தேசிய கல்விக் கொள்கை-2020 இன் (National Education Policy(NEP) கீழ் இந்திய உயர்கல்வி ஆணையத்தால் (HECI) வகுக்கப்பட்ட பாதை, உள்ளடக்கிய சிறப்பிற்கு வழிவகுக்கும் ஒன்றா அல்லது ஏற்கனவே உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளை மீண்டும் உருவாக்கி அதிகப்படுத்தும் ஒரு அடுக்குப்படுத்தப்பட்ட, வணிகமயமாக்கப்பட்ட அமைப்பை நோக்கிச் செல்லும் ஒன்றா என்பதுதான் கேள்வி.
இந்திய உயர்கல்வி முறை பல பத்தாண்டுகளாக அதன் மிக முக்கியமான ஒழுங்குமுறை மாற்றத்தின் விளிம்பில் உள்ளது. நாடாளுமன்றக் கூட்டத்தொடர் நடந்து கொண்டிருக்கும் நிலையில், தேசிய கல்விக் கொள்கை (NEP) 2020-ன் மூலக்கல்லான முன்மொழியப்பட்ட இந்திய உயர்கல்வி ஆணையம் (HECI) மசோதா, விவாதத்திற்கும் சாத்தியமான ஒப்புதலுக்கும் தயாராக உள்ளது. செயல்திறன் மற்றும் உலகளாவிய போட்டித்தன்மையை நோக்கிய நகர்வாக வடிவமைக்கப்பட்டாலும், மசோதாவின் கட்டமைப்பு மற்றும் தேசிய கல்விக் கொள்கை (NEP) 2020-ன் அடிப்படையிலான தத்துவத்தை நெருக்கமாக ஆராய்வது, உலகின் மிகப்பெரிய கல்வி முறைகளில் ஒன்றில் தனியார்மயமாக்கலை விரைவுபடுத்துதல், மையப்படுத்தலை அதிகரித்தல் மற்றும் சமூக-பொருளாதார பிளவுகளை அதிகரிப்பது பற்றிய வலுவான கவலைகளை வெளிப்படுத்துகிறது.
பல்கலைக்கழக மானியக் குழு (University Grants Commission (UGC)), அகில இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்வி கவுன்சில் (All India Council of Technical Education (AICTE)) மற்றும் தேசிய ஆசிரியர் கல்வி கவுன்சில் (National Council for Teacher Education (NCTE)) போன்ற ஏற்கனவே உள்ள அமைப்புகளை நான்கு அடுக்கு அமைப்புடன் மாற்ற இந்திய உயர்கல்வி ஆணையம் (HECI) திட்டமிட்டுள்ளது. மேலும், இந்த கட்டமைப்பில் தேசிய உயர் கல்வி ஒழுங்குமுறை கவுன்சில் (National Higher Education Regulatory Council (NHERC)), தேசிய அங்கீகார கவுன்சில் (National Accreditation Council (NAC)), உயர் கல்வி மானியக் கவுன்சில் (Higher Education Grants Council (HEGC)), மற்றும் பொதுக் கல்வி கவுன்சில் (General Education Council (GEC)) ஆகியவை அடங்கும். காகிதத்தில், இது நெறிப்படுத்தப்பட்ட ஒழுங்குமுறைக்கு உறுதியளிக்கிறது. இருப்பினும், இது ஒரு சிக்கலான, வளங்கள் நிறைந்த அதிகாரத்துவத்தை உருவாக்குகிறது என்று விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர். கல்விக்கான பொது நிதி குறைந்து வரும் நேரத்தில் இது வருகிறது. புதிய அமைப்பு தரமான மற்றும் அணுகக்கூடிய கல்வியை வழங்குவதற்கான முக்கிய இலக்கிலிருந்து பற்றாக்குறையான வளங்களை பறிக்கக்கூடும். இது தனியார் நிறுவனங்கள் நிரப்பத் தயாராக இருக்கும் ஒரு இடைவெளியை விட்டுச்செல்லக்கூடும்.
தேசிய கல்விக் கொள்கை (NEP) 2020-ன் வழிகாட்டும் நெறிமுறையான "இலகுவான ஆனால் இறுக்கமான" ஒழுங்குமுறை குறிப்பாக சர்ச்சைக்குரியது. இது இலவச தனியார் நுழைவு மற்றும் செயல்பாட்டு சுதந்திரங்களை அனுமதிக்கிறது. ஆனால் கல்வி தன்னாட்சி, குறைந்த பொது நிதி மற்றும் ஆராய்ச்சி செயல்திட்டங்கள் மற்றும் கற்பித்தல் செயல்முறைகளை கட்டுப்படுத்துவதில் "இறுக்கமாக" உள்ளது. இந்த முரண்பாடான அணுகுமுறை, சந்தை நிலைகளுக்கான கயிற்றைத் தளர்த்தும் அதே வேளையில், புதிய ஆணையத்திற்கு அதிகாரத்தை அளிக்கிறது. இந்த கொள்கை நிறுவனங்களுக்கான "சுய-ஆட்சி" (self-governance) மற்றும் "சுயாட்சி" (autonomy) ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகிறது. இருப்பினும், "சுய-நிதியுதவி"க்கான ஒரு ஊக்குவிப்பதற்காகவே பெருகிய முறையில் பார்க்கப்படுகிறது. இந்தச் சூழலில், சுயாட்சி என்பது கல்வி சுதந்திரத்தைப் பற்றி குறைவாகவும், சந்தை சுதந்திரத்தைப் பற்றி அதிகமாகவும் தோன்றுகிறது. சந்தைக் கொள்கைகளின் அடிப்படையில் கட்டணங்களை நிர்ணயித்து தனியார் வருவாய் வழிகளைத் தேடும் சுதந்திரமாக இந்தக் கொள்கை செயல்படுகிறது.
இந்த சந்தை சார்ந்த தர்க்கம் கொள்கை முழுவதும் இயங்குகிறது. "கற்றல் விளைவு அணுகுமுறை"க்கான தேசிய கல்விக் கொள்கையின் (NEP) உந்துதல், அறிவு உருவாக்கத்தை வெறும் உற்பத்தி வெளியீடாகக் கருதுவதற்காக விமர்சிக்கப்படுகிறது. இந்த யோசனை தனியார் வணிகப் பொருளாதாரத்திலிருந்து வருகிறது. கல்வியை இந்த வழியில் நடத்துவது கற்றலின் தனிப்பட்ட, கூட்டு மற்றும் பெரும்பாலும் அருவமான தன்மையை புறக்கணிக்கிறது. கற்றல் மாணவர்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் முழு கல்வி சமூகத்தையும் உள்ளடக்கியது. இதேபோல், தொழிற்கல்வி மற்றும் பயிற்சி (Vocational Education and Training (VET) படிப்புகளை பிரதான உயர்கல்வியில் தீவிரமாக ஒருங்கிணைப்பது இரண்டின் தரத்தையும் நீர்த்துப்போகச் செய்யும் அபாயம் உள்ளது. போதுமான பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியர்கள் இல்லாமல், உயர்கல்வி நிறுவனங்கள் தரமற்ற தொழிற்கல்வி மற்றும் பயிற்சியை (VET) வழங்கக்கூடும். அதேநேரத்தில், உயர்கல்வியின் கல்வி கடுமை அதன் அடிப்படை இலக்குகளுக்குப் பொருந்தாத படிப்புகளால் சமரசம் செய்யப்படலாம்.
ஒருவேளை மிக முக்கியமான மாற்றம், இந்தக் கொள்கையில் பொது மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களை வெளிப்படையாக சமமாக நடத்துவதுதான். சமமான களமாக வடிவமைக்கப்பட்டாலும், இது நடைமுறையில் தனியார்மயமாக்கலை சட்டப்பூர்வமாக்குகிறது மற்றும் ஊக்குவிக்கிறது. கல்வியில் லாபத்தை மையமாகக் கொண்ட முதலீடு அனுமதிக்கப்படுவது மட்டுமல்லாமல் ஊக்குவிக்கப்படுவதையும் இது காட்டுகிறது. தவிர்க்க முடியாத விளைவு என்னவென்றால், கட்டண கட்டமைப்புகள் மீதான கட்டுப்பாட்டை சந்தை இயக்கவியலுக்கு விட்டுக்கொடுப்பது. கல்வியை அதிக விலைக்கு ஆளாக்குவது மற்றும் பலருக்கு எட்டாததாக மாற்றுவது. இது முன்மொழியப்பட்ட தரப்படுத்தப்பட்ட அங்கீகாரம் மற்றும் சுயாட்சி மாதிரியால் மேலும் அதிகரிக்கிறது. இது உயர் மதிப்பீடு பெற்ற (பெரும்பாலும் தனியார்) நிறுவனங்கள் அதீதக் கட்டணங்களை வசூலிக்கும் ஒரு அடுக்கு அமைப்பை உருவாக்கக்கூடும். இது கல்வித் தரத்தை செல்வம் தீர்மானிக்கும் ஒரு சுழற்சியை ஏற்படுத்தி, சமூக-பொருளாதார இடைவெளியை மேலும் விரிவுபடுத்துகிறது.
முன்மொழியப்பட்ட நிர்வாக அமைப்பு, தன்னாட்சி நிறுவனங்களுக்கான நிர்வாகக் குழு வாரியங்கள் (Boards of Governors (BoG)) மேலும் மோசமான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. இது நிர்வாகத்தை தொழில்முறைமயமாக்கும் நோக்கில், நிர்வாகக் குழு வாரியங்களுக்கு (BoG) அவைகளி கல்விச் சான்றுகளைக் குறிப்பிடாமல் பரந்த அதிகாரங்கள் வழங்கப்படுகின்றன. இந்த வழிமுறை ஒப்பந்த ஆசிரியர்களை ஆட்சேர்ப்பு செய்வதையும் ஊக்குவிக்கிறது. கல்வியை தனியார்மயமாக்குதல் மற்றும் ஆசிரியர்களை ஒப்பந்த அடிப்படையில் மாற்றுவது என்பது கல்வி சீர்திருத்தம் அல்ல, மாறாக "அறிவு உற்பத்தி செலவை" குறைப்பதற்கான ஒரு சந்தை உத்தியாகும். இந்த அணுகுமுறை வேலை பாதுகாப்பு, கல்வி சுதந்திரம் மற்றும் கற்பித்தல் தரத்தை அச்சுறுத்துகிறது. உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் (higher education institutions (HEI)) தற்போதுள்ள சமூக-பொருளாதார சமத்துவமின்மை, பின்தங்கிய சாதிகள் மற்றும் வகுப்புகளைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள் ஏற்கனவே பொது மற்றும் தனியார் கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களில் குறைவாகவே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள். இது மேலும் மோசமடைய வாய்ப்புள்ளது. இந்திய உயர்கல்வி ஆணையம் (HECI) கட்டமைப்பால் இயக்கப்படும் தனியார் நிறுவனங்களின் அதிகரித்த முக்கியத்துவம், சமத்துவத்திற்கும், தரத்திற்கும் இடையில் ஒரு கடினமான பரிமாற்றத்தை உருவாக்குகிறது.
இந்திய உயர்கல்வி ஆணைய (HECI) மசோதா நாடாளுமன்ற ஆய்வுக்காக காத்திருக்கும் நிலையில், பங்குதாரர்கள் மாணவர்கள், கல்வியாளர்கள் மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் கடுமையான விவாதத்தை வலியுறுத்துகின்றனர். சீர்திருத்தம் தேவையா என்பது கேள்வி அல்ல, இந்திய உயர்கல்வி முறைக்கு நெகிழ்வுத்தன்மை மற்றும் உயர்தரம் தேவை. தேசிய கல்விக் கொள்கை (NEP) 2020-ன் கீழ் இந்திய உயர்கல்வி ஆணையத்தால் (HECI) வகுக்கப்பட்ட பாதை, உள்ளடக்கிய சிறப்பிற்கு வழிவகுக்கும் ஒன்றா அல்லது ஏற்கனவே உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளை மீண்டும் உருவாக்கி வலுப்படுத்தும் ஒரு அடுக்கு, வணிகமயமாக்கப்பட்ட அமைப்பை நோக்கிச் செல்லும் ஒன்றா என்பதுதான் கேள்வி. உள்ளடக்கிய அறிவு உற்பத்தியை அடைவது இந்தியா போன்ற ஒரு ஜனநாயக மற்றும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட நாட்டிற்கு மிக முக்கியமானது. இந்த மசோதா நிறைவேற்றப்படுவது, உயர்கல்வி பொதுப் பொருளாக இருக்கிறதா அல்லது தனியார்மயமாக்கப்பட்ட பொருளாக மாறுகிறதா என்பதைத் தீர்மானிக்கக்கூடும்.
காஞ்சன் டெல்லி பல்கலைக்கழகத்தின் மத்திய கல்வி நிறுவனத்தில் கற்பிக்கிறார். தாக்கூர் டெல்லி பல்கலைக்கழகத்தின் டாக்டர் பீம் ராவ் அம்பேத்கர் கல்லூரியின் பொருளாதாரத் துறையில் கற்பிக்கிறார்.
Original article : Behind promise of reform, the HECI Bill promotes privatisation of higher education -Kanchan and Narender Thakur