2024-ல் நிறைவேற்றப்பட்ட உத்தரகண்ட் பொது சிவில் சட்டத்தை (UCC) மேற்கோள் காட்டி, ஒரே மாதிரியான நம்பிக்கை, குடும்பம் மற்றும் குடியுரிமை கொண்ட இரண்டு முஸ்லிம் பெண்கள் இப்போது அவர்களின் அஞ்சல் குறியீடு (postal code) காரணமாக வெவ்வேறு சொத்துரிமைகளைப் பெறக்கூடிய சூழல் உருவாகியுள்ளதாக அது குறிப்பிடுகிறது.
ஒரு முஸ்லிம் பெண் தனது தந்தை இறக்கும்போது எவ்வளவு வாரிசுரிமையைப் பெறுகிறார் என்பதை எது தீர்மானிக்கிறது. இது அவருடைய மதம் அல்லது அவருடைய முகவரி சார்ந்ததா?. கடந்த வாரம் உச்சநீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட ஒரு நீதிப்பேராணை மனு (writ petition), இன்று இந்தியாவில், இந்தக் கேள்விக்கான பதிலாக 'அவரது முகவரி'யாகவே இருக்கக்கூடும் என்று அந்த மனு வாதிடுகிறது. இந்த வழக்கை விசாரித்த நீதிமன்ற அமர்வு, இக்கருத்தை வெளிப்படையாக மறுக்கவில்லை.
பொது சிவில் சட்டம் (UCC) "மிகவும் பயனுள்ள பதில்" (the most effective answer) என்று இந்திய தலைமை நீதிபதி (CJI) சூர்யா காந்த், நீதிபதிகள் ஜோய்மல்யா பாக்சி மற்றும் ஆர். மகாதேவன் ஆகியோருடன் இணைந்து, 1937-ம் ஆண்டு முஸ்லிம் தனிநபர் சட்டம் (ஷரியத்) விண்ணப்பச் சட்டத்திற்கு (Muslim Personal Law (Shariat) Application Act) எதிரான ஒரு வழக்கை விசாரித்தனர். உத்தரகாண்டில் அமல்படுத்தப்பட்டுள்ள பொது சிவில் சட்டத்தை நாடு முழுவதும் விரிவுபடுத்த வேண்டும் என்று இந்த மனு கோருகிறது. 'உத்தரகாண்ட் பொது சிவில் சட்டம், 2024' நடைமுறைக்கு வந்தபிறகு, பிற மாநிலங்களில் தொடர்ந்து 'முஸ்லிம் தனிநபர் சட்ட (ஷரியத்) பயன்பாட்டுச் சட்டத்தைப்-1937' (Muslim Personal Law (Shariat) Application Act) பயன்படுத்துவது என்பது, வாரிசுரிமை சார்ந்த விவகாரங்களில் தன்னிச்சையானதாகவும், பகுத்தறிவற்றதாகவும், பாகுபாடு நிறைந்ததாகவும் மாறிவிட்டது என்று அந்த மனு வாதிடுகிறது.
தனிநபர் சட்ட நடைமுறைகள் அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு உட்பட்டதா என்பதை முடிவுசெய்ய நீதிமன்றங்களுக்கு அதிகாரம் உள்ளதா என்று நீதிமன்ற அமர்வு கேள்வி எழுப்பியது. முஸ்லிம் வாரிசை நிர்வகிக்கும் தனி சட்டப்பூர்வ சட்டம் இல்லாததால், பரம்பரை விதிகளை ரத்து செய்யப்பட்டால் என்ன நடக்கும் என்பது குறித்தும், இது ஒரு சட்ட வெற்றிடத்தை உருவாக்கக்கூடும் என்ற கவலைகளையும் நீதிபதிகள் கூறினர்.
"அதிகப்படியான பதட்டம் புதிய சிக்கல்களை உருவாக்கக்கூடும், இறுதியில் சரிசெய்ய முயற்சிக்கும் செயல்பாட்டில் நீதிமன்றம் கிடைக்கும் நன்மைகளை பறிக்கக்கூடும்" என்று தலைமை நீதிபதி சூர்யா காந்த் குறிப்பிட்டார். மற்றொரு சட்ட அமைப்பை ஏற்படுத்தாமல் 1937 சட்டத்தை நீக்குவது முஸ்லிம் பெண்களை சட்டப் பாதுகாப்பு இல்லாமல் விட்டுவிடக்கூடும் என்று எச்சரித்தார். இந்த விதிகள் செல்லாது என்று அறிவிக்கப்பட்டால் சாத்தியமான தீர்வுகளைக் குறிப்பிட மனுவில் திருத்தம் செய்யுமாறு மனுதாரர்களிடம் நீதிமன்றம் கேட்டுக்கொண்டதுடன், இதன் விசாரணையை நீதிமன்றம் ஒத்திவைத்தது.
மனுவில் என்ன சொல்கிறது?
மனு மதரீதியான வாதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது அல்ல, அரசியலமைப்பு கொள்கைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இது பரம்பரை மற்றும் சாசன உரிமைகளுக்கு மட்டுமே பொருந்தும். மேலும், உத்தரகண்ட் பொது சிவில் சட்டம் (UCC) ஒரு காலத்தில் 1937 ஷரியத் விண்ணப்பச் சட்டத்தை அரசியலமைப்புரீதியான சவால்களிலிருந்து பாதுகாத்த பொதுவான தன்மையை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்துவிட்டது என்ற அடிப்படையில் உள்ளது.
ஒருமைப்பாடு இனி இல்லை என்ற நிலை ஏற்பட்ட பிறகு, ‘முஸ்லிம் தனிநபர் சட்ட (ஷரியத்) பயன்பாட்டுச் சட்டம்-1937’ (Muslim Personal Law (Shariat) Application Act) என்பது முற்றிலும் மதச்சார்புடைய தன்மையைக் கொண்டது என்று உரிமை கோர முடியாது என்று அந்த மனு கூறுகிறது. இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து முஸ்லிம்களுக்கும், எவ்விதக் கேள்விக்கும் இடமின்றி இச்சட்டம் பொருந்தும் என்றும் கூற இயலாது. மாறாக, அது ஒரு சிவில் சட்டமாகவே கருதப்பட வேண்டும். இது, ஒரு சிவில் சட்டமாக இருப்பதால், அரசியலமைப்பில் வகுக்கப்பட்டுள்ள சமத்துவக் கோட்பாடுகளுக்கு அது உட்பட்டதாக அமைகிறது.
இந்த இடைவெளி தோன்றிய பிறகு, அச்சட்டம் வெறும் ஒரு மதச்சார்புடைய நிலையாக இருப்பதை நிறுத்திவிட்டது என்று அந்த மனு மேலும் வாதிடுகிறது. மேலும், சிவில் சட்டங்களை அரசியலமைப்பின் பிரிவுகள் 14, 15 மற்றும் 21 ஆகிய பிரிவுகளின் கீழ் பரிசீலிக்க முடியும்.
ஷரியத் சட்டத்தின்கீழ், ஒரு முஸ்லிம் ஆண் தனது சொத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கிற்கு மேல் சுதந்திரமாக உரிமை கோர முடியாது. அவர் தனது சொத்தில் மூன்றில் ஒரு பங்கை மட்டுமே தீர்மானிக்க முடியும். மீதமுள்ள மூன்றில் இரண்டு பங்கு குர்ஆனில் பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளபடி அவரது சட்டப்பூர்வ வாரிசுகளுக்குச் செல்ல வேண்டும். உத்தரகண்ட் பொது சிவில் சட்டத்தின் கீழ், அந்த கட்டுப்பாடு நீக்கப்படுகிறது. ஒரே மதத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள், ஒரே குடும்பப் பின்னணியைச் சேர்ந்தவர்கள் மற்றும் ஒத்த சொத்துக்களை வைத்திருப்பவர்கள் இப்போது ஒரே நாட்டிற்குள் சிவில் சட்டத்தின்கீழ் வித்தியாசமாக நடத்தப்படுகிறார்கள் என்று மனு கூறுகிறது.
அரசியலமைப்புப் பிரிவு 14-ன் கீழ் மனுவில் குறிப்பிட்டுள்ள வழக்கு முக்கியப் பகுதியாக உள்ளது. 1937 சட்டத்தின் உண்மையான நோக்கம் பொதுவான தன்மையைக் கொண்டுவர அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் இந்தியா முழுவதும் உள்ள அனைத்து முஸ்லிம்களுக்கும் ஒரு பொதுவான சட்டத்தை உருவாக்குவதே இதன் நோக்கமாகும். இந்த பிரச்சினை இனி மத பன்மைத்துவத்தைப் (religious pluralism) பற்றியது அல்ல என்று மனு வாதிடுகிறது. இது தன்னிச்சையான சட்ட பன்மைத்துவத்தைப் (legal pluralism) பற்றியது என்று அது கூறுகிறது. இந்திய ஒன்றியம் ஒரு மாநிலத்தில் முஸ்லிம் பெண்களுக்கு சம உரிமைகளைப் பெற அனுமதிக்கிறது, ஆனால் மற்ற மாநிலங்களுக்கு அதே உரிமைகளை நீட்டிக்கவில்லை என்றால், அது பாகுபாட்டை உருவாக்குகிறது என்று அது கூறுகிறது. மனுவின்படி, இது அரசியலமைப்புப் பிரிவு 14 மற்றும் பிரிவு 15-ன் கீழ் மதங்களுக்கு இடையேயான பாகுபாட்டிற்கும் வழிவகுக்கிறது.
ஒரே மாதிரியான நம்பிக்கை, குடும்ப பின்னணி மற்றும் குடியுரிமையைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் இரண்டு முஸ்லிம் பெண்கள் இப்போது அவர்களின் அஞ்சல் குறியீடு காரணமாக வெவ்வேறு மாநிலங்களில் வசிப்பதால் மட்டுமே வெவ்வேறு சொத்துரிமைகளைப் பெறுகிறார்கள் என்று மனு வாதிடுகிறது.
நியாயமான அடிப்படைக் காரணம் இல்லாவிட்டால், அரசு மக்களை சமமாக நடத்துவதை அரசியலமைப்புப் பிரிவு 14 தடை செய்கிறது. ஒரு நியாயமான காரணம் இருந்தால் மட்டுமே அது அவ்வாறு செய்ய முடியும். இந்த யோசனை நியாயமான வகைப்பாடு (reasonable classification) என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஒரு வகைப்பாடு செல்லுபடியாகும் வகையில் இருக்க, அது ஒரு உண்மையான வேறுபாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அந்த வேறுபாடு சட்டத்தின் நோக்கத்துடனும் தெளிவாக தொடர்புடையதாக இருக்க வேண்டும். இந்த வழக்கில், வேறுபாட்டிற்கு தெளிவான அல்லது தர்க்கரீதியான அடிப்படை இல்லை என்றும், ஒரு பெண் வசிக்கும் இடத்திற்கும் அவள் பெற வேண்டிய சொத்தின் பங்கிற்கும் இடையே நியாயமான தொடர்பு இல்லை என்றும் மனுதாரர்கள் கூறுகிறார்கள்.
வரலாற்றுரீதியாக தனிப்பட்ட சட்டத்தை இந்த வகையான சட்ட சவாலில் இருந்து பாதுகாத்த மத சுதந்திர உத்தரவாதமான அரசியலமைப்புப் பிரிவு 25-ல், மரபுரிமை "முவாமலாத்-muamalat" (சிவில் பரிவர்த்தனைகளின் களம்)-க்கு சொந்தமானது, "இபாதத்-ibadat" (வழிபாட்டுச் செயல்கள்) என்பதன் கீழ் வராது என்று மனு கூறுகிறது. இதன் ஒரு பகுதியாக, பரம்பரை சமூக தொடர்புகள் மற்றும் சிவில் பரிவர்த்தனைகள் என வகைப்படுத்துகிறது. மேலும், வாரிசுரிமை வழிபாட்டுச் செயல்களின்கீழ் வராது. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், வாரிசுரிமை ஒரு மதச்சார்பற்ற சிவில் ஒப்பந்தமாக அது கூறுகிறது. இது ஒரு முக்கிய மத நடைமுறை அல்ல. மேலும், அதை சிவில் கட்டமைப்பின் கீழ் கொண்டு வருவதன் மூலம், அரசியலமைப்புப் பிரிவு 25(2)(b)-ன் கீழ் சிவில் விஷயங்களைப் பரிந்துரைக்கும் அதிகாரத்தை அரசு பெறுகிறது.
உத்தரகண்டிற்கு வெளியே ஷரியத் சட்டத்தைப் பயன்படுத்துவது "பொருளாதார வன்முறையில் அரசு ஈடுபடுவதற்குச் சமம் என்பதைக் குறிக்கிறது". இது மதத்தை மறுப்பது அல்ல, மாறாக "பிரிவு 21-ன் கீழ் கண்ணியமான வாழ்க்கை" என்று அது கூறுகிறது.
உத்தரகண்ட் பொது சிவில் சட்டம் 2024 மக்களவைத் தேர்தலுக்கு சில மாதங்களுக்கு முன்பு பாஜக அரசாங்கத்தால் பிப்ரவரி 2024-ல் நிறைவேற்றப்பட்டது. இது சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு எந்தவொரு இந்திய மாநிலமும் இயற்றிய இந்த வகையான முதல் சட்டமாக இது மாறியது. பொது சிவில் சட்டம் 1998 முதல் பாஜகவின் தேர்தல் அறிக்கையில் இடம்பெற்றுள்ளது.
மாநிலத்தின் பொது சிவில் சட்டம் பட்டியல் பழங்குடியினரைத் தவிர அனைத்து மக்களுக்கும் பொருந்தும். மாநில அதிகாரிகளிடம் பதிவு செய்ய வேண்டும் அல்லது இணங்காததற்காக சிறைத்தண்டனை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று கோரும் நேரடி உறவுகள் குறித்த அதன் விதிகள் உத்தரகண்ட் உயர் நீதிமன்றத்தில் சவால் செய்யப்படுகின்றன.
1937 ஷரியத் சட்டம்
ஷரியத் சட்டம் முஸ்லிம்கள் மீது திணிக்கப்படவில்லை. சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய இந்தியாவில் மத அமைப்புகள் நீண்டகாலமாக பிராந்திய பழக்கவழக்கங்கள் பெண்களுக்கு குர்ஆனிய மரபுரிமைச் சட்டம் உரிமையாகக் கொண்ட பங்குகளைக் கூட மறுப்பதாக வாதிட்டு வந்தன. பஞ்சாப், வங்காளம் மற்றும் தென்னிந்தியாவின் சில பகுதிகளில், உள்ளூர் பழக்கவழக்கங்கள் குர்ஆனிய விதிகளை முற்றிலுமாக மாற்றியமைத்தன.
1937-ம் ஆண்டு சட்டம், பெண்களுக்கு நிலையான பங்குகளை வழங்கும் ஷரியா சட்டத்துடன்கூடிய பழக்கவழக்கங்களை ரத்து செய்தது. இது பல பெண்களுக்கு இருந்த முதல் சட்டப்பூர்வ தளம் ஷரியா சட்டத்தளமாகும். குர்ஆன் மற்றும் இஸ்லாமிய நீதித்துறையின் போதனைகளிலிருந்து பெறப்பட்ட "ஃபாரைட்" (faraid) என்று ஷரியா மரபுரிமையை பரிந்துரைக்கிறது. இந்தப் பங்குகள் நிலையானவை மற்றும் கட்டாயமானவை. ஒரு ஒற்றை மகள் சொத்தில் பாதியைப் பெறுகிறாள். இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மகள்கள் சேர்ந்து மூன்றில் இரண்டு பங்கைப் பெறுகிறார்கள். குழந்தைகள் இருந்தால் ஒரு விதவைக்கு எட்டில் ஒரு பங்கும், யாரும் இல்லையென்றால் நான்கில் ஒரு பங்கும் கிடைக்கும். ஒரு உயில் இந்த நிலையான பங்குகளை ரத்து செய்யவோ குறைக்கவோ முடியாது. "வாசிய்யா" (wasiyyah) அல்லது சாசன உயில் (testamentary will), சொத்தின் மூன்றில் ஒரு பங்கிற்கு மட்டுமே. இது வாரிசுகள் அல்லாதவர்களுக்கு மட்டுமே சொத்தை வழங்க முடியும்.
மனு இந்த முறையை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. இந்த முறையின்கீழ் பெண்கள் ஆண்களைவிட குறைவாகவே பெறுகிறார்கள் என்று மனுதாரர்கள் கூறுவது சரிதான். ஆனால் அகில இந்திய முஸ்லிம் தனிநபர் சட்ட வாரியம் (All India Muslim Personal Law Board (AIMPLB)) மற்றும் இஸ்லாமிய அறிஞர்கள் விரைவாக சுட்டிக்காட்டுவது போல், மகன்களுக்கும் மகள்களுக்கும் இடையிலான 2:1 விகிதம் ஒரு பெரிய நிதி கட்டமைப்பிற்குள் இருப்பதாக கூறுகிறது.
அதிக பங்கைப் பெறும் ஆணுக்கு நிதிக் கடமைகள் உள்ளன. அவர் "நஃபக்கா" (nafaqah) வழங்க வேண்டும். இதன் பொருள், அவர் தனது மனைவியை, தனது மகள்கள் திருமணம் செய்து கொள்ளும் வரை ஆதரிக்க வேண்டும். அவர் சார்ந்திருக்கும் பெண் உறவினர்களையும் ஆதரிக்க வேண்டும். இதற்கு நேர்மாறாக, ஒரு பெண்ணின் வாரிசுரிமை முழுமையாக அந்தப் பெண்ணிற்குச் சொந்தமானது. அந்தப் பெண் அதை வீட்டிற்குச் செலவிட வேண்டியதில்லை. திருமணத்தில் அந்தப் பெண் பெறும் "மெஹர்" அந்த பெண்ணுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது. "ஃபரைட்" (Faraid) முறை முஸ்லிம் பெண்களுக்கு வாரிசுரிமை பெறும் உரிமையையும் வழங்கியது. இஸ்லாமியத்திற்கு முந்தைய அரேபியா முறையில், பெண்கள் மற்றவர்களுக்கு அனுப்பப்படும் சொத்தாகக் கருதப்பட்டதால், "ஃபரைட்" (Faraid) முஸ்லிம் பெண்களுக்கு வாரிசுரிமை பெறும் உரிமையையும் உறுதி செய்தது.
அகில இந்திய முஸ்லிம் தனிநபர் சட்ட வாரியத்தின் (AIMPLB) செய்தித் தொடர்பாளர் சையத் காசிம் ரசூல் இலியாஸ், மனு தாக்கல் செய்யப்பட்ட பின்னர் வாரியத்தின் நிலைப்பாட்டை விளக்கினார். "பராமரிப்பு மற்றும் அனைத்து வீட்டுச் செலவுகளும் ஆணின் மீதுதான் உள்ளன. அதேநேரத்தில் பெண் அத்தகைய கடமைகளிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்படுகிறார். ஒரு பெண் தனது பெற்றோரிடமிருந்து எதைப் பெற்றாலும், அல்லது வேலைவாய்ப்பின் மூலம் சம்பாதித்தாலும், அந்தப் பெண் வீட்டுச் செலவுகளுக்குச் செலவிட வேண்டிய அவசியமில்லை. அந்தப் பெண் தனது தனிப்பட்ட வருமானத்தை முழுவதுமாக அந்தப் பெண்ணுடைய சொந்த விருப்பப்படி செலவிடலாம்."
75 ஆண்டுகால முன்னுதாரணங்கள்
முக்கிய சட்டப் பிரச்சினையாக பம்பாய் மாநிலம் vs நரசு அப்பா மாலி-1951 (State of Bombay vs Narasu Appa Mali) தீர்ப்பு உள்ளது. தனிநபர் சட்டங்கள், பிரிவு 13(1) இன் கீழ் "நடைமுறையில் உள்ள சட்டங்கள்" அல்ல என்று மும்பை உயர்நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. தனிநபர் சட்டங்கள் சட்டத்திலிருந்து அல்ல, மத நூல்களிலிருந்து அவற்றின் அதிகாரத்தைப் பெறுகின்றன என்று அது கூறியது. எனவே, அடிப்படை உரிமைகளை மீறியதற்காக அவற்றை எதிர்த்து வழக்குத் தொடர முடியாது என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. உச்சநீதிமன்றத்தின் 2018 சபரிமலை தீர்ப்பில், நீதிபதி டி.ஒய். சந்திரசூட் 1951 தீர்ப்பை குறைபாடுள்ள பகுத்தறிவை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்று அவர் கூறினார். இருப்பினும், 1951-ம் ஆண்டு தீர்ப்பு முறையாக ரத்து செய்யப்படவில்லை.
ஷயாரா பானோ vs இந்திய ஒன்றியம் (Shayara Bano vs Union of India) வழக்கில் 2017-ம் ஆண்டு முத்தலாக் தீர்ப்பு இந்த பிரச்சினையைச் சமாளிக்க ஒரு வழியைக் கண்டறிந்தது. ஷரியா விண்ணப்பச் சட்டம் ஷரியாவை சட்டப்பூர்வ சட்டமாக மாற்றியதாக நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. இதன் காரணமாக, இது அரசியலமைப்பின் 13-வது பிரிவின் கீழ் "நடைமுறையில் உள்ள சட்டம்" (law in force) என்று தகுதி பெற்றது. இதன் விளைவாக, உடனடி முத்தலாக் ஒரு தன்னிச்சையான சட்டப்பூர்வ ஏற்பாடாகும் என்பதால் ரத்து செய்யப்பட்டது.
தற்போதைய மனுவும் பரம்பரை உரிமைக்கான அதே அணுகுமுறையைப் பின்பற்றுகிறது. இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது. முத்தலாக் ஏற்கனவே முஸ்லிம் சமூகத்தைப் பிரித்திருந்தது. நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பை வழங்குவதற்கு முன்பே அகில இந்திய முஸ்லிம் தனிநபர் சட்ட வாரியம் (AIMPLB) கூட இதை "விரும்பத்தகாதது" என்று விவரித்திருந்தது. இதற்கு நேர்மாறாக, ஃபரைத் (Faraid) அத்தகைய உள் கருத்து வேறுபாட்டை எதிர்கொள்வதில்லை. இது நேரடியாக குர்ஆனை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இது ஒரு தெய்வீக கட்டளையாக இஸ்லாமிய நீதித்துறையின் பல்வேறு பள்ளிகளிலும் பின்பற்றப்படுகிறது.
கடந்த வாரம், அமர்வு ஒரு நடைமுறை கவலையை எழுப்பியது. 1937 சட்டத்தின் பரம்பரை விதிகள் ரத்து செய்யப்பட்டு, நாடாளுமன்றம் ஒரு புதிய சட்டத்தை இயற்றவில்லை என்றால், முஸ்லிம் வாரிசுரிமையை எது நிர்வகிக்கிறது? மனுதாரர்கள் சார்பாக ஆஜரான வழக்கறிஞர் பிரசாந்த் பூஷண், அந்த சூழ்நிலையில் இந்திய வாரிசுரிமைச் சட்டம் பொருந்தும் என்று வாதிட்டார். நீதிபதி பாக்சி அதை ஏற்கவில்லை. ஒரு சட்டத்தை ரத்து செய்வது தேவையற்ற வெற்றிடத்தை உருவாக்கக்கூடும் என்றும், "சட்டமன்றத்தின் ஞானத்திற்கு இணங்குவது நல்லது" (defer to the wisdom of the legislature) என்றும் கூறினார்.
நீதிமன்றங்கள் தனிநபர் சட்டங்களில் தலையிடும்போது, விளைவுகள் நீதிமன்ற அறைக்கு அப்பால் செல்வதைக் கண்டுள்ளன. 1985-ம் ஆண்டில், ஷா பானு வழக்கில், விவாகரத்து பெற்ற ஒரு முஸ்லிம் பெண்ணுக்கு குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் கீழ் பராமரிப்புக்கு உரிமை உண்டு என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. ஒரு வருடத்திற்குள், இந்தத் தீர்ப்பின் பிரதிபலிப்பாக, நாடாளுமன்றம் 1986-ம் ஆண்டு முஸ்லிம் பெண்கள் (விவாகரத்து உரிமைகள் பாதுகாப்பு) சட்டத்தை (Muslim Women (Protection of Rights on Divorce) Act) நிறைவேற்றியது. இந்த புதிய சட்டம், நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைக் குறைத்தது. தனக்கு ஆதரவாக அமைந்திருந்த அத்தீர்ப்பை, பொதுவெளியில் நிராகரிக்குமாறு ஷா பானுவே பிற்காலத்தில் வற்புறுத்தப்பட்டதாகத் தகவல்கள் வெளியாகின. அத்தீர்ப்பின் மையக் கோட்பாடு உடனடியாக மீட்டெடுக்கப்படவில்லை. 2001-ம் ஆண்டில், வேறொரு தனி வழக்கின் மூலமாகவே அது மீட்டெடுக்கப்பட்டது.
பரந்த அளவிலான கேள்வி
இவ்விவகாரம் மதம் சார்ந்ததோ அல்லது இறையியல் சார்ந்ததோ அல்ல என்று அந்த மனு வாதிடுகிறது. குர்ஆனை மறுவிளக்கம் செய்யுமாறு தான் கோரவில்லை என்றும் அது குறிப்பிடுகிறது. மேலும், நம்பிக்கை சார்ந்த விதிமுறைகளை ரத்து செய்யவோ அல்லது நீக்கவோ தான் முயலவில்லை என்றும் அது கூறுகிறது. இவ்விவகாரம் மதச்சார்பற்றதே தவிர, மதரீதியானது அல்ல என்று அது வலியுறுத்துகிறது.
எனினும், முஸ்லிம் சமூகத்தைப் பொறுத்தவரை, அந்த வேறுபாடு பொருந்தாது. "ஃபரைட்" (Faraid) முறைக்கும், 1937-ஆம் ஆண்டு சட்டத்திற்கும் இடையே எவ்விதப் பிரிவும் இல்லை. அந்தச் சட்டத்தை, ஒரு இறைக்கட்டளையை (divine command) அரசு அங்கீகரித்ததற்கான சான்றாகவே அவர்கள் நோக்குகின்றனர்.
அகில இந்திய முஸ்லிம் தனிநபர் சட்ட வாரியம் (AIMPLB) இந்த மனுவை "தீங்கானது" (mischievous) என்றும் மத சுதந்திரத்திற்கான அரசியலமைப்பு உத்தரவாதத்தை மீறுவதாகவும் விவரித்தது. இந்த வாரியத்தின் நிலைப்பாடு பல நிலைகளைக் அடிப்படையாகக் கொண்டது.
முதலாவதாக, இன்னும் ரத்து செய்யப்படாத நரசு அப்பா மாலி தீர்ப்பு (Narasu Appa Mali judgment), தனிநபர் சட்டத்தை அரசியலமைப்புரீதியாக சவால் செய்ய முடியுமா என்ற கேள்வியை ஏற்கனவே தீர்த்து வைத்துள்ளது. இரண்டாவதாக, ஃபராய்ட் (faraid) என்பது கொள்கை தேர்வு தொடர்பான விஷயம் மட்டுமல்ல, அவை குர்ஆனின் குறிப்பிட்ட வசனங்களிலிருந்து பெறப்பட்டவை. மேலும், முஸ்லிம் அறிஞர்கள் அவற்றை தெய்வீகமாக கட்டளையிட்டதாகக் கருதுகின்றனர் என்றும் ஃபரைட்டை சட்டமன்றம் அல்லது நீதிமன்றத்தால் மாற்ற முடியாது என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள்.
மனு ஒரு அறிக்கையில் அதன் வலுவான மற்றும் மிகவும் முக்கிய வாதத்தை முன்வைக்கிறது. இதில், குடியரசின் ஒரு பகுதியில் சமத்துவம் அடையப்பட்டவுடன், மற்றொரு பகுதியில் மத பன்மைத்துவத்தின் பெயரில் அதை மறுக்க முடியாது என்று அது கூறுகிறது. அரசியலமைப்பு ஒழுக்கத்திற்கு சமத்துவத்தின் விரிவாக்கம் தேவை, அதன் கட்டுப்பாடு அல்ல என்று அது வாதிடுகிறது.
மேலும், மனு ஒரு புவியியல் வாதத்தையும் முன்வைக்கிறது. இருப்பினும், இந்த வாதத்தை இரண்டு வெவ்வேறு வழிகளில் புரிந்து கொள்ளலாம். உத்தரகண்ட் பொது சிவில் சட்டத்தின் இருப்பு உத்தரகண்டில் உள்ள முஸ்லிம் பெண்களுக்கும் மற்ற இடங்களில் உள்ளவர்களுக்கும் இடையே அரசியலமைப்பிற்கு முரணான சமத்துவமின்மையை உருவாக்கினால், அதற்கான தீர்வு கோட்பாட்டளவில் முஸ்லிம்களுக்கான உத்தரகண்ட் பொது சிவில் சட்டத்தை திரும்பப் பெறுவதாக இருக்கலாம். அப்படியானால், சட்டம் நாடு முழுவதும் விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டியதில்லை. மனு இந்த சாத்தியத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், மனு குறிப்பிடுவது போல் புவியியல்ரீதியில் அதன் தர்க்கம் தெளிவானதாகவோ அல்லது நேரடியானதாகவோ இல்லை என்பதை இந்த எடுத்துக்காட்டு விளக்குகிறது.
Original Link: How a challenge to 1937 Shariat Act frames inheritance law as a civil statute vs religious instrument question?.