மனிதக் கடத்தலில் இருந்து மீட்கப்பட்டவர்களைப் பாதுகாப்பதற்கான உச்சநீதிமன்றத்தின் வழிகாட்டுதல்கள் என்ன? -ரிஸ்மி லியா எம்.

 இந்தத் தீர்ப்பு எதைப் பற்றியது? தற்போதுள்ள சட்டக் கட்டமைப்பு என்ன? விருப்பத்தின் பேரில் செய்யப்படும் பாலியல் தொழில் குறித்து அது என்ன கூறுகிறது? பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மறுவாழ்வு பெறுவதற்கான உரிமை என்ன?

இந்தியாவில் மனிதக் கடத்தல் மற்றும் வணிக ரீதியான பாலியல் சுரண்டலால் (Commercial Sexual Exploitation) பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் பாதுகாப்பது குறித்த ஒரு விரிவான தீர்ப்பை மே மாதம் 29-ஆம் தேதி உச்சநீதிமன்றம் வழங்கியது. அதில், பாலியல் சுரண்டலால் பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு சீரான நெறிமுறையை உருவாக்குவதற்கான விரிவான வழிகாட்டுதல்களை நீதிமன்றம் அளித்துள்ளது.

ஹைதராபாத்தைச் சேர்ந்த 'பிரஜ்வலா' (Prajwala) என்ற மனிதக் கடத்தல் எதிர்ப்பு தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனம், இந்தியாவில் மனிதக் கடத்தலுக்கு எதிரான சட்டக் கட்டமைப்பில் உள்ள பலவீனங்களைச் சுட்டிக்காட்டி உச்சநீதிமன்றத்தில் ஒரு ரிட் மனுவைத் (Writ petition) தாக்கல் செய்தது. இந்த அமைப்பு பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான தங்குமிடங்களை நடத்துவதோடு, கடத்தல் தடுப்புக் கொள்கை, பயிற்சி மற்றும் மறுவாழ்வு ஆகியவற்றில் விரிவாகப் பணியாற்றி வருகிறது.

2015-ஆம் ஆண்டில், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றப் புலனாய்வு முகமை (Organised Crime Investigation Agency (OCIA)) அமைப்பதற்கான முன்மொழிவுகள் உட்பட, ஆட்கடத்தல் தடுப்பு வழிமுறைகளை வலுப்படுத்தும் நோக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அரசாங்க முயற்சிகளைக் கருத்தில் கொண்ட பின்னர், நீதிமன்றம் அந்த மனுவைத் தள்ளுபடி செய்தது. அதனைத் தொடர்ந்து, 2015-ஆம் ஆண்டில் பிறப்பிக்கப்பட்ட வழிகாட்டுதல்கள் செயல்படுத்தப்படவில்லை என்று குற்றம்சாட்டி, மனுதாரர்கள் நீதிமன்றத்தில் ஒரு கூடுதல் மனுவைத் தாக்கல் செய்தனர்.

தற்போதுள்ள சட்டக் கட்டமைப்பு என்ன கூறுகிறது?

நீதிமன்றம், அரசியலமைப்பின் 23-வது பிரிவையும், வணிக ரீதியான பாலியல் சுரண்டலுக்கான ஆள்கடத்தலைக் கையாளும் முக்கியச் சட்டங்களான ஒழுக்கக்கேடான ஆள்கடத்தல் (தடுப்பு) சட்டம்-1956 (Immoral Traffic (Prevention) Act (ITPA)), பாரதிய நியாய சம்ஹிதா-2023 (Bharatiya Nyaya Sanhita (BNS)), இளம் சிறார் நீதி (குழந்தைகளின் பராமரிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு) சட்டம்-2015 (Juvenile Justice (Care and Protection of Children) Act) மற்றும் பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கும் சட்டம்-2012 (Protection of Children from Sexual Offences Act) ஆகியவற்றையும் ஆய்வு செய்தது.

ஆட்கடத்தலைத் தடைசெய்யும் 23-வது சட்டப்பிரிவை, வாழ்வு மற்றும் கண்ணியத்திற்கான உரிமையை உறுதிசெய்யும் 21-வது சட்டப்பிரிவுடன் சேர்த்துப் படிக்கும்போது, ​​ஆட்கடத்தலால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரை மீட்பதோடு அரசின் கடமை முடிந்துவிடுவதில்லை என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. மக்கள் ஜனநாயக உரிமைக் கழகம் vs இந்திய ஒன்றியம் (People’s Union for Democratic Rights vs Union of India) மற்றும் பந்துவா முக்தி மோர்ச்சா vs இந்திய ஒன்றியம் (Bandhua Mukti Morcha vs Union of India) போன்ற முந்தைய தீர்ப்புகளை மேற்கோள்காட்டி, கண்ணியமான வாழ்க்கையை உறுதி செய்வதில் மறுவாழ்வு ஒரு ஒருங்கிணைந்த பகுதியாகும் என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது.

ஆட்கடத்தலைத் தடுப்பதற்காக பாரதிய நியாய சம்ஹிதா (BNS), போக்ஸோ (POCSO) சட்டம், இளம் சிறார் நீதி (குழந்தைகளின் பராமரிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு) சட்டம் (JJ Act) மற்றும் தேசிய சட்ட சேவைகள் ஆணையம் (NALSA) ஆட்கடத்தல் மற்றும் வணிக ரீதியான பாலியல் சுரண்டல் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான திட்டம்-2015 உள்ளிட்ட பல சட்டங்களும் திட்டங்களும் ஏற்கனவே உள்ளன என்பதை நீதிமன்றம் ஏற்றுக்கொண்டபோதிலும், அவற்றைச் செயல்படுத்துவதில், குறிப்பாக மறுவாழ்வு தொடர்பான விஷயங்களில், மிகப்பெரிய சிக்கல்கள் உள்ளன என்பதையும் சுட்டிக்காட்டியது.

இந்தத் தீர்ப்பு எதைப் பற்றியது?

தற்போதுள்ள ஆட்கடத்தல் தடுப்புச் சட்டக் கட்டமைப்பின் சீரற்ற தன்மையை உணர்ந்து, நீதிபதிகள் ஜே.பி. பர்திவாலா மற்றும் ஆர். மகாதேவன் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, அரசியலமைப்பின் 21 மற்றும் 23 ஆகிய அரசியலமைப்பு விதிகளை ஒன்றாகப் படிக்கும்போது, ​​வணிக ரீதியான பாலியல் சுரண்டலுக்காக (CSE) ஆட்கடத்தலுக்கு உள்ளானவர்களுக்கு மறுவாழ்வு பெறுவதற்கான உரிமை உண்டு என்று தீர்ப்பளித்துள்ளது.

பாதிக்கப்பட்டவர்களை மீட்பதற்கு முந்தைய நிலை, மீட்பு, மீட்புக்குப் பிந்தைய நிலை, மறுவாழ்வு, சமூகத்துடன் மீண்டும் இணைத்தல் மற்றும் குற்றவாளிகள் மீது சட்ட நடவடிக்கை எடுத்தல் ஆகிய நிலைகளை உள்ளடக்கிய ஒரு விரிவான "பாதிக்கப்பட்டோர் பாதுகாப்புத் திட்டத்தை" (Victim Protection Plan) நீதிமன்றம் வெளியிட்டுள்ளது. மேலும், இந்தியாவின் ஆட்கடத்தல் தடுப்புச் சட்டம் மற்றும் நிறுவனக் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட தொடர்ச்சியான பரிந்துரைகளையும் வழங்கியுள்ளது.

இந்த வழக்கைப் பொறுத்தவரை, நீதிமன்றம் தனது கவனத்தை வணிகரீதியான பாலியல் சுரண்டலுக்காக (CSE) பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் கடத்தப்படுவதோடு மட்டும் சுருக்கிக் கொண்டது; கட்டாய உழைப்பு மற்றும் உறுப்பு கடத்தல் போன்ற பிற கடத்தல் வடிவங்களை இதில் சேர்க்கவில்லை.

வறுமை, உரிமைகள் மற்றும் வாய்ப்புகள் பறிக்கப்படுதல், மற்றும் மோதல்கள் போன்ற சமூகக் கட்டமைப்பு சார்ந்த பலவீனங்களே ஆட்கடத்தலுக்கு முக்கியக் காரணியாக அமைகின்றன என்று தீர்ப்பு வலியுறுத்தியது. இவை, சிறந்த வாழ்வாதாரத்திற்கான ஆசைகள் போன்ற ஈர்ப்பு காரணிகளுடன் (Pull factors) இணையும்போது, இடப்பெயர்வு (Migration) என்பது பெரும்பாலும் இதற்கான இணைப்புப் பாலமாக மாறிவிடுகிறது.

பாதிக்கப்பட்டவர்களை வேலைக்குச் சேர்த்தல், மூளைச்சலவை செய்தல் மற்றும் சுரண்டுதல் ஆகியவற்றிற்கு டிஜிட்டல் தளங்கள் அதிகளவில் பயன்படுத்தப்படுவதையும், இதன் விளைவாக இணையம் வழியிலான மனிதக் கடத்தல் உருவாகி வருவதையும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது.

இந்தப் பிரச்சினையின் சிக்கலான தன்மையைக் கையாள்வதற்கு எந்தவொரு ஒற்றைக் கட்டமைப்பும் போதுமானதல்ல. எனவே, மனிதக் கடத்தல் தடுப்புப் பணிகளைத் திறம்படச் செய்வதற்குப் பல்துறை சார்ந்த அணுகுமுறை அவசியமாகும் என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.

ஆட்கடத்தலால் பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களை வழக்கு விசாரணைக்கு உள்ளாக்கும் ஒழுக்கக்கேடான ஆள்கடத்தல் (தடுப்பு) சட்டத்தின் (ITPA) பல்வேறு பிரிவுகளை மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு நீதிமன்றம் பரிந்துரைத்தது.

பாதிக்கப்பட்டவர்களைக் காப்பகங்களில் அடைத்து வைக்கும் மறுவாழ்வு முறைகளைக் கடுமையாக விமர்சித்த நீதிமன்றம், அவை மிகவும் கடுமையானவையாக இருப்பதாகக் கூறி, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் விருப்பத்திற்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் நெகிழ்வான மாற்று முறைகளுக்கு அழைப்பு விடுத்தது.

அதே நேரத்தில், தங்களின் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும் வயது வந்தவர்களுக்கு, அவர்கள் சமூகத்தில் ஒடுக்கப்படுவதைத் தடுக்க வலுவான சட்டப் பாதுகாப்பை வழங்குமாறு வலியுறுத்தியது. ஆனால், இந்த வகையான பாதுகாப்பை ஆட்கடத்தலுக்கான ஆதரவாகக் குழப்பிக் கொள்ளக் கூடாது என்றும் தெளிவுபடுத்தியது.

பொறுப்புக்கூறல் குறித்துப் பேசிய நீதிமன்றம், பாதிக்கப்பட்டவர்களைத் தங்களின் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தித் துன்புறுத்தும் காவல்துறை அதிகாரிகளைக் குறிவைத்து, அவர்கள் மீது தனிக்குற்றப் பிரிவின்கீழ் நடவடிக்கை எடுக்க              சட்ட ஆணையம் அளித்த பரிந்துரைகளை அரசு மீண்டும் பரிசீலிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டது.

2011-ஆம் ஆண்டில் இந்தியா அங்கீகரித்த பலேர்மோ நெறிமுறை-2000 (Palermo Protocol) தொடர்பான பாரதிய நியாய சம்ஹிதாவின் (BNS) வரைவில் உள்ள இடைவெளியையும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது.

பாதிக்கப்பட்டவர்களின் மறுவாழ்வுக்கான உரிமை என்ன?

பாதிக்கப்பட்டவர்களின் தேவைகளையும் நலன்களையும் திட்டவட்டமாகப் பூர்த்தி செய்யாத ஒரு கட்டமைப்பு, ஆட்கடத்தல் பிரச்சினையை முற்றிலுமாகத் தீர்த்துவிட்டது என்று கூறிவிட முடியாது, என நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.

அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவுகள் 21 மற்றும் 23-ஐ ஒருங்கிணைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​பாலியல் சுரண்டலுக்காக ஆட்கடத்தலால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மறுவாழ்வு பெறுவதற்கான உரிமை உண்டு என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.

மறுவாழ்வு என்பதில் என்னவெல்லாம் அடங்கும் என்பதைப் பற்றி விவாதித்த நீதிமன்றம், அதில் தங்குமிடம், மருத்துவக் கவனிப்பு, மனநல ஆதரவு, இழப்பீடு, கல்வி, தொழிற்பயிற்சி மற்றும் வாழ்வாதார உதவி ஆகியவை இருக்க வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டது. பாதிக்கப்பட்ட ஒருவர் தன்னிச்சையாகவும் சுதந்திரமாகவும் வாழ்வதற்குத் தேவையான அனைத்து நடவடிக்கைகளும் இதில் அடங்கும். இவை இல்லையென்றால், மறுவாழ்வு என்பது வெறும் வெற்று வாக்குறுதியாகவே முடியும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

சுயவிருப்பத்தின் பேரில் வயது வந்தவர்கள் செய்யும் பாலியல் தொழில் பற்றி நீதிமன்றம் என்ன கூறியது?

பாலியல் தொழிலை முற்றிலும் கட்டாயத்தின் பேரில் நடக்கும் ஒன்றாகப் பார்ப்பவர்களுக்கும், கடத்தப்பட்டு கட்டாயப்படுத்தப்படும் பாலியல் தொழிலையும் ஒரு வயதுவந்த நபர் தன் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் செய்யும் பாலியல் தொழிலையும் தனித்தனியாகப் பிரித்துப் பார்ப்பவர்களுக்கும் இடையே நீண்டகாலமாக நிலவி வரும் விவாதத்தை நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது.

இந்த இரண்டுக்கும் இடையேயான வேறுபாடு பெரும்பாலும் 'சம்மதம்' (Consent) என்ற விஷயத்தின் அடிப்படையிலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பதை நீதிமன்றம் கவனித்தது. இருப்பினும், தனிநபர்களின் முடிவுகளைத் தீர்மானிக்கும் சிக்கலான சூழ்நிலைகளையும் அவர்களின் பலவீனங்களையும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள இந்த 'சம்மதம்' என்ற ஒரு விஷயம் மட்டுமே எப்போதும் போதுமானதாக இருக்காது என்றும் நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.

அதேநேரத்தில், தனது முந்தைய உத்தரவுகளை மீண்டும் வலியுறுத்திய நீதிமன்றம், வயதுவந்த ஒரு நபர் தனது சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும்போது, காவல்துறை அதில் தலையிடுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று கூறியது. பாலியல் விடுதிகளில் சோதனை நடத்தப்படும்போது, அவ்வாறு சொந்த விருப்பத்தில் ஈடுபடும் நபர்களைத் தேவையின்றி துன்புறுத்தவோ அல்லது பழிவாங்கவோ கூடாது.

மேலும், மனிதக் கடத்தலுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள், சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும் வயதுவந்த நபர்களைத் தானாகவே சிறைபிடிப்பதிலோ, காப்பகங்களில் அடைப்பதிலோ அல்லது அவர்களின் தனிமனித சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதிலோ தடுப்பு வழிமுறைகள் வழிவகுக்கக் கூடாது என்று நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது.

பாதிக்கப்பட்டோர் பாதுகாப்புத் திட்டம் என்பது என்ன?

அரசியலமைப்பின் 32 மற்றும் 142-வது பிரிவுகளின்கீழ் செயல்பட்டு, தற்போதுள்ள சட்ட மற்றும் நிறுவனக் கட்டமைப்பில் உள்ள குறைபாடுகளை நிவர்த்தி செய்யும் வகையில், நாடாளுமன்றம் இதற்கென பிரத்யேக சட்டம் இயற்றும் வரை நடைமுறையில் இருக்கும் ஒரு விரிவான பாதிக்கப்பட்டோர் பாதுகாப்புத் திட்டத்தை உச்சநீதிமன்றம் வகுத்துள்ளது.

இந்தத் திட்டம் பல முக்கியக் கொள்கைகளின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. கண்ணியம் மற்றும் மனித உரிமைகளுக்கு மதிப்பளித்தல், பாதிக்கப்பட்டவர்களைக் குற்றவாளிகளாகப் பார்க்காமல் இருத்தல், அவர்களின் முழுச் சம்மதம் பெறுதல், பாகுபாடின்மை, தனிமனித ரகசியம் மற்றும் பாதுகாப்பு ஆகும்.

முக்கியமாக, பாதிக்கப்பட்டவர்களைப் பாதுகாப்பைப் பெற்றுக் கொள்ளும் ஒரு நபராகப் பார்க்காமல், அவர்கள் தங்களின் சொந்த வாழ்க்கையைத் தாங்களே தீர்மானிக்கும் உரிமை கொண்ட தனிநபர்கள் என்பதை அங்கீகரிக்கும் நோக்கில் நீதிமன்றம் இந்த மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்துள்ளது.

இந்தத் திட்டம், பாதிக்கப்பட்ட ஒருவர் சட்ட அமைப்போடு தொடர்பு கொள்ளும் ஆரம்பக் கட்டம் முதல் இறுதி வரை அனைத்துப் பகுதிகளையும் உள்ளடக்கியுள்ளது. இது மீட்புப் பணிகளில் இருந்து தொடங்குகிறது. இதற்காக மனிதக் கடத்தல் தடுப்புப் பிரிவுகள் பலப்படுத்தப்பட்டு, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொண்டு செயல்படும் வகையில் அவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கப்பட வேண்டும். மீட்டெடுக்கப்பட்ட பிறகு, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குச் சட்டப் பிரதிநிதித்துவம், மருத்துவக் கவனிப்பு, மனநல ஆலோசனை, பாதுகாப்பான காவல் மற்றும் நீதிமன்றக் கண்காணிப்பு ஆகியவற்றுக்கான உரிமை உள்ளது.

மறுவாழ்வைப் பொறுத்தவரை, ஒரு காப்பகத்தில் தங்குமிடத்தை மட்டும் வழங்குவது மறுவாழ்வாகக் கருதப்பட முடியாது என்று நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது. அதற்கான நடவடிக்கைகள், பாதிக்கப்பட்டவரின் சூழ்நிலைகள் மற்றும் விருப்பங்களுக்கு ஏற்ப வடிவமைக்கப்பட வேண்டும். மேலும், அவை கல்வி, தொழிற்பயிற்சி, வாழ்வாதார வாய்ப்புகள் மற்றும் நலத்திட்டங்களுக்கான அணுகல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியிருக்க வேண்டும்.

பாதிக்கப்பட்டவர்களின் முழுச் சம்மதம் இல்லாமலோ, அல்லது அவர்கள் மீண்டும் கடத்தப்படும் அபாயமோ அல்லது வேறு ஏதேனும் பாதிப்புகள் ஏற்படும் சூழலோ இருந்தால், அவர்களை மீண்டும் அவர்களது குடும்பத்தினரிடமோ அல்லது சமூகத்திடமோ கட்டாயப்படுத்தி அனுப்பக் கூடாது என்றும் நீதிமன்றம் கூறியுள்ளது.

வழக்கு விசாரணையின்போது, குற்றவியல் நீதி நடைமுறையே அவர்களுக்கு மீண்டும் ஒரு மனஉளைச்சலை அல்லது பாதிப்பை ஏற்படுத்திவிடக் கூடாது என்பதற்காக, அவர்களுக்குத் தொடர்ந்து சட்டரீதியாகவும் சமூகரீதியாகவும் ஆதரவு வழங்கப்பட வேண்டும்.

மேலும், இரயில் நிலையங்கள் மற்றும் பேருந்து நிலையங்கள் போன்ற போக்குவரத்துப் புள்ளிகளில் கண்காணிப்பை தீவிரப்படுத்துதல், கடத்தலுக்கு ஆளாகும் வாய்ப்புள்ள பகுதிகளைக் கண்டறிதல் மற்றும் காவல்துறை அதிகாரிகள், அரசு வழக்கறிஞர்கள், நீதிபதிகள், இலவச சட்ட உதவி வழங்கும் வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் தொண்டு நிறுவனங்களுக்கு (NGOs) தரப்படுத்தப்பட்ட பயிற்சிகளை வழங்குவது உள்ளிட்ட மேம்பட்ட தடுப்பு நடவடிக்கைகளையும் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது.

இத்துறையில் முழுமையான சட்ட வெற்றிடம் எதுவும் இல்லை என்பதைக் குறிப்பிட்ட நீதிமன்றம், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றப் புலனாய்வு முகமையை (OCIA) உருவாக்குமாறு உத்தரவிடும் கட்டளை ஆணையைப் பிறப்பிக்க மறுத்துவிட்டதுடன், இந்த விஷயத்தை எதிர்காலத்தில் அரசாங்கத்தின் பரிசீலனைக்கு விட்டுவிட்டது.

மாநிலங்களுக்கும் ஒன்றியப் பிரதேசங்களுக்கும் பிறப்பிக்கப்பட்ட உத்தரவுகள் என்ன?

பாதிக்கப்பட்டோர் பாதுகாப்புத் திட்டத்தைச் (Victim Protection Plan) செயல்படுத்த, அனைத்து மாநிலங்கள் மற்றும் ஒன்றியப் பிரதேசங்களும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட நல நிறுவனங்களை அறிவிக்கவும், மாவட்ட வாரியாக சமூக நலப் பணியாளர்களின் குழுக்களைத் தயாரிக்கவும், கூடுதல் காவல்துறைத் தலைமை இயக்குநர் பதவிக்கு இணையான மூத்த காவல்துறை அதிகாரிகளை ஒருங்கிணைப்பு அதிகாரிகளாக நியமிக்கவும், மேலும் மகளிர் மற்றும் குழந்தைகள் மேம்பாட்டுத் துறைகளின் செயலாளர்களை அரசு ஒருங்கிணைப்பு அதிகாரிகளாக நியமிக்கவும் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது.

இந்த நடவடிக்கைகள் மூன்று மாதங்களுக்குள் முடிக்கப்பட வேண்டும். மேலும், 2026-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் இந்த வழக்கு மீண்டும் விசாரணைக்கு வரும்போது, இதற்கான உத்தரவுகளைச் செயல்படுத்தியதற்கான ஆதார அறிக்கையை நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

இந்தத் தீர்ப்பு ஏன் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது?

இந்தத் தீர்ப்பு மூன்று முக்கியக் காரணங்களுக்காக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. முதலாவதாக, மறுவாழ்வு பெறுவது என்பது இந்திய அரசியலமைப்பின் 21 மற்றும் 23-வது பிரிவுகளின்கீழ் குடிமக்களுக்குக் கிடைக்கும் ஒரு அடிப்படை உரிமை என்பதை இந்தத் தீர்ப்பு அங்கீகரிக்கிறது.

இரண்டாவதாக, பல சட்டங்கள் மற்றும் திட்டங்கள் இருந்தபோதிலும், அவற்றைச் செயல்படுத்துவதில் இன்னும் நீடிக்கும் குறைபாடுகளை நீக்கி, நாடு தழுவிய அளவில் பாதிக்கப்பட்டோருக்கான ஒரு பாதுகாப்பு கட்டமைப்பை உருவாக்குகிறது.

மூன்றாவதாக, மனிதக் கடத்தலுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் எதுவும், தங்களின் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும் பெரியவர்களின் உரிமைகள், கண்ணியம் மற்றும் சுய-நிர்ணய உரிமை ஆகியவற்றை பாதிக்கும் வகையில் இருக்கக் கூடாது என்பதை இந்தத் தீர்ப்பு மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது.

'பிரஜ்வலா' (Prajwala) அமைப்பின் இணை நிறுவனர் சுனிதா கிருஷ்ணன் 'தி ஹிந்து' நாளிதழுக்கு அளித்த பேட்டியில், பாதிக்கப்பட்டோர் பாதுகாப்புத் திட்டம் மிகவும் முக்கியமானது; ஏனெனில் இது மீட்பு, காப்பகங்களில் அனுமதித்தல், மறுவாழ்வு மற்றும் விடுதலை செய்தல் போன்ற ஒவ்வொரு கட்ட நடைமுறைகளிலும் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் சம்மதத்திற்கும் கண்ணியத்திற்கும் முதலிடம் அளிக்கிறது என்று கூறியுள்ளார்.

மேலும், மனிதக் கடத்தலில் இருந்து இதுவரை மீட்கப்பட்டவர்களின் தரவுகளை அரசாங்கங்கள் வெளிப்படையாக அறிவிக்க வேண்டும் என்றும், அவர்களின் மறுவாழ்வு எந்த நிலையில் உள்ளது என்ற தகவலை வழங்க வேண்டும் என்றும் அவர் கேட்டுக்கொண்டுள்ளார்.

original article : What are the Supreme Court guidelines for protecting survivors of human trafficking? -Rizmi Lia M.