தற்போதைய நிகழ்வு : தி லான்செட் மகப்பேறியல், பெண்நோயியல் மற்றும் பெண்கள் நலம் எனும் மருத்துவ இதழில் சமீபத்தில் வெளியான ஓர் ஆய்வானது, இந்தியா எதிர்கொள்ளும் ஒரு முக்கிய சவாலைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. 2030-ம் ஆண்டிற்குள், ஒவ்வொரு 1 லட்சம் உயிருள்ள பிறப்புகளுக்கும் ஏற்படும் மகப்பேறு இறப்பு விகிதத்தை (Maternal Mortality Ratio (MMR)) 70-க்கும் குறைவாகக் குறைப்பது என்ற 'நிலையான வளர்ச்சி இலக்கை' (Sustainable Development Goal (SDG)) அடைவதில் இந்தியாவுக்குப் பெரும் சவால் உள்ளதாக அந்த ஆய்வு தெரிவிக்கிறது.
முக்கிய அம்சங்கள் :
இந்தியாவில் மகப்பேறு இறப்பு எண்ணிக்கையை 1990-ல் இருந்த 1.19 லட்சத்திலிருந்து, 2015-ல் 36,900 ஆகவும், 2023-ல் 24,700 ஆகவும் வெற்றிகரமாகக் குறைத்திருந்தாலும், இந்த முன்னேற்றத்தின் வேகம் தற்போது குறைந்துள்ளது. 'நோய்கள், காயங்கள் மற்றும் இடர் காரணிகளின் உலகளாவிய சுமை' (Global Burden of Diseases, Injuries and Risk Factors) குறித்த ஆய்வின்படி, 1990-ல் இந்தியாவில் மகப்பேறு இறப்பு விகிதம் (MMR) 508 ஆக இருந்தது. இது 2023-ல் ஒவ்வொரு லட்சம் உயிருள்ள பிறப்புகளுக்கும் 116 இறப்புகள் என்ற நிலைக்குக் குறைந்துள்ளது.
2023-ம் ஆண்டில் உலகளவில் பதிவான மொத்த மகப்பேறு இறப்பு எண்ணிக்கையான 2.4 லட்சத்தில், பத்தில் ஒரு பங்கு இறப்புகள் இந்தியாவில் நிகழ்ந்துள்ளதாக அந்த ஆய்வு கூறுகிறது.
இந்த ஆய்வில் குறிப்பிடப்பட்ட 204 நாடுகள் மற்றும் பிராந்தியங்களில், 100 நாடுகள் 2030-ஆம் ஆண்டிற்கான நிலையான வளர்ச்சி இலக்கான (SDG) மகப்பேறு இறப்பு விகிதத்தை 70-க்கும் குறைவாகக் குறைக்கும் இலக்கை, 2023-ஆம் ஆண்டிலேயே எட்டிவிட்டதாக ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. இந்த இலக்கை இன்னும் எட்டாத 104 நாடுகளில், 15 நாடுகளில் மகப்பேறு இறப்பு விகிதம் 70 முதல் 100 வரையிலும், 16 நாடுகளில் 100 முதல் 140 வரையிலும் (இதில் இந்தியாவும் அடங்கும்), மற்றும் 73 நாடுகளில் 140-க்கும் அதிகமாகவும் உள்ளதாகவும் ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது.
இந்தியாவைத் தவிர, காங்கோ ஜனநாயகக் குடியரசு, எத்தியோப்பியா, நைஜீரியா மற்றும் பாகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகள் நிலையான வளர்ச்சி இலக்கு (SDG) 2030 இலக்கை அடைவதில் சிரமப்படுகின்றன.
இந்தியாவின் புள்ளிவிவரம் குறைந்த தொடக்கப் புள்ளியைக் கருத்தில் கொண்டாலும், 1990-க்குப் பிறகு மகப்பேறு இறப்பு விகிதத்தில் (MMR) மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தைக் கண்ட நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்றாகும். வங்காளதேசம், எத்தியோப்பியா, மொராக்கோ, நேபாளம் மற்றும் ருவாண்டா ஆகிய நாடுகளும் இதில் அடங்கும்.
மக்கள்தொகையியல் நிபுணரும், கோகலே அரசியல் மற்றும் பொருளாதார நிறுவனத்தின் சமூக உள்ளடக்க ஆய்வு மையத்தின் முன்னாள் பேராசிரியரும் தலைவருமான டாக்டர் அஞ்சலி ராட்கர் கூறுகையில், இந்தியாவிற்குள், தென்னிந்தியாவும் சில மாநிலங்களும் 2030-க்குள் நிலையான வளர்ச்சி இலக்கை (SDG) அடையும் பாதையில் இருந்தாலும், அசாம் மற்றும் உத்தரப் பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்களில் மகப்பேறு இறப்பு விகிதம் அதிகமாக இருப்பதால், தேசிய சராசரி மகப்பேறு இறப்பு விகிதம் பாதிக்கப்படுகிறது.
இந்தியாவில் கருவுறுதல் மற்றும் இறப்பு விகிதங்கள் குறித்த தரவுகளின் முதன்மை ஆதாரமாகத் திகழும் 'மாதிரிப் பதிவு அமைப்பின்' (SRS) படி, தேசிய அளவில் மகப்பேறு இறப்பு விகிதம் (MMR) 2015-17ல் ஒரு லட்சம் உயிருள்ள பிறப்புகளுக்கு 122-ஆக இருந்து, 2021-2023ல் 88 ஆகக் குறைந்துள்ளது. அதே காலகட்டத்தில், அசாமில் மகப்பேறு இறப்பு விகிதம் (MMR) 215-லிருந்து 110 ஆகவும், உத்தரப் பிரதேசத்தில் 197-லிருந்து 141-ஆகவும் குறைந்துள்ளது என்று ராட்கர் சுட்டிக்காட்டினார்.
தாய் மற்றும் குழந்தை நலனில் கவனம் செலுத்தி, ஆரம்ப சுகாதார அமைப்புகளை வலுப்படுத்துவது உள்ளிட்ட இலக்கு சார்ந்த நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளுமாறு அந்த மக்கள்தொகையியல் நிபுணர் (demographer advised) அறிவுறுத்தினார். “குழந்தை இறப்பு விகிதம் குறையும்போது, கருவுறுதல் விகிதங்களும் குறைய வாய்ப்புள்ளது. மேலும், குறைந்த கருவுறுதல் விகிதம், மகப்பேறு இறப்பு விகிதத்தைக் குறைக்க வழிவகுக்கிறது. இந்த ஒருங்கிணைந்த அணுகுமுறை, மகப்பேறு இறப்பு விகிதத்தைக் குறைப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்க முடியும்,” என்று அவர் கூறினார். மேலும், மகப்பேறு இறப்பு விகிதம் குறைக்கப்படாவிட்டால், மகப்பேறு நலனுக்கான உலகளாவிய நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகளும் (SDG) எட்ட முடியாதவையாகவே இருக்கும் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.
லான்செட் ஆய்வின்படி, எளிதில் தடுக்கக்கூடிய இரத்தப்போக்கு மற்றும் உயர் இரத்த அழுத்தக் கோளாறுகள், 2023-ம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த மகப்பேறு மரணங்களில் கிட்டத்தட்ட பாதிக்கு (40%-க்கும் மேல்) காரணமாக அமைந்தன. கோவிட் காலத்தில் பொது சுகாதாரத்தில் ஏற்பட்ட பின்னடைவுகள், 2020-21-ல் காணப்பட்ட சரிவுக்கு ஒரு காரணமாக இருந்ததாக நம்பப்படுகிறது.
உங்களுக்குத் தெரியுமா? :
மகப்பேறு இறப்பு (Maternal mortality) என்பது மகப்பேறு காலத்தில் ஏற்படும் சிக்கல்களால் ஒரு பெண் இறப்பதைக் குறிக்கிறது. கர்ப்பத்தின் காரணமாக மோசமடையும் மற்ற உடல்நலக் குறைபாடுகளால் ஏற்படும் இறப்புகளும் இதில் அடங்கும். இந்த இறப்புகள், கர்ப்பம் முடிந்த ஒரு வருடம் வரை கணக்கிடப்படுகின்றன. இதில், கர்ப்பமானது எந்த முறையில் முடிந்தது என்பது ஒரு பொருட்டாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை.
Original article : What are the regional disparities in maternal mortality in India? -Roshni Yadav, Khushboo Kumari