மேலும், உண்மையான அரசியலமைப்பு விழுமியங்களை விட, உடல் குறைபாடற்றவர்களுக்குச் சாதகமான கருத்துக்களால் அதிகம் பாதிக்கப்படுகின்றன.
இந்தியா தனது அரசியலமைப்பில் உள்ள மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு எதிரான ஆழமாக வேரூன்றிய பாகுபாட்டை சரிசெய்ய வேண்டும். அரசியலமைப்பில் மாற்றுத்திறனாளிகள் நடத்தப்படும் விதம் நியாயமற்ற அனுமானங்கள் மற்றும் ஒரே மாதிரியான கருத்துக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டதாக உள்ளது. வரவிருக்கும் அரசியலமைப்பு தினத்தை அரசியலமைப்பு திறனை நேர்மையாக ஒப்புக் கொள்ளவும், குரல் கொடுக்கவும் பயன்படுத்த வேண்டும்.
திவாரி, கொல்கத்தாவின் மேற்கு வங்க தேசிய சட்ட அறிவியல் பல்கலைக்கழகத்தில் உதவிப் பேராசிரியராக (சட்டம்) உள்ளார். ஜெயின், பெங்களூருவில் உள்ள இந்திய தேசிய சட்டப் பள்ளி பல்கலைக்கழகத்தில் சட்டப் பேராசிரியராக உள்ளார்.
Original Article: Indian Constitution is ableist. We need to confront its foundational gaps.